२७ मग्घर २०१६ बिक्रमी भाई नरायण सिँघ दे घर पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
गुरमुख उठे नौजवान, सतिगुर पूरा आप उठांयदा। हथ्थ फड़ाए नाम निशान, दो जहाना आप झुलांयदा। दाता दानी गुणी निधान, साची भिच्छया झोली पांयदा। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप जगांयदा। गुरमुख सच्चा सूरबीर, हरि साचा आप उपांयदा। एका देवे साचा तीर, रसना चिल्ला आप चढ़ांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पैडां जाए चीर, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। आपे चोटी चाड़े्ह फड़ अखीर, निरगुण आपणी दया कमांयदा। लेखा जाणे शाह हकीर, पीरन पीर भेव ना आंयदा। त्रैगुण माया कट्ट जंजीर, शब्द डोरी नाल बंधांयदा। दूई द्वैती हउमे हंगता कट्ट कट्ट पीड़, अमृत आत्म साचा जाम प्यांअदा। सीस बंधाए साचा चीर, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सोया इक्क उठांयदा। गुरमुख साचा साख्यात, हरि पुरख निरँजन आप बणांयदा। एका बख्शे साची दात, चरन प्रीती सच वखांयदा। एथे उथे पुच्छे वात, लोकमात आप वड्यांअदा। भेव ना पाए कायनात, लक्ख चुरासी मुख भवांयदा। सूरा सरबंग सगला साथ, आपणा आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मेला आप मिलांयदा। गुरमुख साचा उठया, हरि सज्जण आप उठाए। पुरख अबिनाशी एका तुठया, फड़ बाहों गले लगाए। अमृत देवे साचा घुट्टया, सर सरोवर इक्क वखाए। हरि का नाता कदे ना तुट्टया, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूत सपूता दए समझाए। नाता तोड़े जगत संसार, सो पुरख निरँजन दया कमांयदा। हरि पुरख निरँजन साची कार, जुग जुग आप करांयदा। एक एकँकारा खेल अपार, निरगुण धारा आप चलांयदा। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, घर साचा बंक सुहांयदा। श्री भगवान सांझा यार, सगला संग निभांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव कोए ना पांयदा। वसणहारा सचखण्ड दुआर, दर घर साचे सोभा पांयदा। इक्क इकल्ला निराकार, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, थिर घर वासी वेस वटांयदा। आपे पुरख आपे नार, नारी कन्त रूप वटांयदा। सुत अनादी शब्द अधार, शब्दी शब्द उपजांयदा। आपे करे अगम्मी कार, आपणा अंगन आप सुहांयदा। दीपक जोती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
❋
❋
धर, सच दुआरा इक्क सुहांयदा। सच दुआरा हरि सुहञ्जणा, परम पुरख वड्याईआ। जोत जगाए आदि निरँजणा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सच सिँघासन बह बह सजणा, शाहो भूप नाउँ धराईआ। ना घड़या ना भज्जणा, अबिनाशी पुरख आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। आपणी कल आपे धार, आपणी दया कमांयदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण कन्त निरगुण नार, निरगुण संग निभांयदा। निरगुण महल्ल निरगुण अटार, निरगुण दीवा बाती आप जगांयदा। निरगुण शाह निरगुण सुल्तान, निरगुण चोबदार अख्वांयदा। निरगुण शब्द अगम्मी धार, निरगुण आपणा आप उपजांयदा। निरगुण करे साची कार, करनी करता नाउँ रखांयदा। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रै त्रै खेल खिलांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी तन शंगार, साचा गढ़्ह सुहांयदा। मन मति बुध दए अधार, अन्तर आत्म बूझ बुझांयदा। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, आपणा रस वखांयदा। घर विच कर खेल अपार, साचा मन्दिर आप उपजांयदा। शब्द नाद सच्ची धुन्कार, अनहद साचा ताल वजांयदा। आपणा रूप कर प्यार, ब्रह्म ब्रह्म नाउँ धरांयदा। पवण स्वासी भर भण्डार, दिवस रैण चलांयदा। शाहो शाबाश खेल न्यार, जोत निरँजन डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, आप आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण सरगुण साची धार, लोकमात उपजाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आप आपणी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, ब्रह्मा विष्न शिव करी कुड़माईआ। साचा मीत मीत मुरार, आप आपणी खेल खिलाईआ। आपे बणे गुर अवतार, हरि सतिगुर नाउँ धराईआ। भगत वछल खेल निरँकार, हरि सन्तन मेल मिलाईआ। सतिजुग साचे पावे सार, बल बावन भेख वटाईआ। त्रेता तेरा करे अधार, रामा रावण दहिसर घाईआ। द्वापर तेरा वेख शंगार, कान्हा बंसरी इक्क वजाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, चारों