पुस्तकालयभाग ९

२५ मग्घर २०१६ बिक्रमी भलाईपुर डोगरां महिंदर सिँघ दे घर

सतिगुर मीता गुरसिख, गुर पूरा वड वड्याईआ। जन्म जन्म लेखा रिहा लिख, कर्म कर्म संग निभाईआ। आपणे नेत्र रिहा पेख, दूसर दिस किसे ना आईआ। आदि जुगादी लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन ल्ए तराईआ। गुरमुख गुर गुर रतड़ा, हरि हरि नाम अनमोल। घर साचा एका वक्खरा, गुरदर मन्दिर जगत वरोल। आपे जाणे जगत रीठड़ा, अंदर मन्दिर वड़ वड़ बोल। आदि जुगादी ठंडा सीतड़ा, हरि वसे सदा कोल। आपे जाणे आपणी रीतड़ा, जीव जंत रहे अनभोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला साचे दर, दर दुआरा साचा खोल्ह। दर दरवाजा सच दुआर, पूर्ब दिशा वड वड्याईआ। तिन्न सौ सट्ठ मेल कर प्यार, एका कार कराईआ। पार किनारा बैठ तट, साधक सिद्ध रिहा समझाईआ। एक शब्द रिहा रट, सोहँ सो रसन कुड़माईआ । कलिजुग वेख झूठा घाट, सच किनारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस रैण दरस वखाईआ। आत्म अन्तर इक्क प्यार, रसना हरि गुण गांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दिवस रैण दरस वखांयदा। झूठा वेख लोक पसार, काया मन्दिर साचे अंदर दर साचे सोभा पांयदा। निरगुण मिल्या निरगुण धार, सरगुण संग निभांयदा। कमलापाती मीत मुरार, साची साधना सति सति वखांयदा। मेल मिलावा मोहन माधव माध, रूप अनूप आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग रखांयदा। सगला संग सतिगुर सज्जन, हरिजन आप निभाईआ। सति कराए आपणा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। रक्खणहारा जगत लज्जन, लोकलाज दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, आत्म साध सन्त साध साचे साचा संग निभाईआ।

२५ मग्घर २०१६ बिक्रमी जलालाबाद बलवन्त सिँघ दे घर

सतिगुर सच्चा पातशाह, निरगुण रूप हरि निरँकार। जुगा जुगन्तर बण मलाह, लोकमात ल्ए अवतार। एकँकारा आपणा नाउँ धरा, निरगुण खेल करे अपार। सरगुण साचा मेल मिला, जोती नूर करे उज्यार। शब्द अनादी धुन उपजा, राग सुणाए अनहद धार। घर विच घर दए सुहा, घर मन्दिर खेल अपार। कमलापाती वेस वटा, किरपा कर अगम्म अपार। खेल निराली आप करा, खेले खेल विच संसार। ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगा, त्रैगुण माया भर भण्डार। पंज तत्त जोड़ जुड़ा, आप आपणी किरपा कर दए सहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वसणहारा, सच

❋

❋

महल्ला थिर घर वासी हरि निरँकार। सतिगुर सचा पातशाह, परम पुरख सुल्तान। इक्क जपाए साचा नाँ, प्रगट हो वाली दो जहान। जन भगतां देवे साचा थाँ, निथावयां देवे साचा माण। सन्तन पकड़े हरि हरि बांह, निरगुण सरगुण खेल महान। आत्म अन्तर एका ब्रह्म दए जणा, पारब्रह्म श्री भगवान। एका मन्त्र दए दृढ़ा, आत्मक धुन शब्द सची धुन्कार। बोध अगाधा भेव खुल्हा, देवे दरस दर दरबान। नाम इकल्ला दमां इक्क वखा, उच्च महल्ल करे पछान। थिर घर वासी वेस वटा, सचखण्ड वेखे सच दुकान। सच सिँघासन आसन ला, शाहो भूप वड राज राजान। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, खेले खेल हरि महान। सतिगुर सचा पातशाह, पारब्रह्म बेअन्त। वसणहारा सच ग्रां, अबिनाशी करता आदि अन्त। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई बणाए बणत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल श्री भगवन्त। श्री भगवन्त हरि भगवान, परम पुरख अख्वांयदा। सो पुरख निरँजन हरि मेहरवान, हरि पुरख निरँजन दया कमांयदा। आदि निरँजन जोत महान, एकँकारा डगमगांयदा। सच तख्त नौजवान, इक्क इकल्ला आसन लांयदा। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। धुर फ़रमाना इक्क ज्ञान, शब्द अनादी नाद वजांयदा। प्रगट हो श्री भगवान, आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, हरि पुरख निरँजन आप करांयदा। वसणहारा उच्च महल्ला, सच दुआरा इक्क सुहांयदा। आपणी शक्ती आपणी जोती आपे रला, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपणे दीपक आपे बला, तेल बाती ना कोई रखांयदा। आपणा आसन आपे मल्ला, सच सिँघासन आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित नाउँ धरांयदा। जूनी रहित एकँकार, पुरख अकाल वड्डी वड्याआ। निर्भय रूप अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। ना मरे ना पए जम्म विच संसार, आदि जुगादी रचन रचाईआ। त्रैगुण माया वसया बाहर, पंज तत्त ना कोए वखाईआ। मात पित ना सुत दुलार, भाई भैण ना कोई जणाईआ। घर मन्दिर ना कोए दुआर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई दूसर मीत मुरार, सगला संग ना कोई वखाईआ। ना कोई गुर पीर अवतार, साध सन्त नज़र ना आईआ। रवि ससि ना कोए उज्यार, तारा मंडल ना कोए उपाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए आकार, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। जल बिम्ब ना कोए धार, धरत धवल ना कोए रखाईआ। जंगल जूह ना कोए पहाड़, डूँग्घी कंदर ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया ना कोए अधार, रजो तमो सतो ना रूप वखाईआ। पंज तत्त ना कोए प्यार, पंचम जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। ना कोई दीसे नौ दुआर, घर विच घर ना कोए बणाईआ। जोत निरँजन ना कोए उज्यार, वण्डन वण्ड ना कोए रखाईआ। ना कोई दीसे ब्रह्म ज्ञान, इष्ट देव ना कोए जणाईआ। ना कोई दीसे होर निशान, ना कोई

