२८ मग्घर २०१६ बिक्रमी पिण्ड मालचक्क मास्टर कुंदन सिँघ दे घर ज़िला अमृतसर
निरगुण जोत हरि निरँकार, इक्क इकल्ला एकंकारया। सति सरूपी खेल अपार, भेव कोई ना पा रिहा। सचखण्ड वसे सच दुआर, थिर घर साचा आप सुहा रिहा। शाहो भूप सचा सिक्दार, राजन राज आप अख्वा रिहा। पारब्रह्म प्रभ रूप अपार, दिस किसे ना आ रिहा। करे करावे आपणी कार, करनी करता नाउँ धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित आप अख्वा रिहा। अजूनी रहित पुरख अकाला, निर्भय आपणा नाउँ रखांयदा। जुगा जुगन्तर
❋
❋
दीन दयाला, साची कार कमांयदा। वसणहार सच सच्ची धर्मसाला, सच घर साचे सोभा पांयदा। दास रखाए काल महांकाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। हरि नाउँ पुरख अबिनाश, ना मरे ना जाईआ। खेले खेल शाहो शाबास, अलक्ख निरँजन वड वड्याईआ। पावे सार पृथ्मी आकाश, गगण पातालां वेख वखाईआ। रवि ससि कर प्रकाश, मंडल मंडप आप सुहाईआ। ब्रह्मा शिव कर दास, सेवक साची सेव लगाईआ। पंज तत्त त्रैगुण माया रक्खे पास, आप आपणी वण्ड वण्डाईआ। निरगुण सरगुण खेल तमाश, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि करता आप अख्वाईआ। हरि पुरख समरथ, पारब्रह्म अख्वाया। निरगुण सरगुण चलाए रथ, लख चुरासी वेख वखाया। मन मति बुध पाए नथ्थ, आत्म ब्रह्म रंग रंगाया। घर मन्दिर खोल्ह साचा हट्ट, साचा बंक सुहाया। दीपक जोती लट लट, अज्ञान अन्धेर गंवाया। अनहद्द शब्द साची सट्ट, तन नगारे आप लगाया। आप सुहाए साची खाट, आत्म सेजा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल अकल कल धार आपणी रचन रचाया। आपणी रचना आपे रच, आपणी दया कमांयदा। आपे वरते सचो सच्च, साचा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। आपे पंच विकारा बण बण रिहा नच्च, आपे हरि शब्द धुन उपजांयदा। आप उपजाए काया माटी कच्च, पंज तत्त भाण्डा आपे भन्न वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण सरगुण नाउँ रक्ख, लोकमात करे रुशनाईआ। पंज तत्त हो प्रतक्ख, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी अंदर आप उपाए आपणा पक्ख, किशना सुकला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डाईआ। सतिजुग वण्ड हरि करतार, आपणी आप वण्डांयदा। बावन खेले खेल अपार, नर नरायण भेव ना आंयदा। त्रेता तेरा नूर उज्यार, आपणा आप उपांयदा। लंका तोड़ गढ़ हँकार, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। द्वापर तेरा खोल्ह किवाड़, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। भगत भगती कर विचार, साचा मार्ग वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग खेल परवरदिगार, आपणा आप खिलाईआ। नूर अलाही एक एकँकार, जल्वा नूर डगमगाईआ। कायनात पावे सार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी किरपा आपे धार, साची वस्त वण्ड वण्डाईआ। ईसा मूसा कर त्यार, त्रैगुण हदीसा इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका गुर इक्क अवतार, खेले खेल मुहम्मदी यार, कलमा नबी इक्क पढ़ाईआ। कलमा नबी हरि अमाम, एका एक सुणांयदा। आपे जाणे आपणा काम, दूसर संग ना कोई रखांयदा। वसणहारा काया खेड़ा नगर
❋
❋