कुंट एका डंक रिहा वजाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, चारों कुंट एका डंका रिहा वजाईआ। ईसा मूसा कर प्यार, काला सूसा इक्क वखाईआ। संग मुहम्मद चार यार, चार यारी मता पकाईआ। अल्ला राणी हो त्यार, नेत्र नैण रही मटकाईआ। चारों कुंट करे ख्वार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। वरनां बरनां हाहाकार, साची सरन ना कोई सरनाईआ। धरनी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सन्त सज्जण होए ख्वार, घर मिले ना साचा माहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी कल आप वरताईआ। पंज तत्त कर प्यार, निरगुण जोत करी रुशनाईआ। नानक मेला विच संसार, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। शब्द अगम्मी एक
❋
❋
एकँकार, नाम सति करे पढ़ाईआ। चार वरन सोहण इक्क दुआर, एका सिख्या सिख समझाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई विचार, एका रंग रंगाईआ। अंगद करया अंगीकार, आप आपणे अंग समाईआ। अमरदास दास करतार, सेवक सेवा सच कराईआ। राम दास भर भण्डार, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। अर्जन मीता खेल प्यार, बोध अगाध शब्द जणाईआ। साचा गुरू गुर कर त्यार, गुरू ग्रन्थ इक्क समझाईआ। जोती नूर हरि करतार, हरिगोबिन्द दए वड्याईआ। हरिराय मेला विच संसार, हरिकृष्ना वज्जे वधाईआ। तेग बहादर वड बलकार, नाम तेग हथ्थ उठाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे आदर आप आपणा आपे वार, आप आपणा संग निभाईआ। सुत दुलारा पुरख अकाल, एका एक एक उठाईआ। गोबिन्द सूरा साचा लाल, सिँघ रूप आप वटाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, तन गात्रे इक्क लटकाईआ। ब्रह्मण्डां मारनहारा मार, लोकमात वेस धराईआ। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज खेल ना राईआ। राज राजानां करे ख्वार, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाईआ। ग़रीब निमाणे लाए पार, आप आपणी गोद उठाईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठार, साचा खण्डा विच फिराईआ। पंचम मीता पंच प्यार, पंचम पंच करे कुड़माईआ। देवे वर सच्ची सरकार, गुरमुख साचे आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगण नाम रंगाईआ। अमृत नाम सति भण्डारा, गुरमति सुर आप वरताया। चार वरनां वखाए इक्क दुआरा, आपे मंगण मंग मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाया। गुर गोबिन्द सिँघ सूरबीर, शस्त्रधारी वड वड्याईआ। चार वरनां पाई इक्क जंजीर, कट्टी हउमे पीड़, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे शाह फकीर, शब्द निराला फड़या तीर, तिक्खी मुखी हथ्थ उठाईआ। आपे कट्टणहारा भीड़, आपे बन्न्हे साची बीड़, आप आपणा वेस धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप रखाईआ। हरि भाणा बलवान, गुर सतिगुर आप समझांयदा। आपे छड्डे जगत मकान, पुरी अनन्द तजांयदा। आपे वेखे मार ध्यान, गढ़ी चमकौर आप सुहांयदा। आपे सूरा नौजवान, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे पूत सपूता देवे दान, साची भेटा आप वखांयदा। आपे खेवट खेटा गुण निधान, गुणवन्ता खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सीस जगदीस आप वटांयदा। सीस जगदीस गुर गोबिन्द, एका रंग रंगाया। गुरमुखां मेटे सगली चिन्द, आप आपणा दरस दिखाया। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर भेव ना राया। गुरमुख बणाया आपणी बिन्द, आप आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, । पंचम मेला आप करावना, पंचम वेखे थाउँ थाईंआ। साचा मार्ग साचे लावना, लोकमात करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका डंक वजावना, वाह वाह गुर वड्डी वड्याईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां
❋
❋