❋

❋

रचन रचाईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, मंडल रास ना कोए रचाईआ। ना कोई सीता ना कोई राम, ना कोई बावन भेख वटाईआ। ना कोई ईसा मूसा करन सलाम, मुहम्मद यार ना संग रखाईआ। नानक गोबिन्द ना कोई वखाण, त्तत्व तत्त ना रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी ना कोए निशान, निष्अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। चार वेद ना कोए ज्ञान, शास्त्र सिमरत ना कोए लिखाईआ। वेद व्यास ना लिखे पुराण, अठारां मेल ना कोए मिलाईआ। गीता करे ना कोए प्रधान, राजन मीत तीस बतीस ना कोए गाईआ। चार खाणी ना मंगे नाम निधान, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड ना वेख वखाईआ। चार बाणी ना कोए माण, परा पसन्ती मद्धम बैखरी कोए ना गाया। सर सरोवर ना कोए अशनान, तीर्थ तट किनारा ना कोए बणाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला ना कोए मकान, कुला खण्ड ना रचन रचाईआ। मुल्ला सेख मुसायक पीर दस्तगीर साह हकीर बह बह दर दर कोए ना गाण, ना कोई करी पढ़ाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, सच महल्ले कर त्यार, निरगुण दीपक कर उज्यार। शब्द अगम्मी साची धार, घर साचे आप चलाईआ। साचा घर सचखण्ड पुरख अगम्म आप उपाया। आपे वण्डे आपणी वण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाया। आपे चाढ़े्ह आपणा चन्द, रवि ससि सेवा साची लाया। आपे होए सर्ब बख्शंद, दीन दयाला नाउँ धराया। आप उपजाए आपणा छन्द, आपणी धुन आप अल्हाया। आपे जाणे आपणा परमानंद, निज़ानंद आप वेख वखाया। आपे ढाए भरमां कंध, आपे पड़दा रिहा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा आपणा नाउँ धराया। एकँकारा शहनशाह, शहनशाह सुल्ताना। वसणहारा साचे थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क मकाना। थिर घर बह बह पकड़े बांह, मन्दिर अंदर सच टिकाना। दो जहानां करे सच न्याँ, एका एक श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। हरि साचा रचन रचन्दड़ा, इक्क इकल्ला एकँकार। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहंदड़ा, निरगुण नूर कर उज्यार। शब्द अनादी धुन उपजंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। साचा सुत आप उठंदड़ा, सार शब्द कर प्यार। धुर फ़रमाना आप सुनंदड़ा, आप होया खबरदार। लोआं पुरीआं रचन रचन्दड़ा, मंडल मंडप ल्ए उसार। रवि ससि आपणी जोत जगंदड़ा, निरगुण मीत मीत मुरार। आपणा रंग आप रगंदड़ा, विष्नूं रूप करे करतार। ब्रह्मा आपणे कोल खलंदड़ा, आपे अंदर आपे बाहर। शंकर धूंआँधार रखंदड़ा, निरगुण खेल अपर अपार। तिन्नां एका रूप वसंदड़ा, हरि साचा सिरजनहार। साची वस्त इक्क वखंदड़ा, आप आपणा खोल्ह दुआर, ब्रह्मा विष्न शिव नेत्र वेख सीस नवंदड़ा, ढह ढह पैण चरन दुआर। प्रभ अबिनाशी आपणा भेव खुलंदड़ा, बख्शे शब्द सची धुन्कार। विष्नूं अगे झोली डहंदड़ा, प्रभ भरे इक्क भण्डार। ब्रह्मा आपणी अक्ख खुलंदड़ा, नेत्र ज्ञान देवे

