पुस्तकालयभाग ९

२९ मग्घर २०१६ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे घर नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजन अगम्म अथाह, भेव अभेव भेव ना आंयदा। हरि हरि बणे सच मलाह, आप आपणा खेल खिलांयदा। एकँकारा एका नाँ, अकल कलधारी आप उपजांयदा। आदि निरँजन जोत जगा, दीपक साचा आप जगांयदा। श्री भगवान खेल खिला, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। अबिनाशी करता नाउँ धरा, निरगुण एका वेस वटांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हा, आप आपणी कल वरतांयदा। निरगुण निराकार साकार रूप आप वटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचांयदा। रचनहारा पुरख सुल्ताना, आपणी खेल खिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, आपणी दया आप कमाईआ। घर मन्दिर सोहे इक्क मकाना, थिर घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता आप अख्वाईआ। निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर समांयदा। करे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। साचे मन्दिर बैठ दुआर, बंक दुआरा आप सहांयदा। पुरख अबिनाशी खेल न्यार, शाह सुल्तान आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा इक्क महल्ला, आप आपणा आपे मल्ला, सच सिँघासण आसण लांयदा। सच सिँघासण पुरख अकाल, एका एक उपजाईआ। करे खेल दीन दयाल, सो पुरख वड वड्याईआ। हरि पुरख चले अवल्लड़ी चाल, एक एकँकारा दिस ना आईआ। श्री भगवान रक्खणहारा सच सच्चा धन माल, सच खज़ाना आप भराईआ। पुरख अबिनाशी खेल महान, आदि निरँजन वेख वखाईआ। पारब्रह्म कर वेखे मार ध्यान, हरि हरी रूप वटाईआ। हरी रूप दस्स निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पाईआ। साचा घर सच हुलारा, सति पुरख निरँजन आप दवांयदा। करे खेल अगम्म अपारा, करनी करता नाउँ धरांयदा। लेखा जाणे नारी नारा, नारी नर वेस वटांयदा। आप उपजाए सुत दुलारा, शब्दी शब्द नाउँ उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धरांयदा। वेस अवल्ला पुरख अबिनाशा, एका एक कराईआ। आपणी जोत कर प्रकाशा, निरगुण निरगुण करे रुशनाईआ। आपे खेले खेल तमाशा, विष्न ब्रह्मा नाल रलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म होया दासी दासा, दर घर

❋

❋

साचे वज्जी वधाईआ। शंकर मेला पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल आप सुहाईआ। आपे रवि ससि पावे रासा, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे त्रैगुण माया दए भरवासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपे पंज तत्त करे वासा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। आपे तृष्ना आपे आसा, आपे बुध मति मन विच समाईआ। आपे पवण आप स्वासा, आपे रसना जिह्वा हिलाईआ। आपे बहत्तर नाड़ी कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण हरि हरि धारा, भेव कोए ना पांयदा। इक्क इकल्ला कर पसारा, लक्ख चुरासी आसण लांयदा। शब्द अनादी धुन जैकारा, आप आपणा आप उपजांयदा। काया मन्दिर वेख मुनारा, सच महल्ला आप सुहांयदा। डूँग्घी कंदर वेखे गारा, अनुभव प्रकाश करांयदा। जोत निरँजन कर उज्यारा, दीपक साचा इक्क टिकांयदा। डूँग्घी भँवरी पावे सारा, सुखमन वेख वखांयदा। त्रबैणी करे पार किनारा, त्रैकूटां लेख लिखांयदा। सर सरोवर ठंडी ठारा, घर अमृत जल भरांयदा। अनहद नाद सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप अल्हांयदा। आपे तोड़ गढ़्ह हँकारा, आपणा मन्दिर आप वखांयदा। बजर कपाटी आर पारा, सच दुआरा सोभा पांयदा। आत्म सेजा मीत मुरारा, आपणा आसण आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर विच आप उपांयदा। घर घर विच आप सुहाना, तन मन्दिर वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी डेरा लाया, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्म आपणी अंस बणाया, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा एका एकँकारा, खेले खेल अगम्म अपारा, घर विच घर कर उज्यारा, दीपक दीप करे रुशनाईआ। हरि दीपक कर उज्यार, घर मन्दिर आप टिकांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपार, कमलापाती आप करांयदा। बूंद स्वांती ठंडी ठार, भर प्याला जाम प्यांअदा। उत्तम ज़ाती कर विचार, आप आपणी दया कमांयदा। साची गाथी शब्द धुन्कार, अगाध बोध सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर साचा गढ़्ह, निरगुण अंदर बैठा वड़, सरगुण साचा खेल खिलांयदा। निरगुण अंदर हरि सुल्तान, हरि साचा तख्त सुहाईआ। आदि जुगादी निगहबान, ना मरे ना जाईआ। हरिजन मेले कर ध्यान, हरिभगत दए वड्याईआ। दाता दानी गुण निधान, साची वस्त इक्क उपाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग गुरमुख साजण ल्ए तराईआ। गुरमुख साजण हरि हरि पाउणा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर एका रंग रंगाउणा, एका खेल खिलांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, लोआं पुरीआं सर्ब सुणांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव हरि आप उठाउणा, सोया कोई रहिण ना पांयदा। सुरपति राजा इंद करोड़ तेतीसा नाल रलाउणा, नेत्र नैण खुलांयदा। लख चुरासी पड़दा लाहाउणा, त्रैगुण माया

