२६ पोह २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई
हरि पुरख शाह सुल्तान, इक्क इकल्ला भेव ना आंयदा। सो पुरख निरँजन वड मेहरवान, आप आपणी खेल खिलांयदा। एकँकारा खेल महान, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। आदि निरँजन इक्क निशान, नूरो नूर डगमगांयदा। अबिनाशी करता नौजवान, बाल बिरध ना रूप वटांयदा। श्री भगवान इक्क ज्ञान, आपणा आप दृढ़ांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो मेहरवान, आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अक्कला खेल अपार, करे कराए करनेहार, रूप रेख ना कोई जणांयदा। रूप रेख ना हरि हरि रंग, दिस किसे ना आंयदा। पुरख अबिनाशी सूरा सरबंग, आप आपणी रचन रचांयदा। आप वजाए आपणा मृदंग, आपणा नाअरा आप अल्हांयदा। आपे रक्खे आपणा संग, सगला संग आप निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, घर साचा आप सुहांयदा। सच महल्ला हरि निरँकार, आपणा आप उपाईआ। ना कोई बाढी करे त्यार, ना कोई वेख वखाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। सति पुरख निरँजन साची धार, घर साचे आप चलाईआ। ना कोई दिसे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सचखण्ड निवासी खेल करतार, आपणी करनी आप कमाईआ। आपणा मन्दिर कर कर त्यार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। जोत नूर नूर उज्यार, नूर नुराना आप अख्वाईआ। आपणा कर बन्द किवाड़, आपे बंक सुहाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा खेल निराला, खेले खेल पुरख अकाला, दीन दयाला वड वड्याईआ। साचा मन्दिर कर त्यार, हरि साची रचन रचांयदा। चारों कुण्ट इक्क विहार, एका रूप चढ़ांयदा। एका शाहो भूप बण सिक्दार, साचा तख्त हंढांयदा। एका हुक्म धुर फ़ुरमान, एका अदल कमांयदा। इक्क झुलाए सच निशान, एका घर वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशा खेल तमाशा, साचे घर एका आपणा आप आपे वेख वखांयदा। साचा मन्दिर खेल अवल्ला, हरि साचा आप करांयदा। सो पुरख निरँजन इक्क इकल्ला, निरगुण आपणा डेरा लांयदा। हरि पुरख निरँजण वसाया सच महल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। एकँकार सच सिँघासण एका मल्ला, दूसर कोए ना संग वखांयदा। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बला, आप आपणी जोत जगांयदा। पुरख अबिनाशी आपे जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए वखांयदा। अबिनाशी करता बणे सज्जण सुहेला, साचा संग निभांयदा। पारब्रह्म बणे चेला, हरि गुर गुर रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। दर सुहञ्जणा पुरख अगम्म, एका एक सुहाईआ। निरगुण नूर आदि जुगादी आपे जाणे आपणा कम्म, करता करनी आप कमाईआ। सति सतिवादी बेड़ा बन्न्ह, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, समरथ पुरख नाउँ धराईआ। आपे जननी जन साचा जन, हरि शब्द शब्द वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणा लेखा आप लिखाईआ। आपे आदि हरि हरि, आपणी करनी आप करांयदा। आपे वसया आपणे घर घर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। आपे पुरख नारी नर, नर नर नरायण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सच्चा शाह सुल्तान, खेले खेल श्री भगवान, रूप रंग ना कोई निशान, जोती नूर नूर महान, रूप अनूप आप दरसांयदा। सति पुरख निरंंजण साची धार, हरि साचे आप चलाईआ। अगम्म अगम्मड़ा करे कार, भेव अभेद रखाईआ। अलक्ख अलक्खणा इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दुआर, थिर घर बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म रूप अपार, निरगुण आपणा वेख वखाईआ। नारी कन्त सच प्यार, कन्त भतार वड्डी वड्याईआ। मेला मेले धुर दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। सति सिँघासण कर त्यार, सोभावन्ती नार सुहाईआ। कन्त कन्तूहला करे प्यार, चतुर्भुज वड वड्याईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, घर बैठा दीप जगाईआ। पुरख अबिनाशी करे विचार, साचा मंगल एका गाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। हरि पुरख निरँजण ठांडा ठार, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। सति पुरख निरँजण सोभावन्त, हरि सदा सदा सालाहया। अलक्ख
❋
❋
अगोचर एका कन्त, परम पुरख वड्याआ। सचखण्ड बणाई साची बणत, थिर घर साचा दए खुल्हाया। आपे नारी आपे कन्त, अंगीकार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण मेल मिलाया। निरगुण नारी निरगुण कन्त, निरगुण निरगुण घर वसांयदा। निरगुण रूप पूरन भगवन्त, निरगुण निरगुण जोत जगांयदा। निरगुण दाता आदि अन्त, निरगुण जुग जुग वेस वटांयदा। निरगुण शब्द निरगुण मंत, निरगुण नाम दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा आप सुहांयदा। निरगुण नारी कर शंगार, घर साचे सोभा पाईआ। एका नैण कज्जल धार, एका नूर नूर चमकाईआ। एका करे सच प्यार, एका राह तकाईआ। एका रूप पुरख करतार, निरगुण आपणा आप वटाईआ। छैल छबीला नौजवान हो त्यार, घर साचे आए चाँईं चाईआ। सति पुरख निरँजण खेल अपार, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, आपणा कुंडा आपे लाहीआ। थिर घर साचे पावे सार, घर घर विच वेख वखाईआ। आदि निरँजन निरगुण जोत सुत्ती नार मुटयार, आपणा जोबन रही हंढाईआ। कन्त कन्तूहला एकँकार, आप आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आप आपणा मेल मिलाईआ। नारी कन्त सच प्यारा, सो पुरख निरँजण मेल मिलाया। हरि पुरख निरँजण पा एका वारा, विछड़ कदे ना जाया एकँकारा सुहाए बंक दुआरा, दूसर दर ना कोए खुलाया। जोत निरँजण कर उज्यारा, एका नूर करे रुशनाया। श्री भगवान कर प्यारा, आप आपणी गोद बहाया। पुरख अबिनाशी मीत मुरारा, साची धारा रिहा चलाया। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, दर घर साचे आप कराया। सति पुरख निरँजण एकँकारा, कल आपणी आप वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड वेखे सच दुआर, दर घर साचा इक्क सुहाया। सचखण्ड दुआरा आपे खोल्ह, सो पुरख निरँजन बणत बणाईआ। थिर घर वासी वसया कोल, आप आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण नारी करे चोल्ह, निरगुण कन्त हंढाईआ। निरगुण अंदर निरगुण जाए मौल, रक्त बूंद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। नारी कन्त होया मेला, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। सो पुरख निरँजन जाणे वक्त वेला, थित वार ना कोए रखाईआ। हरि पुरख निरँजण सज्जण सुहेला, घर साचे सोभा पाईआ। एकँकारा चाढ़े तेला, एका सगन मनाईआ। अचरज खेल पुरख अबिनाशी आपणा खेला, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा सच दरवाज़ा, हरि साचे सच उपाया। थिर घर रचया आपणा काजा, आप आपणा मेल मिलाया। करे खेल वड राजन राजा, शाहो भूप नाम धराया। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुलाया। सचखण्ड अंदर सच निवास, हरि साचा सच रखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल तमाश, रंग रलीआं आप मनांयदा। आपे करे हास बलास, आपणी तृष्ना प्यास आप बुझांयदा। आपणे अंदर कर कर आपणा वास, आपणा बीज आप बजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर थिर घर मन्दिर कर त्यार, घर घर विच आप सुहांयदा। सचखण्ड अंदर थिर घर वासा, हरि साचा सच करांयदा। अंदर वड़ पुरख अबिनाशा, आप आपणा खेल खिलांयदा। ना कोई मंडल ना कोई रासा, रवि ससि ना कोई चमकांयदा। ना कोई पृथ्मी ना आकासा, गगन गगनंतर ना कोए वखांयदा। पंज तत्त त्रैगुण ना कोए वासा, लक्ख चुरासी ना बणत बणांयदा। साध सन्त गुर पीर अवतार ना कोए भरवासा, इष्ट देव ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी सोभावन्त, खेले खेल नारी कन्त, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण नारी नर हरि घर पाया, थिर घर साचे वज्जी वधाईआ। सो पुरख निरँजण उठ उठ वेखण आया, आप आपणा फेरा पाईआ। हरि पुरख निरँजण राह तकाया, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। एकँकारा फुल्ल फलवाड़ी रिहा बरसाया, सोभावन्त वज्जे वधाईआ। आदि निरँजण कर रुशनाया, आपणी सेव रिहा कमाईआ। पुरख अबिनाशी मंगल गाया, गुण गहर गम्भीर सुणाईआ। श्री भगवान मुख तों पल्ला लाहया, आपणे नैण आप मटकाईआ। पारब्रह्म घर इक्क सुहाया, घर साचे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आदि आप अख्वाईआ। आदि आदी इक्क इकल्ला, एका घर सुहांयदा। सचखण्ड निवासी सच घर एका मल्ला, थिर घर साचे सोभा पांयदा। नेहचल धाम उच्च अटला, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणी सेज हंढांयदा। घर सेजा कन्त भतार, सचखण्ड हरि सुहांयदा। घर मेला पहली वार, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। घर मेला जाणे बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप छुपांयदा। सति पुरख निरँजण थिर घर अंदर वड़, सच महल्ल सुहाईआ। निरगुण निरगुण अंदर खड़, आप आपणा रूप दरसाईआ। सो पुरख निरँजण साचा घाड़न घड़, हरि पुरख निरँजण सेवा लाईआ। एकँकारा लाए जड़, आदि निरँजण दए सलाहीआ। श्री भगवान आपे फड़, अबिनाशी करता बूटा दए लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ बन्ने लड़, आपणा पल्लू इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा खेल खलाईआ। थिर कर खेल हरि करतारा, आपणा आप करांयदा। निरगुण निरगुण कर प्यारा, निरगुण निरगुण विच टिकांयदा। निरगुण जननी जणे सुत दुलारा, निरगुण गोद उठांयदा। निरगुण बख्शे सीर ठंडी ठारा, निरगुण निरगुण
❋
❋
आप प्यांअदा। निरगुण रूप एकँकारा, इकओंकार आपणा आप उपजांयदा। सचखण्ड निवासी कर पसारा, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी जम्मया सुत, हरि शब्दी नाउँ उपजाया। खेले खेल अबिनाशी अचुत, आप आपणी कल वरताया। सचखण्ड सुहाई सच्ची रुत्त, थिर घर साचा मंगल गाया। ना कोई काया पंज तत्त दिसे बुत्त, मात पित ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। उपज्या सुत हरि भगवान, हरि साचा खेल खलन्नया। शब्द सरूपी नौजवान, एका रंग वखन्नया। एका वसे सच मकान, थिर घर साचे बह बह मन्नया। इक्क उठाए सच निशान, आपणा बेड़ा आप बन्न्हया। एका बख्शे आपणा माण, चरन ध्यान इक्क रखन्नया। एका मन्दिर इक्क मकान, इक्क वखाए छप्पर छन्नया। एका पुरख एक सुल्तान, एका रूप श्री भगवन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड अवतारा निरगुण धारा सुत दुलारा इक्क वखन्नया। सुत दुलारा उठया नौजवान, सचखण्ड होए रुशनाईआ । सो पुरख निरँजण देवे इक्क ज्ञान, हरि पुरख निरँजण करे सच पढ़ाईआ। एकँकारा बख्शे माण, एका सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। आदि निरँजण बख्शे जोत महान, जोती नूर कर रुशनाईआ। श्री भगवान देवे दान, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। अबिनाशी करता एका राग सुणाए कान, धुनी धुन विच उपजाईआ। पारब्रह्म कर पछान, आप आपणा दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड अंदर वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, चोटी जड़ ना कोई रखाईआ। सचखण्ड खेल अगम्म, हरि साचे आप कराया। सुत अगम्मी प्या जम्म, हरि शब्दी नाउँ धराया। सति पुरख निरँजण आपे मन्न, आपणी मनसा पूर कराया। आपे देवे साचा माल धन, आपणा नाम ख़ज़ाना इक्क वखाया। आपणा राग सुणाए कन्न, दर घर साचे आपे गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आपणी महिमा आपे दए लिखाया। सचखण्ड निवासी भेव अभेदा, हरि पुरख निरँजण भेव खुलाईआ। सो पुरख निरँजन अछल अछेदा, अछल अछल आप कराईआ। आपे जाणे आपणा लेखा, अलक्खना अलक्ख ना लख्या जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क वड्याईआ। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहांयदा। जोत जगाए आदि निरँजना, दीवा बाती ना कोए रखांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, भय भंजन आपणा नाउँ उपजांयदा। आपणे नेत्र आपे पाए अंजना, ज्ञान नेत्र इक्क रखांयदा। आपे दो जहानी साक सैण सज्जणा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपणा मन्दिर आपणा अंदर हरि पुरख निरँजण आपे तजणा, सो पुरख निरँजण वेस वटांयदा। ना घड़या ना भज्जणा, ना कोई
❋
❋
तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। आपणे नगारे आपे वज्जणा, आप आपणा ताल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। सचखण्ड दुआरे ल्ए अंगड़ाई, हरि साचा तख्त सुहांयदा। शाह सुल्तान वड्डी वडियाई, राज राजान वेख वखांयदा। नौजवान ना मरे ना जाई, एका रंग समांयदा। अलक्ख अगोचर भेव ना राई, भेव आपणा आप खुल्हांयदा। साचा सुत इक्क उपजाई, हरि शब्द वड वड्यांअदा। एका वस्त झोली पाई, धुर फ़रमाना हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप रहांयदा। सुत दुलारा दोए जोड़, हरि चरनी सीस निवांयदा। तेरी प्रीती निभे तोड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। आदि जुगादि तेरी लोड़, तेरा तेरे विच समांयदा। तेरा मिट्ठा फल ना होए कौड़, तेरा रस रस वखांयदा। तेरे दरस रहे औड़, तेरा राह तकांयदा। अन्त आदि जाणा बौहड़, हउँ सेवक सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति आप समझांयदा। शब्द सुत बाल नधान, हरि पुरख निरँजण दए सलाहीआ। तेरा मात पित श्री भगवान, ना मरे ना जाईआ। सचखण्ड नवासी पुरख अबिनाशी इक्क फड़ाए सच निशान, दर घर साचे आप झुलाईआ। तेरी मेरी इक्को आण, तेरा हुक्म मेरी वड्याईआ। मेरो नाम तेरो दान, अतोट अतुट वखाईआ। मेरी दरगाह तेरा माण, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड निवासी करे परवान, सुत दुलारे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। बाल अवस्था शब्द बाल, दर घर साचा वेख वखांयदा। तूं समरथ पुरख करें सदा प्रितपाल, तेरी ओट इक्क तकांयदा। हउँ बालक उपज्या तेरी डाल, फुल फलवाड़ी तूं महिकांयदा। सदा सुहेला वसीं नाल, तेरा संग मोहे भांयदा। तेरा नाम मेरा ताल, ताल तलवाड़ा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त झोली पांयदा। साचे सुत उठ बल धार, सो पुरख निरँजन दए वड्याईआ। तेरा भरे सच भण्डार, तेरा तेरे नाल समाईआ। तेरा रंग रंगे करतार, उतर कदे ना जाईआ। तेरा मृदंग वजाए वजावणहार, सच सितार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द दए जणाईआ। शब्द निमाणा चरन दुआरा, रो रो नेत्र नीर वहांयदा। सति पुरख निरँजन किरपा धार, तेरा तेरे अग्गे आपणा आप भेट चढ़ांयदा। तूं निरगुण निराकार, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। हउँ वणज करां वपार, दर तेरा मंग मंगांयदा। तूं भगवन्त भर भण्डार, भिखक अग्गे झोली डांहयदा। दूसर होर ना कोई मीत मुरार, ना कोई पल्ला गंढ्ढ वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी भिच्छया झोली पांयदा। साची भिच्छया हरि हरि वण्ड, शब्दी शब्द शब्द भराया। मेरा रूप रचन ब्रह्मण्ड, तेरी सेवा सेव लगाया। मेरी धार गगन पाताल नव खण्ड, तेरे डाली पत लगाया। तेरे
❋
❋
