पुस्तकालयभाग ९

चन्नण सिँघ दे नवित पिण्ड पंज गराईआं जिला गुरदास पुर

हरि सूरा सरबंग, परम पुरख वड वड्याईआ। ठग्ग ठगोरी रिहा ठग्ग, लख चुरासी वेख वखाईआ। लेखा जाणे हँस कग, काग हँस मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया रिहा डंन, जोती लम्बू अग्नी लाईआ। रैण अन्धेरी रही वग, चारों कुण्ट जड़ हिलाईआ। दरस दिखाए आप उप्पर शाह रग, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर जाणे आपणा मग, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। वेख वखाए आपणा पद, घर चौथा सहिज सुभाईआ। नाम वजाए शब्द नद, ब्रह्म ब्रह्मादि दए सुणाईआ। प्रगट होए आदि जुगादि, जुग करता बेपरवाहीआ। लेखा जाणे सन्त साध, गुर पीर अवतार सेवा लाईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हर घट थाँईंआ। सतिगुर चतर सुजाना, मन मति बुध ना कोई जणाईआ। सति सरूपी शब्द ज्ञान, अनुभव प्रकाश वखाईआ। आत्म अन्तर वेखे बख्शे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। राग सुणाए रागी कान, सच सितार आप हिलाईआ। दो जहाना देवणहारा एका दान, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। निरगुण रूप श्री भगवान, हर घट बैठा आसण लाईआ। सति सन्तोखी वड मेहरबान, हरख सोग ना कोई जणाईआ। कोटन कोटि भुल्ले फिरन विच जहान, सतिगुर पूरा दिस ना आईआ। पर्बत चोटी चढ़ चढ़ करन ध्यान, नेत्र नैण ना कोई दरसाईआ। मन्दिर बह बह करन ज्ञान, रसना जिह्वा रहे हिलाईआ। तीर्थ तट्टां कर अशनान, जीव जंत रहे कुरलाईआ। कोटन कोटि देंदे दान, धनी देवत रहे मनाईआ। कोटन कोटि पूजा पाठ कराण, रवि ससि पूजस सीस झुकाईआ। कोटन कोटि गायन गाण, रसना जिह्वा मुख सलाहीआ। कोटन कोटि वेखण सच निशान, दिस ना आए शहनशाहीआ। आदि जुगादी इक्क भगवान, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। साची सखीआं हरि हरि काहन, साचा मंगल आपे गाईआ। एका दाता कर परवान, आपणी इच्छया आपे वेख वखाईआ। देवणहारा हरि जी माण, अभिमानीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, चार वरन सरन समझाईआ। साची सरन गुण निधान, जन्म मरन फंद कटाईआ। आवण जावण चुक्के कान, राए धर्म ना दए सजाईआ। दरगाह साची सच मकान, तख्त निवासी आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रंग रतड़ा साचा माहीआ। रंग रतड़ा हरि भगवान, रंग रंगीला इक्क अख्वांयदा। साची सिख्या दो जहान, ब्रह्म विद्या आप पढ़ांयदा। धुर दा लेखा हरि फ़रमाण, शब्द अनादी आप सुणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर ध्यान, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद निउँ निउँ सीस झुकांयदा। गण गंधर्ब सारे गाण, रसना जेहवा ना कोई हिलांयदा। नौ नौ सत्त सत्त वेखे मार ध्यान, लक्ख लक्ख गेड़ा आप दवांयदा। लक्ख लक्ख

❋

❋

कर परवान, चार वरनां नाम करांयदा। नेत्र खोल्ह जगत महान, आपणी कुदरत वेख वखांयदा। साचे तख्त बैठ भगवान, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। हरिजन साचे कर परवान, शब्दी शब्द मेल मिलांयदा। आप कराए आपणी सच पछाण, ओहला पड़दा आप चुकांयदा। कर प्रकाश साचे भान, बिमल रूप आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जगत ठगोरी ठग्गया, ठग्गणहार करतार। लक्ख चुरासी विच्चों कोए ना छड्डया, भुल्ल ना जाए विच संसार। हरिजन भगत आप आपणा आपे कढ्ढया, आप आपणी किरपा धार। जगत विकारा विच्चों वढ्ढया, नाम खण्डा फड़ कटार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्मां ल्ए विचार। पूर्ब लेखा वेखणहार, एका एकंकारया। आवे जावे विच संसार, जुग जुग खेल अगम्म अपारया। वरते वरतावे साची कार, करनी करता नाउँ धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्म जन्म वेख वखा रिहा। जगत ठग्ग ठग्गी ठग्गदा, सज्जण वड दयाल। कलिजुग माया अग्नी मघदा, तृष्ना भुक्ख ना कोए सुकाल। सतिगुर पूरा एका लभ्भणा, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। खेले खेल सूरा सरबग्ग, नानक निरगुण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराईआ। ठग्गी ठग्ग तजांयदा, वेखे नाम आधार। सतिगुर साचा हुक्म सुणांयदा, तेरा लेखा विच संसार। तेरा अन्तिम पन्ध मुकांयदा, पुरख अबिनाशी पावे सार। आपणी कल आप धरांयदा, रूप अनूप सच्ची सरकार। जन्म अजून अजूनी आप फिरांयदा, अजूनी रहित खेल अपार। मानस जन्म फेर दुआंयदा, भवजल सागर करे पार। पिछला लेखा आप मिटांयदा, अग्गे बख्शणहार निरँकार। धर्म राए ना नैण उठांयदा, चित्रगुप्त ना बणे लिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पावणहारा सार। साची सार संभालदा, परम पुरख करतार। गुरमुख साचे पार उतारदा, आप आपणी किरपा धार। कन्ढ्ढा जाणे पार उरारदा, वेखणहार मँझधार। दर घर साचा आप उसारदा, सचखण्ड महल्ला उच्च मुनार। गुरमुख एका आपणे वाड़दा, लख चुरासी करे ख्वार। झूठे सन्तां जड़ उखाड़दा, शब्द डण्डा तेज कटार। राह दिसे ना परवरदगार दा, रसना कूड़ी गढ़्ह हँकार। धर्म राए अगे डालदा, कुंभी नर्कां देवे वाड़। फड़ बांहों ना कोए निकालदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल सज्जण ठग्ग यार दा। सज्जण सज्जण मनंदड़ा, परम पुरख करतार। जग ठग्गया मुक्कया पन्धड़ा, भवजल उतरया पार। डूँग्घा सागर वहण नैण दा, नैण नैणां दए वखाल। सतिगुर सच्चा पातशाह शाहां सिर शहनशाह, लेखा जाणे शाह कंगाल। दो जहानां बणे इक्क मलाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां करे संभाल। साचा सुत उभारदा, हरि सज्जण

