५ फग्गण २०१६ बिक्रमी पिण्ड माढ़ी नाज़र सिँघ दे घर दया होई जिला फीरोजपुर
सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, आदि अन्त भेव ना राया। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, भेव अभेदा भेव छुपाया। एकँकारा इक्क इकल्ला आपणा नाउँ उपा, आप आपणी रचन रचाया। आदि निरँजन जोत जगा, जोती नूर नूर रुशनाया। अबिनाशी करता वेस वटा, आप आपणा बंक सुहाया। श्री भगवान खेल खिला, खेलणहारा दिस ना आया। पारब्रह्म प्रभ धाम सुहा, आप आपणी अलक्ख जगाया। सचखण्ड दुआरा रचन रचा, थिर घर आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दिस ना आया। पुरख अकाला हरि बेअन्त, भेव कोए ना पांयदा। खेले खेल्ह आदि अन्त, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। आप बणाए आपणी बणत, महिमा गणत ना कोए गणांयदा। आपे नारी आपे कन्त, हरि साची सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित वेस वटांयदा। जूनी रहित पुरख अगम्म, भेव कोए ना पाईआ। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल खिलाईआ। पवण स्वासी ना कोई दम, त्तत्व तत्त ना कोए उपाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चम्म, जननी जन ना कोए कराईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, आलस निन्दरा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, आप आपणा धाम सुहाईआ। धाम अवल्ला एकँकारा, हरि साचा आप उपांयदा। थिर घर वसे इक्क दुआरा, दर साचे सोभा पांयदा। निर्मल दीप कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखांयदा। सच सिँघासण खेल न्यारा, शाहो शाबासन आसण लांयदा। सच सुल्ताना हरि वड सिक्दारा, तख्त ताज इक्क उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा
❋
❋
आप वखांयदा। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, प्रभ आपणा रूप वटाईआ। पारब्रह्म दर्द दु:ख भय भञ्जणा, घर साचे सोभा पाईआ। आपे बणया आपणा सज्जणा, सगला संग आप रखाईआ। ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भन्नणहार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। अलक्ख अगोचर दीन दयाला, दया निध नाउँ धरांयदा। वसणहारा सच सची धर्मसाला, सचखण्ड साचे डेरा लांयदा। आपे काल आपे महांकाला, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, आपणी रचना आप रचांयदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण साचा कन्त, घर साचा वेख वखाईआ। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क रुशनाईआ। जागरत जोत हरि मेहरवान, आपणी आप जगाईआ। सति सरूपी सति निशान, घर साचे आप वखाईआ। आपे होए निगहबान, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। रचन रचावनहार निरँकारा, आदि जुगादि समाया। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, पुरख निरँजण आप कराया। अलक्ख अगोचर भेव न्यारा, निरगुण आपणे हथ्थ रखाया। आप सुहाए सचखण्ड दुआरा, थिर घर बैठा सेज हंढाया। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण नाउँ उपजाया। आपे पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, आप आपणा रूप वटाया। आपे विष्न आपे ब्रह्म आपे शिव दए हुलारा, आप आपणा रंग रंगाया। आपे त्रैगुण माया भर भण्डारा, आप आपणी रिहा वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंक सुहाया। आपे बंक दुआरा खोल्ह, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। आपे शब्द अगम्मी बोल, नाद अनादी नाद वजाईआ। आपे आपणे जाए मौल, आप आपणे विच समाईआ। आपे आदि जुगादी रहे अडोल, जुगा जुगन्तर खेल खलाईआ। आपे नाभी कँवली रिहा मवल, आपे अमृत जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताईआ। कल वरतंता हरि भगवाना, भेव अभेद खुलांयदा। जुगां जुगन्तर खेल महाना, आपणा वेस वटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव बख्शे इक्क ध्याना, एका रूप दरसांयदा। लोआं पुरीआं खेल महाना, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पांयदा। लेखा जाणे रवि ससि सूरज चन्न भाना, मंडल मंडप मेल मिलांयदा। निरगुण सरगुण हो प्रधाना, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। पंज तत्त मेल विच जहाना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलांयदा। मन मति बुध बन्न्हे्ह गाना, निरगुण आपणा सगन मनांयदा। आत्म ब्रह्म कर प्रधाना, काया बंक सुहांयदा। खेले खेल मर्द मरदाना, आपणा मार्ग आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख लिखांयदा। लेखा लिखणहारा
❋
❋
हरि हरि, हरि वड्डा वड वडिाईआ। लक्ख चुरासी जोत धर धर, धर धरनी रिहा सुहाईआ। आपणी करनी आपे कर कर, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोत नूर रुशनाईआ। जोती नूर नूर उजाला, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण दीन दयाला, आप आपणा अंग कटांयदा , एकँकारा सद प्रितपाला, लक्ख चुरासी सेव कमांयदा। आदि निरँजण दीपक जोती बाला, जोत निरँजण वण्ड वण्डांयदा। पुरख अबिनाशी वसे सच सच्ची धर्मसाला, दर घर साचे सोभा पांयदा। अबिनाशी करता एका पाए सच्ची गल माला, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। पारब्रह्म खेले खेल निराला, ब्रह्म आपणा रूप वटांयदा। निरगुण सरगुण वजाए ताला, अनहद साची सेव कमांयदा। त्रैगुण माया पा जंजाला, आपणा बन्धन आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकारा, खेले खेल विच संसारा, धरत धवल हो उज्यारा, गगन मंडल दए हुलारा, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगांयदा। त्रैगुण मीता इक्क अतीता, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ । आदि जुगादी ठंडा सीता, थिर घर बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म साचा मीता, पतित पुनीता हरि रघुराईआ। लेखा जाणे हस्त कीटा, राउ रंकां वेख वखाईआ। नाम जणाए इक्क अनडीठा, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। त्रैगुण माया वेख अंगीठा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। नाम निधाना एका पीता, घर साचे जाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आदि निरँजण शाह सुल्ताना, एका रंग समांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्रधाना, हुक्मी हुक्म अल्हांयदा। त्रैगुण मेला विच जहाना, साचा संग वखांयदा। एका शब्द इक्क तराना, एका राग अल्हांयदा। एका अमृत पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख गवांयदा। इक्क वखाए पद निरबाणा, घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला सच महल्ला उच्च अटला आप सुहांयदा। सच महल्ला सच दुआरा, हरि साचा आप सुहाईआ। साचा भूप शाह सिक्दारा, सच सुल्तान आप अख्वाईआ। साचा नाम सच जैकारा, घर साचे आप अल्हाईआ। साची वस्त सच भण्डारा, हरि साचा सच भराईआ। साचा शब्द सच वरतारा, साची सेव कमाईआ। साचा वणज सच वणजारा, साची झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। निरगुण वण्डे आपणी वण्ड, भेव कोए ना आंयदा। आप उपजाए खण्ड ब्रह्मण्ड, गगन पातालां डेरा लांयदा। आपे लेखा जाणे सूरा सरबंग, दूसर भेव कोए ना पांयदा। आपे लक्ख चुरासी काया चोली रंग, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपे घर घर अंदर बैठा भिच्छया रिहा मंग, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी विच समांयदा। लक्ख चुरासी हरि समाया, दिस किसे ना
❋
❋