❋

❋

प्रभ किरपा धार। चारे वेदां वेख वेख वखंदड़ा, उत्पत करे सर्ब संसार। शिव अन्तिम लेख चुकंदड़ा, जो उपजे दए सँघार। तिन्नां विचोला हरि अख्वंदड़ा, वड दाता सिरजनहार। लक्ख चुरासी वेस वटंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। अठ्ठां तत्तां मेल मिलंदड़ा, मन मति बुध करे प्यार। जुग जुग आपणा खेल खिलंदड़ा, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। गुर सतिगुर नाउँ धिरंदड़ा, साधां सन्तां हरि हरि हिरदे नाम इक्क आधार। एका अमृत जाम पिलंदड़ा, आत्म अन्तर ठंडी ठार। सर सरोवर इक्क नुहंदड़ा, डुंघी भँवरी कर विचार। कागों हँस बनंदड़ा, सिर रक्ख हथ्थ करतार। एका अनहद ताल वजंदड़ा, पंचम सखीआं मेला मीत मुरार। बन्द कुआड़ी आप खुलंदड़ा, बजर कपाटी देवे पाड़। आत्म सेजा हरि सुहंदड़ा, आपणे रंग रवे निरँकार। सुरत सवाणी वेख वखंदड़ा, गुरमुख साजन कर प्यार। साचे शब्द मेल मिलंदड़ा, नाता तुटे सर्ब संसार। मंगल गाए घर साचा इक्क सुहंदड़ा, गीत सुहागी साची नार। पिर पाया जोबन सच हढंदड़ा, घर मिल्या कन्त भतार। साची सेजा आप सुहंदड़ा, निरगुण निरगुण कर प्यार। आपणे अंक आप लगंदड़ा, अंगीकार आप अख्वंदड़ा, आपणे अंग लाए करतार । दस्म दुआरी मेल मिलंदड़ा, हरिभगतन जाए तार। सच्चे पातसाह आप अख्वंदड़ा, आदि जुगादी इक्क अवतार। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जुगंदड़ा, घलदा रिहा गुर पीर अवतार। आपणा भाणा आप रखंदड़ा, दिस ना आए विच संसार। छत्ती जुग ना वेस वटंदड़ा, वेस अनेका एकँकार। सतिजुग त्रेता द्वापर रेख मिटंदड़ा, कलिजुग अन्तिम खेले खेल अपर अपार। राम कृष्न लहिणा देण चुकंदड़ा, लेखा जाणे ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार। नानक निरगुण खेल खिलंदड़ा, गुर गोबिन्द साची धार। हरि गोबिन्द मेल मिलंदड़ा, सम्बल नगरी धाम न्यार। सच संघासन इक्क वखंदड़ा, हरिभगतां कर प्यार। नेत्र आपणा आप खुलंदड़ा, लोचन करे बन्द संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात ल्ए अवतार। लोकमात हरि अवतारा, हरी हरि वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, करता पुरख भेव ना राईआ। आपणा नाम सति भरे भण्डारा, सति सति दए वरताईआ। निर्भय रूप होए विच संसारा, सृष्ट सबाई ल्ए उठाईआ। मूर्त अकाल खेल न्यारा, अकल कल वड्डी वड्याईआ। जूनी रहित वरते वरतावे निरगुण धारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजन सिरजनहारा, सिर सिर देवे रिज़क सबाईआ। हरि पुरख निरँजन कर पसारा, घर घर बैठा जोत जगाईआ। आदि निरँजन हो उज्यारा, दिवस रैण डगमगाईआ। श्री भगवान पावे सारा, हरिभगतन वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी मीत मुरारा, सन्त सुहेले ल्ए जगाईआ। पारब्रह्म प्रगट हो विच संसारा, ब्रह्म ब्रह्म ल्ए उठाईआ। एका नाद शब्द धुन्कारा, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, लोआं पुरीआं दए समझाईआ। ब्रह्मा विष्न

❋

❋

शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद आप उठाईआ। गण गंधर्ब किन्नर जच्छप दए दुहाई लक्ख चुरासी पावे सारा, नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फेरा पाईआ। उच्चे टिले पर्बत वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी गारा जल थल महीअल रिहा समाईआ। नाथ अनाथां · पूजा पाठ अपर अपारा, एका अक्खर

दए पढ़ाईआ। निश्अक्खर दिस ना आए विच संसारा, सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। हरि पुरख निरँजन बोल जैकारा, आपणे नाम दए वड्याईआ। जन भगतां भरे सच भण्डारा, अतोट अतुट रखाईआ। हरि सन्तन मेला इक्क दुआरा, साचे घर मेल मिलाईआ। गुरमुख देवे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। गुरसिखां तन करे शंगारा, तन बस्त्र भूशन एका नाम वखाईआ। जगत जगदीस खेल अपारा, सच हदीस करे पढ़ाईआ। राग छतीस ना पावे सारा, नारद मुन सुरस्ती रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग करता वड वड्याईआ। जुग करता हरि करनेहारा, सति पुरख निरँजन आप अख्वांयदा। कलिजुग वेखे कूड़ पसारा, चारों कुंट अन्धेरा छांयदा। सृष्ट सबाई होई नार विभचारा, हरि कन्त ना कोए हंढांयदा। ना कोई मन्दिर ना दुआरा, ना कोई साची भिच्छया मंग मंगांयदा। ना कोई शाह ना सिक्दारा, राज राजान ना कोए अख्वांयदा। ना कोई दर ना दरबाना, निउँ निउँ सीस ना कोई झुकांयदा। ना कोई गोपी ना कोई कान्हा, ना कोई बंसरी नाम वजांयदा। ना कोई सीता राम बन्न्हे गाना, सुरती सीता ना कोई प्रनांयदा। ना कोई शब्द ना तराना, अनहद राग ना कोई अल्हांयदा। ना कोई पीणा ना कोई खाणा, आत्म तृष्ना भुक्ख ना कोए मिटांयदा। ना कोई वखाए पद निरबाणा, ब्रह्म पारब्रह्म ना मेल मिलांयदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहाना, ईश जीव साचा रंग ना कोए रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस धरांयदा। वेस वटाया हरि अवल्ला, हरि पुरख वड वड्याईआ। सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला, कादर करता खेल खिलाईआ। पावे सार राणी अल्ला, बेऐब परवरदिगार नूर अलाहीआ। चौदां लोक पए तरथल्ला, चौंदां तबकां वेख वखाईआ। सच सुनेहड़ा एका घल्ला, लाशरीक सर्ब ख़ुदाईआ। मुकामे हक दर घर साचा एका मल्ला, हक हकीकत करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण धारा हरि निरँकारा, निरवैर वड्डी वड्याईआ। वड वडियाई पुरख सुल्तान, हँ ब्रह्म भेव खुलांयदा। लोकमात हो प्रधान, एका डंका नाम वजांयदा। नाता तोड़े पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेट मिटांयदा। तीर अणयाला मारे बाण, मुखी तिक्खी आप बणांयदा। धर्म वखाए इक्क निशान, चार वरनां आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

