२६ मग्घर २०१६ बिक्रमी पिण्ड कल्ला हरी सिँघ दे घर
सो पुरख निरँजन हरि भगवन्त, आदि जुगादि समाईआ। हरि पुरख निरँजन साचा कन्त, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। आदि निरँजन धाम सुहंत, निरगुण दीपक बाती जोती डगमगाईआ। श्री भगवान बणाए बणत, बसन बनवारी आप अख्वाईआ। अबिनाशी करता खेल खिलंत, खेलणहारा दिस ना आईआ। पारब्रह्म ना कोई रूप ना कोई रंग, रेख भेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा हरि निरँकारा, जूनी रहित नाउँ धराईआ। जूनी रहित पुरख अकाला, अगम्म अगम्मड़ा धाम सहांयदा। आदि जुगादी दीन दयाला, अनुभव प्रकाश समांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खेल निराला, पारब्रह्म भेव ना आंयदा। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। निरगुण दीपक साचा बाला, प्रकाश प्रकाश उपांयदा। निरगुण अतीत शाह कंगाला, राज राजाना आप अख्वांयदा। वसणहारा धाम निराला, थिर घर साचे सोभा पांयदा। शब्द अगम्मी इक्क इक्क तराना, धुन अनादी नाद वजांयदा। आप आपणी करे पछाना, आप आपणा भेव खुलांयदा। आपे देवे आपणा दाना, आपणी भिच्छया झोली पांयदा। आपे वस्त रक्खे महाना, पारब्रह्म नाउँ उपजांयदा। आपे वसे सच मकाना, उच्च महल्ल अटल आप सुहांयदा। आपे नारी पुरख चतर सुजाना, कन्त कन्तूहल आप हो जांयदा। आपे सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, घर साचे सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजन हरि हरि मीत, आदि निरँजन वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजन इक्क अतीता, निर्भय आपणा नाउँ धराईआ। एकँकारा ठंडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धराईआ। वेस अवल्ला एकँकारा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। श्री भगवान खेल न्यारा, भेव अभेद भेव छुपांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो उज्यारा, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे पुरख आपे नारा, आपे सेज हंढांयदा। आप उपजाए सुत दुलारा, पूत सपूता नाउँ धरांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाणा, शब्द सिँघासन साचे आसण साचा डेरा लांयदा। लोआं पुरीआं महल्ल उसारा, निरगुण पावे आपे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। रवि ससि दए सहारा, मंडल मंडप आप सुहांयदा। करनी करता करे करतारा, करनेहार खेल खिलांयदा। जागरत जोत जोत उज्यारा, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, आपणी सिख्या आप समझांयदा। आपणा वरते आप वरतारा, आपणी रचन रचांयदा। आपणा फल लगाए आपणे डाहला, आपे बीज बजांयदा। आप उपजाए साचा लाड़ा, निरगुण आपणा वेस धरांयदा। विष्नूं खेल खेल निराला, निराकार
❋
❋
साकार हो जांयदा। अंदर मन्दिर भरया ताला, सर सरोवर इक्क उपांयदा। अमृत साचा भर प्याला, नाभी कँवली आप टिकांयदा। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाला, दयानिध आपणी खेल खिलांयदा। आपे चले आपणी चाला, घर साचे सोभा पांयदा। फुल फुलवाड़ी वेखे लाल गुलाला, आप आपणा फल उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल हरि वरताए, वड वड्डा वड वड्याईआ। नाभी कँवली फुल खिलाए, पत डाली आप महिकाईआ। अमृत सिंच हरा कराए, सुक्क कदे ना जाईआ। आपणी रुत्त आप सुहाए, सच बसन्ती बेपरवाहीआ। अबिनाशी अचुत नाउँ धराए, विनाशी रूप ना कोए जणाईआ। साचे मंडल रासी पाए, घर साचे वज्जे वधाईआ। आपणा अंग आप कटाए, विष्नूं अंस होए सहाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म सरबंस बणाए, एकँकारा वण्ड वण्डाईआ। धूंआँधार रचन रचाए, शंकर मेला सहिज सुभाईआ । भोला नाथ आप उठाए, हथ्थ त्रिसूल फड़ाईआ। एका सिख्या सच समझाए, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूर्त अकाल वड वड्याईआ। मूर्त अकाल पारब्रह्म, अबिनाशी करता नाउँ धरांयदा। ना मरे ना पए जम्म, जून अजूनी ना कोए वखांयदा। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, करनी करता नाउँ उपांयदा। हरख सोग ना कोए गम, आलिस निन्दरा विच ना आंयदा। आपणे अंदर आपे गया जम्म, मात पित ना कोए वखांयदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे भार उठांयदा। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव एका रंग, रंग रंगीला आप हो आंयदा। ब्रह्मा विष्न शिव उपा, हरि साचा हुक्म जणाईआ। एका देवे रिज़क सबा, एका उत्पत वेस वटाईआ। एका अन्तिम लेखा दए मुका, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तिन्नां देवे एका नाँ, सो पुरख निरँजन वड वड्याईआ। सिर रक्खे सदा ठंडी छाँ, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादी आप अख्वाईआ । आदि पुरख हरि एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, त्रै त्रै वेस वटाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डारा, सांतक राजस तामस झोली पाईआ। लख चुरासी खेल न्यारा, एका ब्रह्म सुणाईआ। वण्डे वण्ड अपर अपारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड एका वण्ड वखाईआ। लोआं पुरीआं वेख ब्रह्मण्ड, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंज तत्त देवे वर, आप आपणी किरपा कर, सगला संग रखाईआ। सगला साथ हरि रघुनाथा, एका एक अख्वांयदा। लक्ख चुरासी सुणाए गाथा, अंदर मन्दिर नाद वजांयदा। शब्द अगम्मी पूजा पाठा, एका हुक्म अल्हांयदा। आत्म अंदर सर सरोवर मारे ठाठा, अमृत जल भरांयदा। जोत निरँजन जगे ललाटा, दीपक दीआ इक्क वखांयदा। भाग लगाए काया माटा,
❋
❋
घर घर विच मन्दिर आप सुहांयदा। आत्म सोए साची खाटा, ब्रह्म आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण वेस अवल्ला, हरि सच्चा आप कराईआ। सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला, घट घट अंदर डेरा लाईआ। वसणहारा जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। पवण पवनी आपे रला, स्वास स्वास आप चलाईआ। सच सुनेहड़ा आपे घल्ला, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण दाता वड वड्याईआ। पंच विकारा मारे हल्ला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त श्री भगवन्त, निरगुण सरगुण वेस धराईआ। निरगुण मीता इक्क अतीता, त्रैगुण भेव ना राया। खेले खेल पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराया। हरिभगतां बणे साचा मीता, जुग जुग आपणा वेस वटाया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। धाम रखाए इक्क अनडीठा, नेत्र नैण इक्क खुलाया। त्रैगुण माया ना तपे अंगीठा, जिस जन हरि हरि दरसन पाया। जुगा जुगन्त ठांडा सीता, सन्त सुहेले ल्ए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। रंग रंगाए हरि भगवन्त, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। गुरमुख उठाए साचे सन्त, आत्म ब्रह्म करे जणाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाईआ। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, सिर सिर देवे रिज़क सबाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, अभुल्ल आप अख्वाईआ। गुरमुख मेला साचे कन्त, हरि कन्त इक्क रघुराईआ। आप वखाए रुत्त बसन्त, पत डाली आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कर कलिजुग वेखे सर्ब लोकाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि हरि सज्जन, एका रंग समाए। जन भगतां कराए साचा चरन धूढ़ मजन, दुरमति मैल गंवाए। निरगुण सरगुण पड़दे कज्जन, ब्रह्म पारब्रह्म वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धराए। वेसाधारी अलक्ख निरँजन, अगम अगोचर भेव ना राया। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, एका नाम हथ्थ उठाया। गढ़ हँकारी भाण्डे, भज्जण, जिस जन आपणी सरन लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ धराया। जुग करता हरि पुरख समरथ, सतिगुर साचा आप अख्वांयदा। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही वेस वटांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर नौ नौ चार महिमा अकथ, सति सति भेव ना आंयदा। आपे करे वक्ख अठ्ठ तत्त, नौ दर लेख ना कोए जणांयदा। आपे पंज तत्त वकारा पाए भट्ठ, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। आपे वसे घट घट, घट मन्दिर आप सुहांयदा। खेले खेल बाजीगर नट, सांगी सांग वरतांयदा। जन भगतां तन पहनाए साचा पट, निरगुण नाम दोशाला हथ्थ उठांयदा। चौदां लोक खुलाए एका हट्ट, वणज वणजारा
❋
❋
इक्क करांयदा। सन्तन मेला नट्ठ नट्ठ, जुग जुग साचे वेख वखांयदा। चरन दुआरे कर अकट्ठ, हरि हरि मति इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा । हरिजन सच्चा एक है, मेला हरि निरँकार। प्रभ करे बुध बिबेक है, निरगुण बाती कर उज्यार। त्रैगुण माया ना लाए सेक है, पंज तत्त ना करे ख्वार। लिखणहारा साचे लेख है, एका दूजा भउ निवार। तीजे नेत्र रिहा पेख है, आप आपणा नैण उग्घाड़। चौथे घर लाए मेख है, चौथे पद सची सरकार। पंचम मेला इक्क अकेला ना मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस है, मूंड मुंडाए ना हरि निरँकार। प्रभ करे बुध बबेक है, छेवें छप्पर छन्न ना कोई ल्ए वेख है, सचखण्ड वसे वसणहार। सति पुरख निरँजन सच आदेस है, सति सतिवादी साची धार। ब्रह्मा विष्न महेष शिव शंकर रिहा वेख है, निउँ निउँ करन निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेले खेल अगम्म अपार। अगम्म अगम्मड़ा खेल निराला, हरि पुरख निरँजन आप करांयदा। हरिभगतन देवे साची माला, निरगुण निरगुण नाम हथ्थ फड़ांयदा। चरन भिखार कराए काल महांकाला, दीन दयाला दया कमांयदा। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क वखांयदा। कोटन कोटां विच्चों एक एका भाला, एक एका रंग रंगांयदा। शब्द सरूपी बण दलाला, गुर पीर अवतार आप अख्वांयदा। आपे सभ तों वसे निराला, आपणे हुक्म सर्ब फिरांयदा। कोटन कोटि जुगा जुगन्त लोकमात घालन रहे घाला, प्रभ साची सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रंग सूरा सरबंग रूप अनूप आप रखांयदा। रूप अनूपा सति सरूपा, हरि सच्चा शाह सुल्तानयां। वसणहारा चारे कूटां, दहि दिशा होए प्रधानयां। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां गगन पातालां देवे एका हूटा, नाम हुलारा इक्क वखानयां। आपे ब्रह्मे विष्न शिव करे मूधा ठूठा, आपे साची वस्तू विच टिकानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल श्री भगवानयां। श्री भगवान साख्यात, निरगुण सरगुण वेस धरांयदा। जन भगतां रक्खे उत्तम जात, वरन गोत ना कोए बणांयदा। सचखण्ड दुआरा वखाए साचा हाट, दूसर दर हरिजन मंगण कदे ना जांयदा। जुगा जुगन्तर पूरा करे घाट, घाटा आपणे हथ्थ वखांयदा। हरिभगत दुआरे रिहा नाठ, नित नवित खेल खिलांयदा। लहिणा देणा चुकाए पूजा पाठ, जिस जन आपणा दरस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण गुरू सरगुण चेला, गुर चेला मेल मिलाया। निरगुण दाता सज्जण सुहेला, सरगुण साचा वेख वखाया। निरगुण वसे इक्क अकेला, सरगुण कोटी कोटि मेल मिलाया। निरगुण चाड़े्ह साचा तेला, सरगुण साचा सगन मनाया। निरगुण पाए साची वेला, सरगुण झोली अगे डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण
❋
❋
आपणा नाउँ धराया। निरगुण हरि गोबिन्द, हरि पुरख निरँजन हरि अख्वांयदा। सरगुण मेटे सगली चिन्द, भगतन भगती वेख वखांयदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप हो जांयदा। हरिभगत बणाए सागर सिन्ध, आपणा जल विच भरांयदा। आप बणाए आपणी बिन्द, नादी सुत नाउँ धरांयदा। धर्म राए ना कढ्ढे जिंद, जिस जन अपणा दरस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, भगत भगवन्त वेख वखांयदा। भगत भगवन्त आदि अन्त, एका रंग समाया। आपे नारी बणे कन्त, सुरती शब्दी मेल मिलाया। वक्ख करे विच्चों लक्ख चुरासी जीव जंत, आप आपणा हित रखाया। दीना नाथ बणाए साची बणत, दीन अनाथां ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल कर, खालक खलक वेख वखाया। खालक खलक हरि वेखणहारा, बेऐब परवरदगारा। सालस बण करे प्यारा, ऐनलहक लाए नाअरा। आलस निन्दरा वसया बाहरा, आपे गुप्त आपे ज़ाहरा। पीर दस्तगीर दए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी धारा। साची धार हरि निरँकार, आपणी आप उपाईआ। सतिजुग साचा कर वरतार, त्रेते राम रूप वटाईआ। द्वापर कृष्ना मीत मुरार, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। कलिजुग कूड़ा धूंआँधार, ईसा मूसा काला सूसा तन छुहाईआ। संग महंमद चार यार, अल्ला राणी वज्जी वधाईआ। नानक निरगुण नाम सितार, सतिनाम हथ्थ उठाईआ। चार वरनां कर प्यार, एका मति गया समझाईआ। एका शब्द गुर अवतार, पंज तत्त ना कोए मनाईआ। जिस घर अंदर जिस तन मन्दिर वसे आप निरँकार, सो मन्दिर सोभा पाईआ। अठ्ठे पहर दीप उज्यार, तेल बाती ना कोए रखाईआ। दिवस रैण सच्ची धुन्कार, अनहद ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द कटार इक्क उपाईआ। शब्द कटार तिक्खी धार, हरि साचा सच उपजांयदा। गोबिन्द सुत कर प्यार, शाह अस्वार हथ्थ फड़ांयदा। आपे रक्खीं तिक्खी धार, दोवें मुख रखांयदा। गुरमुखां करे पार किनार, मनमुखां शौह दरया रुढ़्हांयदा। धरनी धरत धवल सुण पुकार, आप आपणी कल वरतांयदा। राज राजानां कर ख्वार, शाह सुल्तानां वेख वखांयदा। नौजवाना हो त्यार, बिरध बाला आप तरांयदा। तीर निराला मारे बाण, अणियाला आप चलांयदा। सतिजुग तेरा सच निशान, साचे हथ्थ उठांयदा। लोआं पुरीआं पाए आण, ब्रह्मा विष्न शिव समझांयदा। साचा बाडी प्रगट होए घर तरखाण, लख चुरासी मोछे आपे पांयदा। कलिजुग उपाए सच मकान, कलिजुग झूठा ढेर आपे ढांयदा। नाम उडाए इक्क बिबान, निरगुण आपणा आप वखांयदा। साची सखीआं मिले साचा काहन, घर साचे मंडल रास रचांयदा। साची सीता मिले एका राम, सीता सुरती आप प्रनांयदा। नानक गोबिन्द कर प्रनाम, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। पुरख अबिनाशी जाणी जाण, जुग जुग
❋
❋
