२३ मग्घर २०१६ बिक्रमी लंगर वस्ते लोह अत्ते चुर पुट्टण समें नाज़र सिँघ दे घर
दयाल काल हरि निरँकार, मूर्त अकाल अनभव प्रकाशया। देवणहारा साचा धन माल, सृष्ट सबाई पृथ्मी अकाशया। गगन मण्डल वेख दीपक थाल, रवि ससि जोत पुरख अबिनास्सया। साध सन्त गुर पीर अवतार करे प्रितपाल, भगत भगवन्त सन्त दासन दास दास्सया। आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शाह कंगाल, सति सरूप अकाशया। जुगा जुगन्तर घालण घाल, खेले खेल जल थल महीअल हरि भरवास्सया। नौ नौ चार अवल्लड़ी चाल, छे तीस खेल तमास्सया। चार जुग तोड़ जंजाल,
सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आवे रास्सया। हरिसंगत करे सदा प्रितपाल, पत डाल्ह शाहो शबास्सया। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, अमृत आत्म देवे जल पूरी करे आस निरास्सया। गोबिन्द मेला साचे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ास्सया। सतिजुग दस्से राह सुखाल, सति पुरख निरँजण सचखण्ड वासी वास निवास्सया। पंचम मीता पंचम ल्ए उठाल, पंचम पवे साची रास्सया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नूर करे प्रकाशया। पंचम पंचम नौजवान, अन्दर मन्दिर हरि समाईआ। पंचम वेखे मार ध्यान, जगत कुन्दर फोल फुलाईआ। पंचम उपजे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। पंचम देवे साचा दान, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। पंचम बख्शे चरन धूढ़ अशनान, दुरमति मैल गंवाईआ। पंचम मेला साचे काहन, साचा मंगल इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रीत पतित पुनीत आपे रिहा चलाईआ। साची रीती सच महल्ला हरि सतिगुर पुरख सुहांयदा। करे खेल इक्क अकल्ला, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुखां हिरदे अन्दर रला, वल छल धारी भेख वटांयदा। अमृत भरया नीर साचा जला, घर घर जाम प्यांअदा। शब्द खण्डा तिक्खा भल्ला, आपणे हथ्थ उठांयदा। उजड़या बाग हरया कीता जट्ट डल्ला, लहिणा लहिणा झोली पांयदा। आप फड़ाया आपणा पल्ला, दो जहान ना कोई छुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम देवे साचा वर, साची धार बंधांयदा। पंच प्यारे टप्प लगायण पंच, पंचां पंच वड्याईआ। कलिजुग माया लेखा चुक्कया कारू गंज, माया ममता होए हल्काईआ। हरिसंगत कराए साचा वणज, वणज वापारी आप अख्वाईआ। धार चलाए बावन बवंज, बावन करे आप पढ़ाईआ। लेखा जाणे सवेर सञ्झ, अट्ठ पहर हरि रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपे रिहा वखाईआ। करया खेल पुरख अगम्म, पारब्रह्म अबिनास्सया। हरिसंगत संवारे तेरा कम्म, दर तेरे पाए साची रास्सया। ना मरे ना पए जम्म, गोबिन्द खेले खेल तमास्सया। हरि मन्दिर बणाया हड्ड मास नाड़ी चम्म, लेखे चुक्के पृथ्मी अकास्सया। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, हरख़ सोग ना कोई रखास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता पुरख अबिनास्सया। कलिजुग तेरी उखड़े जड़्ह, हरि हरि हरि हरी हरी हरी रिहा उखड़ाईआ। चार कुन्टां दहि दिशा तेरा आकार वेखे सीस धड़, पंज तत्त त्रैगुण वंड वंडाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा खड़, पूर्ब कर्मां फोल फोलाईआ। आपणी हथ्थीं ढाए हँकारी गढ़्ह, ढावणहारा मुख छुपाईआ। तेरी तृष्ना जाए सड़, जोती लम्बू एका लाईआ। वेले अन्त हरिसंगत एका अक्खर जाए पढ़, सोहँ शब्द ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग तेरा सति दुआरा,
नाथे वाला भर भण्डारा, बणया रहे आप रखवाला, हरि गोबिन्द सेवादारा, गुर गोबिन्द मीत मुरारा, नानक चाकरी चाकर करे विच संसारा, पारब्रह्म लेखा जाणे धुर दरबारा, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत चार वरन चार जुग देवे वर, लोकमात थिर घर सचखण्ड वड्डी वड्याईआ।
बल बावन भेख अपार, हरि वल छल खेल खिलांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। एका जोती दस अवतार, पुरख अकाल मनांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। नाम सति जगत वणजार, सच भण्डारा इक्क वरतांयदा। साची फतिह बोल जैकार, वाहिगुरू इक्क समझांयदा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा मेल मिलांयदा। बस्त्र भूषन सच शृंगार, साचा बस्त्र तन सजांयदा। पंचम मीता ख़बरदार, पंचम मेल मिलांयदा। गुरमुख साजण लाए पार, सिँघ रूप वटांयदा। अमृत बख्शे ठंडी ठार, साचा जल प्यांअदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, काया तन लटकांयदा। साचा कंगण कर त्यार, हथ्थो हथ्थ फड़ांयदा। धीरज जति अपर अपार, सच सति सति वरतांयदा। सीस जगदीस कर त्यार, नर नरेश वेस वटांयदा। दए सुनेहड़ा सांझे यार, शब्दी अगम्मी पवण अल्हांयदा। अबिनाशी करता पावे सार, तार सतार आप वजांयदा। दोहां विचोला हरि निरँकार, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। आदि शक्ती अद्धविचकार, साचा राह आप सुहांयदा। निर्भय रूप वरते विच संसार, भय भयानक खेल खिलांयदा। आपणा दुआरा आपणा घर आपे जाणे सिरजणहार, आपणी नगरी आप सुहांयदा। कंचन काया गढ़्ह कर त्यार, उच्च महल्ल अटल मुनार थिर घर वासी आपे सोभा पांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख खेले खेल अपर अपार, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हांयदा। आवण जावण जावण आवण एका रंग रंगे करतार, कुदरत कादर करता सृष्ट सबाई मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बल बावन आपणा नाउँ धरांयदा। बल बावन हरि निरँकारा, एका रंग समाया। आदि जुगादि गुर अवतारा, आपणा रूप वटाया। जन भगतां देवे भगत भण्डारा, सच वस्त झोली पाया। हरिजन सन्तन देवे सति सति सति निराकारा, निरगुण आपणा दरस दिखाया। गुरमुख देवे इक्क अधारा, जगत तृष्ना मेट मिटाया। गुरसिखां दर दर बणे आप वरतारा, अमृत आत्म जाम सुहाया। हरिसंगत मेला विच संसारा, पुरख निरँजण दए कराया। मूर्त अकाल खेल अपारा, अजूनी रहित वेस धराया। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ धराया। नाल रलाया रविदास चम्यारा, बाल्मीक बजवाड़ा लेखा वेख वखाया। साचा मीता सुत्त दुलारा, इन्द्र इन्द्र इन्द्र आपणी बिन्द उपजाया। जगत सुदामा एका
धारा, ग़रीब निमाणे गले उठाया। सिँघ दया बोल जैकारा, वाहिगुरू अक्खर इक्क पढ़ाया। सो पुरख निरँजण सभ तों बाहरा, हँ ब्रह्म रूप वटाया। सोहँ शब्द साचा नाअरा, नानक निरगुण आपणी रसना लाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, लेखा लेख दए मुकाया। भाग लगाए सच दुआरा, दर दरवाजा आप खुल्हाया। गुरदास बणया नाल लिखारा, एका ढईआ मेल मिलाया। हरिसंगत तेरा पार किनारा, पुरख अबिनाशी आपणे बेड़े आप चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चुर पुट्टे भट्ठी, गुरमुख गुरसिख हरिजन बिरध बाल नौजवान, लेखा पूर कराए जप तप हठ सती, सतिवाद आपणे पेटे पाया। हरिसंगत हरि जू हरि हरि मन्दिर कर अकट्ठी, आपणा दर्शन आपे पाईआ। कलिजुग अन्तिम राए धर्म दी कोई ना भरे चट्ट,ी, जिस जन मिल्या हरि दाता बेपरवाहीआ। आप चढ़ावण आया फड़ फड़ औखी घाटी, सेवक सेवा आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग हड्डीआं बणाए बालण, साची भट्ठी देवे डाहीआ।