सेवादार बणे रवि ससि चन्द, सूरय सूरया मुख सलाहया। तेरा लेखा दूर दुराडा मेरा पन्ध, किसे दिस ना आया। मेरा नाउँ तेरा छन्द, गीत सुहागी इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सिख समझाया। साची सिख्या सुण सुत दुलार, हरि साचा आप समझांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड गगन पाताल महल्ल उसार, तेरा तेरी सेवा लांयदा। आकाश प्रकाश दए आधार, रवि ससि मेल मिलांयदा। सूरज चन्न संग सतार, आप आपणी सोभा पांयदा। पवण पवणी भर भण्डार, सच हुलारा इक्क लगांयदा। तेरा रूप अनूप करतार, आपणा आप आप प्रगटांयदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, निराकार साकार हो जांयदा। विश्व विश्व कर त्यार, नैण नैनण नैण मटकांयदा। चतुर्भुज खेल अपार, सुते प्रकाश सुत सुत सुत आप अख्वांयदा। करनी करे करनेहार, करता आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपे विष्न नाउँ रक्ख, हरि आपणा नाउँ वड्याईआ। आपे निरगुण आपे प्रतक्ख, आप आपणी कल वरताईआ। आपे खेले खेल अलखणा अलक्ख, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। आपे आपणा आप नालों कीता वक्ख, आपे आपणा मेल मिलाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे रिहा चलाईआ। आपे जाणे आपणा पक्ख, किशना सुकला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित वड वड्याईआ। जूनी रहित पुरख अकाल, एका रंग समाया। सति पुरख निरँजण दीन दयाल, हरि पुरख निरँजण आपणा नाउँ रखाया। सो पुरख निरँजण कर प्रितपाल, एकँकारा वड वड्याआ। आदि निरँजण दीपक बाल, सचखण्ड साचे सोभा पाया। थिर घर वसे सच्ची धर्मसाल, दर दरवाजा आप खुल्हाया। अबिनाशी करता चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क चलाया। श्री भगवान बण दलाल, शब्द विचोला वेख वखाया। पारब्रह्म प्रभ देवणहार सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ीना इक्क लुटाया। विष्नूं करे आप प्रितपाल, प्रितपालक हरि सलाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पड़दा आपे लाहया। आपणा पड़दा आपे चुक्क, हरि साचे रूप दरसाया। सति पुरख निरँजण सचखण्ड दुआरे बैठा लुक, आप आपणा मुख छुपाया। जननी जणे ना कोई कुक्ख, पिता गोद ना कोई बहाया। आदि जुगादि ना होए उलटा रुख, पुरख अबिनाशी वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराया। आपणा नाउँ विश्व धर, हरि साचा आप रखांयदा। आपणा कर आप आकार, आपे वेख वखांयदा। आपणे अंदर कर प्यार, आप आपणा दर सुहांयदा। आपणा अमृत कर त्यार, आपे वेख वखांयदा। आपे विश्व दए आधार, जल धारा रूप सुहांयदा। आपे कँवली कँवल उज्यार, आपे नाभी फुल खलांयदा। आपे ब्रह्मा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म रूप वटांयदा। आपे चार मुख कर उज्यार, चारे दिशा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, शब्द सरूपी बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। आपे ब्रह्मा कर उत्पत, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे बणया कमलापति, आप आपणा मेल मिलाईआ। आप उपजाई आपणी रत्त, रती रत्त रत्त वखाईआ। आपणा बीज आपे घत, कँवल फुल आप महिकाईआ। खेले खेल पुरख समरथ, सार शब्द संग मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बीजे आपणे वत, आपे वेख वखाईआ। ब्रह्मा उपज्या ब्रह्म धार, पारब्रह्म उपजाया। शब्द सरूपी शब्द जैकार, हरि साचा सच सुणाया। दर घर साचे देवे इक्क दीदार, दरस दरसी दरस जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंग लगाया। ब्रह्मे हरि हरि लाया अंग, अंगीकार आप अख्वांयदा। देवे मति सूरा सरबंग, साची सिख्या इक्क समझांयदा। हरि का शब्द तेरा मृदंग, चार कुण्ट सुणांयदा। निव निव मंगे एका मंग, सीस जगदीस भेट रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। ब्रह्मे उपज्या शब्द ज्ञान, हरि साचे बूझ बुझाईआ। एका राग एक धुनकान, एका नाद वजाईआ। सुन अगम्म ना कोए पहचान, हरि साचा खेल खलाईआ। दाता देवे एका दान, एका भिच्छया झोली पाईआ। एका अंदर वेख मकान, साची वस्त वस्त टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन ध्यान इक्क वखाईआ। ब्रह्मे मिल्या हरि भगवन्त, विश्व वेस वटांयदा। आप बणाए आपणा बंस, आप आपणी अंस सुहांयदा। आपे रूप करे सहँस, आप आपणा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सुन्न अगम्मी धुंआँधार, सचखण्ड निवासी आए बाहर, आपणी करे आपे कार, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपणी कार आपे कर, आपणा रंग रंगाया। भोले नाथ देवे वर, शंकर शंकर मेल मिलाया। बाशक तशका सोहे गल्ल, हथ्थ त्रिशूल फड़ाया । आपणा घाड़न आपे घड़, आपणे चक्क आप चढ़ाया। आपणी कीमत करता पाए आपणे घर, आप आपणा मुल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा बन्न्हाए लड़, शंकर मेला सहिज सुभाया। शंकर मेला शब्द डोर, ब्रह्मा विष्न संग रलाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल दूसर अवर ना कोई होर, हरि आपणी रचन रचाईआ। तिन्नां चले ना कोई ज़ोर, हरि आपणा बल धराईआ। तिन्नां चले ना कोई ज़ोर, हरि शब्दी डोर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव बन्न्ह, हरि साचा हुक्म सुणांयदा। रवि ससि उपजा सूरज चन्न, मंडल मंडप डगमगांयदा। एका शब्द सुणाए कन्न, एका मति रखांयदा। एका देवणहारा दान, एका झोली पांयदा। एका शब्द इक्क निशान, एका हथ्थ झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिन्नां एका रंग रंगांयदा। तिन्नां मेला एका घर, हरि
❋
❋
साचे आप मिलाया। तिन्ने मंगण एका वर, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तिन्नां दिसे एका डर, निर्भय रूप नज़री आया। तिन्नां नुहाए एका सर, चरन चरनोदक इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा आपणा आप रचाया। त्रै त्रै मेला हरि निरँकार, आपणा आप करांयदा। पारब्रह्म कर प्यार, ब्रह्म साचा वेख वखांयदा। साची वस्त एकँकार, आपणे हथ्थ रखांयदा। विष्नूं निउँ निउँ करे निमस्कार, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहांयदा। शंकर करे दर पुकार, जटा जूट गल विच पल्ला पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। विष्नूं देवे एका एका वस्त, हरि साचे वड वड्याईआ। सतो गुण साचा तत्त, साची झोली पाईआ। ब्रह्मा उपजाया विष्नूं रत्त, रजो गुण दए सलाहीआ। शंकर धूंआँधार प्रगट, तमो रूप रखाईआ। त्रैगुण मेला घट घट, घर घर विच दए वसाईआ। तिन्नां पहनाए एका पट, शब्द दोशाला इक्क वखाईआ। तिन्नां नगारे लाए सट्ट, आपणा शब्द नाद वजाईआ। तिन्नां अंदर जोत लट लट, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तिन्ना अंदर अमृत झट्ट, साची धार आप चुआईआ। तिन्ना अंदर विछाई खाट, बैठा आसण लाईआ। तिन्नां बुझाई आपणी वात, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। तिन्नां जणाए खेल बाजीगर नाट, स्वांगी सांग रचाईआ। तिन्नां आपणा अंग आपे काट, आपणी वण्ड वण्डाईआ। तिन्नां वखाए एका हाट, वणज वपार इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द भण्डारा हरि ब्रह्मण्ड, आपणा आप वरताईआ। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि साचे सच समझांयदा। मेरा नाउँ तेरा निशान, लोक परलोक वखांयदा। ब्रह्मे ब्रह्म तेरा ज्ञान, सच ध्यान इक्क करांयदा। शंकर रक्खे एका आण, एका हुक्म सुणांयदा। तिन्नां दर शब्द परवान, शब्दी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा आप चलांयदा। विष्नूं उठ कर त्यारी, हरि साचा आप जगांयदा। ब्रह्मे तेरी आई वारी, पारब्रह्म आप प्रगटांयदा। शंकर कर उठ सवारी, हरी हरि आप चढ़ांयदा। तिन्नां मेला जोत निरँकारी, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। तिन्नां देवे सच भण्डारी, सति भण्डार इक्क वरतांयदा। त्रैगुण माया कर प्यारी, एका झोली पांयदा। आपणे आप तों रक्खी न्यारी, निरगुण आपणा अंग ना अंग मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा सचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। त्रैगुण माया हरि भण्डारा, विष्न ब्रह्मे शिव आप वरताईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, त्रैगुण तेरी रचन रचाईआ। विष्नूं देवे सच भण्डारा, राज़क रिज़क सबाईआ। ब्रह्मा मन्नया इक्क आधारा, आपणा बूटा आपे लाईआ। शंकर लेखा जाणे अन्तिम वारा, आपणा लेखा दए मुकाईआ। सति पुरख निरँजण खेल न्यारा, पुरख करतारा आप कराईआ। देवणहारा सच हुलारा, साचा
❋
❋
झूला रिहा झुलाईआ। एकँकारा निराकारा, इकओंकार रूप वटाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धारा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ हँ हरि कर पसारा, सोहँ रूप आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया एका वर, ब्रह्मा विष्न शिव अग्गे धर, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। त्रैगुण मेला एका घर, हरि साचा सच समझांयदा। एका रूप एका रुत्त, एका वत बीज बजांयदा। एका खेल पुरख समरथ, सार शब्द वेख वखांयदा। आपणी महिमा जाणे अकथ, विष्न ब्रह्मे आप समझांयदा। आपणा शब्द आपे दस्स, आपणा नाम आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे अंदर शब्द धर, सच ज्ञान हरि भगवान आपणा आप दृढ़ांयदा। सच ज्ञाना हरि भगवाना, हरि ब्रह्मा ब्रह्म समझाईआ। धुर दरगाही सच निशाना, एकँकारा दए वखाईआ। विष्नूं विष्न कर परवाना, विश्व आपणा रूप दरसाईआ। शंकर मेला विच जहाना, हरि साचा आप कराईआ। सांगोपांग खेल महाना, बाशक तशका आप हंढाईआ। मुख सहँसर एका गाणा, दोए सहँसर जेहवा रिहा हलाईआ। सच तख्त बैठ हरि सुल्ताना, साची सिख्या रिहा समझाईआ। तिन्नां बध्धा एका गानां, एका सगन मनाईआ। धुरदरगाही धुर फ़रमाना, सति पुरख निरँजण आप सुणाईआ। लोकमात लक्ख चुरासी जीव जंत कर प्रधाना, घड़ भाण्डे आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा तत्त आप समझाईआ। आपणा तत्त हरि निरँकार, आपे आप बुझांयदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकास कर त्यार, त्रैगुण मेल मिलांयदा। भाण्डे घड़े घड़नहार घुमिआर, चक्की चक्क आप फिरांयदा। आपे गेड़ा देवे अगम्म अपार, दिस किसे ना आंयदा। आपे अग्नी देवे डार, जोती लम्बू आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा सेव कमांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव वर हरि पा, ढहि ढहि पए सरनाईआ। तेरी सेवा सेवक बण बण रहे कमा, बख्शी सच सरनाईआ। कवण सो वेला कवण वक्त तिन्नां दईं समझा, असीं भुल्ले पान्धी राहीआ। तेरा विछोड़ा रहे ना रा, तेरा दरस नैण बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव सुण सुण कान, हरि साचा सच सुणांयदा। लक्ख चुरासी जगत मकान, पंज तत्त आप बणांयदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, साचा खेल खिलांयदा। नौं दर खोल्ह जगत दुकान, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। मन मति बुध विच निशान, पंज अठ्ठ वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुलांयदा। पंज तत्त काया घर सुहाउणा, बंकी बंक दवारया। घर विच घर आप बनाउणा, उच्च महल्ल अटारया। टेढी बंक राह रखाउणा, उच्चा डण्डा नौ दवारया। तिन्नां मेला एका घर बनाउणा, घर घर विच वेख वखा रिहा। डूँग्घी कँवरी फेरा पाउणा, गहर गवरी जोत जगा रिहा। जोत निरँजण डगमगाउणा, नूरो नूर इक्क वखा
❋
❋
रिहा। सच वस्त हरि झोली पाउणा, दे मति आप समझा रिहा। अनहद शब्द आप वजाउणा, अनहत आपणा रूप वटा रिहा। अमृत सरोवर सच भराउणा, निझर झिरना इक्क वखा ल्या। बजर कपाटी पड़दा पाउणा, कोए ना परे हटा ल्या। अंदर वड़ आसण लाउणा, आत्म सेजा नाउँ उपा ल्या। घर विच साचा घर सुहाउणा, घर मन्दिर इक्क वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव एका दर, त्रैगुण मेला पंज तत्त एका कर, लक्ख चुरासी संग निभा ल्या। ब्रह्मे विष्न शिव हरि समझाए, गुर गुर पुरख वड्डी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी सेवा लाए, लोकमात वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी रचन रचाए, चारे खाणी वण्ड वण्डाईआ। चारे बाणी विच टिकाए, दिस किसे ना आईआ। शब्द हाणी मेल मिलाए, घर वजदी रहे वधाईआ। ब्रह्मा वेता इक्क समझाए, वेद विद्या करे पढ़ाईआ। चारे जुग लेखा दए लिखाए, भुल्ल रहे ना राईआ। सतिजुग साचा संग निभाए, महांसार्थी वड वड्याईआ। वल छल धारी खेल खलाए, बल बावन दए सलाहीआ। त्रेता तेरा तीर चलाए, त्तत्व तत्त इक्क समझाईआ । गढ़्ह हँकारी मेट मिटाए, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। द्वापर तेरी धार बंधाए, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आपणा वेस वटाईआ। नाम बंसरी इक्क वजाए, साची सखीआं मंगल गाईआ। पंचम लेखा दए चुकाए, पंचम माण वड्याईआ। एका दूजा रहिण ना पाए, तीजे नैण इक्क रघुराईआ। चौथे घर डेरा लाए, चौथें पद मेल मिलाईआ। ब्रह्म नद इक्क वजाए, सुणाए सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता हरि करने जोग, बेअन्त बेऐब परवरदिगारया। आप आपणा करया भोग, सतिजुग त्रेता द्वापर पार उतारया। कलिजुग होया धुर संजोग, लिख्या लेख आप निरंकारया। जूठ झूठ लग्गा रोग, माया ममता मोह बणया गढ़्ह हंकारया। फिरे दरोही चौदां लोक, चौदां तबक हाहाकारया। ईसा मूसा सुणाया आपणा सलोक, गाए तराना संग मुहम्मद चार यारया। ऐनलहक हक हकीकत ना सके कोई रोक, लाशरीक खेल अगम्म अपारया। पीर दस्तगीर शाह हकीर मुल्ला शेख कुतब गौंस ना सके कोई रोक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल जोद्धा सूर बली बलकारया। जोद्धा सूर बली बलवान, कायनात वेख वखाईआ। मुकामे हक सच मकान, लाशरीक दए गवाहीआ। महिबान बीदो नौजवान, इसम आज़म इक्क अख्वाईआ। आपे गाए अञ्जील कुरान, तीस बतीस आप सलाहीआ। आपे कलमा नबी बण ईमान, शरअ शरीअत दए वड्याईआ। आपे शाह बण अफ्गान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। आपे राम रहीम हो रहिमान, रहिमत आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार, इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील चारों कुण्ट भवाईआ । चारों कुण्ट चार यारी, चारे दिशा वेख वखांयदा।
❋
❋
शाह सुल्ताना शाह अस्वारी, शहनशाह आपणा नाउँ धरांयदा। ऐली अल्ला नूर इलाही हो उज्यारी, नूर नुरानी जोत जगांयदा। अहिबाब रबाब वजाए सितारी, सच सरंगा हथ्थ उठांयदा। अल्ला राणी रही कुँवारी, साचा खौत ना कोए वखांयदा। लोकमात आबे हयात भरनहारी, पाणी साची सेवा सेव लगांयदा। जोती जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। हरि सतिगुर साची धार, सति पुरख निरँजण आप चलांयदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, लोकमात वेख वखांयदा। भगत भगवन्त मीत मुरार, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। सन्त सुहेला कर प्यार, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। निरगुण बाती कर उज्यार, घर दीपक इक्क जगांयदा। कमलापाती हो त्यार, कँवल नैण नैण मटकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, हरि सचा वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया रथ, कलिजुग वेखे बेपरवाहीआ। लख चुरासी पाई नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव महिमा गायण अकथ, चार वेद देण दुहाईआ। निरगुण सरगुण रिहा नट्ठ, दो जहानां फेरा पाईआ। वसणहारा घट घट, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। लेखा जाणे तीर्थ अठसठ, तट किनारा फोल फुलाईआ। गंगा गोदावरी देखे मट्ठ, जमना सुरस्ती चरन टिकाईआ। जोत ज्वाला लट लट, अनुभव प्रकाश वखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चोटी चढ़ आपे भन्ने दूई द्वैती वट्ट, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी एकँकारा इकओंकारा निराकारा साकारा निरगुण सरगुण आपणा रूप वटाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, भेव कोए ना पांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, लोकमात वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए सलाह, साचा मता आप पकांयदा। करोड़ तेतीसा नाल रला, सुरपति राजा नाल रलांयदा। गण गंधर्ब ल्ए उठा, किनर जछप आप हलांयदा। लख चुरासी डेरा ला, घट घट वेख वखांयदा। गुरमुख साचे मेल मिला, घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। पुरख अबिनाशी जोत जगा, जागरत जोत इक्क जणांयदा। शाह रग उप्पर डेरा ला, अग्नी तत्त बुझांयदा। कागों हँस ल्ए बणा, माणक मोती चोग चुगांयदा। जननी जन लेखे ला, जनक सपुत्री सीता राम प्रनांयदा। साची सखीआं मंगल गा, एका काहन आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता हरि करनेहारा, कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण सरगुण हरि हरि मेला, हरि आपणी खेल खिलांयदा। आपणे घर आपे बणया सज्जण सुहेला, साख्यात रूप वटांयदा। आपणा खेल आपे खेला, अकल कल धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार हरि निरँकार, पंज तत्त कर प्यार, सरगुण मेला विच संसार, नानक नाम वड्यांअदा। नानक मिल्या हरि गोबिन्द, घर साचे वज्जी वधाईआ। त्रैगुण