आप उठावना, सोया कोई रहिण ना पाईआ। सीस ताज आपणा फेर आप टिकावना, जो गुरमुख तेरे सीस गया टिकाईआ। साची सिक्खी सेवा लावना, लोकमात रिहा समझाईआ। इक्की सिखां नाल रलावना, चवी मग्घर वज्जी वधाईआ । पहली चेत्र प्रभ आपणे अंग लगावना, वाली हिन्द दए उठाईआ। सिँघ संगत तेरा पिछला लेखा प्रभ साचे आप मुकावना, आपणा मुक्ट आपे ल्ए उठाईआ। अगे मार्ग साचा इक्क वखावना, पिछली मेटे लग्गी छाहीआ। साचा दामन इक्क फड़ावना, पल्लू छुट्ट कदे ना जाईआ। कलिजुग मेटे पापी रावना, गुरमुख तेरे नाम तलवार इक्क चलाईआ। आपे बणे धुरदरगाही साचा ज़ामना, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कीती भुल्ल ना जाईआ। गढ़ी चमकौर दित्ता ताज, हरि साचे सीस टिकाया। कलिजुग अन्तिम खेले खेल देस माझ, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। निरगुण सरगुण साजन साज, वेद कतेब भेव ना आया। एकँकारे रचया आपणा काज, आपणा दिवस आप सुहाया। गुरमुखां घर घर दर दर सुत्तया मारे इक्क अवाज, गुरमुख सोए रिहा उठाया। पंचम मुखी बणया ताज, जगत दु:खी ल्ए तजाया। उत्तम करे कुक्खी विच संसार, माता जननी जिस जन साचा जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पिछला दित्ता अग्गे लेवण आया। उठ सिख हरि आप उठाए, दूसर संग ना कोई रखाईआ। गोबिन्द हरि हरि नाउँ धराए, हरि गोबिन्द रूप समाईआ। सिँघ सिँघ हरि फेरा पाए, सिँघ सिँघ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाईआ। गुरमुख उठणा कलिजुग जाग, हरि सतिगुर आप जगांयदा। पुरख अबिनाशी हथ्थ पकड़े वाग, चारों कुंट आप फिरांयदा। जन्म जन्म दे धोवे दाग, पिछला कर्म चुकांयदा। जगत तृष्ना बुझे आग, दूई द्वैती फंद कटांयदा। त्रैगुण माया ना डस्से डस्सनी नाग, आसा तृष्ना विच समांयदा। इक्क उपजाए साचा राग, अंदर मन्दिर खोज खुजांयदा। वेखणहारा हरि ब्रह्माद गुरमुख काया गढ़ सुहांयदा। खेले खेल जुगादि आदि, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा संग आप रखांयदा। गुरसिख तेरा सच विहारा, हरि पुरख निरँजन दए कराईआ। गुर गोबिन्द बणाया सच दुलारा, अन्तिम लेखा लेखे लाईआ। कलिजुग ढईआ पार किनारा, साची नईआ हरि चलाईआ। गुरमुखां वखाए इक्क किनारा, मँझधारा ना कोई रुढ़ाईआ। सरसे तेरा कर प्यारा, तेरा तेरे ल्ए उठाईआ। खिच ल्याए चरन दुआरा, जो जन बैठे राह तकाईआ। प्रगट होया शाह अस्वारा, नीला नीली धारों पार कराईआ। सोलां कलीआं तन शंगारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ गुर करतारा, करनेहारा आप अख्वाईआ। खड़ग खण्डा तेज कटारा, तिक्खी देवे धार रखाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तारा, जोती जोड़ा मेल
❋
❋
मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख उठे हरिजन मीत, सति पुरख निरँजन आप उठांयदा। पुरख अकाल दीन दयाल इक्क सुणाए सुहागी गीत, निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। जुगा जुगन्तर साची रीत, लोकमात आप चलांयदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित आप तरांयदा। गुरमुख मेले ना देहुरा ना मन्दिर मसीत, दर घर साचे दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंक आदि निरँजन, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। गुरमुखां मिले साचा सज्जन, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। चरन धूढ़ कराए एका मजन, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सिँघ सिँघ हरिसंगत संग रखाईआ। सिँघ संगत सिँघ साचा वरया, सगला संग रखाया। काया रंगत रंग एका चढ़आ, उतर कदे ना जाया। एका अक्खर निरगुण रूप पुरख अकाल गुर गोबिन्द पढ़या, गुरमुखां रिहा पढ़ाया। तीर कमान सच निशान हथ्थ विच फड़या, नेत्र नैणां दिस ना आया। तोड़नहारा हँकारी गढ़या, अग्नी हवन कदे ना सड़या, जुग जुग आपणा बल रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख उठाए साचे घर, देवणहारा साचा वरया। गुरमुख उठ सच दरबार, हरि साचा तख्त सुहांयदा। जगे जोत इक्क निरँकार, दूसर रूप ना कोई वखांयदा। एका गुर अवतार, एका पूजस पूज पुजांयदा। अठसठ तीर्थ ना कोई विचार, जल धारा ना कोई नुहांयदा। जंगल जूह ना वखाए कोई पहाड़, डूँघी कंदर ना आसण लांयदा। कर किरपा जाए तार, सतिगुर पूरा सो अख्वांयदा। पिछला कर्ज़ा दए उतार, अग्गे साचे राह चलांयदा। तेरी रक्ख सीस दस्तार, आपणा वेस वटांयदा। झूठी छाही करया खबरदार, औदां जांदा दिस ना आंयदा। जांदी वारी कर गया उधार, आपणा लेखा ना किसे समझांयदा। जो लिख्या सो सरसे दित्ता डार, हथ्थ किसे ना आंयदा। अन्तिम कल प्रगट होवे कल कल्की अवतार, आपणी कला आप वरतांयदा। वसे एका धाम न्यार, सम्बल नगरी नाउँ धरांयदा। जगमग जोत जगे अपार, हरि मन्दिर डेरा लांयदा। आपे अंदर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सृष्ट सबाई साचा धर्म जाए हार, कुकर्मी कुकर्म वखांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ धीआं भैणां करन वापार, साचा सर ना कोई नुहांयदा । रामदास गुर मारे मार, गुर अर्जन मुख भवांयदा। नानक निरगुण धक्का देवे मार, आपणे अंग ना कोई लगांयदा। गोबिन्द सूरा खिच कटार, वेले अन्तिम वेस वटांयदा। सोहँ भथ्था अपर अपार, आपणा चिल्ला तीर कमान आप बणांयदा। सर्बकला समरथ प्रगट होए वाली दो जहान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी खेल खिलांयदा। गुरमुख उठ साचे लाल, गुर सतिगुर आप उठाईआ।