ग्राम, पंज तत्त डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाअरा बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक हो प्रतक्ख, एका एक सुणांयदा। एका नाअरा लाशरीक, आपणा आप सुणाईआ। महिबान बीदो बीखैर या अल्ला तौफीक, अज़मतो कस्मतो अजिबवा अतिलहे आपणे लड़ बंधाईआ। वसणहारा सद नजदीक, दूर नेड़ पन्ध मुकाईआ। बणनहारा सच रफीक, अहिबाब रबाब इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरी अल्ला नाउँ धराईआ। नूरो नूर हरि उज्यार, भेव कोए ना पांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, हरि पुरख निरँजन आप करांयदा। आपे निरगुण नूर कर उज्यार, आपे सरगुण सगन मनांयदा। पंज तत्त काया कर प्यार, नानक गढ़्ह सुहांयदा। अंदर वड़ सच्ची सरकार, साचे तख्त आसण लांयदा। दीवा बाती इक्क उज्यार, अठ्ठे पहर डगमगांयदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, धुन अनादी आप वजांयदा। निरगुण सरगुण इक्क प्यार, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, घर साचे डेरा लांयदा। नानक पाया हरि पुरख, भतार विछड़ कदे ना जांयदा। एका सोहे बंक दुआर, एका रूप नज़री आंयदा। दोहां विचोला आप सिरजणहार, आपणा खेल आप खिलांयदा। आपे बोल नाम जैकार, सति नाम दृढ़ांयदा। नानक निरगुण सरगुण नानक भरे भण्डार, एका वस्त टिकांयदा। लोकमात दर विचार, चार वरनां आप समझांयदा। ऊँच नीच पार किनार, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। जो जन रसना ल्ए उच्चार, जम का फंद कटांयदा। लक्ख चुरासी उतरे पार, साची सिख्या इक्क समझांयदा। उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे कुंटां मार उडार, हिन्दू सिख एका रंग रंगांयदा। मुस्लिम इसाई हो उज्यार, एका कलमा नबी पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगांयदा। नानक निरगुण धार, लोकमात चलाईआ। अन्तिम खेल विच संसार, अचरज रिहा वखाईआ। आपणा भर भगत भण्डार, अंगद अंगीकार कराईआ। आपे ढह ढह पए दुआर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बावन अक्खर तन शंगार, पैंतीस अक्खर करे पढ़ाईआ। बोध अगाधी शब्द जैकार, निरगुण आपणी बूझ बुझाईआ। गावत गावत गाए आपणी वार, साचा ढोला आपे गाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, बिरध अवस्था ल्ए तराईआ। अमरदास प्रभ देवे तार, गुर अंगद अंग लगाईआ। अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठार, साचा जल वखाईआ। आपणे रंग रंगे करतार, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। आपणी किरपा आपे धार, राम दास दए वड्याईआ। छोटे बाले कर प्यार, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। साचा सर कर त्यार, अमृत ताल सुहाईआ। चारो कुंट खोल्ह किवाड़, चार वरनां राह तकाईआ। शब्द अगम्मी सच धुन्कार, अर्जन विच टिकाईआ। गुर अर्जन बणया हरि लिखार, गुरू ग्रन्थ इक्क वड्याईआ। सन्त भगत भगवन्त गुर एका सोहन इक्क दुआर, घर साचे मेल मिलाईआ। सृष्ट सबाई कहे पुकार, एका गुर शब्द वड्याईआ ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। गुरू ग्रन्थ लोकमात धर, चार वरनां एह समझांयदा। मेल मिलाए साचे घर, जो जन ध्यान लगांयदा। दो जहानां मिले वर, पुरख अकाल मनांयदा। जो निरगुण सरगुण अक्खर ल्ए पढ़, जगत विद्या माण चुकांयदा । त्रैगुण माया ना जाए सड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। सतिगुर पूरे लड़ ल्ए फड़, जगत विछोड़ा पन्ध कटांयदा। छेवां गुर साचे घोड़े चढ़, मीरी पीरी रूप वटांयदा। वक्ख करे सीस धड़, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। सत्तवें जोत आपे धर, हरिराय