❋
❋
माया मिटी चिन्द, पंज तत्त होई रुशनाईआ। अमृत धार सागर सिन्ध, दिवस रैण वहाईआ। पुरख अबिनाशी सद बख्शंद, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। आप उपजाए आपणी बिन्द, नादी सुत उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता निरगुण धार, खेले खेल विच संसार, एका रूप सर्ब दरसाईआ। एका रूप सूरा सरबंग, हरि सज्जण शहनशाह। जन भगतां काया चोली चाढ़े रंग, वड दाता बेपरवाह। दो जहानां कट्टे भुक्ख नंग, शब्द सरूपी बण मलाह। अश्व घोड़े कसे तंग, शाह अस्वारा नाउँ धरा। लोआं पुरीआं आपे लँघ, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण मेला सरगुण घर, नानक मिल्या सच्चा पातशाह। सतिगुर सच्चा पातशाह, हरि सज्जण हरि हरि पाया। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भ्रा ना कोए जणाया। ना कोई जिमीं ना अस्मां, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाया। ना कोई मन्दिर ना मकान, धरनी धरत ना कोए वखाया। ना कोई हँस ना कोई काँ, कागां डार ना कोए उडाया। ना कोई शब्द ना कोई नाँ, गुर पीर अवतार कोई दिस ना आया। ना कोई थनंतर ना कोई थाँ, ना कोई डेरा लाया। ना कोई बिरछ ना कोई छाँ, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। ना कोई पकड़नहारा बांह, ना कोई गले लगाया। इक्क इकल्ला वेख्या बेपरवाह, नानक मेला सहिज सुभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अंदर सरगुण वड़, सरगुण आपणा रूप बणाया। सरगुण बणया हरि हरि रूप, हरि साची जोत जगाईआ। शब्द नगारा चारे कूट, दहि दिशा आप सुणाईआ। अबिनाशी करता गया तुट्ठ, घर साचे वज्जी वधाईआ। आपणा लाहा आपे रिहा लुट्ट, आपणी झोली आप भराईआ। आपणे अंदरों आपे फुट, आपणा नूर करे रुशनाईआ। आपे ढाए आपणा किला कोट गढ़्ह, हँकारी रहिण ना पाईआ। आप लगाए आपणी चोट, तन नगारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेला एका घर, लोकमात करी कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर कुड़माई, घर घर बंक सुहाया। सचखण्ड दुआरे वज्जी वधाई, साचा मंगल इक्क सुणाया। आदि निरँजण वेखे चाँईं चाँईं, आपणा नैण खुल्हाया। सो पुरख निरँजण पकड़े बांहीं, हरि पुरख निरँजण गले लगाया। श्री भगवान निथावयां देवे थाँईं, दरगाह साची आप बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव दुआरे रहे खड़, दोए जोड़ पए सरनाया। ब्रह्मा विष्न शिव बण भिखार, दर घर साचा एका मंगया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दर दुआरे तेरे आए दूजा दर ना कोई लंघिआ। कवण वेला पाएं सार, जुग जुग होए भुक्खे नग्गयां। तेरा वण्डदे रहे भण्डार, वड दाते सूर सरबंगया। नानक विचोला विच संसार, तेरी सेजा सुत्ता सच पलग्गयां। दूसर कोए ना पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
ब्रह्मे विष्न शिव देवे वर, नानक निरगुण लाए अंगया। ब्रह्मा विष्न शिव सुण पुकार, हरि नानक नाम जणाईआ। तिन्नां लेखा लिखे अपार, दे मति आप समझाईआ। त्रैगुण माया करे ख्वार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पंज तत्त मारे मार, मारनहारा इक्क अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। विश्व रूप वरते विच संसार, ब्रह्मे लहिणा दए मुकाईआ। शंकर तेरा पार किनार, तेरा बेड़ा आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बूझ आप बुझाईआ। लेखा लिख्या नानक निरगुण निराकार, चार वरन समझाया। एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द नाउँ वटाया। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाया। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा शब्द मिलाया। साचा घोड़ा शाह अस्वार, नीला नीली धारों पार कराया। मिट्ठा कौड़ा खेल अपार, लोकमात वेख वखाया। सुत दुलारा हो त्यार, साची सेवा आप कमाया। पुरख अकाल बोल जैकार, पंचम मेला मेल मिलाया। अमृत बख्शे ठंडी ठार, भर प्याला नाम प्याया। केस सीस जगदीस सोहे दस्तार, हथ्थीं कंगन इक्क पहनाया। धीरज जति जगत विहार, सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाया। ब्रह्म मति अपर अपार, गति मित आप वखाया। चार वरनां रंग करतार, रंग मजीठी आप चढ़ाया। आप उतरया पार किनार, गुरमुख साचे पार कराया। अन्तिम बोले शब्द जैकार, वाहिगुरू फ़तह इक्क गजाया। पुरख अकाल सांझा यार, सृष्ट सबाई रिहा समझाया। प्रगट होवे विच संसार, सन्त सहाई आप हो जाया। सम्बल नगरी धाम न्यार, आपणा डेरा ल्ए लगाया। उच्चा कूके करे पुकार, हरि मन्दिर वेख वखाया। आलस निन्दरा ना सोए कदे पैर पसार, त्रैगुण विच कदे ना आया। एका शब्द शब्द जैकार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा नाअरा दए सुणाया। निहकलंका लै अवतार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, हरि सतिगुर पुरख सुल्तान। खेले खेल इक्क अकल्लड़ा, आदि जुगादी नौजवान। सच दुआरा एका मलड़ा, सचखण्ड निवासी हरि मेहरवान। दो जहानां फेरे पलड़ा, जोद्धा सूरबीर बलवान। शब्द सनेहड़ा आपणा घलड़ा, आप आपणी कर पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए विच जहान। दो जहानां हरि हरि वाली, वड्डा वड्डी वड वड्याईआ। जुग जुग चले चाल निराली, वेद कतेब भेव ना पाईआ। निरगुण जोत इक्क अकाली, अकल कला आप अख्वाईआ। शब्द सरूपी जगत दलाली, जुग जुग आपणी आप कराईआ। वेखे फल लग्गा डाली, ब्रह्मा विष्न शिव जो बूटे रहे लगाईआ। पुरख अबिनाशी बण के आए पाली, गुरमुख गऊआं आप चराईआ। सतिगुर साचा लोकमात बणे साचा हाली, कलिजुग कूड़े बैल अग्गे रखाईआ। सोहँ तिक्खी रक्खे फाली, मनमुखां जड़ उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा ल्ए प्रगटाईआ। प्रगट होया हरि निरँकार, लोकमात वेस वटाया। साल बवन्जा सोया पैर पसार, गूढ़ी नींद ना कोए उठाया। निरगुण सरगुण खेल संसार, पुरख अबिनाशी आप कराया। भोगया भोग अपर अपार, जगत जुगत विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाया। वेस वटाया शाह सुल्तान, ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना पांयदा। चार वेद सर्ब कुरलान, चारे जुग जुग सालांहयदा। पुराण अठारां बह बह गान, दिवस रैण सर्ब सलांहयदा। शास्त्र सिमरत करन ज्ञान, गोझ ज्ञान ना कोए खुल्हांयदा। अठारां अध्याए गीता हो प्रधान, भगतन लेखा वेख वखांयदा। राह तक्कण अञ्जील कुरान, ईसा मूसा नैण उठांयदा। चार यार संग मुहम्मद सर्ब पछतान, अल्ला राणी कवण प्रनांयदा। नानक लेखा धुर फ़रमान, शब्द अगम्मी धारा चलांयदा। गोबिन्द चिल्ला तीर कमान, सोहँ भथ्था मुखी आप रखांयदा। कलिजुग प्रगट होवे वाली दो जहान, निहकलंका नाउँ रखांयदा। साल बवन्जा जगत निशान, कलिजुग काया चोला आप हंढांयदा। अन्तिम छड्डया फ़नाह मकान, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। आपणी करनी करता करे भगवान, लेखा लेख ना कोए मिटांयदा। गोबिन्द मिल्या हरि हरि आण, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। साढे तिन्न हथ्थ सच निशान, हरि मन्दिर मेल मिलांयदा। छब्बी पोह दिवस महान, वीह सौ बिक्रमी नाल रलांयदा। कोटन कोटि राह तक्कण कृष्ना काहन, कोटन कोटि राम नैण उठांयदा। कोटन कोटि विष्न ला ला बैठे ध्यान, कोटन कोटि ब्रह्मा मुख सलांहयदा। कोटन कोटि शंकर सुणन ला ला कान, दिवस रैण सितार वजांयदा। कोटन कोटि जग मात कर प्रधान, आपणी चलत चलांयदा। कोटन कोटि साध सन्त दए ज्ञान, कोटन कोटि सुरती शब्द मिलांयदा। कोटन कोटि पवण पाणी मसान, कोटन कोटि अग्नी तत्त वखांयदा। कोटन कोटि रागी नादी बह बह गाण, कोटन कोटि सुन्न समाधी डेरा लांयदा। कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बैठे बीआबान, कोटन कोटि जल जलधारा सीस रुढ़्हांयदा। कोटन कोटि तन लगोटी बन्न्ह निशान, बोटी बोटी कोटन मास तुड़ांयदा। नानक निरगुण चढ़या एका चोटी, दूजा संग कबीर निभांयदा। कलिजुग अन्तिम पुरख अबिनाशी करे खेल जोत इक्क इकलोती, घर घर जोती आप जगांयदा। वीह सौ बिक्रमी आदि शक्ति ना रही सोती, हरि साचा आप उठांयदा। सो पुरख निरँजण हथ्थ विच फड़ी एका सोटी, हँ ब्रह्म आप हलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह सच दिहाढ़ा, आप मनाए धुरदरगाही साचा लाड़ा, लोकमात वेखण आया सच अखाड़ा, मात आकाश पाताल फेरा पांयदा। वीह सौ बिक्रमी हरि निरँकार, आपणी जोत जगाईआ। सति पुरख निरँजन हो त्यार, अगम्मड़े धाम सोभा पाईआ। अलक्ख अलक्खणा कर विचार, सचखण्ड डेरा लाईआ। सचखण्ड अंदर
❋
❋
खेल अपार, थिर घर सोभा पाईआ। थिर घर खोल्हणहार किवाड़, आपणी किरन बाहर कढ्ढाईआ। एका किरन खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, एका हिस्सा झोली पाईआ। इक्क ग्यारां वण्ड अपार, इक्क इक्क एके नाल मिलाईआ। इक्क इक्क हिस्सा गुर पीर अवतार, साधां सन्ता झोली पाईआ। इक्क लक्ख चुरासी कर त्यार, जोत निरँजन घर घर जोत जगाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम वेस निरँकार, अकल कल धारी आपणा आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका छब्बी दए समझाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। दूसर कुदरत कर त्यार, तीजा नैण इक्क दरसांयदा। चौथे पद खेल अपार, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। पंचम शब्द धुन जैकार, अनहद नादी नाद वजांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए विचार, दर घर साचे आसण लांयदा। सति पुरख निरँजन निराकार, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। अठ्ठां तत्तां खेल अपार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध मेल मिलांयदा । नौं दुआरे खेल संसार, सृष्ट सबाई आप नचांयदा। दस्म दुआरी बैठ निरँकार, घर घर विच सोभा पांयदा। इक्क दस हो त्यार, एका एक अलख जगांयदा। दो दस हो उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। त्रै दस पार किनार, तेरां तेरां रंग रंगांयदा। चार दस सच्ची सरकार, चौदां लोकां फोल फोलांयदा। पंज दस अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर नाउँ धरांयदा। छे दस कर शंगार, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। सत्त दस सच सतार, काया मन्दिर आप वजांयदा। अठ दस अमृत धार, ठंडी ठार आप वहांयदा। नौं दस पार किनार, सुंन्न अगम्म पार लँघांयदा। दस दस खोल्ह किवाड़, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। बीस बीसा हो त्यार, लोकमात जोत जगांयदा। इक्क इकीसा शाह सिक्दार, सच निशाना इक्क लगांयदा। एका इक्की भर भण्डार, आपणी लिखी आप मिटांयदा। इक्की पंज पंज वरतार, पंज दस सोभा पांयदा। किसे हथ्थ ना आए विच संसार, नवखण्ड सर्ब कुरलांयदा। सत्तां दीपां हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। मुस्लिम लभ्भण मुहम्मदी यार, अमाम मैहन्दी दिस ना आंयदा। हिन्दू गौड़ ब्रह्मण रहे पुकार, वेद व्यासा लेख लिखांयदा। सिख उच्ची कूकन करन हाहाकार, गुर गोबिन्द दिस ना आंयदा। एका यसूह रहे लिव तार, बीस बीसा मेल मिलांयदा। प्रगट हो हरि निरँकार, लोकमात खेल खिलांयदा। निरगुण सरगुण एका धार, एका रूप चढ़ांयदा। गोबिन्द अंदर गोबिन्द वाड़, गोबिन्द वेख वखांयदा। गोबिन्द हड्ड मास नाड़ी रत नाड़, गोबिन्द रक्त बूंद मेल मिलांयदा। गोबिन्द पंज तत्त कर प्यार, गोबिन्द पंज ककार वखांयदा। गोबिन्द पंच शब्द भर भण्डार, गोबिन्द पंचम मुख सलांहयदा। गोबिन्द पंचम बणया मीत मुरार, पंचम मेल मिलांयदा। गोबिन्द पंचम सखीआं कन्त भतार, आपणे अंग लगांयदा। गोबिन्द साचा
❋
❋
खण्डा कर त्यार, शब्द डण्डा मुट्ठ लगांयदा। लोहार तरख़ान ना घड़े कोई सुन्यार, लोहा पारस कंचन ना कोए रखांयदा। साची आहरन कर त्यार, गुरमुख तेरी काया अंदर टिकांयदा। उत्ते शब्द हथौड़ा देवे मार, अनहद आपणे भार दबांयदा। तिक्खी रक्खे आपे धार, नाम पाण इक्क चढ़ांयदा। गुरसिख तेरी रसना बणे चिल्ला तीर कमान, गुर गोबिन्द जोद्धा आप खिचांयदा। प्रगट होया वाली दो जहान, निहकलंका नाउँ रखांयदा। छब्बी पोह दिवस महान, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। पूरन पाया पुरख सुल्तान, पूरी विद्या आप पढ़ांयदा। चौदां विद्या मुख शर्मान, जगत ज्ञान ना कोए दृढ़ांयदा। साचा देवे धुर फ़रमान, हरिसंगत आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा वेस वटांयदा। नर हरि नरायण बन बनवारी, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, निहकलंका नाउँ रखाया। जोद्धा सूर बली बलकारी, शाह सुल्तानां रिहा जणाया। साधां सन्ता दए हुलारी, सोया कोए रहिण ना पाया। हथ्थ फड़या खण्डा नाम तेज कटारी, चारों कुंट रिहा चमकाया। कलिजुग जीव ना दिसे कोई हँकारी, मन रावण दए खपाया। सीता सुरती करे नार प्यारी, हरि हरि राम ल्ए प्रनाया। राधा रहे ना जगत कुँवारी, कान्हा कृष्ना अंग लगाया। गुरमुख तेरी आई वारी, कलिजुग अन्तिम दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए समझाया। हरिसंगत उठणा जाग, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। दो जहानां लग्गा भाग, लोक परलोक वेख वखाईआ। शाह सुल्तान सीस लथ्थण ताज, सच सिक्दार ना कोए वड्याईआ। जन भगतां संवारन आया काज, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। प्रगट होया देस माझ, निहकलंका नाउँ रखाईआ। हरिसंगत तेरी रक्खे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी पैणी भाज, ना धीर कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह सुभागा दिवस, हरिसंगत संग निभाईआ। सम्मत सोलां साची धारा, धरनी धरत धवल सुहांयदा। मातलोक जगत दुआरा, सृष्ट सबाई आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा भेव आप खुलांयदा। सम्मत सोलां हरि भेव खुलाया, उच्ची कूके दए सुणाईआ। निहकलंक कल जामा पाया, लोकमात होए रुशनाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी दए हलाया, ना सके कोए बचाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव रिहा कुरलाया, खुलड़े केस देण दुहाईआ। अल्ला राणी गल विच पल्ला पाया, मस्तक टिक्का रही लगाईआ। धरत मात झोली रही वछाया, मंगे मंग दए बेपरवाहीआ। राए धर्म उठ उठ धाया, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। चित्रगुप्त लेखा रिहा वखाया, कलिजुग लेखा फोल फोलाईआ। लाड़ी मौत आपणे अंग वटना लाया, साचे खारे चढ़ी आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। नेत्र कज्जला एका पाया, दो जहान रही मटकाईआ। कलिजुग कूड़ा गहिणा
❋
❋
तन छुहाया, माया ममता बस्त्र भूशन रही हंढाईआ। साचा चूड़ा हथ्थ वखाया, लाल रंगन मैहन्दी रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मंगण आए थाउँ थाईंआ। छब्बी पोह खोल्ह दरवाज़ा, हरि साचा खेल खिलांयदा। विष्नूं चरन दुआरे आया भाजा, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। ब्रह्मा रोवे रक्खो लाजा, वेले अन्त ना कोए छुडांयदा। शंकर पूरा होया काजा, कलिजुग लेख मुकांयदा। तिन्नां मेला करया अंदर दरवाज़ा, आप आपणे कंठ बहांयदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह दरवाज़ा, लोकमात राह तकांयदा। हरिसंगत तेरा साजण साजा, हरि साचा मेल मिलांयदा। निरगुण जोत करया वेस देस माझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। लोकमात हरि आया दौड़, निरगुण नूर नूर नुराना। सचखण्ड निवासी लाया एका पौड़, पावे सार दो जहानां। जन भगतां आपे जाए बौहड़, नाम सुणाए सच तराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद पंदरां गुरमुखां बद्धा हथ्थीं गाना। गुरमुखां हथ्थीं गानां बन्न्ह, अठसठ मूल चुकाया। सम्मत सोलां चढ़या चन्न, सतिगुर पूरे आप चढ़ाया। जननी जणया एका जन, जन जननी लेखे लाया। सुणया राग साचा कन्न, हरि सोहँ ढोला गाया। भाण्डा भरम भउ दित्ता भन्न, भिन्नड़ी रैण नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार विच संसार, गुरमुखां अंदर बन्द कराया। साचा खण्डा जगत कटार, हरि साचा वेख वखाईआ। हरिसंगत करे खबरदार, लोकमात ल्ए उठाईआ। सेवक बणया सेवादार, सतिगुर पूरा सेव कमाईआ। ना पुरख ना दिसे नार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझाईआ। जगत खण्डा आर पार, हरि साचा सीस टिकांयदा। सृष्ट सबाई करे ख्वार, गुरमुख साचे आप तरांयदा। हरिसंगत तेरा चुक्कया भार, सिर आपणे आप उठांयदा। तेरी मरनी मरे आप करतार, गुरमुख साचे पार करांयदा। पहली चेत्र दिवस ल्ए विचार, सीस ताज आप टिकांयदा। शाह सुल्तान राह तक्कण सिरजणहार, ग़रीब निमाणे विचोले विच रखांयदा। फड़ फड़ बाहों करे ख्वार, लग्गी जड़ सर्ब उखड़ांयदा। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा नाउँ धरांयदा। गुरसिखां पाया आपणा घेरा, खण्डा हथ्थ चमकाया। हरिसंगत तेरा सतिगुर ढाए भरमां ढेरा, अंदर निर्मल जोत करे रुशनाया। एका रंग वखाए संझ सवेरा, दिवस रैण ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दए मुकाया। हरिसंगत सम्मत सोलां, हरि शब्द करे कुड़माईआ। गुरसिखां चुक्के आपणी हथ्थीं डोला, सच कहार आप बण जाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद ब्रह्मा विष्न शिव राह विच पावण रौला, उच्ची कूकण
❋
❋
देण दुहाईआ। गुरसिखां देवे वडियाई उप्पर धवला, अन्तिम आपणे लेखे ल्ए लगाईआ। छब्बी पोह करन आया उलटा कँवला, अमृत अमृत दए झिराईआ। हिन्दू दरस दिखाए कान्हा कृष्ना साँवल सँवला, राम रामा रूप वटाईआ। मुस्लिम एका नूर हो हो मवला, मौला आप आपणा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याईआ। हरिसंगत चढ़न साचे बेड़े, सो पुरख निरँजण आप चढ़ांयदा। हरि पुरख निरँजण कलिजुग कूड़े मेटे झेड़े, कूड़ी क़िया ना कोए वखांयदा। एकँकारा वसाए साचे खेड़े, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। आदि निरँजण करे नबेड़े, पूर्ब लेखा वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी देवे गेड़े, चौथा जुग आप भवांयदा। श्री भगवान वसया नेड़े, आपणा पड़दा आप लांयदा। पारब्रह्म हरिसंगत तेरे आया वेहड़े, घर तेरे राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, हरिजन साचे वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण हरि निरँकार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, आप आपणा राह तकाईआ। एकँकारा कर आकार, निराकार खेल खलाईआ। जोत निरँजण हो उज्यार, आदि निरँजण साची नगरी आप वसाईआ। पुरख अबिनाशी सांझा यार, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन करे कुड़माईआ। श्री भगवान करे प्यार, घर मेला सहिज सुभाईआ। पारब्रह्म निर्धन सरधन एका धार, आप आपणे लड़ रखाईआ। लोकमात बणाया सचखण्ड दुआर, घर साचा इक्क सुहाईआ। गुरसिखां काया चोली चाड़े रंग अपार, रंगनहारा एका आईआ। ताने मारे सर्ब संसार, ताना तनक ना कोए लगाईआ। गाने बन्न्ह बन्न्ह हथ्थीं हार गया जगत वणजार, जगत नारी सर्ब प्रनाईआ। बिन सतिगुर पूरे अन्त ना करे कोई प्यार, नाता तुट्टे मात पित भैण भाईआ। हरिसंगत गाओ मंगलाचार, घर पाया सहिज सुभाईआ। होई सुभागी सुलखणी नार, नर हरि साचा कन्त हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग कूड़ा दए मिटाईआ। कलिजुग कूड़ा लेख मिटाउणा, हरिसंगत सहिज सुभाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सति सति सति वरताईआ। कलिजुग लेखा पूर कराउणा, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। सतिजुग धरत मात दी गोद बहाउणा, पूत सपूता एका जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी साची धार, आप लिखाए हरि निरँकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग साचा भेव खुलाउणा, बोध अगाध जणाया। सताई पोह लेख लिखाउणा, लेखा लिख्त विच ना आया। राष्ट्रपति आप उठाउणा, आप आपणा हुक्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सनेहड़ा दए घलाया। शब्द सनेहड़ा देवे हरि, राष्ट्रपति पति उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ तोड़न आया कलिजुग गढ़्ह, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। एका अक्खर लैणा पढ़, पंडत पांधे नाल मिलाईआ।
❋
❋
पहली चेत्र वेखे खड़, सिर आपणे ताज टिकाईआ। कोई ना सके अंदर वड़, ना बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल खलाईआ। आदि पुरख खेल अपार, आपणा आप धरांयदा। साचे मन्दिर अंदर हो त्यार, आपणा रूप प्रगटांयदा। आपणी जोत कर उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। निरगुण निराकार निरँकार, निरवैर रूप समांयदा। निरगुण रूप अगम्म अपार, अलक्ख अलक्खणा आप प्रगटांयदा। जूनी रहित खेल करतार, अनुभव प्रकाश करांयदा। पुरख अकाल दीन दयाल, आप सुहाए सच दुआर, सचखण्ड साचे आसण लांयदा। जूनी रहित अकल कल धार, आप आपणी कल वरतांयदा। आदि जुगादी साची कार, हरि करता आप करांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खेल अपार, खेलणहारा आप खलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ उपजांयदा। निरगुण नाउँ नाउँ निरँकार, हरि साचा सच वड्याईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आप आपणा वेस धराईआ। सचखण्ड सोहे बंक दुआर, दर दरवाजा वेख वखाईआ। ग़रीब निवाज़ा शाह सिक्दार, शाह सुल्ताना नाउँ वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। वेस अवल्लड़ा पुरख करतारा, हरि सतिगुर आप करांयदा। जुग जुग लोकमात लै अवतार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, साचा नाअरा आप लगांयदा। लोआं पुरीआं दए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। त्रैगुण माया खेल न्यारा, रूप अनूप आप धरांयदा। राज जोग हरि पावे सारा, जगत जुगत हरि आप बणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव हरि कर भिखारा, साची भिच्छया झोली नाम पांयदा। करोड़ तत्तीसा दए हुलारा, सुरपति आप उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलारा, सत्तां दीपां वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। रचन रचाए पुरख करतारा, करनी करता आप कमाईआ। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई बन्न्हे धारा, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। घर घर दीपक जोत कर उज्यारा, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। आपे वसे धाम न्यारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता पुरख समरथ, पारब्रह्म अख्वाया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाउँ धराया। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ रखाया। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार दए चलाया। साची धार शाह सुल्तान, लोकमात आप चलाईआ। आपे खेले खेल दो जहान, आप आपणी कल वरताईआ। आपे शब्दी शब्द ज्ञान, आपे करे ब्रह्म पढ़ाईआ। आपे बख्शे नाम निधान, निरगुण सरगुण झोली पाईआ। आपे सति सतिवादी नौजवान, ना मरे ना
❋
❋
जाईआ। आपे बल बावन वेखे आन, आप आपणा रूप वटाईआ। आपे सीता राम करे प्रनाम, आपे तीर कमान उठाईआ। आपे गोपी मेला साचे काहन, साची बंसरी आप वजाईआ। आपे ईसा मूसा कर पछान, काला सूसा तन छुहाईआ। आपे संग मुहम्मद देवे दान, चार यारी वेख वखाईआ। आपे नानक कर प्रधान, नाम सति वण्ड वण्डाईआ। आपे गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बलवान, साचा खण्डा आप चमकाईआ। आपे वेद शास्त्र पुराण, आपे सिमरत करे पढ़ाईआ। आपे देवे सच ज्ञान, गीता गोबिन्द आप जणाईआ। आपे बाईबल लेखा जाणे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा आपे गाईआ। आपे खाणी बाणी धर निशान, साची बाणी वेख वखाईआ। आपे दाता दानी हरि भगवान, देवणहार भेव ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। आपे होए अठसठ नीर, जलधारा आप समाईआ। आपे गंगा गोदावरी देवे चीर, जमना सुरस्ती ल्ए सुहाईआ। आपे शब्द निराला मारे तीर, एका मुखी नाम चढ़ाईआ। आपे शाह आपे हकीर, आपे घर घर अलक्ख जगाईआ। आपे पीर दस्तगीर, शाह शाहाना आप वड्याईआ। आपे त्रैगुण माया आपे जंजीर, पाए बन्धन बंध कटाईआ। आपे हउमे माया रक्खे भीड़, आपे हंगता गढ़्ह ढाईआ। आपे चोटी चढ़े अखीर, आपे खाकी खाक समाईआ। आपे गुर पीर साध सन्त देवे धीर, धीरज धीर इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी महिमा आपे जणाईआ। आपे राज भूप सुल्तान, आपे तख्त ताज सुहांयदा। आप बणे बंक दरबान, दर दरवेश नाउँ वटांयदा। आपे भगतां करे पछाण, हरिजन आपे मेल मिलांयदा। आपे जोती नूर बख्शे कोटन भान, रवि ससि मुख शरमांयंदा। आपे होए जाणी जाण, हर घट आपे डेरा लांयदा। आपे निरगुण रूप श्री भगवान, सरगुण आपे वेख वखांयदा। आपे गाए अनहद साचा गान, तुरीआ राग आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। आपे शहनशाह पातशाह, पति पतिवन्ता आप अख्वाईआ। आपे सतिगुर दाता बण मलाह, लोकमात नाउँ धराया। आपे जुग जुग चलाए आपणा राह, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपे देवणहारा सच सलाह, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। आप उपजाए आपणा नाँ, नर निरँकारा आप सलाहीआ। आपे देवे निथावयां थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। आपे पिता आपे माँ, बाल अंजाणे गोद उठाईआ। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे दए सदा वड्याईआ। आपे राज जोग सिक्दार सच्चा भूप, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आपे वसे चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। आपे ताणा पेटा होए सूत, आपे बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। साचा लेखा हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाया। लख चुरासी
❋
❋
कर त्यार, घर घर डेरा लाया। सन्त सुहेले कर प्यार, आप आपणी बूझ बुझाया। अमृत आत्म ठंडी ठार, निझर झिरना दए झराया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, धुन अनादी आप वजाया। आपे खोल्ह बन्द किवाड़, घर साची सेज सुहाया। आत्म सेजा कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन वेख वखाया। सन्तन मेला सच दर, हरि साचा आप करांयदा। धुर दरगाही मिल्या वर, वर घर एका एक समझांयदा। नारी मिल्या साचा नर, नर नरायण नज़री आंयदा। आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख नाउँ उपजांयदा। निर्भय रूप ना जाए डर, भय भयानक आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। रंग रंगीला श्री भगवान, हरि बीठल वड वड्याईआ । जुग जुग वेखे लोकमात मार ध्यान, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। भगतां देवे भगती दान, भावनी भगतन पूर कराईआ। दो जहानां रक्खे माण, अभिमानां दए खपाईआ। सच वखाए इक्क निशान, दरगाह साची आप झुलाईआ। पद वखाए इक्क निरबान, परमानंद नंद समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी खेल खलाईआ। जुग जुग खेल करनहार, आपणी किरत कमांयदा। सन्त भगत भगवन्त लाए पार, हरिजन साचे वेख वखांयदा। आदि अन्त आपणी धार, धरनी धरत धवल चलांयदा। जल बिम्ब हरि पाए सार, आकाश प्रकाश फोल फुलांयदा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ वटांयदा। जुग जुग नाउँ हरि हरि रक्ख, आपणी कल वरतांयदा । निरगुण सरगुण हो प्रतक्ख, हरिजन साचे आप तरांयदा। लख चुरासी विच्चों करे वक्ख, आपणी वण्डण आप वण्डांयदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपणा अक्खर आप पढ़ांयदा। हिरदे अंदर हरि हरि वस, हरि की पौड़ी आप चढ़ांयदा। दो जहानां नस्स नस्स ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, अज्ञान अन्धेर ना कोए वखांयदा। शब्द निराला तीर मारे कस, एका मुखी मुख लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ उपजांयदा। नाउँ रक्ख साची धार, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। सतिजुग वेस अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी खेल खलाईआ। त्रेता तेरा रंग सर्ब संसार, दो दो मेला सहिज सुभाईआ। द्वापर तेरा मीत मुरार, इक्क इकल्ला इक्क अख्वाईआ। कलिजुग कूड़ा वेख पसार, आप आपणी कल वरताईआ। वेद पुराण गए हार, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। शास्त्र सिमरत ढह ढह पए दुआर, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। अञ्जील कुराना हाहाकार, दिवस रैण देण दुहाईआ। खाणी बाणी ना करे कोए विचार, नानक गोबिन्द दए गवाहीआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। तीर्थ तट्टां आई हार, सगला संग ना कोए निभाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद धूंआँधार, निरगुण जोत ना कोए
❋
❋
रुशनाईआ। पंडत पाधां ना करे विचार, मस्तक झूठा तिलक लगाईआ। मुल्ला शेख मुसायक रोवन ज़ारो ज़ार, नूर इलाही ना मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग साचा सच पुकार, हरि सन्तन आप सुणांयदा। त्रेता बणे मीत मुरार, त्रैगुण बन्धन पांयदा। द्वापर तेरा ठांडा दरबार, एका घर जणांयदा। कलिजुग खेल सर्ब संसार, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। एका गुर इक्क अवतार, एका इष्ट मनांयदा। एका शब्द इक्क जैकार, एका राग सुणांयदा। छत्ती राग करन पुकार, नारद मुन सुरस्ती नाल रलांयदा। सति ना वजाए कोई सितार, नाम सरंगी ना कोई हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग कूड़ कूड़ कूड़यारा, चारों कुंट ल्ए अंगड़ाईआ। हउमे हंगता खण्डा तिक्खी धारा, आपणे हथ्थ उठाईआ। धुर दी लिखी ना कोई मेटे मेटनहारा, ना कोई दिसे होर सहाईआ। चारों कुंट इक्क ललकारा, एका एक दए सुणाईआ। कुँवार कन्या करे शंगारा, घर घर कन्त मनाईआ। नारी नर होए विभचारा, नर नरायण दिस ना आईआ। पंज तत्त गढ़्ह बणया हँकारा, सति सति ना कोए वड्याईआ । काम क्रोध बोल जैकारा, अंदर बैठे देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। कलिजुग जूठ झूठ प्रधान, नव खण्ड वेख वखाईआ। कलिजुग पंज तत्त शैतान, पंचम गए राह भुलाईआ। कलिजुग मदिरा मास पीण खाण, आत्म मध ना कोए सुहाईआ। कलिजुग अठसठ तीर्थ नहावण नहाण, गुर चरन धूढ़ी अशनान ना कोए कराईआ। कलिजुग मन्दिर मस्जिद गुर दर बह बह गाण, सतिगुर पूरा दिस ना आईआ। कलिजुग घर घर बणन गोपी काहन, साची रास ना कोए रचाईआ। घर घर पूजा पाठ करन रामा राम, आत्म राम ना कोए मनाईआ। घर घर रसना गावन सतिनाम, नाम सति ना कोए समाईआ। घर घर तन पहन जगत कृपाल, नाम खण्डा ना हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुंट अन्धेरा छाया। ना कोए शाह सुल्तान दिसे सिक्दारा, साचा अदल ना कोए कमाया। ना कोए सज्जण मीत मुरारा, साक सैण ना कोए बणाया। धीआं भैणां करन वणज वणजारा, गुर दर मन्दिर वेसवा घर रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी करनी किरत कमाया। कलिजुग तेरा कूड़ा रंग, हरि पुरख निरँजन वेख वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त माया ममता सेज विछाई इक्क पलँघ, जूठ झूठ लेखा रहे गणाईआ। सच दुआरा ना कोई वेखे लँघ, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरमुख विरला मंगे एका मंग, कोटन कोटि जीव रहे बिल्लाईआ। मन मति होई भागांमंद, गुर मति ना कोई दिसाईआ। सच ना दिसे चढ़या चन्द, कलिजुग
❋
❋
रैण अन्धेरी छाईआ। किसे हथ्थ ना आया परमानंद, निज आत्म ना वेख वखाईआ। दूई द्वैती हउमे कंध, काया गढ़्ह टिकाईआ। सतिगुर पूरा सुत्ता दे कर कंड, ना सके कोए जगाईआ। वरन बरन भेख पखण्ड, कलिजुग आपणी वण्ड वण्डाईआ। सृष्ट सबाई नार रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। कलिजुग लेखा हरि चुकाउणा, हरि पुरख पुरख अवतारया। भरम भुलेखा सर्ब कढाउणा, लख चुरासी पावे सारया। ब्रह्मा विष्न सिव आप उठाउणा, करोड़ तेतीसा दए हुलारया। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाउणा, सत्तां दीपां जोत जगा रिहा। धरनी धरत धवल हरि आप सुहाउणा, धर धरनी लेखे ला रिहा। उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाउणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फोल फोला रिहा। समुंद सागर वेख वखाउणा, जल जल जल रूप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे ला रिहा। सतिजुग साचा मार्ग हरि हरि, हरि सतिगुर आप लगाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, गुरमुखां करे पढ़ाईआ। आपणी अग्नी आपे सड़ सड़, हरिजन तत्त बुझाईआ। आपणी करनी आपे कर कर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। गुरसिख अंदर आपे वड़ वड़, आपणी बूझ बुझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फड़ फड़, पूर्ब लहिणा रिहा चुकाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह खड़्ह, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम सोभा पाईआ। सोभावन्त कन्त भतार, घर साचा आप सुहांयदा। साची सखीआं करे इक्क प्यार, दर साचे मेल मिलांयदा। गीत सुहागी बोल जैकार, आपणी बूझ बुझांयदा। नाम वस्त भर भण्डार, साची झोली आप भरांयदा। निरगुण जोत कर उज्यार, घर घर विच दीप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन साचा मेलया, कर किरपा करतार। हरि मिल्या सज्जण सुहेलया, विछड़या संसार। एका घर सोहे गुरू गुर चेलया, गुर दर मन्दिर खेल अपार। धर्म राए दी कट्टे जेलया, लक्ख चुरासी करे ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक ल्ए अवतार। निहकलंक हरि अवतारा, हरि पुरख निरँजन वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजन हो उज्यारा, लोकमात करे रुशनाईआ। एकँकारा अकल कल धारा, आपणी कल वरताईआ। सोहँ शब्द बोल जैकारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। तीर्थ तट ना कोए किनारा, अठसठ ना कोए वखाईआ । ना कोए मन्दिर मस्जिद दिसे गुरदर दुआरा, गुर चरन इक्क वड्याईआ। ना कोई खड़ग खण्डा चण्ड प्रचण्डा दिसे तेज़ कटारा, नाम खण्डा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। गुरसिख आप उठावन आया, पोह छब्बी रुत्त सुहांयदा । वीह सौ सोलां बिक्रमी
❋
❋
नाल रलाया, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। नानक नाम इक्क वखाया, एका शब्द बंधांयदा। सीता राम ल्ए प्रनाया, आप आपणे लड़ लगांयदा। राधा कृष्ना रंग रंगाया, रंग चलूला इक्क चढ़ांयदा। साचे मन्दिर डेरा लाया, वेद व्यासा वेख वखांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा हरि जू हरि हरि बण के आया, हरि साचा रंग वटांयदा। तख्त नवासी शाहो शाबासी पुरख अबिनाशी आपणे अश्व चढ़ के आया, सोलां कलीआं आसण पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव राह विच्चों फड़ के आया, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचे वेखणहारा, आदि जुगादी इक्क अवतारया। लोकमात खेल न्यारा, करता पुरख आप करा रिहा। जूनी रहित भेव न्यारा, निरगुण साची धार बंधा रिहा। घर घर दीपक कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगा रिहा। साचा साकी कर प्यारा, भर प्याला जाम प्या रिहा। खोल्हे ताकी बन्द किवाड़ा, पंचम धाड़ा परे हटा रिहा। कंचन गढ़्ह सुहाए इक्क दुआरा, किला कोट इक्क वखा रिहा। अंदर वड़ एकँकारा, आप आपणा मेल मिला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दिवस आप सुहा ल्या। साचा दिवस सोहे प्रभात, हरि रुतड़ी रुत सुहाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत ना कोई ज़ात ना कोई पात, कमलापात इक्क अख्वाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई तीर्थ ना कोई सरोवर मारे ठाठ, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का एका लाईआ। ना कोई अग्नी जले काठ, ना कोई गुरमुख विके हाटो हाट, ख़ाकी ख़ाक ना कोई दबाईआ। ना कोई देवी पूजा जोत ललाट, अष्टभुज ना रक्खे साथ। ना कोई मेला त्रिलोकी नाथ, इक्क इकल्ला खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। उठ जाग गुरमुख सुत्तया, हरि सतिगुर आप जगांयदा। प्रगट होया पारब्रह्म अबिनाशी अचुतया, आप आपणा नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम आई रुत्तया, साचा फुल ना कोए महिकांयदा। पंज तत्त ख़ाली दिसे बुतया, हरि का नाम ना कोए धरांयदा। पंजां चोरां धन माल तेरा लुट्टया, अग्गे हो ना कोए छुडांयदा। लक्ख चुरासी बूटा जाणा पुट्टया, फिर कोए ना मात लगांयदा । सतिजुग साचा चन्द एका फुट्टया, सतिगुर साची जोत जगांयदा। गुरमुखां देवे एका अमृत आत्म नाम साचा घुट्टया, आप आपणी दया कमांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख साचे वेख वखांयदा। सतिजुग विछोड़ा देवे कट्ट, जो हरि हरि गए ध्याईआ। त्रेता पहनाए एका पट, साचा बस्त्र हथ्थ उठाईआ। द्वापर वेखे नेड़े वाट, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग पूरा करे घाट, गुरमुख साचे आप उठाईआ। निरगुण जोत जगाए ललाट, मस्तक रेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह हरिसंगत
❋
❋
करे जगत निर्मोह, निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। जगत नाता देवे तोड़, हरिसंगत हरि समझांयदा। चरन प्रीती लवे जोड़, आप आपणे चरन लगांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, साचा घोड़ा इक्क वखांयदा। जुगां जुगां दी प्यास बुझाए लग्गी औढ़, अमृत मेघ आप बरसांयदा। मनमुख दर तों देवे होढ़, सस्से उप्पर होड़ा इक्क वखांयदा। लक्ख चुरासी वेखे फल मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा आप भनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत सदा सुहांयदा। हरिसंगत उपाया साचा फुल्ल, फुल फुलवाड़ी मात लगाईआ। विष्न वंसी बणाई आपणी कुल, आपणे बंस दए वडियाईआ। श्री भगवान पावे मुल्ल, कली कली वेख वखाईआ। कलिजुग बूटा रिहा फुल, आप आपणी सेव कमाईआ। अन्तिम तोले साचे तोल, नाम तराजू हथ्थ उठाईआ। सचखण्ड निवासी बैठ अडोल, गुरमुख अडुल रखाईआ। सदा सुहेला वसे कोल, आप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत सति समझाईआ। हरिसंगत दिवस सुहावना, पारब्रह्म सरनाया। सोहँ शब्द एका गावना, जन्म मरन रहे ना राया। पुरख अबिनाशी पकड़े दामना, दो जहान होए सहाया। जगत अन्धेरी मेटे शामना, साचा चन्द इक्क चढ़ाया। नगर खेड़ा वेखे ग्रामना, काया बंक सुहाया। बल धारे जिउँ बल बावना, वल छल आपणा वेस वटाया। गढ़्ह लंका तोड़े जिउँ रामा रावना, कलिजुग गढ़्ह रहिण ना पाया। कान्हा कंसा आपे घावना, आप आपणा बल वखाया। नानक गोबिन्द मेल मिलावना, काया चोली रंग चढ़ाया। धुरदरगाही साचा जामना, एकँकारा इक्क अख्वाया। आपे होए पतित पावना, पतित पापी ल्ए तराया। शब्द निराला मारे बानना, बिरहो रोग दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंक जामा पा, हरि साची जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई रिहा समझा, कलिजुग पड़दा आपे लाहीआ। सम्मत सतारा वेखे राह, चारों कुंट नैण उठाईआ। शाह सुल्तानां मिले ना कोई थाँ, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। करे प्यार ना पुतर माँ, धीआं भैणां सर्ब तजाईआ। दहि दिशा उडणे झूठे काँ, हँस डार ना कोए वखाईआ। हिन्द मुस्लिम सिख ईसाई चार वरन छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रिहा समझा, निहकलंका इक्क अख्वाईआ। पुरख अकाल दया कमा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ब्रह्मे लेखा दए मुका, वेला अन्तिम आईआ। शंकर तख्तों देवे लाह, आप आपणे विच टिकाईआ। सुरपति राजा इंद दए उठा, करोड़ तेतीस ना कोए सहाईआ। लोकमात फेरा पा, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। राजा राणा दए हल्ला, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नगारा इक्क वजा, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि राणा आप सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम मन्नणा पए भाणा, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। चार
❋
❋
कुण्ट ना दिसणा कोई निशाना, सच निशाना ना कोए झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द खण्डा विच ब्रह्मण्डां वरभण्डा इक्क चमकांयदा। शब्द खण्डा तिक्खी धार, गुरमुखां हथ्थ फड़ाया। पाए वण्ड सर्ब संसार, नव नव वेख वखाया। आपणे रंग रवे करतार, रंग रंगीला दिस ना आया। छैल छबीला बण सिक्दार, सच कबीला गुरसिख ल्ए बणाया। रंग चढ़ाए आपणा पीला, परा पसन्ती वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे दया कमाया। दया निध गहर गुण सागर, हरि सतिगुर हरि अख्वांयदा। गुरमुखां निर्मल कर्म करे उजागर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। साचे नाम करे सौदागर, वणज वणजारा इक्क करांयदा। भाग लगाए काया गागर, पंज तत्त माटी जोत जगांयदा। एका नाम रती रत्नागर, घर साचे हट्ट विकांयदा। एथे ओथे देवे आदर, जिस जन आपणे चरन लगांयदा। आपे होए करीम कादर, करनी करता आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा दिवस आप सुहांयदा। साचा दिवस हरि सुहञ्जणा, घर साचे वज्जी वधाईआ। पाया पुरख इक्क निरँजणा, घर मिल्या साचा माहीआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। नेत्र पाए नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धुरदरगाही साचा सज्जणा, एकँकारा इक्क अख्वाईआ। वेले अन्तिम रक्खे लज्जना, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। तख्त ताज शाह सुल्तान तजणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, भन्नणहार हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख आपणे लड़ बंधाईआ। गुरमुख तेरा पूर्ब जन्म, हरि सतिगुर वेख वखांयदा। गुरमुख तेरा साचा कर्म, निहकर्मी कर्म जणांयदा। गुरसिख तेरा साचा धर्म, वरन गोत ना कोए उपजांयदा। गुरसिख तेरा हरन फरन, नेत्र नैण आप खुलांयदा। गुरसिख नाता तोड़े मरन डरन, निर्भय आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट हो नर अवतार, निहकलंक आपणा डंक वजांयदा। वज्जया डंक लोकमात, सम्मत सोलां वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव रहे झाक, दर आए सीस झुकाईआ। धन्न वडियाई हरि हरिसंगत जिस जन जुड़या चरन नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। पुरख अगम्मड़ा मिल्या इक्क बिधात, बिधना नैण ना सके उठाईआ। लक्ख चुरासी चुक्की वाट, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। गुरसिख ना विके किसे हाट, जो जन दर दुआरे दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह दिवस सुभागा गुरमुखां अंदर रखाए आपणा वाजा, अनहद आपणी सितार हलाईआ। गुरमुख तेरी सच सितार, हरि काया घर टिकांयदा। किल्ली मरोड़े आप निरँकार, दिस किसे ना आंयदा। साची सुर वजाए ताल, ताल तलवाड़ा आप
❋
❋
रखांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, आप आपणा मेल मिलांयदा। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, आप आपणी सेव कमांयदा। लेखा जाणे सरसे घाली घाल, गढ़्ही चमकौर आप सुहांयदा। अन्तिम फल लग्गा डाल, पत डाली आप महिकांयदा। गोबिन्द चली अवल्लड़ी चाल, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखांयदा। हरिसंगत तेरा साचा मीत, एका एक अख्वाया। सोहँ गाउणा सुहागी गीत, घर साचे मेल मिलाया। आदि जुगादी वसे चीत, चित वित ठगौरी कोए ना पाया। सतिजुग चलाए साची रीत, साचा मार्ग एका लाया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, कीटां कीट आप अख्वाया। धाम वखाए इक्क अनडीठ, वेद पुराण रहे जस गाया। सिर सुहाए पीतम्बर पीत, नाम मुक्ट इक्क बन्न्हाया। लख चुरासी परखे नीत, नित नवित वेस वटाया। हरिसंगत करे ठंडी सीत, आपणा अमृत मेघ बरसाया। चरन प्रीती साची रीत, सतिगुर पूरा सच समझाया । सतिजुग साचे कोई ना वसणा देहुरा मसीत, शिवदुआला मट्ठ ना कोए बणाया। सतिजुग सोहया धुर दरगाह, हरि साचा चरन बहाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंका फेरा पा, कलिजुग क़िया वेख वखाईआ। दो जहानां सच सुनेहड़ा रिहा सुणा, शब्दी शब्द शब्द चलाईआ। सतिजुग साचे ल्ए उठा, आप आपणी दया कमाईआ। कलिजुग कूड़े रिहा समझा, तेरा अन्तिम वेला आईआ। दोहां विचोला बेपरवाह, आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी अलक्ख जगाईआ। सतिजुग उठाए निक्का बाला, सो पुरख निरँजण दया कमांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे मुख काला, जूठा झूठा टिक्का इक्क वखांयदा। सतिजुग वसे सच धर्म साला, वर घर साचा इक्क सुहांयदा। कलिजुग कूड़ा होया बेहाला, लोकमात कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां विचोला खेल खिलांयदा। सतिजुग साचे लै अंगड़ाई, हरि साचा सच समझाईआ। कलिजुग उठ होए जुदाई, तेरा अन्तिम अन्त वखाईआ। सगला संग ना कोए निभाई, चार यारी मुख भवाईआ। सम्मत सोलां रुत्त सुहाई, छब्बी पोह दए वड्याईआ। सतिजुग तेरी कर कुड़माई, धरत मात दी गोद बहाईआ। आपे धी आप जवाई, सौहरे पेईआ आप बण जाईआ। आपे नार भतार रिहा हंढाई, पूत सपूता आपे जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, सम्मत सोलां एका एक रुत्त सुहाईआ। सतिजुग साचा मात धर, गुरमुखां जोड़ जुड़ांयदा। कलिजुग कूड़े चुक्के डर, भय भयानक ना कोए जणांयदा। एका रूप नज़री आए हरी हरि, हरि हरि आपणा मेल मिलांयदा। एका चरन धूढ़ नहाए साचे सर, दुरमति मैल धवांयदा। एका वरनी रिहा वर, आप आपणा बन्धन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचे वेखण आया,
❋
❋
अकल कल वरताईआ। निरगुण सरगुण बण के आया, सरगुण निरगुण विच समाईआ। आपणा ताणा तण के आया, त्रैगुण माया पाई फाहीआ। साचा राणा बण के आया, कलिजुग मेटे झूठी शाहीआ। सुत दुलारा जण के आया, आपे पिता आपे माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द दए वड्याईआ। मात पित हरि सुत दुलारा, शब्दी शब्द उपजाया। महल्ल अटल उच्च मुनारा, थिर घर साचा इक्क वसाया। सचखण्ड निवासी सच सिक्दारा, घर साचे सोभा पाया। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाया। लोकमात लै अवतारा, निहकलंका नाउँ धराया। खड़ग खण्डा तेज कटारा, दोवें आपणे हथ्थ उठाया। गुरमुखां करे पार किनारा, अद्धविचकार ना कोए डुबाया। मनमुखां मारे आपणी हथ्थीं मारा, ना सके कोई बचाया। दोवें रक्खीआं तिक्खीआं धारा, इक्क इक्क नाल दए टकराया। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, भेव किसे ना पाया। गुर गोबिन्द बणया मात लिखारा, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। मीरी पीर शाहसवारा, शहनशाह आपणा नाउँ धराया। निहकलंक लै अवतारा, राज राजानां दए हलाया। आपणा खेल कर न्यारा, आपणी कल आप धराया। आपणी बणे आपे धारा, साची बणत बणाया। हरिसंगत विच सोहे साचा लाड़ा, साचे जांञी नाल रखाया। अल्ला राणी लुट्टे दिन दिहाढ़ा, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाया । गुरसिखां चार चुफेरे करे आपणी वाड़ा, पहरेदार आप अख्वाया। कोई नेड़ ना आवे ठग्ग चोर यारा, कलिजुग धाड़ा दए खपाया। हरिसंगत बोले एको नाअरा, सोहँ महाराज शेर सिँघ प्रगट हो हो आया। प्रगट होया हरि गोबिन्द, लोकमात वज्जी वधाईआ। हरिसंगत तेरी मेटे चिन्द, घर घर दरस दिखाईआ। पंच प्यारे बणाए आपणी बिन्द, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। सतिगुर पूरा गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। कलिजुग जीव लगाए आपणी निन्द, गुरमुख आपणे गले लगाईआ। छब्बी पोह सम्मत सोलां जन्म जन्म दी मेटन आया चिन्द, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खण्डे उप्पर खण्डा धार, नौ खण्ड पृथ्मी मारे मार, शाह सुल्तान होए ख्वार, बचया कोई रहिण ना पाईआ। राज राजाना दए हुलारा, दोवें धारा मुख फराईआ। आपे अंदर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा दिस ना आईआ। आपे ऐनलहक लाए नाअरा, हक हकीकत वेख वखाईआ। आपे प्रगट होए बेऐब परवरदिगारा, नूरो नूर जल्वा नूर इलाहीआ। आपे बोले फ़तेह जैकारा, एका डंका नाम वजाईआ। चार वरन चार कुण्ट चार मुख चार वेद ब्रह्मा करे ख्वारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। हरिसंगत तेरा सच प्यारा, लोकमात दए वखाईआ। तेरा मन्दिर बणाया इक्क मुनारा, नौ दर खोल्ह खुलाईआ। साची कुल्ली सिरजणहारा, साचा रंग चढ़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा पार किनारा, सिँघ मनजीता दए कराईआ। सिँघ जगदीसा बोल जैकारा, हरिसंगत
❋
❋
रिहा समझाईआ। मगरे आउणा वारो वारा, राह विच ना कोए अटकाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ करन निमस्कारा, गुरसिख तेरा राह तकाईआ। सचखण्ड नवासी अगे खड़ा जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, चतुर्भुज आपणीआं भुजां रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत लाई फुल फलवाड़ी वेखे थाउँ थाँईआ। करे खेल हरि समरथ, आपणी खेल आप खलांयदा। खण्डे उप्पर खण्डा रक्ख, चण्ड प्रचण्ड चमकांयदा। गुरमुख गुरसिख लख चुरासी विच्चों करे वक्ख, आपणी वण्ड हरि आप वण्डांयदा। सोहँ शब्द एका दस्स, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। साधां सन्तां भाण्डे कीते सख, हरि का रूप दिस किसे ना आंयदा। अज्ज कक्खों होए लक्ख, शाह करोड़ी ख़ाक रलांयदा। गुरसिखां दरस दिखाए हो प्रतक्ख, आप आपणा रूप वटांयदा। चारों कुण्ट कलिजुग तप्या मट्ठ, त्रैगुण माया लम्बू लांयदा। उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण आपे करे इक्ट्ठ, आपणी वण्ड वण्डांयदा। झूठा बुरज रिहा ढट्ठ, साचा भार ना कोए वण्डांयदा। पहली चेत्र सीस उप्पर ताज रक्ख, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। हरिसंगत तेरा करे पक्ख, दूसर हथ्थ किसे ना आंयदा। गुरसिख तेरा खण्डा आपणे सीस रक्ख, जगदीस आपणी भेटा तेरे अग्गे चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखांयदा। एका खण्डा सिर जगदीस, हरि आपणे आप टिकाईआ। दूजी सृष्टी जाए पीस, कलिजुग चक्की आप चलाईआ। किसे दे छत्र झुल्ले ना सीस, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। ना कोई पड़े्ह जगत हदीस, नाअरा नाम ना कोए लगाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाली खीस, घर घर मंगण भिच्छया कोए ना पाईआ। प्रगट होया बीस इकीस, बीस बीसा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्मी देवे आप सजाईआ। चण्ड प्रचण्ड रक्ख हथ्थ करतार, करनी करता किरत कमांयदा। सृष्ट सबाई आर पार, सीस धड़ आप कटांयदा। नारी नर होए ख्वार, गुर पीर अवतार ना कोए बचांयदा। चारों कुण्ट धुआंधार, सूरज चन्न मुख शर्मांयदा। अल्ला राणी करे पुकार, सिर हथ्थ ना कोए टिकांयदा। नाता तुट्टा इक्क परवरदिगार, सांझा यार दिस ना आंयदा। हरिसंगत तेरा बण सेवादार, साची सेवा आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी कल वरतांयदा। वरते कलिजुग कल, हरि साचा आप वरताईआ। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटल, लोकमात जोत करे रुशनाईआ। साचा दीपक गया बल, सम्बल नगरी रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन साचा पेख्या, परम पुरख करतार। लेखा चुकाए धारी केसया,
❋
❋
मुंड मुंडाए ल्ए उभार। रूप वटाए दस दस्मेशया, निरगुण जोत कर उज्यार। सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेश्या, त्रैगुण माया कर ख्वार। आपे करे अवल्लड़ा वेसया, निहकलंका लै अवतार। आपे सुत्ता बाशक शेश्या, आप आपणी सेज संवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा करजा दए उतार। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी वेला अन्तिम आया, हरि साचा वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई आप उपजाए आपे दाई आपे दाया, आप आपणी बणत बणांयदा। पंज तत्त मुनारा आप रखाया, आपे सेव कमांयदा। विष्नूं देवे रिजक सबाया, सुरपति साची सार दर घर साचे आपे पांयदा। चौथे जुग खेल खला, चौथी कूट वेख वखांयदा। चौथा पौड़ा आप रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। दर घर साचा हरि सुहावना, हरि साचे वड वड्याईआ। कलिजुग वेला अन्त करावना, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी शहनशाह इक्क अख्वावणा, दूसर होर ना बणत बणाईआ। लक्ख चुरासी एका शब्द पढ़ावना, सतिजुग साचा सच समझाईआ। राम कृष्न नानक गोबिन्द ईसा मूसा संग मुहम्मद एका रंग रंगावना, आप आपणे विच टिकाईआ। दहि दिशा एका रूप नज़री आवणा, नूरो नूर सवाईआ। सोहँ गीत सुहागी सृष्ट सबाई गावणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल इक्क मनावणा, पुरीआं लोआं मात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर अवतारी खेल अपारी, वड संसारी आप कराईआ। वड संसारा हरि सिक्दारा, साचा शाह सुल्तानया। खेले खेल अगम्म अपारा, निरगुण धारा दो जहानया। गुरमुखां देवे इक्क अधारा, नाम साचा तन तरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छब्बी पोह वसे घर घर, मन्दिर कर परवानया। गुरसिख तेरा काया मन्दिर, हरि सतिगुर दए सुहाईआ। आपे वेखे तेरा अंदर, तेरा तेरे विच समाईआ। आपे तोड़े लग्गा जंदर, बजर कपाटी रहिण ना पाईआ। आपे करे प्रकाश डूँग्घी कंदर, जोती नूर नूर रुशनाईआ। किसे हथ्थ ना आया गोरख मछन्दर, उच्चे टिल्ले बैठे धूंणीआँ ताईआ। चारों कुण्ट भौदे बन्दर, मन मति होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लेख लिखाईआ। गुरमुख साजण साचा लेखा, हरि साचा आप लखांयदा । कलिजुग अन्तिम धरया वेसा, वेस अवल्लड़ा आप करांयदा। मेल मिलावा दस दस्मेशा, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम चले किसे दी कोई ना पेशा, हरि भाणे आप समांयदा। शाहो भूप वड नर नरेशा, नर नरायण आपणा नाउँ उपजांयदा। आपे होए रिखी केसा, गोवर्धन आपणे हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। निरगुण भेव जाणा खुल्ह,
❋
❋
हरि साचा आप खुल्हाईआ। हरिसंगत उपजाई साची कुल, कलवन्ता वड वड्याईआ। करता कीमत पाए मुल्ल, लक्ख करोड़ी ना कोए चुकाईआ। दर घर साचे उपज्या साचा फुल्ल, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। आदि जुगादि सदा अभुल्ल, भरम भुलेखे विच ना आईआ। हरिसंगत सोहँ शब्द रसना गौदें सोहँदे बुल्ल, पवन स्वास नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारों कुण्ट खिच लकार, गुरमुख आपणे अंदर लेवे वाड़, कदम बाहर ना कोए टिकाईआ। शब्द सरूपी खिच लकीर, हरि सच निशान लगांयदा। किसे हथ्थ ना आए पीर फ़कीर, ज्ञानी ध्यानी ना वेख वखांयदा। पंडत पांधे जगत रहे घत वहीर, कलिजुग पन्ध ना कोए मुकांयदा। प्रगट होया गुणी गहीर, गहर गम्भीर सागर आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सरूपी सच बबाणा गुरमुखां वखाए इक्क टिकाणा, दरगाह साची धाम सुहांयदा। दरगाह साची धाम अवल्ला, हरि सतिगुर आप सुहाया। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, बैठा आसण लाया। वसणहारा जलां थलां, जल थल महीअल फेरा पाया। शब्दी जोती आपे रला, पवन पवनी डेरा लाया। सच सनेहड़ा एका घल्ला, धुर फ़रमान ना किसे जणाया। जन भगतां फड़ाए जुग जुग आपणा पल्ला, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। चारों कुण्ट बोलणहारा हल्ला, आपणे हथ्थ खण्डा चमकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अबिनाशी आप अख्वाया। पुरख अबिनाशी हरि बेअन्त, भेव कोए ना पांयदा। गा गा थक्के साध सन्त, गुर पीर अवतार राह तकांयदा। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्त, जुग जुग आपणा पर्दा आप रखांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, अलख निरँजण कोए ना गांयदा। आप बणाई आपणी बणत, आपे घड़े आपे भन्न वखांयदा। लक्ख चुरासी जीव जंत, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलांयदा। गुरमुख नारी मिल्या हरि हरि साचा कन्त, जगत दुहागण नार सर्ब कुरलांयदा। रसना जेहवा मणीआ मंत, सोहँ शब्द इक्क पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा, मात गोद ना कोए सुहांयदा। ना कोई मात पित करे प्यार, भैण भाई ना कोए अख्वाईआ। धीआं पुत्तर ना सुत दुलार, जगत कन्त ना कोए वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह ना कोई हँकार, माया ममता ना अंग लगाईआ। जूठ झूठ ना कोए वणजार, आसा तृष्ना ना संग रखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, जुग जुग आपणी करनी आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लै अवतार, आप आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग कूड़े करे ख्वार, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, अंदर वड़ वड़ दे मति आप समझाईआ। इक्क वखाए पार किनार, साचे बेड़े आप चढ़ाईआ। चप्पू लाए सेवादार, आप आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण जोती जोत
❋
❋
उजाला, दीना बंधप गुर गोपाला, गुरमुखां करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक वड वड्याईआ। प्रितपाले हरि मेहरवान, जुग जुग दया कमांयदा। जन भगतां देवे भगती दान, साची भिच्छया झोली पांयदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, ब्रह्म ज्ञान आप समझांयदा। एका रसना पीण खाण, एका तृप्त वखांयदा। एका नाद धुन धुनकान, एका मंगल आप सुणांयदा। एका घर सचा मकान, सचखण्ड दुआरा आप उपांयदा। एका धर्म सच्चा निशान, दर घर साचे आप झुलांयदा। लाल रंग ना सके कोई पछाण, लालन आपणा रंग रंगांयदा। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, कंचन रूप वटांयदा। हरि पुरख निरँजण आपणी आण, आपणी आण आप वखांयदा। सूही धार एकँकार, निरगुण आपणी आप चलाईआ। चिट्टा रंग सूरा सरबंग, घर साचे वेख वखाईआ। पीला वेस दर दरवेस, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। नीली धार करे आदेस, रवि ससि सूरज चन्न मंडल मंडप सतार निउँ निउँ सीस झुकाईआ। काला सूसा ईसा मूसा, हरि साचा तन पहनाईआ। कलिजुग वेखे जगत हदीसा, कूड़ी क़िया कूड़ पढ़ाईआ। लेखा जाणे चीना रूसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी जाणे आपे वथ्थ, ना हथ्थ किसे फड़ांयदा। हरिसंगत साचा कर अकट्ठ, गुरमति इक्क रखांयदा। चार वरन ना कोई वट्ट, दूई द्वैती पड़दा लांयदा। गुरचरन दुआरा साचा हट्ट, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका धाम बहांयदा। अमृत आत्म लैणा चट्ट, निझर झिरना आप झिरांयदा। जोत जगाए लट लट, दीपक दीपक संग रलांयदा। भाग लगाए काया मट्ट, हरि जू हरि मन्दिर वेख वखांयदा। सेवा करे नट्ठ नट्ठ, गुरमुख सोए आप उठांयदा। वसणहारा घट घट, आप आपणा मुख छुपांयदा। इक्क जणाए पूजा पाठ, गुर मन्त्र इक्क सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग तेरी साची धार, प्रगट करे विच संसार, साचा मार्ग आपे लांयदा। साचा मार्ग हरि हरि लाउणा, कलिजुग क़िया दए मिटाईआ। राज राजाना शाह सुल्तानां राउ रंकां एका धाम बहाउणा, ऊँच नीच ना कोई वखाईआ। सृष्ट सबाई सोहँ अक्खर जाप जपाउणा, बीस बीसा राह तकाईआ। सीस ताज जगदीस टिकाउणा, पंचम मुख मुख रखाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान उप्पर लेख लिखाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। सत्त रंग निशाना आप चढ़ाउणा, दिल्ली दुआरे फेरा पाईआ। पंदरां कत्तक दिवस सुहाउणा, बीस इकीसा खेल खलाईआ। लिख्या लेख ना किसे मिटाउणा, मेटणहार ना कोए अख्वाईआ। चिट्टे उप्पर काली धार रखाउणा, नुकता ऐन ना कोई जणाईआ। अल्फ़ अल्फ़ी एका पाउणा, एका एक मुख सलाहीआ। ऊड़ा इकओंकार नाउँ धराउणा, त्रै लोक आपणे विच बन्द कराईआ। ऐड़ा अक्ख इक्क खुलाउणा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। ईड़ी इष्ट सर्ब बनाउणा,
❋
❋
ईस जीव वड वड्याईआ। सस्सा किला आप सुहाउणा, चारे कुण्ट बन्द कराईआ। उप्पर होड़ा इक्क टिकाउणा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। हाहा हरि का रूप वटाउणा, उप्पर टिप्पी दए सुहाईआ। ब्रह्म ब्रह्म प्रभ वेख वखाउणा, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। करे कराए जो हरि भाउणा, हरि भाणा वड वड्याईआ। हरिसंगत दे बांह सरहाणे सौणा, वेले अन्त सतिगुर पूरा घर घर दए उठाईआ। उठदयां जागदयां चरन ध्यान रखाउणा, चरन कँवल हिरदे विच टिकाईआ। सतिगुर पूरा नज़री आउणा, स्वच्छ सरूप रूप वटाईआ। बाल अञ्याणे फड़ फड़ गले लगाउणा, जिउँ मावां पुत्तरां लाड लडाईआ। कागों हँस बनाउणा, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। जन्म जन्म दा रोग मिटाउणा, लक्ख चुरासी कट्टे फाहीआ। गुरसिख हरख सोग विच कदे ना आउणा, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। दर घर साचे हरि साचा एका पाउणा, दूजा राह ना कोए तकाईआ। कलिजुग अन्तिम दिसे डराउणा, शाह सुल्तान रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि हरि धर, अलख निरँजण अलक्ख जगाईआ। गोबिन्द काया अंदर वड़, महल्ल अटल सुहाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त नज़र ना आईआ। कोई ना सके हथ्थीं फड़, लभ्भ लभ्भ थक्की सर्ब लोकाईआ। हरिसंगत उप्पर किरपा कर, हरि आपणा मेल मिलाईआ। शेर सिँघ कलिजुग अग्नी गया सड़, गुरमुखां अग्नी रिहा बुझाईआ। जगत विद्या ना गया पढ़, पंडत पांधे ना करी पढ़ाईआ। आपणा निष्अक्खर वक्खर आप बंधाया आपणे लड़, लोकमात आया चाँईं चाँईंआ। गुरसिखां लगाई डूँग्घी जड़, ना सके कोई उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द खण्डा तेज कटार, गुरसिख तेरा सच प्यार, आपणे उत्तों देवे वार, साची सिख्या सिख समझाईआ। सतिजुग तेरी साची सिक्खी, चार वरन समझांयदा। आपे रक्खे धारों तिक्खी, वरन गोत मेट मिटांयदा। आपे वेखे वालों निक्की, दिस किसे ना आंयदा। गोबिन्द तेरी रेख लिखी, ना कोई मेट मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम भुगते आपणी पेशी, दर दुआरे हरि बुलांयदा। नाल रलाया दस दस्मेशी, दर दरवेश वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। कलिजुग आया चल दुआर, नेत्र नैण रिहा वहाईआ। छब्बी पोह धाहां रिहा मार, प्रभ साचा दर दुरकाईआ। नौ दुआरे करन ना दए पार, गुरसिखां हथ्थ खण्डा चमकाईआ। आपे उठ के गया बाहर, कलिजुग कूड़ा वेख वखाईआ। हरिसंगत तेरा करन ना दित्ता दीदार, तेरे दरस कोटन कोटि पापी ल्ए तराईआ। आपे होया ख़बरदार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़े रिहा समझाईआ। कलिजुग सुण कर ध्यान, हरि साचा आप समझांयदा। गुरमुख साचे वेख पछाण, प्रभ
❋
❋
साचा मस्तक टिक्का लांयदा। एका बख्शे चरन ध्यान, दूजा दर ना कोए वखांयदा। तेरी मन्ने ना कोई आण, सतिगुर पूरा सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी तेरी दुकान, गुरसिख वणज ना कोए करांयदा। छब्बी पोह हरिसंगत चरन धूढ़ कराया अशनान, जन्म जन्म दी मैल गंवांयदा। गुरसिखां हथ्थ फड़ा तेज कृपाल, कलिजुग कूड़ा बाहर कढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां अंदर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग कूड़ा नैण उग्घाड़, आपणा राह तकांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साचा दर ना कोए दसांयदा। अन्तिम नाता तुट्टणा सर्ब संसार, सगला संग ना कोए वखांयदा। कुँवारी कन्या लाड़ी मौत होई मुट्टयार, घर घर आपणा आप वखांयदा। वर मंगे कन्त भतार, साचा हाणी ना कोए दसांयदा। लक्ख चुरासी करे विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग साचे एह समझांयदा। कलिजुग उठ उठ घर जा, हरि साचा सच समझाईआ। तेरी पुत्तरी दए विआह, कुँवारी कन्या रहिण ना पाईआ। पहली चेत्र दिवस सुहा, सिर आपणे मुक्ट रखाईआ। तेरी मैहन्दी तेरे रंगण तेरे हथ्थीं दए चढ़ा, तेरा सगन मनाईआ। तेरी कन्या तेरी डोली पा, तेरे कंध चुकाईआ। करे खेल बेपरवाह, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। लोकमात विच दए टिका, मुख घूँगट दए उठाईआ। जोधे सूरबीर बलवान नाल रला, नौं खण्ड पृथ्मी इक्ट्ठ कराईआ। कलिजुग सवंम्बर दए रचा, साचे लाड़े आप बहाईआ। तेरी सपुत्री आपणी आसा सच हार हथ्थ उठा, लख चुरासी देवे गल पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छब्बी पोह दित्ता वर, कलिजुग मंगण आया घर, संगत अंदर ना सकया वड़, सतिगुर पूरा आप दुरकाईआ। सतिगुर पूरे तिक्खा खण्डा, गुरमुखां हथ्थ फड़ाया। कलिजुग तेरीआं वढ्ढे गंढ्ढां, आपणी हथ्थीं वण्ड वण्डाया। मेटन आया भेख पखण्डा, जूठ झूठ रहे ना राया। गुरमुखां तोड़न आया वज्जा जंदर, आपणी कुंजी नाम लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द इक्क कटार, एका रूप आप निरँकार, दूजी कुदरत करे प्यार, गुरमुख साचे ल्ए उभार, छब्बी पोह दिवस विचार, पार कराए नर नार, बिरध बाल जो जन सरनाई आया। हरि चरन सची सरनाई, हरि हरिजन मेल मिलांयदा। हरि चरन मिले वडियाई, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। हरि चरन सच कुड़माई, हरि साचा सगन मनांयदा। हरि चरन मिटे पीड़ पराई, हरि आपणी दया कमांयदा। हरि चरन मिटे झूठी छाही, साचा तिलक ललाट लगांयदा। हरि चरन मिले ठंडी छाँईं, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेला वक्त सुहांयदा। हरि चरन हरि दुआरा, हरि पुरख निरँजण आप सुहांयदा। हरि चरन बख्शे सच प्यारा, साची धारा आप बंधांयदा।
❋
❋
हरि चरन मिले मीत मुरारा, निरगुण आपणा मेल मिलांयदा। हरि चरन खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा वेस वटांयदा। हरि चरन बोल इक्क जैकारा, एका अक्खर नाम सलांयदा। हरि चरन मिले सच भण्डारा, हरि साचा आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वखांयदा। हरि चरन दुआरा साचा राज, धुरदरगाही आप वखाईआ। हरि चरन दुआरा पूरन काज, गुर सतिगुर पूर कराईआ। हरि चरन दुआरा देस माझ, गुरसिख साचे ल्ए मिलाईआ। हरि चरन दुआरा सच जहाज, हरिसंगत बेड़े आप चढ़ाईआ। हरि चरन दुआरा पूरन होए काज, हरि करता आप कराईआ। हरि चरन दुआरा रक्खे लाज, वेले अन्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरि चरन दुआरा सच महल्ला, हरि पुरख निरँजण आप वसांयदा। हरि चरन दुआरा पार वखाए जलां थलां, डूँग्घी धार ना कोए वहांयदा। हरि चरन दुआरा सच सनेहड़ा एका घल्ला, नाम निधाना आप सुणांयदा। हरि चरन दुआरा जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पला, आपणी पलक आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा आप उपजांयदा। हरि चरन दुआरा सच दरवाजा, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। हरि चरन दुआरा ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे ल्ए तराईआ। हरि चरन दुआरा इक्क वजाए अनहद वाजा, धुन आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि चरन दुआरा गुरमुखां देवे अश्व ताजा, निरगुण सरगुण शब्द चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क बुझाईआ। चरन दुआरा सचखण्ड, हरि साचा सच समझांयदा। गुरमुख मंगे साची मंग, प्रभ पूरी आस करांयदा। लोआं पुरीआं आया लँघ, लोकमात जोत जगांयदा। सदा सुहेला वसे संग, दर घर साचा आप सुहांयदा। करे कराए अगम्मी कार, आपणे लाए अंग, आपणा अंगन आप सुहांयदा। माणस जन्म ना होए भंग, गुरमुख साचे आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा एकँकारा एका घर वखांयदा । चरन दुआर साची रास, हरि साचा सच जणाईआ। सच वस्त हरि साचे पास, हरि सज्जण आप वरताईआ। चरन दुआरा राह तक्के पृथ्मी आकाश, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चरन दुआरा गुरमुख हिरदे वास, घर विच घर वज्जे वधाईआ। चरन दुआरा रसन स्वास, पवणी पवण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क वखाईआ। चरन दुआरा जिस जन पेख्या, मिटया जगत संताप। सतिगुर पूरा लिखे लेखया, आप बुझाए आपणा आप। दरस दिखाए नर नरेसया, अक्खर पढ़ाए एका जाप। जोती जामा धरया भेख्या, ना कोई माई ना कोई बाप। मुछ दाढ़ी ना दिसे केसया, जोती नूर वड प्रताप। शब्द अगम्मी दस दस्मेशया, आपे उतरया आपणे घाट। नर नरायण वड नरेसया, आपे सोया सम्बल नगरी साची खाट।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा वखाए साचा हाट। चरन दुआरा साचा हट्ट, चौदां लोक मुख शर्माईआ। चरन दुआरा एका दात, निरगुण सरगुण झोली पाईआ। चरन दुआरा वड करामात, नेहकर्मी कर्म कटाईआ। चरन दुआरा लेखा चुक्के आन बाट, गर्भ वास ना फंद रखाईआ। चरन दुआरा बस्त्र तन पहनाए पाट, काया चोली रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआर दए वड्याईआ। चरन दुआरा हरि हरि खोल्ह, लोकमात वेस वटांयदा। सच वस्त हरि रक्खे कोल, जन भगतां आप वरतांयदा। नाद अनादी आपे बोल, एकँकारा नाअरा लांयदा। साचे कंडे साचा तोल, आपणी धारन आप चलांयदा। गुरमुखां अंदर आपे मौल, आपणा रूप दरसांयदा। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत आत्म आप भरांयदा। देवे वडियाई उप्पर धवल, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। रिखी केस साँवल सँवल, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आप आपणा नाउँ वटांयदा। ना कोई जाणे पंडत पांधा रौल, हिसाब किताब ना कोए वखांयदा। नूर इलाही एका अल्ला अव्वल, औलीआ पीर ना कोए गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क उपजांयदा। चरन दुआरा साचा सर, गुरमुखां आप नुहाईआ। निर्भय चुकाए झूठा डर, मूर्त अकाल दरस दिखाईआ। जूनी रहित ल्ए वर, अजून अजूनी फंद कटाईआ। नाम सति भण्डारा भर, घर साचा इक्क सुहाईआ। करता पुरख करनी कर, आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि चरन दुआरा साचा खोल्ह, शब्द अगम्म वजाए ढोल, दिस किसे ना आईआ। चरन दुआरा साख्यात, लोकमात दसांयदा। गुरसिख बणाए पारजात, जो जन सरनाई आंयदा। एका देवे साची दात, सोहँ साची झोली पांयदा। चरन कँवल बंधाए आपणा नात, आप आपणे अंग लगांयदा। दुरमति मैल देवे काट, काया कंचन गढ़्ह सुहांयदा। गुरसिखां पूरा करन आया घाट, साचा तोला वेस वटांयदा। आप सुत्ता ना किसे खाट, आलस निन्दरा ना कोए रखांयदा। भाग लगाए गुरमुख तेरी काया माट, आत्म सेजा सोभा पांयदा। रसना रस निझर झिरना लैणा चाट, रिसक रिसक आप वहांयदा। लहिणा देणा चुक्के तत्त आठ, नौ दर साचा पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क वड्यांअदा। चरन दुआरा वड वडियाई, हरि वड्डा सिफ्त सलाहीआ। गुरमुख वेखे थांउँ थाईं, थान थनंतर गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। पकड़नहारा निरगुण बाहीं, सोहँ मन्त्र इक्क पढ़ाईआ। त्रैगुण बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। आपे बिध जाणे अन्तर, गति मित आपणी आप बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क सुहाईआ। चरन दुआरा सच सुल्तान, साचा तख्त सुहांयदा। पुरख अबिनाशी वड मेहरवान, लोकमात वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखांयदा।
❋
❋
सति सतिवादी इक्क निशान, ब्रह्म ब्रह्मादी आप झुलांयदा। आदि जुगादी आपणी काण, दो जहानां आप रखांयदा। सन्त सुहेले कर पछाण, गुर चेले मेल मिलांयदा। शब्द सरूपी इक्क बबाण, सतिगुर पूरा आप रखांयदा। जन भगतां देवे साचा माण, आप आपणे गले लगांयदा। आवण जावण चुक्के काण, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। पतित पावन श्री भगवान, आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा एका घाट, लेखा चुक्के तीर्थ ताट, अठसठ नहावन कोए ना जांयदा। चरन दुआरा सच सरोवर, हरि साचा सीर भराईआ। लेखा जाणे गिरधर गिरवर, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। आपे होए वड वडा ज़ोरावर, आप आपणा बल धराईआ। आपणा घोड़ा पुरख अबिनाशी आपे ल्ए फड़, आप आपणी वाग उठाईआ। अगम्म अगम्मा उप्पर चढ़, निरगुण निरगुण ल्ए दौड़ाईआ। राह विच ना जाए अड़, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे साची धार, आप चलाए एकँकार इक्क इकल्ला खेल खलाईआ। चरन दुआरा साचा आसन, हरि सतिगुर पुरख लगांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकासन, मंडल मंडप वेख वखांयदा। एथे ओथे पावे रासन, गोपी काहन आप नचांयदा। आपे खेले खेल तमासन, नटूआ नट आप अख्वांयदा। जन भगतां होए दासी दासन, जुग जुग सेव कमांयदा। कलिजुग अन्तिम घनक पुर करया वासन, पुरी घनक आप सुहांयदा। सतिगुर पूरा शाहो शाबासन, शाह सुल्तान वेस वटांयदा। गुरसिखां पूरी करन आया आसन, जो सरसे भेट चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर आप वड्यांअदा। चरन दुआरा मस्तक धूढ़, जिस जन आप लगांयदा। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, माया ममता मोह चुकांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच मेल मिलांयदा। घर विच बख्शे साचा नूर, जोती नूर डगमगांयदा। गुरसिखां अग्गे हाज़र हज़ूर, ज़ाहरा जहूर जोत जगांयदा। आसा मनसा करे पूर, गुरसिख निरासा ना कोए वखांयदा। दो जहानां पैंडा जाणे नेड़ा दूर, हरि आपणा पन्ध मुकांयदा। सर्बकल हरि भरपूर, गुरमुखां भण्डारे आप भरांयदा। पंच विकारा करे चूर, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। दाता दानी जोद्धा सूर, सूरबीर वेस वटांयदा। शब्द निराला मारे तीर, सोहँ मुखी अग्गे लांयदा। अठसठ वरोले आपे नीर, नाम मधाणा एका पांयदा। तन वरोले पीर फकीर, दस्तगीर खोज खोजांयदा। शाह सुल्तानां लाहे चीर, ख़ाकी ख़ाक रलांयदा। गुरसिख चोटी चाढ़े अख़ीर, उच्ची कूक कबीर सुणांयदा। हरि मिल्या शाह वड पीरन पीर, ग़रीब निमाणे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लग्गी प्रीती तोड़ निभांयदा। लग्गी प्रीती निभे तोड़, गुर चरन आप लगाईआ। गुरमुखां आपे गया बौहड़, कलिजुग सोए ल्ए जगाईआ। जुगां जुगां दी लग्गी औड़,
❋
❋
दे दरस आप बुझाईआ। काया मन्दिर अंदर लाया पौड़, सोहँ डण्डा विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क समझाईआ। चरन दुआरा जिस जन जाणया, हरि मेला शाहो शाबास। घर साचे सच रंग माणया, पूरन होई आस। दर होया माण निमाणया, लेखे लग्गा स्वास स्वास। प्रभ मिल्या वड जरवाणया, जर जोबन होए नास। गुर सतिगुर गुरसिख आप पछाणया, आप आपणी वेखी रास। मिल्या मेल साचे हाणीआ, वज्जी वधाई पृथ्मी अकास। अमृत देवे ठंडा पाणीआ, गुरसिख बूटा ना जाए विनास। फुल फुलवाड़ी आप महिकाणीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल सर्ब गुणतास। चरन दुआरा हरि भगवन्त, एका एक रखांयदा। गुरमुख साचे होए सन्त, जिस जन मेल मिलांयदा। धन्न सुभागण सोभावन्त, जिस मिल्या हरि हरि कन्त, घर साची सेज सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा हरि निरँकार, आपणा घर वखांयदा। चरन दुआरा एकँकार, एका रंग समाया। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, लोकमात वेस वटाया। छब्बी पोह दिवस विचार, निरगुण जोत करे रुशनाया। गोबिन्द तेरा कर्ज़ा दए उतार, तेरा लहिणा रहे ना राया। तेरी सिक्खी कर त्यार, साची सिख्या दए समझाया। एका इक्की मेल संसार, भव सागर दए तराया। आपणे नेत्र पेखी आप करतार, करता कुदरत वेख वखाया। आपे घड़न भन्नणहार, आपे भाण्डे ल्ए उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क रखाया। चरन दुआरा एका रक्ख, एका अक्ख खुलांयदा। सतिगुर पूरा हो प्रतक्ख, गुरमुख साचे आप तरांयदा। आपे करे कक्खो लक्ख, लक्खो कक्ख आप बणांयदा। सन्त सहेले गुरू गुर चेले आप आपणे ल्ए रक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, आप आपणा डंक वजांयदा। हरिसंगत वखाए साचा तीर्थ तट, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। तन पहनाए सोहँ पट, ताणा पेटा आप मिलांयदा। थिर घर वेचे साचे हट्ट, चरन प्रीती कीमत पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत संग समांयदा। हरिसंगत सतिजुग साची धार, सतिगुर आप समझाईआ। चार वरन करना इक्क प्यार, दूई द्वैती ना कोई रखाईआ। नारी रलीआं माणे नाल भतार, दूसर सेज ना कोई हंढाईआ। कुँवारी कन्या ना करे शंगार, नेत्र नैण नैण शर्माईआ। मावां पुतरां धर्म प्यार, धीरज जति इक्क वखाईआ। भैण भ्रावां इक्क अधार, एका रत्त उपजाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका राग सुणाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका इष्ट देव हरि अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। सतिजुग मार्ग साचा रस, हरिसंगत विच भरांयदा। इक्क दूजे नूं मिल्या हस्स हस्स, प्रेम गलवकड़ी इक्क पवांयदा। निराला तीर मारे कस, नैण नैणां विच टिकांयदा।
❋
❋
जगत विकारा हरिसंगत तेरे चरना हेठ देवे झस्स, बेमुखां सिर ख़ाक उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा राह इक्क वखांयदा। सतिजुग तेरा सच प्यार, हरिसंगत विच रखांयदा। ना कोई तक्के धी भैण मुट्टयार, भैण भाई सर्ब बणांयदा। हरिसंगत विच ना करे कोई शंगार, नेत्र नैण सर्ब शर्मांयदा। चरन बख्शे इक्क अधार, दूसर पल्लू ना कोई बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या सिख वखांयदा। साची सिख्या हरि दरबार, हरिसंगत सहिज सभाईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार, गुर सतिगुर सीस झुकाईआ। बिन हरि चरन ना तक्के कोई मुख विच दरबार, स्त्री पुरष एका रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रीती आप बंधाईआ। सतिजुग एका गया जाग, हरि साचे आप जगाया। छब्बी पोह हरिसंगत धोवे तेरा पिछला दाग, अग्गे मार्ग इक्क वखाया। आए दुआर बणाए हँस काग, मान सरोवर इक्क नुहाया। बुझिआ दीप जगाए चराग, तेल बाती ना कोए पाया। जगत नाता तोड़े साक, कूड़ कुटम्ब वखाया। सतिजुग पूरा पाकी पाक, हरिजन साचे ल्ए बणाया। अंदर बैठा रिहा झाक, दोए लोचन नैणां दिस ना आया। जिस जन पुच्छे आपे वात, आप आपणा पर्दा लाहया। चरन दुआर वखाए साचा हाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा दए चुकाया। कलिजुग लहिणा जाणा मुक्क, हरि हरि आप मुकाईआ। जूठा झूठा बूटा जाणा सुक्क, हरया सिंच ना कोई कराईआ। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, सम्मत सम्मती वेख वखाईआ। सोलां साल लँघाए लुक लुक, अन्तिम पर्दा देवे लाहीआ। हरिसंगत तेरा भार आपणे कंधे चुक्क, दो जहानां आवे जावे वाहो दाहीआ। गुरसिखां रक्खया आपणी कुक्ख, हरि सच जणेंदी माईआ। करन आया उज्जल मुख, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। जगत विछोड़ा मिटे दुक्ख, दु:ख सुख विच समाईआ। जन्म जन्म दी लग्गी भुक्ख, कलिजुग अन्तिम तृप्त कराईआ। सिँघ शेर बघेला रिहा बुक्क, कोई अग्गे ठहर ना पाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी ल्ए लुट्ट, ठग्ग चोर यार रूप वटाईआ। शाह सुल्तानां कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क सुहाईआ। चरन दुआरा साचा गढ़्ह, हरिसंगत आप समझांयदा। गुरमुख अंदर गया वड़, मनमुख राह ना कोए तकांयदा। हरिजन पौड़े गया चढ़, सतिगुर पूरा आप चढ़ांयदा। भगतन फड़या साचा लड़, भगत भगती वेख वखांयदा। सन्त सुहेला एका अक्खर पढ़, सोहँ ढोला साचा गांयदा। सतिजुग साची लाई जड़्ह, लोकमात धरांयदा। खेले खेल नारी नर, नर नरायण वेस वटांयदा। वज्जे वधाई घर घर, गुरमुख साचे आप जगांयदा। साचा अमृत प्याला आपे भर, साचा साकी आप प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा सच प्यारा, वरते
❋
❋
वरतावे विच संसारा, लोकमात आप वरतांयदा। सतिजुग वरते साचा सति, सति वज्जे वधाईआ। चार वरनां हरि हरि मत, पारब्रह्म आप समझाईआ। हरिसंगत साची कर उत्पत, ब्रह्मे उत्पत दए मिटाईआ। प्रभ कोए ना जाणे तेरी गति, तेरी कीमत कोए ना पाईआ। ना कोई जाणे वार थित, दिवस रैण ना कोए वखाईआ । धन्न सो वेला जन भगतां करे साचा हित, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। खेले खेल नित नवित, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। राह तक्के महीना चेत, सम्मत सतारां वेख वखाईआ। आपे उठ उठ आए आपणे खेत, आपे रण झूझे आपे करे लड़ाईआ। आपे होए नेतन नेत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आपे लेखा जाणे पंचम जेठ, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। पकड़ पछाड़े वड वड सेठ, जगत धनाड ना कोई रखाईआ। हरिसंगत रक्खे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कलिजुग हाढ़ी वढ्ढे अगेत पछेत, वड किरसाना हरि रघुराईआ। चारोें कुंट बालू रेत, त्रैगुण अग्नी तत्त तपाईआ। दहि दिशा फिरन जिन्न प्रेत, जगत जीत करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत सिख समझाईआ । हरिसंगत सिख्या लैणी सिख, हरि साचा आप समझांयदा। अगला लेखा आपणी हथ्थी लिख, पिछला कीता आप मुकांयदा। छब्बी पोह जो जन मंगे नाम भिख, सच भण्डारा आप वरतांयदा। राती सुत्तयां जा जा करे हित, फड़ बाहों गले लगांयदा। दरस दिखाए नित नवित, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। अगला धाम दस्से अनडिठ, साचा नैण इक्क खुलांयदा। सम्मत सोलां सोलां साल सुत्ता रिहा दे कर पीठ, आपणी करवट आप बदलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा राह वखांयदा। सतिजुग साचा चढ़या चन्द, हरि सतिगुर आप चढ़ाईआ । हरिसंगत तेरा खुशी कराए बन्द बन्द, बन्दी छोड़ वड्डी वड्याईआ। अठ्ठे पहर परमानंद, परम पुरख आप वखाईआ। जो जन तजाए मदिरा मास गंद, राए धर्म ना दए सजाईआ। सोहँ शब्द सुणाए सुहागी छन्द, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। दूई द्वैती ढाए कंध, भरम गढ़्ह रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच समग्री जोत इक्ग्री आपणे हथ्थ रखाईआ। साची वस्त हरि अनमोल, सतिगुर पूरा आपणे हथ्थ रखांयदा। हरिसंगत साची आपणे कंडे लवे तोल, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। छब्बी पोह ऊँची कूक आपे बोल, सम्मत सोलां लेख लिखांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां कढ्ढण आया पूर्ब पोल, साधां सन्तां आप हलांयदा। शब्द नगारा वज्जे ढोल, हरि निरँकार आप वजांयदा। साची वस्त रहिण ना देवे किसे कोल, आपणी वस्त आपणे विच टिकांयदा। गुरमुखां अंदर जाए मौल, निरगुण आपणा रूप वटांयदा । दिवस रैण कम्बे धरत धवल धौल, ज़िमी अस्मान आप हलांयदा। गुर संगत मुख लगाए साची पौहल, रसना सोहँ रस चटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा
❋
❋
सच भण्डारा, सतिगुर साचा आप भरांयदा। भरे भण्डारा नाम रंग, हरि सज्जण शहनशाहीआ। हरिसंगत चाढ़े उच्च अटल महल्ल पलँघ, दर घर साचे आप सुहाईआ। दूसर दर ना ल्ए मंग, दूजे दर ना अलक्ख जगाईआ। जन भगतां रक्खे सदा संग, भगत वछल आप अख्वाईआ। कलिजुग जीव भागां मंद, बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत संग रखाईआ। हरिसंगत सगला साथ, हरि पुरख निरँजण आप रखांयदा। लहिणा देणा चुक्कया पूजा पाठ, जोग अभ्यास ना कोए वखांयदा। साचा तीर्थ एका ताट, एका घर वखांयदा। इक्क प्रीती एका नात, एका दाता जोड़ जुड़ांयदा। छब्बी पोह लेखा जाणे दिवस रात, भिन्नड़ी रैण नाल रलांयदा। हरिसंगत तेरी पुच्छण आया वात, तेरे दु:खड़े मुख रखांयदा। उत्तम करी तेरी ज़ात, वरन गोत ना कोए बणांयदा। साचा मेला कमलापात, कँवल कँवला वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत माण दवांयदा। हरिसंगत तेरी साची रुत्त, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। खेले खेल अबिनाशी अचुत, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुख दुलारे साचे सुत, शब्दी जन्म दवाईआ। जगत दवारिउँ बूटे ल्ए पुट्ट, घर आपणे आप लगाईआ। लक्ख चुरासी गई छुट्ट, जो आए चल सरनाईआ। नाम प्याए साचा घुट्ट, अठ्ठे पहर ख़ुमार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे माण वड्याईआ। माण वडियाई साचा हरि, हरिसंगत आप दवांयदा । लाड़ी मौत चुकया डर, वेले अन्त दरस दिखांयदा। आपणी किरपा आपे कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। सफल कुक्ख दए कर, जिस जन आपणा दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रंगीला हरि चलूल, हरिसंगत आप चढ़ाईआ। गोबिन्द तेरा लेखा गया ना भूल्ल, अन्तिम लहिणा रिहा मुकाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरिसंगत तेरे उत्ते बरसन आए फूल, प्रभ साचे सेव लगाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी, साचे तख्त बराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे थल अस्गाह, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। निरगुण जोती नूर उजाला, हरि साचा दीप जगांयदा। खेले खेल गुर गोपाला, गोबिन्द आपणा वेस वटांयदा। जन भगतां तोड़न आया जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क जगांयदा। चरन रखाए काल महांकाला, काल दयाल रूप वटांयदा। सम्बल नगरी साची धर्म धर्म धर्मसाला, हरि साचा आसण लांयदा। हरिसंगत तेरा बण रखवाला, साची सेवक सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, छब्बी पोह दिवस सुहांयदा। छब्बी पोह भिन्नड़ी रैण, गुरमुखां राह तकाईआ। आपे खोले्ह आपणा नैण, आपे वेख वखाईआ। हरिसंगत हरि जी साचा साक सैण,
❋
❋
साचा नाता इक्क बंधाईआ। आपे नुकता जाणे ऐन ग़ैन, आपे अल्फ़ नाउँ वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाईआ। खेलणहारा पुरख अकाला, कलिजुग काली धार वेख वखांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी मारे इक्क उछाला, सत्त सागर आपे फोल फोलांयदा। गुरमुख साचे लभ्भे लाला, लाल लालन रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लेखे लांयदा। साचा लेखा चरन दुआरे, हरि सतिगुर आप चुकाईआ। हरिसंगत तेरे सोहन बंक दुआरे, काया मन्दिर होए रुशनाईआ। घर घर दीपक कर उज्यारे, जोत निरँजण वेख वखाईआ। गुरमुख साचे कर प्यारे, मुख आपणे आप सलाहीआ। साचा भरे सच भण्डारे, अतोट अतुट नाम वरताईआ। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लाए पंच जैकारे, कोटन कोटि जन्म दे जोग अभ्यास पासकू तोल ना तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खण्डा हथ्थ उठाईआ। साचा खण्डा हरि जी फड़या, सोहँ डण्डा नाल लगांयदा। तिन्नां लोकां एका पासे धरया, लक्ख चुरासी नाल रलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव फड़ उप्पर करया, साचा मेल मिलांयदा। दूजे पासे खेल अपरया, हरि साची खेल खिलांयदा। गुरसिख तेरी चरन धूढ़ी आपणी हथ्थीं फड़ फड़ अंदर वड़या, साचा छाबा आप भरांयदा। चार जुग रिहा डरया, साचा तोल ना कोए तुलांयदा। कलिजुग अन्तिम निहकलंक हरि ल्ए अवतरया, आपणी करनी आप कमांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डा आपे घड़या, अन्तिम आपे भन्न वखांयदा। गुरसिख मौत कोलों कदे ना डरया, सतिगुर पूरा आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा राह तकांयदा। हरख सोग ना कोई दुक्ख, चिंता चित ना कोए जणाईआ। सतिजुग खाली रहे ना कोई कुक्ख, बिन पुत्तर माँ ना देवे कोए दुहाईआ। छोटा बूटा जाए ना सुक्क, पिता पुत ना होए जुदाईआ। पहलों वड्डयां ल्ए चुक्क, पिच्छो वारी निकिआं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार बंधाईआ। सतिजुग साचा कर उज्यार, हरि लोकमात वड्यांअदा। नेत्र कोई ना रोवे ज़ारो ज़ार, नैण नीर ना कोए वहांयदा। बत्ती दन्द ना हाहाकार, रसना जेहवा ना कोए हलांयदा। एका रूप नज़र आए करतार, निरगुण आपणी जोत जगांयदा। सति सन्तोखी लाए सच दरबार, सच सिँघासण आसण सोभा पांयदा। अबिनाशी करता बण सिक्दार, आप आपणा राज कमांयदा। पृथ्मी आकासन एका धार, ब्रह्मा विष्न शिव समझांयदा। सोहँ शब्द चौदां लोक करन जै जैकार, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक आपणी कल वरतांयदा। निहकलंक अकल कल धार, सतिजुग रूप वटाया। हरिसंगत सुहाए इक्क दुआर, दर दरवाजा इक्क खुल्हाया। ग़रीब निमाणयां करे प्यार, आप आपणी गोद बहाया। छोटे
❋
❋
बाले कर त्यार, हरिसंगत एह समझाया। सिँघ मनजीत हो त्यार, सति रंग रंगन रंगाया। पुरी इंदर करे ख्वार, सुरपति राजा इंद रहिण ना पाया। जगत जगदीशा हो त्यार, राह साचा वेख वखाया। शंकर गल विच्चों लाहे हार, हथ्थ त्रसूल सुटाया। साची पुरी विच्चों आए बाहर, पूर्ब लहिणा झोली पाया। सच घर सच सिक्दार, हरि साचे आप बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखाया। ब्रह्मे तेरी अन्तिम वार, ब्रह्मे दए समझाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, हरि साचा आप कराईआ। साचा सिख कर त्यार, साचे पौड़े आप चढ़ाईआ। सिँघ पाल सच्ची सिक्दार, एका हथ्थ फड़ाईआ। ब्रह्मे तेरी उत्पत दए सँघार, सतिजुग आपणे बूटे देवे लाईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपार, वेद पुराण शास्त्र सिमरत खाणी बाणी भेव ना राईआ। गा गा थक्के साध सन्त गुर पीर अवतार, बेअन्त बेअन्त कह कह गए विच लोकाईआ। एकँकार आपे जाणे आपणा पसर पसार, आदि अन्त मध आपे डेरा लाईआ। निहकलंका ल्ए अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। भिन्नी रैनड़ीए उठ नेत्र खोल्ह, हरि सतिगुर आप खुलांयदा। भिन्नी रैनड़ीए उठ शब्दी एका बोल, हरि सतिगुर आप सुणांयदा। भिन्नी रैनड़ीए उठ वजा सच्चा ढोल, हरि मृदंगा हथ्थ फड़ांयदा। भिन्नी रैनड़ीए उठ तोल, साचा तोल हरि साचा खण्डा हथ्थ वखांयदा। भिन्नी रैनड़ीए उठ गुरसिख अंदर जाईं मौल, तेरा तेरे विच रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रैण भिन्नड़ी वेख वखांयदा। भिन्नड़ी रैण चढ़या चा, हरिसंगत दर्शन पाईआ। पुरख अबिनाशी बणया मलाह, खेवट खेटा बेपरवाहीआ। देवणहारा सच सलाह, सिफ्त सलाह ना कोई सलाहीआ। हरिसंगत फड़ाई आपे बांह, सच न्याँ आप कराईआ। निथांविआं देवण आया थाँ, निमाणयां माण धराईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, लेखा लिखे कागद कलम ना कोई छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अठारां भार बनासत गुरसिख तेरे चरना हेठ दबाईआ। हरि चरन सच्ची प्रभात, अमृत वेला आप वखांयदा। सतिगुर पूरा इक्क इकांत, आदि जुगादि समांयदा। गुरमुखां लेखा जाणे खात, वही खाता ना कोई बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। चार कुण्ट सतिगुर साचा उठ उठ वेखे, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। नाल रलाया दस दस्मेशे, दहि दिशा फेरी पाईआ। आप आपणे आपे पेखे, आप आपणे ल्ए जगाईआ। छब्बी पोह हरिसंगत बह बह लिखे लेखे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पार उतारे धारी केसे, मूंड मुंडाए नाल रलाईआ। बिन सतिगुर पूरे लख चुरासी जन्म किसे ना लेखे, लेखा कोए ना सके मुकाईआ। राह तक्कण अद्ध विचकार बैठे, ब्रह्मा विष्न महेष गणेशे नेत्र नैण रहे उठाईआ। जीव जंत साध सन्त कलिजुग
❋
❋
पए भरम भुलेखे, माया पर्दा एका पाईआ। हरिसंगत तेरा रूप बण बण आपे वेखे, आप आपणा नैण खुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दित्ता साचा वर, आप लगाया आपणे लड़, वेले अन्त होए सहाईआ। अन्त सहाई आप प्रभ, हरिजन साचे सच तरांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणे लाल आपणे गल लटकांयदा। हरिसंगत हरि दुआरे रही फब, साची अमृत छहबर लांयदा। कलिजुग वा तत्ती रही वग, चारों कुण्ट अग्नी तत्त जलांयदा। गुरसिख तेरा वास कराए उप्पर शाह रग, सुरती शब्दी डोर बंधांयदा। हरि मन्दिर टिकाया सज्जा पग, कलिजुग जीवां दिस ना आंयदा। घर घर लग्गी वेखो अग्ग, त्तत्व तत्त ना कोए बुझांयदा। सिँघ संगत तेरी रक्खी पग, आपणा ताज तेरे सीस टिकांयदा। लहिणा देण चुकाए कल कि अज्ज, सम्मत सतारां राह तकांयदा। दिवस रैण रिहा भज्ज, वाह वा गुरू आपणा खेल खिलांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आया तज, लोकमात आसण लांयदा। हरिसंगत तेरा पर्दा ल्ए कज, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। कलिजुग काल नगारा जाणा वज्ज, हरि साचा आप वजांयदा। जो घड़या सो जाए भज्ज, भन्नणहार दिस ना आंयदा। पहली चेत आपणे सीस रखाए ताज, तख्त ताज सर्ब मिटांयदा। गुरसिखां मारे सुत्तयां वाज, सोहँ शब्द साची सेवा लांयदा। छब्बी पोह रचया काज, साची नारी कन्त प्रनांयदा। आपणी हथ्थीं देवण आया दाज, पल्ले नाम गंढ्ढ बंधांयदा। सौहरे पेईए रक्खे लाज, दरगाह साची आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत अग्गे आपणा आप धर, धरन धरनी विच टिकांयदा। हरिसंगत तेरा साचा घर, सतिगुर साचा आप सुहाईआ। हरिसंगत तेरे अंदर वड़, तेरे बंक दए वड्याईआ। हरिसंगत तेरी अग्नी पहलों गया सड़, शेर सिँघ शेर नज़र ना आईआ। सचखण्ड निवासी बैठा मार दड़, सोलां साल आपणा मुख बैठा छुपाईआ। साचे दिवस छब्बी पोह हरि मन्दिर बैठा आपे चढ़, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शाह सुल्ताना ल्याए फड़्ह, चरन दुआरा इक्क वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी टुटे गढ़्ह, हरि शब्दी धक्का एका लाईआ। सन्त सहेले गुरू गुर चेले कर कर मेले आप लगाए आपणे लड़, आपणा पल्ला आप फड़ाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे साचा दान, सच सुच काया कच आप टकाईआ। काया कच माटी गगरीआ, हरि साचा आप उपजांयदा। त्रैगुण रूप साची नगरीआ, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। नाम वस्त सच समग्रीआ, घर साचे आप टकांयदा। जगे जोत इक्क :इक्ग्रीआ, इक्क इकल्ला वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत चाढ़े नाम रंगत, जिउँ नानक अंग लगाया अंगद, अंगीकार आप अख्वांयदा।
❋
❋