❋
❋
साल अठवंजा रिहा कंगाल, प्रभ बख्शे साची शाहीआ। पहलों तोड़ जगत जंजाल, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। साचा मार्ग आप वखाल, आपणी उंगली ल्ए लगाईआ। गुर शब्द विचोला बण दलाल, गुर गोबिन्द नाउँ धराईआ। आप आपणे ल्ए भाल, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा डंक रिहा वजाईआ। निहकलंक हरि वज्जया डंक, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। आप उठाए राउ रंक, सच नगारा इक्क वजांयदा। साधां सन्तां जीआं जंतां आत्म अन्तर कढ्ढे शंक, भरम भुलेखा सर्ब गवांयदा। गुरमुख सुहाए तेरा बंक, दर दरवेशा फेरी पांयदा। जोती जामा बार अनक, निरगुण सरगुण नाउँ धरांयदा। गुरसिख पार कराए जिउँ जनक, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा रथ चलांयदा। पहली चेत्र सम्मत सतारां, हरि साचा खेल खिलाईआ। राज जोग बणे सिक्दारा, जोग जुगीशर, भेव ना पाईआ। सीस ताज सोहे दस्तारा, पंचम मुखी मुख सलाहीआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोल जैकारा, हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई छत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दए जगाईआ। प्रगट होए विच संसारा, आपणा पड़दा दूर कराईआ। गुरमुख साचे दए सहारा, आप आपणा बल वखाईआ। पार वखाए इक्क किनारा, अद्धविचकार ना कोई डुबाईआ। एका इक्की सची सिखी सिरजणहारा, वालों निक्की धारोंं तिक्खी आप बणाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी आपे पेखी, मेट मिटाए मुल्ला शेखी, मुसायक पीर दस्तगीर कुतब गौंस ना कोई वखाईआ। आपे जाणे लेखा धारी केसी, मूंड मुंडाए वेख वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साचा मेला दस दस्मेशी, कलजुग दहिसर देवे घाईआ। लेखा चुक्के गणपति गणेसी, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे आप उठाईआ। गुरमुख उठ हरि उठँदड़ा, जोद्धा सूर हरि बलवान। घर साचा इक्क वखँदड़ा, दीपक जोत जगे महान। शब्द राग इक्क सुनँदड़ा, वेद कतेब भेव ना पाण। दरगाह साची धाम वखँदड़ा, धर्म झुलाए सच निशान। हरि निशाना ना कोई मेट मिटँदड़ा, लेखा जाणे ज़िमी अस्मान। गगन पताला खोज खुजँदड़ा, आपे होए निगहबान। ब्रह्मण्डा खण्डां वेस वटँदड़ा, निरगुण रूप श्री भगवान। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहँदड़ा, सचखण्ड वासी राज राजान। साचा अदल आप कमँदड़ा, देवणहारा धुर फुरमाण। शब्द सुनेहड़ा आप घलँदड़ा, सो पुरख निरँजन हो मेहरवान। राम नाम आप अख्वँदड़ा, आपे बणया कृष्न काहन। ईसा मूसा आपे रंग रगँदड़ा, आपे संग मुहम्मद चार यार करे पछाण। आपे नानक निरगुण नाम सति जपँदड़ा, लोकमात हो प्रधान। आपे गुरू ग्रन्थ गुर इक्क अख्वँदड़ा, धुरदरगाही सच निशान। आपे गोबिन्द गुर खण्डा हथ्थ चमकँदड़ा
❋
❋
आपे खिच्चे बाहर म्यान। सिँघ रूप आप वटँदड़ा, जोद्धा सूर बली बलवाना। साचे लेख आप लिखँदड़ा, ना कोई मेटे मेट मिटान। कलिजुग तेरा अन्त भगवन्त वेख वखँदड़ा, निहकलंक गुण निधान। मात पित ना कोई अख्वँदड़ा, जोती नूर श्री भगवान। सम्बल नगरी धाम सुहँदड़ा, साढे तिन्न हथ्थ इक्क मकान। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आप अख्वँदड़ा, वेद व्यासा करे ध्यान। चारे वेदां पन्ध मुकँदड़ा, पुराण अठारां करे पछान। शास्त्र सिमरत भेव चुकँदड़ा, गीता वेखे गुण निधान। अञ्जील कुरानां पार करँदड़ा, दाता दानी वड्ड मेहरबान। खाणी बाणी मेल मिलँदड़ा, निरगुण सरगुण विच जहान। गुर गोबिन्द साचा घर इक्क सुहँदड़ा, उच्च महल्ला एका एक पछान। पुरख अकाल गले लगँदड़ा, दर घर साचे मेल हरि भगवान। कलिजुग अन्तिम आपणा नाउँ धरँदड़ा, निहकलंक ना सके कोई पछान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल दो जहान। गुरसिख साचे सज्जणा, हरि साचा आप उठाईआ। हरि पड़दा तेरा कज्जणा, तेरी दुरमति मैल धुआईआ। जो घड़या सो भज्जना, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काली मेटे जगत लकीर, बदलणहारा आप तकसीर, तकदीर