पुस्तकालयभाग ९

३ पोह २०१६ बिक्रमी चरन सिँघ दे घर हेमराजपुर ज़िला गुरदासपुर

सो पुरख निरँजन हरि सुल्तान, इक्क इकल्ला सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजन वड मेहरवान, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंक वड बलवान, बलधारी भेव छुपांयदा। आदि निरँजन खेल महान, जोती नूर डगमगांयदा। श्री भगवान नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटांयदा। अबिनाशी करता वसणहारा सच मकान, सच्चखण्ड डेरा आपे लांयदा। पारब्रह्म

❋

❋

मंगे दान, घर आपणे मंग मंगांयदा। आपे होए निगहबान, आप आपणा कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी आपणी खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजन वड बलवाना, एका एक अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजन सच निशाना, दर घर साचे आप झुलांयदा। एकँकारा पावे सारा दो जहाना, आवण जावण खेल खिलांयदा। आदि निरँजण हो प्रधाना, घर साचे रूप प्रगटांयदा। श्री भगवान सच तराना, आपणा आपे गांयदा। अबिनाशी करता आपे वेखे मार ध्याना, आपणा नैण आप खुल्हांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वासा खेल तमाशा, हरि हरि साचा आप करांयदा। सो पुरख निरँजण सच महल्ला, एका एक वसांयदा। हरि पुरख निरँजण ऊँच अटला, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। एकँकारा आपे फड़े आपणा पल्ला, आप आपणा बंध बंधांयदा। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बल्ला, बाती तेल ना कोए टिकांयदा। श्री भगवान वसणहारा जला थला, घट घट आपणा खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता सच सिँघासण एका मल्ला, सच दुआरे आसण लांयदा। पारब्रह्म सच संदेस एका घल्ला, शब्द अनादी अनाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता बेपरवाह, जुगा जुगन्तर बण मलाह, आप आपणा रूप धरांयदा। सो पुरख निरँजण गहर गम्भीर, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण आपे मारे आपणा तीर, सच निशाना आप रखांयदा। एकँकारा अमृत रक्खे ठांडा सीर, सर सरोवर इक्क वखांयदा। आदि निरँजण आपणा देवे आपे धीर, धीरज धीर आप धरांयदा। श्री भगवान एका रंग समाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणांयदा। अबिनाशी करता वसे धाम अनडीठ, दिस किसे ना आंयदा। पारब्रह्म प्रभ आपे जाणे आपणी रीत, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। सो पुरख निरँजण सच सुल्ताना, परम पुरख अख्वांयदा। हरि पुरख देवे दाना, आपणी दया आप कमांयदा। एकँकारा बन्न्हे गानां, दर घर साचे सगन मनांयदा। आदि निरँजण पाए आना, हुक्मी हुक्म आप अल्हांयदा। श्री भगवान वेस वटाए गोपी कान्हा, नारी कन्त आप हो जांयदा। अबिनाशी करता बणे दर दरबाना, दर दरवेश नर नरेश आपणी अल्फी आप हंढांयदा। पारब्रह्म प्रभ करे आदेस, निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार खेल अपार, रूप रंग ना कोए जणांयदा। सो पुरख निरँजण शहनशाह, एका हरि अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण सिफ्त सलाह, सलाही सलाह ना कोई सलांहयदा। एकँकारा बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। आदि निरँजण निथावयां देवे साचा थाँ, दरगाह साची थान इक्क सुहांयदा। श्री भगवान पकड़े बांह, आप आपणे गले लगांयदा। अबिनाशी करता पिता माँ, आप आपणी गोद सुहांयदा। पारब्रह्म आप जपाए आपणा ना, नाम निधाना आप भरांयदा। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। सो पुरख निरँजण साचा सज्जण, घर साचे सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजण इक्क वखाए साचा मजन, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लांयदा। एकँकारा आपे होए पड़दे कज्जण, साचा पर्दा एका पांयदा। आदि निरँजण दर घर, साचे सच नगारे वेखे वज्जण, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर सच महल्ला आप सुहांयदा। सच महल्ला सोभावन्त, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशी महिमा अगणत, वेद कतेब भेव ना आंयदा। आपे नार आपे कन्त, आपे आपणी सेज हंढांयदा। आपे चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जांयदा। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणा रूप धरांयदा। आपे साध आपे सन्त, गुर पीर अवतार आप अख्वांयदा। आपे जीव आपे जंत, आपे जागरत जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी खेल तमाशा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार, एका आप उपांयदा। ना कोई दिसे चार दिवार, ना कोई बणत बणांयदा। दीवा बाती ना कोई उज्यार, ना कोई सेव कमांयदा। शाह सुल्तान ना कोई सिक्दार, जगत भूप ना रूप वटांयदा। खड़ग खण्डा ना तेज कटार, तीर कमान ना कोई उठांयदा। ना कोई मंगे भुक्खा नंगा भिखार, भिखक भिच्छया झोली कोए ना पांयदा। रवि ससि ना कोई सतार, मंडल मंडप ना कोई सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए उज्यार, चारे वेद ना कोए लिखांयदा। खाणी बाणी ना बन्न्हे धार, जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज रचन ना कोई रचांयदा। महल्ल अटल ना कोए मुनार, सरगुण रूप ना कोए प्रगटांयदा। धरत धवल ना करे प्यार, जल बिम्ब ना कोए धरांयदा। सचखण्ड निवासी खेल अपार, पुरख अगम्मड़ा आप करांयदा। अलक्ख अगोचर वसे न्यार, सति पुरख निरँजण आपणा नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हरि हरि आपणा मेल मिलांयदा। हरि पुरख निरँजण कर प्यार, आपणे अंग लगांयदा। एकँकारा दए सहारा, सगला संग वखांयदा। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूर नुराना रूप धरांयदा। श्री भगवान सांझा यार, वरन गोत ना कोए बणांयदा। अबिनाशी करता वेखे इक्क अखाड़, थिर घर साची रचन रचांयदा। पारब्रह्म धुर दरगाही साचा लाड़, दर घर साचा इक्क अख्वांयदा। शब्द सिँघासण कर त्यार, एका आसण सेज विछांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। सचखण्ड दुआरे वसया, हरि सज्जण शहनशाह। आदि जुगादि फिरे नस्सया, जुग जुग बणे मात मलाह। लक्ख चुरासी काया मन्दिर आपे वसया, आपे बैठा जोत जगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा नाँ। आपणा नाउँ हरि भगवान, दरगाह साची आप उपजाईआ। साचा सुत कर बलवान, शब्दी शब्द शब्द

