३ फगण २०१६ बिक्रमी पिण्ड निधांवाली सरैण सिँघ दे घर ज़िला फिरोज़पुर
सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, आदि जुगादी हरि अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। एकँकारा सिफ्त सालाह, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। आदि निरँजण जोत जगा, नूरो नूर डगमगांयदा। श्री भगवान एका नाँ, आपणा आप उपजांयदा। अबिनाशी करता वसे साचे थाँ, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। पारब्रह्म करे इक्क न्याँ, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। दर सुहञ्जणा हरि निरँकार, एका एक उपांयदा। सचखण्ड महल्ला निरगुण धार, थिर घर वासी डगमगांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह भेव ना आंयदा। ना पिता ना कोए माँ, साची गोद ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचना आप रचाए, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एकँकारा नाउँ धराए, ना मरे ना जाईआ। सचखण्ड निवासी डेरा लाए, महल्ल अटल इक्क उपाईआ। तख्त ताज इक्क वखाए, शाह सुल्तान वड भूप एका रूप उपजाईआ। वसणहारा चारे कूंट, दहि दिशा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला सच महल्ला, निरगुण धारा एकँकारा, अकल कल धारी आप वसाईआ। अकल कल धार हरि भगवन्त, आदि जुगादि समांयदा। आप बणाए आपणी बणत, दूसर कोए ना संग रलांयदा। आपे नारी आपे कन्त, आपे निरगुण निरगुण सेज हंढांयदा। आपे वेखे रुत्त बसन्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। आपे मणीआ आपे मंत, आप आपणा जाप दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित नाउँ धरांयदा। अजूनी रहित पुरख अकाल, एका रंग समाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, घर साचे सोभा पाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप उपाईआ। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, थिर घर बैठा आसण लाईआ। सति सरूपी शाह कंगाल, निर्भय आपणा नाउँ धराईआ। आपे धन आपे माल, सच समग्री आपणी आप उपाईआ। आपे करे कराए सदा प्रितपाल, प्रितपालक हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति पुरख निरँजण आपणा नाउँ धराईआ। सति पुरख निरँजण नाउँ रक्ख, अगम्म अगम्मड़ी कार करांयदा। सचखण्ड दुआरे हो प्रतक्ख, निरगुण दीवा बाती जोत जगांयदा। आपे बणे कमलापत, मीत मुरारा आप अख्वांयदा। आपे जाणे मित गति, गति मित दाता भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला दीन दयाला खेल खिलांयदा। खेल खलाए पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार करांयदा। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, पंज तत्त ना कोए रखांयदा। ना कोई पवण स्वासी दम, रसना जेहवा ना कोए गांयदा। आपणा बेड़्हा आपे बन्ह, निरगुण निरगुण आप चलांयदा। आपे जननी आपे जन, आप आपणी गोद सुहांयदा। आपे वसे साची छप्परी छन्न, चार दीवार ना कोए उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकारा, खेले खेल अपर अपारा, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। एकँकारा हरि निरँकारा, भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादी खेल अपारा, जुग जुग वेस वटांयदा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। आपे रवि ससि बण सतारा, मंडल मंडप आप सुहांयदा। आपे ज़िमी अस्मानां दए हुलारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे पृथ्मी आकाश करे प्यारा, गगन गगनंतर सोभा पांयदा। आपे त्रैगुण माया खोल्ह किवाड़ा, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। रंग समाए हरि रंग राता, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। अबिनाशी करता पुरख बिधाता, पारब्रह्म परम पुरख अख्वाईआ। आपणी रक्खे उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोए बणाईआ। बैठा रहे इक्क एकांता, दर घर साचे सोभा पाईआ। आपे पुच्छे आपणी वाता, आप आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटाईआ। रूप वटंदड़ा हरि भगवान, भेव कोए ना पांयदा। सचखण्ड दुआरे
❋
❋
सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलांयदा। सति सतिवादी हो मेहरवान, आप आपणी दया कमांयदा। साचा सुत सुत बलवान, शब्दी शब्द उपजांयदा। एका गीत एका राग एका धुनकान, राग अनादी आप सुणांयदा। एका मन्दिर इक्क मकान, थिर घर साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दान, दाता दानी एका वस्त हथ्थ फड़ांयदा। साची दात धुर दरबार, हरि साचे हथ्थ रखाईआ। आपणी किरपा आपे धार, आपणी झोली आप भराईआ। आपे विष्नूं कर त्यार, देवे रिज़क सबाईआ। आपे कँवला कँवली हो उज्यार, नाभी नाभी अमृत मुख चुआईआ। आपे ब्रह्म कर प्यार, पारब्रह्म दए वड्याईआ। आपे वसे धूंआँधार, सुन्न अगम्म आप समाईआ। आपे शंकर दए आधार, सांगो पांग सेज सुहाईआ। आपे त्रैगुण खेल करे निरँकार, आप आपणा बन्धन पाईआ। आपे पंज तत्त मेला विच संसार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आप आपणा रूप दरसाईआ। आपे वसे जल बिम्ब जल जल धार, धरत धवल आप वड्याईआ। आपे मन मति बुध कर जोत उज्यार, दीवा बाती निरगुण आपणा आप टिकाईआ। आपे चौदां लोक खोल्ह ताक, साची हाटी आप सुहाईआ। आपे शब्द अगम्मी बोल वाक, आपणा नाउँ ल्ए प्रगटाईआ। आपे सति सरूपी चढ़े राक, अश्व आपणा आप दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, वसणहारा सचखण्ड दुआरा, त्रैगुण मीता हरि अतीता, त्रै त्रै वस्त आपणी वण्ड वण्डाईआ। त्रैगुण भण्डारा हरि निरँकारा, ब्रह्मा विष्न शिव आप वरताईआ। आपणा देवे नाम सहारा, निरगुण निरगुण रूप दरसाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, अगाध बोध शब्द करे कुड़माईआ। आपे शब्दी शब्द बण लिखारा, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। आपे वणज आप वणजारा, आपणी वस्त आपे विच टिकाईआ। जोती जोत सरप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, लक्ख चुरासी घाड़न घड़, आत्म ब्रह्म करे कुड़माईआ। आत्म ब्रह्म हरि हरि नाता, हरि सतिगुर आप बणाया। आपे दिवस आपे राता, आप आपणी खेल खलाया। आपे खेले खेल बौह बौह भांता, वेद कतेब लेखा लख ना सके राया। आपे देवे आपणी दाता, ब्रह्मा रो रो नेत्र नैण नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाया। खेल खलंदड़ा सति सरूप, महिमा कथ कथी ना जाईआ। शाह सुल्ताना वड्डा भूप, सच सिक्दार इक्क अख्वाईआ। एका ताणा एका सूत, एका पेटा रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी अंदर वड़, बन्द किवाड़ा आप कराईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, भेव कोए ना पांयदा। सरगुण अंदर निरगुण वड़या, दिस किसे ना आंयदा। आपणे पौड़े आपे चढ़या, शब्द डण्डा हथ्थ रखांयदा। नौं दुआर किते ना अड़या, डूँग्घी भँवर ना कोए फिरांयदा। सुखमन नाड़ी पार
❋
❋
करया, त्रिबैणी नैण मटकांयदा। सर सरोवर आत्म भरया, जल धारा इक्क सुहांयदा। अनहद ताल अनादी एका जड़या, साचा डंका आप वजांयदा। दस्म दुआरी आपे खड़्हया, साची सेजा आप सुहांयदा। पंच विकारा आपे लड़या, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आपे वेख वखांयदा। हउमे हंगता आपे गड़या, गढ़्ह हँकारी आप सुहांयदा। आसा तृष्ना कदे ना सड़या, घट साचे सोभा पांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़या, ब्रह्मा वेता आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क वखांयदा। जागरत जोत पुरख अबिनाशा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। लक्ख चुरासी खेल तमाशा, घर घर विच आसण लाईआ। जोत निरँजण कर प्रकाशा, दिवस रैण डगमगाईआ। अनहद शब्द सर्ब गुण तासा, नाद अनादी नाद वजाईआ। सति सतिवादी शाहो शाबाशा, दर घर साचे सोभा पाईआ। जन भगतां देवे नाम दिलासा, एका आपणा नाउँ सुणाईआ। भाग लगाए काया कासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग दाता बेपरवाहीआ। जुग जुग दाता हरि निरँकार, आपणा खेल खिलांयदा। सतिजुग वेस अपर अपार, वेस अनेका रूप वटांयदा। सन्त भगत ल्ए उधार, आत्म ब्रह्म मेल मिलांयदा। जगत जुगत अपर अपार, हरिजन साचे आप जणांयदा। साची शक्ति दए आधार, बूंद रक्त वेख वखांयदा। कागद कलम लिख लिख गए हार, हरि का भेव कोए ना पांयदा। जिस जन किरपा करे अपार, कर किरपा मेल मिलांयदा। आपे घड़े भन्ने भन्नणहार, समरथ पुरख आप अख्वांयदा। चलाए रथ विच संसार, रथ रथवाही दिस ना आंयदा। सतिजुग साचे दए हुलार, नाम हुलारा इक्क वखांयदा। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हरि पुरख निरँजण मेल मिलांयदा। एकँकारा दए आधार, आदि निरँजण वेख वखांयदा। श्री भगवान सच दुआर, अबिनाशी करता सोभा पांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आप आपणा रूप वटांयदा। ब्रह्म ब्रह्म खेल न्यार, हँ हँ आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा घर, हरि साचा आप सुहांयदा। साचा घर सुहञ्जणा, हरि साचा आप सुहांयदा। जोत जगाए आदि निरँजणा, आदि जुगादी डगमगांयदा। जन भगतां चरन धूढ़ कराए साचा मजना, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। सतिगुर पूरा साख्यात, मिले साचा सज्जणा, सगला संग निभांयदा। नेत्र नैण पाए नाम कजला, लोचन इक्क खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा वेस वटांयदा। त्रेता खेल अपार, हरि पुरख निरँजण आप कराईआ। द्वापर जोत अगम्म अपार, निरगुण दीवा बाती एका डगमगाईआ। कलिजुग खेल विच संसार, करनी करता आप कराईआ। ईसा मूसा मीत मुरार, संग मुहम्मद चार यार करे कुड़माईआ। अञ्जील कुराना बोल जैकार, एका नाअरा दए सुणाईआ। हक हकीकत वेख विचार, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। महिबान बीदो हो त्यार, आपणी