❋

❋

वेख वखांयदा। पंज तत्त लेखा आप चुकाउणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव जणांयदा। भेव अभेदा हरि निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। भगत वछल मीत मुरार, वड वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले जावे तार, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। गुरमुख साजण लाए पार, एका चप्पू नाम लगाईआ। गुरमुख बख्शे चरन प्यार, साची सिख्या सिख समझाईआ। दूई द्वैती कर ख्वार, शरअ शरीअत मेट मिटाईआ। एका रंग रंगे करतार, चार वरन करे कुड़माईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे सर्ब संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लुकाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह हँकार, चारों कुंट डेरा लाईआ। नाता तुट्टा मीत मुरार, साचा संग ना कोई रखाईआ। दर दर घर घर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। हँस रले कागां डार, हर हरि का नाम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जुग जुग खेल हरि भगवन्त, पारब्रह्म करांयदा। लेखा जाणे साध सन्त, गुर पीर अवतार वेख वखांयदा। माण रखाए जीव जंत, जिस जन आपणी दया कमांयदा। आप बणाए साची बणत, बन बनवारी नाउँ धरांयदा। आदि निरँजन महिमा अगणत, वेद कतेब ना कोई जणांयदा। आपणा लेखा आपे जाणे आदि अन्त, अन्त आदि आप हो आंयदा। सृष्ट सबाई साचा कन्त, एकँकारा नाउँ धरांयदा। आपे जाणे आपणी मणया मंत, शब्द अगम्मा आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। खेल खिलंदड़ा हरि निरँकार, एका रंग समाया। चौथे जुग पावे सार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। निहकलंका ल्ए अवतार, साचा डंका नाम वजाया। शाह सुल्तानां करे खबरदार, सोया कोए रहिण ना पाया। नौं खण्ड पृथ्मी देवे इक्क हुलारा, सत्तां दीपां आप जगाया। जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, बल आपणा आप वखाया। नाम खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे आप लटकाया। लख चुरासी मारी जाए वारों वारा, मारनहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहारा पुरख समरथ, शाह सुल्तान वड्डी वड्याईआ। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आप उपाए आपणी साची वथ्थ, हरि मन्त्र नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। आपणा नाउँ शब्द जैकारा, हरि पुरख निरँजन आप लगांयदा। सो पुरख निरँजन पावे सारा, एकँकारा मेल मिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ सांझा यारा, ब्रह्म आपणा नाउँ वटांयदा। लोकमात हो उज्यारा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। आपे जाणे आपणा आर पार किनारा, ब्रह्मा विष्न शिव गुर पीर अवतार साध सन्त भेव कोई ना पांयदा। नाम खण्डा खड़ग तेज कटारा, ब्रह्मण्डां आप वखांयदा। तेज़ प्रचण्ड तिक्खी धारा, दो जहानां

❋

❋

आप चमकांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर अन्तिम जुग घल्लदा रिहा अवतारा, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणी कल वरतांयदा। निहकलंक कल जामा पा, सो पुरख निरँजन खेल खिलांयदा। कलिजुग कूड़ा दए मिटा, हरि पुरख निरँजन डंक वजांयदा। माया ममता लेखा दए मुका, एकँकारा कल वरतांयदा। गढ़्ह हँकारी दए तुड़ा, नाम खण्डा हथ्थ चमकांयदा। गुरमुख साचे ल्ए जगा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। स्वच्छ सरूपी दरस दिखा, नेत्र ज्ञान इक्क खुल्हांयदा। चौथे पद ल्ए मिला, ब्रह्म मति इक्क वखांयदा। पंचम नद ल्ए वजा, साचा राग सुणांयदा। आदि जुगादी नाउँ धरा, धुर धुरदी डेरा लांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा आपे पा, गगन पातालां आप सुहांयदा। रवि ससि जोत रिहा चमका, तारा मंडल लेख लिखांयदा। सचखण्ड निवासी बेपरवाह, घर साचे सोभा पांयदा। कलिजुग अन्तिम बणे मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। हरिजन वेखे थाउँ थाँ, चार वरन नौं खण्ड सत्त दीप घर घर फोल फुलांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडांयदा। निथवयां देवे साचा थाँ, दर घर साचा इक्क वखांयदा। सतिजुग साचा मार्ग ला, आप आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा हरि अख्वांयदा। सतिगुर सच्चा पातशाह, पारब्रह्म करतार। जुग जुग लोकमात चलाए आपणा राह, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। भगतां फड़े हरि हरि बांह, नित नवित खेल अपार। हरि सन्तां रक्खे ठंडी छाँ, समरथ पुरख आप करतार। मनमुखां ना देवे कोई थाँ, देवे दर दुरकार। राए धर्म करे न्याँ, बैठा अद्धविचकार। चित्रगुप्त पकड़े बांह, लेखा लेख दए वखाल। लाड़ी मौत करे न्याँ, सेवा लाए काल महांकाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलि कल्की अवतार। कलि अवतारा हरि निरँकारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, सरगुण साचा वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, साचा नाद वजाईआ। लक्ख चुरासी वेख गुलज़ारा, चारों कुंट फेरा पाईआ। विष्नूं करया खबरदारा, देवणहारा रिजक सबाईआ। ब्रह्मा तेरा जगत अखाड़ा, ब्रह्म पड़दा देवे लाहीआ। विष्नूं तेरा धाम न्यारा, हरि साचा आप सुहाईआ। शंकर मेला अपर अपारा, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वारा, रैण अन्धेरी छाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। सति धर्म ना कोई प्यारा, गुरमति ना कोई रखाईआ। घर घर नार दिसे विभचारा, मनमति करी कुड़माईआ। काया बणया गढ़्ह हँकारा, निर्भय रूप नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सिख्या रिहा समझाईआ। कलिजुग सिख्या विष्नूं वंसा, आपणी आप जणांयदा। खेले खेल बार सहँसा, सहँसर धारी वेस वटांयदा। आप उपजाए