❋

❋

धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग एका लांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम पन्ध, हरि साचा आप मुकाईआ। जन भगतां तोड़े चुरासी फंद, राए धर्म ना दए सजाईआ। जिस जन गाया बत्ती दन्द, निज घर साचे मेल मिलाईआ। दिवस रैण परमानंद, अठ्ठे पहर इक्क लिव लाईआ। जोत निरँजन चाड़े्ह चन्द, नूरो नूर करे रुशनाईआ। शब्द सुणाए राग अनहद, तार सितार आप हिलाईआ। जाम प्याए साची मदि, भर प्याला मुख लगाईआ। पार कराए नौं दुआरे हद्द, आपणा किला आप तुड़ाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले चरन दुआरे आपणे सद्द, सतिगरु पूरा आप अख्वाईआ। जगत विकारा देवे कढ्ढ, हउमे हंगता दए मिटाईआ। सति पुरख निरँजन लडाए साचा लड, गुरसिख बाल अंञाणे गोद उठाईआ। आप कराए पार त्रिलोकी हद्द, दरगाह साची मेल मिलाईआ। अद्ध विचकार ना जाए छड्ड, गुर पूरे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम आपणा नाउँ प्रगटाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, दया निध अख्वांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, आप आपणा मेल मिलांयदा। अमृत सुहाए साचा ताल, आत्म अन्तर आप वखांयदा। देवे नाम सचा धन माल, चोर यार ठग्ग लुट्ट कोए ना जांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, सच दलाल आप हो आंयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े कलिजुग अन्तिम ल्ए भाल, गुर गोबिन्द वेस वटांयदा। चरन दुआर रखाए काल महांकाल, काल दयाल भेव ना आंयदा। जन भगतां करे सदा प्रितपाल, आप आपणी सेव कमांयदा। लक्ख चुरासी वेखे पत डाहल, फुल्ल फुलवाड़ी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ वटांयदा। नाउँ वटिंदड़ा गहर गम्भीर, अगम्म अगम्मड़ी कार करांयदा। पंज तत्त ना कोए शरीर, त्रैगुण रचन ना कोए वखांयदा। लक्ख चुरासी ना कोए फड़, मात गर्भ ना कोए टिकांयदा। नेत्र वहाए ना कोए नीर, हँस मुख ना कोए खुल्हांयदा। मात सच ना कोए सीर, बत्ती धार ना कोए चवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंग समांयदा। रंग रतड़ा हरि करतार, एका रंग रंगाईआ। धाम अनडिठड़ा अपर अपार, बैठा आसण लाईआ। कोटन कोटि लभ्भदे फिरदे जंगल जूह विच पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरीआं पाईआ। कोटन कोटि बैठे डूँघी गार, सुन्न समाध लगाईआ। कोटन कोटि उच्ची कूक वाजां मार, हरि सुत्ता बेपरवाह ना ल्ए अंगड़ाईआ। कोटन कोटि हवन धूप करन संसार, जगत समग्री रहे पाईआ। बिन हरिभगत ना जाए कोई दुआर, भगत कबीरा दए गवाहीआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, जगत करता वड वड्याईआ। जिस जन किरपा करे अपर अपार, भोले भाओ मेल मिलाईआ। धन्ना जट्ट रिहा पुकार, मिल्या मेल हरि गोसाईंआ। कलिजुग अन्तिम खेल निरँकार, निरगुण आपणा रिहा खुल्हाईआ। हरिसंगत धन्ने कर त्यार, मूर्ख मूढ़े चतर सुघड़ बणाईआ। मेल मिलाए दर दुआर, अंदर मन्दिर

