१ पोह २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई
हरि पुरख निरँजन साजण साज, आपणी खेल रिहा खलाईआ। चारों कुंट निरगुण सरगुण रिहा भाज, दिस किसे ना आईआ। पंज तत्त कराए घर घर नाच, नटूआ नट सर्ब वखाईआ। बिन गुरमुख पल्ले ना दिसे किसे साच, साचा कर्म ना कोए कमाईआ। प्रभ अन्तिम खोल्हण आया सभ दे पाज, कलिजुग मुलम्मा दए वखाईआ। सिर रहिण ना देवे किसे दे ताज, मान अभिमान दए गंवाईआ। ना कोई दीसे राजन राज, शाहो भूप ना वड वड्याईआ। बिन हरिभगत ना रक्खे किसे दी लाज, जो आवे दर देवे दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर बैठा वेख वखाईआ। आपणी करनी आपे कर, आपणा खेल खिलांयदा। आपणी वरनी आपे वर, आपे वेख वखांयदा। आपणी तरनी आपे तर, तारनहारा नाउँ रखांयदा। गुरमुख विरला सरनी जाए पड़, फड़ बांहों पार करांयदा। दूसर हथ्थ ना कोए सीस धड़, नेत्र नैण ना कोए वखांयदा। तोड़नहारा हँकारी गढ़, आप आपणा वेस वटांयदा। जगत विकारी ल्याए फड़ फड़, फड़नहारा दिस ना आंयदा। उच्च महल्ले आपे चढ़, चार कुंट वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। हरि पुरख निरँजन गहर गम्भीर, भेव कोए ना आंयदा। बिन हरिभगत ना बदले किसे दी तकसीर, तकदीर आपणी तदबीर ना किसे जणांयदा। गुरमुखां कट्टे जगत जंजीर, साची सिख मति इक्क समझांयदा। वड दाता हरि पीरन पीर, शाह सुल्तान नाउँ धरांयदा। माया ममता कट्ट जंजीर, एका पल्लू नाम फड़ांयदा। एका रूप वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पांयदा। किसे हथ्थ ना आए हरि भगवान, लख चुरासी रही कुरलाईआ। भरमे भुले जीव नादान, हरि माया भरम भुलाईआ। जूठा झूठा फड़ निशान, चारों कुंट रहे वखाईआ। करे खेल हरि महान, आप आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका आपणी वण्ड वण्डाईआ। इक्क इकल्ला एका वण्ड, एकँकारा आप वण्डांयदा। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म नाउँ धरांयदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी भेख पखण्ड, चारे कुंट डौरू वांहयदा। मनमति नार दुहागण रंड, जीव जंत सर्ब हंढांयदा। हरि हरि मीता इक्क अतीता सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना आप बदलांयदा। हरिभगत वखाए एका आपणी वण्ड, कलिजुग अन्तिम आप वण्डांयदा। दूजे तीजे देवे दंड, चौथे पल्ला ना कोए फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। हरि दुआरा एकँकारा, एका वस्त टिकाईआ। गुरमुख मंगे बण भिखारा, साचा
❋
❋
नाम झोली पाईआ। जगत विकारा ना कोए प्यारा, त्रैगुण देवे दर दुरकाईआ। पंचम करे पंच ख्वारा, घर बैठा सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिन हरिभगत ना कोई मंगे, हरि का दुआर नज़र ना आईआ। गुरमुख विरला काया चोली रंगे, जो आए चल सरनाईआ। माया ममता नेड़ ना लँघे, जिस मिल्या सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। आपे परखे माढ़े चंगे, अभुल गुरू वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ । खेलणहारा हरि मेहरवाना, आपणी कल वरतांयदा। जन भगतां देवे धुर फ़रमाना, एका बूझ बुझांयदा। शब्द अगम्मी नाद तराना, धुन आत्मक आप सुणांयदा। शाहो भूप वड राजा राणा, एका हुक्म चलांयदा। लख चुरासी वेखे मार ध्याना, निरगुण आपणा वेस धरांयदा। सरगुण करे सच पछाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। जोत अधारा एकँकारा, अकल कला अख्वाया। वण्डे वण्ड विच संसारा, एका दूजा भउ चुकाया। चार वरनां करे इक्क प्यारा, दूसर धड़ ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, आपणी भिच्छया