❋
❋
अज़मत आप वखाईआ। चौदां तबकां खोल्ह कवाड़, एका जल्वा नूर इलाहीआ। एका नबी दए विचार, उम्मत उम्मती आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस हरि भगवाना, आपणा आप वटांयदा। निरगुण सरगुण हो प्रधाना, नानक नाउँ धरांयदा। सति सरूपी सति तराना, शब्दी शब्द उपजांयदा। एका गोपी एका कान्हा, एका घर सुहांयदा। एका मन्दिर एक मकाना, सच सिँघासण इक्क वछांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस वटांयदा। आदि जुगादी हरि भगवन्त, परम पुरख अख्वाया। हरिजन तारे साचे सन्त, सतिगुर साचा नाउँ धराया। लेखा जाणे जीव जंत, हस्त कीट वेख वखाया। अबिनाशी करता महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत कथ ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, नानक बणया सतिगुर मलाह, चार वरनां ल्ए तराया। चार वरनां सच दरबार, सतिगुर पूरा इक्क जणाईआ। ऊँचां नीचां करे प्यार, राउ रंक ना कोए वखाईआ। साचा डंका विच संसार, नाम सति रिहा वजाईआ। गुरमुख जनका ल्ए उभार, जन जननी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ। नानक निरगुण निरगुण दाता, निरवैर रूप समाया। आत्म अन्तर इक्क ज्ञाता, एका ब्रह्म वखाया। एका पिता एका माता, पुरख अकाल इक्क जणाया। एका बन्न्हे साचा नाता, ना मरे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द बोले सच जैकार, सिँघ आपणा रूप वटाया। साचा नाम बोल जैकारा, गुर गुर इक्क समझाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, इष्ट देव इक्क वखाईआ। एका भगत भगवन्त करे प्यारा, एका मीत सहिज सुखदाईआ। एका लक्ख चुरासी दए हुलारा, एका साध सन्त करे कुड़माईआ। एका नाम बणे सच वरतारा, एका भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दए वड्याईआ। गुर शब्द साचा सज्जण, लोकमात हरि वड्यांअदा। गुर शब्द साचा मजन, गुरमुखां आप करांयदा। गुर शब्द साचा कज्जल, नाम नेत्र धार बंधांयदा। गुर शब्द सच जहाज़न, हरिजन साचे पार लँघांयदा। गुर शब्द साचा ताजन, सतिगुर पूरा आप चढ़ांयदा। गुर शब्द अगम्मी मारे वाजण, धुन आत्मक आप सुणांयदा। गुर शब्द साचा राजन, शाहो भूप नाम धरांयदा। गुर शब्द ग़रीब निवाज़न, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र गुर गुर नाम दृढ़ांयदा। गुर गुर मन्त्र नाम हरि सच्च, सति पुरख निरँजण आप दृढ़ाया। वेखणहारा काया माटी भाण्डा कच्च, पंज तत्त फोल फोलाया। मन मनूआ तन रिहा नच्च, बिन सतिगुर बन्धन कोए ना पाया। त्रैगुण अग्नी रिहा मच्च, अमृत जल ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम वेस, हरि आपणा आप वटाईआ। भेव ना जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। सति सतिवादी दर दरवेश, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। दाता दानी दस दस्मेश, कलिजुग दहि सिर देवे घाईआ। वेखणहारा मूंड मुंडाए धारी केस, दर दरवेशां फेरी पाईआ। आदि निरँजन नर नरेश, साचे तख्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त कन्त भगवन्त, एका सेज सुहाईआ। साची सेज हरि सुहाए, हरिजन साचे मेल मिलन्नया। आपणी दृष्टी आप खुल्हाए, जोती नूर श्री भगवन्नया। एका इष्ट आप जणाए, पुरख अकाल वड गुण गुणया। सृष्ट सबाई पर्दा लाहे, हरि वाली दो जहन्नया। कलिजुग रैण अन्धेरी छाए, साचा दिसे ना कोई चन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खलन्नया। कलिजुग खेल खलंदड़ा, हरि सतिगुर शाह सुल्तान। जोती जामा भेख वटंदड़ा, निरगुण रूप श्री भगवान। ब्रह्म पारब्रह्म मिलंदड़ा, देवणहारा दानी दान। साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहंदड़ा, आदि जुगादी नौजवान। सम्बल नगरी वेख वखंदड़ा, सचखण्ड निवासी सच मकान। शब्द अनादी ताल वजंदड़ा, लोआं पुरीआं होण हैरान। करोड़ तेतीसा सीस झुकंदड़ा, शिव शंकर वेखे चरन ला ध्यान। ब्रह्मा नेत्र नीर वहंदड़ा, विष्नूं ढह ढह मंगे दान। पुरख अबिनाशी खेल खलंदड़ा, लेखा लिखे ना कोए जहान। गोबिन्द साचा तीर उठंदड़ा, रसना चिल्ला तीर कमान। नौं खण्ड वेख