❋

❋

डूँग्घी कुंदर खोज खुजाईआ। शब्द डोरी हथ्थ करतार, एका एक आप रखाईआ। लख चरासी विच्चों बन्न्ह ल्याए चरन दुआर, आउंदा जांदा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। हथ्थ वडियाई निहकलंक, इक्क इकल्ला इक्क एकंकारया। लेखा जाणे राउ रंक, राज राजान विच संसारया। इक्क सुहाए सच बंक, हरिभगतन दर दरबारया। गुरमुख उपजाए जिउँ जन जनक, जन जनणी लेखे ला रिहा। प्रगट होया वासी पुरी घनक, घनकपुर वासी खेल खिला रिहा। खेले खेल बार अनक, नित नवित वेस धरा ल्या। गुरमुखां मेटणहारा शंक, लक्ख चुरासी भरम भुलेखा आपे पा रिहा। लहिणा देण चुकाए ब्रह्मे सुत सनक, सनत कुमार सनातन सनंदन मेल मिला रिहा। चार कुंट नौं खण्ड पृथ्मी दहि दिशा वजाए आपणा डंक, साचा नाअरा एका ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर साचा नाउँ धरा ल्या। सतिगुर सज्जन मीतड़ा, सति पुरख निरँजन एक। जन भगतां रंगे काया चोली चीथड़ा, मन मति बुध करे बबेक। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, आपे जाणे आपणी रीत। आदि जुगादी पतित पुनीतड़ा, सदा सुहेला ठांडा सीत। गुरमुखां देवे नाम इक्क अनडीनड़ा, दिवस रैण वसे चीत। मानस जन्म हरिजन विरले जीतड़ा, मिल्या हरि एका रंग रंगाए हस्त कीट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए गुरूदुआर मन्दिर मस्जिद विच मसीत। गुरमुख मन्दिर सच दुआर, काया काअबा आप वखाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण धार, बैठा आसन लाईआ। अठ्ठे पहर वाजां रिहा मार, शब्द अनादी धुन सुणाईआ। आपणा नेत्र आप उग्घाड़, हरिजन तेरा राह तकाईआ। आत्म सेजा सुत्ता कर प्यार, आप आपणी सेज सुहाईआ। आसन सोलां कलीआं कर शंगार, सोलां इच्छया पूर कराईआ। नेत्र लोचल नैण किसे ना दीसा विच संसार, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। पावे भिच्छया हरि निरँकार, नाम वस्त इक्क रखाईआ। सिख्या सिख सिख उतरे पार, हरिजन हरि हरि मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आपणा नाउँ धराईआ । सरगुण निरगुण हरि निरँकार, रूप अगम्म अपारा। सरगुण निरगुण खेल अपार, आवन जावन पतित पावन खेले खेल विच संसारा।

❋

❋

२६ मघर २०१६ बिक्रमी जलालाबाद ऊधम सिँघ दे घर

सतिगुर पूरा हरि हरि सज्जण, पारब्रह्म गुर अवतारया। गुरमुखां चरन धूढ़ कराए साचा मजन, सर सरोवर इक्क नुहा रिहा। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, भाण्डा भरम भउ आप भन्ना रिहा। अनहद ताल नगारे वज्जण, काया जंदर अंदर बंक सुहा ल्या। नेत्र नैण नाम पाए कज्जल, साचा नैण आप मटका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जन वेख वखा ल्या। हरि हरि सज्जण गुर चरन धूढ़, दुरमति मैल गंवाईआ। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। वसणहारा नेड़े दूर, साख्यात सच सरूपी दरस वखाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच करे कुड़माईआ। आदि जुगादी हाज़र हज़ूर, हर घट थाँ होए सहाईआ। दाता दानी वड जोद्धा सूर, शाह सुल्तान बेपरवाहीआ। आत्म अन्तर बख्शे एका नूर, जोती जोत डगमगाईआ। आसा मनसा जाए पूर, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। साचा मजन हरि दुआर, गुर सतिगुर आप करांयदा। गुरमुख साजन लाए पार, साचे बेड़े आप चढ़ांयदा। नाम चप्पू अपर अपार, निरगुण आपणे हथ्थ रखांयदा। सरगुण देवे सच सहार, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। दो जहाना मीत मुरार, आप आपणे अंग लगांयदा। अंगीकार कर करतार, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। साचा संगी विच संसार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा । अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठार, निझर धारा मुख चवांयदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन मेला हरि निरँकार, गुर सतिगुर आप मिलाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, घट घट बैठा आसन लाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, जुग करता आप कमाईआ। लेखा जाणे सर्ब संसार, लिखणहार दिस ना आईआ। सन्त सुहेले ल्ए उभार, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। शब्द सुणाए सच धुन्कार, राग अनादी इक्क अल्हाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाईआ। बूंद स्वांती ठंडी ठार, कँवल नाभी मुख चुआईआ। इक्क इकांती जोत निरँकार, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईआ। हरिजन हरि हरि पेख्या, घर मन्दिर खोल्ह किवाड़। आपे जाणे पूर्ब लेखया, लेखा लिखणहार आप गिरधार। आदि जुगादी कर कर वेसया, करे खेल अगम्म अपार। आपे निरगुण जोत सरगुण जोती करे प्रवेसया, जोत जोती दए अधार। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे घर, घर सच महल्ल मनार। घर महल्ला सच मनारा, हरि साचा आप उपांयदा। काया गढ़ कर त्यार, अंदर वड़ वेख वखांयदा। आपणे पौड़े जाए चढ़, आपणा डण्डा हथ्थ उठांयदा। आपणे दुआरे आपे खड़, आप