झोली पाया। साची भिच्छया नाम करतार, हरि पुरख निरँजन आप वरतांयदा। बिन हरि कोए ना पावे सार, गुरमुख साचे आप जगांयदा। चरन कँवल कराए इक्क प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। धरनी धरत धवल दए सहार, आकाश प्रकाश दया कमांयदा। निज आत्म निज घर निज रूप कर कर वास, नेत्र नैण इक्क खुलांयदा। प्रभ अबिनाशी राह तक्कण लक्ख आकासा आकास, कोटन कोटि चरनां हेठ दबांयदा। बिन भगत दूसर किसे होए ना वस, हथ्थों हथ्थ ना कोए फड़ांयदा। आपणी चाल निराली आपे दस्स, आपे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दूसर वण्ड ना कोए रखांयदा। ना कोई वण्ड ना कोई हिस्सा, आदि जुगादि ना हरि वण्डांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं नव खण्ड जोत सरूपी एको दिसा, दूसर नूर ना कोए वखांयदा। एकँकारा निराकारा कर पसारा एका ताज रखाए सीसा, जगत जगदीसा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। खेल खलारी हरि भगवन्त, आदि अन्त भेव ना राया। वेस अवल्ला जुगा जुगन्त, जुग करता आप कराया। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर आपणा भेव मिटाया। जो जन आए दर साचा मंगत, एका भिच्छया देवे झोली पाया। कर किरपा रलाए साची संगत, कोटन कोटि जन्म राज भोगी भोग लेखा लेख ना किसे मुकाया। हरिजन मेले मेल मिलावा धुर संजोग, घर साचा इक्क सुहाया। पहलां कट्टे हउमे रोग, दूजा मन्त्र नाम दृढ़ाया। तीजा चुक्के हरख सोग, चौथे घर वज्जे वधाया। पंचम देवे दरस अमोघ, स्वच्छ सरूपी रूप वटाया। गुरसिख तेरा राह तक्कण तिन्ने लोक, चौदां हट्ट रहे
❋
❋
मूंह उठाया। जगत वडियाई ना देवे किसे मोख, ना कोई बेड़ा बन्ने लाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता बिन सतिगुर पूरे जीवां जंतां धर्म राए भठयाले देवे झोक, ना सके कोई बचाया। बिन गुरमुख सच ना बोले कोई सलोक, शाह सुल्तान होए हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाया। जो जन आए चल दुआर, मंगे हरि सची सरनाईआ। दुरमति मैल दए उतार, अमृत साचा जाम प्याईआ। काग रलाए हँसा डार, कागी काग ना विष्टा खाईआ। मानस जन्म दए सुधार, लख चुरासी फंद कटाईआ। झूठा तोड़ गढ़ हँकार, हरिसंगत दए मिलाईआ। जगत ना दिसे कोई उच्च दरबार, जो बेड़ा बन्ने लाईआ। सेवक सेवा करनी चाहे विच संसार, गुर चरन सेव वड्डी वड्याईआ। अन्तिम दर दर मंगदे फिरन भिखार, शाह सुल्तान घर घर फेरा पाईआ। गुरमुख साचे चतर सुजान, दर घर साचे बैठे आसण लाईआ। जिस जन मिल्या हरि भगवान, दूसर राह ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाईआ । बिन हरिभगत ना देवे वर, कोटन कोटि रहे बिल्लाईआ। बिन गुरसिख ना जाए किसे दे दर, दूजा दर ना मंगण जाईआ। बिन हरिभगत ना नहाए किसे सर, सर सरोवर ना कोए जणाईआ। आदि जुगादी इक्क इकल्ला एकँकारा आप ना रक्खे किसे दा डर, सृष्ट सबाई भय वखाईआ । काया माटी पंज तत्त पहले ल्ए घड़, जीव जहाना नाम धराईआ। कलिजुग कलंदर डोरी बैठा फड़, दिवस रैण रिहा खिचाईआ। इक्क दूजे नाल रहे लड़, गुर गोबिन्द मिल्या किसे ना सच्चा माहीआ। आपणे पैरां उत्ते सके कोई ना खड़, धर्म धीर ना कोई वखाईआ। कलिजुग अन्तिम सारे जाणे झड़, प्रभ आपे झाड़ वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल गुरमुख फड़ाया लड़, ना सके कोई छुडाईआ। लोकमात हरि मारन ना देवे किसे तड़, आपणी खेल आप खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। गुरमुख साचे चतर सुजान, हरि साचा सहिज सभाईआ। देवणहारा आत्म ज्ञान, आत्म अन्तर इक्क बुझाईआ। कलिजुग लड़न पंज शैतान, दूर दूराडे