पुस्तकालयभाग ९

२ पोह २०१६ बिक्रमी करतार सिँघ दे घर पिण्ड भूम्बली गुरदासपुर

सो पुरख निरँजन सर्ब गुणवन्त, बेऐब परवरदगारया। हरि पुरख निरँजन आदि अन्त, आप आपणी कल वरता रिहा। एकँकारा खेल भगवन्त, निरगुण आपणा रूप वटा रिहा। आदि निरँजन दीपक जोत इक्क जगंत, प्रकाश प्रकाश समा रिहा। श्री भगवान बणाए बणत, आप आपणी दया कमा रिहा। अबिनाशी करता आपे करे आपणी मन्नत, आपणा इष्ट आपे उपा रिहा। पारब्रह्म जुगा जुगन्त, आपणी रीती आप चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा आप आपणा खेल खला रिहा। खेल खलंदड़ा हरि भगवान, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। निरगुण रूप खेल महान, रूप रंग ना कोए वखाईआ। कमलापाती नौजवान, ना मरे ना जाईआ। वसणहारा सच मकान, घर सुहञ्जणा इक्क वखाईआ। ना कोई बणाए लोहार तरखान, बाढी सेव ना कोई कमाईआ। करे खेल हरि गुण निधान, वड दाता बेपरवाहीआ। आप आपणा कर प्रधान, आपे वेख वखाईआ। आपे जाणे आपणा सच निशान, सचखण्ड निवासी आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप छुपाईआ। भेव अभेदा हरि निरँकारा, भेव कोई ना पांयदा। सुते प्रकाश कर अकारा, निरगुण धारा निरगुण विच समांयदा। दीपक बाती कर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। आप सुहाए सच दुआरा, सचखण्ड साचा धाम वखांयदा। थिर घर खोल्ह आप किवाड़ा, घर घर विच डेरा लांयदा। पुरख अगम्मी बोल जैकारा, आपणा नाअरा आप सुणांयदा। ना पुरख ना दिसे नारा, सो पुरख निरँजन हरि पुरख निरँजन मेल मिलांयदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजन वेख वखांयदा। अबिनाशी करता मीत मुरारा, श्री भगवान संग निभांयदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, इक्क इकल्ला वेख वखांयदा। सचखण्ड निवासी निरगुण धारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे सोभा पांयदा। दर घर साचा हरि दुआर, पुरख अबिनाशी आप उपजांयदा। ना कोई दिसे चार दीवार,

❋

❋

छप्पर छन्न ना कोई छुहांयदा। शाहो भूप सच्चा सिक्दार, निराकार आप अख्वांयदा। सच संघासन कर त्यार, पुरख अबिनाशन आसन लांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, आप आपणा हुक्म चलांयदा। हुक्मी हुक्म करे कार, करनी करता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित आपणा नाउँ उपजांयदा। जूनी रहित हरि भगवाना, भेव कोए ना पांयदा। पुरख अकाल खेल महाना, दिस किसे ना आंयदा। वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड निवासी नाउँ धरांयदा। शाहो भूप हरि वड सुल्ताना, सच सिँघासन सोभा पांयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, बलधारी बल रखांयदा। साचा खण्डा तेज़ कृपाला, नाम नामा हथ्थ उठांयदा। साचा बंक इक्क वखाना, बंक दुआरी आप खुलांयदा। राग अनादी इक्क तराना, धुन अगम्मड़ी आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकारा खेल न्यारा, पारब्रह्म ना मरे ना पए जम्म, आपणी खेल आप खलांयदा। सो पुरख निरँजन अगम्म अथाह, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजन बेपरवाह, आपणी रचन रचांयदा। एकँकारा वसे एका थाँ, महल्ल अटल अचल्ल इक्क वखांयदा। आदि निरँजन एका दीपक दए जगा, आदि जुगादि ना कोए बुझांयदा। श्री भगवान पिता माँ, मात पित आप हो जांयदा। अबिनाशी करता करे सच न्याँ, साचा सालस वेस वटांयदा। पारब्रह्म प्रभ पकड़े बांह, आपणा पल्लू आप उठांयदा। एका सिख्या दए समझा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। आपणी वण्डन आप वण्डा, आपणा हिस्सा आपे पांयदा। एका सुत शब्द जणा, जन जननी लेखे लांयदा। दाई दाया ना ल्या बणा, ना कोई गोद वखांयदा। आपणी करनी आप करा, करता पुरख वेख वखांयदा। सुत दुलारा ल्ए प्रगटा, घर साचे सोभा पांयदा। सच सुनेहड़ा दए सुणा, एका रंग रंगांयदा। लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्डां खण्डां बंक सुहांयदा। गगन पातालां जोत जगा, रवि ससि लेख लिखांयदा। आपणा अंग आप कटा, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। विष्नूं वंस दए चला, ब्रह्मा कँवल फुल खलांयदा। नाभी रूप आप धरा, अमृत जल सिंच हरा करांयदा। शंकर मेला बेपरवाह, अन्ध अन्धेर उपांयदा। तिन्नां वेखे एका थाँ, एका तत्त वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीन दयाला हरि गोपाला, आपणी कुल आप उपजांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेल अपारा, ब्रह्म आपणी कुल उपजांयदा। विष्न शिव कर पसारा, त्रै त्रै मेल मिलांयदा। निरगुण सरगुण खेल संसारा, साख्यात रूप प्रगटांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डारा, दर घर साचे आप वरतांयदा। रजो तमो सतो दए हुलारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त जोड़ जुड़ांयदा। पंज दस कर प्रकाश, दस पंज लेख लिखांयदा। त्रै त्रै कर नवास, त्तत्व तत्त इक्क जणांयदा। अंदर बाहर पावे रास, गुप्त ज़ाहर दिस ना आंयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाश, जल बिम्ब रूप वटांयदा। पवन