❋

❋

आपणा बंसा, आपे मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा सुनेहड़ा आप सुणांयदा। ब्रह्मे उठ बाल नादान, हरि साचा आप उठाईआ। अठ्ठे नेत्र खोल्ह वेख जहान, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। चारे मुख तेरे कुरलाण, चारे वेद देण दुहाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सुंझ मसाण, धर्म जैकारा ना कोई लाईआ। जूठा झूठा दिसे निशान, शाह सुल्तान रहे झुलाईआ। पंच विकारा बेईमान, नौ दर फिरे हलकाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। गोबिन्द मीता नौजवान, ना मरे ना जाईआ। साचा चिल्ला तीर कमान, निरगुण आपणा आप उठाईआ। पवण पवणी धुर फ़रमाण, शब्दी शब्द सुणाईआ। तीर निराला इक्को बाण, एकँकार आप चलाईआ। बिन हरिभगत ना सके कोई पछाण, माया भुल्ली सर्ब लुकाईआ। नाता जुड़या पीण खाण, माया ममता रही तरसाईआ। नज़र ना आए शाह सुल्तान, हरि हरि दरस कोई ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, अञ्जील कुराना रहे गाईआ। शास्त्र सिमरत कर कर ध्यान, लेखा लेख रिहा समझाईआ। खाणी बाणी कर कर ज्ञान, ज्ञान गुरू ना कोई मिलाईआ। मिल्या मेल ना हरि भगवान, साचे पौड़े्ह ना कोई चढ़ाईआ। अन्तिम मिटना जगत निशान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे आप रिहा समझाईआ। उठ शंकर बलि बलि धार, हरि साचा मुख सलांहयदा। कलिजुग अन्तिम आई वार, तेरी सेवा साची लांयदा। लख चुरासी कर ख्वार, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। राए धर्म कढ्ढे तेरी वगार, तेरे हुक्मे सर्ब फिरांयदा। तेरे सिर हथ्थ रक्खे करतार, समरथ आपणा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव हरि जगा, आपणी बूझ बुझांयदा। त्रैगुण माया वण्ड वण्डा, एका रंग समांयदा। पंज तत्त निशाना दए जणा, आप आपणा राह चलांयदा। जो उपजे सो दिसे ना, चारे खाणी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी रचन रचांयदा। विष्नूं दोए जोड़ निमस्कार, चरन दुआर रिहा कराईआ। तूं करता कादर करनेहार, वड दाता बेपरवाहीआ। तूं बख्शणहारा वड भण्डार, हउँ सेवक सेव कमाईआ। तूं करता पुरख हउँ तेरी नार, दर तेरे सोभा पाईआ। नौ नौ चार कर विचार, तेरे अंक समाईआ। छत्ती जुग कर अकार, निराकार वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम ढह प्या तेरे दुआर, बिन तुध दीसे ना होर कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मंगे भिक्ख झोली डाहीआ। विष्नूं रोवे नैण उग्घाड़, दिस किसे ना आंयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, तेरा तेरी सेव कमांयदा। तेरा रंग सर्ब संसार, दूसर कोई दिस ना आंयदा। हस्त कीट तेरा अधार, अनडीठ शब्द चलांयदा। तेरी जोती नूर उज्यार,