आंयदा। घर विच घर इक्क उपाया, आप आपणा बंक खुलांयदा। सच सिँघासण इक्क विछाया, पुरख अबिनाशन डेरा लांयदा। दीपक जोती डगमगाया, नूरो नूर उपजांयदा। अनहद साचा राग सुणाया, पंचम पंच सलांहयदा। अमृत ठंडी धार वहाया, निझर झिरना आप झिरांयदा। कँवल कँवला आप खिलाया, कमलापाती भेव ना आंयदा। डूँग्घी भँवरी पार कराया, काया कँवरी वेख वखांयदा। त्रै त्रै मेला सहिज सुभाया, आपणा लेखा आप जणांयदा। नौं दर खोजे खोज खोजाया, आपणा मार्ग आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त नाम अनमोल, आप आपणी दए वरताईआ। नाम वस्त इक्क अनमोल, प्रभ साचे हथ्थ रखाईआ। धुरदरगाही एका कंडे देवे तोल, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। आपे जाणे आपणा बोल, आपणी धारा आप सुणाईआ। जन भगतां पड़दा आपे खोल्ह, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल सहिज सुखदाईआ। भगतां देवे नाम अपारा, सो पुरख निरँजण वड वड्याआ। काया मन्दिर भर भण्डारा, आपे वेखे वेखणहारा। एका नाद शब्द धुन्कारा, धुन अनादी आप वजाया। आपे सुणे सुणाए सुणनेहारा, घर साची सेव कमाया। दरस दिखाए अगम्म अपारा, स्वच्छ सरूपी रूप वटाया। निरगुण सरगुण मेला कन्त भतारा, सन्त सुहेले ल्ए जगाया। जागरत जोत दीपक कर उज्यारा, घर घर विच आप टिकाया। आपे अंदर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाया। जुग जुग खेल खिलंदड़ा, पारब्रह्म पुरख अबिनाश्या। निरगुण सरगुण वेस वटंदड़ा, लेखा जाणे पृथ्मी आकासया। सन्त साजण मेल मिलंदड़ा, काया मंडल पाए रासया। शब्द ज्ञान इक्क दिरंदड़ा, निज आत्म करे वासया। बन्द किवाड़ा आप खुलंदड़ा, हरि सतिगुर शाहो शाबासया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे पूरी आसया। पूरी आसा साजण सन्त, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। रसना जेहवा मणीआ मंत, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। मेल मिलावा साचे कन्त, घर साची सेज सुहांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मधि आपणा भेव खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। साचा लेखा धुर करतार, आपणे हथ्थ रखाईआ। वण्डे वण्ड विच संसार, जुग करता बेपरवाहीआ। चारे जुग कर त्यार, चारे खाणी विच समाईआ। एका अक्खर दए अधार, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म कर त्यार, आप आपणे रंग रंगाईआ। तीजा नेत्र खोल्ह किवाड़, स्वच्छ सरूपी रूप दरसाईआ। चौथा पद इक्क दुआर, आप आपणा चरन वखाईआ। पंचम मेला पुरख भतार, घर साचे सोभा पाईआ। छेवां छप्पर छन्न ना कोए मुनार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण साची कार, अगम्म अगम्मड़ा
❋
❋
रिहा कराईआ। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां वसया बाहर, अप तेज वाए पृथ्मी अकास मन मति बुध ना संग रलाईआ। नौ दर ना दिसे किवाड़, पंज तत्त ना कोए हंढाईआ। जन भगतां करे सच प्यार, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। दस्म दुआरा इक्क घर बार, घर मेला सहिज सुखदाईआ। कागद कलम ना पावे सार, लेखा लिख लिख थक्के छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। सतिजुग वेस सति सतिकार, सति सतिवादी आप करांयदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, वार अठारां धार बंधाईआ। चारे वेदां इक्क जैकार, आप आपणी गणत गणांयदा। आपे वसया सभ तों बाहर, घट घट आपणा आसण लांयदा। आपे भगती भरे भण्डारा, भगतन साचा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सतिगुर साचा पार उतारा, भेव कोए ना आंयदा। त्रेता वेखे विच संसारा, साची कल वरतांयदा। पुरख अगम्मा खेल न्यारा, रूप अनूप वटांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, करनी करता करनी आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम नाम आप प्रगटांयदा। आपे राम रूप अवतारा, आपे रावण बंक सुहाईआ। आपे देवणहार सच भण्डारा, आदि जुगादी आप वरताईआ। आपे मंगे बण भिखारा, घर साचे आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे चिल्ला तीर कमाना, आपे हथ्थ उठांयदा। आपे जोद्धा सूरबीर बलवाना, आप आपणा बल धरांयदा। आपे मारे सच निशाना, पार किनारा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे तोड़ हँकारी गढ़्ह किला कोट आप मिटांयदा। आपे राम रम कर प्यार, आप आपणा रूप वटाईआ। आपे होए नैण मुँधार, कँवल नैण भेव ना राईआ। आपे रथ रथवाही बण संसार, आपणी सेवा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेस अनेक वटाईआ। वेस अनेका हरि हरि, आपणा आप वटांयदा। सन्त सुहेले साचे फड़ फड़, आप आपणे संग मिलांयदा। लेखा जाणे सीस धड़ धड़, घर घर फोल फुलांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, साचा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। गीता ज्ञान आपे कर कर, आप आपणा राग सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेद व्यासा आपे वर, पुराण अठारां मुख सलांहयदा। पुराण अठारां आपे गा, आपे वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर फेरा पा, आप आपणा रूप वटाईआ। कलिजुग खेल बेपरवाह, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। चौथा जुग ल्ए उठा, घर चौथे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग उठया नौजवान, हरि सतिगुर आप उठाया। एका बख्शे चरन ध्यान, दे मति रिहा समझाया। तेरा राग सृष्ट सबाई सुणे कान, जूठ झूठ तेरी झोली पाया। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बल धराया। कलिजुग उठया बाल नादाना, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। पुरख अबिनाशी तेरा चरन ध्याना, दूसर ओट ना कोए तकांयदा। तेरा राग मेरा गाना, गीत इक्क अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वर साचा झोली पांयदा। साचा वर भर भण्डारा, हरि साचा हुक्म सुणांयदा। तेरी कल वरते विच संसारा, कल कलंदर आप नचांयदा। तेरा गढ़्ह होए हँकारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेल मिलांयदा। आसा तृष्ना करे प्यारा, तेरा दर सुहांयदा। जूठ झूठ बणे वणजारा, चारों कुंट वणज करांयदा। उच्ची कूके लाए नाअरा, आपणा बोल सुणांयदा। ना कोई दीसे सज्जण यारा, मीत मुरारा ना कोई वखांयदा। चारों कुण्ट धूआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ांयदा। करे खेल अगम्म अपारा, तेरा सगला संग वखांयदा। ईसा मूसा कर तिआरा, तेरे रंग रंगांयदा। एका कलमा बोल नाअरा, कायनात आप सुणांयदा। संग मुहम्मद चार यारा, एका रूप वटांयदा। हक हकीकत खोल्ह किवाड़ा, लाशरीक वेख वखांयदा। लाशरीक बेऐब परवरदिगारा, नूरो नूर डगमगांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, मुकामे हक इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। नूर इलाही बेपरवाह, नूरो नूर नूर नूराना डगमगांयदा। सति सरूपी बणे हरि मलाह, तामस तृष्ना विच समांयदा। त्रिलोकी नंदन नाम धरा, तिन्नां लोकां खोज खुजांयदा। शिव ब्रह्मा विष्न सेवा ला, आदि जुगादी सगला संग निभांयदा। तेरा संग बणे प्रभ बेपरवाह, तेरा मार्ग एका लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। कलिजुग तेरा रंग चलूल, हरि साचा आप चढ़ाईआ। सच सिँघासण हरि जी बैठा ना कोई पावा ना कोई चूल, दिस किसे ना आईआ। जोती जामा भेख वटा, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग देवे साचा वर, घर साचे इक्क समझाईआ। चारों कुण्ट आप उठाउणा, एका डंका नाम वजाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां आप जगाउणा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। दर मंगण भिख्या किसे ना पाउणा, दर दर आप फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग साचा वेख वखाईआ। कलिजुग वर घर साचा पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गे सीस झुकाया, तूं दाता बेपरवाहीआ। तेरा लेखा लेख ना किसे मिटाया, लेखा लेखे विच ना आईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तेरी सेव कमाया, करोड़ तेतीसा रहे ध्याईआ। राम कृष्न तेरा जस गाया, एका नाम वड्डी वड्याईआ। अञ्जील कुरानां आपे गाया, तीस बतीसा दए वड्याईआ। नूर इलाही डगमगाया, जल्वा नूर बेपरवाहीआ। महिबान बीदो आप अख्वाया, बी खैर या अला दिस ना आईआ। चौदां तबकां एका रंग हरि साचा आप चढ़ांयदा। जन भगतां दरस दिखाए काया मन्दिर