हरी हरि हरि भेख पुरख अबिनाश, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। गगन मण्डल खेल पृथ्मी आकाश, जुगां जुगन्तर रचन रचाईआ। जन भगतां पूरी करदा आया आस, निज घर आपणा रूप वटाईआ। लेखा गिणदा आया स्वास स्वास, जो जन जेहवा रिहा ध्याईआ। घट घट अन्दर कर कर वास, आपणा बैठा मुख छुपाईआ। दाता दानी शाहो शाबास, गहर गम्भीर इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि ना जाए विनास, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पाई रास, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण शब्द अगम्मी करया त्यार खरास, कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़ बणाईआ। माया राणी होई दास, त्रैगुण बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी सेव कमाईआ। कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़, साचा खेल खिलांयदा। इक्क दूजे नाल गए जुड़, जोड़नहारा दिस ना आंयदा। सच सवाणी दी पई लोड़, आदि शक्ति आदि भवानी जोत नूरानी आदि निरँजण सेवा लांयदा। पुरख अकाल दीन दयाल शब्द अगम्मी चढ़ चढ़ घोड़, आप आपणा वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां रिहा दौड़, मात पाताल आकाश गगन मण्डल फोल फोलांयदा। लक्ख चुरासी वेखे बीज मिट्ठा कौड़, पत डाल्ही फुल वेख वखांयदा। जन भगतां अन्तिम जाए बौड़्ह, आप आपणा रूप वटांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां मार्ग दिसे एका सौड़, वेले अन्त ना कोई पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल हरि वरताए, हरि सज्जण
खेल अपारया। जूठ झूठ दो बैल बणाए, जोड़ी मेल मिला रिहा। पंच विकारा हिक्कण डाहे, एका डण्डा हथ्थ फड़ा ल्या। कलिजुग कन्ढ्ढा नेड़े आए, लेखा लेख ना किसे जणा ल्या। चार कुन्ट भेख पखण्डा पुरख अबिनाशी करे रंडा, आपणी हथ्थीं बंधन पा ल्या। तीर्थ तट्टां फेरा पाए, समुंद सागर वरोल वखाए, नाम तन्दन इक्क रखा ल्या। बाशक तशका खेल खिलाए, दोए सहँसर गाए, रसना जेहवा आपे गा ल्या। विष्नूं उठ उठ फेरे पाए, ब्रह्मा नीर उठ उठाए, भोला नाथ रिहा कुरलाए, करोड़ तेतीसा आसण सिँघासण आपणा आप तजा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची वस्त देवणहारा दस्त बदस्त, दूसर हथ्थ ना किसे टिकांयदा। कलिजुग जोड़ हरि जुड़ाया, सतिजुग संग मिलांयदा। हेठा उप्पर रक्ख वखाया, नाम किल्ली विच टिकांयदा। सम्मत सोलां गेड़ा रिहा दवाया, उलटा गेड़ा आप दुआंयदा। नौ खण्ड पृथ्मी भेड़ भड़ाया, दोहां पुड़ां विच दबांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग आपणा पीसण आपणी हथ्थीं पीस पिसाया, कलिजुग अन्तिम गुरसिखां आप खुआंयदा। सवा सेर आटा नाल धराया, इक्क सेर हरि निरँकार चौथा हिस्सा सर्ब संसार गुर पीर अवतार नाल रलांयदा। सेवा करे आप निरँकार, निरगुण अतीता खेल खिलांयदा। डल्ले मिल्या झल्ला यार, डल्ला भुल्ला यार भुल्ल विच ना आंयदा। हरिसंगत साची कर त्यार, सतिजुग साचा राह वखांयदा। उजड़या हरा करे बगीचा आप करतार, पत डाल्ही फुल पंखड़ीआं आप महिकांयदा। होए भँवरा उप्पर गुंजे वारो वार, सच सुगंधी आपणी वंड वंडांयदा। रचया काज हरि करतार, वेला अन्तिम वेख वखांयदा। सेवा लाए सेवक चार, चार यारी मुख भवांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हे धार, नौ दर खोज खुजांयदा। नौ दर वाशना करे ख्वार, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। सतिजुग तेरा सतो गुण विचार, विष्नूं विष्नूं नाल मिलांयदा। ब्रह्मा रजो गुण भर भण्डार, राजस आपणा रंग रंगांयदा। शंकर तमो गुण वेख संसार, अन्तिम वसदा नगर आपे ढांहयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव अपार, भेव कोए ना पांयदा। सच सवाणी कर त्यार, नौ नौ सेव कमांयदा। खाणी बाणी रही पुकार, बोध अगाध आप हो जांयदा। धुर दरगाही ठंडा पाणी निज घर आत्म परम पुरख परमात्म हरिसंगत उत्तों देवे वार, गंगा गोदावरी अठसठ तीर्थ मुख शरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग दा चुक्कया भार, आपणे सिरों दए उतार, गुरमुखां लैणा देणा झोली पांयदा।
२३ मग्घर २०१६ बिक्रमी लंगर वरतौण समें शब्द जोत प्रवेशता नाल
निरगुण सरगुण धार चली पूरन सिँघ ने नंगी पैरीं लंगर वरताया
अते हरिसंगत दी सेवा कीती पिण्ड नाथेवाल
सो पुरख निरँजण खेल अपार, हरि करता आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरार, सेवक सेवा सच कमांयदा। एकँकारा जोत निरँकार, आप आपणा वेस वटांयदा। आदि निरँजण वेखे विगसे पावे सार, आपणी धारा आप बंधांयदा। अबिनाशी करता रूप अपार, दिस किसे ना आंयदा। श्री भगवान हो त्यार, आप आपणा रूप वटांयदा। पारब्रह्म बोल जैकार, साचा नाअरा एका लांयदा। शब्द अगम्मी कर त्यार, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। थिर घर वासी सांझा यार, आपणा संग आप निभांयदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची भिच्छया इक्क वखांयदा। एका रूप आपणे अंग करे अंगीकार, आपणा जोबन आप हंढांयदा। अपणी मंगे मंग आपे ढहि ढहि पए दुआर, आपणा सीस आप झुकांयदा। आपे वरते वरतावे वरतणहार, आपणी कल आप वरतांयदा। आपे विष्नूं कर त्यार, निराकार साकार आप हो आंयदा। आपे पारब्रह्म करे खेल विच संसार, ब्रह्म आपणी अंस उपांयदा। आपे शंकर कर प्यार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणांयदा। आपे त्रैगुण माया कर विचार, एका घर रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आदि अनादी पुरख आप अख्वांयदा। आदि आदी पुरख भगवाना, एका रंग समाया। शब्द सरूपी सति तराना, घर घर सच्चे मन्दिर बहि बहि गाया। सचखण्ड सुहाए इक्क मकाना, बंक दुआरी नाउँ रखाया। लोआं पुरीआं इक्क निशाना, ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणाया। रवि ससि कर प्रधाना, मण्डल मण्डप डेरा लाया। जल थल महीअल खेल महाना, आकाश प्रकाश आप समाया। पंज तत्त त्रैगुण माया बद्धा गाना, लक्ख चुरासी वेस वटाया। मानस मानुख कर प्रधाना, आप आपणी बूझ बुझाया । खेले खेल दो जहाना, लोकमात रचन रचाया। वरभण्डी वेखे इक्क मैदाना, एका गढ़्ह सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धराया। वेस अवल्ला इक्क अकल्ला, हरि हरि आप करांयदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, उच्च महल्ला इक्क सुहांयदा। आपणी जोती आपे रला, आपे शब्दी शब्द अल्हांयदा। आपणा फड़या आपे पल्ला, आपे संग निभांयदा। आपे लक्ख चुरासी अन्दर घट घट आपणा आसण मल्ला, सच सिँघासण सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा साचा राणा, आपे आप वरतांयदा। हरि भाणा बलवान, हरि सच्चे आप रखाया। सचखण्ड झुलाए इक्क निशान, थिर घर वासी डेरा लाया। परम पुरख शाह सुल्तान, राज राजान आप हो जाया। ना कोई दिसे दर दरबान, चोबदार ना