❋

❋

आपणा रूप वटांयदा। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपणा राग अल्हांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे वेख वखांयदा। आप बन्हाए आपणे लड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया अंदर साचे मन्दिर गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरमुख तेरा सच महल्ला, हरि साचा वेख वखांयदा। आवे जावे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोई जणाईआ। शब्द अगम्मी फड़ फड़ भल्ला, पंजां चोरां दए डराईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटला, आप आपणी दया कमाईआ। सुरती शब्दी आपे रल्ला, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन अंदर बैठा वड़, सच सिँघासन आसन लाईआ। सच सिँघसान काया घर, हरिजन आप सुहांयदा। गुरमुख विरले खोले्ह दर, दर दरवाजा वेख वखांयदा। आपणी करनी आपे कर, आपणी कल वरतांयदा। आप चुकाए आपणा डर, सगला भय जगत मुकांयदा। आप नुहाए साचे सर, हरिजन कागों हँस बणांयदा। आप आपणे ल्ए वर, जुग जुग साचा कन्त अख्वांयदा। नर नरायण किरपा कर, गुरमुख नारी मेल मिलांयदा। वर घर पाया एका हरि, विछड़ कदे ना जांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। दो दो हथ्थीं सके ना कोई फड़, अंदर बन्द ना कोए करांयदा। आदि जुगादी इकउंकारा हरि निरँकारा आपणा खेल आपे कर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण रंग रंगांयदा। काया अंदर साचा रंग, सति पुरख निरँजन आप चढ़ांयदा। सतिगुर पूरा गुर सरबंग, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी भिच्छया आपणे कोलों मंग, आपणी झोली आप भरांयदा। आपणा वजा आप मृदंग, गुरमुख सोए मात उठांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखांयदा। आपे पावे सार नौं खण्ड, नौं सत्त आपे वेख वखांयदा। आपे वसणहार विच ब्रह्मण्ड, आपे घट घट डेरा लांयदा। आपे नार दुहागन होए रंड, आपे साचा कन्त हंढांयदा। आपे पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, आपे काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना मेल मिलांयदा। आपे नाम खण्डा तेज चण्ड प्रचण्ड, सच कटार आपणा नाउँ धरांयदा। आप आपणी पाए वण्ड, निरगुण सरगुण आपणा राह चलांयदा। आपे तोड़नहारा दूई द्वैती झूठी कंध, हउमे हंगता गढ़ आप तुड़ांयदा। आपे सुणाए सुहागी छन्द, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। आप समाए परमानंद, निज आत्म डेरा लांयदा। आपे करे प्रकाश कोटन कोटि रवि ससि सूरज चन्द, प्रकाश प्रकाश आप समांयदा। आपे गुरसिखां करे खुशी बन्द बन्द, बन्दी तोड़ नाम धरांयदा। आपे रसना जेहवा गाए बत्ती दन्द, घूँगट मुख आप रखांयदा। आपे दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर भेव ना आंयदा। आपे होए सदा बखशिंद, बख्शणहार आपणी बखिशश आप करांयदा।

❋

❋

जोती जोत सूरप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया मन्दिर आप सुहांयदा। गुरमुख घर सच टिकाना, घर घर विच आप बणाया। अंदर बैठ श्री भगवाना, साचा तख्त रिहा सुहाया। शाहो भूप वड राज राजाना, एकँकारा आप अख्वाया। आपे जाणे आपणा गाणा, दूसर हथ्थ किसे ना आया। सति सरूपी इक्क बबाना, गुर शब्दी नाउँ धराया। आवे जावे दो जहाना, निरगुण आपणा पन्ध मुकाया। लोकमात वेखे मार ध्याना, हरिजन साचे वेख वखाया। रागी नादी देवे इक्क तराना, आत्म अन्तर आप सुणाया। सच वखाए पद निरबाना, परम पुरख वड वड्याआ। गुरसिखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, एका तन्दन डोर रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। काया मन्दिर सच दरवाज़ा, हरि सतिगुर आप खुलाईआ। दरस वखाए ग़रीब निवाजा, घर वजदी रहे वधाईआ। नाल रलाए अनहद वाजा, धुनी धुन विच समाईआ। जुगा जुगन्तर फिरे भाजा, गुरमुख ढूंडे थाउँ थाईंआ। सचखण्ड निवासी दासन दास आप आपणी मारे वाजा, आप आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन उठया नौजवान, गुर सतिगुर आप उठाया। इक्क सुणाया धुर फुरमान, साचा सोहला मंगल गाया। अमृत दित्ता पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख बुझाया। नाम सुणाया साचा कान, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। मन्दिर वखाया सच मकान, थिर घर वासी डेरा लाया। धर्म वखाया सच निशान, साचे मन्दिर आप झुलाया। तख्त वखाया श्री भगवान, तख्त निवासी डेरा लाया। देवणहारा धुर फ़रमान, सचखण्ड बैठा सोभा पाया। जुग जुग खेले खेल महान, निरगुण सरगुण वेस वटाया। लोकमात होए प्रधान, आप आपणा नाउँ धराया। आपे सीता आपे राम, आपे कान्हा वेस वटाया। आपे नानक गोबिन्द कर प्रनाम, आप आपणा सीस झुकाया। आपे वसया साचे नगर ग्राम, साचा मन्दिर आप सुहाया। आपे करे प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर आपे डेरा लाया। आपे जन भगतां देवे साचा दान, दाता दानी नाउँ धराया। आपे चरन धूढ़ी बख्शे सचा अशनान, गुरसिख तीर्थ नहावन कोए ना जाया। दर घर साचे देवे माण, माण निमाणयां गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला सहिज सभाया। सहिज सुभा हरि हरि पाया, घर आत्म वज्जी वधाईआ। घर सखीआं मंगल एका गाया, गीत सुहागी इक्क अल्हाईआ। साचा सज्जण वेखण आया, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। दो जहानी लाज रक्खण आया, लाजावन्त बेपरवाहीआ। गुरसिखां पड़दा कज्जण आया, कलिजुग मेटे झूठी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन खोज खुजाईआ। गुरमुख साजन हरि हरि पाया, आत्म अन्तर पीर। घर मन्दिर साचा बंक सुहाया, चोटी चढ़ अखीर। साची रंगन नाम रंगाया, हउमे हंगता कट्टे ज़ंज़ीर। दूजे दर ना मंगन जाया,