बैठे वेखण लड़ाईआ। तेरे हथ्थ फड़ाया सच निशान, प्रभ साचा संग निभाईआ। प्रगट होया वाली दो जहान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सेवा इक्क समझाईआ। साची सेवा हरि चरन, गुर सतिगुर मेल मिलन्नया। खोल्हणहारा हरन फरन, देवे प्रकाश आत्म अन्न्हया। कलिजुग जीव मरनी मरन, वेले अन्त सभ नूं डन्नया। गुरमुख साचे साची तरनी तरन, लोकमात चढ़े्ह साचा चन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बेड़ा आप बन्न्हया। बेड़ा बन्न्ह हरि करतार, लोकमात रिहा चलाईआ। जोत सरूपी जामा धार, अकल कल आप वरताईआ। कालख टिक्का मस्तक धार, धूढ़ी चरन ना किसे वखाईआ। मानस
❋
❋
मनुख गए हार, माया ममता होए हलकाईआ। सच ना दिसे कोई दरबार, आपणे हिसे वण्ड वण्डाईआ। जिस मिलयां होए नानक गुर गुर अवतार, उच्ची कूक ना दए सुणाईआ। प्रभ फड़ फड़ मारे सभ नूं मार, जो भुल्ले पान्धी राहीआ। सिर बन्न्ह जगत दस्तार, गुर गोबिन्द दरस ना पाईआ। ना ओह सिख ना मनुख ना ओह नार, हेजड़ा रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम बांझ दिसे परिवार, पूत सपूत ना कोई उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणी खेल खिलाईआ। सूरा सिख सो जाणीए, जिस मिल्या गोबिन्द सूर। सूरा सिख पहचानीए, जिस आत्म अंदर हरि का नाम भण्डारा भरपूर। सूरा सिख सो वखानीए, जिस अग्गे सतिगुर पूरा हाजर हजूर। गुरसिख सो चतर सुघड़ सयानीए, जिस जन पैंडां मुक्या नेड़े दूर। तिस गुर गुरसिख का दरस ना पानीए, जिस मिल्या ना हरि गफूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि बिनंती करे मन्ज़ूर। हरि बिनंती हरिजन पास, हरि हरिजन आप समझाईआ। सतिगुर तेरा दासी दास, पुरख अकाल तेरी सेव कमाईआ। जगत तृष्ना तेरी बुझे प्यास, गुरू दुआर गुरचरन सीस सरनाईआ। जो दीसे सो होए विनाश, थिर कोए रहिण ना पाईआ। महल्ल अटल वसे जंगल जूह हरि प्रभास, जल थल विच रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। गुरसिख संग गुरसिख उधरे, गुरसिख सिख समझांयदा। गुरसिख संग मानस जन्म सुधरे, जन्म मरन फंद कटांयदा। गुरसिख संग गुरसिख कदे ना उजड़े, काया खेड़ा आप वसांयदा। गुरसिख संग गुरसिख वसल करे एका हुजरे, सच महिराब इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखांयदा। सगला संगी हरि हरि मीता, पारब्रह्म रूप करतारा। आदि जुगादी इक्क अतीता, निरगुण सरगुण खेल अपारा। जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणी रीता, लोकमात लै अवतारा । आपे ठंडा आपे सीता, आपे अग्नी तत्त वरतारा। आपे हस्त आपे कीटा, आपे ऊँच नीच गंवारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वरते आप वरतारा। हरि वरतारा हरि ही जेहा, दूसर रंग ना कोए वखाईआ। गुरमुखां लाए साचा नेंहा, लग्गा नेहों ना तोड़ तुड़ाईआ। अमृत बरसे साचा मेंहा, मेघला बैठा मुख शर्माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार, चाल निराली इक्क रखाईआ। चाल निराली जोत अकाली, हरि आपणी खेल खिलांयदा। शब्द अगम्मी सच दलाली, जन भगतां सेव कमांयदा। पुरख अगम्मा आपे फिरे हथ्थां खाली, दो जहानां फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी तेरा माली, बूटा बूटा वेख वखांयदा। निरगुण सरगुण बणया पाली, पालणहारा नाउँ धरांयदा। जन भगतां तोड़े जगत जंजाली, जागरत जोत इक्क वखांयदा। वेखणहारा पत्त डाली, फुल फुलवाड़ी फोल फोलांयदा। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। रंग रंगीला हरि भगवान, पारब्रह्म भेव ना आंयदा। सो पुरख निरँजन सच निशान, घर साचे आप उठांयदा। हरि पुरख निरँजन खेल महान, दर घर साचे सोभा पांयदा। एकँकारा नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटांयदा। आदि निरँजन जोत वखान, नूरो नूर उपांयदा। श्री भगवान सच मकान, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। अबिनाशी करता इक्क ध्यान, दर एका वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, ब्रह्म आपणा रूप वटांयदा। विष्न शिव जगत निशान, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। सति सरूपी धुर फ़रमान, एका शब्द सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख उपांयदा। सो पुरख निरँजन साचा लेखा, आपणा आप कराईआ। हरि पुरख निरँजन ना कोई दाढ़ी दिसे केसा, मूंड मुंडाए ना कोए वखाईआ। एकँकारा नर नरेशा, निरगुण आपणा नाउँ उपाईआ। आदि निरँजन जोत प्रवेशा, जोती जोत विच टिकाईआ। श्री भगवान आपणा रूप आपे पेखा, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम घर मेल मिलाया, घर साचा इक्क सुहांयदा। निरगुण निरगुण विच टिकाया, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण निरगुण आसण सेजा लाया, निरगुण निरगुण तख्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। दर सुहञ्जणा निरगुण धार, निरगुण आपणी आप चलांयदा। सो पुरख निरँजण निरगुण धार, हरि पुरख निरँजण वेख वखांयदा। एकँकारा सुहाए सच दुआर, आदि निरँजन वड वड्यांअदा। श्री भगवान मीत मुरार, सगला संग निभांयदा। सीस ताज इक्क दस्तार, आप आपणी आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मुख आप उपांयदा। पंचम मुख पंचम ताजा, हरि रूप रेख ना कोए जणाईआ। पंचम निरगुण साजण साजा, आप आपणा वेख वखाईआ। पंचम रक्खे आपणी लाजा, घर साचे वड वड्याईआ। पंचम नाउँ रक्ख ग़रीब निवाजा, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण साची कार, करनी करता आप करांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात वेस वटांयदा। घट मन्दिर जोती कर उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। सन्त सुहेले कर प्यार, भगत भगती मेल मिलांयदा। गुर चेले वेखे इक्क दुआर, हरि मन्दिर आप सुहांयदा। अंदर मन्दिर डूँग्घी गार, काया कंदर फोल फोलांयदा। तोड़े जंदर गढ़्ह हँकार, साचा खण्डा नाम उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस हरि इकल्ला, एकँकारा आप कराईआ। वसणहारा जलां थलां, जल थल महीअल डेरा लाईआ। लख चुरासी कर पसारा, घट घट अंदर वेख वखाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, गुर सतिगुर नाउँ
❋
❋
धराईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, शब्दी शब्द चमकाईआ। प्रगट हो विच संसारा, वीह सद सोलां बिक्रमी दए वड्याईआ। उच्चीु कूक बोल जैकारा, एका अक्खर दए पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण बण वरतारा, आप आपणी सेव कमाईआ। हँ ब्रह्म भर भण्डारा, अतोट अतुट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राज जोग आप वखाईआ। राज जोग पुरख समरथ, वेद कतेब भेव ना आंयदा। जुगां जुगन्तर चलाए रथ, रथ रथवाही दिस ना आंयदा। जाणे जणाए महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए सलांहयदा। जन भगतां देवे साची वथ्थ, वस्त अमोलक काया गोलक एका नाम टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा भेव खुलांयदा। आपणा भेव हरि खुलाउणा, सम्मत सम्मती राह तकाईआ। चार कुंट एका डंक वजाउणा, सृष्ट सबाई आप सुणाईआ। साचा दिवस दर घर सुहाउणा, हरिसंगत वेख वखाईआ। पंचम मीता पंचम साल आपणा दीपक देवे बाल, घर घर करे रुशनाईआ। हरिसंगत वखाए