कोई जणाया। पूत सपूता नौजवान, सुत्त दुलारा एका जाया। देवणहारा धुर फ़रमान, लोआं पुरीआं रचन रचाया। आपे जाणे आपणी आण, सिर आपणा हथ्थ रखाया। त्रै त्रै देवे साचा माण, साची सेव वखाया। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, लिव अन्तर बूझ बुझाया। एका अक्खर इक्क ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। एका सरूप श्री भगवान, जोत सरूपी नज़री आया। साची सखीआं एका काहन, एका मण्डल रास रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे तख्त सुहाया। सच तख्त सुल्तान, हरि भगवानया। विष्नूं वेखे मार ध्यान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकानया। ब्रह्मा ला ला सुणे कान, हरि देवे धुर फ़रमानया। शंकर पाई एका आण, एका बंधन बंध बंधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल दो जहानया। सच सुनेहड़ा हरि भगवान, विष्नूं वंसी आप जणाईआ। देवणहारा एका दान, लक्ख चुरासी रिज़क सबाईआ। ब्रह्मा उत्पत करे सर्ब जहान, त्रैगुण पंज तत्त मेल मिलाईआ। मन मति बुध कर प्रधान, नौ दर खोज खुजाईआ। सच महल्ले खेल महान, आपणी आप कराईआ। शंकर देवे एका दान, इक्क त्रिसूल हथ्थ फड़ाईआ। अन्तिम मेटे सर्ब निशान, जो उपजे रहिण ना पाईआ। तिन्नां विचोला बण मेहरवान, आपणी कल रिहा वरताईआ। नौ नौ चार जुग ना दिस्सया कोई निशान, नेत्र नैण ना कोई वखाईआ। छत्ती जुग ना होया प्रधान, आप आपणा बल धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख मकान, गुरसिख सन्त भगवन्त आपणे हुक्म रिहा चलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, नानक गोबिन्द दए गवाहीआ। प्रगट होए जोद्धा सूरबीर बली बलवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड होए सर्ब हैरान, लोआं पुरीआं देण दुहाईआ। रवि ससि मुख शरमान, तेज़ तप ना कोई वखाईआ। तीर्थ तट्टां वेखे निशान, सच दुआर ना कोई वखाईआ। प्रगट हो हरि मेहरवान, निहकलंका नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पिरथू तेरा रक्खे माण, हरि पुरख वड्डी वड्याईआ। अन्न दाता श्री भगवान, विष्नूं सेवा आप कमाईआ। जुगा जुगन्तर वेखे मार ध्यान, वड सालस बेपरवाहीआ। इक्क अकल्ला खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ धराईआ। आदि जुगादी हरि भगवन्त, परम पुरख अख्वाया। जुगा जुगन्तर महिमा अगणत, वेद कतेब भेव ना राया। गा गा थक्के साध सन्त, कोटन कोटि हरि सेव कमाया। भाणा जाणे गुरमुख विरला सन्त, जिस जन आपणा मेल मिलाया। लेख जाणे नारी कन्त, निरगुण एका रंग समाया। नौ खण्ड पृथ्मी वेख रुत्त बसन्त, आप आपणा वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम बणया गढ़्ह हउमे हँगत, साची संगत ना कोई जणाया। दर दर घर घर मंगदे फिरदे मंगत, हरि का नाम किसे हथ्थ ना आया। चार कुन्ट दहि दिशा
जीव जन्त होया नंगत, नाम दोशाला साचा पर्दा उप्पर किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस धराया। धरया वेस हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर हरिजन भगतां आपणे सिर चुक्कया भार, जगत लहिणा देणा दए मुकाईआ। गोबिन्द मीता बण लिखार, एका लेखा गया समझाईआ। नानक मेला निरगुण यार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। सचखण्ड निवासी बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर अलाहीआ। प्रगट हो विच संसार, एका जोत करे रुशनाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, सति सतिवादी दए वजाईआ। दो जहानां सुनणेहार, घट घट बैठा डेरा लाईआ। वरनां बरनां पावे सार, हिन्दू ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश ईसाई आपे वेख वखाईआ। एका वस्त नाम भण्डार, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग बण वरतार, जन भगतां दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि लेख लिख्या दए मिटाईआ। कलिजुग आया चौथा जुग, नर हरि वंड वंडांयदा। काया औध गई पुग, ना कोई धीर धरांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता वेखणहारा लुक लुक, साख्यात रूप वटांयदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले हरिजन आपणी गोदी ल्ए चुक्क, आप आपणा भार उठांयदा। हरिजन बूटा जाए ना सुक्क, अमृत सिंच हरा करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच विहार हरि निरँकार, एकँकारा निरँकारा निराधार आप करांयदा। सच विहारा साची कार, हरि साचे सच कमाईआ। तेई मग्घर दिवस विचार, वीह सौ सोलां बिक्रमी नाल रलाईआ। हरिसंगत साची कर त्यार, हरिजन विछड़े मेल मिलाईआ। अमृत भरे सच भण्डार, दर घर साचे आप भराईआ। दिवस रैण करे प्यार, आलस निन्दरा ना कोई रखाईआ। देवे नाम शब्द धुन्कार, धुंन आत्मक आप जणाईआ। सार शब्द ख़बरदार, एका एक वज्जे वधाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। लेखा जाणे पुरख नार, नर नरायण हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची बणत आप बणाईआ। साची बणत आप बणाए, भेव अभेद छपाया। खाणी बाणी भेव ना राए, नेत्र लोचण नैणां दिस ना आया। अञ्जील कुरान रहे गाए, वेद पुराण आपणा सोहला एका ढोला गाया। साध सन्त रहे कुरलाए, दिवस रैण राह तकाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त सर्ब बिल्लाए, अमृत मेघ ना कोई बरसाया। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द नेत्र नैणां नीर वहाए, सांतक सति ना कोई वरताया। शंकर बाशक तशका गलों लाहे, जटा जूट आपणा वेस वटाया। ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकाए, दोए जोड़ प्या सरनाया। विष्नूं एका मंग मंगाए, दर तेरा इक्क सुहाया। अबिनाशी करता दया कमाए, आप आपणे अंग लगाया। दोहां विचोला आप बण जाए, आप आपणा वेस वटाया। लोकमात हरि फेरा पाए, निहकलंका
नाउँ रखाया। कलिजुग तेरी जड़ उखड़ाए, पंज प्यारे हुक्म जणाया। साची संगत नाल रलाए, घर मन्दिर डेरा लाया। तेरी भट्ठी इक्क तपाए, त्रैगुण बालण आपे डाहया। पंज विकारा लम्बू लाए, धूंआँधार सर्ब वखाया। जुग जुग आपणा पीसण पीस कमाए, साची चक्की नाम चलाया। सच सवाणी सेव कमाए, सोहँ हथ्था हथ्थ रखाया। आपणा गेड़ा आप दवाए, आपणी भुजां फलाया। लक्ख चुरासी पीस वखाए, कलिजुग सतिजुग धक्का लाया। गुरमुख साचे ल्ए तराए, जिस जन बख्शे सच सरनाया। आपणी बूझ आप बुझाए, दूई द्वैती पर्दा लाहया। नूरी दरस दरस दिखाए, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया। अमृत मेघ बरस वखाए, निझर झिरना आप झिराया। फड़ फड़ कागों हँस बणाए, हरिजन साचे ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा वेला आप सुहाया। कलिजुग वेला साचा वक्त, हरि सज्जण आप सुहाईआ। सेवा लाई आदि शक्ति, साची सेव रही कमाईआ। लेखा देवे गिण गिण भगत, भगतन भगती मूल चुकाईआ। देणा देवे बूंद रक्त, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। भरम भुलेखा सर्ब जगत, संसार जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साची रीत चलाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त किनारा, हरि सतिगुर पुरख सुणांयदा। भगतां भरे नाम भण्डारा, साची वस्त इक्क वखांयदा। मनमुखां करे अन्त ख्वारा, चारों कुन्ट फिरांयदा। शाह सुल्तानां किसे ना दिसे दर दरबारा, दर दरबान ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंडन आप वंडांयदा। कलिजुग अन्तिम वंडाई वंड, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। वेखणहारा भेख पाखण्ड, कूड़ी क़िया दए खपाईआ। जन भगतां टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार आप अख्वाईआ। गुरसिख नार दुहागण ना होए रंड, साचा कन्त आप हंढाईआ। पंज विकारा करे खण्ड खण्ड, साचा खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा दए समझाईआ। बल बावन मीता हरि निरँकारा, हरि सज्जण बेपरवाहीआ। सतिजुग आया चल दुआरा, साची भूमिका बल राजा आप सुहाईआ। करे अरदास अरज़ोई निउँ निउँ निमस्कारा, इक्क ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करना विहार सतिजुग बणना आप वरतारा, तेरी ओट इक्क रखाईआ। इक्क अकल्ला आया शाह अस्वारा, दूसर कोई ना संग रलाईआ। पुरख अबिनाशी बख्शे बख्शणहारा, देवे माण वड्डी वड्याईआ। आपे आए तेरे चल दुआरा, आप आपणा रूप वटाईआ। दिस ना आए विच संसारा, सृष्ट सगली ल्ए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बूझ बुझाईआ। बल राजन दोए जोड़ जोड़ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। तेरा रूप अगम्म अपार, तेरा भेव कोई ना पांयदा। ना मरे ना पए जम्म विच संसार, मात गर्भ ना कोई वखांयदा।
जुग जुग आपणा कम्म करे सच्ची सरकार, साचा हुक्मी हुक्म सुणांयदा। जो घड़े ल्ए भन्न अन्तिम वार, थिर कोई रहिण ना पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा गण गंधर्ब जीव जन्त साध सन्त लक्ख चुरासी आदि जुगादी देंदा रहे दान, आप आपणा खेल खिलांयदा। गुरमुख विरला सुणे तेरा ला ला शब्द कान, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। कवण वक्त कवण वेला कवण रुत्ती जायण मन्न, सच दुआरे चरन छुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। करी पुकार बल बावन मीत, निरगुण दर दुआरया। पुरख अबिनाशी ठांडा सीत, देवे शब्द नाम जैकारया। सतिजुग त्रेता द्वापर जाए बीत, अन्तिम आए कलिजुग वारया। तेरी भूमिका करा ठंडी सीत, निहकलंक ल्ए अवतारया। हरिसंगत गाए सुहागी गीत, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ा ल्या। ना कोई गुरदुआरा मस्जिद शिवदवाला मट्ठ दिसे मसीत, आप आपणा रूप प्रगटा ल्या। एका रंग रंगाए हस्त कीट, कलिजुग सतिजुग विच टिका ल्या। बलि बलि रक्खणा हरि हरि चीत, अछल अछल्ल खेल खिला ल्या। फेर चलाए सतिजुग रीत, पतित पुनीत भेव खुल्हा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थान भूमिका वेख वखा ल्या। सच भूमका सच अस्थान, हरि साचा वेख वखांयदा। चौथे जुग श्री भगवान, आपणा रूप वटांयदा। पंज प्यारे पंज लगायण निशान, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। धरनी धरत धवल होई प्रधान, जिस दर आपणा चरन टिकांयदा। दूजा दर वेख मकान, आपणे मुख सलांहयदा। चारों कुन्ट इक्क ज्ञान, एका राग अल्हांयदा। भगत लिखारी भगत भगवान, भगतां भगती विच टिकांयदा। चिट्टे उप्पर काला लिखे निशान, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटांयदा। बल तेरा बल भण्डारा, बावन वेख वखावणा। खेले खेल पुरख करतारा, आपणा भेव आप छुपावणा। चौथे जुग पावे सारा, निरगुण आपणा नाउँ धरावणा। सरगुण जोत करे उज्यारा, सच महल्ले दीप टिकावणा। आपे आए चल दुआरा, बंक बंका हरि सुहावणा। हुण मंगण आए बण भिखारा, फेर आपणी हथ्थीं आप वरतावणा। कलिजुग करे पार किनारा, सतिजुग मार्ग फेर चलावणा। सवा सेर आटा कर त्यारा, पिछला घाटा पूर करावणा। गुरसिख कढ्ढे विच्चों आण बाटा, मात गर्भ फेर ना आवणा। हरिजन विके ना हाटो हाटा, चौदां हट्टां मुख भवावणा। लहिणा देण चुकाए तीर्थ ताटा, अठसठ पन्ध मुकावणा। ना कोई पूजे जोत ललाटा, निउँ निउँ सीस ना किसे झुकावणा। जन भगत तोड़े बजर कपाटा, दस्म दुआरी कुण्डा लाहवणा। दरस दिखाए आत्म सेजा साचा खाटा, स्वच्छ सरूपी रूप वटावणा। काया तेरा मेरा खेल बाज़ीगर नाटा, दूसर भेव किसे ना पावणा। इक्क सरोवर मारे ठाठा, आत्म ब्रह्म जाम प्यावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हावणा। कलिजुग अन्तिम
लोकमात आवणा, बल बावन हरि समझाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटावणा, नेत्र नैण दिस किसे ना आईआ। तेरा धाम फेर प्रगटावणा, दर साचा दए खुल्हाईआ। चार वरनां एका रंग रंगावणा, ऊँच नीच कोए रहिण ना पाईआ। त्रैगुण पंज तत्त विकारा हउमे हँगता कलिजुग तेरी भट्ठी डाहवणा, आपणी हथ्थीं दए जलाईआ। सति सन्तोखी सति सतिवादी हरि ब्रह्मादी आपणा पकवान आप पकावणा, पंज चार नौ नौ आपणी वंड वंडाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलावणा, कबीर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। निरगुण सरगुण बण के आवणा, सरगुण निरगुण विच टिकाईआ। गोबिन्द लेखा पूर करावणा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। सच दुआरा आप सुहावणा, झल्ला डल्ला ल्ए तराईआ। काग हँस डार मिलावणा, सोहँ मोती चोग चुगाईआ। साची चोटी इक्क चढ़ावणा, अमर अमरापद इक्क वखाईआ। कोटन कोटि कोटां विच्चों इक्क तरावणा, गुरसिख तेरी वड वड्याईआ। कलिजुग माया खोट कढावणा, एका अमृत जाम प्याईआ। सच भण्डारा आप वरतावणा, तोट रहे ना राईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना हरिसंगत तेरे दुआरे चल के आवणा, प्रभ देवे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करनी करता आप अख्वाईआ। करनी करता करनेहारा, एका रंग समाईआ। आदि जुगादी ल्ए अवतारा, गुर अवतार आप अख्वाईआ। शब्दी नाम बोल जैकारा, अनहद साचा राग अलाहीआ। दर दर घर घर अन्दर मन्दिर डूँघी कन्दर पावे सारा, उच्चे टिल्ले पर्बत जल थल महीअल फोल फुलाईआ। हरिसंगत बणया मीत मुरारा, भव सागर वेख वखाईआ। चार कुन्ट धुँधूकारा, दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। नारी नर होया विभचारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। जत सति टुट्टा सर्ब संसारा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। ब्रह्म मति ना कोई पसारा, मन मति करे कुड़माईआ। रत्ती रत्त ना वेखे जगत भण्डारा, अग्नी तत्त सर्ब रखाईआ। पुरख समरथ खेल अपारा, आप आपणा खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी चलाए रथ अपर अपारा, चारे कूटां आप भवाईआ। हउमे हँगता मन्दिर जाए ढठ्ठ कूड़ पसारा, अन्तिम एका ढाह लगाईआ। हरिसंगत तेरा इक्ट्ठ कर इक्क दुआरा, नां थेह वाला आपणी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेवा आप कमाईआ। सेवा करे करनहारा, जुग जुग करदा आया। सच पकवान भरे भण्डारा, वरभण्डी नाउँ धराया। निरगुण सरगुण बण वरतारा, सरगुण निरगुण दए मिलाईआ। अमृत देवे ठंडी ठारा, निझर धारा मुख चुआया। सच महल्ला आप उसारा, चार दीवार ना कोई बणाया। ना कोई लाया इट्टां गारा, घर घर विच दए टिकाया। एका रंग रंगाए पुरख नारा, नारी पुरख भेव ना राया। हरख़ सोग ते वसे बाहरा, चिन्ता दु:ख ना कोए सताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची संगत दए तराया। साची संगत हरि नाम
वड्याई, हरि सति पुरख निरँजण आप उपांयदा। हरि हरि मन्त्र नाम करी कुड़माई, साचा सगन मनांयदा। एका घर वसे धी जवाई, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईं, दर मन्दिर सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बूड़ सिँघ आप समझांयदा। गुरसिख सुणना ला कर कान, कादर कुदरत विच सजाया। सच महल्ला इक्क मकान, बिस्मिल आपणा रूप वटाया। शरअ शरीअत सच कुरान, कलमा काअब करे पढ़ाईआ। नूर अलाही दीन अमान, सच अमाम वेख वखाईआ। चौदां लोक भट्ठ वखान, चौदां तबक संग रलाईआ। चार यार अन्त मिट जाण, पंचम देवे मात वड्याईआ। नौ दर मेटे जूठ निशान, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुर संगत मेला विच जहान, हरिसंगत नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। पहला घर हरिसंगत दरवाज़ा, हरि साचे आप खुल्हाया। चाकर होया ग़रीब निवाजा, गल अल्फी एका पाया। साज वजाए अनहद वाजा, तुरीआ पद आप रखाया। जन भगतां रक्खण आया लज्ज, लोकमात फेरा पाया। पतित पापीआं ग़रीब निमाणयां पर्दा देवे कज्ज, जो जन सरनाई आया। अमृत जाम प्याए रज्ज रज्ज, सच प्याला हथ्थ उठाया। कलिजुग कूड़ नगारा रिहा वज्ज, सृष्ट सबाई दए दुहाया। हरिजन गुरमुख गुरसिख हरिसंगत बैठे सज, हरिसंगत नाम धराया। हरिसंगत बणी सचखण्ड, लोकमात वज्जी वधाया। प्रभ पहलों तुट्टी आपणे नाल गंढ्ढ, तन्दन तन्द बंधाया। घर घर अन्दर चढ़या चन्द, पूर्ब लहिणा झोली पाया। करन ख़ुशी बन्द बन्द, तार सतार इक्क हिलाया। हरिसंगत रसना तजाओण मदिरा मास गन्द, साची सिख्या सिख समझाया। अट्ठे पहर परमानंद, आप आपणा विच टिकाया। तोड़नहारा हँकारी जंद, दूई द्वैती पर्दा देवे लाहया। संग गावणा सुहागी छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए मिलाया। जगत औध गई हंढ, वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेख वखाया। हरिसंगत विच गुरमुख साचे बहिणा, दूसर कोई बहिण ना पाईआ। दरस करना नेत्र नैणां, निज आत्म तृखा बुझाईआ। हरि का शब्द गुर कहिणा, जग मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। नाता तुट्टा मात पित भाई भैणां, धी पुत्तर ना बंधन पाईआ। हरि का भाणा सिर पर सहिणा, नेत्र नीर ना कोई वहाईआ। गुरमुखां अन्तिम अन्त प्रभ सति सरूपी पाए गहिणा, आपणा बस्त्र हथ्थ उठाईआ। कूड़ी धार विच ना बहिणा, सतिजुग साचा राह वखाया। सचखण्ड दुआरे दर घर बहिणा, हरि सतिगुर राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए सलाहीआ। संगत पंगत एका रंग, हरि साचा नाम दृढ़ांयदा। सतिगुर पूरा वसे संग, विछड़ कदे ना जांयदा। अट्ठे पहर अमृत धार रंग, आपणी धार आप चलांयदा। मेल मिलाए आत्म सेजा सच पलँघ, दर घर साचा आप सुहांयदा। नाम कंगणा पाए
वंग, लाल चूड़्हा आप रंगांयदा। मानस जन्म ना होए भंग, जो जन संगत मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। संगत मेला हरि निरँकार, हरिसंगत वेख वखांयदा। पंगत दर होई परवान, हरिसंगत मुख सलांहयदा। हरिसंगत तेरा धर्म निशान, हरि पंगत हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत पंगत एका रूप वखांयदा। हरिसंगत वखाए नाम रस, हरि साचा आप खुवांयदा। हरि हिरदे अन्दर जाए वस, आप आपणी दया कमांयदा। तीर अणयाला मारे कस, तिक्खी मुखी हथ्थ उठांयदा। दरस दिखाए नस्स नस्स, आप आपणा रूप धरांयदा। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, नूरो नूर डगमगांयदा। जुगा जुगन्तर आपणा मार्ग दस्स, लोकमाती राह चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। पंगत खाए अन्न भण्डार, देवणहार आप अख्वांयदा। खाए भुंचे सर्ब संसार, सांतक सति ना कोई करांयदा। सुंञे मन्दिर उच्च महल्ल मिनार, हरि का नाम ना कोई वखांयदा। संगत पंगत मेला इक्क दरबार, धुर दरबार धुर दरगाही वेख वखांयदा। पुरख अकाला मीत मुरार, दीन दयाला संग निभांयदा। काल महांकाला बणे भिखार, दर मंगण भिख ना पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कार, दोए जोड़ सर्ब कुरलांयदा। कलिजुग अन्तिम आई हार, पासा सच ना कोई वखांयदा। पारब्रह्म पाए सार, सारंगधर भगवान बीठला आपणा रूप वटांयदा। सन्त सुहेले कर त्यार, आप आपणे रंग रंगांयदा। पहलां आपणा आप देवे वार, सिक्खी सिख्या सिख फेर समझांयदा। वालों निक्की धारों तिक्खी कर त्यार, नाम मसाण उप्पर आप चढ़ांयदा। दस दस्मेसा मीत मुरार, दर दरवेश अलख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत विकया तेरे हट्ट, दूसर दर ना कोई वखांयदा। साची धार साची सिक्खी, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। आपणे नेत्र आपे पेखी, आपे वेख वखाईआ। भेव खुलाए दस दस्मेसी, दहि दिशा फेरा पाईआ। नर नरायण नर नरेशी, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। लेखा जाणे धारी केसी, मूंड मुंडाए ल्ए तराईआ। चरन बहए ब्रह्म ब्रह्मा विष्न महेषी, शब्द डोरी बंधन पाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरी भुगते इक्को पेशी, हरिसंगत दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, संगत पंगत एका रंग रंगाईआ। पंगत सच भण्डार, अन्न दाता आप वरताईआ। सृष्ट सबाई आए हार, चारे कुन्ट कूके दए दुहाईआ। सिँघ आत्मा बिरध अवस्था बाल जवानी देवे तार, तारनहार आप अख्वाईआ। हरिसंगत सेवा करे सच दरबार, नंगीं पैरीं फेरा पाईआ। मंगे भिच्छया बण भिखार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तेई मग्घर हरिसंगत तेरा नाता छुटा सर्ब संसार, हरि चरनां नाल बंधाईआ। माँ पुत्तर ना कोई रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैण ना कोए वहाईआ। आपणी हथ्थीं