❋

❋

घर बख्शे अमृत ठांडा सीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे साची धीर। गुरमुख धीरज साचा जत, सति सन्तोख आप रखाईआ। आत्म अन्तर एका मत, ब्रह्म मति वड्डी वड्याईआ। हरि शब्द प्रीती साचा तत्त, त्तत्व तत्त समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। चरन कँवल बंधाए नत, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। वसणहारा घट घट, घर बैठा जोत कर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती गुरसिख तेरे चरनां हेठ वगाईआ। इक्क जणाए पूजा पाठ, सोहँ अक्खर सच पढ़ाईआ। कलिजुग तेरा झूठा घाट, कलिजुग जीवां रिहा रुढ़्हाईआ। सतिजुग नेड़े आई वाट, चुक्या पन्ध जांदे राहीआ। गुरसिखां पूरा करे घाट, एका नेत्र दरस वखाईआ। मेल मिलावा आत्म खाट, सच सुहंणनी सेज विछाईआ। निरगुण जोती लाट लाट, अठ्ठे पहर करे रुशनाईआ। आप खुल्हाए साचा हाट, चौंदां लोक रहे शर्माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण वेख वखाईआ। गुरमुख सज्जण टोलया, गुर सतिगुर कर विचार। घर अंदर बह बह बोलया, खोल्हया बन्द किवाड़। नाम कंडे साचे तोलया, तोलणहारा आप निरँकार। सच दुआरा एका खोल्हया, चार वरन करे प्यार। गुरसिखां उत्तों आप आपणा आपे घोलया, आप आपा आपे वार। आपे बदल्लया आपणा चोलया, कलिजुग तेरी अन्तिम पावे सार। आदि जुगादि कदे ना डोलया, नाउँ रखाए निहकलंक अवतार। गुरसिखां दुआरे होए आपे गोलया, सेवक सेवा करे अपर अपार। मनमुख नाल कदे ना बोलया, डूँग्घी भँवरी सुत्ता पैर पसार। गुरसिखां संग खेले साची होलया, लाल गुलाला रंग चाड़े्ह आप करतार। सच मजीठी रंगे चोलया, रंग उतरे ना दूजी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए उभार। गुरमुख साजन जन बलवन्त, बलि बलि बलिहारया। हरि पाया एका साचा कन्त, सोभावन्त होई नारीआ। नाता तुटा जीव जंत, साध सन्त भरे भण्डारया। गुरमुख तेरी महिमा अगणत, वेद कतेब सर्ब पुकारया। तेरी आत्म अन्तर एका मणीआ मंत, शब्द नाद इक्क अल्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखा रिहा। हरिजन हरि हरि जाणयां, परम पुरख करतार। सद चले साचे भाणयां, निउँ निउँ जोड़ करे निमस्कार। माण गंवाए राजे राणयां, ग़रीब निमाणयां लाए पार। दरगाह साची देवे माणयां, फड़ फड़ बाहों जाए तार । किसे हथ्थ ना आए सुघड़ स्याणयां, वड विद्वानी रहे विचार। जिस जन होए आप परवानयां, देवे दरस अगम्म अपार। शब्द निशाना मारे कानीआ, मुखी तिक्खी अपर अपार। आपे जाणे आपणी अकथ कहाणीआं, कथनी कथा ना पावे सार। आपे शब्द नाद धुन बाणीआं, आपे गावणहार। आपे वसे पद निरबानीआं, आपे घट घट जोत पसार। आपे दाता दानीआं, आपे दर दर बणे भिखार। आपे गुरसिख

