२२ मग्घर २०१६ बिक्रमी नाजर सिँघ दे घर पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर
सो पुरख निरँजण हरि मेहरवान, आदि जुगादि खेल अपारया। हरि पुरख निरँजण वड बलवान, निरगुण रूप अनूप निराकारया। एकँकारा खेल महान, अकल कला धारी नाउँ धरा ल्या। आदि निरँजण जोत महान, दीपक दीआ आप जगा ल्या। अबिनाशी करता नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटा ल्या। श्री भगवान सच निशान, एका एक हथ्थ उठा ल्या। महल्ल अटल उच्च मकान, थिर घर साचा इक्क सुहा ल्या। सुहाए बंक गुण निधान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी डेरा ला ल्या। पारब्रह्म प्रभ देवे दान, आपणी भिच्छया आपे झोली पा ल्या। खेले खेल दो जहान, मूर्त अकाल रूप वटा ल्या। अजूनी रहित इक्क ध्यान, एका एक टिका ल्या। आपणी उत्पत करे आप सन्तान, शब्द अनादी आप उपा ल्या। अंस बंसा खेल महान, विष्न ब्रह्मा शिव संग रला ल्या। त्रैगुण माया कर प्रधान, त्रै त्रै लेखा आप लिखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकँकारा, आदि जुगादी कर पसारा, निरगुण खेले खेल अपारा, अलख अगोचर बेपरवाह, आपणा नाउँ धरा ल्या। बेपरवाह हरि भगवाना, भेव कोए ना पांयदा। जुगा जुगन्तर खेल महाना, जुग जुग वेस वटांयदा। शब्द अनादी इक्क तराना, पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे गांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, सच सिँघासण आपणा हुक्म सुणांयदा। दो जहानां चौदां लोक त्रैभवण पाए आणा सच सुल्ताना, शाहो भूप आप अख्वाया। ब्रह्मा विष्न शिव होए निगहबाना, नेत्र लोचण नैण आपणा आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी आप करांयदा। खेलणहारा इक्क अकल्ला एकँकारा, वड वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर कर पसारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। पंज तत्त दिसे अधारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश संग मिलाईआ। घट घट अन्दर दीप उज्यारा, लक्ख चुरासी बैठा आसण लाईआ। मन मति बुध दए सहारा, एका त्तत्व सति समझाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत खेल अपारा, रक्त बूंदी बूंद उपाईआ। जागरत जोत जगत उज्यारा, सरगुण अतीत आप अख्वाईआ। खेल खिलाए नौ दुआरा, नौ खण्ड खोज खुजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे वेखणहारा, आप आपणा नैण उठाईआ। लेखा जाणे रवि ससि सतारा, सूरज चन्न आपणा लेख वखाईआ। गण गंधर्ब दए हुलारा, करोड़ तेतीसा आप हलाईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, लोकमात वेस वटाईआ। त्रैगुण माया वस्सया बाहरा, रूप रंग ना कोई वखाईआ। निर्भय रूप आप करतारा, दूसर भय ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकँकारा, आप आपणा कर पसारा, वेखे विगसे करे विचारा, दिस किसे ना आईआ। वेखणहारा पुरख सुल्ताना, एका रंग समाया। आदि जुगादी खेल महाना, जुग जुग रचन रचाया।
त्रै त्रै मेला इक्क इकेला, गुरू गुर चेला नाउँ धराया। हरिजन हरि हरि सज्जण सुहेला, साक सैण आप अख्वाया। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, वार थित ना कोए जणाया। आपणा खेल आपे खेला, दूसर ना कोई दिसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया। हरि हरि वड्डा वड, वड्डी वड्याईआ। आप खुल्हाया आपणा दर, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। आपे अन्दर बैठा वड़, दिस किसे ना आईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई बंधन बंध बंधाईआ। आपणी चोटी आपे चढ़, आप आपणा बंक सुहाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, आपणा अक्खर आप उपाईआ। आपणे अग्गे आपे