❋

❋

नूरो नूर डगमगांयदा। तेरा नाम सच भण्डार, लोकमात वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरे भाणे सद रहांयदा। ब्रह्मा रोवे नेत्र धोवे, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तेरा भेव ना जाणे कोए, लिख्या लेख ना कोई रखाईआ। सो पुरख तूं दाता एका होए, एक एकँकारा नाउँ धराईआ। लख चुरासी तेरा बीज तेरा बोए, फल फुलवाड़ तेरा महिकाईआ। चार खाणी दए ढोए, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखाईआ। घट घट अंदर आत्म सेजा निरगुण बह बह सोए, आप आपणा मुख छुपाईआ। आपणा रस आपणी हथ्थी आपे चोए, स्वास स्वास आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लख चुरासी तेरी फुलवाड़ी, हउँ सेवक सेव रिहा कमाईआ। ब्रह्मा मनवन्तर वेख विचार, चारों कुण्ट नैण उठांयदा। कलिजुग अन्तिम आई वार, नौं नौं चार मुख सलांहयदा। चारे वेद गए हार, हरि का भेव कोई ना पांयदा। कल रोवे विच संसार, वेला वक्त ना कोई छुडांयदा। जोत जगी इक्क निरँकार, निरगुण एका रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुलांयदा। भेव खुलाए पुरख निरँजन, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। शंकर तेरा साचा सज्जण, भोले नाथ दए सलाहीआ। जो घड़े सो अन्तिम भज्जण, तेरी सेवा सच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। भोले नाथ हो त्यार, चरन कँवल मंगे सरनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, तेरी गतिमित कही ना जाईआ। तूं दाता परवरदगार, नूरो नूर समाईआ। लक्ख चुरासी तेरी धार, तेरी रचना वेख वखाईआ। तेरा बेड़ा विच संसार, लोकमात रिहा चलाईआ। कवण जाणे तेरा पार किनार, आर पार ना कोई वखाईआ। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, धुर फुरमाणा दए गवाहीआ। कलिजुग अन्तिम करां सँघार, जो दिसे सो रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर अग्गे सीस निवाईआ। पुरख सुल्तान हो मेहरबान, आपणी दया कमांयदा। शंकर सुण ले ला ला कान, तेरी सेवा सेव कमांयदा। चौदां लोक खाली कर मकान, चौंदां तबक ना कोई रहांयदा। जूठ झूठ ना दिसे निशान, सीस ताज राज राजान ना कोई टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। ब्रह्मे सुण कर विचार, कलिजुग वारी अन्तिम आईआ। तेरा ब्रह्म वेख पसार, पारब्रह्म वेस कराईआ। कलिजुग कूड़ा रिहा ललकार, चार कुंट दहि दिशा फेरी पाईआ। एका रंग ना दिसे हरि निरँकार, एका रूप ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप रहाईआ। विष्नूं तेरा इक्क भण्डारा, लोकमात नज़र ना आंयदा। ना कोई दिसे सच वणजारा, साचा हट्ट ना कोई खलांयदा। करता दिसे ना शाह सिक्दारा, साचा अदल ना कोई कमांयदा। ना कोई दिसे सच भिखारा, एका भिच्छया नाम मंग मंगांयदा। दर दर घर

❋

❋

घर घर घर दर दर होए सर्ब ख्वार, धीरज धीर ना कोई वखांयदा। प्रभ अबिनाशी भेव न्यारा, आप आपणा वेस वटांयदा। लोकमात लै अवतारा, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ांयदा। पंज तत्त करे ख्वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा डंक वजांयदा। एका डंक हरि निरँकार, आदि जुगादि वजाया। साचा धर्म धर संसार, आपणा मार्ग आपे लाया। वरनां बरनां वसया बाहर, चार दिवार बन्द ना किसे कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा मेल मिलाया। गुरमुखां दस्से सच प्यार, अन्तर आत्म इक्क लिव लाया। नाम अगम्मी भर भण्डार, सच खज़ीना इक्क जणाया। देवे दरस अगम्म अपार, जगत हरस आप मिटाया। अर्श कुर्श एका कार, निरगुण सरगुण आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शाह सुल्तान मेट मिटाया। कलिजुग जोद्धा हरि बलवान, सूरबीर अख्वाईआ। दाता दानी दो जहान, लोकमात करे रुशनाईआ। जन भगतां होवे निगहबान, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। नाम वखाए सच निशान, एका हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं पाए आन, आप आपणा हुक्म चलाईआ। सन्तन देवे धुर फुरमान, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। साचा मेला सच मकान, साडे तिन्न हथ्थ दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर अवतारा एकँकारा करे खेल अगम्म अपारा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। करया खेल पुरख सुल्तान, वीह सद सोलां सम्मत वेख वखांयदा। पंदरां कत्तक सच निशान, नौं खण्ड पृथ्मी आप उठांयदा। ग्यारां दिवस जोत महान, गुरमुख साचे आप जगांयदा। चार दिवस चार जुग, सचखण्ड शिवलोक ब्रह्मलोक देवलोक फेरा पांयदा। नौं दिवस पावे सार, जेरज अंड आप आपणा मुख छुपांयदा। सत्तां दीपां विच ब्रह्मण्ड, सति सति आपणा रंग रंगांयदा। इक्क इक्क इक्क करे खण्ड, बारां इक्क नाल रलांयदा। इक्की मग्घर विच वरभण्ड, आप आपणा लेख लिखांयदा। दोए दिवस सूरा सरबंग, गुर गोबिन्द लेखा आप चुकांयदा। चवी मग्घर सुहागी छन्द, सतिजुग साचा राह वखांयदा। पंज दिवस गुरमुखां अंदर चढ़या साचा चन्द, साचा दीपक आप टिकांयदा। हरिसंगत खुशी कराए बन्द बन्द, हरि का पौड़ा इक्क वखांयदा। दिवस रैण परमानंद, निजानंद आप रहांयदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। चाली दिवस पार किनारा, चाली मुक्ते ल्ए तराईआ। आपणा आप आपे वारा, आपणा लेखा दए मुकाईआ। साचा साका चले विच संसारा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। महां सिँघ नज़र ना आया जीव गंवारा, माझे देस बैठा जोत जगाईआ। खड़ग खण्डा तेज कटारा, सांतक निन्दक दुष्ट रिहा खपाईआ। पंज दिवस करे मेल पंचम प्यारा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ।