❋
❋
अंदर लँघ, आपणी दया कमांयदा। खेवट खेटा बण वणजारा, कलिजुग वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, नेत्र नैणा दरस कोए ना पांयदा। आपे जाणे आपणी धारा, आपणा लेखा आप सुणांयदा। आवे जावे वारो वारा, जुग जुग वेस वटांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, आपणा नाउँ रखांयदा। लाशरीक बोल एका नाअरा, आपणा कलमा आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल करांयदा। चार कुण्ट करे पुकार, मुहम्मद साची सेव कमाईआ। चार यारी करे ख्वार, आपणा पल्लू रही फराईआ। चार वरन रोवन ज़ारो ज़ार, खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहे कुरलाईआ। चारे वेद हाहाकार, आप आपणी रहे सुणाईआ। गीता ज्ञान गया हार, अठारां अध्याए ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग देवे साचा वर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। पुरख अबिनाशी खेल कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। दोहां देवे एका वर, एका घर बहांयदा। नाता जुड़या इक्क घर, दोवें मेल मिलांयदा। इक्क दूजे नूं वेखण खड़, नेत्र नैणां नाल मिलांयदा। आपणी चोटी आपे चढ़, वासना खोटी आप करांयदा। आपे कोटन कोटि ल्ए फड़, आप आपणे भरम भुलांयदा। आपे बोटी बोटी दए कर, आपे साचा सन्त सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग खेल राणी अल्ला, इलाही नूर समांयदा। जगत दुआरा एका मल्ला, घर साचा इक्क वखांयदा। फिरे दरोही जलां थलां, पीर दस्तगीर सर्ब कुरलांयदा। ना कोई फड़ाए किसे पल्ला, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो दो आब आपणी वण्ड वण्डांयदा। वण्डे वण्ड देवे दात, एका वण्ड वण्डाईआ। निरगुण आपे होए संझ सवेरा संझ प्रभात, दिवस रैण आप अख्वाईआ। आप बैठा रहे इक्क इकांत, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेल सहिज सुभाईआ। कलिजुग कूड़ा होया ढोर, पंज तत्त शोर मचाया। चारों कुंट ठग्ग चोर, बैठे डेरा लाया। घर घर दिसण हरामख़ोर, हरि का नाम ना कोए ध्याया। कूड़ी क़िया बंधी डोर, साचा तन्द ना कोए बंधाया। माया ममता नाता जोड़, जीवां जंतां रहे सताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी ल्ए अंगड़ाया। ल्ए अंगड़ाई हरि भगवान, आपणी करवट आप बदलाईआ। लोकमात वेखे मार ध्यान, धरनी धरत धवल लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ। सच ना दिसे कोए ज्ञान, चार वरन ना मेल मिलाईआ। चारों कुंट होया हैरान, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। ना कोई मज्हब ना ईमान, दीन इस्लाम ना कोए पढ़ाईआ। ना कोए कलमा ना कोए कलाम, ना कोई साचा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ। निरगुण हरि हरि कृपानिध, आपणी दया कमांयदा। आप बणाए
❋
❋
आपणी बिध, आपणा रूप वटांयदा। करे कराए कारज सिद्ध, सतिगुर साचा नाउँ उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण वेस वटाया, गुर नानक नाउँ धराईआ। आप आपणा विच रखाया, घर साचे होई रुशनाईआ। एका बंक दए सुहाया, घर सुहञ्जणा सोभा पाईआ। एका मन्त्र दए दृढ़ाया, नाम सति वज्जी वधाईआ। चार वरनां दए जपाया, ऊँच नीच ना वेख वखाईआ। राउ रंकां गले लगाया, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। मन का मणका आप फिराया, मति मतवाली दए सलाहीआ। बुध बबेकी रूप वटाया, अमृत जाम इक्क प्याईआ। सच सुनेहड़ा हरि सुणाया, हरि शब्द वज्जी वधाईआ। चारों कुंट फेरा पाया, जीव जंत सर्ब उठाईआ। एका पुरख अकाल मनाया, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। नमो देव इक्क रघुराया, वास्तक रूप आप समाईआ। ख़ालक ख़लक विच दए वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। नानक निरगुण नाउँ रक्ख, लोकमात वेख वखांयदा। सतिगुर पूरा हो प्रतक्ख, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। आपे करे कक्खों लक्ख, लक्खों कक्ख बणांयदा। घर घर देवे साची वथ्थ, साचा नाम झोली पांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क समरथ, जीआं जंतां आप समझांयदा। जुग जुग चलाए मात रथ, आप आपणा वेस वटांयदा। सच दुआरा खोल्हे हट्ट, चरन दुआरा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द उपजे सुत दुलार, सूरबीर आप उपजांयदा। सूरबीर सुल्तान, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। एका खण्डा तीर कमान, आपणा आप चमकाईआ। गुरमुख साचे कर पछाण, अमृत जाम प्याईआ। पंचम मीता हो प्रधान, पंचम मेले सहिज सुखदाईआ। पंचम देवे इक्क ज्ञान, एका शब्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गोबिन्द एका घर साचा दए वसाईआ। नानक गोथिंद सचखण्ड, घर साचा आप सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम वण्डे वण्ड, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। सृष्ट सबाई होई रंड, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, चार वरन सर्ब कुरलांयदा। पंडत पांधे होवण आत्म अन्ध, साचा ज्ञान ना कोए समझांयदा। मुल्ला शेख़ ना मुकाए कोई पन्ध, साचा सजदा ना कोए करांयदा। साध सन्त रसना लावण मदिरा मास गंद, आत्म जाम ना कोए वखांयदा। जूठ झूठ रक्खण अनन्द, परमानंद ना कोए समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, नानक निरगुण दए समझाईआ। गोबिन्द लेखा लेख लिखाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पुरख अबिनाशी फेरा पाउणा, जूनी रहित वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ दए समझाईआ। हरि का नाउँ हरि निरँकार, हरि साचा सच उपजांयदा। जुगा जुगन्तर खेल
❋
❋
अपार, जुग करता आप करांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। प्रगट होवे विच संसार, निहकलंका नाउँ उपजांयदा। शब्द डंका जगत नगार, आप आपणा ताल सुणांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखांयदा। करोड़ तेतीसा पार किनार, सुरपति राजा इंद नाल रलांयदा। गण गंधर्ब ना करे कोए शंगार, बस्त्र भूशन ना कोए हंढांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी हो त्यार, आप आपणी जोत जगांयदा। सत्तां दीपां खोल्ह किवाड़, आप आपणा भरम मिटांयदा। वीह सौ बिक्रमी एका कार, आपणी कल वरतांयदा। इक्क इकल्ला रूप अपार, जोती नूर डगमगांयदा। दूजी कुदरत पावे सार, तीजा लेखा लेख मुकांयदा। चौथे घर प्रभ हो त्यार, पंचम अतीता रूप धरांयदा। छेवें छप्पर छन्न वसया बाहर, घर साचे जोत जगांयदा। सत्तवें सतिवाद हरि करतार, सति पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। अठ्ठवें खेल करे निरँकार, आपणा लेखा आप जणांयदा। नौवें तोड़े गढ़्ह हँकार, नौ दर भाण्डा भरम भनांयदा। दसवें जोती कर उज्यार, दस्म दुआरा पन्ध मुकांयदा। इक्क ग्यारां मीत मुरार, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचांयदा। दस दो बारां आपणे रंग रहवे निरँकार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। दस तिन्न तेरां साधां सन्तां दए हुलार, शाह सुल्तानां आप उठांयदा। चौदां चौदां तबकां करे ख्वार, चौदां विद्या ना कोए पढ़ांयदा। पंदरां अठसठ तीर्थ मारे मार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फोल फुलांयदा। सोलां खेल अपर अपार, वीह सद बिक्रमी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण नाउँ हरि भगवान, आपणा आप उपजाईआ। निहकलंक बली बलवान, जोती नूर नूर रुशनाईआ। शब्द सरूपी सच निशान, सत्तां दीपां आप झुलाईआ। मेट मिटाए राज राजान, शाह सुल्तान दिस ना आईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। चार वरनां इक्क मकान, एका शब्द दए वखाईआ। चार वरनां इक्क बबाण, एका नाम चढ़ाईआ। चार वरनां एका पीण खाण, एका अमृत जाम प्याईआ। चार वरनां एका देवे दान, दाता दानी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। कलिजुग लेखा जाणा मुक्क, हरि सतिगुर आप मुकांयदा। हरि का भाणां ना जाए रुक, ना कोई मेट मिटांयदा। लक्ख चुरासी बूटा जाणा सुक्क, हरया सिंच ना कोए करांयदा। मात गर्भ वेखे उलटा रुख, घर घर विच फोल फुलांयदा। गुरमुख विरले उज्जल मुख, जो रसना हरि हरि गांयदा। आत्म अन्तर साचा सुख, आत्म ब्रह्म वखांयदा। सफल कराए मात कुक्ख, जन जननी लेखे लांयदा। दो जहानां वेखे झुक, सच सिंघासण सोभा पांयदा। जन भगतां मेटे चिंता दुक्ख, हरख सोग ना कोए वखांयदा। लक्ख चुरासी अंदर बैठा लुक, गुरमुख विरला दरसन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण
❋
❋
नर, आपणा नाउँ उपजांयदा। निहकलंक सतिगुर मीत, सो पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। इक्क सुणाए सुहागी गीत, आप आपणा नाम दृढ़ांयदा। सदा सुहेला वसे चीत, आत्म सेजा आप सुहांयदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी मात तरांयदा। लक्ख चुरासी परखे नीत, लेखा आपणा आप करांयदा। गुरमुखां काया करे ठंडी सीत, सच प्याला नाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। गुरमुख रंग अपार, हरि सतिगुर आप रंगाईआ। माणस जन्म दए संवार, लख चुरासी फंद कटाईआ। दरगाह साची धाम न्यार, सति सुहञ्जणा धाम वखाईआ। एथे ओथे दए सहार, दो जहानां वेख वखाईआ। मरे ना जम्मे विच संसार, आवे जावे बेपरवाहीआ। शब्द गुर बण वणजार, दर घर साचे वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। जुग विछड़े हरि मेलया, कर किरपा गुर करतार। आपणा खेल आपे हरि खेलया, कलिजुग अन्तिम लै अवतार। आपे गुरू गुरु गुर चेलया, हरि साजण मीत मुरार। आपे वसे धाम नवेलया, आप सुहाए बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सज्जण लाए पार। गुरसिख उतरे पार घाट, पार किनारा इक्क वखाईआ। दूसर विके ना किसे हाट, करता कीमत आपे पाईआ। दुरमति मैल देवे काट, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। अमृत रस लैणा चाट, निझर झिरना रिहा झिराईआ। कलिजुग अन्तिम मुक्की वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लक्ख चुरासी पैणा खात, धर्म राए खाता रिहा खुल्हाईआ। हरिजन विरले मेला पुरख समराथ, जिस हरि हरि ओट रखाईआ। चारों कुण्ट अग्नी काठ, त्रैगुण तत्त वखाईआ। नगर खेड़ा होए भट्ठ, जगत भठयाला इक्क तपाईआ। लहिणा देणे चुकाए अठसठ, तीर्थ तट ना कोए वखाईआ। खेले खेल बाजीगर नट, हरि नटूआ सांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम जोत करे रुशनाईआ। कलिजुग जोत नूर नुरानी, निरगुण आपणी आप जगांयदा। पारब्रह्म प्रभ देवे सच निशानी, जन भगतां बूझ बुझांयदा। गुरमुखां मारे तीर कानी, अणयाला तीर आप चलांयदा। काया अंदर अनहद बाणी, आपणा राग सुणांयदा। आत्म अन्तर ठंडा जल पाणी, अमृत प्याला मुख प्यांअदा। घर वखाए इक्क पद निरबाणी, दर घर साचा आप सुहांयदा। आपे होया जाण जाणी, जानणहार रूप वटांयदा। आपे होए ब्रह्म ज्ञानी, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण आप उठांयदा। गुरमुख सोया उठया जाग, हरि सतिगुर आप जगाया। कलिजुग काया लग्गा भाग, घर मन्दिर होए रुशनाया। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाया। दुरमति मैल धोवे दाग, जन्म जन्म दा लेखा दए चुकाया। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ हँसा चोग चुगाया। जगत तृष्ना बुझाए लग्गी आग,
❋
❋
अमृत मेघ इक्क बरसाया। माया डस्से ना डस्सणी नाग, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराया। गुरसिख सज्जण तारया, कर किरपा हरि गोबिन्द। जग दु:खड़ा रोग निवारया, अमृत प्याया सागर सिन्ध। घर मेला कन्त भतारया, आप उपजाई आपणी बिन्द। कलिजुग अन्तिम वेख वखा ल्या, हरि सतिगुर हो बख्शंद। डुब्बदा पत्थर आप तरा ल्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटणहारा सगली चिन्द। गुरसिख सज्जण जागया, जागरत जोत जगाए। घर साचे लग्गा भागया, प्रभ मिल्या हरि हरि राए। सरन सरनाई साची लागया, जम डण्ड नेड़ ना आए। लख चुरासी कट्टी फाँसीआ, राए धर्म ना दए सजाए। करे कराए बन्द खुलासीआ, दरगाह साची मेल मिलाए। सतिगुर पूरा शाहो शाबासीआ, विछड़ कदे ना जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे सहिज सुभाए। गुरमुख सज्जण रतड़ा, सतिगुर रंग अपार। ना ठंडा ना तत्तड़ा, एका रूप सच्ची सरकार। सगल विसूरा जगत जहान लथ्थड़ा, घर पाया दरस मुरार। लेखा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हथ्थड़ा, लेखा लिख्या रविदास चुमार। कबीरा निउँ निउँ चरनी ढट्ठड़ा, सचखण्ड मेला कन्त भतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। निरगुण धार हरि अवल्ली, आपणी आप उपाईआ। गुरमुख वेखे साची कली, लोकमात आप महिकाईआ। गुर गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा होका देवे गलीओ गली, गुरसिख सज्जण ल्ए उठाईआ। आपणा सीस रक्खणा तली, लोकलाज जगत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गुरमुख सज्जण सच दरवाजा, हरि साचा सच खुल्हांयदा। अंदर वड़ ग़रीब निवाजा, आप आपणे रंग रंगांयदा। शब्द वजाए अनहद वाजा, आप आपणा राग सुणांयदा। सच संघासण साचा राजा, शाह सुल्तान आसण लांयदा। जुगा जुगन्तर रचया काजा, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे देस माझा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग रलांयदा। सगला साथी हरि रघुनाथ, अवर ना कोए जणाईआ। गुरसिखां लहण देण चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। इक्क जपाए साचा पाठ, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। इक्क उतारे आपणे घाट, मँझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराईआ। तारनहार हरि गुरदेव, गुरमुख साचे आप तरांयदा। आप लगाए साची सेव, साची सिख्या सिख रखांयदा। फल खवाए आत्म मेव, रीठा कौड़ा आप भनांयदा। रसना गुण हरि हरि जिह्व, गीत गोबिन्द इक्क अल्हांयदा। अलख निरँजण अलख अभेव, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे एका राह, चार वरन बणाए भैण भ्रा,
❋
❋
ऊँच नीच ना कोए जणांयदा। चार वरन इक्क दुआर, सतिगुर नानक नाम बुझाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ करे प्यार, चार वरनां एका अमृत जाम प्याईआ। चार वरनां इक्क सिक्दार, साहिब सुल्तान इक्क अख्वाईआ। चार वरनां इक्क भण्डार, इक्क दाता रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, झूठा लंका गढ़्ह तोड़े हँकारा, शाह सुल्तान रहिण ना पाईआ। कलिजुग कूड़ा पार किनार, पुरख अकाल आप कराईआ। सतिजुग साचा कर उज्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग करे हाहाकार, वेला अन्तिम आईआ। सतिजुग होया ख़बरदार, वीह सौ सोलां बिक्रमी दए सलाहीआ। दोहां विचोला आप निरँकार, लोकमात खेल खिलाईआ। सम्मत सतारां धक्का देवे मार, आपणा बल आप वखाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, आप आपणी गोद सुहाईआ। सम्मत अठारां हाहाकार, चारों कुण्ट सृष्ट कुरलाईआ। सतिजुग उठे मीत मुरार, हरिजन वेखे वेख वखाईआ। वीह सद उन्नी अल्ला राणी चोटी जाए मुन्नी ना कोई दीसे संग मुहम्मद चार यार, ऐनलहक नाअरा कोए ना लाईआ। सतिजुग साचा होए ख़बरदार, आप आपणा रूप वटाईआ। बीस बीसा पुरख करतार, खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ। शाह सुल्तान कर ख्वार, तख्त ताज दए मिटाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी एका धार, सत्तां दीपां आप बंधाईआ। लेखा जाणे जमन किनार, गुर तेग बहादर तेरा सीस जगदीस वेख वखाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा शब्द कुड़माईआ। अश्व घोड़ा कर त्यार, नीला नीली धारों पार कराईआ। सोहे तख्त आप सच्ची सरकार, दिल्ली दुआरे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचा मार्ग ला, सति सति वरतावणा। चार वरनां एका ब्रह्म जणा, एका रूप सर्ब दरसावणा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग रंगा, एका मन्त्र नाम दृढ़ावणा। पुरख अकाल इक्क मना, सीस जगदीस इक्क झुकावणा। एका बरन दए वखा, चार वरन अठारां बरन पन्ध मुकावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मात धरावना। सतिजुग साचा सति सति दुआर, हरि लोकमात उपजाईआ। शब्द जणाई बोध अगाध, सति अक्खर करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे सन्त साध, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। गुरसिख साचे सज्जण लाध, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिखे थांउँ थाईंआ। लेखा लिख्या सिख दुलार, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। आपणे सुत किया प्यार, अबिनाशी अचुत दया कमांयदा। काया बुत दए आधार, रुत्त बसन्त आप वखांयदा। लोकमात खिड़ी गुलज़ार, पत डाली आप महिकांयदा। लेखा जाणे सर्ब परवार, बिरध बाल जवान आप तरांयदा। घर वेखे सुभागण नार, नारी कन्त कन्त वड्यांअदा। घर भरे सच भण्डार, अतोट अतुट
❋
❋
आप वरतांयदा। चोग निखुट ना जाए विच संसार, साचा साकी जाम प्यांअदा। ना कोई लुट्टे चोर यार, ठग्ग ठगोरी कोए ना पांयदा। गुरसिखां नाल ना करे कोई उधार, आपणा पिछला करज़ मुकांयदा। आपणा आप उत्तों वार, आप आपणी सेव कमांयदा। आपणी रत उत्तम धार, ब्रह्म मति विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सज्जण मुख सलांहयदा। गुरसिख सालाह सलाहवण जोग, हरिभगत वड्डी वड्याईआ। गुरमुख दरसन पाए इक्क अमोघ, लोकमात ना कोए चतुराईआ। घर मन्दिर सुणे सच सलोक, सोहँ शब्द इक्क पढ़ाईआ। चौदां लोक ना सकण रोक, गुरमुख सुरती शब्द मिलाईआ। चरन कँवल रखाए साची ओट, आप आपणी दया कमाईआ। जगत वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क़िया दए खपाईआ। तन लगाए साची चोट, सच नगारा नाम वजाईआ। आत्म भरे अमृत पोट, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वज्जे वधाईआ। गुरमुख सज्जण घर वधाई, हरि साचे मंगल गाया। सुरत शब्द होई कुड़माई, आप आपणा मेल मिलाया। पीआ प्रीतम मिल्या चाँई चाँई, आप आपणा रूप दरसाया। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहीं, सेवक साची सेव कमाया। सदा सुहेला इक्क अकेला जुग जुग रक्खे सिर ठंडीआं छाँईं, आप आपणा रूप वटाया। आपे पिता आपे माई, मात पित भेव ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सूरा आप तराया। गुरसिख सूरा तारया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। देवे दरस हरि निरंकारया, निरगुण सरगुण रूप करतार। घर भरे सच भण्डारया, एका वणज करे वपार। घर जोत नूर उज्यारया, नूर नूराना कर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर खोले्ह बन्द किवाड़। बन्द किवाड़ा खोल्हया, प्रभ आपणी किरपा धार। गुर शब्दी अंदर वड़ वड़ बोलया, दिस ना आए विच संसार। गुरसिख आपणे कंडे तोलया, तोलणहारा इक्क निरँकार। नानक तेरां धार बोलया, तेरा अन्त ना पारावार। जिस जन वसे काया चोलया, चाढ़े्ह रंग अपर अपार। गुरसिख पावे आपणे डोलया, सतिगुर पूरा बणे कुहार। चुक्की जाए भार हौलया, आप आपणे सिर निरँकार। करे हौला भार धौलया, धरन धरती पैज संवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख उपज्या फुल्ल कवलया, घर साचे खिड़ी गुलज़ार। कँवल नाभी साचा फुल, गुर गुरमुख आप उपजांयदा। भाग लगाए साची कुल, कुल कुलवन्ता वेख वखांयदा। नाम अमोलक वस्त अनमुल्ल, हरि जू हरि मन्दिर आप टिकांयदा। आदि जुगादि सदा अभुल, लक्ख चुरासी आप भुलांयदा। त्रैगुण माया ना जाए रुल, आपणी कीमत आपे पांयदा। जन भगतां करे सदा चोल्ह, निज आत्म डेरा लांयदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, लेखा लेख ना कोए गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे थान सुहांयदा।
❋
❋
गुरसिख थान सुहंदड़ा, हरि वेखे सहिज सुभाए। सचखण्ड नवासी वेख वखंदड़ा, आप आपणा रूप वटाए। कर किरपा मेल मलंदड़ा, आत्म अन्तर इक्क लिव लाए। जागरत जोत जगत जगंदड़ा, जोती नूर नूर रुशनाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाए। हरिजन सच्चा उठया, लोकमात होया प्रधान। पुरख अबिनाशी साचा तुठया, देवणहारा जीआ दान। अमृत प्याए आत्म घुट्टया, शब्द जणाई धुर फुरमान। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठया, चार कुण्ट करे पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे चरन ध्यान। चरन कँवल जन साचा नाता, एका एक एक समझाईआ। गुरसिख तेरी उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोए बणाईआ। हरिजन तेरा पिता माता, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। हरिजन तेरी साची गाथा, सोहँ शब्द सच पढ़ाईआ। हरिजन तेरी मस्तक माथा, जोत ललाटी वेख वखाईआ। हरिजन तेरा पूजा पाठा, गुर चरन ध्यान लगाईआ। हरिजन तेरा तीर्थ ताटा, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। लेखा चुक्के आन बाटा, आवण जावण फंद कटाईआ। गुरसिख तेरा करे पूरा घाटा, साचा तोला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन जन हरि गुरमुख गुरसिख सन्त भगत भगवन्त मेल मिलावा एका थाँईंआ। कोटन कोटि पाप उतारया, जो जन आए सरनाईआ। एका बख्शे नाम आधारया, कर किरपा आप गोसाईआ। गुरमुख सज्जण दए सहारया, निमाणयां गले लगाईआ। इक्क वखाए सच दवारया, ऊँच नीच इक्क वड्याईआ। एका अमृत जाम प्या रिहा, नाम कटोरा हथ्थ उठाईआ। आप सुहाए बंक दवारया, सतिगुर वेखे थाउँ थाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ नाज़र पकड़े बाहींआ। नन्ना निरगुण धार, नानक नाम चलाईआ। जज्जा ज़ाहर हो विच संसार, ज़ाहर ज़हूर वड्डी वड्याईआ। रारा राम करे प्यार, एका नाम वज्जी वधाईआ। सस्सा किला कर त्यार, साचा घर इक्क बणाईआ। ऊड़ा अक्खर एकँकार, इकओंकारा रूप समाईआ। ऐड़ा अक्ख दए उग्घाड़, निज नेत्र नैण खुलाईआ। ईड़ी इष्ट सच्ची सरकार, सतिगुर पूरा आप हो जाईआ। साचा मन्दिर इक्क न्यार, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। हँ रूप सर्ब संसार, जीव आत्म नाउँ धराईआ। परमआत्म करे सच प्यार, आप आपणा खेल खिलाईआ। दीनां नाथां दए सहार, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पतित पापी ल्ए तराईआ। पतित पापी करे पुनीत, जो जन आए चल दुआर। गुरमुख काया ठंडी सीत, अग्नी तपे ना तत्ती हाढ़। साचा मन्दिर गुरूदुआर मन्दिर मसीत, करे प्रकाश बहत्तर नाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेटे पंचम धाड़। पंचम नाता देवे तोड़, सतिगुर पूरा हरि अख्वांयदा। चरन प्रीती चरन कँवल जोड़, धरत धवल माण रखांयदा।
❋
❋