सच्ची धर्मसाल, धुर दरवाजा आप ख्हुलाईआ। जुग जुग विछड़े ल्ए भाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, साचा सालस सालसी रिहा कमाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, सो ख़ालसा ख़ालस नाउँ वखाईआ। जिस जन तोड़या ना जगत जंजाल, गुर गोबिन्द ना दए गवाहीआ। झूठी घालना रहे घाल, साचा राज जोग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाईआ। सच ख़ालसा हरि करतार, अन्तिम आपणा ल्ए प्रगटाईआ। चार वरनां विच्चों नितार, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। सति सन्तोखी सति दस्तार, शब्द सरूपी आप बंधाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ अंदर पाए नाम कटार, लोहार तरखान ना कोए घड़ाईआ। अमृत बख्श ठंडी ठार, साचा खण्डा नाम फिराईआ। मिट्ठा रस देवे डार, गुरसिख गुरसिख गुरसिख तेरा प्यार विच समाईआ। गुरसिख गुरसिख गुरसिख इक्क दूजे नूं मिल मिल गल विच पायण हार, गुरसिख ना करे लड़ाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ करे प्यार, जिस अंदर साची वस्त इक्क टिकाईआ। कोटन कोटि राज राजान होए ख्वार, वेले अन्त ना कोए छडाईआ। नाता छड्डण झूठे यार, बैठण मुख भवाईआ। इक्को मिले हरि निरँकार, दूजी ओट ना कोई रखाईआ। गुरसिख तेरी वोट गुर चरन प्यार, दूजा राह ना कोए तकाईआ। लख चुरासी आहलनिउँ डिग्गे बोट, ना सके कोई उठाईआ। नानक शब्द ना लग्गी तन चोट, गुर अर्जन नज़र ना आईआ। रामदास तेरा सर सरोवर निरगुण जगदी रहे जोत, मनमुख जीवां दिस ना आईआ। वण्ड वण्डाई वरन गोत, पुरख अकाल ना कोए सरनाईआ। बाहरों दिसदे हिलदे होट, अंदर कूड़ी क़िया बैठे दबाईआ। अन्तिम
❋
❋
वेखो मरदे केहड़ी मौत, मारनहारा दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख इक्क समझाईआ। गुरसिख लगे ना अग्नी अग्ग, पंज तत्त ना होए हलकाया। जिस मिल्या सूरा सरबग्ग, दूसर साथी कोए नज़र ना आया। नाता तुट्टे झूठे जग, घर साचा एका पाया। चरन परस साचे पग, पारब्रह्म इक्क सरनाया। सतिगुर पूरा कदे ना रक्खे विच अद्ध, बेड़ा बन्न्हे दए लगाया। सन्त सुहेले आपे सद्द, आपणे बेड़े ल्ए चढ़ाया। नौं खण्ड पृथ्मी वज्जणा नद, राज राजान शाह सुल्तान राह रहे तकाया। पुरख अबिनाशी बन्द ना होया किसे दी हद्द, आपणा घेरा किसे ना पाया। कलिजुग अन्तिम जूठे झूठे माया लूठे हरि मन्दिर विच्चों देवे कढ्ढ, गुरमुख साचे ल्ए वसाया। पुरख अकाल नानक गोबिन्द नालों होया ना अड्ड, गुर अर्जन कोलों ना मुख भवाया। सम्मत सोलां आपणा मुख विच्चों बाहर कढ्ढे कलिजुग खड्ड, सम्मत सतारां करे रुशनाया। सीस धर साचा ताज, सृष्ट सबाई दए सुणाया। लोकमात आया वड्ड राजन राज, निहकलंकी जामा पाया। किसे दा पूरा होण ना देवे काज, आप आपणा डंक वजाया। हरिसंगत तेरी रक्खे लाज, दिवस रैण सेव कमाया। साची साजण आपे साज, सगला संग आप निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे मन्दिर डेरा लाया। आपणे मन्दिर आपे वड़, हरि बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण रूप कोई ना सके फड़, हथ्थ किसे ना आईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई वखाईआ। सम्बल नगरी उप्पर चढ़, हरि मन्दिर आप सुहाईआ। गुरसिख तेरे हिजर फ़राक विछोड़े अंदर गया सड़, तेरा विछोड़ा झल्ल ना सके बेपरवाहीआ। कल्गी तोड़ा सीस धर, धरनी धरत दए वड्याईआ। शब्द अगम्मी घोड़े चढ़, नीली धारों पार वखाईआ। आपे मारे पहला पौड़, चारों कुंट दए हलाईआ। लख चुरासी वेखे परखे फल मिट्ठा कौड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा इक्क सुहाईआ। घर