हरि रूप वटांयदा। अठ्ठवे दर आपे वड़, बाल अवस्था लेखे लांयदा। नौवें तोड़ हँकारी गढ़, गुर तेग बहादर बणया सच सौदागर, साचा वणज इक्क करांयदा। नाता तुटा पंज तत्त काया गागर, घर साचा इक्क सुहांयदा। ग़रीब निमाणयां निर्मल कर्म करे उजागर, आपणी रती रत लेखे लांयदा। दरगाह साची देवे आदर, घर साचा आप सुहांयदा। करे खेल प्रभ करता कादर, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, पुरख अबिनाशी जगत मलाह, साचा मार्ग आप चलांयदा। पुरख अबिनाशी एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। गुर गोबिन्द उपजाया सुत दुलारा, घर साचे जन्म दवाईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, साचे तन पहनाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तारा, वेखे शहनशाहीआ। नीला घोड़ा कर अस्वारा, लोआं पुरीआं रिहा फिराईआ। घाड़न घड़े अपर अपारा, भेव कोए ना पाईआ। आपणी रक्खी तिक्खी धारा, तिक्खी धार आप चलाईआ। आपे चढ़े उच्च पहाड़ा, हवनी हवन सुहाईआ। आपे मिले मेल हरि निरँकारा, विछड़ कदे ना जाईआ। आपे खोल्हे लोकमात दुआरा, केस गढ़्ह सुहाईआ। आपे बोले नाम जैकारा, आपणा खण्डा हथ्थ उठाईआ। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी सम्मत विचारा, गुर सतिगुर दया कमाईआ। गुरसिख आए कोई दुलारा, प्रभ लेखा दए समझाईआ। दया सिँघ उठया बोल जैकारा, वाह वाह गुरू वड्डी वड्याईआ। चारे आए आपणी वारा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। गुर सतिगुर करया खेल न्यारा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। पंच प्यारे साची रुत्त, प्रेम रंगन इक्क रंगाईआ। आत्म अन्तर हरि हरि मति, पारब्रह्म हरि समझाईआ। बीज बीजया साचे वत, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। चरन कँवल बंधाया आप आपणा नत, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। लोकमात रखाया धीरज जत, सति सन्तोख इक्क वखाईआ। अमृत साचे बाटे घत, साचा खण्डा विच फिराईआ। पंजे बाणी कर कर पाठ, आपणी दृष्टी विच समाईआ। गुरमुख देवे सिख्या कदे ना विकणा किसे हाट, तेरी कीमत कोए ना पाईआ। तेरा चरन दुआरा तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी मुख शर्माईआ। अमृत आत्म दए झट्ट, सतिगुर पूरा हाजर हजूरा
❋
❋
आप आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत रस देवे हस्स हस्स, घर साचे सोभा पाईआ। अमृत प्याला दीन दयाला, गुरमुखां आप प्यांअदा। आपे तोड़ जगत जंजाला, आपणे मार्ग लांयदा। साचा दस्से राह सुखाला, गुरमति इक्क समझांयदा। अन्तिम फल लग्गणा डाला, कलिजुग वेला राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। अमृत जाम प्याला पीआ, पुरख अकाल मनाया। आपे ढहि प्या सरना, अगे आपणी झोली डाहया। गुर चेला रूप आप वटा, चेला गुर आप अख्वाया। देवणहारा ठंडी छाँ, घर वेखे सहिज सभाया। पन्थ ख़ालसा ल्या सजा, चार वरनां एका रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। पंज प्यारे तन शंगार, शस्त्र घोड़ा हथ्थ फड़ाईआ। गुजरी चन्द कर प्यार, आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुखां खुशी कराए बन्द बन्द, अठ्ठे पहर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा रिहा समझाईआ। हरि भाणा बलवान, गुर गोबिन्द बूझ बुझांयदा। पुरख अकाला धुर फ़रमाण, आपणा आप सुणांयदा। अनन्दपुर छड्डणा पए मकान, सगला संग ना कोई