आत्म अन्तर आपे बौहड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। शब्द अगम्मी चढ़आ घोड़, निरगुण आपणा घोड़ा आप दौड़ांयदा। दो जहाना लाया एका पौड़, सरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी वेखे फल मिट्ठा कौड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सुख उपजांयदा। आत्म सुख सर्ब गुणवन्त, परम पुरख अबिनासया। लेखा जाणे जीव जंत, खेले खेल पृथ्मी आकासया। एकँकार सर्ब गुणवन्त, श्री भगवान दासन दासया। पुरख अबिनाशी महिमा अगणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे कंचन पासया। काया कंचन रूप अपारा, गुरमुख आप उपाईआ। आपे वेखे सिरजणहारा, आपणा नैण खुल्हाईआ। आपे बख्शे चरन सहारा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पतित पावन आप अख्वाईआ। पतित पावन हरि भगवानन, भगतन लेख जणांयदा। शब्द सरूपी इक्क ज्ञानन, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। करे प्रकाश कोटन भानन, जल्वा नूर नूर चमकांयदा। मारे शब्द तीर निशानन, मन हँकारी गढ़्ह तुड़ांयदा। सुरत सवाणी करे पछानन, साचे हाणी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत पाप रोग संताप गुरसिख सज्जण आप चुकांयदा। जगत संताप चुक्के रोग, चिंता सोग रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा देवे एका जोग, तन भबूती नाम लगाईआ। सो पुरख निरँजण गाउणा सच सलोक, हँ ब्रह्म वज्जे वधाईआ। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर उच्चे पर्बत समुंद सागर फेरीआं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन डिगे आल्हणिउं बोट, आपणी हथ्थीं आप उठाईआ। गुरसिख साचा आप उठाया, हरि सेवक सेव कमांयदा। सच सिँघासण आप सुहाया आपणा मन्दिर आप वखांयदा। एका मणका मन फिराया, जन जनका लेखे लांयदा। वासी पुरी घनका वेखण आया, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां करे सच दलाली, शब्द सरूपी बण सवाली, निरगुण जोत जगी अकाली, मूर्त अकाल नाउँ धरांयदा। मूर्त अकाल करता पुरख, अनुभव प्रकाश प्रकासया। ना कोई सोग ना कोई हरख, गुरसिखां अंदर करे निवासया। नाम कसवटी लक्ख चुरासी ल्ए परख, आपे जाणे खेल तमासया। गुरमुख विरले देवे आपणा दरस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए शाहो शाबासया। पतित पापी उतरन पार, नेत्र लोचण नैण हरि हरि दरसन पाया। हउमे हंगता तुटे गढ़्ह हँकार, निवण सो अक्खर आप समझाया। जूठ झूठ करे ख्वार, सच सुच भण्डार भराया। नेड़ ना आए पंच विकार, आसा तृष्ना दए दुरकाया। एका अक्खर बोल जैकार, सो रूप आप दरसाया। हँ ब्रह्म मेला कन्त भतार, आत्म सेज सुहञ्जणी डेरा लाया। रंग रलीआं माणे अपर अपार, रंग रंगीला मोहण माधव साँवल सुंदर घर घर पाया। छैल छबीला
❋
❋
सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन सरधन वेख वखाया। निर्धन सरधन एका दाता, आदि जुगादि अख्वांयदा। गुरमुखां रक्खे सगला साथा, साचा संग ना कोए तुड़ांयदा। चुक्के लहिणा मस्तक माथा, अंक बंक वेख वखांयदा। सर्बकल पुरख समराथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण जुगत जगत आपणी आप समझांयदा। जीवण जुगत जगत गुर चरन सरन, जन्म मरन दए चुकाईआ। नेत्र खोले्ह हरन फरन, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। आवण जावण चुक्के मरन डरन, दरगाह साची धाम सुहाईआ। लेखा मुक्के वरन बरन, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। एका रूप सति सरूप पारब्रह्म उपाए आपणा ब्रह्म, ब्रह्म ब्रह्म वज्जी वधाईआ। नेहकर्मी करे आपणा कर्म, कर्म कांड ना कोए वखाईआ। जो जन हरि लागा साची सरन, आसा मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए तरनी तरन, तारनहार वड वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे दरस बेपरवाहीआ।
मनमति जीव त्याग, गुरमति इक्क प्रनाईआ। आत्म अन्तर इक्क वैराग, हरि चरन कँवल लिव लाईआ। सुरती सोई जाए जाग, आलस निन्दरा पड़दा लाहीआ। चरन धूढ़ी मजन माघ, गुर चरन दुआर नुहाईआ। झूठा नाता वेख सज्जण साक, बिन हरि अवर ना संग निभाईआ। शब्द घोड़्हे चढ़ना साचे राक, नौं दुआरे पार कराईआ। जगत वसूरे जायण लाथ, गुर पूरे दरसन पाईआ। जोत लिलाटी एका टिक्का लाए मस्तक माथ, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अनहद शब्द सुणाए साची गाथ, घर मन्दिर ताल वजाईआ। एका मन्त्र सतिगुर नाउँ पूजा पाठ, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। घर विच वखाए तीर्थ अठ साठ, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग गुरमुखां देवे सच सलाहीआ। एका जपणा हरि हरि नाउँ, काया रंगण रंग चढ़ांयदा। मेल मिलावा अगम्म अथाहो, बेपरवाहो वेख वखांयदा। वसणहारा काया नगर गराउं, साचा खेड़ा आप वसांयदा। गुरसिख उठाए फड़ फड़ बांहों, सोया लोकमात कोए रहिण ना पांयदा। करे कराए सच न्याउँ, सचखण्ड वासी फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आप समझांयदा। मनमति झूठा नाता, कलिजुग कूड़ रिहा कुरलाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। एका गुर मन्त्र नाम सच्ची दाता, सतिगुर नानक गया समझाईआ। गुर गोबिन्द चढ़ाए साचे राथा, वाहिगुरू अक्खर इक्क पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के तत्त आठा, त्तत्व तत्त ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा मार्ग आपे लाईआ। साची करनी कार, साची किरत जणांयदा। चार वरनां इक्क प्यार, दूई
❋
❋
द्वैती मेट मिटांयदा। तीजे नेत्र इक्क दीदार, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। चौथे पद सच्ची सरकार, घर साचे मेल मिलांयदा। पंचम सोहे बंक दुआर, पंचम आपणा खेल खिलांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, एकँकारा आप अख्वांयदा। वरते वरतावे विच संसार, आदि अनादी वेस वटांयदा। सति सतिवादी आपणी धार, ब्रह्म ब्रह्मादी आप जणांयदा। धुन अनादि सची धुन्कार, आत्म अंदर आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमति इक्क रखांयदा। मनमति नाता देणा तोड़, गुरमुख सिख समझाईआ। हरि चरन प्रीती लैणी जोड़, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। जगत विकारा देणा होड़, दर बंक रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा आपे जाए बौहड़, जिस जन तेरी बणत बणाईआ। वेखे फल मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। धुरदरगाही रिहा दौड़, शब्द सरूपी वेस वटाईआ। घर विच घर लगाया पौड़, महल्ल अटल आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या विच संसार, देवणहार आप निरँकार, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। निरगुण सरगुण सिफ्त सालाह, आपणा शब्द जणांयदा। सतिगुर पूरा बण मलाह, जुग जुग वेस धरांयदा। गुरसिख सज्जण ल्ए जगा, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। जोत निरँजण दीप जगा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अमृत आत्म जाम प्या, जगत तृष्ना भुक्ख गवांयदा। साचा मार्ग इक्क वखा, एका पन्ध चलांयदा। राग अनादी इक्क सुणा, अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। बोध अगाधी भेव खुला, गुर अरजण मेल मिलांयदा। जगत पान्धी देवे पन्ध मुका, आप आपणे दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती सच विहारा, आप कराए विच संसारा, हरिजन साचे आप उठांयदा। साची किरत कमाई, हरिजन साचे आप दृढ़ांयदा। सृष्ट सबाई नैण वेखे भैणा भाई, नेत्र अक्ख ना कोए उठांयदा। बिन हरि अवर ना दिसे कोए साईं, समरथ पुरख ना कोए अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क रखांयदा। साची सिख्या विच संसार, हरि सतिगुर आप चलाईआ। आपे राम रूप अवतार, राम रामा वज्जी वधाईआ। आपे कान्हा कृष्ना खेल निरँकार, जगत बंसरी नाम वजाईआ। आपे सखीआं करे मंगलाचार, मंडल रास आप रचाईआ। आपे दूती दुष्ट दए सँघार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आपे जाणे आर पार किनार, मँझधार आप समाईआ। आपे ईसा मूसा हो उज्यार, जल्वा नूर करे रुशनाईआ। एका अल्फ़ी कर त्यार, तन शंगार इक्क वखाईआ। आपे ऐनलहक बोल जैकार, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। आपे वेख मुहम्मद यार, चार यारी दए सलाहीआ। आपे मक्का काअबा खोल्ह किवाड़, दो दो आबा दए मिलाईआ। आपे खेले खेल बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक वज्जे वधाईआ। आपे अल्ला हू हू लाए नाअर, आपे बिस्मिल रूप समाईआ। आपे निरगुण सरगुण भर भण्डार, नानक
❋
❋