❋

❋

मीत मुरार। जूठे झूठे फल उजाड़दा, पत डाली ना दिसे विच संसार। नाम खण्डा हथ्थ उठालदा, दो जहानां मारे मार। तोड़े लंका गढ़्ह हँकार दा, ग़रीब निमाणे ल्ए उभार। त्रैगुण माया अग्नी साड़दा, आपणी अग्नी आपे बाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे कराए सदा प्रितपाल। प्रितपालक प्रितपालया, परम पुरख करतार। जन भगतां होए आप दयालया, देवे दरस अगम्म अपार। चरन भिखार बणाए काल महांकालया, दो जहानां पैज संवार। शब्द वजाए साचा तालया, ना कोई दिसे तार सितार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण लाए पार। हरि सज्जण बेड़ा बन्न्हया, परम पुरख करतार। लोकमात चढ़या चन्नया, निरगुण जोत नूर उज्यार। झूठे साधां देवे डन्नया, कलिजुग अन्तिम करे ख्वार। कलिजुग काया माटी भाण्डा घड़या सो भन्नया, थिर रहे ना कोए विच संसार। बैठा वेखे छप्पर छन्नयां, डूँग्घी कँवरी ल्ए उठाल। गुरमुख विरला जननी जन जणया, जिस मिल्या आप दीन दयाल। हरि दर हरिजन मन मनूआं एका मन्नया, गुर शब्द सच्चा दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे आपणे लाल। गुरसिख लाल अनमुल्लड़ा, कीमत कोए लोक ना पाईआ। मातलोक ना रुलड़ा, चौदां लोक ना हट्ट विकाईआ। आप उपज्या आपणा साचा फुलड़ा, पत डाल्ही आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा घर, घर इक्क समझाईआ। इक्क इक्क करतार, इक्क इक्क आप भवाईआ। लक्ख चुरासी जीव ना करे विचार, बस्त्र गहिणा ना कोई वखाईआ। दोए सहँसर कर पुकार, बाशक तशका रिहा कुरलाईआ। विष्नूं सुत्ता पैर पसार, सांगोपांग सेज बणाईआ। ब्रह्मा चारे मुख रिहा ललकार, उच्ची कूक दए दुहाईआ। चारे वेद रहे पुकार, हरि का भेव कोई ना पाईआ। आदि जुगादि अजूनी रहित खेले खेल विच संसार, निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। भगत भगवन्त मेला अगम्म अपार, अगम्मड़ी सेजा आप सुहाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े ना पावे कोई सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे नाम दए वड्याईआ। झूठी ठग्गी जगत ठगौर, काम क्रोध लोभ मोह हलकाया। झूठी बस्ती होया बौर, नाम ख़ुमारी ना कोए रखाया। आत्म अन्धेरा होया घोर, गहर गम्भीर दिस ना आया। मानस जन्म ना गया सौर, लख चुरासी फंद ना कोई कटाया। साचे नाम ना रगड़ा लाया पीता दौर, सच प्याला हथ्थ ना किसे फड़ाया। मन मूर्ख चढ़या झूठे घोड़, हरि का शब्द ना कोई रखाया। घर साचे मिले ना एका होड़, निरगुण निरगुण वेख वखाया। हरि हरि ना गाया निरँकारी दोहर, रसना जगत विवाद वधाया। लेखा चुक्के ना तोर मोर, तोर मोर एका रंग रूप रंगाया। पंज तत्त दिसे गागर कोर, साचा अक्खर ना किसे लिखाया। मन का घोड़ा किसे ना होड़ा, दहि दिशा दए दुड़ाया। गुरमुख

❋

❋

विरला सतिगुर पूरे आपणे चरन कँवल संग जोड़ा, चरन चरनोदक मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। हरिजन साचे मेलदा, जुगा जुगन्तर साची कार। आपणी खेल आपे खेलदा, मनमुखां मारे मार। लेखा जाणे धर्म राए दी जेल्ह दा, लख चुरासी पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन साचे आप उठाया, कर किरपा दीन दयाल। दर्द दु:ख भय भंजन नाम रखाया, दीना नाथ करे प्रितपाल। सज्जण ठग्ग, शब्द गुर बण दलाल। झूठा काग कग उडाया, वेले अन्त करे संभाल। कलिजुग अग्नी आप बुझाया, दिवस रैण बण रखवाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे उठाए साचे लाल। लाल उठाया हरि हरि मीत, कृपानिध गुण निधान। काया करे ठंडी सीत, पूर्ब लहिणा चुक्के आण। मानस जन्म जाए जीत, पुरख अबिनाशी देवे दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मुग्ध अंञाण। ……