वखंदड़ा, सत्तां दीपां निगहबान। रवि ससि मुख लुकंदड़ा, नेत्र नैण सर्ब शर्मान। राए धर्म सीस झुकंदड़ा, चित्रगुप्त करे ब्यान, हरि का भेव कोए ना पंदड़ा, चारे वेद सर्ब कुरलान। शास्त्र सिमरत गीत सुनंदड़ा, पुराण अठारां नाल मिल जाण। गीता ज्ञान इक्क वखंदड़ा, सीता राम करे ध्यान। कान्हा कृष्ना ओट रखंदड़ा, कँवल नैण खेल महान। ईसा मूसा राह तकंदड़ा, लेखा चुक्के पंज शैतान। संग मुहम्मद सेव कमंदड़ा, चार यारी वसे एका घर मकान। मक्का काअबा आप खुलंदड़ा, चौदां तबकां इक्क ईमान। नानक निरगुण सरगुण आप अख्वंदड़ा, सतिगुर पूरा वड मेहरवान। गोबिन्द खण्डा इक्क चमकंदड़ा, पंचम मीता विच जहान। अन्तिम लेखा सच लखंदड़ा, कलिजुग मेटे झूठी काण। निहकलंका भेव खुलंदड़ा, हरि मूर्त श्री भगवान। सच धाम आप सुहंदड़ा, सचखण्ड करे परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल वड मेहरवान। मेहरवान हरि गोबिन्द, हरि पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, जुग जुग वेस वटांयदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर समांयदा। अमृत आत्म देवे सागर सिन्ध, भर प्याला जाम प्यांअदा। गुरमुख उपजाए आपणी बिन्द, नादी सुत नाउँ धरांयदा। मनमुख लगाए आपणी निन्द, जूठा झूठा
❋
❋
संग वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर गहर गम्भीर, हरिजन करे सांत सरीर, दु:ख दर्द सर्ब मिटांयदा। दु:ख दर्द ढाहे डेरा, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। आपे तारे कर कर मेहरा, मेहरवान भेव ना आईआ। एका रंग रंगाए संझ सवेरा, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। चारों कुंट चुक्के घेरा, दूती दुष्ट रहिण ना पाईआ। वसदा रहे काया खेड़ा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। डुब्बदा तारनहारा बेड़ा, बण मलाह बन्ने लाईआ। देवणहारा उलटा गेड़ा, आपणी लट्ठ आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दए मिलाईआ। गुर शब्दी हरि हरि साचा मेला, हरिजन साचे आप करांयदा। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। दो जहानी सज्जण सुहेला, कलिजुग साचा संग निभांयदा। दरगाह साची चाढ़े साचा तेला, घर साचे सगन मनांयदा। पंचम सखीआं बह बह पायण वेला, गीत अनादी राग सुणांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणा खेल आपे खेला, खेलणहारा दिस ना आंयदा। कट्टणहारा राए धर्म दी झूठी जेल्हा, लख चुरासी फंद कटांयदा। गुरमुख तेरा आपे जाणे वक्त वेला, थित वार ना कोए लिखांयदा। आपे वसे सद नवेला, निज घर आपे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सरूपी एका धार, शब्द अगम्मी बोल जैकार, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़, दरस दिखाए अपर अपार, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा सोभावन्त, गुरसिख सज्जण वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी पाया सच्चा कन्त, सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। लेखा चुक्के आदि अन्त, मध भेव रहे ना राईआ। माणस देही बणे बणत, मानुक्ख लेखा दए चुकाईआ। वेखणहारा लक्ख चुरासी जीव जंत, हरि सन्त ल्ए उठाईआ। गुरसिखां काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, चरन प्रीती इक्क वखाईआ। हरिजन दूजे घर ना होए मंगत, जिस मिल्या सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। आप मिलाए साची संगत, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचा पेख्या, कर किरपा करतार। गुर सतिगुर लिखे लेखया, घर मन्दिर बह घर बार। आप चुकाए भरम भुलेखया, दूई द्वैती पर्दा दए उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नैण एका सैण, एका करे सच प्यार। सच प्यारा हरि निरँकारा, हरिभगतन आप करांयदा । गुरमुख सोहे सच दुआरा, दर घर साचा आप सुहांयदा। हरिभगती भरे भगत भण्डारा, अतोट अतुट वखांयदा। आपे वणज आप वणजारा, आप आपणी वस्त विकांयदा। आपे ख़ालक ख़लक दए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, सरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण मेला गुरसिख रंग, पारब्रह्म सरनाया। सरगुण चेला सच पलँघ, थिर घर आसण लाया। सूरा सरबंग लाए अंग,
❋
❋