कराउणा साचे घोड़े अस्वार, शब्द घोड़ा प्रभ साचा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, साचा सिदक आप रखाईआ। सच भण्डारा हरि वरतावणा, गुरमुख सांतक सति करांयदा। हरख़ सोग ते बाहर करावणा, एका चोग नाम चुगांयदा । माया ममता मोह चुकावणा, सोहँ जाप सुणांयदा। फड़ फड़ कागों हँस बणावणा, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच भण्डारा हरि निरँकारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, लोकमात पहली वार, हरिसंगत रूप वटांयदा। सच भण्डार त्रैगुण भिन्न, छिन्न छन खेल खिलाया। आपे लेखा रिहा गिण, गिण गिण लेखा आप चुकाया। आपे सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी रिहा मिण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरना हेठ दबाया। आपे सतिजुग वखाए साचा चिन्न, हरिजन साचे चन्द चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भिच्छया हरिसंगत झोली पाया। सच भण्डार हरि वरताए, हरिजन संग रलाईआ। बिरध बाल नौजवान बहि बहि खाए, मात गर्भ होए सहाईआ। पिछला कीता ल्ए बख्शाए, अग्गे मार्ग आपणे लाईआ। धुर संजोगी मेल मिलाए, जगत विजोगी फंद कटाईआ। जन्म जन्म दे रोगी ल्ए तराए, साचा दारू नाम प्याईआ। वेदी सोढी बंस आप अख्वाए, कोटी कोटि सहँसर मुख आपणी जेहवा आप हिलाईआ। आपे कान्हा कंस मेट मिटाए, आपे राम रावण लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। आपे बल बावन भेख धराए, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आपे अन्त कन्त भगवन्त सन्त ल्ए जगाए, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा पूर कराईआ। आर पार ना कोई किनारा, भेव कोई ना पांयदा। वरते वरतावे विच संसारा, अद्धविचकारे डेरा लांयदा। सृष्ट सबाई नौ खण्ड भेव न्यारा, ब्रह्मण्ड भेख वटांयदा। जेरज अंड उतरे पारा, उत्भुज सेत्ज नाल तरांयदा। राग रागनी गाए वजाए इक्क सितारा, छत्ती राग मुख शरमांयदा। काग रलाए हँसा डारा, आपणी चोग आप चुगांयदा। सति सन्तोखी सति भण्डारा, सति पुरख निरजंण आप वरतांयदा। वेखण ना जाए विच संसारा, चार जुग वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता उत्तम जाता इक्क बणांयदा। उत्तम ज़ात हरिजन तेरी, दूसर होर ना कोई जणाईआ। कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेरी, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। लक्ख चुरासी अन्न दाता किसे ना मिले धड़ी सेर पसेरी, वट्टा ना कोई पाईआ। ना कोई दिसे नगर खेड़ी, शहर ग्रां ना दए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा वेखे दर, पंगत मेल मिलाईआ। नौ खण्ड तेरा पार किनारा, हरिसंगत वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ बण वरतारा, निरगुण झोली पांयदा। जुगां जुगां दा भार सिरों उतारा, आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली पंगत आप लगाए आपणे अंगत, अंगीकार नानक अंग समांयदा।
एथे ओथे दो जहान, गुर सतिगुर आप सहाईआ। दर आयां बख्शे साचा माण, दरगाह देवे वड वड्याईआ। लक्ख चुरासी छुट्टे काण, आवण जावण फंद कटाईआ। सचखण्ड वखाए इक्क मकान, हरि बैठा आसण लाईआ। हरिसंगत तेरा सच पकवान, आपणे हथ्थीं रिहा वरताईआ। फड़ फड़ वरताए निगहबान, जगत तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, तेरा दित्ता आदि जुगादि आपे रिहा खाईआ। गुरसिख तेरा नाम भण्डारा, हरि सच्चा वड वड्यांअदा। हरिसंगत वसदा रहे दुआरा, चार वरनां मेल मिलांयदा। आपे शाह आपे सिक्दारा, सच सुल्तान नाउँ धरांयदा। आपे दरवेश बणे भिखारा, दर दर आपणी अलख जगांयदा। संगत पंगत इक्क प्यारा, घर एका वेख वखांयदा। वीह सौ वीह बिक्रमी वज्जणा सच नगारा, प्रभ साचा आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, सरगुण निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। हरिसंगत पहली तोड़ गिराही, सज्जा हथ्थ तेरे नाल रलाईआ। त्रैगुण तेरी मिटे ढाई, चौथे जुग आप मिटाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवण आए चल गवाही, प्रभ चरनां हेठ रखाईआ। गुर गोबिन्द बूटा पुटयां एका काई, कूड़ी क़िया जड़ उखड़ाईआ। अन्त वेला गया आई, निहकलंक करे सफाईआ। नाता तोड़े भैणां भाई, मिलणे आए ना धी जवाई, चार जुग दे भुल्ले राही, गुरसिख आपणे नाल रलाईआ। इक्ट्ठे कीते फड़ फड़ बांही, अन्दर वड़ वड़ सेव कमाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला निरगुण दाता पुरख बिधाता सिर रक्खे ठंडीआं छाँई, समरथ पुरख आप अख्वाईआ। हरिसंगत बणया पिता माई, मात पित आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त नाल रलाईआ। अन्न अन्न अन्न पकावणा, हरि साचे आप पकवाया। खेले खेल श्री भगवाना, भगतन भगती वेख वखाया। जोत सरूपी धरया बाणा, निर्भय आपणा नाम धराया। राग अनादी सच तराना, धुनी नाद आप वजाया। ब्रह्म ब्रह्मादी इक्क पछाना, पारब्रह्म वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस धराया। रोटी नाल रक्खे दाल, दयावान दया कमांयदा। चार जुग दे शाह करे कंगाल, कंगालों शाह आप बणांयदा। हरिसंगत तेरा बण दलाल, लोकमात फेरा पांयदा। चरनां हेठ दबाए काल महांकाल, दूसर दिस किसे ना आंयदा। हरिसंगत तेरा विंगा होए ना वाल, राए धर्म दोए जोड़ जोड़ सीस झुकांयदा। लक्ख
चुरासी विच्चों भाल, आप आपणा मेल मिलांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, अट्ठे पहर वेख वखांयदा। तोड़न आया जगत जंजाल, नाम जंजीरी इक्क उठांयदा। सचखण्ड दुआरे मारे इक्को छाल, लोआं पुरीआं गुरसिखां चरनां हेठ रखांयदा। गुर गोबिन्द उठाए साचे लाल, हीरे माणक मोती आपणे नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आप सुहांयदा। दाल रोटी नाल भाजी, हरि साचे रचन रचाईआ। लहिणा देण चुकाए मुल्लां शेख़ काज़ी, पीर दस्तगीर रहिण ना पाईआ। ना कोई हाज हाजी, निउँ निउँ सजदा कोई ना कराईआ। फड़ फड़ मारे वड गाजी, शब्द त्रिसूल हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए सांझी, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। पहलों शब्द सरूप चलाए एका आंधी, उच्चे टाहणे भन्न वखाईआ। धरत मात दिवस रैण सुखां ए सुखादी, दे दरस हरि रघुराईआ। कलिजुग रैण थक्की मांदी, नेत्र नीर रहे वहाईआ। अल्ला राणी दर खलोती थक्की मांदी, मंगे वर सीस झुकाईआ। आपणा दरस देहु वार जांदी, सच अमाम तेरी सरनाईआ। हरिसंगत रहे पीदी खांदी, सृष्ट सबाई मरे भुक्खी ध्याईआ। किसे कम्म ना आउणा सोना रुपा चांदी, हीरे जड़त ना कोए जड़ाईआ। प्रभ पिछला मूल चुकाया कर्म कांडी, कर्म कुकर्म मेट मिटाईआ। डल्ले तेरे तार जाए आंढी गुआंढी, जो नैण दर्शन हरि हरि पाईआ। हरिसंगत तेरी काया माटी सोलां साल आप मांजी, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। कलिजुग जाग ना लाए कांजी, दुध्ध साचा सीर प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच भण्डारा इक्क वखाईआ। सच भण्डारा हरि बणाया आपणी दृष्टी विच टिकांयदा। सिँघ पाल वेखण आया, ब्रह्मा वेता नाल रलांयदा। दूजा लेखा ल्ए लिखाया, सिँघ आत्मा एह समझांयदा। परम आत्म संग निभाया, साचा घर सुहांयदा। पंचम मंगी मंग मंगण आया, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। हरिसंगत साची दए वरताया, जन्म जन्म दी लग्गी भुक्ख प्यास आप बुझांयदा। ठंडा जल नाल भराया, भर भर प्याले हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तृप्त करांयदा। हरिसंगत होए तृष्ना दूर, आसा आसा विच समाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूर, जल्वा नूरो नूर उपजाईआ। लेखा जाणे नेड़ा दूर, दूर नेड़े पन्ध मुकाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। हरिसंगत तेरी साची धूढ़, आपणे मस्तक टिक्का लाईआ। आप बणया मूर्ख मूढ़, गुरसिखां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अमृत सीर भण्डार जल रिहा भराईआ। गुर संगत तेरा सच भण्डारा, हरि पंगत आप वरतांयदा। मेरा मंगे फिर दुआरा, आपणी इच्छया आप समझांयदा। दर दुआरा बणे भिखारा, भेख भेखी भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी तृष्ना आपणी भुक्ख
हरिसंगत तेरे दर बुझांयदा। हरिसंगत तेरा डिगा ढठ्ठा भोरा, हरि आपणे मुख लगाईआ। नेत्र खोल्हे तोर मोरा, मोरा मोरा तेरा दए चुकाईआ। दरस दिखाए विच अन्ध घोरा, अन्धेर दए मिटाईआ। अनहद शब्द मचावे सोरा, दिवस रैण आप सुणाईआ। सस्से उप्पर लाया होड़ा, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। हँ ब्रह्म आपे बौहड़ा, पंचम अक्खर वेख वखाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, शब्द शब्दी रंग चढ़ाईआ। सम्बल नगरी साचा धाम ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, गुर गोबिन्द गया लिखाईआ। हरिसंगत जुग जुग दी लग्गी औड़ा, कलिजुग अन्तिम तेई मग्घर वीह सौ सोलां बिक्रमी आप दए बुझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भोजन लहिज फेहज भख भोज चार सार हरि निरँकार दर दुआरा एका रूप वखाईआ।
ऊँच अगम्म बेअन्त अथाह, निरगुण रूप हरि निरंकारया। एकँकारा निरँकारा बेपरवाह, आदि जुगादि समा रिहा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी वसणहारा साचे थाँ, थिर घर साचे डेरा ला रिहा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा, रूप अनूप आप वखा रिहा। शब्द अनादी आप उपजा, आप आपणा राग अल्हा ल्या। सृष्ट सबाई रचन रचा, लक्ख चुरासी बंक सुहा ल्या। घट घट अन्दर डेरा ला, आपणा पर्दा आपे पा ल्या। निरगुण सरगुण वेस धरा, आप आपणा जगत उपा ल्या। सन्त गुर अवतार अख्वा, भगत नाम दृढ़ा ल्या। जगत जोग इक्क उपा, सच सलोक हरि सुणा ल्या। मोख मुक्त वेख वखा, लेखा लेख सर्ब चुका ल्या। चिन्ता हरख़ सोग मिटा, हरिजन साचे आप उठा ल्या। दो जहानां बण मलाह, साचा बेड़ा आप चला ल्या। एका चप्पू देवे ला, नाम वंञ मुहाणा हथ्थ उठा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर डगमगा ल्या। नूर उजाला हरि गोपाला, परम पुरख वड्याईआ। पारब्रह्म खेल निराला, अनुभव प्रकाश कराईआ। आपे चले चलाए अवलड़ी चाला, आदि जुगादि वेस वटाईआ। पुरीआं लोआं वजाए आपणा ताला, आप आपणा राग अल्हाईआ। सचखण्ड सुहाए सच्ची धर्मसाला, एका बैठा आसण लाईआ। आपे शाह आपे कंगाला, धन्न खज़ाना माल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित वड वड्याईआ। जूनी रहित निरगुण रूपा, हरि आप अख्वांयदा। वसणहार चारे कूटां, दहि दिशा वेख वखांयदा। आपे लाए आपणा बूटा, फुल फुलवाड़ी आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा भेद खुल्हांयदा। जुग जुग भेद हरि निरँकारा, वेद कतेब ना कोई सुणाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, अगम्म अगम्मड़ी खेल कराईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़ी ना करे प्यारा, जगत हट्ट ना कोई विकाईआ। थिर घर साचे वसणहारा, हरिजन मन्दिर आप सुहाईआ। घर विच दीपक घर उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। एका रूप
साची सरकारा, स्वच्छ सरूपी आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा राग अल्हाईआ। जुग जुग राग हरि करतार, आपणा आप अल्हांयदा। ब्रह्मा सुरस्ती ना पावे सार, नानक मन ना मुख सलांयदा। तार सितार ना गाए कोई वार, आपणा भेद ना कोई जणांयदा। एका मन्दिर खेल अपार, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। दीपक जोती जगे अपार, तेल बाती ना कोई टिकांयदा। सच सिँघासण हरि निरँकार, पुरख अबिनाशन वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। आप उपाए आपणा आप, हरि वड्डा सति पुरख सुल्ताना। आप उपाए आपणा जाप, पारब्रह्म श्री भगवाना। आप उपाए आपणा वड प्रताप, आपे वेखे खेल महाना। आप आपणा बणे माई बाप, पूत सपूता नाउँ धराना। आप आपणी जाणे जात, आप आपणी कुल वखाना। आप आपणी सोए खाट, आपणा पलँघ आप वखाणा। आप नुहाए आपणे घाट, आपणा तीर्थ करी प्रधाना। आप आपणा अमृत रस ल्ए चाट, जोती नूर श्री भगवाना। आप आपणा खोल्ह हाट, साची वस्त विच टिकाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए जाणी जाणा। जानणहार पुरख समरथ, एका एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्त चलाए रथ, रथ रथवाही भेद ना आंयदा। आप उपजाए आपणी वथ, त्रैगुण मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी करे अकट्ठ, एका भट्ठ तपांयदा। भाण्डे घड़े वक्ख वक्ख, आप आपणा बिरध रखांयदा। लेखा जाणे नठ्ठ नठ्ठ, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। आसण लाए घट घट, मुखड़ा आपणा आप छुपांयदा। आप आपणा कर प्रगट, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। तन नगारे लाए सट्ट, अनहद ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि पुरख निरजंण साचा सगन मनांयदा। हरि पुरख निरँजण साचा सज्जण, साचे वज्जी वधाईआ। सो पुरख निरँजण कराया साचा मजण, सर सरोवर इक्क कहाईआ। एका आया पड़दे कज्जण, अकल कल धारी वेस वटाईआ। अबिनाशी करता साचा सज्जण, एका रंगन रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम साचा वेला, हरि सतिगुर वेख वखांयदा। गोबिन्द मिल्या साचा चेला, चेला गोबिन्द नाउँ धरांयदा। पाया भेव इक्क अकेला, एका इष्ट जणांयदा। अचरज खेल प्रभ आपणा खेला, ख़ालक ख़लक वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर नूर उपजांयदा। नूर उज्यारा हरि करतारा, सहिज सहिज सुखदाया। जुग जुगन्तर होए सिक्दारा, शाह सुल्तान आप अख्वाया। देवणहारा सर्ब भण्डारा, वड भण्डारी वेस वटाया। लक्ख चुरासी पावे सारा, लुकया कोई रहिण ना पाया। भगतां मेला अपर अपारा, आपणा मेल मिलाया। एका खोल्हे सच दुआरा, दर दरवाजा आप खुल्हाया। एका पुरख एका नारा, नारी