आपणा खेल खिलांयदा। निमाण निमाणयां देवे माण, ताण निताणयां आप हो जांयदा। गऊ ग़रीब कर पछाण, हँकारीआं हँकारी गढ़ तुड़ांयदा। लख चुरासी पुण छाण, गुरमुख विरले मात जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलक्ख निरँजण इक्क अलक्ख, आपणी अलख जगांयदा। सच अलख बोल जैकारा, हरि शब्दी डंक वजाया। निरगुण सरगुण दए हुलारा, सोया कोई रहिण ना पाया। लख चुरासी तेरा वेख मुनारा, प्रभ साचे डंक वजाया। करे खेल घड़न भन्नणहारा, समरथ पुरख वड वड्याआ। आपणे हथ्थ उठाया साचा आरा, दो जहाना रिहा फिराया। कलिजुग कूड़ा पार किनारा, मूर्ख मूढ़ा रहिण ना पाया। जूठा झूठा ना कोई सहारा, खाली ठूठा सर्ब कराया। विभचार ना कोई नारा, सच शंगारा तन कराया। सृष्ट सबाई बोले इक्क जैकारा, वाह वाह गुरू फतिह गजाया। सति नाम बणे वणजारा, गुर नानक तोला तोला तेरा तेरां तोल तुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, जन भगतां देवे सच सलाह, शब्द सरूपी बण मलाह, एका बेड़े दए चढ़ाया। साचा बेड़ा हरि निरँकार, जुग जुग आप चलांयदा। लोकमात कर त्यार, हरिजन साचे आप वखांयदा। जिस जन देवे नाम भण्डार, भगतन भगती साची लांयदा। लेखा मंगे अपर अपार, चवी हज़ार वेख वखांयदा। साडे तिन्न करोड़ दए अधार, बहत्तर नाड़ी मेल मिलांयदा। तिन्न सौ सट्ठ हाडी इक्क सितार, तन मन्दिर आप वजांयदा। खेले खेल गुप्त ज़ाहर, ज़ाहरा ज़हूर नाउँ धरांयदा। हरिजन साचे कर प्यार, दर घर साचे मेल मिलांयदा। नाता तोड़े पंचम धाड़, पंचम नाता जोड़ जुड़ांयदा। ख़ड़ग खण्डा तेज कटार, सतिगुर साचा हथ्थ उठांयदा। जेरज अंडा पार किनार, ब्रह्मण्डां चरनां हेठ दबांयदा। पावे वण्डां हरि गिरधार, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। भेख पखण्डा करे ख्वार, माया ममता मोह चुकांयदा। निरगुण सरगुण भरे भण्डार, दाता दानी आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा कर पसारा, निरगुण सरगुण मेला विच संसारा, भगत भगवन्त हरि सन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणा मेल मिलांयदा। मेलणहारा हरि गोपाल, गुरमुख सज्जण मेल मिलाईआ। आप उपाए आपणे लाल, मानक मोती हीरे रत्न जहावर नाउँ धराईआ। भाग लगाए काया माटी खाल, ब्रह्म ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। बख्शे जोती कोटन भान, रवि ससि मुख शर्माईआ। दर घर साचे देवे माण, अनक सुनहरी गल लगाईआ। सचखण्ड दुआरा धुर मकान, थिर घर वासी आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला इक्क घर, घर साचा सोभा पाईआ। घर सुहञ्जणा सच दुआर, हरि साचे आप सुहाया। निरगुण बैठा निराकार, निरवैर आपणा नाउँ रखाया। जूनी रहित खेल अपर अपार, जागरत जोत करे रुशनाया। भगतन मेला विच संसार, आप आपणा दए कराया। कलिजुग तेरा वेख किनार,
❋
❋
कायनात फोल फुलाया। आलम इल्मी गए हार, जगत विद्या भेव ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बाणी धुर दी राणी, हरि साचा शब्द चलाया । हरि इच्छया गुर शब्द सच, गुरमुख सदा सालाहीआ। हरि शब्द गुर अंदर जाए रच, गुरमुख रंग रंगाईआ। हरि शब्द लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा तज, गुर गुरमुख रंग चढ़ाईआ। हरि शब्द बिन सतिगुर पूरे किसे ना अंदर जाए पच, जीव जंत होए हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बैठा बेपरवाहीआ। हरि शब्द सच सुल्तान, गुर गुर नाउँ धरांयदा। हरि देवणहारा साचा दान, गुर गुर झोली पांयदा। हरि करनेहारा सद ध्यान, गुर गुर वेख वखांयदा। हरि आदि जुगादी होए निगहबान, गुर गुर संग निभांयदा। गुर गुर मेला वाली दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा शब्द धुर फ़रमान, गुर गुर आप सुणांयदा। हरि शब्द धुर फ़रमाणा, गुर सतिगुर आप जणाईआ। जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म अन्तर इक्क पढ़ाईआ। सन्तन बख्शे राग तराना, धुनी धुन उपजाईआ। गुरमुखां देवे सच निशाना, घर साचे सोभा पाईआ। गुरमुख मेला विच जहाना, लोकमात करे कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी खेल महाना, भेव कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। पंज तत्त ना कोए वखाना, त्रैगुण तत्त ना जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन सज्जण साचे मीत, आप सुणाए सुहागी गीत, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। गीत गोबिन्द सहिज सुख सागर, हरि शब्दी नाउँ धराया। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, आप आपणे रंग रंगाया। भाग लगाए काया गागर, काची माटी फोल फुलाया। गुरमुख विरला जगत सोदागर, साचा लाल विहाजन आया। प्रभ आपे बख्शे दे दे आदर, जो जन अग्गे झोली डाहया। करीम करता हरि हरि कादर, राम रहीम नाउँ धराया। जन भगतां देवे साची चादर, गुर तेग बहादर पड़दा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन एका सरन, एका राह वखाया। चार वरन एका रंग, छत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आप चढ़ाईआ। चार वरन एका मंग, हरि भिच्छया नाम झोली पाईआ। चार वरन इक्क मृदंग, अनहद शब्द आप वजाईआ। चार वरन एका गंग, काया अंदर आप वहाईआ। चार वरनां इक्क पलँघ, आत्म सेज सुहाईआ। चार वरनां अंदर लँघ, निरगुण आपणा दरस वखाईआ। चार वरन निभाए साचा संग, सांझा यार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौं खण्ड पृथ्मी एका घर, चार वरन दए वखाईआ। चार वरन इक्क दरवाजा, मन्दिर इक्क वखांयदा। चार वरन ग़रीब निवाज़ा, एका घर प्यार · । चार वरन साजन साजा, घर साचे सोभा पांयदा। चार वरन एका राजा, साची
❋
❋
रईयत आप बणांयदा। चार वरन इक्क नवाबा, शाह सुल्तान इक्क वखांयदा। चार वरन इक्क काअबा, चार वरन सजदा इक्क करांयदा। चार वरन एका अमृत कँवल नाभा, आपणी हथ्थी आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, बस्त्र कटार एकँकार, आप आपणी किरपा धार, गुरमुख साचे तन पहनांयदा। तन कटारी जोत निरँकारी, हरिजन तन पहनाईआ। तिक्खी धारी हरि शंगारी, कन्या कुँवारी नाउँ धराईआ। लक्ख चुरासी वेखे वारो वारी, लोकमात खेल न्यारी, आपणा वर आपे ढूंडन आईआ। उच्चे टिले चढ़ चढ़ वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँग्घी कंदर सुमंद सागर फोल फुलाईआ। आपणी रुत्त सुहाए आपणी वारी, आप आपणा दिवस मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर अवतारा खेल अपारा विच संसारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि हरि रामा, राम रूप हो आंयदा। कान्हा घनईआ खेल खेले शामा, साची नगरी रास रचांयदा। ईसा मूसा वजाए दमामा, सच नगारा इक्क वखांयदा। नानक निरगुण पूरा करे आपणा कामा, चार वरनां एका मन्त्र नाम पढ़ांयदा। गुर गोबिन्द होया अन्तरजामा, भेव अभेदा आप खुलांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, तीर निशाना इक्क वखांयदा। शब्द अगम्मी बोल तराना, अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। सम्बल नगरी सच टिकाना, साचा धाम सुहांयदा। धुरदरगाही साचा राणा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। तख्तों लाहे शाह सुल्तानां सीस ताज ना कोए टिकांयदा। बीस इकीसा वरते आपणा भाणा, जगत जगदीसा वेख वखांयदा। छत्र सीस हरि इक्क झुलाणा, नौं खण्ड हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरि भगतन साचे ल्ए वर, आप आपणा खोल्ह दर, दर दरवाजा ग़रीब निवाज़ा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, एकँकारा खेल अपारा, निरगुण मेला निरगण धारा, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन मिल्या पारब्रह्म, लोकमात वज्जी वधाईआ। नाता तुट्टा पंज तत्त तन, हरि शब्द होई कुड़माईआ। आपणा बेड़ा गया बन्न्ह, सिर आपणा भार उठाईआ। राह तक्कण सूरज चन्न, जिस मार्ग हरिजन जाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कहिण धन्न धन्न, सच कबीरा गया समझाईआ। पुरख अबिनाशी एका जाए मन्न, हरिभगतां आपणे विच टिकाईआ। जननी जनया साचा जन, जन जनणी लेखे लाईआ। पंज तत्त भाण्डा भन्न, निरगुण जोती जोत मिलाईआ। दिस ना आए नेत्र अन्न, ज्ञान नेत्र आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला आपणे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजना, अबिनाशी करता एकँकारा हरि निरँकारा, बैठा आप जगाईआ। साचा दीपक हरि हरि बाल, सुन्न अगम्मी राह तकांयदा। सभ आपणे आप भाल, आपे आपणा मेल
❋
❋
मिलांयदा। नाता तोड़ जगत जंजाल, काल दयाल दया कमांयदा। इक्क वखाए बेहंगम चाल, साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, ब्राह्मण गौड़े आपणे पौड़े वेख वखांयदा। आपणा पौड़ा हरि हरि मीत, आप आपे वखाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, जो जन रसना हरि हरि हरि गुण गाईआ। हरी हरि ठंडा सीत, सांतक सति सति वरताईआ। रल मिल सखिओ गाओ गोबिन्द दे गीत, गुर गोबिन्द मुख सलाहीआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावन आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचा वेख्या, गुर सतिगुर दीन दयाल। लोकमात कढ्ढे भरम भुलेखया, आत्म दीपक जोती एका बाल। किसे हथ्थ ना आए मुला शेख्या, पंडत पांधे रहे भाल। जिस मस्तक धुर धुर लेखया, तिस मिल्या लाल गोपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण बणे दलाल। सरगुण विचोला निरगुण रूप, नर नरायण अख्वांयदा। साचा तोला तोलणहारा जूठ झूठ, नाम वट्टा एका पांयदा। फिरे दरोही चारे कूट, महिबान बीदो भेव ना आंयदा। जन भगतां उप्पर जाए