आपणे हथ्थ रखाईआ। एका नैण नर निरँकार, आपणा आप उपाया। रसना घर घर सारे कहिण, हरि का दरस किसे ना पाया। सन्त साध माया ममता वहिंदे वहण, चप्पू चप्पू नाम ना किसे लगाया। जूठा झूठा तन पाया गहिण, सच शंगार ना कोई कराया। आप चुकाए लहण देण, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाया। जन भगतां बणे साक सज्जण सैण, आप आपणा संग निभाया। गुरमुख गुर गुर घर अकट्ठे बहण, गुर गोबिन्द एह समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए जगाया। गुरसिख गुर गुर रूप, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। गुरसिख मेला सति सरूप, सति सति करे कुड़माईआ। गुरमुख उप्पर जाए तुट्ठ, गुर दाता बेपरवाहीआ। पूर्ब जन्म जो गए रुट्ठ, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाईआ। जिस जन जाम प्याया अमृत घुट, रस आपणा विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप जगाईआ। जगावणहारा आ गया, निहकलंकी जामा धार। गुरमुख साचे एह समझा गया, उठ होणा खबरदार। तेरा तेरा राह तका गया, आप आपणा पन्ध निवार। हरिसंगत कोलोंं मंगण आया आज्ञा, सम्मत सोलां हुंदा जाए पार। गुरमुख घर घर तेरा जगे चरागया, सृष्ट सबाई अन्ध अँध्यार। अठ्ठे पहर फिरे भागया, गुर गोबिन्द सेवादार। पंचम मीता आप आपे जागया, फेर सिखां दए हुलार। फड़ हँस बणाए कागया, माणक मोती चोग डार। मिल्या मेल धुर संजोगया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। देवे दरस हरि अमोघया, निरगुण रूप सच्ची सरकार। हुण होया हरिसंगत जोगया, दिवस रैण करे प्यार। नौं सौ
❋
❋
चुरानवे चौकड़ी जुग जो हरि हरि भोग भोगया, भस्मड़ होए ना उतरे पार। ना कोई हरख़ ना कोई सोगया, चिंता दु:ख ना कोई विचार। हरि का भाणा चौदां लोक ना किसे रोक्या, चौंदां तबकां करे ख्वार। हरि शब्द सच सलोक्या, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीस सुरपति राजा इंद गावण वारो वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए उठाल। गुरमुख उठया वड बलवाना, निउँ निउँ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी तेरा खेल महाना, तेरा भेव किसे ना पाया। तेरा मन्दिर सच मकाना हरि भगवाना, हउं याचक मंगण आया। किरपा कर गुण निधाना दे दे दाना, भिछक भिच्छया झोली पाया। एथे उथे तेरा माणा तुटा अभिमाना, सर अमृत दए गवाहया। चरन धूढ़ सचा अशनाना, जोती चमके कोटन भाना, अन्ध अन्धेर दए गंवाया। साचा मेला साचे कान्हा, घर साचे वेख वखाया। तेरा मन्दिर पद निरबाना, बिन तेरे हथ्थ किसे ना आया। निरगुण मेला सच मकाना, सतिगुर नानक राह बणाया। कबीरा करे आप पछाना, आप आपणे अंग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिखां सुण पुकार, हरि निरँकार जोती जामा भेख भेख वटाया। गुरमुख मंगे मंग, प्रभ अगे झोली डाहीआ। जग तृष्ना मेट भुक्ख नंग, आत्म तृप्त इक्क कराईआ। तेरा रहे सदा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। तेरा गुरमुख लड़ फड़ँदड़ा कदे ना करे जंग, तेरे शब्द वड्डी वड्याईआ। तेरा नाम वज्जे मृदंग, त्रैलोक बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां रिहा समझाईआ। गुरमुख सुणना आपणा कन्न ला, हरि साचा सिख समझांयदा। हरि प्रगट होवे बेपरवाह, बेऐब आपणा नाउँ धरांयदा। सृष्ट सबाई आप बणे मलाह, गुरमुखां बेड़ा पार करा, मनमुक्ख अद्धविचकार डुबांयदा। कलिजुग अन्तिम देवण आया सच सलाह, साचे मार्ग आपे पांयदा। पकड़ उठाए आपणी हथ्थीं आपे बांह, कलिजुग दिस किसे ना आंयदा। निथावयां देवण आया सच्चा थाँ, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। हरिभगतां बणे पिता माँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। हरिजन सुत्ता कोई रहे ना, सतिगुर पूरा आप जगांयदा। जुग जुग भुल्ले ना पान्धी आपणा राह, आपणे मार्ग आपे आंयदा। सृष्ट सबाई थक्की मांदी दए सवा, माया पड़दा उप्पर पांयदा। सम्मत सतारां पन्थ पन्थी दए जगा, गोबिन्द कवण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, एका रंगत रंग चलूल, नाम मजीठी भगत ललारी आप रंगांयदा।
२८ मग्घर २०१६ बिक्रमी करतार सिँघ दे घर पिण्ड कंग
आदि पुरख अबिनाश हरि भगवान, इक्क अकाल एकंकारया। सचखण्ड निवासी खेल महान, जोती जोत नूर उज्यारया।
❋
❋