खड़्ह, आप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रंग सूरा सरबंग, एका एक चढ़ाईआ। सूरा सरबंग हरि मेहरवाना, दूसर दोए कोए नज़र ना आंयदा। आपे जाणे आपणा सच निशाना, सचखण्ड दुआरे आप झुलांयदा। सचखण्ड बैठ मेहरवाना, आप आपणा अदल कमांयदा। चोबदार ना कोई दर दरबाना, ना कोई सीस झुकांयदा। इक्क अकल्ला श्री भगवाना, आपणा सालस आप बण जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्लड़ा हरि करतार, आपणा आप कराईआ। राह सुखल्लड़ा विच संसार, जुग जुग मात चलाईआ। काया माटी पंच तत्त पावे सार, ख़लक ख़ालक विच डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण एका घर सुहाईआ। निरगुण सरगुण हरि गोबिन्द, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सरगुण मेटे सगली चिन्द, आप आपणा मेल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ गुणी गहिंद, ब्रह्म वेखे सहिज सुभाईआ। एकँकारा इक्क बख्शिंद, बख्शणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना वेख वखाईआ। आपणी रचना आपे रच, आपे वेख वखांयदा। आपे नौ दुआरे रिहा नच, पंज विकारा नाल रलांयदा। आपे दस्म दुआरी बैठा सच्च, सच सिँघासण आसण लांयदा। आप उपाए काया माटी भाण्डा कच्च, आपे भन्न वखांयदा। आपे पूत सपूता सुत्त दुलार जम्मे माता बणे जच, जन जनणी आप अख्वांयदा। आपे घट घट अन्दर जाए रच, रूप आपणा आप छुपांयदा। आपे त्रैगुण माया रिहा मच, आपे पंज तत्त अग्नी लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीवा बाती कमलापाती आपणा आप जगांयदा। दीवा बाती जोत उजाला, निरगुण नूर नूर उपजांयदा। शब्द सरूपी बण दलाला, वरभण्डी वेख वखांयदा। लेखा जाणे शाह कंगाला, राज राजाना भेव खुल्हांयदा। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क जगांयदा। मन्दिर अन्दर डूँघी कन्दर, साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। सो पुरख निरँजण अबिनाशी करता एकँकारा एका गल पाए साची माला, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। सोहँ शब्द वज्जे ताला, बहत्तर नाड़ा ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर भेव खुल्हांयदा। एका अक्खर हरि करतार, आपणा आप उपाया। निरगुण नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। अजूनी रहित खेल अपार, मात पिता ना कोई वखाया। भैण भाई ना सुत्त दुलार, सज्जण मीत ना कोई जणाया। महल्ल अटल ना कोई मुनार, चार दीवार ना कोई रखाया। जल बिम्ब ना कोई धार, धरनी धवल ना चरन टिकाया। रत तत्त ना कोई पसार, ब्रह्म मति ना कोए धराया। जेरज अंड उत्भुज सेत्ज ना कोई उत्पत, पत डाल्ही ना कोई वखाया। सर्ब कला आपे समरथ, समरथ पुरख नाउँ धराया। आपणी झोली पाए आपणी वथ, साची वस्त आप उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाया। सो पुरख निरँजण हरि मेहरवाना, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुरख निरँजण देवे दाना, दाता दानी आप हो जाईआ। एकँकारा बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाईआ। जोत निरँजण खेल महाना, आदि निरँजण वड डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी गाए गाणा, शब्द अनादी ढोला इक्क सुणाईआ। श्री भगवान वेखे सच मकाना, सचखण्ड निवासी थिर घर बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म कर ध्याना, आपणी इच्छया आपे पूर कराईआ। वंडे वंड हरि सुल्ताना, आप आपणा अंग कटाईआ। एका ब्रह्म कर प्रधाना, दोए रूप इक्क हो जाईआ। सो पुरख निरँजण सच निशाना, हँ ब्रह्म आप उपजाईआ। सोहँ शब्द कर परवाना, आप आपणा आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धराईआ। सो पुरख सुल्तान, हरि हरि हरि अख्वांयदा। हँ ब्रह्म इक्क निशान, एका घर वसांयदा। दोहां विचोला आप