तुट्ठ, अमृत घुट्ट जाम प्यांअदा। आवण जावण लख चुरासी जाए छुट्ट, राए धर्म फंद कटांयदा। हरिभगत रक्खण साची ओट, बिन हरि हरि ना कोई मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे दाता निरगुण जोत, हरिजन निरगुण जोत आप मिलांयदा। निरगुण जोत जोत अकाल, अकल कला अख्वाईआ। वसणहारा सच्ची धर्मसाल, घर साचे सच सुहाईआ। जन भगतां चले नाल नाल, जुगा जुगन्तर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन बहाए एका दर, ऊँच नीच राउ रंक, राज राजान शाह सुल्तान ना कोए अख्वाईआ। राज राजाना इक्क दुआरा, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। चार वरन वखाए इक्क भण्डारा, अमृत जाम इक्क प्यांअदा। एका इष्ट देव हरि करतारा, शब्द गुर इक्क समझांयदा। एका पुरख एका नारा, नर नरायण नाउँ धरांयदा। हरिजन देवे सति सहारा, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ांयदा। महिमा अकथ कथी ना जाए विच संसारा, चार वेद चारे मुख ब्रह्मा कुरलांयदा। वेद पुराणां आई हारा, शास्त्र सिमरत भेव ना पांयदा। गीता ज्ञान दए हलारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। अञ्जील कुरान मारन नाअरा, सच महबूब दिस ना आंयदा। नानक निरगुण बोल जैकारा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। नाम सति बण वरतारा, सृष्ट सबाई आप वरतांयदा। गुर गोबिन्द सिँघ सच सची सरकारा, वाहिगुरू फतिह इक्क गजांयदा। लक्ख चुरासी लेखा लिखे अपर अपारा, वाक भविख्त आप लिखांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। शब्द खण्डा हथ्थ तेज कटारा, बहत्तर धार पार करांयदा। सम्बल नगरी सच मीनारा, एकउंकारा
❋
❋
आसण लांयदा। पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा, सुत दुलारा हरि शब्दी शब्द उपजांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां वेखे इक्क अखाड़ा, एका बंक सुहांयदा। भाग लगाए सतारां हाढ़ा, सतिजुग साचा राह चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां मंगे आपे दर, दर दरवेश नर नरेश फेरी पांयदा।
२७ मग्घर २०१६ बिक्रमी पिण्ड कल्ला प्रीतम सिँघ दे घर
गुर चरन धूढ़ चरनमत, चातृक तृखा बुझाईआ। कंचन काया अमृत देवे सिंच, रस भिन्ना इक्क वखाईआ। ना कोई जाणे वार थित, प्रभ आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। जुग जुग जन भगतां करे साचा हित, सन्त साजन ल्ए तराईआ। दरस वखाए नित नवित, नेत्र नैण आप खुल्हाईआ। दाता दानी साचा पित, पारब्रह्म हरि अख्वाईआ। लेखे लाए बूंद रित, रत्ती रत्त वेख वखाईआ। आपे वसणहारा चित, घर मन्दिर सोभा पाईआ। हरया करे काया खेत, सच फुलवाड़ी आप महिकाईआ। रुत्त बसन्ती महीना चेत, हरिजन साचे आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन एका बूझ बुझाईआ। चरन धूढ़ गुर मिट्ठा रस, गुर गुरमुख झोली पांयदा। हिरदे अंदर आपे वस, आप आपणा रस चखांयदा। साचा मार्ग हरिजन दस्स, साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। अगम्मी बोले हस्स हस्स, निरगुण तार सितार आप वजांयदा। बहत्तर नाड़ी तारां कस, नाम गज़ इक्क फरांयदा। तूं ही तू रही दस्स, जिस आपणी बूझ बुझांयदा। मेल मिलावा नस्स नस्स, नर नरायण आप करांयदा। आपणा तीर मारे कस, लोहार तरख़ान ना कोए घड़ांयदा। त्रैगुण माया ना डस्सनी सके डस्स, जगत वख ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्याला दीन दयाला आत्म मदि एका जाम गुर मन्त्र आप प्यांअदा। चरन धूढ़ साचा रंग, हरिजन साचे आप चढ़ाईआ। पुरख अगम्मा निरगुण घोड़े कस तंग, सरगुण वेखे सहिज सुभाईआ। सो पुरख निरँजन फड़या हथ्थ मृदंग, हँ ब्रह्म रिहा रंगाईआ । हरिजन अंगीकार करे लाए अंग, आपणा अंगन आप सुहाईआ। दूसर दर ना कोई मंगे मंग, सति भण्डारा आप रखाईआ। चरन दरसी कोटन गंग, हरिजन काया आप वहाईआ। आपणे मन्दिर आपे लँघ, आपणी सेजा दए सुहाईआ। हरिजन साजन तेरा रूप पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। उप्पर बैठ सूरा सरबंग, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत जाम इक्क वखाईआ। गुर चरन धूढ़ साची वथ्थ, भगतन झोली पांयदा। पारब्रह्म पुरख समरथ, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डांयदा। त्रैगुण माया पावे नथ्थ, सति सन्तोखी डोरी हथ्थ उठांयदा। हरिजन लहिणा देण चुकाए हथ्थो
❋
❋