❋

❋

साचा नाद साची धुन्कारा, घर शब्दी शब्द वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चाली दिवस दिवस रात, इक्क बणाई हरि प्रभात, एका रूप दसाईआ। चाली दिवस चाली युग, छत्ती मूल चकांयदा। कलिजुग औध गई पुग, लेखा लेख ना कोई मिटांयदा। पुरख अबिनाशी बैठा लुक, आप आपणा पड़दा पांयदा। हरिजन साचे आप आपणी गोदी ल्ए चुक्क, नित नवित वेस वटांयदा। मनमुखां मुख पाए थुक्क, निन्दक निन्दया रस जणांयदा। चाली दिन आपे लेखा जाणे गिण गिण, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। चाली दिवस पार किनारा, चार दस करे कुड़माईआ। चौथे पद मेल निरँकारा, घर दसवें वज्जे वधाईआ। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा लेखा लेख समझाईआ। पंज दिवस पंचम रात, आठ पहर गुण गाया। हरिजन तेरी उत्तम ज़ात, वरनां बरनां भेव मिटाया। एका मेला हरि सचा पित मात, आप आपणे अंक लगाया। देवणहारा साची दात, साची वस्त झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम लेखा वेख वखाया। सच वस्त अनमोल, गुर सतिगुर हथ्थ रखांयदा। आपणे कंडे आपे तोल, आपणी कीमत आपे पांयदा। लक्ख चुरासी रहे अनभोल, साची अक्ख ना कोई खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक सृष्ट सबाई साची टेक, दाता दानी हरि अख्वांयदा। साची वस्त हरि नाम भण्डारा, लोकमात वरतांयदा। हरिजन देवे इक्क अधारा, एका मार्ग लांयदा। साचा मन्दिर खोल्ह कवाड़ा, साचा राह वखांयदा। लेखा चुक्के पंचम धाड़ा, पंच विकारा नेड़ ना आंयदा। अन्तर आत्म करे सच सिंगारा, बस्त्र भूशन एका नाम वखांयदा। कलिजुग अन्तिम बोल जैकारा, सोहँ साचा नाम दृढ़ांयदा। सतिजुग साचे वरते वरतारा, सृष्ट सबाई एका रंग रंगांयदा। एका इष्ट देव गुर होए निरँकारा, दूसर सीस ना कोई झुकांयदा। एका मन्दिर एका गुरूदुआरा, एका शिवदुआला मट्ठ इक्क वखांयदा। एका भूप इक्क सिक्दारा, तख्त ताज इक्क हंढांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां बणे इक्क बणजारा, एका हट्ट रखांयदा। एका शस्त्र इक्क कटारा, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। एका शाह इक्क अस्वारा, एका आसण सोभा पांयदा। एका रूप सर्ब संसारा, निरगुण सरगुण आप वखांयदा। सतिजुग तेरा धर्म दुआरा, हरि करतारा आप खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नेहकर्मी आपणा नाउँ रखांयदा। नेहकर्मी हरि भगवन्त, पारब्रह्म अख्वांयदा। आप बणाए आपणी बणत, दूजा दर ना मंगण जाया। लेखा जाणे साध सन्त, जीव जंत वेख वखाया। गुरमुखां देवे नाम मंत, आप आपणी सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पंचम पंचम पंचम वेख वखाया।

❋

❋

३० मग्घर २०१६ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे घर पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