भगवान, दो जहानां वेख वखांयदा। नौ नौ चार ना चुक्के कान, छत्ती जुग ना कोए हिलांयदा। सतिजुग वेखे सति दुकान, त्रेता फोल फुलांयदा। राम नाम कर प्रधान, द्वापर रंग रंगांयदा। साचा मेला सखीआं काहन, एका बंसरी नाम वजांयदा। कलिजुग झूले झूठ निशान, दहि दिशा आप झुलांयदा। माया ममता पाई आण, पंच विकारा नाल रलांयदा। जोद्धा बणया पंज शैतान, जूठ झूठ त्रिसूल हथ्थ उठांयदा। हउमे हँगता तीर कमान, माया ममता चिल्ला इक्क चढ़ांयदा। हँ हँगता शाह सुल्तान, घर फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग कूड़ा पसर पसारा, आपणा आप करांयदा। ईसा मूसा खेल न्यारा, ख़ालक आपणी खेल खिलांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, एका नाअरा हक्क वखांयदा। संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी प्रनांयदा। मेल मिलाए अद्धविचकारा, अग्गे राह ना कोई वखांयदा। निरगुण दीप कर उज्यारा, चौदां तबकां आप जगांयदा। घर घर अन्दर कर पसारा, आप आपणा वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। चौदां लोक वेखे हट्ट, हरि वड्डा एका एक अख्वाईआ। खेले खेल बाजीगर नट,
स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। वेखणहारा काया मट, अन्दर मन्दिर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि एका संग रखाईआ। एका संग सगला साथा, हरि हरि आप अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण गाए गाथा, हँ ब्रह्म आप सुणांयदा। पावे आण त्रिलोकी नाथा, हुक्मी हुक्म सर्ब फिरांयदा। आप जणाए पूजा पाठा, आप आपणा भेद खुल्हांयदा। आपे सर सरोवर वेखे तीर्थ ताटा, जल धार आप नुहांयदा। आपे पावे सार हरि करतार आण बाटा, मात गर्भ वेख वखांयदा। आपे पूरन करनहारा घाटा, पूर्ब लेख चुकांयदा। आपे अग्गे नेड़े रक्खे वाटा, पिछला पन्ध मुकांयदा। आपे जोत ज्वाला होए ललाटा, सिँघ अस्वार आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि खेल ब्रह्मादी, ब्रह्म पारब्रह्म वखांयदा। ब्रह्म वेखे हरि पारब्रह्म, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। आपणे घर आपे जम्म, आप आपणा सगन मनाईआ। पवण स्वास ना कोई दम, रसना जेहवा ना कोई हिलाईआ। आप संवारे आपणा कम्म, करनी करता नाउँ धराईआ। ना ख़ुशी हरख़ सोग ना कोई ग़म, आलस निन्दरा विच ना आईआ। ना कोई भुक्ख तृष्ना दिसे तम, ना कोई सेज रिहा हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी किरन आपे धर, लक्ख चुरासी देवे वर, चौथे जुग भण्डार भर, नाम अग्गे सति धर, नाम सति करे कुड़माईआ। इक्क इक्क इक्क नाम सति, हरि साची वंड वंडांयदा। नानक बुझाया एका तत्त, एका रूप दरसांयदा। बीज बीजे साचे वत, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। ब्रह्म पाई साची रित, नाम बीज आप वखांयदा। जगत मैल आपे कट्ट, एका रंग रंगांयदा। इक्क वखाए साचा हट्ट, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव आप खुल्हांयदा। नानक निरगुण निरगुण मेलया, हरि साचा मेल मिलांयदा। निरगुण गुरू निरगुण चेलया, निरगुण वेख वेख वखांयदा। निरगुण साक सज्जण सुहेलया, निरगुण साचा संग निभांयदा। निरगुण जाणे वक्त वेलया, निरगुण आपणा आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। नानक मेला निरगुण धार, निरगुण निरगुण विच उपाईआ। निरगुण वजाए सच सितार, साची सारंगी हथ्थ उठाईआ। चार वेद ना पावन सार, ब्रह्मा चारे मुख सलाहीआ। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां गया जणाईआ। अठारां ध्याए गीता करे ज्ञान, हरि का रूप दिस ना आईआ। अञ्जील कुरान बहि बहि गाण, कलमा कलमी आप उपजाईआ। कायनात होई प्रधान, एका नाअरा रही सुणाईआ। पुरख अबिनाशी खेल महान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, एका शब्दी शब्द सुणाईआ। निरगुण निरगुण होया जाणी जाण, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपे दाता दानी