❋

❋

वड्याईआ। आपे वेखे कंसा काहन, साची सोभा आपे पाईआ। आपे देवे आपणा दान, साची झोली नाम भराईआ। आपे दरगाह कर परवान, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। आपे बख्शे साचा माण, लोकमात वड वड्याईआ। आपे लक्ख चुरासी कर प्रधान, घर घर विच आप सुहाईआ। आपे देवे धुर फ़रमान, शब्द अगम्मी तार हिलाईआ। काया मन्दिर सच मकान, त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाईआ। पंचम मेला विच जहान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे कुड़माईआ। मन मति बुध कर प्रधान, उप्पर माया पर्दा पाईआ। आसा तृष्ना नार रकान, साचा जोबन रही हंढाईआ। पंच वसाए विच शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। आपणा करे बन्द मकान, बजर कपाटी कुण्डा लाईआ। किसे हथ्थ ना आए जगत जीव नादान, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। गुरमुख विरला होए चतर सुजान, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अमृत बख्शे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख गुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड खेल खिलाईआ। सचखण्ड खेल खिलंदड़ा, पारब्रह्म निरँकार। जुग जुग आपणा वेस वटंदड़ा, लोकमात ल्ए अवतार। लख चुरासी वेख वेखंदड़ा, घट घट अंदर जोत उज्यार। शब्द अनाद धुन वजंदड़ा, अनहद सुणाए साची धुन्कार। सर सरोवर इक्क सुहंदड़ा, आत्म भरया जल भण्डार। दर दरवाज़ा आप खुलंदड़ा, दूई द्वैती देवे मार। आत्म सेजा सच सुहंदड़ा, हरिजन साचे कर प्यार। सोई सुरती आप उठंदड़ा, एका देवे शब्द हुलार। घर साचे मेल मेलंदड़ा, करे खेल अगम्म अपार। ब्रह्म पारब्रह्म एका रंग रगंदड़ा, नाता तुट्टे सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार। वड संसारी हरि भगवन्त, आदि जुगादि समाया। लेखा जाणे साचे सन्त, हरिभगतन मेल मिलाया। गुरमुख मेला नारी कन्त, आत्म सेजा रंग रंगाया। गुरसिख महिमा गणत अगणत, लेखा लिख ना सके कोई राया। करे वख लख चुरासी विच्चों जीव जंत, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, सतिगुर एका रूप जणाया। सतिगुर रूप हरि भगवान, शब्दी बणत बणांयदा। गुर गुर वेखे विच जहान, पंज तत्त डेरा लांयदा। साचा नाम कर प्रधान, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणांयदा। लोआं पुरीआं पाए वण्ड, आप आपणा मुख छुपांयदा। गुरमुखां मिटाए दूई द्वैती कंध, भाण्डा भरम भउ भनांयदा। आप सुणाए आपणा सुहागी छन्द, आपणा भेव आपे आप खुल्हांयदा। लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख बिधाता, जुग जुग मेटे अन्धेरी राता, जन भगतां देवे साची दाता, शब्द पढ़ाई एका गाथा, साचा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। साचा मन्त्र साचा नाम निधान, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। भगतन