सच्चा सुल्तान, साचे तख्त बराजया। घर दाता हरि भगवान, आदि जुगादि ग़रीब निवाज़या। घर सच्चा हरि मेहरवान, आदिन अन्ता रक्खे लाजया। गुरमुख साचे कर पहचान, पुरख अबिनाशी रचया काजया। आपे जोद्धा सूरबीर प्रगट होवे नौजवान, रूप वटाए देस माज्झया। आपे खण्डा खिच तीर कमान, दहि दिशा फिरे भाजया। आप उठाए धर्म निशान, गुप्त गाए अनहद वाजया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मारे साची वाजया। सच्ची आवाज़ बोल जैकारा, आप आपणा शब्द अल्हांयदा। गुरमुख साजन सच दुआरा, हरि निरँकारा आप वखांयदा। मिल्या मेल कन्त भतारा, नर नरायण दर सुहांयदा। दूसर कोए ना दिसे सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवणहारा जगत वर, दर आए सवाली ना जाण ख़ाली, ख़ाली हथ्थ ना कोए वखांयदा। ख़ाली
❋
❋
हथ्थ इक्क निरँकार, सृष्ट सबाई भण्डार भरांयदा। बणया रहे सदा वरतार, जुग जुग सेव कमांयदा। लोकमात ल्ए अवतार, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। जूठा झूठा तोड़ गढ़्ह हँकार, हउमे हंगता बुरज ढांयदा। सति असति पावे सार, सतिगुर आपणा नाउँ रखांयदा। ब्रह्म मति कर विचार, गुरमति इक्क समझांयदा। पंज तत्त कर ख्वार, साचे वत्त बीज बजांयदा। नाम फुलवाड़ी अपर अपार, घर घर आप सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, जोती जामा भेख वटांयदा। एका शब्द बोल जैकार, गीत सुहागी सोहँ गांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। जुगां जुगां दी हरि जी कार, करनी करता कार कमांयदा। सन्त सुहेले जाए तार, त्रैगुण माया अतीत वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा खेल अपारा, निरगुण धारा विच संसारा, आपणी आप बंधांयदा। साची धार पुरख अकाल, लोकमात चलाईआ। एका शब्द इक्क प्यार, इक्क दुआर चार वरन वखाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्क दूजे नूं ना करन ख्वार, ज़ात अज़ाती मेट मिटाईआ। मुस्लिम सिख हिन्दू ईसाई इक्क दूजे नूं ना देवण दुरकार, दर दरवाज़ा इक्क वखाईआ। सिख नाल सिख लड़े होए गंवार, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जगत दुहागण नार विभचार, जो बैठी कन्त भुलाईआ। आत्म सेजा ना सकी शंगार, आपणा घर ना आप सुहाईआ। आपणीआं भुजां ना सकी उभार, चतुर्भुज ना मेल मिलाईआ। दर दर कूके करे पुकार, बिन सतिगुर पूरे कोए ना सुणने पाईआ। एका ओट रक्खो निरँकार, गुर नानक गया समझाईआ। किसे दर ना मंगो बण भिखार, मति सु घर विच घर आपणमति सु्ह खुलाईआ। जिस जन मिले आप निरँकार, सृष्ट सबाई पिच्छे फिरे हलकाईआ । गुरसिख आपणा सिर गुर चरनां उत्तों वार, गुर तेरी लोकमात करे रुशनाईआ। सिखी सिदक सिख कर विचार, साखीआं पढ़ पढ़ ना वक्त गंवाईआ। वालों निक्की धारों तिक्खी रक्खी आप करतार, गुर गोबिन्द एह समझाईआ। जो चढ़े बेड़े सो उतरे पार, समति सु पूरा पार कराईआ। सोहे सीस सच्ची दस्तार, समरथ हथ्थ आप टिकाईआ। उच्ची पदवी देवे आप निरँकार, मानस ज़ात की दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा आप वरताईआ। हरि भाणा बलवान, भेव ना आंयदा। भुल्ले जीव नादान, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। हरि सच्चा वाली दो जहान, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। जुग जुग प्रगट होवे विच जहान, आप आपणा नाउँ रखांयदा। गुरमुख साचे कर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। बचित्र सिँघ बाल नादान, गुर गोबिन्द दया कमांयदा। मस्त गज होया हैरान, भज्ज भज्ज जान बचांयदा। सतिगुर पूरा देवणहारा सर्ब ज्ञान, किसे दी सिख्या विच ना आंयदा। घट घट वेखे मार ध्यान, कवण सच कवण झूठ कवण जूठ वणज वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमांयदा। दयावान हरि भगवान,
❋
❋
दूसर होर ना कोए वखाईआ। भीखम वखाए दो निशान, हिन्दू मुस्लिम भाई भाईआ। अन्तिम कलिजुग खेल महान, हरि का भेव ना कोए पाईआ। सभ दा मेटन आया निशान, एका इक्क दए वखाईआ। ना कोई हिन्दू ना कोई मुस्लिमान, सिख ईसाई ना कोई जणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क निगहबान, आदि अन्त अख्वाईआ। देवणहारा पीण खाण, विष्नूं वंस तेरी वड्याईआ। ब्रह्मा अंस वेख निशान, ब्रह्म ब्रह्म करे कुड़माईआ। शंकर बख्शे चरन ध्यान, अन्तिम लेखा लेख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रूप दरसाईआ। एका रूप हरि दरसावना, सतिजुग साचा राह चलांयदा। चार वरनां इक्क करावना, दीन मज़्हब ना कोए रखांयदा। एका ढोला सभ ने गावना, नाम जैकारा एका लांयदा। पुरख अकाल इक्क मन्नावणा, दूसर इष्ट ना कोए वखांयदा। निरगुण रूप सर्ब ध्यावना, सरगुण पूजा आप मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता मेटणहार अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। सतिजुग साची हरि हरि धार, आपणी आप चलाईआ। कलि कल्की कलि लै अवतार, कालख टिक्का दए मिटाईआ। जूठी झूठी मेट सरकार, वेखणहारा साची शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। हरिजन उठाया दया कमाया, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। फड़ फड़ बाहों राहे पाया मोह चुकाया, माया ममता मेट मिटांयदा। साची संगता मेल मिलाया, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाया, एका दूजा भउ गवांयदा। ग़रीब निमाणा भुक्खा नंगता गले लगाया, आप आपणी गोद उठाया, चार वरनां एका रंग रंगांयदा । सगला साबी बण के आया, आपणा ताणा तण के आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर नाउँ रखांयदा। सगला संग सूरा सरबंग, आपणा आप निभांयदा। नाम मृदंग विच ब्रह्मण्ड, दो जहाना आप वजांयदा। मेटणहारा भेख पखण्ड, जूठ झूठ वढ्ढे कंड, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। एका नाम चण्ड प्रचण्ड वण्डी जाए साची वण्ड, गुरमुख मनमुख आप आपणे मार्ग पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पंचम साल साल बसाला, खेले खेल पुरख अकाला, छब्बी पोह हो दयाला, गुरमुख उठाए साचे लाला, रंग चढ़ाए इक्क गुलाला, उतर कदे ना जांयदा। छब्बी पोह वीह सद सोलां, साचा दिवस सुहावना। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आपणा पड़दा ओहला आपे लाहवना। आपणा बदले आपे चोला, हाढ़्ह सतारां लिख्या लेख पूर करावना। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां लख चुरासी बणे तोला, नाम कंडा हथ्थ उठावना। आपे बणया रिहा भाला भोला, आपे शैतान शैताना रूप वटावना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
जोत धर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, करे खेल हरि नेहकामी, नेहकर्मी नाउँ धरावना। नेहकर्मी हरि भगवन्त, कर्म कांड ना कोए वखांयदा। गुरमुख उधारे साचा सन्त, सतिगुर आपणा नाउँ उपजांयदा। दरगाह साची मेला हरि साचे कन्त, गुरमुख नारी आप हंढांयदा। काया चोली चाड़े्ह रंग बसन्त, उतर कदे ना जांयदा। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणा खेल खिलांयदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, कलिजुग अन्त आपणा भेव खुलांयदा। लक्ख चुरासी बणाए बणत, आपे अन्तिम ढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नार आप समझांयदा।