❋

❋

बणाए साची राणीआं, हरि जू आपे होए सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले विच संसार। गुरमुख सज्जण सुहेलया, हरि सतिगुर साचे मीत । एका रंग रंगाए गुरू गुर चेलया, आदि जुगादी ठंडा सीत। आपे वसे रंग नवेलया, आपे करे वसेरा हस्त कीट। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलया, आप चलाए आपणी रीत। गुरमुखां धर्म राए दी कट्टे जेलया, करे कराए पतित पुनीत। दर घर साचे चाढ़े तेलया, मानस जन्म हरिजन जाए जीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सद बैठा रहे अतीत। त्रैगुण अतीता हरि निरँकार, सारिंग धर आप अख्वाया। परखे नीता सर्ब संसार, सालस सालसी सच कमाया। लख चुरासी वेख विचार, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। जम की फाँसी गलों लाहे हार, तन बस्त्र नाम पहनाया। रसन स्वास कर प्यार, आत्म रास दए वखाया। जोत प्रकाश हरि निरँकार, सचखण्ड निवासी फेरा पाया। पृथ्मी आकाश दए अधार, मंडल मंडप आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऊर्ध कँवल आप बिगसाया। ऊरध कँवल नैण मँधारी, आपणा मूँध मुधाया। अमृत झिरना अपर अपारी, निज आत्म आप झिराया। आपे सीतल सति ठंडी ठारी, अग्नी तत्त आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरि सतिगुर पूरा दीन दयाल, गुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, फड़ बांहो गले लगांयदा। लक्ख चुरासी तोड़ जंजाल, आवन जावन गेड़ कटांयदा। देवे नाम सच्चा धन माल, सच खजीना इक्क भरांयदा । आपे सुणाए साचा ताल, सच मृदंगा इक्क वजांयदा। सन्त सुहेले जुग जुग भाल, आप आपणा रंग चढ़ांयदा। वस रखाए काल महांकाल, काल महांकाल आप हो जांयदा। जन भगतां बणे लोकमात दलाल, रूप अनूपा वेस वटांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, सेवक साची सेव कमांयदा। ऊधम सिँघ सिँघ सतिगुर ल्ए भाल, आप आपणे अंग लगांयदा। फल लगाए पत पत डाल्ह, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। काया मन्दिर बणाए सची धर्मसाल, गुरदुआरा इक्क वखांयदा। अंदर बैठा दीन दयाल, नित नवित दया कमांयदा। ना शाह ना कंगाल, मन इच्छया फल खवांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग जुग आप आपणा वेस धरांयदा।

२६ मग्घर २०१६ बिक्रमी रामपुर मास्टर सोहण सिँघ दे घर

गुरमुख रत्न अनमोल, हरि गोबिन्द आप उपांयदा। बन्द दुआरा साचा खोल्ह, घर साचे आप टिकांयदा। शब्द अगम्मी कंडे तोल, कीमत करता आपे पांयदा। लक्ख चुरासी ल्ए वरोल, हरिजन साचा वेख वखांयदा। आपणी धारन आपे बोल,

❋

❋

आपणा वाक सुणांयदा। लेखा जाणे काया चोल, आपणा चोला आप बदलांयदा। आदि जुगादि रहे अडोल, गुरमुख सदा अडोल रखांयदा। सदा अतीता वसे कोल, नित नवित वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा माणक वेख वखांयदा। गुरमुख हीरा साचा लाल, हरि साचे आप उपन्नया। दो जहानी बणे दलाल, सतिगुर पूरा एका मन्नया। देवे नाम सच्चा धन माल, जन जनणी एका जणया। आपणी घालण आपे घाल, आपणा बेड़ा आपे बन्न्हया। बिरहों तीर निराला मारे बाण, काया गढ़्ह आपे विन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख काया चोली चाड़े्ह रंग भिन्नयां। भिन्नड़ा रंग मिट्ठा रस, हरिजन हरि हरि आप चढ़ांयदा। पुरख अबिनाशी देवणहारा बतीस बतीस, देन्दयां दे तोट ना आंयदा। मेल मिलावा नस्स नस्स, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। हिरदे अंदर वस वस, आप आपणा भेव खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि वेख वखांयदा। लाल अनमुल्लड़ा गुरमुख हीरा, गुर सतिगुर हट्ट वकांयदा। पुरख अबिनाशी गहर गम्भीरा, आपणे तक्कड़ आप तुलांयदा। लक्ख चुरासी कीमत रक्खे ना इक्क कसीरा, गुरसिख मुल्ल ना कोई चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग वखांयदा। गुरमुख सज्जन लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। वड दाता सूरा सरबंग, सर्बकल वड वड्याईआ। हरिजन मन्दिर जाए लँघ, निज आत्म खोल्ह खुलाईआ। साची वस्त एका मंग, आपणी भिच्छया वेख वखाईआ। नज़र ना आए जल तरंग, भँवरी भवर भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन साचे घर समाईआ। घर सचा समरथ, हरि हरि आप उपाया। आपणी महिमा जाणे अकथ, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुख मार्ग साचा दस्स, आप आपणा मेल मिलाया। त्रैगुण माया ना सके डस्स, पंज विकार ना होए हलकाया। निझर देवे साचा रस, रसक रसक रसक आप चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे घर, घर मन्दिर डेरा लाया। मन्दिर अंदर हरि निरँकारा, निरगुण आपणा रूप रखांयदा। दीवा बाती कर उज्यारा, घट मन्दिर वेख वखांयदा। साचा नाद शब्द धुन्कारा, नाद अनादी आप वजांयदा। सर सरोवर ठंडा ठारा, अमृत जाम प्याला भर प्यांअदा। आपे वसे सभ तों बाहरा, आप आपणा खेल खिलांयदा। मन्दिर अंदर राज दुआरा, राज जोगीशर आपणा आसन लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जन जन हरि जुग जुग जुग जुग जन आपणे लेखे लांयदा।

❋

❋