एका घर एकँकार, निरगुण आपणा आप वसाया। दूजा मन्दिर खोल्ह किवाड़, सचखण्ड नाउँ रखाया। तीजे जोत कर उज्यार, थिर घर साचे डगमगाया। चौथे शाह भूप सुल्तान, सच सिँघासण आसण लाया। पंचम खेल श्री भगवान, आप आपणी बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप जणाया। इक्क इकल्ला एकँकारा, दूजा आपणा नाउँ धरांयदा। तीजा नाद सची धुन्कारा, घर चौथे शब्द अल्हांयदा। पंचम रूप अगम्म अपारा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव जणांयदा। एका एक अकल कलधारा, दूजा मंगल आपे गांयदा। तीजे साजण मीत मुरारा, घर चौथे सगन मनांयदा। पंचम मेला कन्त भतारा, नारी नर नरायण अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत जोत वखांयदा। इक्क इकल्ला निरगुण धार, आपणी आप उपांयदा। दूसर रंग सच्ची सरकार, रूप रेख ना कोई जणांयदा। तीजा सोहे बंक दुआर, घर साचे आसण लांयदा। चौथा उच्ची कूके करे पुकार, आपणा राग आप अल्हांयदा। पंचम सखीआं मीत मुरार, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा बंक सुहांयदा। इक्क इकल्ला पारब्रह्म, ब्रह्म वड्डी वड्याईआ। दूजे दर ना मरे ना पए जम्म, ना कोई तत्त रखाईआ। तीजे घर ना कोई खुशी ना कोई गम, सति सन्तोखी बैठा आसण लाईआ। चौथे हड्ड मास ना नाड़ी चम्म, पवणी दम ना कोई रखाईआ। पंचम आपणा जाणे कम्म, वड दाता शहनशाहीआ। इक्क इकल्ला शहनशाह, हरि हरि आपणा नाउँ धरांयदा। दूजे आपणे बणे आप मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। तीजे घर सिफ्त सलाह, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। चौथे घर नाउँ निरँकारा आप धरा, आपणा नाउँ वड्यांअदा। पंचम जैकारा दए लगा, थित वार ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग रंगांयदा। इक्क ओंकार एका रंग, आदि जुगादि समांयदा। दूसर कोई ना करे भंग, ना कोई मेट मिटांयदा। तीजे मंगे ना किसे कोलों मंग, आपणी भिच्छया आपणे हथ्थ रखांयदा। चौथे वजाए नाम मृदंग, आपणा ढोला आपे गांयदा । पंचम आपे जाणे आपणा पन्ध, आपणा मार्ग आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच टिकांयदा। इक्क इकल्ला पुरख अबिनाश, दूसर संग ना कोई रखाईआ। दूजा खेले खेल सच तमाश, घर साचे रचन रचाईआ। तीजे देवे आपणा आप धरवास, आप आपणा संग रखाईआ। चौथे घर कर प्रकाश, आपणा दीप करे रुशनाईआ। पंचम वसे आस पास, दर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम सोहे इक्क दुआर, दर दुआरा

❋

❋

इक्क वड्याईआ। सो पुरख निरँजन इक्क इकल्ला, एका घर वसाया। हरि पुरख निरँजन दूजा रला, आप आपणा खेल खिलाया। एकँकारा फड़या पल्ला, दर तीजे सोभा पाया। आदि निरँजन निरगुण बाती आपे बला, घर चौथे कर रुशनाया। श्री भगवान वसणहारा नेहचल धाम अटला, सचखण्ड दुआरा सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम वेखे एका घर आप आपणा नाउँ धराया। पंचम मीता पंचम जोग, पंचम राज कमाईआ। पंचम सुणाए सच सलोक, धुर फ़रमाणा इक्क रखाईआ। साचा हुक्म ना सके कोई रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला साचे घर, अबिनाशी करता रचन रचाईआ। पंचम जोड़ जोड़ जुड़ाया, आप आपणा खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता वेस वटाया, पंचम मुख खुल्हांयदा। पारब्रह्म हरि रूप धर आया, निरगुण आपणी कल वरतांयदा। आपणे दर मता पकाया, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आपणी इच्छया पूर कराया, साची भिच्छया इक्क वखांयदा। कुदरत दूजी वेखण आया, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तीजे तिन्नां सेवा लाया, आप आपणा खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी त्रैगुण माया बणत बणाया, चौथे मन्दिर आप सुहांयदा। पंज तत्त जोड़ जुड़ाया, काया माटी सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासन पुरख अबिनाशन, आप आपणा आसण लांयदा। सो पुरख निरँजन सच सिँघासण, हरि नर साचा सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजन दासी दासन, आपणा नाउँ धराईआ। एकँकारा करे खेल आस पासन, सच विचोला रूप वटाईआ। आदि निरँजन हरि हो प्रकाशन, सच मसालची नाउँ धराईआ। श्री भगवान पावे रासन, आपणी रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम वेखे सहिज सुखदाईआ। पंचम मेला पंचम लाया, पंचम वज्जी वधाईआ। पंचम दर घर इक्क सुहाया, घर साचा इक्क वेख वखाईआ। पंचम एका जोग जणाया, पंचम इक्क पढ़ाईआ। पंचम इक्क सलोक सुणाया, पंचम आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा दए समझाईआ। पंचम लेखा एका धार, हरि आपणी बणत बणांयदा। सो पुरख निरँजण कहे पुकार, हरि पुरख निरँजण नाल रलांयदा। एकँकारा कर विचार, आदि निरँजन आप उठांयदा। श्री भगवान हो त्यार, पंचां जोड़ जुड़ांयदा। एका वसे सच दुआर, सच महल्ला आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे डेरा लांयदा। श्री भगवान सच सुल्तान, साची दए सलाहीआ। आदि निरँजण वड्ड मेहरवान, मेहर मेहर विच टिकाईआ। एकँकारा सच निशान, साचा रिहा वखाईआ। हरि पुरख वड बलवान, सूरबीर नाउँ धराईआ। सो पुरख निरँजण एका आण, एका लेख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पाईआ। सो पुरख निरँजण

