५ फग्गण २०१६ बिक्रमी सदागर सिँघ दे घर नाथेवाल ज़िला फीरोज़पुर
सतिगुर पूरा हरि सुल्तान, नर हरि नरायण आप अख्वांयदा। सचखण्ड निवासी खेल महान, सति पुरख निरँजण आप खिलांयदा। अलक्ख अगोचर श्री भगवान, अगम्म अथाह बेपरवाह, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादी कर पसार, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवन्त, जूनी रहित वड्डी वड्याईआ। हरिजन तारे साचे सन्त, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। वेखणहारा जीव जंत, चारे
❋
❋
खाणी फोल फुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ महिमा अगणत, वेद कतेब भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल खेल खिलाईआ। पुरख अकाल हरि समरथ, एका एक एक अख्वांयदा। आप चलाए आपणा रथ, जुग जुग वेस वटांयदा। पुरख अबिनाशी महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणांयदा। जन भगतां देवे साची वथ, साची वस्त झोली पांयदा। जगत विकारा देवे मथ, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका घर सुहांयदा। थिर घर वसे सच मकान, महल्ल अटल आप उपांयदा। सति सरूपी इक्क ज्ञान, आपणा नाम जणांयदा। आत्म अन्तर वेखे मार ध्यान, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी साचा काहन, घर मंडल रास रचांयदा। करे प्रकाश कोटन भान, रवि ससि मुख शर्मांयदा। धुन अनादि सच्ची धुनकान, अनहद सेवा सेव कमांयदा। गुरमुख विरला चतुर सुजान, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। एका बख्शे चरन ध्यान, चातृक तृखा बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा वेख वखांयदा। सतिगुर साचा नर हरि नरायण, दूसर अवर ना कोए। गुरमुख वेखे आपणे नैण, आप आपणे जेहा होए। लक्ख चुरासी जीव जंत रसना सारे कहिण, घर मिले ना किसे ढोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेले खेल त्रै त्रै लोए। त्रै त्रलोक पुरख अकाला, आपणी कल वरतांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, आप आपणा वेस वटांयदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर घर आपणा आसण लांयदा। आपे शाह आपे कंगाला, सच ख़ज़ाना आप वरतांयदा। आपे तोड़नहारा जगत जंजाला, जागरत जोत आप जगांयदा। आपे करे कराए सदा प्रितपाला, जुग जुग आपणी सेव कमांयदा। आपे फल लगाए डाल्हा, पत डाली वेख वखांयदा। आपे शब्द सरूपी बण दलाला, लोकमात वेस वटांयदा। जन भगतां दस्से राह सुखाला, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वांयदा। सतिगुर पूरा हरि गोबिन्द, एका रंग समाया। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, चिंता सोग रहे ना राया। सतिगुर पूरा गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप अख्वाया। गुरसिख उपजाए आपणी बिन्द, आप आपणी गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग एका वेस, दर दरवेश अलक्ख निरँजण आप कराया। अलक्ख निरँजण अगम्म अथाह, बेअन्त भेव ना आंयदा। जुग जुग बणे मात मलाह, हरि सन्तन राह वखांयदा। सति सरूपी एका नाँ, गुर शब्दी नाउँ दृढ़ांयदा। निथाव्यां देवे साचा थाँ, ग़रीब निमाणीआ गले लगांयदा। आपे पिता आपे माँ, सुत दुलारा वेख वखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, माणक मोती एका नाम चोग चुगांयदा। भव सागर पार कराए फड़ फड़