हथ्थ, पिछला मूल ना कोए रखांयदा। जगत विकारा हरि हरि मथ, साचे मार्ग आपे लांयदा। चरन प्रीती साचा हठ, दिवस रैण रखांयदा। दुरमति मैल आपे कट्ट, काया कंचन गढ़्ह सुहांयदा। घर विच खोल्ह साचा हट्ट, आपणा नाम वकांयदा। आपे लाहा ल्ए खट्ट, आपणी कीमत आपे पांयदा। आपे करे खेड़ा भट्ठ, भट्ठ भठयाला आप तपांयदा। आपे अमृत देवे झट, अग्नी तत्त बुझांयदा। आपे जोती नूर लट लट, लाल गुलाला डगमगांयदा। आपे मारे साची सट्ट, अनहद एका ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग हरि सज्जण आप रंगांयदा। गुर चरन धूढ़ साची वस्त, अनमोल अनमुल्ल रखाईआ। एका रंग रंगाए कीट हस्त, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। गुरमुखां रक्खे सदा मस्त, अलमस्त आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बन्धन दए तुड़ाईआ। गुर चरना धूढ़ी तोड़े बन्धन, बंधी बंध रहिण ना पाईआ। गुरमुख बूटा साचा चन्दन, दर घर साचे आप लगाईआ। वासना भरे परमानंद, निज आत्म आप महिकाईआ। सो पुरख सुणाए सुहागी छन्दन, हँ ब्रह्म वज्जे वधाईआ। त्रै त्रै तोड़े आपे तन्दन, आपे तुट्टी गंढ्ढ वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। चरन धूढ़ गुर वस्त अनमोल, चौदां हट्ट ना कोए वकांयदा। जुगा जुगन्तर दर दरवाज़ा आपणा खोल्ह, वणज वणजारा आप करांयदा। निरगुण सरगुण अंदर बह बह आपणा तोले तोल, तोल तराज़ू नाम कंडा इक्क रखांयदा। आपणी धारन आपे ल्ए बोल, बोलणहारा दिस ना आंयदा। आपणी वस्त सदा रक्खे कोल, जिउँ भावे तिउँ वरतांयदा। हरिजन हिरदे अंदर जाए मौल, आप आपणा रूप धरांयदा। अमृत आत्म बख्शे साची पौल, नाम खण्डा विच फरांयदा। देवे वडियाई उप्पर धौल, जिस जन आपणा रस चखांयदा। हरिजन साजन आदि अन्त ना जाए डोल, धीरज धीर इक्क वखांयदा। गोबिन्द सूरा हाज़र हजूरा करनहारा पूरा कौल, पिछली कीती भुल्ल ना जांयदा। आपणा बदल्लया काया चोल, जोती नूर ना कोए बदलांयदा। पुरख अकाल वजाए सच्चा ढोल, बारां रासी कस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचा इक्क उपजांयदा। गुर चरन धूढ़ मेल निरँकार, थिर घर साचे मेल मिलाईआ। फड़ फड़ बांहों जाए तार, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। देवे दरस अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। निरगुण जोती कर उज्यार, नर नरायण रूप वटाईआ। सगला साथी सर्ब संसार, सगला संग निभाईआ। गुरमुखां राखी करे होए पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। अलक्खणा लाखी सच्ची सरकार, अलक्ख निरँजन आपणी अलख आप जगाईआ। मंगणहारा भगत दुआर, एका भिच्छया मंग मंगाईआ । अमृत आत्म ठंडी ठार, काया कासा आप टिकाईआ। चरन धूढ़ बख्शे जिस जन कर प्यार, जन्म जन्म दा मस्तक टिक्का काली छाही देवे लाहीआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ना कोई पुरख ना कोई नार, इक्क अकेला एकँकार, करे खेल अगम्म अपार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा सच मकान, रक्खणहारा शब्द बबान, परखणहारा गुरमुख निधान, आप आपणा रूप वटाईआ।
२७ मग्घर २०१६ बिक्रमी पिण्ड कल्ला हरबंस सिँघ दे घर
गुर चरन दुआर ठांडा घर, सांतक सति सति वरताईआ। गुर चरन दुआरा मिले साचा वर, नाम दान झोली पाईआ। गुर चरन दुआरा चुक्के डर, भय भयानक ना कोए वखाईआ। गुर चरन दुआरा हरिजन जाए तर, सतिगुर पूरा आप तराईआ। गुर चरन दुआरा साचा सर, गुरमुख विरला तारीआ लाईआ। गुर चरन दुआरा साचा गढ़, गुरमुख विरले ल्ए चढ़ाईआ। गुर चरन दुआरा एका अक्खर लैणा पढ़, नाता तुट्टे जगत पढ़ाईआ। गुर चरन दुआरा गुर दरसन करना अगे खड़, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख सिख मति समझाईआ। गुर चरन दुआरा सचखण्ड, घर साचा आप सुहांयदा। गुर चरन दुआरा उच्च ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म प्रभ आप उपांयदा। गुर चरन दुआरा जन भगतां वण्डी वण्ड, मनमुख हिस्सा ना कोए रखांयदा। गुर चरन दुआर जगत वकारा करे खण्ड खण्ड, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। गुर चरन दुआरा नाता तोड़े जेरज अंड, चारे खाणी पार करांयदा। गुर चरन दुआरा खुशी करे बन्द बन्द, जगत रोग सोग चिंता दु:ख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण लेखे लांयदा। गुर चरन दुआरा हरि हरि ओट, गुरमुख विरले मात तकाईआ। गुर चरन दुआरा कढ्ढे वासना खोट, माया ममता मोह मिटाईआ। गुर चरन दुआरा तन लगाए साची चोट, नाम नगारा इक्क वजाईआ। गुर चरन दुआरा पार कराए ओत पोत, जो जन रहे सरनाईआ। गुर चरन दुआरा निर्मल जगाए बिमल जोत, दीवा बाती आप टिकाईआ। गुर चरन दुआरा ना कोई वरन ना कोई गोत, एका रंग समाईआ। गुर चरन दुआरा खोले नेत्र सोत, सुरत शब्द मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर चरन दुआरा चार जुग हरिजन नाता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। जुगा जुगन्तर खेले खेल पुरख बिधाता, वडिया रिखव नाम धरांयदा। मेटणहार अन्धेरी राता, साचा हरिजन चन्द चढ़ांयदा। जन भगतां पुच्छे अन्तिम वाता, आप आपणा रूप वटांयदा। उच्चे मन्दिर बह बह मारे झाता, आपणी ताकी आप खुलांयदा। कलिजुग अन्तिम साचा साकी बणया साका, नाम प्याला इक्क प्यांअदा। जगत जणाई भगत वडियाई भविख्त वाका, अगला