देवे दान, आपे झोली अग्गे डाहीआ। आपे जोती जोत होए श्री भगवान, आपे भगवन रूप वटाईआ। आपे सखीआं मंगल गाए बण बण काहन, आपे सीता सुरती राम प्रनाईआ। आपे ईसा मूसा वेखे मार ध्यान, काया काअबा आप वड्याईआ। आपे संग मुहम्मद गाए आपणा गाण, सच हदीसा इक्क पढ़ाईआ। आपणी किरन इक्क निशान, इक्क इक्क इक्क वंड वंडाईआ। लक्ख चुरासी कर प्रधान, आप आपणा बंस सुहाईआ। नानक मेला गुण निधान, गुणवन्ता गुण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप दरसाईआ। निरगुण रूप हरि दरसाया, सरगुण वेख वखांयदा। सरगुण निरगुण विच मिलाया, निरगुण सरगुण रंग रंगांयदा। निरगुण रंग नज़र ना आया, सरगुण नैण खुल्हांयदा। सरगुण दरस आप दिखाया, निरगुण आपणा आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी किरन आपणे अग्गे धर, आपणी वंड वंडांयदा। एका किरन नाम वंड, वंडणहारा वंड वंडांयदा। एका किरन उपज्या कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, रवि ससि सूरज चन्न सतार, आप चमकांयदा। एका किरन लक्ख चुरासी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप रखांयदा। एका किरन ब्रह्मा विष्न शिव करे खण्ड खण्ड, करोड़ तेतीसा एका किरन मेट मिटांयदा। एका किरन वेखे नार दुहागण रंड, घट मन्दिर फोल फुलांयदा। एका किरन सुणाए सुहागी छन्द, साचा सोहला आपणा गांयदा। नाम सति गाया एका बन्द, बत्ती दन्द ना कोई सलांहयदा। निरगुण चढ़ाया सरगुण चन्द, निरगुण जोत जोती जोत जगांयदा। निरगुण समाया परमानंद, निजानंद आप हो जांयदा। निरगुण मिटाए दूई द्वैती कंध, माया ममता पर्दा आप हटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आपणी सिख्या आप समझांयदा। निरगुण वेस हरि करतार, जोती जोत डगमगांयदा। नानक सरगुण दर दरबार, सचखण्ड दुआरा आप वखांयदा। एका दूजा भेव निवार, तीजा दर खुल्हांयदा। चौथे पद पावे सार, ब्रह्म नद इक्क वजांयदा। पंचम मेला हरि गिरधार, साचा थान थनंतर इक्क वखांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोई मुनार, सच सिँघासण सोभा पांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण मीत मुरार, सति सतिवादी नज़री आंयदा। अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, निरँकारा खेल खिलांयदा। नौ दर ना कोई दुआर, रसना जेहवा मुख नक्क कन्न ना कोई वखांयदा। दस्म दुआरी ना कोई दुआर, निझर झिरना ना कोई झिरांयदा। सचखण्ड निवासी सच्ची सरकार, घर साचा इक्क सुहांयदा। सो पुरख निरँजण नज़री आए इक्क करतार, नानक निरगुण वेख वखांयदा। हँ ब्रह्म वेख सर्ब संसार, आप आपणा नाल रलांयदा। नाड़ी मास चमड़े वस्सया बाहर, नेत्र नैण दिस किसे ना आंयदा। त्रैगुण माया ना कोई अधार, ब्रह्मा विष्न शिव ना सेव कमांयदा। सो पुरख निरँजण पाया साचा हरि निरँकार, सो अक्खर आप पढ़ांयदा। हँ कर प्यार ब्रह्म वेख संसार,
नानक मेला मेल मिलांयदा। सोहँ शब्द कर त्यार, काया चोला बन्द रखांयदा। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, सृष्ट सबाई लेखा लेख चुकांयदा। सतिजुग ढोला गाए पहली वार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ना मुख वखांयदा। छत्ती जुग रहे पुकार, नौ चार सर्ब कुरलांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर आई हार, कलिजुग अन्तिम कूक सुणांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नैणा नीर वहांयदा। विष्नूं कोल सुणे पुकार, उच्ची कूके कूक सुणांयदा। शंकर गलों लाहे हार, हथ्थ त्रिसूल ना कोई उठांयदा। करोड़ तेतीसा छड्ड दुआर, सुरपति राजा मुख भवांयदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, चारे खाणी वेख वखांयदा। चारे बाणी पावे सार, परा पसन्ती मधम बैखरी आपे फोल फोलांयदा। साचे हाणी कर त्यार, साची सिख्या सिख समझांयदा। साची राणी तन शृंगार, कलिजुग माया आप प्रनांयदा। इक्की जेठ दिवस विचार, दाई दाया खेल खिलांयदा। प्रगट होया विच संसार, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपार, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा, लिख्या लेख चुकांयदा। ब्रह्मा विष्न महेष गणेश गणपति गणेश आदि शक्ती आदि भवानी देवणहारा सच निशानी, अष्टभुज भेव खुल्हाए गुझ, शाह अस्वार आप हो जांयदा। शाह अस्वार हरि करतार, जोद्धा सूरबीर बली बलवानया। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, खेल अपारा विच संसारा, करे कराए वाली दो जहानया। नाम खण्डा तेज़ कटारा ब्रह्मण्डां मारे आपणी वारा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पारब्रह्म अबिनाशी करता निहकलंक नरायण नर, लोकमात आए ना किसे प्रनांयदा। जुग जुग भगतां पावे सारा, ध्रू प्रहलाद आप तरांयदा। अठारां अठारां लेखा एका वार, इकवंजा बवन्जा रंग रंगांयदा। बावन अक्खरी कर पसारा, ईश्वर ईश जीव उपजांयदा। त्रैगुण तत्त तत्त अँगयार, आपणी अग्नी आप जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार हरि करतार, हरि साचा सच सुल्तानया। चौथे जुग खेल अपार, खेले खेल आप महानया। रथ रथवाही बण संसार, उठाए चिल्ला तीर कमानया। महिमा अकथ अकथनी कथे ना जीव गंवार, वेद कतेब भेव ना आनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरा गहिणा तेरे नैणां, तेरा बस्त्र भूषन त्रैगुण पहनानया। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, हरि सज्जण वेख वखांयदा। नानक गोबिन्द हरि हरि चेला, साचे रंग रंगांयदा। आदि जुगादी चाढ़्हे तेला, घर सखीआं मंगल गांयदा। पंचम बहि बहि पायण वेला, वेला वक्त सुहांयदा। वसणहारा धाम नवेला, धाम अवल्ला इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस धरांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, पारब्रह्म
अबिनाशया। जुग जुग लहिणा देवण आया, हरिजन शाहो शबासया। नेत्र नैणां दरस दिखाया, वासी वास घनक पुर वास्सया। पृथ्मी आकाशी फोल फोलाया, गगन मण्डल पावे रास्सया। शब्द स्वासी ल्ए तराया, एका मार्ग साचा लास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए वास निवास्सया। वास निवासा आदि अन्त, निरगुण सरगुण आप धरांयदा। लेखा जाणे साध सन्त, भगत भगवन्त वेख वखांयदा। मेल मिलावा नारी कन्त, घर साचा इक्क सुहांयदा। लेखा जाणे जीव जन्त, लिखणहारा दिस ना आंयदा। वेखे रुत्त रुत्त बसन्त, फल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। आपणी भिच्छया देवे दान, हरिभगतन वंड वंडाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, चार कुन्ट फेरी पाईआ। दहि दिशा देवे आप ज्ञान, पूर्ब कर्मां वेख वखाईआ। सति सरूपी इक्क ज्ञान, सोहँ शब्द नाम पढ़ाईआ। सम्मत सोलां हो प्रधान, सोलां इच्छया वेख वखाईआ। सोलां बरस बणया रिहा नादान, मुख आपणा पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा खेल खिलाईआ। सम्मत सोलां पर्दा लाहया, हरि साचा खेल खिलांयदा। हरि कल्की कल आया, निहकलंका नाउँ धरांयदा। गुर गोबिन्द संग रखाया, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। माया ममता हउमे हँगता दूई द्वैती पर्दा ढाहया , एका साचा चन्द चढ़ांयदा। गुरसिख त्रैगुण माया अग्नी सड़दा आण बचाया, एका मेघ बरसांयदा। लक्ख चुरासी लुक लुक आपे फड़दा, दिस किसे ना आंयदा। आपणे अस्व घोड़े आपे चढ़दा, नीला नीली धारों पार करांयदा। सोलां कलीआं आसण गुरमुखां साचा