❋
❋
बांह, सतिगुर पूरा सेव कमांयदा। दो जहानी करे सच न्याँ, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। सतिगुर पूरा साख्यात, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। जन भगतां देवे साची दात, नाम वस्त झोली पांयदा। निज नेत्र दरस वड करामात, आप आपणा नैण खुलांयदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, घर घर विच दीपक आप जगांयदा। बन्द किवाड़ खोल्ह ताक, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। पंच विकारा करे ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। शब्द घोड़ा साचा राक, गुरमुख साचे आप वखांयदा। हरिजन चढ़े मार पलाक, लोआं पुरीआं पार करांयदा। सचखण्ड दुआर वखाए खोल्हे ताक, महल्ल अटल आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा हरि भगवन्त, हरिजन मेला नारी कन्त, आत्म साची सेज सुहांयदा। आत्म सेज सुहञ्जणा, हरि सतिगुर वड मेहरवान। जन भगतां चरन धूढ़ कराए साचा मजना, आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान। नेत्र नैण पाए एका कज्जला, जगत लोचण नैण शर्मान। मेल मिलाए साचे सज्जणा, घर मन्दिर श्री भगवान। जो घड़या सो भज्जणा, थिर दिसे ना कोए निशान। काल नगारा सिर ते वज्जणा, चारों कुंट होए हैरान। पंज तत्त मकान सभ ने तजणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे ल्ए पछाण। हरिजन सच्चा पेख्या, पेखणहार करतार। आपे लिख्या लेखया, लेखा जाणे ना वेद चार। नर हरि नरायण धारे भेख्या, लोकमात लै अवतार। आपे मुछ दाढ़ी रखाए केसया, मूंड मूंडाए सिरजणहार। आपे होए दस दस्मेशया, आपे नानक निरगुण धार। आपे गुरू ग्रन्थ उपदेसया, गुर मन्त्र शब्द जैकार। आपे खेले खेल नर नरेसया, आपे राम कृष्न अवतार। आपे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश्या, आपे त्रैगुण माया भरे भण्डार। आपे सचखण्ड दुआर करे प्रवेशया, निरगुण नूर अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल विच संसार। वड संसारी हरि निरँकार, धरत धवल वेख वखाईआ। चौदां लोकां खोल्ह किवाड़, हाटी हट करे रुशनाईआ। पुरख अगम्मा भर भण्डार, त्रै भवण आप विकाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां दए आधार, लोआं पुरीआं खेल खलाईआ। ज़िमी अस्मानां एका धार, शाह सुल्तानां आप बंधाईआ। रवि ससि मेल सतार, मंडल मंडप आप वड्याईआ। पवणी पवण दए हुलार, रूप अनूप बेपरवाहीआ। आपे वसे धाम न्यार, नेहचल बैठा डेरा लाईआ। घर विच घर कर त्यार, घर बैठा जोत जगाईआ। घर मन्दिर सोहे बंक दुआर, घर आपणा ताल सुणाईआ। घर अनहद धुन सच्ची धुन्कार, आप आपणा नाद वजाईआ। घर सखीआ मंगलाचार, गीत गोबिन्द सालाहीआ। घर अमृत ठंडी ठार, हरि मन्दिर आप भराईआ। घर मेला कन्त भतार, घर बैठा सहिज सुखदाईआ। घर करे सच प्यार, हरि सतिगुर नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
❋
❋