❋

❋

स्वासी दए स्वास, सास ग्रास लेख लखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादी हरि ब्रह्मादी पारब्रह्म आपणा नाउँ रखांयदा। पारब्रह्म सेवादार, साची सेवा आप कराईआ। लक्ख चुरासी कर प्यार, घर घर विच खोज खोजाईआ । अंदर वड़े डूँग्घी गार, आप आपणा राह तकाईआ। जोत निरँजन कर उज्यार, सति सरूपी डगमगाईआ। अमृत आत्म भर भण्डार, ठांडा सीर इक्क रखाईआ। आप आपणा खोल्ह किवाड़, आत्म सेजा रिहा सुहाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यार, वड दाता बेपरवाहीआ। मन मति बुध ना पावे सार, अनुभव दृष्टी आपणे हथ्थ रखाईआ। नाता तोड़ गढ़्ह हँकार, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। लेखा चुकाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पंचम शब्द करे कुड़माईआ। धुन अनादि सच्ची धुन्कार, अनहद साचा राग सुणाईआ। पंचम सखीआं मीत मुरार, साचा सोहला एका ढोला गाईआ। घर सुहञ्जणा आदि निरँजना एका बैठा एकँकार, दूजा संग ना कोए वखाईआ। ख़ालक ख़लक कर पसार, ख़लक ख़ालक दए वड्याईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदगार, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला इक्क इकल्ला आपणा आप वसाईआ। सच महल्ला सचखण्ड, हरि साचा आप उपजांयदा। सच महल्ला विच ब्रह्मण्ड, हरि आपणी रचन रचांयदा। सच महल्ला जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा । सच महल्ला इक्क इकल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा आप उपांयदा। सच महल्ला थिर घर, दूसर दर ना कोई वखाईआ। सच महल्ला जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सच महल्ला अंदर वड़, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। सच महल्ला आपे चढ़, सच सिँघासन आसन सोभा पाईआ। सच महल्ला वेखे खड़, एकँकारा वड वड्याईआ। सच महल्ला इक्क इकल्ला ना कोई सके फड़, हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाईआ। सच महल्ला अगम्म अथाह, सो पुरख निरँजन आप उपजांयदा । सच महल्ला बेपरवाह, हरि पुरख निरँजन वेख वखांयदा। सच महल्ला इक्क मलाह, एकँकारा आप अख्वांयदा। सच महल्ला साचा थाँ, श्री भगवान आप सुहांयदा। सच महल्ला साचा पकड़े बांह, अबिनाशी करता सेव कमांयदा। सच महल्ला करे सच न्याँ, पारब्रह्म आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क वखांयदा। सच महल्ला सच सिँघासन, हरि साचा आप सुहांयदा। सच महल्ला पुरख अबिनाशन, पारब्रह्म वड वड्यांअदा। सच महल्ला पृथ्मी आकाशन, गगन पाताल ना कोए बणांयदा। सच महल्ला साची रासन, निरगुण दाता आप रचांयदा। सच महल्ला इक्क इकल्ला करे वासन, रूप रंग ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड देवे वर, थिर थिर अंदर वड़, एका आपणी बूझ बुझांयदा। सचखण्ड दुआरा पुरख अकाल, अनडिठ