सतिगुर पूरा वड वड्याआ। कट्टे भुक्ख नंग, सर सरोवर आत्म नुहाए साची गंग, दुरमति मैल धवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ा मेटे दुक्ख, आत्म अन्तर एका सुख, सफल कराए मात कुक्ख, जन जननी हरिजन साचा जाया। दु:ख दलिद्र जगत विनास, त्तत्व तत्त रहिण ना पाईआ। घर विच घर दीप प्रकाश, घर नूर करे रुशनाईआ। घर मेटे लग्गी जगत प्यास, तृष्ना तृप्त कराईआ। घर मेल मिलाए शाहो शाबास, मेल मिलावा साचे माहीआ। घर पूर कराए आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। घर लेखा लाए स्वास स्वास, जो जन हरि हरि रसना गाईआ। घर लहिणा चुकाए दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाईआ। घर मन्दिर हरि कर निवास, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। घर गोपी काहन पाए रास, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। घर भोग घर रास बलास, घर हस मुख सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सज्जण ल्ए तराईआ। तारनहारा पुरख अकाल, अवर ना दिसे कोए। आदि जुगादि दीन दयाल, जन भगतां देवे नाम साचे ढोए। तोड़नहारा जगत जंजाल, आलस निन्दरा विच कदे ना सोए। शब्द वजाए साचा ताल, सोइम रूप आप हो जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे आपणे घर, घर साचा आपे सोहे। सोहे घर दर दरवाज़ा, पुरख अकाल आप सुहांयदा। अबिनाशी करता ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। मनमुखां खोल्हणहारा पाजा, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। हरिभगत दुआरे फिरे भाजा, जुग जुग वेस वटांयदा। हरि जू हरिजन हरि मन्दिर आपे साजण साजा, काया बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रक्खणहारा लाजा, आप आपणा संग निभांयदा। संग निभाए पुरख समरथ, जिस जन दया कमाईआ। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, धरनी धरत धवल वण्ड वण्डाईआ। नाम चढ़ाए साचे रथ, दो जहानां आप चलाईआ। पुरख निरँजन महिमा अकथ, कागद कलम ना लिखे छाहीआ। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जो जन नेत्र लोचण नैण दरसन पाईआ। जगत विकारा देवे मथ, एका करे नाम पढ़ाईआ। जूठा झूठा बुरज जाए ढट्ठ, सच सुच दए वड्याईआ। पंच विकारा जाए नट्ठ, सतिगुर खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जगत तृष्ना होवे भट्ठ, सांतक सति सति वरताईआ। गुर चरन दुआर वखाए एका हट्ट, चौदां लोक रहे शर्माईआ। सर सरोवर एका तट, अठसठ लेखा रिहा मुकाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती राह तक्कण नट्ठ नट्ठ, हरि दरस नैण बिगसाईआ। जन भगतां अमृत आत्म देवे झट्ट, आप आपणी सेव कमाईआ। दूई द्वैती मेटे फट, एका रंग रंगाईआ। जोत जगाए लट लट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। तन पहनाए साचा पट, शब्द दोशाला हथ्थ उठाईआ। झूठी मैल देवे कट्ट, त्रैगुण माया अग्नी लम्बू लाईआ। हरि का नाम बीजे साचे
❋
❋
वत, गुरसिख फुल फलवाड़ी आप महिकाईआ। लेखा जाणे अठ्ठ तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नौं दर खोजे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर, दर दरबारा इक्क सुहाईआ। दर दरबार सुहञ्जणा, सोभावन्त सहिज गुणमीत। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, सति सुणाए साचा गीत। जो घड़या सो भज्जणा, आदि जुगादी साची रीत। बिन सतिगुर पूरे पर्दा किसे ना कज्जणा, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत। शब्द सरूपी हरि हरि गज्जणा, लक्ख चुरासी परखे नीत। काल नगारा चारों कुण्ट नौ खण्ड सत्त दीप लक्ख चुरासी सिर ते वज्जणा, लेखा चुक्के हस्त कीट। राज राजान शाह सुल्तान महल्ल अटल तख्त ताज सभ ने तजणा, झूठी रहे ना जगत प्रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर सच्चा इक्क अनडीठ। अनडिठ धाम हरि सुहंदड़ा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्द ना कोए चढ़ँदड़ा, मंडल मंडप ना कोए वखाईआ। ज़िमी अस्मान ना कोए सुहंदड़ा, गगन मंडल ना वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना खेल करंदड़ा, त्रैगुण ना करे कुड़माईआ। समुंद सागर ना डूँग्घी धार ना कोए वहंदड़ा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना डेरा कोए वखाईआ। लक्ख चुरासी ना मेल मिलंदड़ा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड ना वण्ड वण्डाईआ। साध सन्त ना कोई रसना जेहवा जाप करंदड़ा, भगत भगवन्त बत्ती दन्द ना कोए गाईआ। मुल्ला शेख मुसायक पीर दस्तगीर कोए ना नाउँ रखंदड़ा, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार सचखण्ड निवासी साचा धाम सुहंदड़ा, जगे जोत अगम्म अपार। साचा डंक शब्द वजंदड़ा, आपणा खेल करे करतार। जुग जुग हरिभगतां मेल मिलंदड़ा, निरगुण सरगुण लै अवतार। कलिजुग अन्तिम खेल खलंदड़ा, बेड़ा डोबे विच मंजधार। सतिजुग साचा राह चलंदड़ा, चार वरनां इक्क प्यार। ऊँच नीच ना कोए