सति सरूपी शब्द निशान, थिर घर साचे आप सुहा रिहा। खेले खेल वाली दो जहान, भेव अभेद भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनुभव प्रकाश करा रिहा। अनुभव प्रकाश हरि भगवन्ता, एका दर करांयदा। आपे जाणे आदिन अन्ता, दिस किसे ना आंयदा। चाल निराली जुगा जुगन्ता, जुग करता आप करांयदा। आप बणाए आपणी बणता, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपणे दर दरवेश बणे मंगता, आपणी झोली आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित नाउँ धरांयदा। अजूनी रहित अकाला, अकल कला अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाला, दयानिध नाउँ धराईआ। वसणहारा सच सची धर्मसाला, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। आपे शाह आपे कंगाला, राज राजानां आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। निरगुण दाता आदि निरँजन, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आप आपणा बणे सज्जण, दूसर ना संग कोई रखाईआ। आप आपणा करे मजन, सर सरोवर इक्क उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग रंगाईआ। एका रंग हरि करतारा, दिस किसे ना आंयदा। वसणहार नेहचल धाम उच्च महल्ल मुनारा, आप आपणा घर सुहांयदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, सूरज चन्न ना कोई चढ़ांयदा। सच सिँघसण खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। घर मन्दिर सोहे इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप सुहांयदा। थिर घर वासी एकँकारा, आप आपणी कल वरतांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरारा, सगला संग आप रखांयदा। निरगुण नूर अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। निर्भय खेल करे करतारा, भउ सीस ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहारा हरि समरथ, पारब्रह्म एकंकारया। आप चलाए आपणा रथ, वड वड्डा वड सिक्दारया। आपणी महिमा जाणे अकथ, लेखा लेख ना कोई जणा रिहा। ना उपजे ना जाए ढट्ठ, जन्म मरन ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए सच महल्ला, बैठा रहे इक्क इकल्ला, आप आपणा घर सुहा ल्या। घर सुहञ्जणा पुरख अबिनाशी, थिर घर आप सुहाया। निरगुण नूर जोत प्रकाशी, दीवा बाती ना कोई रखाया। आपणी पूरी करे आसी, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता नाउँ धराया। निरगुण दाता बेपरवाह, एका रंग समाया। वसणहारा साचे थाँ, सचखण्ड बैठा आसण लाया। करे कराए सच न्याँ, दरगाह साची धाम सुहाया। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भाई ना कोई रखाया। ना कोई नगर ना ग्रां, जगत खेड़ा ना कोई वसाया। ना कोई पकड़नहारा बांह, ना मार्ग दए वखाया। ना कोई रक्खे ठंडी छाँ, सिर हथ्थ
❋
❋
ना किसे टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ रखाया। आपणा रक्ख नाउँ निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाया। आपे पुरख आपे नार, आप आपणी सेज सुहाया। आपे नारी कन्त भतार, आपे अंगीकार कराया। आपे मंगे मंग दुआर, आपे भिच्छया झोली पाया। आपे करे सच प्यार, सच वस्तू सच उपाया। सुत दुलारा कर उज्यार, हरि शब्दी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे मंगल गाया। दर घर साचे साचा गीत, पुरख अबिनाशी आपे गाईआ। पारब्रह्म चलाई आपणी रीत, आदि जुगादि वेस वटाईआ। वसणहारा धाम अनडीठ, घर बैठा आसण लाईआ। जुगा जुगन्तर पतित पुनीत, पतित पावण नाउँ धराईआ। सखा सहेला ठंडा सीत, अग्नी तत्त ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा हरि खोल्ह, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। पुरख अगम्मड़ा आप आपणा बोले बोल, शब्दी नाउँ धरांयदा। निरगुण तोले साचा तोल, अलक्ख निरँजन खेल खिलांयदा। एका वस्त रक्खी कोल, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डा खण्डां रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म प्रभ आपणा अंग कटांयदा। आपणा अंग आपे कट्ट, आपणा खेल खिलाईआ। आपणा नूर कर प्रगट, निराकार साकार रूप आप हो जाईआ। विष्नूं लेखे लिखे झट्ट, ब्रह्म दए समझाईआ। ब्रह्मा उपजाए आपणी रत, रक्त बूंद ना कोई वखाईआ। शंकर देवे साची वथ्थ, भोला नाथ अंग लगाईआ। त्रैगुण माया देवे वथ्थ, रजो तमो सतो वेस वटाईआ। पंचम जोड़े साचा तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेख वखाईआ। नाल रलाए बुध मन मत, घर साचा बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण नाउँ धराईआ। निरगुण सरगुण नाउँ रक्ख, त्रैगुण वज्जे वधाईआ। पंज तत्त