हरिजन मेले थाउँ थाँईआ। हरिजन हरि हरि मेलया, कर किरपा करतार। घर साचे सोहे गुरू गुर चेलया, गुर गोबिन्द मीत मुरार। घर वसे धाम नवेलया, छप्पर छन्न ना कोए पसार। घर पाया सज्जण सुहेलया, विछड़या संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन हरि हरि जाणया, एका रंग करतारा। दर घर साचे एका माणया, मिल्या मेल मीत मुरारा। चले चलाए साचे भाणया, हरि भाणा कर प्यारा। रसना गावे साचा गाणया, हरि हरि साचा नाउँ उच्चारा। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानया, सतिगुर पूरा भरे भण्डारा। दरगाह साची देवे माणया, आप वखाए इक्क दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात मार झात, हरिजन मेल मिलाए कमलापात, पति पतिवन्ता खेल न्यारा। पति पतिवन्ता हरि मीतड़ा, परम पुरख करतार। गुरसिख काया चोली रंगे, चीथड़ा चाढ़े रंग अपर अपार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, काया मन्दिर सच दुआर। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, मेट मिटाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। अमृत बख्शे ठांडा सीतड़ा, सति सति वरते वरतार। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पापी जावे तार। जुग जुग चले चलाए आपणी रीतड़ा, लक्ख चुरासी ना पाए सार। साचा मन्दिर देहुरा गुरूदुआर मसीतड़ा, जिस मिल्या हरि निरँकार। गुरसिख गाए सुहागी गीतड़ा, अजपा जाप अपर अपार। हरि भाणा लग्गे मीठड़ा, निउँ निउँ ढह ढह करे सरन निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगतां करे उधार। भगतन हरि रंग रच्छया, राम रंग चलूल। आपे दे समझावे मतया, पुरख अबिनाशी कंत कन्तूल। बीज बीजे साचे वतया, आत्म अन्तर उपजाए साचा फूल। आपे बख्शे साची सतया, चरन कँवला बख्शे धूल। हरिजन जाणे मित गतया, गति मित ना जाए भूल। गुरमुख विरले लाहा खट्टया, गुर शब्द पंघूड़ा ल्या झूल। कलिजुग खेल बाज़ीगर नटया, सृष्ट सबाई रही भूल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां करनहारा सूलीउँं सूल। गुरसिख तेरा बन्धन कट्ट, गुर सतिगुर दया कमांयदा। दूई द्वैती मेटे फट, नाम पटी इक्क बंधांयदा। अमृत आत्म साचा झट, जगत तृष्ना भुक्ख बुझांयदा। दुरमति मैल देवे कट्ट, निर्मल निर्मल आप समांयदा। वसणहारा घट घट, हर घट आपे सोभा पांयदा। निरगुण सरगुण हो प्रगट, परम पुरख वेस वटांयदा। जोत उजाला लट लट, नूर नूराना डगमगांयदा। शब्द अगम्मी मारे सट, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, घर साचे मेल मिलांयदा। वर घर हरि नर साचा पाउणा, गुर सतिगुर मेल मिलन्नया। दु:ख दलिद्र डेरा ढाउणा, पवण पवणी देवे डन्नया। एका मार्ग साचे लाउणा, पुरख अकाल श्री भगवन्नया। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाउणा, रूप अनूप इक्क वखन्नया। निरगुण साचा चन्न चढ़ाउणा, सरगुण
❋
❋
कहे धन्न धन्न धन्न धन्नया। चात्रिक तृखा आप बुझाउणा, आत्म जाम प्याए अमृत हरि हरि भिन्नया। कागों हँस आप बनाउणा, साची चोग मुख वखन्नया। जम का जेड़ा आप कटाउणा, राए धर्म ना देवे डन्नया। चित्रगुप्त दा लेख चुकाउणा, लाड़ी मौत मुख शर्मनया। गुरमुख आपणी गोद बहाउणा, सिर आपणा हथ्थ धरन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, आपे लाए बेड़ा बन्न्हया। बेड़ा बन्न्हे देवे ला, हरि शब्द वड्डी वडियाईआ। सतिगुर शब्द जगत मलाह, गुरमुख सज्जण ल्ए तराईआ। निरगुण जपाए आपणा नाँ, सरगुण निरगुण विच समाईआ। होए सहाई सभना थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ पकड़े बांह, जो जन मंगे सच सरनाईआ। नानक गोबिन्द मेला एका थाँ, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकास वेख वखा, सति नाम नाम निरबाण एका बाण लगाईआ। भूत प्रेत पसू चक्र ना रहे किसे थाँ, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। हाकनी डाकनी सीस दए मुंडा, बीर अठारां रहे कुरलाईआ। चण्ड प्रचण्डका इक्क चमका, आप आपणी वण्ड वण्डाईआ। गुरसिख गुरमुख दर घर साचे दए बहा, घर मन्दिर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत चुकाए झूठा डर, नाम नामा होए सहाईआ।