रखंदड़ा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रूप सच्ची सरकार। ग़रीब निमाणे आप उठंदड़ा, शाह सुल्तानां तोड़ हँकार। सच निशाना आप झुलंदड़ा, दो जहानां एका धार। नौं खण्ड पृथ्मी वेख वखंदड़ा, नौ नौ लेखा गिणे जुग चार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मुख छुपंदड़ा, अन्त भगवन्त प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर बली अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी वसे एका घर, दर घर हरि नर, आपणा आप सुहांयदा। गुरमुखां चुक्के जगत डर, भय भयानक ना कोए वखांयदा। करनी करता किरपा कर, क़िया कर्म मेट मिटांयदा। सच भण्डारा नाम भर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रोग सोग चिंता दु:ख जाए हर, हरि की पौड़ी आप चढ़ांयदा।
❋
❋
४ फग्गण २०१६ बिक्रमी नाथेवाल बूड़ सिँघ दे घर ज़िला फिरोज़ पुर
सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। हरिजन वेखे मार ध्यान, जुग करता वेस वटाईआ। मेल मिलावा दो जहान, लोकमात करे कुड़माईआ। शब्द सरूपी सति ज्ञान, आत्म अन्तर ब्रह्म जणाईआ। रसना जेहवा पीण खाण, हरि शब्दी तृप्त कराईआ। दर घर साचा कर परवान, घर मन्दिर सोभा पाईआ। सति सतिवादी इक्क निशान, निरगुण सरगुण दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सतिगुर पूरा सर्ब गुणवन्त, हरि पुरख निरँजण भेव ना राईआ। महिमा जाणे आदि अन्त, जुगा जुगन्तर खेल खलाईआ। लेखा जाणे साध सन्त, लक्ख चुरासी रूप समाईआ। नगर खेड़ा धाम सुहाए इक्क भगवन्त, महल्ल अटल मुनारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाईआ। सतिगुर पूरा हरि निरँकार, सगला संग रखांयदा। भगतन मीता हो उज्यार, लोकमात वेस वटांयदा। घट घट अंदर पावे सार, साकत निन्दक दुष्ट वेख वखांयदा। भगती दाता नाम भण्डार, भगवन भगतन झोली पांयदा। चरन चरनामत ठंडी ठार, भर प्याला जाम प्यांअदा। आत्म ताकी खोल्ह किवाड़, साची झाकी आप वखांयदा। साचा साकी परवरदिगार, निझर नामा मुख सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा घर, हरि साचा आप सुहांयदा। सचखण्ड निवासी सिफ्त सलाह, सतिगुर साचा खेल खिलांयदा। निरगुण अंदर निरगुण बण मलाह, आपणी वस्त वण्ड वण्डांयदा। आत्म ब्रह्म रूप वटा, पारब्रह्म खेल खिलांयदा। पंज तत्त काया दए टिका, दीपक जोती आप जगांयदा। आपणी धारा आप समा, आपे वेख वखांयदा। राग अनादी आपे गा, गीत गोबिन्द आप अल्हांयदा। पवण स्वासी आप चला, पवण पवणी नाम रखांयदा। त्रैगुण मेला सहिज सुभा, त्रै त्रै लेख लिखांयदा। विष्न सेवा रिहा कमा, ब्रह्मा आपणा रंग रंगांयदा। शंकर अन्तिम लावे ढाह, खेड़ा कोए रहिण ना पांयदा। जो उपजे सो ल्ए समा, आप आपणे दर वसांयदा। आपे बाहर ल्ए कढा, आप आपणा वेस वटांयदा। रक्त बूंद वेख वखा, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ांयदा। हड्ड मास नाड़ी रत मेल मिलावा सहिज सुभा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड वेखे साचा घर, घर साचा सच सलांहयदा। घर साचा हरि उपजाया, निरगुण रूप अपार। नेहकर्मी कर्म कमाया, कागद कलम ना पावे सार। ब्रह्मा विष्न शिव रहे कुरलाया, कवण रूप खेल करे करतार। लक्ख चुरासी अंग समाया, अंदर वड़या डूँग्घी गार। रूप रेख ना कोए वखाया, नज़र आए ना विच संसार। आपणा भेव आप खुल्हाया, जिस जन बख्शे चरन प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे लिखणहार। लेखा
❋
❋
लिखणहार गोपाला, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। भगतन दस्से राह सुखाला, हरि पुरख निरँजण सहिज सुभाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाला, एकँकारा भेव ना राईआ। मेल मिलावा पंज तत्त माटी काया खाला, आदि निरँजण जोत रुशनाईआ। दीपक जोती आपे बाला, जोत निरँजण डगमगाईआ। श्री भगवान वसे धर्म सच्ची धर्मसाला, आप आपणा बंक खुलाईआ। अबिनाशी करता गल पाए माला, आप आपणा शब्द अल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल निराला, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख वखाईआ। लोकमात हरि वसंदड़ा, परम पुरख करतार। काया माटी वेख वखंदड़ा, पंज तत्त रूप आकार। आपणा मन्दिर आप सुहंदड़ा, आपे होए घड़न भन्नणहार। आप आपणी जोत जगंदड़ा, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। आप आपणा गीत सुनंदड़ा, गावणहारा गाए आपणी वार। दर घर साचा इक्क वखंदड़ा, महल्ल अटल उच्च मुनार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए आपणी धार। साची धार हरि भगवान, आपणी आप उपजाईआ। हरिभगतन वेखे मार ध्यान, जुग करता वड वड्याईआ। सति सतिवादी