❋

❋

देवे इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म वखाईआ। सन्तन सुणाए साचे कान, आपणा नाद आप वजाईआ। गुरमुखां करे दर परवान, आप आपणी अंक लगाईआ। गुरसिखां देवे जीआं दान, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ । जुग जुग शब्द बबाण, हरि साचा सच चढ़ांयदा। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मा विष्न शिव आपणे भाणे आप रहांयदा। करोड़ तेतीस पाए आण, सुरपति राजा इंद निउँ निउँ सीस झुकांयदा। लोकमात निरगुण सरगुण हो प्रधान, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। शब्द झुलाए सच निशान, नाम साचा वड वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी खेल खिलांयदा। लोकमात हरि भगवन्त आपणी धार बंधाईआ। जोत जगाए जुग जुगन्त, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। आप उठाए साचे सन्त, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। मेल मिलावा हरि हरि कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। भरमे भुले जीव जंत, जन जनका ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। रंग रतड़ा रंग रंगीला, एका पुरख अख्वांयदा। आदि जुगादि छैल छबीला, सति पुरख निरँजन नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण आपे वेखे आपणा सच कबीला, लक्ख चुरासी फोल फोलांयदा। हरि पुरख निरँजण दो जहानां करे आपणा हीला, आप आपणा बिरध धरांयदा । एकँकारा जगत वकीला, हरिजन साचे आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर बण मलाह, हरिजन साचे ल्ए जगा, साचे बेड़े आप चढ़ा, दो जहानां पार करांयदा। दो जहानां उतरे पार, गुरसिख वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा देवे तार, आदि जुगादि वेस वटाईआ। दो जहाना करे प्यार, निरगुण सरगुण मेल मेलाईआ। दिस ना आए विच संसार, दोए दोए लोचण वेख थक्की सर्ब लुकाईआ। जिस जन खोले्ह बन्द किवाड़, तीजा नैण आप खलाईआ। साचे पौड़े देवे चाढ़, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, माया ममता मोह चुकाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, निरगुण जोत डगमगाईआ। अमृत देवे ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। काग उडाए हँसा डार, माणक मोती चोग चुगाईआ। नादि सुणाए सच्ची धुन्कार, घर मन्दिर शब्द अलाहीआ। आप सुणाए सुणावणहार, दूसर संग ना कोई रखाईआ। अनहद ढोला मृदंग वज्जे अपार, सतिगुर पूरा आप वजाईआ। सुरत सवाणी रहे खबरदार, आलस निन्दरा दए मिटाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तोड़े हँकार, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। लेखा जाणे अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर भेव ना राईआ। साची सेजा कर प्यार, आपे बैठा आसण लाईआ। हरिजन साचे कर त्यार, आप आपणी भुजां उठाईआ। चतुर्भुज हरि मीत मुरार, आदि शक्ति रूप विस्माद, विस्माद रिहा समाईआ। करे खेल अगम्म अपार, धाम अगम्म इक्क सुहाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वसया