❋

❋

धाम रखाईआ। थिर घर खेल श्री भगवान, आदि जुगादी रिहा कराईआ। लोकमात खेल महान, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। घर विच घर सच मकान, दर घर साचा आप सुहाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, अंदर मन्दिर रिहा सुणाईआ। साचा मन्दिर कर परवान, आप आपणा चरन टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया अंदर आपे वड़, आप आपणी खोज खोजाईआ। काया अंदर हरि हरि मन्दिर, हरि साचा आप उपांयदा। त्रै त्रै लाया आपे जंदर, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। वसणहारा डूँग्घी कंदर, आपणा मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर वेख वखांयदा। हरि मन्दिर हरि सोभावन्त, निरगुण सरगुण विच टिकाया। हरि मन्दिर मेला साचे कन्त, घर साची वज्जे वधाया। हरि मन्दिर फुलवाड़ी फुल खिले बसन्त, साची रुतड़ी आप वखाया। हरि मन्दिर मिले एका नाम मंत, पुरख अकाल इक्क मनाया। हरि मन्दिर बणे साची बणत, जागरत जोत जोत रुशनाया। हरि मन्दिर महिमा गणत अगणत, कोटन कोटि रवि ससि बैठे सीस झुकाया। हरि मन्दिर मेला साचे सन्त, सतिगुर पूरा दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर विच वेख वखाया। हरि मन्दिर काया गढ़्ह, हरि सतिगुर आप सुहांयदा। हरि मन्दिर हरि जी वेखे वड़, आपणा कुंडा आपे लांहयदा। हरि मन्दिर एका अक्खर जाए पढ़, सो पुरख निरँजन आप पढ़ांयदा। हरि मन्दिर अग्नी हवन ना जाए सड़, ख़ाकी ख़ाक ना कोए मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर इक्क उपांयदा। हरि मन्दिर सच टिकाणा, घर घर विच आप रखाया। हरि मन्दिर शब्द बबाणा, गुर सतिगुर रिहा उडाया। हरि मन्दिर अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख गंवाया। हरि मन्दिर मिले साचा माणा, निमाण निमाणयां गले लगाया। हरि मन्दिर वेखे इक्क निशाना, धर्म निशाना इक्क झुलाया। हरि मन्दिर सुणे एका गाणा, छत्ती राग नैण शर्माया। हरि मन्दिर मिले पद निरबाणा, अमरा पद इक्क उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी काया मन्दिर हरि मन्दिर नाउँ उपजाया। हरि मन्दिर हरि गोपाल, हरि गोबिन्द वड वड्याईआ। हरि मन्दिर दीन दयाल, दयानिध आसण लाईआ। हरि मन्दिर जल्वा नूर नूर जलाल, नूर नूराना डगमगाईआ। हरि मन्दिर ना कोई शाह ना कंगाल, एका रंग सर्ब रंगाईआ। हरि मन्दिर हरि करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। हरि मन्दिर तुट्टे जगत जंजाल, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। हरि मन्दिर मिले नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना इक्क वखाईआ। हरि मन्दिर हरिजन हरि हरि आपे ल्ए भाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। हरि मन्दिर मिले गुर दलाल, साचा वणज इक्क वखाईआ। हरि मन्दिर वेखे आप गोपाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकारा, निरगुण सरगुण मेला कन्त भतारा, आत्म सेजा इक्क सुहाईआ। हरि

❋

❋

मन्दिर हरि सुहाया, बैठा त्रैगुण अतीत। एका मन्दिर नाम दृढ़ाया, किसे हथ्थ ना आए गुरदुआर मन्दिर मस्जिद मसीत। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, वखाए धाम इक्क अनडीठ। फड़ फड़ मार्ग आपे पाया, आप जणाए आपणी रीत। नेत्र नैण इक्क खुल्हाया, अठ्ठे पहर वसे चीत। राग अनादी इक्क अल्हाया, धुन अगम्मी सच संगीत। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया, गढ़्ह हँकारा भय भीत। आत्म सेजा दए सुहाया, हरिजन करे पतित पुनित। सर सरोवर इक्क नुहाया, एका रंग रंगाए हस्त कीट। निरगुण दीपक इक्क जगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि हरि मन्दिर आपे पेखे आपे गाए आपणा गीत। हरि मन्दिर हरि साख्यात, जन भगतां बूझ बुझांयदा। आपे बह बह मारे झात, सच झरोका आप खुलांयदा। आपे बन्द किवाड़ी वेखे ताक, आपणा पढ़दा आप रखांयदा। आपे अश्व घोड़े चढ़े राक, शब्द अगम्मी आप दोड़ांयदा। आपे मात पित भाई भैण सज्जण साक, पिता पूत आप अख्वांयदा। आपे चरन धूढ़ी होए ख़ाकी ख़ाक, आपे सीस ताज टिकांयदा। आपे जाणे आपणे भविख्त वाक, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। हरि मन्दिर तेरी साची गाथ, गहर गम्भीर आप सुणांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया तेरा राथ, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर लेख लिखांयदा। हरि मन्दिर लेखा हरि निरँकार, आप आपणा दए लिखाईआ। आपे गुर आपे अवतार, आपे सतिगुर नाउँ धराईआ। आपे राज जोग सिक्दार, आपे घर घर अलक्ख जगाईआ। आपे नाम भगत भण्डार, आपणी वस्त आप रखाईआ। आपे बोल शब्द जैकार, उच्ची कूक दए सुणाईआ। आपे सन्त सुहेले ल्ए तार, आत्म ब्रह्म इक्क जणाईआ। आपे गुरमुख करे सच प्यार, धाम अवल्लड़ा इक्क वखाईआ। आपे गुरसिख ल्ए उभार, गुर दीआ जोत जगाईआ। आपे साचे मन्दिर हो उज्यार, गुर मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनुभव प्रकाश आप रखाईआ। अनुभव प्रकाश हरि भगवन्ता, भेव कोए ना पांयदा। खेल खिलाए आदिन अन्ता, नाद अनादी नाद वजांयदा। जोत जगाए जुगा जुगन्ता, लोकमात वेस वटांयदा। लेखा जाणे साधन सन्ता, भगत भगतां मूल चुकांयदा। गुरमुख मेला नारी कन्ता, नर नरायण खेल खिलांयदा। मनमुखां तोड़े गढ़्ह हँकारी हंगता, माया ममता मोह चुकांयदा। हरि मन्दिर बह बह आपे होए मंगता, आपणी मंग आप मंगांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, हरि डूँग्घा सागर गहर गंभीरया। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, लेखा जाणे ना कोए पीर फ़कीरया। हरि पुरख निरँजण आप उपाए आपणा नाँ, वरनां बरनां तोड़े जंजीरया। एकँकारा पिता माँ, लक्ख चुरासी देवे ठंडा सीरया। आदि निरँजण जोत जगा, जोत निरँजण बख्शे शाह हकीरया। पुरख अबिनाशी वेस वटा, निरगुण