घाड़न घड़दा, सोलां इच्छया झोली पांयदा। जगत विकारा आपे लड़दा, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। सोहँ अक्खर जो जन पड़दा, ब्रह्मा विष्न शिव फड़ फड़ चरनां हेठ दबांयदा। पुरख अबिनाशी बांहों फड़ सचखण्ड दुआरे आपे वड़दा, आपणा कुण्डा आपे लांहयदा। गुरसिख तेरे घाड़न घड़दा, घड़ण भन्नणहार आप अख्वांयदा। लेखा जाणे चोटी जड़ दा, डूँघी गार ना कोई दबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस धरांयदा। पाया घर घर करतारा, घर साचे वज्जी वधाईआ। आया दर दर दरबारा, दर दरवेश रूप वटाया। नाल रलाया गुरमुख साचा लाड़ा, सिर सेहरा सीस नाम बंधाईआ। गुरमुख सखीआं लाया अखाड़ा, एका मंगल सोहणा गाईआ। पुरख अबिनाशी मंगण आया वाड़ा, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जोत निरँजण मेल मिलाए साचा लाड़ा, सच सवाणी घर बैठी करे सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सम्मत सोलां दए वड्याईआ। वीह सौ सोलां सम्मत आया, सम्मत सम्मती लेखा लिखांयदा। निहकलंक हरि जामा पाया, चार वरनां कूक
सुणांयदा। पंडत पांधा भुल्ला रहे ना राया, शाह सुल्तानां आप उठांयदा। मुल्लां शेख़ मुसायक कुतब गौंस शाह हकीर रिहा जगाया, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हांयदा। ग्रन्थी पन्थी दए उठाया, नाम धक्का एका लांयदा। गुरमुखां राह आपणे पाया, आपणा मार्ग आपे लांयदा। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया, राती सुत्तयां आप उठांयदा। अमृत फड़ फड़ मुख चुआया, काया कासा आप फड़ांयदा। सच दलासा दए दवाया, राए धर्म ना अन्त सतांयदा। चित्रगुप्त दर लेख मुकाया, लाड़ी मौत मूंह भवांयदा। आपणे अंग ल्ए लगाया, जो जन रसना गांयदा। नानक मेला दए मिलाया, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। हँ ब्रह्म रहे ना राया, पारब्रह्म विच समांयदा। सोलां मग्घर सच विचार कराया, पिछला लेखा आप चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। सतिजुग साची नींह रक्ख, सम्मत सोलां रूप वटांयदा। तेई मग्घर खेल करे समरथ, चार वरनां वरन मिटांयदा। हरिसंगत करया इक्क अकट्ठ, एका रथ चढ़ांयदा। लेखा चुकाए तीर्थ अठसठ, गुरसिख गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना नहावण कोई ना जांयदा। काया मन्दिर अन्दर वखाए साचा गुरुदुआर शिवदवाला मठ, आप आपणी जोत जगांयदा। अनहद मारे शब्द सट्ट, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। साचा अमृत देवे झट्ट, नाम खण्डा विच फिरांयदा। तन पहनाए बस्त्र पट, सच दोशाला हथ्थ उठांयदा। गुरमुखां दुरमति मैल देवे कट्ट, आपणी हथ्थीं सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दूसर हथ्थ ना वाग रखांयदा। छत्ती जुग पैंडा दूर, अन्तिम पन्ध मुकाया। पारब्रह्म प्रभ हाज़र हज़ूर, हरि हरि जू रूप वटाया। चार जुग दे बख्शे कसूर, जो जन सरनाई आया। मस्तक देवे साची धूढ़, मूढ़्ह मूढ़्ह चतुर सुघड़ बणाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, एका अक्खर नाम पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बजर कपाटी पाड़े पत्थर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा दरस दिखाया। साचा मार्ग सच वरतावणा, हरि साचा खेल खिलांयदा। नानक अक्खर इक्क पढ़ावणा, सोहँ जाप जपांयदा। गोबिन्द मार्ग जगत वखावणा, आपणा मार्ग आपे लांयदा। हरख़ सोग विच्चों गुरमुख बाहर कढावणा, नेत्र नीर ना कोई वखांयदा। मावां पुत्तरां नाता तोड़ तुड़ावणा, बिन हरि जी दूसर कोई नज़र ना आंयदा। सतिजुग पूरा इक्क अख्वावणा, साचा सालस आप हो जांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगावणा, नाम लिलारी इक्क अख्वाईआ। सम्मत सम्मती लेख चुकावणा, एका सम्मत आप चलाईआ। ऊँच नीच दा भेव मिटावणा, चार वरन करे कुड़माईआ। राम नाम कृष्न काहन अञ्जील कुरान ईसा मूसा मुहम्मदी यार नूर अलाही बेऐब परवरदिगार कलमा अमाम आप पढ़ावणा, कायनात करे जणाईआ। अहिबाब रबाब आप वजावणा, पुन्न सवाब इक्क कराईआ। मक्का काअबा हज्ज