❋

❋

बाहर, त्तत्व तत्त ना कोई रखाया। खुशी गम ना कोई प्यार, हरख़ सोग ना कोई जणाईआ। गुरसिखां बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। वरन गोत करे ख्वार, आत्म ब्रह्म इक्क वड्याईआ । हरन फरन नेत्र खोल्ह गुर अवतार, आपणा रूप दरसाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वाअ ना लग्गे तत्ती हाढ़, जिस मिल्या हरि हरि सच्चा शहनशाहीआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा फिरे पिच्छे अगाड़, जग भगतन सेव कमाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, रैण अन्धेरी रहिण ना पाईआ। कूड़ी क़िया करे छार, खाकी खाक आप उडाईआ। मनमति ना करे शंगार, वेसवा नार ना कोई अख्वाईआ। घर घर अंदर करे प्यार, धरत धवल दए वड्याईआ। करनी करता करे आप निरँकार, दूसर होर ना संग रखाईआ। खेले खेल पुरख करतार, नर नरायण वज्जी वधाईआ। दो जहानां बण सिक्दार, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। सति सरूपी साचा निशाना एका चाढ़, सत्ते दीपां नौ खण्डां ब्रह्मण्डां आप वखाईआ। सीस रक्ख सच दस्तार, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। लक्ख चुरासी रच रच काज, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। साचे सन्तां मारे इक्क आवाज़, लिखण पढ़न विच ना आईआ। धुरदरगाही देवे दाज, नाम वस्तू झोली पाईआ। शब्द चढ़ाए सच जहाज, एका चप्पू हथ्थ उठाईआ। जन भगतां साजन आपे साज, आपणे भाण्डे आप घड़ाईआ। जुगा जुगन्तर रक्खे लाज, भुल्ल रहे ना राईआ। हरि का नूर ना झल्ले कोई ताब, गुर पीर अवतार रहे गाईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, बोध अगाधी इक्क अख्वाईआ । जोती जोत सरुप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाला दीन दयाला, सचखण्ड दुआर वसे सच्ची धर्मसाला, साचे सिँघासण आसण सोभा पाईआ । सोभावन्त सचखण्ड दुआर, साचा आसण लांयदा। निरगुण रूप आप निरँकार, निरवैर आपणा खेल खिलांयदा। अजूनी रहित अन्त ना पारावार, भेव अभेद ना कोई खुलांयदा। जुग जुग आवे जावे आपणी वार, आप आपणी रचन रचांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, कौड़े रीठे भन्न वखांयदा। हरि का भेव अगम्म अपार, वेद कतेब भेव ना पांयदा। कागद कलम लिख लिख गई हार, हरि का हिसाब ना कोई आंयदा। साध सन्त करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणांयदा। गुर सतिगुर कहे अन्त ना पारावार, बेअन्त नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, निरगुण आपणा रूप धरांयदा। जोती जामा भेव न्यार, लोआं पुरीआं खेल खिलांयदा। लेखा जाणे रवि ससि सतार, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा। करोड़ तेतीसा दए अधार, सुरपति राजा अक्ख खुल्हांयदा। गण गंधर्ब लेखा जाणे आर पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि गोपाला दीन दयाला, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, आपणी चाल आप रखांयदा। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी

❋

❋

चाल, नर नरायण आप चलांयदा। हरि पुरख निरँजन खेल निराल, अकल कल वरतांयदा। एकँकार बण दलाल, लोकमात वेस वटांयदा । आदि निरँजन जोत जलाल, जल्वा नूर डगमगांयदा। अबिनाशी करता सद प्रितपाल, सूरा सरबंग नाउँ धरांयदा। श्री भगवान वेखणहारा पत डाल, आप आपणा बल धरांयदा। पारब्रह्म त्रैगुण माया पा जंजाल, लक्ख चुरासी बन्धन पांयदा। पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्यांअदा। त्रैगुण बद्धा नाता, लक्ख चुरासी आप हंढाईआ। खेले खेल पुरख समराथा, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। जगत अन्धेर अन्धेरी राता, चार कुंट अन्धेरा छाईआ। चारे वरन गायन गाथा, हरि का रूप दिस ना आईआ। लहिणा चुक्के ना मस्तक माथा, पूर्ब लेखा ना कोई रखाईआ। अंदर मन्दिर ना सुणाए कोई पूजा पाठा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। मानस जन्म पूरा ना करे कोई घाटा, अठ सठ तीर्थ रहे नहाईआ। नज़र ना आए जोत लिलाटा, लाटां वाली रहे ध्याईआ। अमृत प्याए ना साचे बाटा, भर प्याला जाम ना कोई प्याईआ। नेड़ ना दिसे आपणी वाटा, आत्म ब्रह्म ना कोई रुशनाईआ। आपणा पर्दा ना किसे पाटा, घर मन्दिर ना वेख वखाईआ। कलिजुग खेले खेल बाज़ीगर नाटा, आप आपणा सांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए समझाईआ। हरिजन साचा पेख्या, पेखणहार निरँकार। धुरदरगाही लिखे लेखया, लिखणहार आप करतार। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख्या, पीर दस्तगीर होए ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा धारे भेख्या, निरगुण मात ल्ए अवतार। मुछ दाढ़ी ना दिसे केसया, मूंड मुंडाए ना विच संसार। आपे होए नर नरेसया, सचखण्ड निवासी बेऐब परवरदिगार। हरि हरि लेखा जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश्या, आप आपणी बन्न्हे धार, आप फिरे देस प्रदेसया, लोआं पुरीआं पावे सार। ब्रह्मण्डां खण्डां आप प्रकासया, निरगुण दाता जोत उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल करे अगम्म अपार। अलक्ख अगम्म अगम्मड़ा, हरि साची खेल खिलांयदा। मात पित ना अम्मी अम्मड़ा, सुत गोद ना कोई बहांयदा। पैसा पल्ले ना दमड़ी दमड़ा, साचा हट्ट इक्क खुल्हांयदा। ना खुशी ना गमड़ा, नेत्र नीर ना कोई वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण खेल नर हरि नरायण आपणा नाउँ धरांयदा। खेले खेल नर हरि बनवारी, अकल कल धराईआ। खेले खेल अगम्म अपारी, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां देवे नाम भण्डारी, एका वस्त हथ्थ फड़ाईआ। गुरसिख आत्म रहे ना मात कुँवारी, हरि हरि साचा कन्त प्रनाईआ। इच्छया भिच्छया करे सच शंगारी, एका गहिणा शब्द तन पहनाईआ। सचखण्ड निवासी घर वसाए एका बारी, सथ्थर यारड़ा हेठ वछाईआ। कलिजुग