❋

❋

चढ़े चोटी इक्क अख़ीरया। श्री भगवान आपणा भाग वण्डा, करे खेल गुणी गहीरया। पारब्रह्म ब्रह्म नाउँ धरा, आपे कट्टे आपणी भीड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा बस्त्र चीरया। हरि बस्त्र चीर साचा रंग, लाल गुलालन आप रंगाईआ। कंचन गढ़्ह सुहाए पलँघ, साचा बंक वखाईआ। सूहा वेस करे अंग, गहर गम्भीर भेव ना राईआ। चिट्टा आसन मंगे मंग, आपणी सेजा आप सुहाईआ। पीली रंगन आपे रंग, पीआ प्रीतम वेख वखाईआ। नीली धारों पार लँघ, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। काली धार लक्ख चुरासी संग, काला भूशन इक्क हंढाईआ। सतिगुर पूरा हरि सरबंग, जुग जुग मातलोक करे रुशनाईआ। नाम वजाए सति मृदंग, सन्त साजन ल्ए उठाईआ। हरिभगत लगाए आपणे अंग, अंगीकार नाउँ रखाईआ। गुरमुखां अंदर आपे लँघ, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। गुरमुख आत्म सेजा सच पलँघ, सतिगुर पूरा रिहा सुहाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, जिस घर वर हरि पाया सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर वेखे थाउँ थाँईआ। हरि मन्दिर गुरमुख तेरा दर, हरि सतिगुर आप सुहांयदा। चरन कँवल कँवल चरन देवे धर, धरनी धरत धवल वड्यांअदा। सर सरोवर एका भर, अमृत धार वहांयदा। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, एका नाम लड़ फड़ांयदा। पंच विकार ना जाए अड़, माया ममता मोह मिटांयदा। सतिगुर दुआरा उच्च मुनारा एका हरि मन्दिर बहणा वड़, इट्टां गारा ना कोए लगांयदा। निरगुण दीवा बाती आपे धर, दिवस रैण डगमगांयदा। कमलापाती अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी दरस दखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक सच महल्ला इक्क इकल्ला आप वखांयदा। इक्क इकल्ला हरि बनवारा, पारब्रह्म बेअन्त। करे खेल एकँकारा, वल छल धारी जुगा जुगन्त। जन भगतां पावे आपे सारा, मेल मिलावा साची संगत। शब्द अगम्मी इक्क हुलारा, देवणहारा आदिन अन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख काया चोली रंगत। काया रंग चलूल, गुर सतिगुर आप रंगाईआ। दर घर साचे कोई ना लाए मूल, कीमत करता कोए ना पाईआ। जो जन चरन प्रीती रहे घोल, घोली घोल वेख वखाईआ। आत्म अन्तर आपे मौल, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे कंडे देवे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। नव सत्त रही अनभोल, ब्रह्मा ब्रह्म मति ना कोए जणाईआ। चौदां हट्ट कलिजुग खोल्ह, आपणा वणज रिहा कराईआ। जूठ झूठ तोले तोल, साची धार ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए फड़, हरि मन्दिर मेल मिलाईआ। हरि अंदर मन्दिर हरि हरि मेला, गुर गुरमुख आप करांयदा। एका घर वसे गुरू गुर चेला, गुर साजण खेल खिलांयदा। सतिगुर गुर गुरू गुरसिख सज्जण