❋

❋

साचा मीत, हरि पुरख निरँजण दए सलाहीआ। घर साचे दी साची रीत, एकँकारा वेख वखाईआ। आदि निरँजण धाम अनडीठ, नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान पतित पुनीत, आप आपणा नाउँ धराईआ। पंजां गाया एका गीत, सुर ताल इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाईआ। पंचम राग तार सितार, एका एक मुख सलाहया। पंचम लेखा आपणा आपे लिख, आपणा मता पकाया। पंचम बह बह पाए भिख, हरि झोली अग्गे डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। पंचम मेला साची बणत, साचे घर बणाईआ। आपणी महिमा लेखा अगणत, आपणे विच टिकाईआ। आपे आदि आपे अन्त, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। पंचम खेल पुरख करतारा, हरि आपणा आप करांयदा। पंचम देवे सच सिक्दारा, साचा दर सुहांयदा। पंचम बोल इक्क जैकारा, धुर फ़रमाणा इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राज बणत आप वखांयदा। दर घर साचे साचा राज, हरि साचा आप बणाईआ। पंचम आपणा साजन साज, पंचम करे सलाहीआ। पंचम उठाए एका वाज, एका रूप दरसाईआ। कवण बणे ग़रीब निवाज, जो निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सिर आपणे उप्पर रक्खे ताज, सेवक हो हो सेव कमाईआ। आपणी रक्खे आपे लाज, लाजावन्त नाउँ धराईआ। आपणा रचे अगम्मी काज, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर दिस ना आईआ। पंचम घर मता पकाया। सो पुरख निरँजन हरि पुरख निरँजन एकँकारा, आदि निरँजन श्री भगवान मेल मिलाया। अबिनाशी करता बणे साचा सज्जण, घर साचे सोभा पाया। पारब्रह्म प्रभ रक्खे लज्जण, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्क वखाया। सच घर साचा आप सुहाए, हरि साचे वड वड्याईआ। साचा ताज इक्क बणाए, आपणा लेखा आप समझाईआ। पंज दस वण्ड वण्डाए, नौ चार वज्जे वधाईआ। त्रै त्रै लेखा आप जणाए, रूप रंग ना कोए वखाईआ। पंचम मुख आप सालाहे, बत्ती दन्द ना कोए खुल्हाईआ। नेत्र नैण ना कोई प्रगटाए, हथ्थ फड़ ना कोए उठाईआ। निरगुण निरगुण सीस टिकाए, निरगुण आपणी गंढ्ढ पवाईआ। साचा राज आप कमाए, हरि दाता बेपरवाहीआ। सच तख्त सुल्तान बह बह आपणा जोग वखाए, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाईआ। साचा ताज रक्ख सीस, सो पुरख निरँजन सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजण बण जगदीस, आप आपणा सीस झुकांयदा। एकँकारा छत्र झुलाए सीस, आप आपणी सेव लगांयदा। आदि निरँजन आप आपणा पीसन पीस, आप आपणा बल धरांयदा। श्री