वखांयदा। कलिजुग माया झूठी दिसे रकान, माया ममता मोह मिटांयदा। राज राजान करे बेईमान, शाह सुल्तान ना कोई अख्वांयदा। गुरमुख साचे चतर सुजान, आपणा मेल मिलांयदा। माझे निवासी ना सके पछाण, मुख बेदावा हथ्थ फड़ांयदा। सतिगुर पूरा वड मेहरबान, आपणी कीती भुल्ल ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखांयदा। पुरी अनन्द छड्ड दुआरा, रणजीत नगारे चोट लगाईआ। गुर गोबिन्द सूरा शाह अस्वारा, माता गुजरी रिहा समझाईआ। लाल लालां कर प्यारा, एका मार्ग रिहा वखाईआ। चारों कुंट धूंआँधारा, खड़ग खण्डा रिहा चमकाईआ। सिँघ अजीत वेखे वारो वारा, अग्गे पिच्छे फेरा पाईआ। आपे आए चल किनारा, डूँग्घा सागर तारीआं लाईआ। वाहिगुरू फतिह बोल जैकारा, गुरमुखां रिहा समझाईआ। तिन्न सौ सट्ठ ग्रन्थ जो रक्खया कर त्यारा, सरसा भेट चढ़ाईआ। बाई करोड़ ना कोई हुदारा, लहिणा लहणे गया चुकाईआ। गुरमुखां देवे इक्क हुलारा, आप आपणी दया कमाईआ। सत्त सौ सिख सरसे अंदर देवे पहरा, शब्द रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द वेखे थांउँ थाँईआ। गुर गोबिन्द सतिगुर गुण निधान, आपणा खेल खिलांयदा। चाली सिँघ नौजवान, अजीत जुझार नाल रलांयदा। फतहि ज़ोरावर विछड़ जाण, माता गुजरी मेल मिलांयदा। रात अन्धेरी पन्ध मकान, गढ़ी चमकौर आप सुहांयदा। आपणी खिच आप कमान, आपणा चिल्ला आप उठांयदा। मेटी जाए बेईमान, शाह अफगाना आप खपांयदा। तिन्न पहर कर जगत घमसान, आपणा वेला आप सुहांयदा। उठो सिँघो देवे धुर फुरमाण, साचा खण्डा आप चमकांयदा। आपे जूझो
❋
❋
विच मैदान, धरत मात वण्ड वण्डांयदा। अजीत सिँघ नौजवान, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। तेरी सिक्खी उत्तों आप आपणा करां कुरबान, तेरा सुत फेर अख्वांयदा। छोटा बाला मार ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। वड्डे वीर मिलणा अगों आण, मैं तेरा राह तकांयदा। गुर गोबिन्द खुशी होया सच्चा सुल्तान, साचा हुक्म सुणांयदा। फड़ फड़ मारे बेईमान, मुगलां जड़ उखड़ांयदा। अध विचकार गया होए हैरान, मुख लबां नाल सुकांयदा। मंगया पाणी मुड़के आण, अगे पिता एह समझांयदा। सिँघ जुझार तेरा झुलणा मात निशान, तेरा दादा हथ्थ उठांयदा। सिँघ अजीत आए पाणी प्याण, अमृत कटोरा हथ्थ रखांयदा। खेल करी वाली दो जहान, हरख सोग ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। दिवस सबाया खेल तमाशा, गढ़्ही चमकौर आप सुहांयदा। रैण अन्धेरी पावे रासा, रवि ससि सतार आप निचांयदा। पंचम मीता दए दिलासा, गुरमुखां एह समझांयदा। गुर सतिगुर सदा वसे पासा, विछड़ कदे ना जांयदा। मेरा सिख ना होए निरासा, आस निरास विच मिलांयदा। वेखण आया जगत तमाशा, पुरख अकाल आप वखांयदा। मेरा लेख ना मिटे रती मासा, आपणी रत साचा तत्त विच रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, गढ़ी चमकौर आप समझांयदा। साची सिख्या कर विचार, गुरमुख मुख सलाहीआ। निउँ निउँ पए चरन दुआर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं दाता सच्ची सरकार, सभ तेरी वड्याईआ। तूं अंदर वसें आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर खेल खिलाईआ। जा जा आपणी वेख सच्ची सरकार, जो बूटे ल्ए लगाईआ। गढ़्ही चमकौर बणी बसन्त बहार, फुल डाली रही महिकाईआ। दित्ता वर सची सरकार, सिँघ मनजीत आप समझाईआ। तेरा सीस मेरी दस्तार, साचा ताज वखाईआ। गढ़्ही चमकौर होए उज्यार, राज जुगीशर वेख वखाईआ। देवे