❋

❋

सुहेला, सगला संग निभांयदा। गुरसिख वेखे गुर गुर वेला, वेला वक्त ना किसे जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि साजण वेख वखांयदा। हरि सज्जण हरि पेख्या, पारब्रह्म गुर करतार। जन भगतां लिखणहारा साचा लेखया, पुरख अबिनाशी अगम्म अपार। चारे वेद रहे भुलेखया, हरि का भेव ना पावण सार। ब्रह्मा विष्न शिव करन आदेसया, दोए जोड़ चरन निमस्कार। निरगुण सरगुण लख चुरासी आप प्रवेशया, आत्म ब्रह्म दए आधार। जीव ईश ईश जीव लिखणहारा लेखया, लेखा लिखे आप करतार। सच सुल्ताना हरि मेहरवाना नर नरेश्या, दो जहानी पावे सार। लहिणा देणा जाणे गणपति गणेश्या, आदि शक्ति होए उज्यार। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग धारे भेसया, बावन रामा कृष्न मुरार। आपे दाता जोद्धा सूरबीर वड मरगेसया, आप आपणा बल रिहा धार। आपे मुल्ला शेख मुसायक पीर दस्तगीर लिखे लेखया, आपे ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार। आपे शाह सुल्तानां राज राजानां करे ख़ाली ख़ीसया, आपे दर दर करे भिखार। आपे ग़रीब निमाणयां ताज धरे साचे सीसया, नव खण्ड दए आधार। पारब्रह्म अबिनाशी करता तेरी कोई ना करे रीसया, आदि जुगादी गुर अवतार। कलिजुग लेखा जाणे बीस इकीसया नानक निरगुण साची कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि मन्दिर सुहाए बंक दुआर। हरि मन्दिर हरि सुहञ्जणा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। हरिजन मेला साचे सज्जणा, घर बैठा बेपरवाहीआ। नेत्र नैणां नाम पाए कजला, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, अठसठ पन्ध मुकाईआ। अनहद ताल तलवाड़ा काया अंदर वज्जणा, गुर शब्दी दए सुणाईआ। सुरत सवाणी कोल बह बह सजणा, हरि हाणीआ हाणी दए मिलाईआ। पंज तत्त झूठा कच अन्तिम सभ दा भज्जणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। काल नगारा सभ दे सिर ते वज्जणा, काल दयाल आप रघुराईआ। हरिजन चाढ़े सच जहाज़ना, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। सो पुरख निरँजन मारे आपणी वाजना, हँ ब्रह्म ल्ए उठाईआ। आपे रचया आपणा काजना, आपणी करनी किरत कमाईआ। लेखा चुक्के राजन राजाना, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। प्रगट होए ग़रीब निवाज़ना, गऊ ग़रीब होए सहाईआ। मनमुखां कढ्ढे पाजना, जो जन बैठे हरि भुलाईआ। चिट्टे अश्व चढ़े्ह ताजना, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां चार कुंट दहि दिशा आपे फेरा पाईआ। गुरसिखां रक्खे लाजना, सिर समरथ हथ्थ रखाईआ। प्रगट होए देस माझना, निहकलंका नाउँ जणाईआ। सम्बल नगरी साजण साजणा, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। हरि मन्दिर सोहे शाहो शाबासना, पुरख अबिनाशन आसण लाईआ। सीस जगदीश रक्खे ताजना, लोकमात तख्त ताज दए उलटाईआ। लक्ख चुरासी दर दर घर घर भाजना, बिन हरि दिसे ना कोई सहाईआ। वहाए लहर ख़िज़र ख़वाजना,

❋

❋

इंदर मेघला मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए फड़, हरि मन्दिर वेस वटाईआ। हरि मन्दिर सोहे साचा बंक, हरि सतिगुर आप सुहांयदा। एका रंग वखाए राउ रंक, ऊँच नीच ना कोए जणांयदा। गुरसिख तराय जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लांयदा। शब्द अनाद वजाए डंक चोट नगारे इक्क लगांयदा। प्रगट होए वासी पुरी घनक, अकल कल धारी रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर आपे सोभा पांयदा। हरि मन्दिर हरि सुहाया, घर साचा इक्क वखन्नया। एका मंगल साचा गाया, राग तराना इक्क उपन्नया। एका सज्जण मेल मिलाया, घर चढ़या साचा चन्नया। सतिगुर पूरा वेखण आया, पुरख अबिनाशी आपे मन्नया। घर साचे डेरा लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, उत्तम जाता इक्क वखन्नया। हरि मन्दिर उत्तम ज़ात, वरन बरन ना कोए रखांयदा। हरि मन्दिर एका अमृत बूंद स्वांत, दूई द्वैत ना कोए जणांयदा। हरि मन्दिर एका दात, हरि आपणा नाउँ वण्ड वण्डांयदा। हरि मन्दिर एका गाथ, चौदां लोक सर्ब सुणांयदा। हरि मन्दिर एका पूजा पाठ, एका इष्ट मनांयदा। हरि मन्दिर एका तीर्थ एका ताट, अठसठ ना कोए जणांयदा। हरि मन्दिर एका घाट, गुरसिख औखी घाटी आप चढ़ांयदा। हरि मन्दिर खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा सांग रचांयदा। हरि मन्दिर लहिणा देण चुकाए आन बाट, मात गर्भ फंद कटांयदा। हरि मन्दिर हरि नामे करे दात, लख चुरासी पन्ध मुकांयदा। हरि मन्दिर पूरा करे घाट, गुरमुखां झोली आप भरांयदा। हरि मन्दिर वखाए साची खाट, प्रेम पटोला उप्पर पांयदा। हरि मन्दिर अमृत रस लैणा चाट, निझर झिरना आप झिरांयदा। हरि मन्दिर जोत जगे ललाट, डूँग्घी भँवरी कँवरी वेख वखांयदा। हरि मन्दिर राह तक्कण चौदां हाट, चौदां तबकां मुख भवांयदा। हरि मन्दिर आप सुहाए पुरख समराथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, सगला संग निभांयदा। हरि मन्दिर साचा संग, आदि अन्त विछड़ ना जाईआ। हरि मन्दिर वजाए नाम मृदंग, अनहद साची सेव कमाया। हरि मन्दिर कोटन कोटि वहे धारा गंग, गंग सुरस्ती जमना गोदावरी मुख शर्माईआ। हरि मन्दिर गुरमुख विरला मंगे मंग, लक्ख चुरासी गूढ़ी नींद सवाईआ। हरि मन्दिर हरिजन विरला जाए लँघ, कोटन कोटि साध सन्त जीव जंत भुल्ले फिरदे पान्धी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कट्टे भुक्ख नंग, आप लगाए आपणे अंग, हरि मन्दिर साचे बैठ पलँघ, नारी रूप चाढ़े रंग, कन्त कन्तूहला सूरा सरबंग, गुरमुख दूजा दर ना मंगण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुगा जुगन्ता साधन सन्ता, काया चोली चाड़े्ह रंग बसन्ता, लोकमात उतर कदे ना जाईआ ।

❋

❋

३ पोह २०१६ बिक्रमी अजीत सिँघ दे घर बटाला जिला गुरदासपुर

समरथ हथ्थ वडियाई, आदि जुगादि खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजन भेव ना राई, हरि पुरख निरँजन वेख वखांयदा। एकँकारा अगम्म अथाही, बेअन्त बेपरवाह आपणा वेस वटांयदा। पुरख अबिनाशी पकड़े बांह, श्री भगवान संग निभांयदा। पारब्रह्म प्रभ करे सच न्याँ, दर घर साचा आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा रचन रचा, सच निवासी आसण लांयदा। थिर घर महल्ला इक्क वसा, आदि निरँजन डगमगांयदा। इक्क इकल्ला सोभा पा, घर सुहञ्जणा आप वखांयदा। हरि मन्दिर हरि जीओ नाउँ धरा, निरगुण आपणा रंग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि पुरख समरथ आपे जाणे महिमा अकथ, आपणी कथा आप अल्हांयदा। हरि महिमा अकथ, भेव कोए ना पांयदा। शब्द अगम्मी चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमांयदा। आपणे मन्दिर हो प्रगट, आप आपणी कल वरतांयदा। आपे धुन अनादी मारे सट्ट, वैराग आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ वड्यांअदा। नाउँ वडियाई हरि निरँकार, आदि जुगादि उपाईआ। करे खेल अपर अपार, आप अपरम्पर भेव ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ हो उज्यार, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, लोकमात वेख वखाईआ। आपे देवे जोत अधार, निरगुण सरगुण दीआ आप टिकाईआ। आपे बख्शे सच प्यार, सच दुआरा इक्क वखाईआ। आपे देवे नाम अधार, साची वस्त झोली पाईआ। आपे खोल्ह बन्द कवाड़, आपणा मन्दिर दए वखाईआ। साचे मन्दिर जोत उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। हरि मन्दिर घर सुहञ्जणा, हरि साचा आप उपांयदा। सतिगुर पूरा आदि निरँजणा, निरगुण दाता आसण लांयदा। लक्ख चुरासी साचा सज्जणा, दर दर घर घर वेख वखांयदा। ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भन्नणहार, आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क वखांयदा। दर घर साचा उच्च मनारा, आदि जुगादी रचन रचाईआ। सरगुण मेला विच संसारा, निरगुण आपणा आप कराईआ। आपे देवे नाद धुन सची धुन्कारा, धुन, आत्मक वड वड्याईआ। घर मन्दिर वेख सच चुबारा, मीत मुरारा आसण लाईआ। डूँग्घी कंदर पार किनारा, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। कमलापाती हो उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। रवि ससि ना कोए सतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर बैठा वड़, गुरमुख साचा घर वखाईआ। साचा मन्दिर गुरसिख गढ़्ह, काया बंक आप सुहाईआ। सति सतिवादी अंदर वड़, सार शब्द करे पढ़ाईआ। सुरत सवाणी ल्ए फड़, एका डोरी नाम बंधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म घाड़न घड़, सुहञ्जणी घड़ी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। गुरमुख बूझे हरि दर सूझे, त्रैगुण रंग रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आप खुल्हाए भेव गूझे, सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। आप चुकाए लहिणा देणा, भेव मिटाए एका दूजे तीजे नेैण करे रुशनाईआ। चौथे घर चौथे पद पंज तत्त आपे झूझे, रती रत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साचे मार्ग पाईआ। साचा मार्ग बेपरवाह, जुग जुग आप लगांयदा। आप उपाए आपणा ना, लोकमात आप जपांयदा। सन्त सुहेले पकड़ बांह, आप आपणे गले लगांयदा। मनमुख जीव उडदे काँ, कागी डार रलांयदा। साचे हँसां सर सरोवर दए वखा, मान सरोवर इक्क नुहांयदा। माणक मोती चोग चुगा, सोहँ हँसा जाप जपांयदा। दूई द्वैती रोग कटा, हउमे गढ़ तुड़ांयदा। साचा हरि मन्दिर इक्क वखा, आसा तृष्ना जगत मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। जगत अभ्यास छुट्टा नाता, हरि पुरख निरँजन पाया। सो पुरख निरँजन सुणाए साची गाथा, नेत्र नैण ना बन्द कराया। एकँकारा लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, सिर आपणा हथ्थ रखाया। आदि निरँजन जोती नूर कर प्रकासा, घर घर विच दीपक दए जगाया। अबिनाशी करता खेल तमाशा, आप आपणा वेखण आया। श्री भगवान पाए रासा, मंडल मंडप आप सुहाया। पारब्रह्म आदि जुगादि ना कदे विनासा, ना मरे ना जाया। ब्रह्म ब्रह्म लेखा जाणे पवण स्वासा, लेखा लिखणहारा आप हो आया। खेले खेल पृथ्मी आकासा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड गगन मंडल चरनां हेठ दबाया। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल कर, मेल मिलावा इक्क वखाया। नाता तोड़ हठ तप, सति जोग इक्क वखाईआ। कोटन कोटि जन्म उतारे पाप, दुरमति मैल दए धवाईआ। आप पछाणे आपणा आप, ब्रह्म पारब्रह्म वखाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, साचा एका चन्द चढ़ाईआ। शब्द अगम्मी आपणी गाथ, पुरख समरथ आप सुणाईआ। लहिणा देणा चकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। इक्क जणाए पूजा पाठ, सोहँ शब्द सच्ची पढ़ाईआ। भट्ठ कराए तीर्थ अठसठ, सच सरोवर हरि चरन इक्क नुहाईआ। लक्ख चुरासी औखा घाट, गुरमुख साचे आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर वखाए साचा घर, घर शब्दी शब्द कुड़माईआ। नाता तोड़ जगत अशनान, आत्म अन्तर इक्क नुहांयदा। नाता तोड़ जगत वख्यान, साचा ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। नाता तोड़ जगत ज्ञान, साची सिख्या सिख समझांयदा। नाता तोड़ झूठ दुकान, साचे मार्ग आपे पांयदा। नाता तोड़ पंज शैतान, पंचम शब्द मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला साचे घर घर, मन्दिर आप वखांयदा। नाता तोड़ जगत साध, हरिजन हरि हरि रिहा मिलाईआ। नाता