वखावणा, उम्मत उम्मती वेख वखाईआ। पंडत पांधा आप पढ़ावणा, सच जञ्ञू नाम पाईआ। जोत लिलाटी तिलक लगावणा, दूसर तिलक ना कोई वखाईआ। सीस दस्तार इक्क बंधावणा, मस्तक चीर वेख वखाईआ। काली खिच्चे चिट्टे उप्पर लकीर ना कोई मेटे मेट मिटावणा, मेटणहारा आप रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप खुल्हाए साचा दर, दर दरवाजा इक्क खुल्हाईआ। दर दरवाजा आपे खोल्ह, आपणा बंक सुहावणा। चार वरनां आप आपे बोल, आपणा जाप जपावणा। आपणे कंडे आपे तोल, आपे वणज वखावणा। आप वजाए आपणा ढोल, आपणे कन्न सुनावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग तेरी रीत, ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, ना कोई ऊँच नीच, हस्त कीट राउ रंक ना कोई वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी रचन आप रचांयदा। रचना रच सच करतार, साचा खेल खिलाईआ। लेखा चुकाए नस्स नस्स, विच संसार, हरिजन सचे आप तराईआ। हिरदे अन्दर वस वस खिच्च ल्याए चरन दुआर, आपणी डोरी नाम बंधन पाईआ। फड़ फड़ बांहों जाए तार, डुब्बदे पत्थर ल्ए तराईआ। काग रलाए हँसा डार, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। लेखा जाणे आर पार किनार, मँझधार ना कोई रुढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हार, ऊँची कूके दए दुहाईआ। साध सन्त होए विभचार, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद धीआं भैणां करन वपार, एका भुल्लया हरि रघुराईआ। तीर्थ तट्टां नारी नर, होए खुआर, नर नरायण वेख वखाईआ। कूड़ी क़िया मारे मार, मारनहार बेपरवाहीआ। ज़र जोबन कलिजुग गया हार, ज़ोरू ज़र रहे ना राईआ। बेड़ा डुब्बणा अन्त विच मँझधार, साचा चप्पू ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा अन्न दाता देवे मात जगाईआ। कलिजुग अन्न दाता आप जगावणा, हरि साचा खेल खिलांयदा। तेई मग्घर दिवस सुहावणा, हरिसंगत मेल मिलांयदा। सवा सेर लेखे लावणा, इक्क सवाया नाल उपजांयदा। पारब्रह्म प्रभ सगन मनावणा, थित वार लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग चुक्कणा तेरा मूल, हरि साचा आप चुकाईआ। कीती बख्शे तेरी भुल्ल, भुल्ला मार्ग कोई ना पाईआ। तेरी वेखे हरि जी कुल, कुल घाती तेरी वड्याईआ। तेरा कोई ना पैणा अन्तिम मुल्ल, तेरी ख़ाक बेमुखां सिर पाईआ। तेरी पुट्टे आपणी हथ्थीं चुल, त्रैगुण माया अग्नी विच डाहीआ। तेरा रूप तेरा जोबन मातलोक जाणा रुल, ना दिसे कोई सहाईआ। सतिजुग दुआरा साचा गया खुल्ह, सच भण्डारी हरि रघुराईआ। हरिसंगत उत्तों आपणा आप गया घुल, आपणा सीस भेट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, तेरी रीती विच संसार जणाईआ। तेई मग्घर दिवस सुहावणा, हरि साचा आप सुहांयदा। हरिसंगत सगन मनावणा, नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी राह तकांयदा। चार जुगां दे विछड़े मेल मिलावणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखांयदा। साचा मार्ग इक्क चलावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि साचा आप अख्वांयदा। नर हरि नरायण बन बनवारी, पारब्रह्म अख्वाया। निहकलंक कलि ल्ए अवतारी, कलिजुग आपणा वेस वटाया। हरिभगतां लाए साची यारी, साचा मेला मेल मिलाईआ। दिवस रैण फिरे पिछे अगाड़ी, आप आपणी सेव कमाया। लहिणा चुकाए चरन छुहाई दाढ़ी, केसां चवर आप कराया। हरिसंगत तेरा लेखा चुकया सतारां हाढ़ी, अन्तिम कीमत करता