सनेहड़ा जांदी वार, तेरी कीती भुल्ल ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम कर्ज़ा दए उतार, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। छोटे बाल सुत दुलारे, हरि साचे घर बहांयदा। शाह सुल्तान करे विचारे, साची सिख्या ना कोई समझांयदा। सरहंद गढ़्ही रक्खे विच मुनारे, साचे बुरज बन्द करांयदा। नीआं विच आप उसारे, अग्गे हो ना कोई छुडांयदा। उच्ची कूके धाहां मारे, इक्क नलेर मलेर हथ्थ फड़ांयदा । इक्क दूजे नालोंं लग्गण प्यारे, एका तोल तुलांयदा। छोटा वड्डे रिहा ललकारे, आप आपणा खेल खिलांयदा। मैं जम्मया पिच्छों पहले आई वारे, घर साचा पहलों वेख वखांयदा। दूजा बोले बोल फतिह जैकारे, मैं तेरी सेवा सेव कमांयदा। तूं छोटा बाला भुल्ल ना जाए अञ्याणे, एसे कारन अग्गे लांयदा। प्रभ अबिनाशी वरते आपणे भाणे, गुर गोबिन्द खेल खिलांयदा। माता गुजरी सुणे आपणे काने, जगत जलाद सर्ब समझांयदा।
❋
❋
आपे छुट्टी देह प्राणे, प्राण प्राणी मेल मिलांयदा। गुर गोबिन्द वरते आपणे भाणे, माछूवाड़े डेरा लांयदा। आपे सुत्ता दे बांह सराणे, एका पुरख अकाल ध्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप समझांयदा। आप आपा उत्तों वार, साचा थान सुहांयदा। गुर गोबिन्द सिँघ बली बलकार, साची सेजा आसण लांयदा। सूलां सथ्थर कर प्यार, एका यार मनांयदा। नाता तुट्टा सर्ब संसार, गुरमुख साचा राह तकांयदा। अमृत घुट्ट पीता ठंडा ठार, आपणी भिच्छया मंग मंगांयदा। दए सनेहड़ा आपणी वार, पवणी पवण समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। गुर गोबिन्द देवे सच संदेश, पुरख अकाल सुणाईआ। सुत दुलारा तेरा रिहा वेख, आपणी सेजा आसण लाईआ। आपणी फुलवाड़ी आपे वेख, तूं माली हउं सेव कमाईआ। पत डाली लाए दाढ़ी केस, सीस जगदीस आप सुहाईआ। एका जोती नानक धार गुर दस दस्मेश, दर बैठा अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, माछूवाड़ा धाम न्यारा वेखणहारा हरि करतारा, सचखण्ड बैठा वेख वखाईआ। पुरख अकाल खोल्ह दरवाजा, निरगुण आपणा राह तकांयदा। सच सुल्तान ग़रीब निवाजा, आपणा रूप वटांयदा। माछूवाड़े आया भाजा, गुर गोबिन्द गले लगांयदा। तेरा मेरा एक साजा, तेरा प्यार तेरी सितार गुरमुख साचा इक्क वजांयदा। तेरा सोहे बंक दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी आप सुहांयदा। सत्तां दीपां तेरा जैकार, तेरा डंका इक्क वजांयदा। चार सुत जो दिते वार, चौथे जुग वेख वखांयदा। चारे कुंटां दए हुलार, दहि दिशा फेरी पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तख्तों दए उतार, करोड़ तेतीसा रहिण ना पांयदा। करे खेल आपणी वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, निरगुण रूपा सति सरूपा पुरख अबिनाशी घट घट वासी एकँकारा, खेल अपारा, गुर गोबिन्द दए सलाहीआ। गोबिन्द सूरा सतिगुर मीत, पुरख अकाल मनांयदा। तेरी चलाई साची रीत, तेरा रूप सर्ब दिखांयदा। सृष्ट सबाई गाए तेरा गीत, पुरख अकाल इक्क मनांयदा। एका हस्त एका कीट, ऊँच नीच एका रंग रंगांयदा। नाम प्याला दए अनडीठा, अमृत जाम साचा हथ्थ रखांयदा। पतित पापी करे पुनीत, जो जन रसना मुख लगांयदा। काया होवे ठंडी सीत, सांतक सति सति धरांयदा। साचा देहुरा मन्दिर मसीत, पुरख अकाल तेरे चरन वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा आप बंधांयदा। पुरख अकाल दए सलाह, गुर गोबिन्द ए समझाया। गोबिन्द बणया सच मलाह, तेरा बेड़ा हरि ल्ए तराया। हरिजन साचा पार दए करा, जो रहे ध्यान लगाया। आपे पकड़े आपणी बांह, घर साचे मेल मिलाया। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, थान धनंतर इक्क सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुलाया। गुर गोबिन्द बोले