निगहबान, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। गुरमुखां देवे साचा दान, साची वस्त नाम झोली पाईआ। पूरन करनहारा काम, इच्छया भिच्छया विच टिकाईआ। एथे ओथे रक्खे माण, शाह सुल्ताना वड वड्याईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। जूठ झूठ मिटे निशान, सच सुच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा काया सच मकान। काया मन्दिर सच मकान, हरि हरि आपणा बंक सुहांयदा। आदि जुगादी धुर फ़रमान, धुन आत्मक आप अल्हांयदा। सचखण्ड निवासी सच ज्ञान, बोध अगाध आप जणांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, जगत तृष्ना भुख मिटांयदा। शब्द अनादी एका गान, राग रागां आप अल्हांयदा। कोटन कोटि प्रकाश कर कर भान, भावी चरनां हेठ दबांयदा। भगवन रूप दो जहान, भगवत आपणा खेल खल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लेख लिखांयदा। हरिजन लेखा धुर दरबार, घर मन्दिर बैठ लिखाईआ। आपे लेखा ल्ए विचार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। लोकमाती लै अवतार, साचा साकी वेख वखाईआ। लहिणा देण चुकाए बाकी आप निरँकार, आप आपणी वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। गृह मन्दिर हरि सुहाया, पंज तत्त काया महल्ल मुनार। पुरख अबिनाशी डेरा लाया, दिस ना आए विच संसार। साची सेजा आप सुहाया, आपे करया बन्द किवाड़। आप आपणा मेल मिलाया, आपे सुत्ता पैर पसार। आपे आलस निन्दरा दए गंवाया, आपे नैण मुँधारी करे खेल बेऐब परवरदिगार। आपे हरिजन ल्ए उठाया, देवे दरस अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखाया।
❋
❋
गुरमुख सज्जण तेरी वण्ड, सो पुरख निरँजण आप वण्डाईआ। हरि पुरख निरँजण पल्ले बन्न्हे एका गंढ्ढ, साची वस्त झोली पाईआ। एकँकारा वेख ब्रह्मण्ड, आप आपणा नैण उठाईआ। आदि निरँजण वेखे चन्द, रवि ससि मुख शर्माईआ। श्री भगवान साचा छन्द, आपणा आप अल्हाईआ। अबिनाशी करता परमानंद, बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म हो बख्शंद, ब्रह्म मेले सहिज सुभाईआ। गुरमुखां मिटाए दूई द्वैती कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मेट मिटाए अन्धेरा अन्ध, अज्ञान रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। लेखा जाणे बेपरवाह, निरगुण रूप अख्वाया। सरगुण बण विच मलाह, सतिगुर आपणा नाउँ धराया। जन भगतां देवे सच सलाह, सन्त सुहेला भेव ना राया। गुरमुख अंग ल्ए लगा, गुरसिख आपणी गोद बिठाया। साची वस्त झोली देवे पा, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलाया। करोड़ तेतीस फूलन बरखा रहे ला, घर साचा आप वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। मेल मिलावा सच दर, हरि सतिगुर आप करांयदा। गुरमुखां अंदर आप वड़, आप आपणा पर्दा लांहयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, हरिजन साचे मात पढ़ांयदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे खड़्ह, लोकमात गुरमुखां राह तकांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़, घट आपणी वस्त टिकांयदा। गुरसिख फड़ाए आपणा लड़, दूसर हथ्थ किसे ना आंयदा। सच सिँघासण उप्पर चढ़, शाहो भूप सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वस्त रखांयदा। वस्त अमोलक काया गोलक, हरि साचे सच टिकाईआ। गीत गाए सहिज धुन राए शब्द वजाए साची ढोलक, ताल तलवाड़ा नाल रखाईआ। आपणा राग आपे बोलत, रसना जेहवा ना कोए हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा वड वड्याईआ। वड वडियाई वड दाता मीत, गुरमुखां आप वड्यांअदा। सति पुरख निरँजण सदा अतीत, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। आपे वसणहारा चीत, चात्रिक तृखा आप बुझांयदा। आप चलाए आपणी रीत, आपणा मार्ग आप वखांयदा। आपे करे पतित पुनीत, पतित पावन आपणा नाउँ रखांयदा। हरिजन काया करे ठांडी सीत, सांतक सति सति वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर लेख लिखांयदा। गृह मन्दिर लेखा साचे घर, हरि सतिगुर आप कराईआ। आपे देवणहारा वर, आपे पूर कराईआ। आप चुकाए आपणा डर, आपे लेखा दए समझाईआ। आपे किरपा देवे कर, मेहरवान बेपरवाहीआ। आपे खाली भण्डारे देवे भर, देंदयां तोट ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी करपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी आपे वाली, सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। दो जहाना आपे पाली, प्रितपालक सेव कमांयदा। आपे करे सच दलाली, वणज वणजारा दिस ना आंयदा।
❋
❋