जोत करे रुशनाईआ। आपे सतिनाम बोल जैकार, चार वरन करे कुड़माईआ। आपे देवणहारा जगत आधार, आप आपणी दया कमाईआ। आपे एका जोती दस अवतार, आपे वाहिगुरू फतिह गजाईआ। आपे अमृत भरे सच भण्डार, भर प्याला जाम प्याईआ। आपे बन्न्हे सीस दस्तार, आपे बैठा मूंड मुंडाईआ। आपे खड़ग खण्डा कटार, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड बन्न्हे धार, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। आपे गगन गगनंतर दए हुलार, आप आपणा खेल रचाईआ। आपे ब्रह्मा विष्न शिव करे प्यार, आपणी सिख्या आप समझाईआ। आपे करोड़ तेतीसा दए सुधार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। आपे खाणी बाणी खेल न्यार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे रिहा गाईआ। आपे वेदां दए उच्चार, पुराण अठारां करे पढ़ाईआ। आपे बणया सांझा यार, सिदक सबूरी आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात जीव जंत आप समझाईआ। कलिजुग जीव उठणा जाग, हरि साचा आप जगांयदा। माणस देही होई काग, हँस रूप ना कोए वटांयदा। घर घर विच ना जगे कोए चिराग, दीपक जोत ना कोए जगांयदा। त्रैगुण माया लग्गी आग, पंज तत्त ना कोए बुझांयदा। अन्तिम होणा खाकी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक सर्ब समांयदा। गुर का शब्द तन बन्न्हणा ताग, सतिगुर पूरा सगन मनांयदा। एथे ओथे पकड़े वाग, दो जहाना संग रखांयदा। मनमति जग देणी तयाग, गुरमति रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। मनमति नाता जाए छुट्ट, गरुमुख साची बूझ बुझाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच्चों कढ्ढे कुट, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। आसा तृष्ना जड़ देवे पुट्ट, माया ममता दए तजाईआ। अमृत पीवे साचा घुट्ट, गुर गोबिन्द दए पिलाईआ। आवण जावण जाए छुट्ट, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। तन नगारे लग्गे चोट, अनहद ताल तलवाड़ा आप वजाईआ। कलिजुग जीव आहलणिउँ डिग्गे बोट, सच महल्ल ना कोए टिकाईआ। जगत वासना भरी खोट, दिवस रैण होई हलकाईआ। बिन हरि नाम भरे ना किसे दी पोट, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। साची करनी चरन गुर सेव, गुर गुर गुर वेख वखांयदा। अमृत आत्म साचा मेव, फल साचा आप लगांयदा। पुरख निरँजण अलक्ख अभेव, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। दाता दानी देवी देव, सूरबीर वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनमति दर दुरकांयदा। मनमति दूर किनारा, गुरसिख तेरी वड वड्याईआ। तेरे घर वसे निरँकारा, बिन गुर वेख कोए ना पाईआ। मन पंखी उडे दहि दिश धारा, शब्द डोर ना कोए बंधाईआ। सुरत सवाणी नार कुँवारा, साचा कन्त ना वेख वखाईआ। हरि जू मिले ना हरि मीत मुरारा, मर मर जम्मे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, गुर मति इक्क समझाईआ। गुरमति ब्रह्म तत्त, पारब्रह्म सरनाईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत, रती रत ना दए सुकाया। सति सन्तोखी धीरज जति, शब्द ज्ञान दृढ़ाया। दूई द्वैती मेटणा फट, एका रंगण रंग रंगाया। हरि वसणहारा घट घट, घर घर विच बैठा आसण लाया। जिस जन दुरमति मैल देवे कट्ट, आप आपणा रूप वखाया। भाग लगाए काया मट, जोती नूर डगमगाया। कलिजुग अन्तिम लाहा लैणा खट्ट, गुर चरन दुआर ध्यान धराया। साढे तिन्न हथ्थ मुनारा जाणा ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाया। माणस जन्म ना होए भट्ठ, सतिगुर पूरा ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क उपजाया । साची करनी कार मेल हरिसंगत, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। काया चोली चढ़े रंगत, रंग चलूला आप चढ़ाईआ। गुरसिख दूजे दर ना जाणा मंगत, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। प्रभ कट्टणहारा भुक्ख नंगत, नाम दोशाला उप्पर पाईआ। हरिजन अंग लगाए जिउँ नानक अंगद, अंगीकार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा जाप जपाईआ। एका जाप मन्त्र सतिनाम, गुर गुर नाम दृढ़ाया। आप प्याए अमिउं रस जाम, दिवस रैण ख़ुमार कराया। नाता तुटे माटी चाम, कोटन भान होए रुशनाया। तीर निराला मारे बाण, अणयाला आप चलाया। नाम फड़ाए तेज किरपाण, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाया। पंजां लाहे आपे घाण, आप आपणा वार वखाया। काया खेड़ा सच मकान, गुरूदुआर गुर आप सुहाया। टेढी बंक पार निशान, सुखमन आपे पन्ध मुकाया। त्रबैणी नैणी इक्क ज्ञान, ईड़ा पिंगल मुख सलाहया। सर सरोवर विच महान, अमृत आत्म ताल भराया। बन्द किवाड़ी खोल्ह दुकान, दस्म दुआरी दए वखाया। अनहद नाद सच्ची धुनकान, शब्द अगम्मी आप अल्हाया। पंचम बह बह आपे गाण, आप आपणा नाम सलाहया। आत्म सेजा हो प्रधान, सच सिँघासण इक्क वछाया। जोत जगे श्री भगवान, ब्रह्म आपणा नाउँ धराया। आपे पाए आपणी आण, आपणा भाणा आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच मेल मिलाया। गुरसिख गाउणा हरि गोबिन्द, दिवस रैण वड्याईआ। कलिजुग मिटे सगली चिन्द, चिंता सोग ना कोए रखाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर इक्क अख्वाईआ। गुरमुख उपजाए आपणी बिन्द, जो जन बैठे सीस झुकाईआ। मनमुख लगाए जगत निन्द, निन्दक निन्दया मुख सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमति इक्क वखाईआ। गुरमति कूके कूक पुकारे, चार वरन जणाईआ। पुरख अबिनाशी कन्त भतारे, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। थिर घर वसे उच्च मनारे, अस्थिल आपणा धाम बणाईआ। कागज कलम लिख लिख हारे, ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना राईआ। नानक सतिगुर चढ़या इक्क चुबारे, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ । कबीर जोलाहा रिहा पुकारे, निज
❋
❋
नेत्र दर्शन पाईआ। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरारे, जुग जुग जन भगतां राह तकाईआ। जो जन गुर का नाम शब्द उच्चारे, अन्तिम मेला सहिज सुभाईआ। धर्म राए ना आए दुआरे, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शंगारे, वेले अन्त ना कोए प्रनाईआ। गुर शब्द बिठाए सच बिबाणे, धरू प्रहलाद जिउँ मात तराईआ। हरिजन होवण सुघड़ स्याणे, मनमति ना संग रखाईआ। गुरमति चलाए गुर के भाणे, हरि भाणा वड वड्याईआ। तख्तों लाहे राजे राणे, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। काल महाकाल खेल भगवाने, दीन दयाल भेव ना राईआ। कलिजुग जीव बाल अंञाणे, एका भुलया साचा माहीआ। बिन हरि सतिगुर पूरे ना कोए पछाणे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, खाणी बाणी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, करनी किरत लैणी कर, हरि का नाम एका इक्क सची पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ।
अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, पंज तत्त हरि हरि बणत बणांयदा। मनमति बुध कर प्रकाश, निरगुण आपणा अंग कटांयदा। पवण स्वास दए धरवास, रसन स्वास चलांयदा। निज घर आत्म रक्खे वास, ब्रह्म आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। नौ दस ग्यारां बीस तीस चार, लक्ख चुरासी जून उपाईआ। इक्क लक्ख अस्सी हजार, भूत प्रेत वण्ड वण्डाईआ। नानक बणया मात लिखार, आपणा लेखा गया समझाईआ। सुरती सुरत दए आधार, सुरती सुरत संग समाईआ। आकाल मूर्त खेल न्यार, जूनी रहित भेव ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराईआ। आपणा बल आपे धर, आपे खेल खिलांयदा । लक्ख चुरासी भाण्डे घड़, आपे वेख वखांयदा। आपे काया मन्दिर वड़, आपणा आसण लांयदा। आपे चोटी बैठा चढ़, दिस किसे ना आंयदा। आपे बीर बेताले लाए लड़, आपणा हुक्म सुणांयदा। आपे हाकण डाकण ल्ए फड़, आपे सिर मुंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। आपे बणे मूंगली सार, नानक हथ्थ फड़ाईआ। आपे मारनहारा मार, पसू प्रेत जिन्न ख़बीस नेड़ ना आईआ। आपे करनेहार ख्वार, आपे जूनी जून भवाईआ। आपे करे भगतां हेत, आप आपणा नाम जणाईआ। आपे वसे काया खेत, आप आपणी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द बबाण इक्क वखाईआ। शब्द बबाणा हरि निरँकारा, आपणा आप सुहांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, आपे खेल खिलांयदा। आपे पवण होए अस्वारा, पवण पवणी आप दौड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचन आप रचा, आपे खेल खलाईआ। सतिनाम मन्त्र दृढ़ा, जगत प्रधान आप बणाईआ। मसाण पवण का रूप दए हटा, पवण पवणी डेरा ढाहीआ। जम का बेटा दए खपा, काली कालका सिर लगाईआ। अवणी माता मेट मिटा, गौरजां डंक ना कोए वजाईआ। जगत किंगरा देवे ढा, आप आपणा मृदंग वखाईआ। हँसा बटका बिनोदीआ बीर दए सवा, गूढ़ी नींद आप वखाईआ। कालीआ दिुनया ना फेरा सके पा, शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। अहिमद मुहम्मद देवे दर दुरका, भौर पाताल ना नेड़े आईआ। भैरों मुख जाए भवा, भावनी भाव ना कोए रखाईआ। हनवन्त निउँ निउँ बैठा रिहा सीस झुका, प्रभ साचा शब्द जणाईआ। खलंता सलसला रहे राह तका, आप आपणा नैण उठाईआ। अंचनी कंचनी निरंचनी कला सोदरी संग रला, भैण भ्रा, शक्ती भगती नाल रलाईआ। नानक सतिगुर बणे मलाह, डुब्बदा बेड़ा दए तराईआ। गल विच फाँसी दए लटका, भूत प्रेत वेख वखाईआ। सन्त साजण हो सहा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अंचनी कंचनी निरंचनी कला सोदरी लेखा दए मुका, लेखा लिख्या रहिण ना पाईआ। गुर का शब्द इक्क सुणा, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ शब्द साचा अक्खर बज़र कपाटी तोड़े पत्थर, तीर निराला इक्क लगाईआ। सोहँ अक्खर हरि हरि गाउणा, पंज तत्त करे शंगारया। देवी देव ना कोए मनाउणा, मिले इक्क कन्त भतारया। सुत दुलारा सुत बणाउणा, अबिनाशी अचुत एह समझा रिहा। काया बुत सफल कराउणा, रसना ढोला इक्क सुणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे आप उठा ल्या। गुरमुख मेला नारी कन्त, हरिजन साचे साचा संग निभाईआ। गुरसिख रुतड़ी बसन्त, हरि बसन्त बहार वखाईआ। गुरसिख मेला श्री भगवन्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। गुरमुख मिले नाम सुगंत, आप आपणा विच टिकाईआ। गुरमुख वडियाई विच जीव जंत, सतिगुर पूरा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत डाहली वेख वखाईआ। गुरसिख सोभावन्त, घर सज्जण सतिगुर पाया। गुरसिख वड गुणवन्त, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। गुरसिख महिमा अगणत, गुर मन्त्र इक्क दृढ़ाया। गुरसिख बणाए बणत, गुर सज्जण सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे दर बहाया। गुरसिख राजन भूप, घर मेला सहिज सुभाईआ। गुरसिख प्रगटे चारे कूट, चौथे जुग वज्जे वधाईआ। गुरसिख नाता तोड़े जूठ झूठ, कूड़ कूड़यारा रहिण ना पाईआ। गुरसिखां उप्पर आपे तुट्ठ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, घर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। गुरसिख सच्चा संग, हरि सतिगुर आप रखांयदा। गुरसिख मंगे मंग, गुर शब्दी नाम वण्डांयदा।
❋
❋
गुरसिख लग्गे अंग, हरि अंगी अंग वखांयदा। गुरसिख डोरी नाम पतंग, आकाश प्रकाशां आप फिरांयदा। गुरसिख जगत दुआरा वेखे लँघ, घर साचे मेल मिलांयदा। गुरसिख मेला आत्म पलँघ, सच सिँघासण आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर रूप वटांयदा। गुर गुर रूप गुरमुख धार, गुरू गुर गुर दे बुझाईआ। सतिगुर पूरा हरि निरँकार, सारंगधर भेव ना राईआ। काया तत्त करे प्यार, ब्रह्म मति इक्क दरसाईआ। बीजे बीज सच क्यार, आप आपणी सेव कमाईआ। बूटा लाए विच संसार, फल फुल आप महिकाईआ। आपे पंखड़ी खोल होए गुलज़ार, सच सुगंधी आप महिकाईआ। आपे मालण बणे जोत अकाल, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। आपे लक्ख चुरासी विच्चोंं ल्ए भाल, आप आपणी खोज खोजाईआ। आपे सति सरूपी बण दलाल, लोकमात वेख वखाईआ। आपे नाल रलाए काल महाकाल, दो जहानां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा मात उपजाईआ। गुरसिख साजण साचा बूटा, हरि जुग जुग आप लगांयदा। आपे देवे पवणी हूटा, हरि की पौड़ी आप चढ़ांयदा। आप दरसाए आपणा रूपा, अनुभव प्रकाश आप जणांयदा। आपे पावे सार चारे कूंटां, दहि दिशा वेख वखांयदा। आपे ताणा पेटा होए सूता, जगत सूतक ना कोए लगांयदा। आपे खेवट बण बण खेटा, साचा बेड़ा आप चलांयदा। आपे मात पित होए बेटी बेटा, रूप अनूप आप वटांयदा। आपे होए नेतन नेता, निज घर आपणा वास धरांयदा। आपे वेखणहारा साचा खेता, सच किरसाण भेव ना आंयदा। आपे फिरे बालू रेता, आपे जंगल जूह उजाड़ डेरा लांयदा। आपे लोकमात जुग जुग जन भगतां देवे नेता, शब्द सरूपी हुक्म सुणांयदा। आपे सेवा लाए ब्रह्मा वेता, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। आपे विष्नूं जाणे लेखा, लिख्या लेख ना कोए मिटांयदा। आपे शंकर रक्खे चरनां हेठा, काल महांकाल नेड़ ना आंयदा। आपे जाणे आपणा वेसा, दर दरवेसा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तरांयदा। सज्जण सचा मीत एकँकार, एका रंग समांयदा। सति सवरनी साची धार, वरनी बरनी पार वखांयदा। तारन तरनी आप करतार, करता पुरख खेल खिलांयदा। हरनी फरनी खोल्ह किवाड़, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। मरनी मरे ना विच संसार, जो जन सच सरनाई आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार करांयदा। गुरसिख दुलारा साचा सुत, सति पुरख निरँजण आप उपजांयदा। आप वखाए बसन्ती रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप सुहांयदा। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत्त, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। गुरसिख तेरा रूप अपार, हरि साचा सच समझांयदा। गुरसिख तेरा काया पंज तत्त मुनार, लोकमात आप सुहांयदा। गुरसिख
❋
❋
तेरा शब्द विचार, गुर मन्त्र आप जणांयदा। गुरसिख तेरा अमृत भण्डार, सच प्याला जाम प्यांअदा। गुरसिख तेरा सच दुआर, सचखण्ड साची वण्ड वण्डांयदा। गुरसिख तेरा सच सिक्दार, हरि हुक्मी हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लगाए आपणे लड़, आपणा बन्धन आपे पांयदा। आपणा बन्धन हरि हरि पा, हरि सज्जण ल्ए तराईआ। लक्ख चुरासी कट्टे फाह, जम का दूत नेड़ ना आईआ । दरगाह साची दए सुहा, बैकुंठ निवासी बेपरवाहीआ। काल फास दा फंद कटा, वेले अन्त ना पाए फाहीआ। सच धरवासा इक्क वखा, चरन कँवल सची सरनाईआ। दर घर साचे फेरी पा, दर्द दु:ख दए मिटाईआ। हरिसंगत मेला सहिज सुभा, गुरमुख साचे आप कराईआ। गुर चेला एका रंग रंगा, नव जोबन आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रुतड़ी सोभा पाईआ। साची रुतड़ी जगत गुलज़ार, गुरसिख रूप आप महिकाया। सच वासना भर भण्डार, नाम सोगंधी इक्क रखाया। अमृत झिरना झिरे अपार, निझर धारा दए वहाया। साचे मन्दिर कर उज्यार, दीपक दीआ इक्क वखाया। निर्मल जीआ कर संसार, हरिजन साचे वेख वखाया। साढे तिन्न हथ्थ सीआं उतरे पार, आप आपणी वण्ड वण्डाया। बीजया बीआ अगम्म अपार, आप आपे वेख वखाया। एका दूजा तीआ खेल न्यार, घर चौथे आप समाया। पंचम जाणे जानणहार, पंचम सखीआं बह बह मंगल गाया। छन्द सुहागी एकँकार, साचा सोहला आप उपजाया। सुणे वैरागी सुणनेहार, जगत ज्ञानी भेव ना राया। गुरसिख विरले सुरती सोई जागी, जिस जन हरि हरि आप जगाया। कलिजुग पापां धोवे दागी, दुरमति मैल रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण वेख वखाया। गुरसिख मनूआ जगत ठगौर, चारों कुण्ट ठग्ग वखाईआ। शाह सुल्ताना उठया कौर, कवर आप आपणा हुक्म सुणाईआ। गुरसिख गुरमुख चुकाए मोर तोर, तोरा मोरा रहे ना राईआ। सो पुरख निरँजण फड़ी एका डोर, हँ ब्रह्म ल्ए बंधाईआ। सोहँ अक्खर जुड़या जोड़, आदि जुगादी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेला सहिज सुखदाईआ।