❋
❋
सच जैकार, पुरख अबिनाशी रिहा सुणाईआ । कवण रूप तेरा होए निरँकार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कवण धाम वसे न्यार, कवण बंक सुहाईआ। कवण नगर ग्राम पायण सार, कवण खेड़ा दए वड्याईआ। कवण मात पित करे प्यार, कवण कुक्ख ल्ए लटकाईआ। कवण दिशा हो उज्यार, आप आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। गुर गोबिन्द पुरख अकाल, आपणा भेव खलांयदा। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल, नित नवित वेस वटांयदा। जुगां जुगन्तर अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब ना लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी नईआ साचा ढईआ अध विचकार रखांयदा। साची नईआ गुर गोबिन्द, एका ढईआ बणत बणाईआ। गुरमुखां मेटे सगली चिन्द, जो सरसे गया रुढ़्हाईआ। गढ़ी चमकौर बणाई आपणी बिन्द, आप आपणी गोद उठाईआ। चारे दुलारे गुणी गहिन्द, चारे कुंट करे रुशनाईआ। आपे तारे भव सागर सिन्ध, एका चप्पू नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीना नाथ सगला साथ जुग करता आप अख्वाईआ। पुरख अकाल सच सुनौणी, एका शब्द अल्हांयदा। आपणी खेल आप करौणी, आपणा लेखा आप लिखांयदा। निरगुण जोती जोत जगौणी, दीपक बाती इक्क डगमगांयदा। सम्बल नगरी इक्क दसौणी, उच्च महल्ले आसण लांयदा। गुरमुखां पूरी करे भावनी, जो जन ध्यान लगांयदा। मेट मिटाए काम कामनी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। रैण ना दिसे अन्धेरी शामनी, सतिगुर साचा चन्द चढ़ांयदा। पंच प्यारे पकड़े दामनी, पंचम पल्ला आप फड़ांयदा। दरगाह साची मिली सच्ची जामनी, शाह शहीदा नाउँ धरांयदा। पन्थ ख़ालसा तेरी पक्की रहे हाढ़ी सावनी, सतिगुर पूरा वेख वखांयदा। जो सतिगुर भुल्ले माया रुल्ले वस होए जगत तृष्ना तामनी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। गढ़्ही चमकौर ना जाए भुल्ल, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। गुरसिखां पाए साचा मुल्ल, करता कीमत आप चुकाईआ । सच प्रीती जो जन गए घुल, घोली घोल घोल आप घुमाईआ। आप उठाए लाल अनमुल्ल, माणक मोती रत्न जवाहर साची जड़त जड़ाईआ। भाग लगाए साची कुल, नादी बिन्द आप तराईआ। सच दुआरा जाए खुल्ह, नानक गोबिन्द वेख वखाईआ। गुरमुख सज्जण ना जाए रुल, वेला अन्त दए गवाहीआ। गुरमुख सज्जण साचे फुल्ल, चार वरनां वेख वखाईआ। नाम तराज़ू तोले तोल, तेरां तेरां धार चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सिँघ शेर आप कराए घोल, करन करावनहारा दिस ना आईआ। सचखण्ड निवासी बैठा रहे अडोल, निरगुण आपणा नाउँ धराईआं। शब्द जैकारा आपे बोल, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत दस अवतार, कलिजुग वेखे खेल अपार इक्क इकल्ला नर निरँकार, एकँकारा
❋
❋
आपणा वेस वटाईआ। वेस अवल्ला इक्क अकेला, आदि पुरख करांयदा। आपे वसया सच महल्ला, घर साचे सोभा पांयदा। पावे सार जला थला, गगन पातालां वेख वखांयदा। हरिजन काया मन्दिर अंदर सच सिँघासण आपे मल्ला, आप आपणी बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जीव जंत आप भुलांयदा।