प्यार कर प्रतक्ख, लक्ख चुरासी रचन उपाईआ। आपणी धारा अंदर रक्ख, बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ धराईआ। जुग करता हरि करनेहारा, आपणी कल वरतांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। शब्द अनाद सची धुन्कार, धुन आत्मक आप उपजांयदा। आत्म ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। एकँकारा खेल अपारा, ओंकारा कर्म कमांयदा। आपे सभ तों वसया बाहरा, घट घट आपे आसण लांयदा। आपे पावे आपणी सारा, आपणा भेव आप खुलांयदा। आपे देवे नाम हुलारा, घर साचे आप झुलांयदा। आपे आपणा बण लिखारा, चारे मुख सलांहयदा। आपे वण्डण वण्ड वण्डे संसारा, नौ सत्त आपे फेरा पांयदा। आपे वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागर आसण लांयदा। आपे जुग जुग वेखे पार किनारा, सतिजुग साचा राह चलांयदा। निर्भय बोल इक्क जैकारा, एका नाम प्रगटांयदा। द्वापर करया खेल अपारा, मोर मुक्ट सीस
❋
❋
टिकांयदा। कलिजुग रूप अपर अपारा, ईसा मूसा नाल रलांयदा। वेखणहारा संग मुहम्मद चार यारा, घर साचा इक्क सुहांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका गुर अख्वांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपारा, निरँकारा आप करांयदा। पंज तत्त मेला कन्त भतारा, साची नारी नाउँ धरांयदा। नानक नर हरि हो उज्यारा, दीवा बाती डगमगांयदा। सचखण्ड लोकमात इक्क दुआरा, चार वरनां इक्क समझांयदा। नाम सति भर भण्डारा, साची सिख्या सिख समझांयदा। वरनां बरनां वसया बाहरा, नेहकर्मी कर्म कमांयदा। प्रगट हो विच संसारा, साचा मार्ग आपे लांयदा। इक्क शब्द बोल जैकारा, गुरू शब्द इक्क वखांयदा। एका दूजा पार किनारा, तीजा नैण खुलांयदा। चौथे पद पद निरबाना, साचा राणा वेख वखांयदा। पंचम मेला श्री भगवाना, गुरू इष्ट इक्क जणांयदा। गुर अर्जन लेखा लेख महाना, ना कोए मेटे मेट मिटांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सतिगुर सच्चा इक्क होए प्रधाना, पंज तत्त ना कोई उठांयदा। शब्द गुरू नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटांयदा। मरे ना जम्मे विच जहाना, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। आदि जुगादि सुणाए सच तराना, हरि का नाम अल्हांयदा। जन भगतां वखाए सच मकाना, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। छे सत्त खेल निवारना, नूरो नूर डगमगांयदा। अठ्ठ नौ भेव चुकावना, दर दसवां इक्क सुहांयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग रंगांयदा। कलिजुग तेरा वेस अवल्ला, हरि पुरख निरँजन वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजन इक्क इकल्ला, एक एकँकारा नाउँ धरांयदा। सचखण्ड निवासी वसया सच महल्ला, श्री भगवान भेव ना आंयदा। पारब्रह्म प्रभ वसणहारा जला थला, घट घट साची जोत जगांयदा। शब्द सुनेहड़ा जुग जुग घल्ला, गुर पीर साध सन्त आप उपजांयदा। जन भगतां अंदर आसण मल्ला, आत्म सेज सुहांयदा। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण सरगुण नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर सतिगुर मात उपजांयदा। सतिगुर पूरा आप निरँकार, गुर गुर शब्द जणाईआ। गुर गुर नाम सच भण्डार, गुरमुखां दए वरताईआ। गुरमुख साजन मीत मुरार, घर साचे मेल मिलाईआ। गुरसिख सुहाए बंक दुआर, दर दुआरा इक्क वखाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, चरन प्रीती इक्क जणाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। शब्द नाद सची धुन्कार, अनहद राग अल्हाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, निझर झिरना दए झिराईआ। गुरमुख विरला पीवे पीवणहार, लक्ख चुरासी मरे तिहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि श्री भगवन्त गुरमुख वेखे साचे सन्त, हरिजन लेखा जाणे आदि अन्त, भुल्ल रहे ना राईआ। आदिन अन्ता खेल महाना, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। जन भगतां देवे नाम निधाना, निरगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड निवासी
❋
❋