❋
❋
पिछला लेखा लेखे लांयदा। गुर चरन गुरसिख ना होवे कदे जुदाई, जुड़या जोड़ ना कोए तुड़ांयदा। गुरसिख घर वजदी रहे वधाई, सतिगुर पूरा सगन मनांयदा। पारब्रह्म करी कुड़माई, जगत जुदाई आप चुकांयदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, दीपां लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं नौं खण्ड सत्त दीप लक्ख चुरासी अंदर वड़ कोटन विच्चों गुरमुख विरला ल्ए फड़, आप आपणी बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले गुरू गुर चेले, गुरमुख पड़दा लांहयदा।
२७ मग्घर २०१६ बिक्रमी पिण्ड कल्ला गज्जण सिँघ दे घर
गुर चरन सच ध्यान, आत्म अन्तर इक्क बुझाईआ। गुर चरन सच ज्ञान, हरि मन्त्र नाम पढ़ाईआ। गुर चरन सच मकान, घर साचा इक्क सुहाईआ। गुर चरन सच अशनान, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। गुर चरन इक्क मान, निमाण निमाणया गले लगाईआ। गुर चरन इक्क बबान, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ाईआ। गुर चरन पीण खाण, अन्तर आत्म तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। गुर चरन चुकाए जम की कान, लख चुरासी फंद कटाईआ। गुर चरन मेल मिलाए गुण निधान, गुण अवगुण ना वेख वखाईआ। गुर चरन देवे धुर फरमान, आप आपणा शब्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चरन दुआरा एकँकारा, घर मन्दिर इक्क वड्याईआ। गुर चरन दुआरा सोभावन्त, हरि पुरख निरँजन आप सलांहयदा। मेल मिलावा साचे सन्त, गुरमति सुर मेल मिलांयदा। लेखा जाणे जीव जंत, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। एकँकारा आदि अन्त, आप आपणी कल वरतांयदा। जन वडियाई महिमा अगणत, हरिजन भेव कोए ना पांयदा। आप सुणाए सच सुहागी एका छंत, आप आपणा राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चरन ध्यान सच भण्डार, सच शाह आप वरतांयदा। गुर चरन दुआरा डूँग्घा सागर, भेव कोए ना पांयदा। गुर चरन दुआरा लेखा जाणे काया गागर, पंज तत्त वेख वखांयदा। गुर चरन दुआरा नाम उजागर, राम नामा इक्क वखांयदा। गुर चरन दुआरा मिले आदर, हरिजन आपणे गले लगांयदा। गुर चरन दुआरा करीम कादर, करनी करता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। गुर चरन दुआरा सच महल्ला, सति पुरख निरँजन आप उपाया। भगत वछल बैठा इक्क इकल्ला, अछल अछलधारी खेल खिलाया। निरगुण सरगुण अंदर मन्दिर आपे रला, घट बैठा जोत जगाया। वसया निहचल धाम अटला, अबिनाशी करता दिस ना आया। सच सुनेहड़ा एका घल्ला, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। सो पुरख निरँजन बोले हल्ला, हँ ब्रह्म वेख वखाया। गुरसिखां फड़ाए आपणा पल्ला, नाम पल्लू इक्क उठाया। सृष्ट सबाई
❋
❋
भुलाए कर कर वल छला, नेत्र नैणां दिस ना आया । गुरमुखां अमृत देवे ठांडा जला, अमृतधारी आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। गुर चरन दुआरा साची रास, गुर पूंजी इक्क वखाईआ। सच वस्त गुर साचे पास, सच खजाने आप टिकाईआ। पहले होवे भगतन दास, दूजे फेर दए वरताईआ। तीजे त्रैगुण माया करे नास, चौथे चौथे पद मिलाईआ। पंचम पंचम कर जोत प्रकाश, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। पावे सार पृथ्मी आकास, जल धरती फोल फुलाईआ। गुरसिखां वसे सदा पास, नेड़ दूर ना कोए वखाईआ। शब्द सरूपी हास बिलास, सति सन्तोखी भोग भोगाईआ। निज आत्म परमात्म कर कर वास, सुख सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर चरन दुआरा नाम भण्डारा हरि वरतारा आप आपे रिहा वरताईआ।
२७ मग्घर २०१६ बिक्रमी पिण्ड कल्ला तारा सिँघ दे घर
गुर चरन दुआरा साचा मन्दिर, हरि हरि बंक सुहाया। हरि जू बह बह आपणे अंदर, आपणा दीपक आप जगाया। हरि हरि फड़े मन मनूआ बन्दर, नाम नामा बन्धन पाया। हरि जू हरिजन वेखे डूँग्घी कंदर, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। गुर चरन दुआरा सच मलाह, साची नईआ नाम चलाईआ। गुर चरन दुआरा गुर देवे सच सलाह, गुर गुरमुख बूझ बुझाईआ। गुर चरन दुआरा गुरसिख फड़ फड़ पाए राह, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। गुर चरन दुआरा गुर फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका साची नाम चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मन्दिर दए वड्याईआ। हरिजन हरिमन्दिर सोहया बंक, बंक दुआरी वेख वखांयदा। जन लेख चुकाए जिउँ जन जनक, जानणहार भेव ना आंयदा। लेखा जाणे बार अनक, आप आपणा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटांयदा।