पुस्तकालयभाग ९

१ फग्गण २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

सो पुरख निरँजण निरगुण धार, आदि अन्त ना कोए जणाईआ। हरि पुरख निरँजण अगम्म अपार, अगम्म अगमड़ा भेव ना राईआ। एकँकारा निरँकार, रूप रेख ना कोए जणाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। श्री भगवान खेल अपार, लेखा लेख ना कोए लखाईआ। अबिनाशी करता सति करतार, सति सतिवादी सति समाईआ। पारब्रह्म एका धार, आपणी आप चलाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआर, घर साचे सोभा पाईआ। महल्ल अटल उच्च मनार, थिर घर आपणा आप उपाईआ। दीपक बाती कर उज्यार, नूरो नूर आप धराईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, घर साचे सोभा पाईआ। तख्त ताज इक्क सिक्दार, राउ रंक वड वड्याईआ। हुक्मी हुक्म करे अपार, आप आपणा हुक्म जणाईआ। सुणे सुणावे सुणनेहार, दूसर कोए दिस ना आईआ। आपणे रंग रवे करतार, करनी करता किरत कमाईआ। आप सुहाए बंक दुआर, घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एक एकँकार आपणा नाउँ रखाईआ। सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण आदि अन्त, आप आपणी खेल खिलांयदा। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लेख ना किसे जणांयदा। आदि निरँजण बणाए बणत, जोती जोत नूर उपजांयदा। श्री भगवान साचा कन्त, एका पुरख अख्वांयदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी अंस, आप आपणा दर सुहांयदा। पारब्रह्म बणे मंगत, दर आपणा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। सो पुरख निरँजण हरि रंग राता, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे आपणा नाता, आप आपणा मेल मिलाईआ। एकँकारा आप निभाए आपणा साथा, आप आपणा संग रखाईआ। आदि निरँजण दीपक जोत प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश आप टिकाईआ। श्री भगवान चलाए राथा, रथ रथवाही दिस ना आईआ। अबिनाशी करता गाए आपणी गाथा, गावणहार गीत अल्हाईआ। पारब्रह्म निउँ निउँ निमस्कार टेके माथा, आपणी पए ढह सरनाईआ। सचखण्ड निवासी घर सच निवासा, थिर घर साचे सोभा पाईआ। सच सुल्तान शाहो शाबाशा, ना मरे ना जाईआ। आपे दास आपे दासा, दासी दास सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। सो पुरख निरँजण हरि मेहरवाना, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण श्री भगवाना, दिस किसे ना आंयदा। आदि निरँजण जोती नूर नुराना, नूरो नूर डगमगांयदा। अबिनाशी करता सच तराना, आपणा आपे गांयदा। श्री भगवान मर्द मरदाना, आपणा नाउँ रखांयदा। पारब्रह्म करे ध्याना, सच ध्यान इक्क जणांयदा। सचखण्ड निवासी नौजवाना, रूप अनूप आप दरसांयदा। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार

❋

❋

खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, आप आपणा बणे मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। निरगुण बेड़ा कर त्यार, सो पुरख निरँजण सेव लगाईआ। हरि पुरख निरँजण सेवादार, आदि निरँजण नाल रलाईआ। एकँकारा कर प्यार, श्री भगवान वेख वखाईआ। अबिनाशी करता करे ध्यान, पारब्रह्म सच सलाहीआ। सचखण्ड दुआरे वसे इक्क मकान, दूसर दर ना कोए खुल्हाईआ। थिर घर वेखे इक्क निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित वड वड्याईआ। अजूनी रहित पुरख आकाला, एका रंग समांयदा। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, घर आपणे दया कमांयदा। आपे चले आपणी चाला, थिर घर बैठा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनुभव प्रकाश आप करांयदा। अनुभव प्रकाश हरि निरँकार, आपणा आप कराईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दुआर, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण बाती कर त्यार, कमलापाती आप जगाईआ। आदि जुगादि साची कार, करता पुरख आप कराईआ। सो पुरख निरँजण साची धार, घर साचे वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण कर पसार, आप आपणा घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासा पुरख अबिनासा, एका रंग समाया। जोती नूर खेल तमासा, जागरत जोत करे रुशनाया। आपे पावे साची रासा, आप आपणा मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क सुहाया। दर घर सुहञ्जणा हरि सुहाए, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण दया कमाए, घर साचे वज्जी वधाईआ। हरि पुरख निरँजण वेखण आए, आप आपणा वेस धराईआ। आदि निरँजण कर रुशनाए, आपणा नूर रिहा वखाईआ। एकँकारा मंगल गाए, आप आपणा राग अल्हाईआ। श्री भगवान सगन मनाए, घर साचे सोभा पाईआ। अबिनाशी करता राह तकाए, आपणा मार्ग वेख वखाईआ। पारब्रह्म घर साचे आए, घर साचा इक्क वखाईआ। सचखण्ड दुआरा रंग रंगाए, रंग रंतड़ा हरि हरि माहीआ। सच सिँघासण इक्क विछाए, पावा चूल ना कोए बणाईआ। आपणी सेजा आप सुहाए, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण नारी निरगुण कन्त निरगुण निरगुण ल्ए प्रनाए, घर साचे मेल मिलाईआ। निरगुण मेला सहिज सुभाए, निरगुण साचा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखाईआ। घर साचा सचखण्ड दुआरा, हरि साचा आप सुहांयदा। निरगुण निरगुण कर पसारा, निरगुण धारा विच रखांयदा। निरगुण नारी कन्त प्यारा, निरगुण साची सेज हंढांयदा। निरगुण अंदर निरगुण बाहरा, निरगुण गुप्त ज़ाहरा रूप वटांयदा। निरगुण जोत नूर उज्यारा, निरगुण रक्त बूंद अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप

❋

❋

वसांयदा । सचखण्ड दुआरा हरि वसंदड़ा, पारब्रह्म बेअन्त। आदि जुगादि भेव ना कोए खुलंदड़ा, महिमा गणत अगणत। घर साचे आप सुहंदड़ा, आपे होए सोभावन्त। आप आपणा मेल मलंदड़ा, आपे नारी आपे कन्त। आप आपणा सुत उपजंदड़ा, आपे गाए सुहागी छंत, आप आपणा नाउँ रखंदड़ा, पारब्रह्म श्री भगवन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी बणत। निरगुण नारी कन्त प्यारी, हरि पुरख निरँजण आप प्रनाईआ। निरगुण सेजा रिहा विचारी, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण अंगीकार करे आपणे अंग लगाए सच सिक्दारी, सर्ब सूख आप अख्वाईआ। निरगुण दाता बण भण्डारी, आपणा भण्डारा आप वरताईआ। निरगुण करे निरगुण शंगारी, सति शंगार आप वखाईआ। साचा रंग अपर अपारी, पुरख निरँजण आप रंगाईआ। आपणी जोत कर कुँआरी, आपे आपणे नाल हंढाईआ। रंग रलीआं माणे बेऐब परवरदिगारी, नूरो नूर नूर अख्वाईआ। मुकामे हक सच्ची यारी, हक हकीकत आपणे विच रखाईआ। सचखण्ड दुआरे पैज सँवारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सति पुरख निरँजण भेव खुल्हाउँणा, आप आपणी कल वरतांयदा। सो पुरख निरँजण मेल मिलाउणा, हरि पुरख निरँजण अंग लगांयदा। आदि निरँजण वेख वखाउँणा, एकँकारा दर सुहांयदा। श्री भगवान मंगल गाउँणा, अबिनाशी करता राग अल्हांयदा। पारब्रह्म प्रभ इक्क वखाउँणा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। एका नारी एका कन्त मनाउँणा, दूजी सेज ना कोई हंढांयदा। सुत दुलारा इक्क उपजाउँणा, हरि शब्दी नाउँ धरांयदा। साचा बस्त्र इक्क रंगाउँणा, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची वण्डण आप वण्डांयदा। सो पुरख निरँजण लाल रंग, सुते प्रकाश आप रंगाईआ। हरि पुरख निरँजण सच पलँघ, कंचन रूप वटाईआ। आदि निरँजण मंगे मंग, सूहा वेस बेपरवाहीआ। एकँकारा सच दुआरा लँघ, चिट्टा रंग रंग अलाहीआ। श्री भगवान सूरा सरबंग, पीली धार धार सलाहीआ । अबिनाशी करता फड़ मृदंग, आप आपणा हुक्म चलाईआ। नीली धार एका रंग, आपणी इच्छया आप वहाईआ। पारब्रह्म आपणा ढके आपे नंग, काला रंगण रंग छुहाईआ। सचखण्ड दुआरे बणया संग, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एक एका खेल खिलाईआ। सत्त रंग निशाना सचखण्ड, हरि साचे सच झुलाया। सो पुरख निरँजण वण्डी वण्ड, हरि पुरख निरँजण वेख वखाया। आदि निरँजण निभाए संग, एकँकारा मेल मिलाया। श्री भगवान वेखे लँघ, अबिनाशी करता खुशी मनाया। पारब्रह्म प्रभ लाया अंग, आप आपणे अंग छहाया। सच वछाई सेज पलँघ, सच तख्त सुल्तान आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्म अगम्मड़ी धार रखाया। अगम्मड़ी धार बेपरवाह, सचखण्ड दुआर चलाईआ। सत्त रंगण

❋

❋

रंग रंगा, निरगुण जोत नूर इलाहीआ। आपणा रूप आप वटा, आपे वेख वखाईआ। आपणी रचना आप रचा, आप आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे साचा भूशन आपणा आप बणाईआ। साचा भूशन सत्त रंग धार, हरि साचा सच समांयदा। सच सिँघासण कर त्यार, उप्पर आसण लांयदा। आपे बणे हरि सिक्दार, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आपे बणे दर चोबदार, आप आपणा सीस झुकांयदा। आपे मंगे दर बण भिखार, आपे आपणी झोली डांहयदा। आपे देवे सच भण्डार, साची वस्तू आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि पुरख निरँजण आप सुणांयदा। सत्त रंग निशाना इक्क झुलाणा, एका मेल मिलांयदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, घर एका सोभा पांयदा। एका राज इक्क राजाना, शाहो भूप इक्क अख्वांयदा। एका दर इक्क दरबाना, एका तख्त ताज सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म जणांयदा। हुक्मी हुक्म कर त्यार, निरगुण निरगुण दए जणाईआ। निरगुण होए सच्चा सिक्दार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण वस सच दरबार, दर दरबारा आप सुहाईआ। निरगुण खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी भिच्छया आप वरताईआ। आपणी भिच्छया देवे पा, निरगुण निरगुण सेव कमाया। सच सुनेहड़ा दए सुणा, धुर फरमाना आप जणाया। आपणी बणत आप बणा, आपे रिहा समझाया। आपणी महिमा आप गणा, आपे वेख वखाया। आपणी जननी आप जणा, जन जननी आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क वसाया। थिर घर वसया हरि निरँकार, सचखण्ड दुआर सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, आप आपणा भेव खुलाईआ। आपणी सेवा करे बण सेवादार, सेवक साची सेवा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। रंगया रंग रंग अनमोल, रूप रंग ना कोए वखांयदा। सति पुरख निरँजण आपणे कंडे तोलया तोल, दूसर तोल ना कोए तुलांयदा। आपणा अक्खर आपे बोल, आपणा आप सुणांयदा। आपणी वस्त रक्खे कोल, आपणे हट्ट वकांयदा। आपणा दुआरा आपे खोल्ह, आपे वणज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वण्डांयदा। साची वस्त हरि कर त्यार, सो पुरख निरँजण दए समझाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क प्यार, एका रंग रंगाईआ। आदि निरँजण दर दरबार, दर दर अलक्ख जगाईआ। एकँकारा एकँकार, इक्क इकल्ला आप कराईआ। श्री भगवान कर प्यार, पंचम मेल मिलाईआ। अबिनाशी करता बणे सच्चा सुन्यार, साचे कंडे तोल तुलाईआ। पारब्रह्म कुठाली देवे डार, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, पंचम पंचम वेख वखाईआ। पंचम मेला सच दुआरे, हरि साचा आप करांयदा। पंचम खेल अगम्म अपारे, पंचम वेख वखांयदा। पंचम तख्त पंचम सिक्दारे, पंचम संग रलांयदा। पंचम बह बह वाजां मारे, आप आपणा हुक्म अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला एका घर, आपे देवे आपणा वर, आपे घाड़न ल्ए घड़, आपे कंडे तोल तुलांयदा। आपे तोला तोलणहारा, निरगुण तोलणहार अख्वाया। आपे बोला बोलणहारा, आपणा बोल दए जणाया। आपे पड़दा खोल्हणहारा, आपणा पर्दा दए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घर साचा इक्क सुहाया। सचखण्ड पंचम मुख, पंचम वेख वखन्नया। पंचम रक्खया किसे ना कुक्ख, जनणी जन ना किसे जणया। पंचम सोग ना पंचम दु:ख, पंचम भोग ना कोए भुगन्नया। पंचम होए ना उलटा रुख, पंचम तत्त ना कोए बणन्नया। पंचम बैठा अंदर लुक, घर साचा आप सुहन्नया। पंचम गोदी आपे चुक्क, पंचम पाए साचे मम्मयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे गुण अवगुणयां। पंचम मेला पंचम दुआर, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। सति पुरख निरँजण खेल अपार, अगम्म अगमड़ा खेल खिलाईआ। अलक्ख निरँजण बोल जैकार, एका एक सुणाईआ। सत्त रंग निशाना, रूप अपार, घर साचे रिहा सुहाईआ। इक्क इकल्ला हरि सिक्दार, दर घर साचे सोभा पाईआ। तख्त शाह होया त्यार, भूप आसण इक्क विछाईआ। थिर घर होए मंगलाचार, थिर घर वासी आप कराईआ। जोत प्रकाश होई उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता बण सुन्यार, पंचम मुख रिहा सुहाईआ। पारब्रह्म बण सेवादार, साचा ताज हथ्थ उठाईआ। आपणी रुतड़ी आपणा दरस निरगुण निरगुण ल्ए विचार, थित वार ना कोए जणाईआ। आपणे सीस रक्खे सच्ची सरकार, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा तख्त वड्याईआ। पंचम मुखी साचा ताज, हरि साचा सीस झुकांयदा। धुरदरगाही साचा राज, आपणे चरना हेठ दबांयदा। शब्द अगम्मी इक्क आवाज़, पुरख आकाल आप लगांयदा। आपणा रचया आपे काज, आपे वेख वखांयदा। सत्त रंग निशाना दित्ता दाज, घर साचे आप उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वांयदा। आदि पुरख हरि हरि एक, दूसर अवर ना कोए। सो पुरख निरँजण रक्खे टेक, हरि पुरख निरँजण देवे ढोए। आदि निरँजण आपे पेख, एकँकारा कदे ना सोए। श्री भगवान लिखे लेख, अबिनाशी करता करे सोई होए। पारब्रह्म बणया दर दरवेश, आपे सिक्दार दर दरबान आप खलोए। दर दरबान बणया राजा, तख्त ताज सुहाईआ। पुरख अबिनाशी ग़रीब निवाजा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। आपे रक्खे आपणी लाजा, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

❋

❋

आपणी भिच्छया आपणी इच्छया आपे झोली पाईआ। आपणी भिच्छया भर भण्डार, आपे वेख वखांयदा। आपे ताज रक्ख सिक्दार, आपे हुक्म सुणांयदा। आपे निरगुण रूप निराकार, रेख रंग ना कोए वखांयदा। आपे अबिनाशी करता हो त्यार, आप आपणी खेल खिलांयदा। आपे पारब्रह्म मीत मुरार, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। सत्त रंग निशाना पंचम ताज, सचखण्ड दुआरे आप बणाया। पुरख अबिनाशी आपणा साजन साज, आपणी घाड़त घड़न घड़ाया। आपणी अहिरन कर त्यार, आपणा हथौड़ा आप उठाया। आपणी कुठाली आपे गाल, आपणे सांचे आपे पाया। आपणा रंग चाढ़े अपार, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे आप टिकाया। साची वस्त कर त्यार, घर साचे आप टिकाईआ। आपणी हथ्थीं रक्ख निरँकार, आपे बन्द कराईआ। आपे वेखे करे विचार, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दए गवाहीआ। साची वस्त सच दरगाह, हरि साचा आप टिकांयदा। निरगुण निरगुण करे सलाह, आपणा मता आप पकांयदा। निरगुण निरगुण बणे मलाह, निरगुण बेड़ा आप तरांयदा। आपणी रचना आप रचा, आपे खेल खिलांयदा। आपणा रूप आप वटा, निराकार साकार आप अख्वांयदा। आपे विष्नूं नाम धरा, आपे अमृत जल भरांयदा। आपे नाभी फुल्ल ल्ए खिला, कँवल कँवला आप उपजांयदा। आपे ब्रह्मा वेता नाउँ धरा, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे सुन्न अगम्म डेरा ला, धूंआँधार आप रहांयदा। आपे शंकर ल्ए बणा, आप आपणा वेस करांयदा। आपे मेला दए मिला, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आपे इष्ट दए वखा, गुरदेव आप मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरतांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, हरि साचा खेल खिलांयदा। निरगुण निरगुण बण भिखार, निरगुण निरगुण मंग मंगांयदा। निरगुण राज जोग सिक्दार, निरगुण साचा तख्त सुहांयदा। निरगुण जाणे आपणी कार, करता पुरख वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी महिमा आप सुणांयदा। निरगुण महिमा आदि अन्त, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। निरगुण जाणे आपणा मंत, दूसर करे ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण उपजाए जीव जंत, लक्ख चुरासी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण आपणे रंग रंगाईआ। त्रैगुण रंग हरि भगवान, आपणा आप समझाईआ। राजस तामस सातक कर परवान, आप आपणी दए सलाहीआ। विष्नूं विश्व इक्क ज्ञान, एका इक्क समझाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म कर प्रधान, पारब्रह्म रूप दरसाईआ। शंकर शंकर इक्क कल्याण, हरि साचा वेख वखाईआ। तिन्नां विचोला हरि मेहरवान, त्रैगुण साचा संग रलाईआ। आपे रक्खे आपणी आण, आपणे भाणे सद रहाईआ। निरगुण रूप ना सके कोई पछाण, खेले

❋

❋

खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी भिच्छया आपे रिहा पाईआ। साची भिच्छया भर भण्डारा, हरि करता खेल खिलांयदा। ब्रह्मा वेता कर प्यारा, लख चुरासी मेल मिलांयदा। पंज तत्त दए आधारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेख वखांयदा। विष्नूं बणे सच वरतारा, राजक रिजक आप हो जांयदा। शंकर करे सच सँघारा, थिर कोए रहिण ना पांयदा। आपे ज़िमी अस्माना बन्न्हे धारा, लोआं पुरीआं रचन रचांयदा। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड दए सहारा, गगन गगनंतर वेस वटांयदा। आपे रवि ससि बणे सतारा, मंडल मंडप आप सुहांयदा। आपे लख चुरासी घट घट अंदर कर पसारा, आप आपणा आसण लांयदा। आपे जगत पित बण वणजारा, साचा वणज आप करांयदा। आपे चौदां लोक खोल्ह दुआरा, चौदां हट्ट वेख वखांयदा। आपे तिन्नां लोकां रक्खे पार किनारा, त्रिलोकी चरनां हेठ दबांयदा। आपे बाशक सेजा कर शंगारा, सांगोपांग हंढांयदा। आपे जल बिम्ब दए सहारा, धरत धवल आप सुहांयदा। आपे पवन स्वासी दए हुलारा, रसना जिह्वा आप चलांयदा। आपे शब्द अगम्मी बोल जैकारा, राग अनादी आप सुणांयदा। आपे खोल्हे बन्द कवाड़ा, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। आपे लाए साचा खाड़ा, आपे गोपी काहन नचांयदा। आपे बणे धुरदरगाही साचा लाड़ा, सिर आपणे ताज टिकांयदा। आपे लक्ख चुरासी मंगण आए दौड़ा, आपे घर घर अलख जगांयदा। आपे करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, आपे अन्ध अन्धेर समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे रूप अगम्म पुरख करतार, कादर करता वड वड्याईआ । आपे ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाए सेवादार, साची सेवक सेव कमाईआ। आपे त्रैगुण माया बण वरतार, आपे पंचम मेला सहिज सभाईआ। आपे मन मति बुध कर त्यार, घर साचे आप टिकाईआ। आपे नौं दुआरे खोल्ह कुआड़, जगत वासना विच भराईआ। आपे पंचम रक्खे धाड़, आपे पंचम सखीआं बह बह मंगल गाईआ। आपे दर घर साचे देवे वाड़, आपे बैठा मुख भुआईआ। आपे राए धर्म करे प्यार, आपे चित्रगुप्त रिहा समझाईआ। आपे लाड़ी मौत कर शंगार, लक्ख चुरासी दए प्रनाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एकँकारा खेल अपार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपणी किरपा आपे धार, आपणी करनी किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी वस्त सच्चा शाह, आपणे हथ्थ रखांयदा। दूसर हथ्थ ना दए फड़ा, नेड़ कोए ना जांयदा। ना कोई मंगे किसे कोलों सलाह, सिफ्त सलाह विच ना आंयदा। ना फड़ाए किसे नूं आपणी बांह, हथ्थो हथ्थ ना कोए धरांयदा। दो जहानां करनहारा सच न्याँ, पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। ना कोई पिता ते ना कोई माँ, बालक गोद ना कोए उठांयदा। आपणे सिर रक्खे आपणी छाँ, सिर आपणा ताज सुहांयदा।

❋

❋

सीस जगदीस इक्क बणा, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धरांयदा। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, हरि पुरख निरँजण आप करांयदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखांयदा। शब्दी जोती आपे रल्ला, रूप रंग ना कोए वखांयदा। लक्ख चुरासी आसण मल्ला, घर घर डेरा लांयदा। सच सनेहड़ा एका घल्ला, जुग जुग शब्द सुणांयदा। दीपक जोती एका बल्ला, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आपे फुलया आपे फला, फुल फलवाड़ी आप महिकांयदा। आदि जुगादि कदे ना हुल्ला, रुत बसन्त इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। त्रै त्रै मेला हरि करतार, हरि साचे आप कराया। एका नाम सच भण्डार, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेल मिलाया। शब्दी नाद धुन जैकार, चारे वेदां ल्ए सुणाया। चारे जुग खेल अपार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वण्डाया। गुर पीर बण अवतार, साध सन्त रूप वटाया। भगत भगवन्त साचा यार, यार यारी रिहा निभाया। राम राम रूप अपार, राम रामा विच समाया। सीता सुरती कर प्यार, सच सवाणी ल्ए प्रनाया। कान्हा गोपी मीत मुरार, नाम बंसरी इक्क वजाया। रथ रथवाही खेल अपार, लख चुरासी रथ चलाया। गीता ज्ञान इक्क आधार, दस अठ्ठ मेल मिलाया। वेद व्यासा करया पार, पुराण अठारां ल्ए पढ़ाया। एका चोला कर त्यार, साचा रंग आप रंगाया। कलिजुग सूसा इक्क शंगार, तन बस्त्र आप पहनाया। ईसा मूसा हो त्यार, संग मुहम्मद चार यार डौरु वाया। अञ्जील कुरानां कर उज्यार, तीस बतीसा सोहला गाया। अल्ला राणी कन्त भतार, सच महबूब इक्क प्रनाया। हक जनाब ख़बरदार, सच रबाब इक्क हलाया। आब हयात कर त्यार, सच महिराबे आप टिकाया। दो दो आब बन्न्हे धार, त्रै त्रै मूल चुकाया। चौथे जुग खेल अपार, ऐनलहक नाअरा लाया। लाशरीक सांझा यार, नूरो नूर जल्वा जलाल इक्क उपजाया। शरअ शरीअत कर त्यार, साचा कलमा इक्क पढ़ाया। साचा सजदा विच संसार, दर घर साचे आप कराया। पंजे मुख वेखे वारों वार, पंचम सीस ताज मुहम्मद दिस ना आया। उम्मत उम्मती कह गया ललकार, निउँ निउँ ख़ाकी ख़ाक रमाया। सदी चौंधवीं पावे सार, नूर इलाही नूर आप ख़ुदाया। चौदां तबकां खोले्ह बन्द किवाड़, अगला हट्ट दए वखाया। प्रगट होए विच संसार, सच अमाम नाउँ धराया। मुख नकाब दए उतार, पर्दा कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, आदि जुगादी रूप वटांयदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। निरगुण दीवा निरगुण बाती निरगुण जोत आपे बला, निरगुण प्रकाश प्रकाश वखांयदा। निरगुण मेटणहारा सल्ला, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। निरगुण फड़ाए सरगुण पल्ला, सरगुण निरगुण मेल मिलांयदा।

❋

❋

लेखा जाणे राणी अल्ला, इलाही नूर आप अख्वांयदा। आपे करे वल छला, अछल अछल भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। निरगुण वेस वटाया, रक्खया नाउँ विच संसार। नानक एका तत्त बुझाया, एका रूप अनूप सच्ची सरकार। एका मन्दिर सोभा पाया, एका घर होया जैकार। एका सखीआं मंगल गाया, एका फूलन बरखे अपर अपार । एका नेत्र दरसन पाया, सति पुरख निरँजण सच्ची सरकार। लोकमात वेखण आया, मात पित कर प्यार। पंज तत्त चोला आप हंढाया, अंदर वड़या सिरजणहार। औंदा जांदा दिस ना आया, पंडत पांधे थक्के हार। मुल्ला शेख मुसायक पीर दस्तगीर, भेव किसे ना राया। गल तसबी माला पाए हार, बिन सतिगुर नानक एक एक नज़र किसे ना आया। चारे जुग गए हार, सति पुरख निरँजण घर साचे मेल मिलाया। सचखण्ड सोहे बंक दुआर, सरगुण निरगुण घर सदाया। जोती शब्दी कर प्यार, सरगुण निरगुण सीस झुकाया। निरगुण निरगुण दए आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक जोत इक्क रुशनाया। नानक निरगुण जोत, पुरख अकाल आप जगाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, चार वरनां करे पढ़ाईआ। मूर्ख मुग्ध पतित पापी उधारे कोटी कोटि, कोटी कोटि गया तराईआ। तन नगारे लाई चोट, सतिनाम डंका इक्क वजाईआ। हँकारीआं कढ्ढया काया खोट, आत्म अन्तर ब्रह्म जणाईआ। चार वरन वखाई एका ओट, पुरख अकाल इक्क वड्याईआ। दर मंगदे ब्रह्मा विष्न शिव ओत पोत, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा घर सुहाईआ। नानक निरगुण हरि हरि पाया, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी रूप वटाया, आप आपणी दया कमाईआ। सत्त रंग निशान चढ़ाया, सचखण्ड रिहा सुहाईआ। पंचम मुख ताज सीस टिकाया, नानक निरगुण पेख रिहा बिगसाईआ। निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। हउँ सेवक तूं दाता रघुराया, सो पुरख निरँजण तेरी महिमा कहिण ना जाया। हँ ब्रह्म वेख वखाया, सोइम रूप सोहँ तेरी शरनाया। कागद कलम लिखे ना राया, चार वेद रहे कुरलाईआ। पुराण अठारां बह बह गाया, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। अञ्जील कुरानां राह तकाया, संग मुहम्मद चढ़ चढ़ थक्के राहीआ। नानक निरगुण दुआरे तेरे आया, मिल्या मेल चाँईं चाँईआ। तेरा दरसन हरि जू तेरे हरि मन्दिर पाया, दूसर दर दिसे नाहींआ। तेरा सीस ताज मोहे साचे भाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाईआ। सति पुरख निरँजण तेरा ताज, घर साचे सोभा पांयदा। सति सवाणी तेरा राज, तेरे घर सुहांयदा। सति सतिवादी तेरी वाज, तेरा शब्द सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दुआर हरि निरँकार, लोकमात मोहे भांयदा। सचखण्ड दुआरा लोकमात, सतिगुर नानक मंग मंगाईआ।

❋

❋

पुरख अबिनाशी देवे दात, दे मति इक्क समझाईआ। तेरा चले जगत राथ, चार वरनां ल्ए चढ़ाईआ। तेरी पूजा तेरा नाम पाठ, तेरी इच्छया जगत पढ़ाईआ। तेरा रक्खे तेरा साथ, तेरा तेरे विच समाईआ। तेरा होए अनाथां नाथ, नाथ अनाथां ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दए आप गवाहीआ। आपे बणया सच गवाह, आपे हुक्म सुणांयदा। आपे सतिगुर नानक ल्या मना, आपे राग अल्हांयदा। आपे ढोला ल्या गा, लोकमात आप सुणांयदा। आपे सतिनाम ल्या दृढ़ा, घर साचा वेख वखांयदा। आपे आपणा भेव दए खुला, भेव अभेदा आप हो जांयदा। सोहँ अक्खर इक्क पढ़ा, रूप अनूप आप मिलांयदा। साचा ताज दए वखा, लोकमात वेस वटांयदा। सत्त रंग निशाना दए चढ़ा, सतिनाम आप वड्यांअदा। उप्पर साचा लेख लिखा, आदि अन्त मेल मिलांयदा। पंचम मुख ताज ल्ए उपा, निरगुण सेव ना कोए लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखांयदा। पंचम ताज हरि प्रगटाउणा, नानक सतिगुर हरि सलाहीआ। निरगुण रूप रूप वटाउणा, रूप रंग ना कोए वखाईआ। निरगुण उपजाया निरगुण घड़ाया, निरगुण लोकमात उठ लै धाईआ। निरगुण हुक्म चलाया निरगुण शब्द जणाया, निरगुण शब्द दए वड्याईआ। आपणा नाउँ ल्ए प्रगटाया, निहकलंक नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो जहानां आपणा छत्र झुलाईआ। नानक सुणया धुर फ़रमाना, रसना हरि गुण गाया। कलिजुग अन्तिम आउणा साचा राणा, निहकलंक नाउँ धराया। जोत सरूपी पहरे बाणा, चार वरनां दिस ना आया। आपे वरते आपणा भाणा, भाणे विच ना किसे रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई एह समझाया। निहकलंक उतरे, आवे विच संसार। ताणा पेटा ना कोई सूत्रे, ना कोई बणत बणाए जीव गंवार। मात पित भैण भाई साक सज्जण सैण पुत ना पोतरे, ना कोई नारी करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल आप निरँकार। निरगुण नानक मेल मिलन्नया, पाया परम पुरख करतार। घर साचा इक्क सुहन्नया, विछड़या संसार। साचा मीत किसे ना जम्मया, आवे जावे वारो वार। ना घड़या ना भन्नया, सृष्ट सबाई घड़न भन्नणहार। तीन लोक किसे ना डन्नया, चौदां हट्ट ना पायण सार। जुग जुग दिसे ना आत्म अन्न्हया, हरि सन्तन करे प्यार। जन भगतां पिच्छे फिरे भन्नया, लोकमात लै अवतार। जननी जन ना किसे जनया, जट धन्ना लाए पार। गुरमुख विरले सतिगुर पूरा मन्नया, नानक रसना कहे पुकार। लक्ख चुरासी देवणहारा डन्नया, अन्तिम कलिजुग प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार। कदे वसे ना छप्पर छन्नया, मन्दिर माढ़ी ना करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अपार। खेल अपारा हरि निरँकारा, विच संसारा आप कराईआ। एकँकारा

❋

❋

कर पसारा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा आपे बोले आपणी वारा, जुग जुग दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरा रूप न्यारा चारों कुण्ट धूआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नानक बोले सति जैकारा, वरनां बरनां करे प्यारा, साची सरना इक्क रखाईआ। एका अंगद अंगीकारा, अमरदास अमृत धारा, राम दास मिलाईआ। अर्जन बोल सच जैकारा, बोध अगाध शब्द जणाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका एक एक अख्वाईआ। गुरू ग्रन्थ खेल अपारा, साध सन्त ल्ए मिलाईआ। भगतन देवे सच आधारा, घर साचे वेख वखाईआ। हरि गोबिन्द पावे सारा, सारंगधर वड वड्याईआ। हरिराय हरि का दुआरा, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिकृष्न उतारे पारा, बाल अवस्था वड वड्याईआ। तेग बहादर तिक्खी धारा, दो धारा धार चलाईआ। गोबिन्द सूरा सुत दुलारा, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। साचा शब्द बोल जैकारा, वाहिगुरू फ़तेह इक्क गजाईआ। एका इष्ट देव एका मीत मुरारा, घर साचे इक्क सुहाईआ। एका खड़ग खण्डा कटारा, हथ्थ भगौती इक्क उठाईआ। एका अमृत सच भण्डारा, साचा जाम आप प्याईआ। साचा साकी बण वरतारा, साची भिच्छया झोली पाईआ। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, सचखण्ड दुआरा बूहा लाहीआ। सचखण्ड दुआरा बैठा हरि निरँकारा, निरगुण नूर नूर रिहा चमकाईआ। पाया दरस अगम्म अपारा, नेत्र नैण खुशी मनाईआ। लोचन खोल्हे इक्क दुआरा, दो जहानां वेख वखाईआ। पंचम ताज सीस दस्तारा, पंचम मुख रिहा सलाहीआ। एका बोले सच जैकारा, दोए दोए मेल मिलाईआ। वाह वा गुर गुर कहे पुकारा, वाहिगुरू फ़तह गजाईआ। सचखण्ड चों आया बाहरा, पुरख अकाल मनाईआ। केस गढ़्ह सोहे दरबारा, घर साचे सोभा पाईआ। पंचम करे पंच प्यारा, पंचम ताज अग्गे टिकाईआ। पंचम राज जोग सिक्दारा, पंचम सची शहनशाहीआ। पंचम मीता पंचम अतीता पंचम ठांडा पंचम सीता, पंचम रीता इक्क वखाईआ। पंचम मन्दिर पंचम मसीता, पंचम मठ शिवदुआला पंचम गुरूदुआरा दए समझाईआ। पंचम तपे ना तत्त अंगीठा, पंचम रती रत रहे ना राईआ। पंचम नाम निधाना पीता, गुर अर्जन तेरी खोपरी साचा बाटा आप बणाईआ। पंचम बाणी पाठ बह बह आपे कीता, शब्द शब्दी विच समाईआ। पतित पापी करे पुनीता, पतित पावन आप अख्वाईआ। पंचम मारे पंचम जीता, पंचम नाद धुन सुणाईआ। पंचम हस्त पंचम कीटा, पंचम देवे वड वड्याईआ। पंचम वखाए धाम अनडीठा, सुरती शब्द मेल मिलाईआ। नानक गोबिन्द एका कीता, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। एका शब्द इक्क हदीसा, एका करे पढ़ाईआ। एका जगत इक्क जगदीसा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ बलकारा, हरि हरि पुरख मनाया। पंच प्यारे दए आधारा, एका मति समझाया। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए

❋

❋

विचारा, आप आपणे रंग रंगाया। आपे अंदर आपे बाहरा, आपे गुप्त आपे ज़ाहरा, आप आपणा वेख वखाया। आपे खड़ग खण्डा तेज कटारा, सीस भेट आप चढ़ाया। आपे करे तन शंगारा, बस्त्र भूशन आप सजाया। आपे तिलक ललाट लगाए लगावणहारा, सवा रती केसर नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभाया। पंच प्यारे कर परवान पंचम दए वड्याईआ। पंचम देवे धुर फ़रमान, साचा हुक्म सुणाईआ। पंचम राज पंचम राजान, शाह सुल्तान पंच बणाईआ। पंचम रक्खे साची आण, सृष्ट सबाई इक्क वखाईआ। पंचम हथ फड़ाए निशान, लोकमात दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाईआ। पंच प्यारे हरि हरि साज, गुर सज्जण मीत अख्वाया। आपणे सिर तों लाह के ताज, गुरसिखां चरनां सीस झुकाया। तुहाढ्ढी सिक्खी मेरी लाज, लज पति तुहाढ्ढी झोली पाया। मेरी सेवा तुहाढ्ढा काज, मैं सेवक सेवा करने आया। तुहाढ्ढी वस्त साचा राज, लोकमात वखावण आया। चार वरन चलाउणा इक्क जहाज, ऊँच नीच ना कोए बणाया। करता रक्खे सिर तेरे ताज, आप आपणी दया कमाया। गुर गोबिन्द सिँघ उठाई इक्क आवाज़, वाह वा गुर फतिह गजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखाया। पंचम प्यारे पंचम रंग, पंचम वेख वखांयदा। दाता दानी सूरा सरबंग, सूरबीर भेव ना आंयदा। आप होए शाह मलंग, आपे तख्त ताज हंढांयदा। आपे अश्व घोड़े कसे तंग, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप दौड़ांयदा। आपे खड़ग खण्डा करे जंग, चण्ड प्रचण्ड आप चमकांयदा। आपे सरसा रिहा लँघ, गढ़्ही चमकौर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव रखांयदा। गढ़्ही चमकौर हरि का धाम, सतिजुग साचे आप सुहाया। त्रेता आया चल के राम, वशिष्ट गुर इक्क मनाया। द्वापर बंसरी वज्जी काहन, सुरती गोपी नाच नचाया। नानक वसाया नगर ग्राम, अन्त कन्त भगवन्त मिलाया । हरि गोबिन्द प्याया साचा जाम, छेवां घर फोल फुलाया। गुर गोबिन्द करया पूरा काम, कलिजुग लहिणा रहे ना राया। नीले घोड़े दित्ती लगाम, सोलां कलीआं आसण पाया। चार जुग दा सुहाया धाम, धर्मी धर्मी धर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गढ़्ही चमकौर दए समझाया। सतिजुग बावन बलि बलि धार, बल राजा एह समझाईआ। बलख बुखारिउं आया कर विचार, डेरा डेरे ल्ए लगाईआ। पूजा पाठ करया सँधया विचार, एका इष्ट इष्ट मनाईआ। दरस दिखाया हरि करतार, चिट्टे अश्व फेरा पाईआ। रूप अगम्म वेख निरँकार, बल बावन ढह ढह पए सरनाईआ। मंगे मंग बण भिखार, आपणी झोली अगे डाहीआ। तूं दाता दातार सद सुणनेहार, हउं रसना जेहवा गाईआ। धरनी धरत धवल रही पुकार, तेरा राह तकाईआ। तेरा चरन छोहे विच संसार,

❋

❋

ग़रीब निमाणे ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। गोबिन्द फेरा साचा पाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। ग़रीब निमाणयां गले लगाउणा, चार वरनां ल्ए उठाईआ। साची धरनी आप सुहाउणा, चल के आए साचा माहीआ। आप आपणा भेट चढ़ाउणा, बंस सरबंस लेखे लाईआ। सिर ताज इक्क वखाउणा, गुरमुख आप उपजाईआ। चार जुग दा लेखा मूल चुकाउणा, पूर्ब लहिणा रहे ना राईआ। आपणी दस्तार कर प्यार गुरमुख साचे सीस टिकाउणा, सिँघ संगत हरिसंगत रूप समाईआ। कल्गी तोड़ा दूसर किसे ना हथ्थ फड़ौना, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा बैठे राह तकाईआ। सूलां सेज फेर हंढाउणा, साचा सत्थर आप वछाईआ। साचा यार इक्क मनाउणा, एका वज्जे वधाईआ। बल तेरा उल्हामा, लोकमात चौथे जुग लौहणा, सतिजुग त्रेता द्वापर देण नाल गवाहीआ। साचा सालस बणके आउणा, साख्यात रूप वटाईआ। फड़ फड़ कागों हँस बणाउणा, काग हँसा डार रलाईआ। तख्त ताज आप तजाउणा, गुरमुखां बख्शे साची शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। सूलां सथ्थर हेठ विछाया, एका यार ध्यांअदा। पवण पवणी सेवा लाया, पवण पवणां विच टिकांयदा। अवण गवण पार कराया, त्रैभवन पन्ध मुकांयदा। बावन बवन लेख मुकाया, बलि बलि वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। शब्द सुनेहड़ा साचे यार, गुर गोबिन्द आप घलाया। पुरख अबिनाशी कर प्यार, आप आपणी झोली पाया। आपे पढ़े आपणी वार, आपणा बंध आप खुल्हाया। एका ऊड़ा कर त्यार, त्रैगुण मेला मेल मिलाया। तिन्न लोक त्रैगुण ब्रह्मा विष्न शिव बन्द करे अध विचकार, चौदां लोक चार कुण्ट बिठाया। निरगुण रूप निराकार गुर गोबिन्द मेला विच संसार, शब्द शब्दी डंक वजाया। तेरा सोहे बंक दुआर, दर दरवाजा इक्क खुल्हाया। जनक उल्हामा दए उतार, हरिजन साचे गले लगाया। बिदर सुदामा करे प्यार, कान्हा कृष्ना वेख वखाया। भीलनी बणे दर भिखार, मुख आपणे भोग लगाया। साचा वरते अमृत विच संसार, पुरख अबिनाशी दए वरताया। चार वरनां दए अधार, मन मनूआ आप बंधाया। मति मतवाली ना होए ख्वार, बुध बिबेक जणाया। नाम खण्डा तेज कटार, तन गात्रे दए लटकाया। पंजा दुष्टां करे सँघार, पंचम पंचम दए खपाया। अन्तिम कलिजुग प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण आपणा नाउँ धराया। सम्बल नगरी धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ बणत आप बणाया। जुग जुग जोत जगे अपार, तेल बाती ना कोई रखाया। घर विच घर कर त्यार, घर घर विच मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका

❋

❋

डंक दए वजाया। कलिजुग अन्तिम खेल करावाणा, हरि हरि आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण वेस वटावणा, एकँकारा नाउँ धराईआ। आदि निरँजण जोत जगावणा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटावणा, दिस किसे ना आईआ। श्री भगवान आपणा भेव खुल्हावणा, आप आपणा ढोला गाईआ। पारब्रह्म इक्क समझावणा, एका इष्ट देव वखाईआ। विष्नूं विश्व नाल रलावणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाईआ। ब्रह्मा वेद चार पढ़ावणा, आपणी विद्या आप सिखाईआ। शंकर बासक तशक गल सुहावणा, हथ्थ त्रिशूल उठाईआ। करोड़ तेतीसा दर बहावणा, सुरपति राजा इंद मंगे सरनाईआ। गण गंधर्ब गीत एका गावणा, किन्नर यच्छप नाच नचाईआ। धर्म राए सीस झुकावणा, चित्रगुप्त नैण शर्माईआ। लाड़ी मौत सीस गुंदावणा, लाल मैहन्दी हथ्थ रंगाईआ। कूड़ कुड़यारा कज्जल पावणा, जूठ झूठ नैण मटकाईआ। आसा तृष्ना प्यार वधावाणा, हउमे हंगता बस्त्र भूशन इक्क हंढाईआ। पंच विकारा बह बह गावणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हलकाईआ। चार कुण्ट जगत नगारा इक्क वजावणा, दहि दिशा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम होए अन्धेरा, साचा चन्द ना कोई वखाईआ । साधां सन्तां ढए डेरा, घर विच घर ना कोई वखाईआ। काया उजड़ उजड़ वसे खेड़ा, रुत बसन्त ना कोई महिकाईआ। पंचम ना लाए कोई उखेड़ा, पंचम शब्द ना कोई सुणाईआ। वेले अन्त ना बन्न्हे कोई बेड़ा, घर घर बैठे बह बह राम अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी पाए घेरा, निरगुण ल्ए मात अंगड़ाईआ। चौथे जुग करे हक निबेड़ा, गुरमुख मनमुख वेखे थाउँ थाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक आपणा नाउँ रखाईआ। निहकलंक हरि भगवाना, एका एक एकंकारया। जोत सरूपी नूर महाना, नूरो नूर उज्यारआ। शब्द सरूपी सति तराना, गुर शब्दी नाउँ धरा ल्या। कलिजुग अन्तिम पहरया बाना, आप आपणा रूप वटा ल्या। सोहँ शब्द तीर कमाना, साचा चिल्ला हथ्थ उठा ल्या। निरगुण सरगुण वेखे दो जहाना, पृथ्मी आकाश फेरा पा ल्या। एका राग इक्क तराना, एका सोहला गा ल्या। एका मर्द इक्क मरदाना, गुर चेला इक्क बणा ल्या। एका पीणा एका खाणा, एका रसना रस वखा ल्या। दन्द बतीसा एका गाना, एका गोबिन्द सगन मना ल्या। एका तीर एका खण्डा एका तेज कृपाना, आपणी किरपा धार वखा ल्या। एका मन्दिर इक्क मकाना, सम्बल नगरी डेरा ला ल्या। हरि जू हरि मन्दिर उडाए सच बिबाना, शब्द शब्दी सेव कमा ल्या। आपे बणे साचा राणा, सीस आपणा ताज सुहा ल्या। आप चढ़ाए सति निशाना, सत्त रंगा आप रंगा ल्या। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, आपणा डंक वजा ल्या। सम्मत सोलां लेख लिखाना, शाह सुल्ताना मेट मिटा ल्या। गुरमुख साचे नौजवाना, गुर गोबिन्द गोद

❋

❋

सुहा ल्या। पहली चेत्र पहनाए साचा बाणा, काया चोली रंग रंगा ल्या। एका इक्की इक्क वखाना, साची सिक्खी सिख समझा ल्या। पंचम मेला दो जहाना, जोत लिलाटी तिलक वखा ल्या। लक्ख चुरासी सहिणा भाणा, हरि हरि हुक्मी हुक्म फिरा ल्या। आप चुकाए अन्न दाना, पीणा खाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा ताज धुरदरगाही, एका एक वखा ल्या। पंचम मुख साचा ताज, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग, दिस किसे ना आया। कलिजुग अन्तिम निरगुण रचया आपणा काज, निरगुण वेखण आया। प्रगट होया देस माझ, भुल्ल रहे ना राया। सृष्ट सबाई राजन राज, शाहो भूप आप अख्वाया। वीह सौ वीह बिक्रमी पूरा करना आपणा काज, साचे तख्त आप सुहाया। नौं खण्ड पृथ्मी सुणाए इक्क आवाज़, सत्तां दीपां आप हलाया। गुर संगत चढ़ी सच जहाज़, सतिगुर पूरा आप चढ़ाया। लख चुरासी भाण्डा भज्जणा कल कि आज, कल कूके दए दुहाया। लाड़ी मौत नचाए नाच, मुख घुँगट रही उठाया। काया वेखे सुराही काच, जगत प्याला मध दए प्याया। सतिगुर पूरा गुरमुखां हिरदे अंदर जाए राच, साढे तिन्न करोड़ आपणा अंग बणाया। नेड़ ना आए कलिजुग आंच, तत्ती वा ना लगे राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा दिवस दए सुहाया। साचा दिवस हरि सुहावना, पहली चेत्र वेख वखांयदा। वीह सौ तेरां बिक्रमी दिन याद करावना, राज राजानां लेख लिखांयदा। साची दस्तार हथ्थ फड़ावना, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे साल चौथे युग, चार कुंट वेख वखांयदा। सम्मत वीह सद तेरां पहली चेत, राज राजान साध सन्त आप उठाईआ। सुंजां होणा काया खेत, साची रुत ना कोए वखाईआ। कलिजुग हाढ़ी वढ्ढे अगेत पछेत, तिन्न दिन आपणे लेखे लाईआ। चौथे दिवस साध सन्त कोई ना दिसे नेतन नेत, चौथा चेत दए गवाहीआ। कलिजुग सन्त होए प्रेत, चार कुंट विष्टा मुख मुख पाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा किसे ना पाया भेत, बैठे आपणे आसण लाईआ। अन्तिम सिर विच पैणी बालू रेत, कलिजुग कड़छा हथ्थ उठाईआ । गुर अर्जन करन आया हेत, सड़दे हिरदे सांत सति कराईआ। घर तरखाणां प्या जम्म आपे लाए वेंत, सिध्धा चीर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, राज राजानां शाह सुल्तानां, चार वरनां उच्ची कूक रिहा सुणाईआ। चार वरन जाणा जाग, हरि साचा जोत जगांयदा। माझे देस लग्गा भाग, चारों कुण्ट हलांयदा। मनमुखां सिर पाए ख़ाक, संग मुहम्मद चार यार कलिजुग नाल उडांयदा। आपे चढ़या एका राक, शब्द घोड़ा हरि दौड़ांयदा। शाह सुल्तानां नकेल पाए नाक, तख्त ताज सर्ब मिटांयदा। गुरमुखां बणे सज्जण साक, सतिजुग नाता जोड़ जुड़ांयदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, साचा तोला

❋

❋

आपणा तोल तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच प्यारे एह समझांयदा। पंच प्यारे नेत्र खोल्ह, हरि सतिगुर आप खुल्हाईआ। पंजां अंदर जाए बोल, आपणा मुख । पंजां अंदर तोले तोल, आपणा कंडा हथ्थ उठाईआ। पंजां करे सदा अडोल, ना कोई डोले डोल डुलाईआ। पंजां उत्तों आप आपणा घोली घोल, घोली घोल सेव कमाईआ। अमृत आत्म बख्शे साची पौहल, मिट्ठा रस विच भराईआ। देवे वडियाई उप्पर धवल, धरनी निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अमृतसर वखाए अमृत कँवल, मुख नाभी नाभ भवाईआ। जोती जोत सरप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सगन आप जणाईआ। पंच प्यारे इक्की सिख, एका बन्धन पांयदा। हरिसंगत तेरा लेखा लिख, चार वरन समझांयदा। दीन मज़्हब दर मेटे भेख, बीस बीसा राह तकांयदा। सृष्ट सबाई आपे वेख, आपणा मार्ग आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवा रती साचा केसर सिँघ प्रगट सेवा लांयदा। प्रगट सिँघ केसर सवा रती, पहली चेत्र भेट चढ़ाईआ। हरिसंगत वा ना लग्गे तत्ती, आपणी हथ्थीं लेखा दए लिखाईआ। हरि का भेव ना पायण जुग छत्ती, राग छत्ती रहे सलाहीआ। साध सन्त जीव जंत गा गा थक्के दन्द बत्ती, कमलापती भेव ना राईआ। कलिजुग अन्तिम मिल्या सच्चा साथी, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की सिखां एका रंग चढ़ाईआ। ढाई गज़ चिट्टा बस्त्र, केसर रंग रंगावना। इक्की सिखां नाम पहनाए तन साचा शस्त्र, लोकमात किसे गलों ना लाहवणा। तन पहनाए आपणा नाम ज़र बकतर, तीर तलवार ना खण्डा किसे घावणा। आत्म बीज बीजे आपणे वत्तर, फुल फुलवाड़ी आप महिकावणा। लेखा जाणे अफ़ग़ान लक्ख सत्तर, भगत बहत्तर मेल मिलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण खेल खलावना। पहली चेत्र साढे दस, थित वार हरि समझाईआ। हरिसंगत आउणा नस्स नस्स, सतिगुर मिले बेपरवाहीआ। साचा मार्ग देवे दस्स, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। शब्द तीर निराला देवे मार कस, बिरहो रोग मिटाईआ। हिरदे अंदर जाए वस, हरि हरि का रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताज़ ग़रीब निवाज़, गुरमुख साचे हथ्थ फड़ाईआ। हथ्थ ताज हरि फड़ाउणा, सतिगुर पूरा आप समझांयदा। पंजां सिखां अग्गे लाउणा, नंगी दो कटार चमकांयदा। छेवें घर पन्ध मुकाउणा, छे दर फोल फोलांयदा। सिँघ नरायण सेव कमाउणा, साची सेवा आप करांयदा। सज्जा हथ्थ अग्गे वधाउणा, खब्बा हेठां मूंह धरांयदा। उप्पर ताज आप टिकाउणा, आप आपणे रंग रंगांयदा। पिछला लहिणा करज़ मुकाउणा, आपणी वस्त दस्त बदस्त, शाह हस्त कीट वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा वेख वखांयदा। इक्की सिख पहरेदार,

❋

❋

केसर रंग रंगाईआ। संगत गाए मंगला चार, धुन वजदी रहे वधाईआ। पुरख अबिनाशी करे प्यार, निउँ निउँ आपणा सीस जगदीस झुकाईआ। फुल फुलवाड़ी खिड़े गुलज़ार, लोकमात आप महिकाईआ। कलिजुग तेरी अन्त बहार, सतिजुग बसन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। होए मिलावा नारी कन्त, आत्म सेज सुहावी सुरत शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरी हरि हरि हरि का रूप दरसाईआ। हरि का रूप अगम्म अथाह, वेद कतेब भेव ना राया। चार जुग चार वरन अठारां बरन साध सन्त जीव जंत रहे गा, आदि अन्त ना किसे जणाया। जुगा जुगन्तर जन भगतां पकड़े आप बांह, आप आपणा भेख वटाया। गुरसिख उठाए जिउँ बालक माँ, आप आपणी गोद सुहाया। कागों हँस दए बणा, माणक मोती सोहँ हँसा चोग चुगाया। निरगुण जोती दए जगा, काया मन्दिर डगमगाया। अनहद ताल नगारे चोट दए लगा, ताल तलवाड़ा इक्क वजाया। आत्म सेजा दए सुहा, बन्द कवाड़ी आप खुल्हाया। आलस निन्दरा दए मुका, आस निरासा पूर कराया। चरन भरवासा इक्क वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे साचा दान, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, नाम सति होए प्रधान, जगत प्रधानगी आप कमाया।