आपे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, पंज प्यारे रिहा उठाया। पंज प्यारे पंचम मीत, पंचम मेल मिलन्नया। पंचम गावणा सुहागी गीत, पंचम करे पतित पुनीत, पंचम चाढ़्हे साचे चन्नया। पंचम ठांडा पंचम सीत, पंचम बेड़ा आपे बन्न्हया। पंचम कलिजुग लैणा जीत, पंचम देवे आपे डन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा आपे आपणा घल्लया। सच सुनेहड़ा शब्द संदेश, हरि सज्जण आप सुणाईआ । ला ला कन्न सुणन ब्रह्मा विष्न महेष, शिव शंकर नाल रलाईआ। बाशक मुख सहँसर खोल्हे शेष, दोए सहँसर जेहवा नाल रलाईआ। राह तक्के गोवर्धन धारी रिखी केश, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण रूप वटाईआ। दस दस्मेस, कलिजुग रावन दहिसर देवे घाईआ। गुरमुख वेखण आया नानक धर धर खूंडी मोढे भूरी खेस, पाली आपणा नाउँ धराईआ। प्रगट होया जोद्धा सूरबीर नर नरेश, निहकलंक वड वड्याईआ । पंचम देवे सदा अदेश, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जगत अवल्लड़ा करया वेस, चारे खाणी चारे बाणी वेद शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान बाईबल भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवे धुर फ़रमाना, एका हुक्म सुणाईआ। पंच प्यारे सच दुलारे, साचे तख्त सुहांयदा। हरिसंगत तेरा मेल कन्त भतारे, नर अवतारे वेस वटांयदा। ग़रीबां निमाणयां खाली भरन आया भण्डारे, वड भण्डारी नाउँ धरांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दर बहि बहि कढ्ढण हाढ़े, नेत्र नीर रो रो सर्ब कुरलांयदा। पुरख अबिनाशी करया खेल अपर अपारे, निरगुण रूप निराकार आउँदा जांदा दिस ना आंयदा। सम्बल नगरी वस्सया धाम न्यारे, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। इक्को इक्की कुलां रिहा तारे, कुल कुलवन्ता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर अवतार, आप अख्वांयदा। पंज प्यारयां पुटणी लोह, हरि साचा हुक्म सुणाईआ। जगत नाता तोड़ना मोह, गुर चरन ध्यान लगाईआ। पहलां चरन कँवल सतिगुर लैणे सच्चे छोह, फेर
कार यार कमाईआ। सुच्चे जल मुखड़ा लैणा धोह, अमृत जल आप भराईआ। चढ़दी दिशा पंज टप्प ला लैणे भौं, भय भयानक वेख वखाईआ। हरि का भेव ना जाणे को, आपणी करनी आप कराईआ। चार दुलारे आटा आपणी हथ्थीं गोह, साची सेवा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस धराईआ। सिँघ दर्शन पुटणी चुर, एका ढईआ नाउँ रखांयदा। कलिजुग ढए हँकारी गढ़्ह, हरि साचा आप सुणांयदा। शाह सुल्ताना राज राजाना ल्ए फड़, कल आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी अलख जगांयदा। नौ नारी कन्त प्यारी, हरि साचा सच समझाईआ। सेवा करे अपर अपारी, सेवा साची इक्क जणाईआ। कोई हथ्थ ना लावे धी कुआरी, कुआरी कन्या छोहण ना पाईआ। फुलका पकाए अपर अपारी, पारब्रह्म वेख वखाईआ । हरिसंगत तेरी जाए पैज संवारी, पिछला लेखा दए समझाईआ। आपणे सीस चुक्क चुक्क खारी, गुरसिखां हथ्थों हथ्थ दए वरताईआ। पार कराए पुरष नारी, बिरध बाल नौजवान ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। लेखा चुक्के गुर गोबिन्द, सूरबीर सुल्तान। डल्ले तेरी मिटे चिन्द, घर मिल्या हरि भगवान। सृष्ट सबाई तेरी करे निन्द, तेरा झुल्लदा रहे निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा लेखे लाए पकवान। सवा सेर पक्के पकवान, सुणे पुकार दातारा। गुरमुखां लेखा धुर दरबार, घर साचे सच वरतारा। काल महांकाल मुख शरमाण, नेत्र नैण ना सके कोई उग्घाड़ा। मंगण दर्शन कोटन रवि ससि सूरज चन्न भान, दर दर बण भिखारा। देवणहारा दरगाह साची माण, दर दरवेश आप निरँकारा। हरिजन होए चतुर सुजान, पाया पुरख अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वरताए आपणा सच भण्डारा।