❋

❋

भगवान इक्क हदीस, एका हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताज इक्क वखांयदा। साचा ताज तख्त सुल्तान, हरि साचा आप सुहाईआ। पहले घर होया मेहरवान, दूजे दर दए वड्याईआ। तीजे घर हो प्रधान, चौथा मेला सहिज सुभाईआ। पंचम वेखे नाम निशान, आप आपणा हथ्थ उठाईआ। आपणी रक्खे आपे आण, आपणे हुक्म आप फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तख्त बैठ साचा राज कमाईआ। सच तख्त बैठ सिक्दारा, साचा हुक्म सुणांयदा। अबिनाशी करता दर दरबाना, दर दुआरे सोभा पांयदा। आपे बणया साचा राणा, आपणी रयीअत आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। अबिनाशी करता खोल्ह दरवाज़ा, आपणी सेव कमांयदा। खेले खेल ग़रीब निवाज़ा, आपणा हुक्म जणांयदा। पारब्रह्म हरि साजन साजा, साचा रूप वटांयदा। आपे बह बह मारे वाजा, आपे मेल मिलांयदा। आपे रचया आपणा काजा, आपे सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। पारब्रह्म रूप करतारा, आपणा आप वटाईआ। आपे मेला कन्त भतारा, आपे सेज हंढाईआ। आपे करे सच प्यारा, आपे गले लगाईआ। आपे बख्शे सुत दुलारा, एका वस्त झोली पाईआ। आप वखाए सच भण्डारा, आप दए वरताईआ। सो पुरख निरँजन खेल अपारा, आप आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म एह समझाईआ। पारब्रह्म घर दरबार, आए सच दवारया। तख्त बैठ सच्ची सरकार, देवे हरि धुर फ़रमानया। तेरा मेरा इक्क प्यार, तेरा रूप बाल अंजाणया। तेरी वण्ड सर्ब संमति सु तेरी रचना जगत महानया। मेरा ताज तेरी दस्तार, सीस तेरा इक्क सोभानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा धुर फ़रमानया। पारब्रह्म कर निमस्कार, आपणे अग्गे आपे सीस झुकाईआ। आपे दाता शाह सिक्दार, आपे हुक्म सुणाईआ। आपे बणया चोबदार, आपणी सेव कमाईआ। आपे बोल सच जैकार, आपे ल्ए बुलाईआ। आपे वण्डे वण्ड अपर अपार, वण्डणहारा आप हो जाईआ। आपे पारब्रह्म करे प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि सुहाया, पारब्रह्म दर आया। सो पुरख निरँजन हुक्म सुणाया। तख्त ताज इक्क वखाया। इक्क दरबारा आप उपाया, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव जणाया। पारब्रह्म मंगे मंग, सच दुआरे झोली डाहीआ। आपे दाता बण सरबंग, वड दानी नाउँ धराईआ। आप लगाए आपणे अंग, आप रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म वेख वखाईआ। पारब्रह्म मंगे मंग, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपणा घर आपे कारज अनन्द, अनन्द अनन्द

❋

❋

वज्जे वधाईआ। तेरा रूप मेरा बन्द, एका एक होए कुड़माईआ। तेरा नाम मेरा छन्द, मेरा छन्द तेरा नाम घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया झोली पाईआ। सो पुरख निरँजन वड मेहरवाना, आपणी दया कमांयदा। तेरी वण्ड दो जहानां, करनी करता आप करांयदा। ब्रह्म रूप कर प्रधाना, सरगुण संग निभांयदा। तिन्न पंज खेल आप कराना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप समझांयदा। पारब्रह्म उठ लै अंगड़ाई, आप आपणा खेल खलाया। तेरा हुक्म रिहा बुझाई, तेरा भाणा सीस उठाया। आपणी हथ्थीं लिखदे वड्डे शहनशाही, ना कोई मेटे मेट मिटाया। कोई ना रक्खणी कलम छाही, कागज कोए दिस ना आया। तेरे नाउँ लेखा बेपरवाही, ना कोई मेटे मेट मिटाया। पारब्रह्म घर ब्रह्म जम्मे चाँईं चाँईं, दाई दाया ना कोए लगाया। सदा सद रक्खे ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सीस ताज आपणी हथ्थीं फड़, सिर आपणे उत्तों लाहया। हथ्थ फड़ ताज निरँकार, पारब्रह्म समझांयदा। एका एक कर आकार, एकँकारा नाउँ उपांयदा। ऊड़ा अक्खर खेल अपार, भेव किसे ना आंयदा। ऐड़ा अक्ख इक्क उग्घाड़, आपणा रूप वटांयदा। एका इष्ट हरि करतार, ईड़ी मुख सलांहयदा। सस्सा किला कर त्यार, हरि साचा बणत बणांयदा। चौथा अक्खर चार दीवार, चारों कुंट रखांयदा। आप रखाया अद्ध विचकार, ताज मुखी मुख सलांहयदा। हँ ब्रह्म अंदर वाड़, पारब्रह्म तेरी गोद बहांयदा। सोहँ रूप कर करतार, आपणा लेखा आप लिखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव त्रैगुण माया कर त्यार, लक्ख चुरासी तेरी झोली पांयदा। विष्नूं खेल करे अपार, सिर सिर रिजक सबांयदा। भगवन जोत दए आधार, घट घट दीवा आप जगांयदा। शेर रूप महांबली वरते वरतार, विच संसारा सिँघ आपणा नाउँ उपांयदा। मारनहारा साची मार, दिस किसे ना आंयदा। तेरा तेरे जन ल्ए तार, साचा राज कमांयदा। महां राज करे विच संसार, महाराज आपणा नाउँ धरांयदा। आपणा महल्ला आपे ल्ए उसार, आपे वेख वखांयदा। पारब्रह्म नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहिणा सेवादार, अगला पन्ध फेर वखांयदा। प्रगट हो आप निरँकार, तेरा लहिणा मूल चुकांयदा। नाउँ रक्ख कल्की अवतार, आपणी कल वरतांयदा। सोहँ शब्द कर प्यार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप अख्वांयदा। सीस रक्ख ताज दस्तार, सचखण्ड दुआरा लोकमात जणांयदा। आपे लेख लिखणहार, लेखा आपणे हथ्थ वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी वेस हरि, पृथ्मी आकासी खेल खिलांयदा।

❋

❋