आपे लक्ख चुरासी वेखे पत डाल्ही, फल फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। आपे बाल बिरध आपे नौजवानी, आपे आदि अन्त मुख छुपांयदा। आपे बख्शे पद निरबाणी, परम पुरख मेल मिलांयदा। आपे होए जीव नादानी, जीवण जुगत मुक्त ना कोए करांयदा। आपे वस आलमे जावदानी, ख़लक ख़ालक रूप वटांयदा। आपे होए लासानी, लाशरीक नाउँ धरांयदा। आपे देवे जन भगतां नाम निशानी, लोकमात सोभा पांयदा। आपे बख्शे अमृत आत्म, ठंडा पाणी भर प्याला जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा बूटा आप लगांयदा। साचा बूटा आत्म जड़, परम पुरख आप लगांयदा। सति पुरख निरँजण आपणी हथ्थी फड़, काया मन्दिर आप टिकांयदा। प्रितपाल करे सीस धड़, त्तत्व तत्त संग निभांयदा। जोत सरूपी अंदर वड़, आप आपणा बिरद रखांयदा। पवण स्वासी अंदर कर, आपे रस चखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। अमृत रस निझर धार, निज घर साचा आप वहाईआ। उलटा रुख कर त्यार, आपणा बूटा आपे लाईआ। आपे पाणी देवे सिंच क्यार, आपे सेव कमाईआ। आपे राजक रहीम करे प्यार, आपणी रोजी दए पुचाईआ। आपे करे कराए सदा प्रितपाल, मात पित भेव ना राईआ। आपे वेखे आपणा लाल, लाल गुलाला गोद सुहाईआ। आपे दीपक देवे बाल, जोती नूर कर रुशनाईआ। आपे सांचे देवे ढाल, आप आपणी किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे लेखा दए बुझाईआ। आपे लेखा लिखणहार, एका एकँकार अख्वाया। आपे कुदरत कर प्यार, रक्त बूंद मेल मिलाया। आपे तीजा खोल्ह किवाड़, पंज तत्त वेखे सहिज सुभाया। आपे चौथे अग्नी देवे डार, साची भट्ठी आप बणाया। आपे पंचम सहिज सुख धार, अमृत आपणा दए छिड़काया। आपे छेवें खबरदार, अंगी अंग ल्ए लटकाया। आपे सत्तवें सति पुरख निरँजण करे प्यार, आपणी रास विच रखाया। आपे अठ्ठां तत्तां बन्न्हे धार, मन मति बुध दए सलाहया। आपे नावें होए खबरदार, आपणी बूझ दए बुझाया। आपे दसवें फल लाए करतार, आपणा मेवा वेख वखाया। आपे दिवस रैण करे गुफ्तार, आप आपणी बूझ बुझाया। आपे बणया रहे शीर ख़ार, आप आपणा रस चवाया। आपे दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाया। आपे मंगे दर कर प्यार, नेत्र लोचन दरसन इक्क रघराया। आपे किरपा करे अपार, हुक्मी हुक्म आप सुणाया। आपे अंदर आपे बाहर, आपे देवे गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। रंग रंतड़ा हरि भगवन्त, दस दस वज्जे वधाईआ। गृह मन्दिर नाता साचे कन्त, बाहर वेखे जगत लुकाईआ। घर मेला रसना जेहवा मणीआ मंत, दर वासना वासना विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ। उपजे सुत सुत दुलारा, लक्ख चुरासी आप उपजांयदा।
❋
❋
भगतन खेल करे करतारा, आप आपणा भेव खुलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए सहारा, ब्रह्म विद्या ब्रह्म पढ़ांयदा। आसा तृष्ना जगत दुआरा, निमस्कारा सीस करांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर ख्वारा, दर दर धक्का लांयदा। आत्म दरसी दरस अपारा, दासन दासी आप वखांयदा। निझर मेघ अमृत धारा, अमृत झिरना आप झिरांयदा। साचा शब्द सच जैकारा, सो पुरख निरँजण आप सुणांयदा। हँ ब्रह्म दए आधारा, सोहँ रूप आप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लेखा बह समझांयदा। बह लेखा हरि समझावना, सतिगुर पूरा वड मेहरवान। लोकमात निशान झुलावना, दर घर साचे देवे दान। पूर्ब लहिणा झोली पावणा, इक्की जन्म होए प्रधान। मात गर्भ फेर ला आवना, पिता पूत ना कोए पछाण। काया बंक ना वेख वखावना, पंज तत्त ना कोए मकान। एका गोबिन्द गीत गावना, रसना गाए श्री भगवान। लिख्या लेख ना किसे मिटावना, दो जहान होए हैरान। निहकलंक नरायण नर हरि इक्क अख्वावना, जोत सरूपी जोत महान। गुरसिख आपणे घर बहावना, सचखण्ड दुआर कर प्रधान। लोकमात आप वडियावना, एका बख्शे सच ज्ञान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन बणाए चतुर सुजान। चतुर सुजान गुरमुख सज्जण, बिरध बाल ना कोए जणाईआ। सतिगुर पूरा पर्दे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। नाम निधाना नेत्र पाए अञ्जण, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धूढ़ी मस्तक टिक्का लाए चन्दन, चरन सरोवर आप नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूता पित मात देवणहार सच वड्याईआ। देवणहार गहर गुण सागर, सर्ब सुखां सुख दाता। निर्मल कर्म करे उजागर, मेटे रैण अन्धेरी राता। साचा वणज कराए सच सौदागर, हरिजन मेटे अन्धेरी राता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, आपे जोत जोत में जाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो मेहरवान, चरन कँवल कँवल चरन बंधाए सच्चा नाता।