नर आप हो जाया। एका अन्दर एका गुप्त एका बाहर एका ज़ाहरा, एक एका वेख वखाया। एका शब्द एका नाद एका धुन इक्क जैकारा, एका ताल तलवाड़ा आप वजाया। एका गोपी एका सखी एका काहन लाया अखाड़ा, एका साचा नाच नचाया। एका मेटणहारा पंचम धाड़ा, एका जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, एका नूरो नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर वेस कर, हरि साचा वेखण आया। हरि साचा वेखे नेत्र खोल्ह, आत्म अन्तर आप खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी रिहा बोल, आपणा हुक्म सुणाईआ। नाम जैकारा वज्जे ढोल, अनहद रिहा वजाईआ। जन भगतां पड़दे देवे खोल्ह, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। हौली हौली अन्दर बोल, अनभव रूप आप दरसाईआ। चरन प्रीती मार्ग दस्से घोली घोल, घोली घोल आप अख्वाईआ। नाम कंडे तोले तोल, सच तराजू हथ्थ उठाईआ। नौ नौ ल्ए आपे फोल, सति सति वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी रही अनभोल, हरि का भेव कोई ना पाईआ। गुरसिखां वसे सद कोल, दिवस रैण सेव कमाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, ना डोले ना कोई डुलाईआ। घट घट अन्दर गया मौल, मौला आपणा नाउँ रखाईआ। जन भगतां उलटा कर नाभ कँवल, अमृत झिरना साचा आप झिराईआ। लेखा जाणे धरत धवल धौल, धर धरनी वेख वखाईआ। भेस वटंदड़ा पुरख सुल्तान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोत जगन्दड़ा हरि मेहरवान, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। भगतन मेल मिलंदड़ा दो जहान, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि सज्जण ल्ए मिलाईआ। हरिजन उठ उठ सुत्या, हरि साचा आप जगांयदा। आप सुहाई साची रुतया, रुत्त रुत्तड़ी वेख वखांयदा। वेस वटाया अबिनाशी अचुतया, चेतन रूप आप अख्वांयदा। किसे वसे ना पंच तत्त बुतया, मन्दिर अन्दर ना कोए बन्द करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन उठ उठ बल धार, हरि साचा आप जगांयदा। जगी जोत विच संसार, निरगुण रूप अनूप वटांयदा। प्रगट होया कलि कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ धरांयदा। शाह सुल्तानां करे ख्वार, राज राजानां मेट मिटांयदा। सन्त सुहेले लाए पार, फड़ फड़ बांहों आप तरांयदा। मेला मेले विच संसार, गुर चेला एका रंग रंगांयदा। चार वरनां खोल्ह किवाड़, साची सरना इक्क तकांयदा। हरन फरना नेत्र कर त्यार, आप आपणा पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, साची बूझ आप बुझांयदा। उठ सिख सच दुलारे, हरि साचा आप जगाईआ। दर दर घर घर शब्द सरूप वाजा मारे, उच्ची कूके दए दुहाईआ। गुरसिख गूढ़ी नींद सुत्ते पैर पसारे, जन्म कर्म ना वेख वखाईआ। जुग जुग विछड़े आपे मेले कन्त भतारे, कन्त कन्तूहल वड्डी वड्याईआ। हरिजन
सुलक्खणी बणे नारे, घर साचे सोभा पाईआ। अस्थिल वखाए इक्क चुबारे, सचखण्ड महल्ला उच्च अटला आप जणाईआ। चौथा पद सच्ची सरकारे, ब्रह्म नद इक्क वजाईआ। गुरमुख तेरी साची हद्द, हरि साचा आप वंडाईआ। राए धर्म ना ल्ए सद्द, वेले अन्त ना दए सजाईआ। विष्नूं उपजाई आपणी यद्द, विश्व रूप आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्दर मन्दिर साचा वेख वखाईआ। साचा मन्दिर काया गढ़्ह, हरिजन हरि हरि आप सुहांयदा। सतिगुर पूरा अन्दर वड़, आप आपणा आसण लांयदा। पंच विकारा ल्ए फड़, जगत तृष्ना मेट मिटांयदा। तोड़नहारा हँकारी गढ़्ह, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, नेत्र नैण नज़र ना आंयदा। हरिजन लगाए आपणे लड़, एका पल्लू हथ्थ रखांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुखां आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा सालस नाउँ धरांयदा। कलिजुग सालस आप प्रभ, आपणी दया कमांयदा। सन्त सुहेले साचे लभ्भ, दर घर साचे मेल मिलांयदा। अमृत धारा कँवल नभ्भ, बूंद स्वांती आप चुआंयदा। जगत विकारा देवे दब्ब, त्रैगुण माया भार उठांयदा। दरस दिखाए प्रगट हो हो झब्ब, जिस जन आपणी दया कमांयदा। नाम प्याला प्याए मदि, दिवस रैण ख़ुमार रखांयदा। इक्क वखाए साचा पद, अमरापद मेल मिलांयदा। गुरसिखां भार आपणे उप्पर लद्द, सीस जगदीस आप उठांयदा। सन्त सुहेले दर घर साचे साजण सद्द, साची सिख्या सिख समझांयदा। काया माटी लहिणा देणा चुक्के कल के अज्ज, थिर कोई रहिण ना पांयदा। जो घड़या सो रिहा भज्ज, घड़न भन्नणहार आपे वेस वटांयदा। सगला संग सृष्ट सबाई जाणा तज, जगत कुटम्ब ना कोई रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन देवे साचा वर, वर दाता आप हो जांयदा। वर दाता भगवन्त, हरि सज्जण मीत मुरारा। हरि सज्जण वेखे साचे सन्त, देवे नाम अधारा। लोकमात बणाए साची बणत, आपे वरते वरतावे सच वरतारा। लेखा जाणे जीव जन्त, जुग जुग खेल अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे जाणे आपणी धारा। आपणी धार साची रीती, हरि साचा आप चलांयदा । हरिसंगत साची इकट्ठी कीती, इक्क अकट्ठ वखांयदा। जुग जुग रहे ठंडी सीती, सांतक सति वरतांयदा। पतित पावन करे पतित पुनीती, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीटी, एका रूप जणांयदा। देवे वस्त नाम अनडीठी, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। त्रैगुण माया पीसण पीसी, पीसण पीस सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन हरिसंगत एका रंग रंगांयदा। हरिसंगत रंग चाढ़्हे अनमोल, लाल रंगीला रंग रंगाईआ। अमृत जाम प्याला
प्याए घोल, गुरमुख मुख आप प्याईआ। सो पुरख निरँजण एका अक्खर बोल, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए वखाईआ। हरिसंगत हरि हरि लेख वखाया, कलिजुग माया पर्दा लांहयदा। दर घर साचे साचा रंग चढ़ाया, उतर कदे ना जांयदा। इक्क तृष्ना मेट मिटाया, सच भण्डारा आप वरतांयदा। भगत वछल हरि नाउँ धराया, निहकर्मी कर्म कमांयदा। भोजन इच्छया साची पाया, लोक परलोक वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चव्ही मग्घर राह तकांयदा। चव्ही मग्घर सच सुहावणा, हरि साचा खेल खिलाईआ। इक्की सिक्खां सिख समझावणा, गुरमति इक्क दृढ़ाईआ। आपणी हथ्थीं हार गुंदावणा, कली कली आप महिकाईआ। गल साचे आप लटकावणा, गुरमुखां मेल मिलाईआ। एका इक्की इक्क पावणा, साची सिक्खी वेस वटाईआ। धुर दी लिखी रेख मिटावणा, आपणी रेखा आप लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रविदास चमार मिटे लेखा, गंग चरन धूढ़ सरनाईआ। शिव जी वेखे जटा जूट, दर दरवेशा फेरा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ करया वेस, वेस अनेका हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अट्ठ दस दस अट्ठ अट्ठ दस करे खेल बेपरवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका इक्की एका सिक्खी एका सेव कमाईआ।
❋