सच निशाना, जुग जुग आपणा आप चढ़ाईआ। लोआं पुरीआं इक्क तराना, एका एक सुणाईआ। अनहद नादी एका गाणा, गुरमुख काया घर वजाईआ। मन्दिर अंदर खेल महाना, सतिगुर बैठा आसण लाईआ। आपणा आप जिन पछाना, हरि मिल्या बेपरवाहीआ। कोटन कोटि प्रकाश करे भाना, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई विद्वाना, ज्ञान ध्यान रहे राह तकाईआ। बिन हरि सन्त ना मिले किसे निशाना, कोटन कोटि भुल्ले जीव पान्धी राहीआ। जिस जन आपणा आप देवे धुर फ़रमाणा, आपणी बूझ आप बुझाईआ। आप वखाए पद निरबाना, त्रैगुण आप वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त जन भगतां होए सहाईआ। भगत सहेला हरि निरँकार, निर्भय रूप समाया। इक्क इकल्ला हो त्यार, लोकमात वेस वटाया। सज्जण सहेला खबरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, थित वार ना किसे लिखाया। आपे गुरू गुर चेला, आपे निउँ निउँ सीस झुकाया। आपणा खेल पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, वेद कतेब भेव ना राया। कलिजुग अन्तिम गुरमुखां मेल आपे मेला, मिल्या मेल विछड़ ना जाया। राए धर्म दी कट्टे जेला, लख चुरासी फंद कटाया। आपे वसे धाम नवेला, गुरसिख अवल्लड़े धाम वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द नाद, ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा नाद वजाया। वज्जे नाद हरि सुल्तान, सतिगुर पूरा आप वजांयदा। शब्द अगम्मी इक्क धुनकान, दिस किसे ना आंयदा। किसे ना दिसे विच मकान, छप्पर छन्न ना कोई छुहांयदा। जन भगतां कर किरपा देवे आपणा दान, दाता दानी नाउँ धरांयदा। आत्म उपजाए ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म वखांयदा। एका राग सुणाए कान, आप आपणा हुक्म जणांयदा। चरन धूढ़ सच्चा अशनान, दुरमति मैल गंवांयदा। अठ्ठ सट्ठ तीर्थ मुख शर्मान, जिस दर सतिगुर पूरा चरन टिकांयदा। एथे उथे दो जहान रक्खे माण, मात गर्भ फंद कटांयदा। अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगांयदा। जागरत जोत गुरसिख मन्दिर, काया गढ़्ह सुहांयदा। हरिजन मेला अंदरे अंदर, जगत नेत्र बन्द वखांयदा। बजर कपाटी तोड़े जंदर, नाम खण्डा इक्क चलांयदा। भाग लगाए अन्धेरी कंदर, जोत निरँजन डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे खोज खुजांयदा। हरिजन साचे जाणया, हरि सतिगुर जानणहार। घर आपणा आप पछाणया, आप आपणी किरपा धार। नाम वखाया वंझ मुहाणया, डूँग्घा सागर करया पार। मिले मेल श्री भगवानया, निर्मल जोत अगम्म अपार। आवण जावण चुक्के काणया, नाता तुट्टे जगत संसार। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया, ग़रीब निमाणे जाए तार। वण्डे वण्ड ना सुघड़ स्याणया, भिखक भिच्छया पाए आप करतार। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल खेलणहार। खेलणहारा दीन दयाला, दयानिध अख्वाया। निरगुण चली अवल्लड़ी चाला, दिस किसे ना आया। चरन भिखारी महांकाला, आप आपणा रंग रंगाया। वेखणहारा जोत ज्वाला, आदि शक्ति पड़दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ प्रगटाया। नाउँ रक्ख हरि निहकलंक, शब्दी डंक वजांयदा। इक्क सुहाए साचा बंक, सम्बल नगरी नाउँ उपजांयदा। लेखा जाणे राउ रंक, ऊँच नीच भेव मिटांयदा। गुरमुख उधारे जिउँ जनक, घर साचे मेल मिलांयदा। वास निवासी पुरी घनक, घनक पुर वासी खेल खिलांयदा। आवे जावे वार अनक, जन भगतां हित आप वखांयदा। फेरनहारा मन का मनक, मन मनूआ आप भवांयदा। शब्द लगाए साची तनक, नाम डोरी हथ्थ उठांयदा। गुरमुखां मेटे साची शंक, मनमुख माया भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण सच्चा पातशाह, बेपरवाह आप अख्वांयदा। बेपरवाह परवरदिगारा, नूरो नूर अलाहीआ। हक हकीकत पावे सारा, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। मुकामे हक बोल जैकारा, एका नाअरा दए लगाईआ। नूर अलाही मीत मुरारा, शाह सवारा ल्ए मिलाईआ। मुल्ला शेख मुसायक कुतब गौंस ना पावे कोई सारा, पीर दस्तगीर रहे राह तकाईआ। संग मुहम्मद चार यार बैठे अद्धविचकारा, चौदां तबकां कुंडा लाहीआ। अल्ला राणी निउँ निउँ करे निमस्कारा, नेत्र नीर रही वहाईआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ पसारा, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। चार वरन ना कोई सहारा, अठारां बरन रहे कुरलाईआ। प्रगट होवे गुर गोबिन्द सिँघ बोल जैकारा, सम्मत सतारां राह तकाईआ। नौं सत्त पाए आपे सारा, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, किले कोट रिहा ढाईआ। गुरमुखां बणे आप वणजारा, घर घर साचा वणज कराईआ। नाम वखाए सच भण्डारा, अमृत आत्म जाम प्याईआ। एका रंगे रंग करतारा, रंगणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हरिभगत हरिसन्त हरिजन गुरमुख गुरसिख आपणी गोद उठाईआ।