❋

❋

तोड़ जगत नाद, काया नाद इक्क सुणाईआ। नाता तोड़ जगत दाद, नाम दाद झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर मेल हरि, हरि मन्दिर वेख वखाईआ। नाता तोड़ जगत पढ़ाई, आत्म अंदर इक्क लिव लांयदा। नाता तोड़ जगत जुदाई, हरि चरन प्रीती जोड़ जुड़ांयदा। नाता तोड़ जगत कुड़माई, गुर सतिगुर पल्ला नाम फड़ांयदा। नाता तोड़ धी जवाई, सुरत सवाणी शब्द नुहांयदा। नाता तोड़ अठ सठ पाणी, अमृत आत्म धार इक्क प्यांअदा। नाता तोड़ चार खाणी, चौथा पद इक्क सुहांयदा। नाता तोड़ रसना बाणी, अजपा जाप इक्क करांयदा। नाता तोड़ जगत कहाणी, अकथ कहाणी शब्द सुणांयदा। नाता तोड़ माया राणी, पद निरबाणी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपाकर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। नाता तोड़ जगत प्यार, हरि चरन कँवल समझाईआ। नाता तोड़ पुरख नार, हरि कन्त दए मिलाईआ। नाता तोड़ सगला यार, साचा साथी इक्क वखाईआ। नाता तोड़ माँ पुत भैण भाई हित संसार, नित नवित आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। नाता तोड़ जगत सरूप, निज आत्म सरूप आप दरसाईआ। नाता तोड़ जगत भूप, हरि पुरख मेल मिलाईआ। नाता तोड़ चारे कूट, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण एका रंग रंगाईआ। नाता तोड़ काया सूत, एका तन्दन तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे आप सुहाईआ। नाता तोड़ जगत सुल्तान, हरि साचे मेल मिलांयदा। नाता तोड़ आसा तृष्ना पीण खाण, धीरज धीर सति सन्तोख इक्क ज्ञान समझांयदा। नाता तोड़ जीव जहान, दरगाह साची मेल मिलांयदा। नाता तोड़ चार दीवारी जगत मकान, काया मन्दिर इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर वेखे आपे खड़, आप आपणा बंक वखांयदा। हरि मन्दिर सच दुआरा, हरि साचे आप उपाया। इक्क इकल्ला बैठा एकँकारा, निरगुण रूप डेरा लाया। बोध अगाधी शब्द जैकारा, आप आपणा दए सुणाया। सृष्ट सबाई खेल न्यारा, वेद कुरान भेव ना राया। शास्त्र सिमरत रहे पुकारा, लेखा लेख ना किसे जणाया। आदि जुगादी इक्क अवतारा, जुग जुग आपणा रूप वटाया। चौथे जुग खेल न्यारा, पुरख अगम्मड़ा रिहा कराया। निहकलंकी नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाया। गुरमुखां देवे चरन सहारा, दूजा दर ना कोए वखाया। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल अमृत बख्शे ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराया। गुरमुखां खोल्हया बन्द किवाड़ा, आपणा दरस कर कर तरस तारनहार आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मार्ग लाया। कोटन कोटि जन्म तप अभ्यास, लेखा लेख ना कोए लगाईआ। कोटन कोटि डूँग्घी कंदर वड़ वड़ बैठे डूँग्घे खात, नैण मूंद आसन

❋

❋

लाईआ। कोटन कोटि आप आपणा कर कर घात, बैठे राह तकाईआ। कोटन कोटि उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ पर्बत रहे झाक, औदा जांदा दिस ना आईआ। कोटन कोटि दिवस रैण लग्गे रहे खोल्हण ताक, बन्द किवाड़ी ना कोई खुल्हाईआ। कोटन कोटि बण बण बैठे पाकी पाक, मन दी मैल ना कोए धवाईआ। कोटन कोटि बैठे साकी साक, नाम प्याला जाम ना कोए प्याईआ। कोटन कोटि शाह सवार बैठे मार पलाक, आपणा अश्व रहे दौड़ाईआ। कोटन कोटि मनमुख करन चालाकी चलाक, सच चालाकी ना कोई कमाईआ। कोटन कोटि तन रमाई बैठे ख़ाकी ख़ाक, धूढ़ मस्तक मिली ना साची शाहीआ। कोटी कोटि गुरदर मन्दिर मस्जिद बह बह रगड़दे नाक, बिन सतिगुर पूरे नक्क नकेल किसे ना पाईआ। कोटन कोटि हवन पूजा करदे पाठ, जगत समग्री वण्ड वण्डाईआ। कोटन कोटि नहौदे तीर्थ अठसाठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। कोटन कोटि साधां सन्तां विके हाट, साची वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। कोटन कोटि ला ला गद्दीआं महंत बैठे उप्पर खाट, आत्म खाट ना किसे सुहाईआ। कोटन कोटि अलूणे रस रहे चाट, चात्रिक तृखा ना किसे बुझाईआ। कोटन कोटि रास मंडल रचौण कर कर नटूआ नाट, हरि का नाटक दिस ना आईआ। कोटन कोटि आपणे अंग रहे काट, अंगीकार ना होया साचा माहीआ। कोटन कोटि मुकाई बैठे वाट, जगत ज्ञान रहे दृढ़ाईआ। कोटन कोटि मस्तक तिलक लगायण ललाट, त्रै त्रै रूप वटाईआ। पुरख अबिनाश कलिजुग अन्तिम किसे ना दिसे साथ, घर घर ख़ाली टल्ल रहे खड़काईआ। कोटन कोटि लभ्भदे फिरन त्रलोकी नाथ, नाथ अनाथां ना होए सहाईआ। कोटन कोटि शरअ शरीअत बद्धे हक जनाब, हाज़र हज़ूर हज़रत नूर ना कोए दसाईआ। कोटन कोटि मुख रक्ख नकाब, निउँ निउँ सजदे रहे कराईआ। कोटन कोटि छड्ड छड्ड भज्जे आप, विच थलां आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, बिन आपणी किरपा मेल ना किसे मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दित्ता साचा दान, हरि मन्दिर बैठ काया मकान, राती सुत्तयां दरस दिखाईआ।