५ फग्गण २०१६ बिक्रमी नाथेवाल
घर ठाकर अबिनाश्या, घर सगल मनोरथ पुन्न। घर मंडल पावे रासया, घर उपजे शब्दी धुन। घर खेल पृथ्मी आकाशया, घर गगन मंडल मंडप सुन्न। घर मेला पवण स्वास्या, घर लेखा गुण अवगुण। घर भोग रस बलास्या, घर पुकार रिहा सुण। घर रक्खे हरि जू वास्या, गुरमुख सज्जण चुण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी छाण पुण। घर सुल्तान सुहञ्जणा, शाहो भूप सिक्दार। घर मेहरवान निरँजणा, जोत नूर उज्यार। घर सतिगुर साचा सज्जणा, करे खेल अपार। घर ताल तलवाड़ा वज्जणा, घर शब्द नाद धुन्कार। घर सतिगुर चरन दुआरे बह बह सजणा, घर अमृत भरे भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे एका वार। घर धरनी धरत दुआरका, घर धौल धर्म दया का पूत। घर करे कराए आरती आरता, घर मेला कन्त कन्तूहल। घर वेस पुरख नार दा, नर नरायण चुकाए मूल। घर खेल बेऐब परवरदिगार दा, घर बरखणहारा फूल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा मूल। घर मेला कन्त सुहागया, घर सोभावन्ती नार। घर कन्त भतारा जागया, घर सोहे बंक दुआर। घर वज्जे अनहद वाजया, घर सुणे सुणाए सुनणेहार। घर आवे जावे फिरे भागया, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर। घर हँस बणाए कागया, आप उडाए आपणी डार। घर बह बह मारे वाजया, आलस निन्दरा पार किनार। घर चढ़े साचे
❋
❋
ताजया, अश्व घोड़ा शब्द शंगार। घर खेल ग़रीब निवाजया, गुरमुख सज्जण ल्ए उभार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पावणहारा साची सार। घर वणज सच वणजारड़ा, घर परखणहारा लाल। घर बैठ मीत मुरारड़ा, आप आपणे रिहा भाल। घर करे पार किनारड़ा, घर माणक मोती दए उछाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वजाए आपणा ताल। घर वणजारा सच सौदागर, घर साचा दर खुलांयदा। घर वेखणहारा काया गागर, महल्ल मुनारा आप उपांयदा। घर नेहकर्मी करे कर्म उजागर, आप आपणी दया कमांयदा। घर करे कराए साचा आदर, आदि जुगादी वेस वटांयदा। घर मेला करता कादर, रहीम रहिमान रहिमत आपणे हथ्थ वखांयदा। घर करे खेल पिदर मादर, मोहन माधव रूप वटांयदा। घर राग सुणाए आपणा दादर, दरोही ख़ुदाए इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच ताड़ी लांयदा। घर ताड़ी हरि भगवन्त, घर नदरी नदर निहालया। घर वाड़ी मंगे सन्त, दर आए बण सवालीआ। दर ख़ारी चुक्के कन्त, फुल्ल फूलण आप उठा ल्या। घर वेखे रुत बसन्त, पत डाल्ही आप महिका ल्या। घर लेखा जीव जंत, श्री भगवन्त आप बुझालया। घर जाणे महिमा अगणत, आप आपणा मुख छुपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दीवा बाती इक्क जगा ल्या। घर दीवा बाती कर प्रकाश, घर अन्ध अन्धेर वखांयदा। घर खेल करे सर्ब गुणतास, घर मुखड़ा मुख छुपांयदा। घर आपणा कर कर वास, घर नज़र किसे ना आंयदा। घर वसे आस पास, घर दूर दुराडा पन्ध जणांयदा। घर पूरी करे आस, निरासा निरास सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर एका रंग