❋

❋

अन्तिम आई वारी, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ारी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उत्तर पूर्ब पछम दक्खण रिहा विचारी, सच सिँघासण बैठा बेपरवाहीआ। पंडत पांधे पत्तरी ना किसे विचारी, मन का पत्रा ना कोई उलटाईआ। ग्रन्थी पन्थी पढ़ पढ़ गए हारी, हरि का रूप नज़र ना आईआ। बिन सतिगुर कोई ना चढ़े्ह उच्च अटारी, चढ़ चढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अठसठ तीर्थ होए ख्वारी, धीआं भैणा रहे तकाईआ। ना कोई पुरष ना कोई नारी, नर नरायण ना घर बहाईआ। जगत जीव होए हँकारी, जगत सेवा रहे कमाईआ। आपणी करे ना कोई कारी, जगत वैद सर्ब अख्वाईआ। बिन गुरमुख लेखे लग्गे ना किसे दी दाढ़ी, सतिगुर चरन ना जो छुहाईआ। काया फसल ना पक्कणा अन्तिम हाढ़ी, कच्चे फल दए तुड़ाईआ। बिन सतिगुर पूरे फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, दरगाह साची ना कोई बहाईआ। लक्ख चुरासी लुट्टे मौत लाड़ी, घर घर आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख मिले पाया पारब्रह्म परखोतम बेऐब परवरदगारी, वेले अन्त होए सहाईआ। शाहो भूप हरि सच सिक्दारी, साचे तख्त डेरा लाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारी, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराईआ। कलिजुग अन्तिम खेल निराली, प्रगट होए बेपरवाहीआ। तेज कटार ना कोई उठाली, खड़ग खण्डा ना कोई चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए वर, जिस जन बूझ बुझाईआ। गुरमुख चतर सुजान, गुर सतिगुर दया कमांयदा। गुरसिख चतर सुजान, सतिगुर मेल मिलांयदा। गुरसिख चतर सुजान, घर मन्दिर बंक सुहांयदा। गुरसिख चतर सुजान, अंदर मन्दिर जोत जगांयदा। गुरसिख चतर सुजान, शब्द धुन राग अल्हांयदा। गुरसिख चतर सुजान, साची सखीआं मेल मिलांयदा। गुरसिख चतर सुजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द विचोला आप बणांयदा। शब्द विचोला लोकमात, जुग जुग हरि हरि आप प्रगटांयदा। बैठा रहे इक्क इकांत, दरगाह साची सोभा पांयदा। उत्तम रक्खे आपणी ज़ात, वरन गोत ना वण्ड वण्डांयदा। जन भगतां देवे साची दात, साची वस्त साचे हट्ट विकांयदा। चौदां लोक वखाए एका खाट, आपणा आसण आपे लांयदा। चौदां तबकां मेटे वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकांयदा। जन भगतां पूरा करे घाट, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दाता इष्ट गुरदेव सृष्ट सबाई आप बुझांयदा। एका शब्द गुर सूर, दूसर रूप ना कोई जणाईआ। आदि जुगादी आसा मनसा पूर, ना मरे ना जाईआ। जुगा जुगन्तर हाज़र हज़ूर, हरि सच्चा बेपरवाहीआ। ना नेड़े ना दिसे दूर, निज आत्म डेरा लाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। आदि जुगादि सद भरपूर, अतोल अतुल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्क वखाईआ। शब्द गुर नौजवान, एका रंग

❋

❋

समाया। आप झुलाए सच निशान, दर घर साचे आप उठाया। आपे लेखा जाणे गोपी काहन, मंडल रास आप रचाया। आपे राम रूप भगवान, ग़रीब निमाणे गले लगाया। आपे लोकमात हो प्रधान, निरगुण नाम सति आप दृढ़ाया। आपे खड़्हग खण्डा फड़ कृपान, ब्रह्मण्डां वेख वखाया। आपे चिल्ला तीर कमान, तीर तुफंग आप वखाया। आपे होए हरि मेहरवान, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। पतित पापी सर्ब तर जाण, जिस जन आपणी दया कमाया। करे प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर मिटाया। चरन धूढ़ कराए अशनान, दुरमति मैल रहे ना राया। दरगाह साची देवे माण, लख चुरासी फंद कटाया। राए धर्म मुख शर्माण, चित्रगुप्त ना लेख वखाया। जिस जन सतिगुर पूरा मिल्या आण, अन्तिम जोती जोत मेल मिलाया। शब्द वखाए सच बिबान, लोआं पुरीआं वेख वखाया। सच्चखण्ड वखाए इक्क मकान, सचखण्ड निवासी आप सुहाया। विरले सन्त कन्त भगवन्त रंग रलीआं मनाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार, जगत सागर वेख वखाया। जगत सागर डूँग्घी गार, हरि सतिगुर वेख वखांयदा। गुरमुख साजण ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझांयदा। मनमुखां धक्का देवे मार, धरनी हौला भार करांयदा। धर्म राए दर खोल्ह किवाड़, साचा लेखा लेखे हथ्थ रखांयदा। ना कोई छुडाए सज्जण मीत मुरार, मात पित भाई भैण ना संग रखांयदा। बिन सतिगुर पूरे कोई ना उतरे पार, वेला अन्त ना कोई वखांयदा। शाह सुल्तान रोवण ज़ारो ज़ार, तख्त ताज सर्ब तजांयदा। हरि सन्त हरिभगत एका शब्द बोल जैकार, वेले अन्तिम खुशी मनांयदा। दर घर आए मीत मुरार, फड़ बाहों गले लगांयदा। गुरसिखां उठाए सिर आपणे भार, सीस जगदीस आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बीस इकीस शब्द हदीस चार वरन चार कुण्ट नौ खण्ड विच ब्रह्मण्ड सूरा सरबंग आपणा आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, इक्क वखाए साचा घर, काया मन्दिर आपे वड़, आप आपणा मेल मिलांयदा।