रंगांयदा। घर रंगे एका रंग, रंगण रंग ना कोए जणाईआ। घर बैठ सूरा सरबंग, सारंगधर आप अख्वाईआ। घर वेख सच पलँघ, सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। घर आप लगाए आपणे अंग, अंगीकार बेपरवाहीआ। घर मंगे बण मलंग, रूप अनूप आप वटाईआ। घर सदा रक्खे संग, सगल मनोरथ पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप सुहाईआ। घर साचा आप उपाया, निरगुण सरगुण साची धार। घर छप्पर छन्न छुहाया, घर बाडी बण करतार। घर दीपक जोत जगाया, दिवस रैण रहे उज्यार। घर माटी भाण्डा पोच पोचाया, घर बणया हरि घुमिआर। घर चक्की चक्क भवाया, आपे वेखे आपणी वार। घर भाण्डे आप तपाया, त्रैगुण अग्नी देवे डार। घर आपणा मुख खुल्हाया, आपे वेखे चार दीवार। घर आपणी वस्त टिकाया , हरि अमृत भर भण्डार। हरि हरि हरि वेखण आया, घर वेखे सच दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे अगम्म अपार। घर भाण्डा बह साचा घड़, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। सति सरूपी अंदर वड़, आपणी वस्त विच
❋
❋
टिकाईआ। आपे मुख बन्द कर, आपे दए खुल्हाईआ। आपे पवण स्वास धर, आपे शब्द जणाईआ। आपे अमृत देवे सर, आपे मुख रस रसाईआ। आपे नारी आपे नर, आप आपणा रूप वटाईआ। आपे आपणी किरपा कर, गुरमुखां एह बुझाईआ। सन्त साजण लाए लड़, घर साचे वज्जे वधाईआ। देवे दरस अग्गे खड़, जगत हरस रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट भाण्डा वेख वखाईआ। घट भाण्डा हरि पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। आपणे लोचन आपे वेख्या, आपणे हथ्थ लाए टनकार। आपे कीमत पाए नर नरेश्या, आपे वणज करे वपार। आपे सच सौदागर फिरे देस प्रदेसया, गुरमुख सज्जण ल्ए भाल। बाल जवानी बिरध ना कोए वरेसया, एका रंग रवे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। हरिजन भाण्डा नाम अनमुल्ल, लक्ख चुरासी कीमत कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया कंडे ना सके तुल, चौदां लोक ना कोए तुलाईआ। ख़रीद ना सके कोई मुल्ल, बिन सतिगुर पूरे हथ्थ कोए ना पाईआ। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा मुल्ल, आपे लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख काया काया मट, करता कीमत आपे पांयदा। चरन दुआरा साचा हट्ट, लोकमात आप खुलांयदा। आपे वेखे नट्ठ नट्ठ, दिवस रैण पन्ध मुकांयदा। आप तपाया आपणे भट्ठ, भट्ठ भठयाला ना कोए रखांयदा। आपणी खोल्हे बद्धी गट्ठ, आपणा पल्लू अग्गे डांहयदा। वसणहारा घट घट, हरिजन साचे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आप चुकांयदा। गुरमुख काया कीमत हरि हरि पा, आपणा लेखा दए चुकाईआ। आप आपणा गुरसिखां उत्तों घोल घुमा, घोली घोल सेव कमाईआ। चार जुग दी बोली दए विआह, पूर्ब लहिणा दए मुकाईआ। काया चोली दए रंगा, सच चोलड़ा वेख वखाईआ। नाम मौली तन्द बंधा, साची मैहन्दी रंग रंगाईआ। एका वटणा दए लगा, आपणी हथ्थीं तन छुहाईआ। साचे खारे दए चढ़ा, आप आपणा मंगल गाईआ। सीस सेहरा दए सजा, सोलां कलीआं आप लटकाईआ। शब्द घोड़ी आप बहा, जोत निरँजण वाग रहे गुंदाईआ। साचा नेत्र कजला पा, साचा सगन वखाईआ। गुरसिख जांञी नाल रला, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दरगाह साची ढुके जा, नाम मृदंग सच सारंग एका राग अल्हाईआ। सचखण्ड दुआरे डेरा ला, आप आपणा थान सुहाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, अग्गों आवे चाँईं चाँईंआ। आपणा मेला ल्ए मिला, घर साचे वज्जे वधाईआ। धी जवाई नां रखा, एका सेज सुहाईआ। गुरसिख गुरमुख मेल मिलावा करे साचे थाँ, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सगला संग सदा सद रखाईआ।
❋
❋
५ फग्गण सम्मत २०१६ बिक्रमी पिण्ड समालसर हाकम सिँघ दे घर जिला फीरोजपुर
गुरमुख गुर सज्जण पाया, हरि मिली सच सरनाईआ। सगल मनोरथ इछ पुन सहिज सुखदाया, दर घर साचे मेल मिलाईआ। रत्न अमोलक हीरा नाम वड्याआ, लोकमात वज्जे वधाईआ। सच सलोक मन्त्र नाम दृढ़ाया, दिब दृष्ट आप खुलाईआ। चिंता हरख सोग मिटाया, सांतक सति सति वखाईआ। जगत विकारा नेड़ ना आया, निरगुण सरगुण बूझ बुझाईआ। पंज तत्त काया खेल खिलाया, त्रैगुण मेला बन्धन पाईआ। आपणा दीपक आप जगाया, घर साचे आप टिकाईआ। आपे अन्तिम ल्ए बुझाया, आप आपणे विच समाईआ। जगत नेत्र दिस ना आया, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी हरिजन हिस्सा आप वण्डाया, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म सरनाईआ। सच सरनाई सतिगुर मीत, सगला रोग विनासया। एकँकारा वसया चीत, घर मेला शाहो शाबासया। काया मन्दिर ठंडा सीत, निरगुण नूर दीप प्रकासया। रसना गाए सुहागी गीत, गोपी काहन पावे रासया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे खेले खेल तमाश्या। सच सरनाई हरि निरँकार, सगला सुख उपजाईआ। नाता तोड़ जगत संसार, घर साचे मेल मिलाईआ। मेल मिलावा मीत मुरार, घर मिल्या सज्जण बेपरवाहीआ। आत्म अन्तर इक्क दीदार, आप आपणी दींद दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लेखा लेख लिखाईआ। हरि सरनाई सरनगत, हरि सतिगुर वेख वखांयदा। नाम बीजे साचे वत, काया खेत वेख वखांयदा। आप लगाए डाली पत, फुल फलवाड़ी आप महिकांयदा। आपे रक्खे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सति सरूपी साची वथ, एका ब्रह्म ज्ञान दृढ़ांयदा। गुरमुख सगल विसूरे गए लथ्थ, दर घर साचे दरसन पांयदा। झूठा बुरज गया ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पांयदा। पुरख अबिनाशी मेला नट्ठ नट्ठ, दरगह साची धाम सुहांयदा। लेखा जाणे जिउँ भगत घर दसरथ, राम रामा वेख वखांयदा। हरि हरि महिमा अकथना अकथ, वेद कतेब कोए ना गांयदा। जुग जुग गेड़े आपणी लट्ठ, चारों कुंट फरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शस्त्र धारी वेस वटांयदा। जिउँ रामा मीत भरत भ्राता, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। तिउँ सिँघ रूप होए इक्क इकांता, देवे दरस अगम्म अथाहीआ। जन उत्तम रक्खी हरि हरि जाता, जोत जात जगत आप जगाईआ। आप सुणाई आपणी गाथा, हरि मन्दिर अंदर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। एका मीत साचा सईया, भईया आपणा नाउँ रखांयदा। इक्क नरायण एका नईया, एका निरगुण रूप चढ़ांयदा। एका गेड़नहारा पहीआ, पीआ प्रीतम वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे खेले खेल खलारी, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। आपे भगतन मेला वड संसारी, लोकमात मेल मिलाईआ। आपे शब्द अनाद बोल जैकारी, साचा राग नाद सुणाईआ। आपे महल्ल अटल ल्ए उसारी, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। आपे पंज तत्त मेला त्रैगुण सिक्दारी, आत्म ब्रह्म करे शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर साचा इक्क वखाईआ। काया मन्दिर जगत मुनारा, त्रैगुण मेल मिलाया। पंचम मीता खेल न्यारा, इक्क अतीता रिहा कराया। ठांडा सीता एकँकारा निराधारा, निरगुण आपणा नाउँ धराया। हरिजन बख्शे चरन प्यारा, चातृक तृखा दए बुझाया। इक्क वखाए सच दुआरा, सचखण्ड साचा आप सुहाया। जुग जुग जन भगतां करे मात प्यारा, आप आपणी गोद उठाया। देवे दान श्री भगवान, एका रंग रंगे करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर होए उज्यारा। जोत उजाला हरि गोपाला, गोबिन्द गहर गम्भीरा। गुरमुख वेखे साचा लाला, आपणी चोटी चढ़ अखीरा। दिवस रैण करे प्रितपाला, अमृत बख्शे ठांडा सीरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे सांतक साची धीरा। धीरज धीर सति सन्तोख, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख तेरे कदम चुम्में मुक्ती मोख, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिंता दु:ख ना कोए वखाईआ। भरमे भुल्ले भरमी लोक, लोक अग्नी अग्ग लगाईआ। हरिजन गाए सुहागी सलोक, दर घर साचे मेल मिलाईआ। हरि का भाणा ना सके कोई रोक, साध सन्त गुर पीर अवतार बैठे सीस झुकाईआ। प्रभ दरसन को लोचन कोटन कोट, कोटन कोटि राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख साचे ल्ए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण मेलया, घर साचे सतिगुर सुजान। आपे होए गुरू गुर चेलया, देवणहारा साचा दान। दो जहानी सज्जण सुहेलया, राम रूप श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे ल्ए पछाण। आपणे आप पछानण आया, धुर दरगाही हरि निरँकारा। जुग जुग विछड़े मेल मिलावन आया, निरगुण रूप विच संसारा। शब्द डोरी बंध बंधावन आया, खेले खेल अगम्म अपारा। जगत नाता तोड़ तुड़ावन आया, जूठा झूठा पार किनारा। साचा मार्ग इक्क सिखावन आया, गुरमुखां करे सच प्यारा। दे मति आप समझावन आया, नेत्र रोवे ना कोए ज़ारो ज़ारा। घर साचे सगन मनावन आया, खिली रहे बसन्त बहारा। गुर शब्दी लड़ फड़ावन आया, आप कराए पार किनारा। चिंता सोग सर्ब मिटावन आया, नाम वजाए सच सितारा। कागों हँस उडावन आया, आप रलाए आपणी डारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे इक्क सहारा। सच सहारा नाम वथ, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। हरि सन्त चढ़ाए आपणे रथ, बेपरवाह
❋
❋
आप चलाईआ। लोआं पुरीआं आपे मथ, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। गुरसिख तेरा कदे ना विछाए सथ्थर सथ्थ, सगले साथी सति समझाईआ। लहिणा देणा चुक्या सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, मात गर्भ फेर ना आईआ। पाया पुरख इक्क अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। अन्तिम मेला जिउँ रामा दसरथ, भरत भावनी विच टिकाईआ। माणस जन्म लाहा खट्ट, आत्म साची खाट हंढाईआ। तन पहनाया शब्द पट, नाम रसालू इक्क रंगाईआ। अन्तिम विक्या साचे हट्ट, करते कीमत साची पाईआ। तन ख़ाक ना रुलया तीर्थ किसे तट, गंगा गोदावरी बैठी मूंह छुपाईआ। जोत ज्वाला लट लट, तेरा राह तकाईआ। अन्तिम उतरया साचे घाट, खेवट खेटा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा गुरमुख मेला कन्त भतारा, सिँघ हाकम आत्म परमात्म विच समाईआ।