पुस्तकालयभाग ९

१७ फग्गण २०१६ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह अटारसी

सो पुरख निरँजण निराकार, निरवैर नाउँ धराईआ। हरि पुरख निरँजण अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना राईआ। एकँकारा खेल न्यार, रूप रेख ना कोए वखाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, दीपक दीपक करे रुशनाईआ। श्री भगवान सिरजणहार, आप आपणा मेल मिलाईआ। अबिनाशी करता मीत मुरार, सगला संग आप रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसार, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा सच उसार, घर साचे सोभा पाईआ। घर विच घर कर त्यार, थिर घर आपणा बंक वखाईआ। सच सिँघासण शाह सिक्दार, नर नरायण आसण लाईआ। निर्मल जूनी रहित उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, परम पुरख आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण सच महल्ला, हरि सच्चा आप वसांयदा। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, एकँकारा डेरा लांयदा। आदि निरँजण दीपक बला, अज्ञान अन्धेर ना कोए वखांयदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा वल छल्ला, अछल अछल खेल खिलांयदा। श्री भगवान सच सिँघासण आसण मल्ला, तख्त निवासी डेरा लांयदा। पारब्रह्म आपणी शक्ती आपे रला, अजूनी रहित दिस ना आंयदा। सचखण्ड दुआरा नेहचल धाम अटला, चार दीवार छप्पर छन्न ना कोए बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रूप अनूप सति सरूप, सति सुल्ताना आप अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, दूसर संग ना कोए रखाईआ। हरि पुरख निरँजणा नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। एकँकारा वड बलवाना, बलधारी भेव ना राईआ। आदि निरँजण जोत महाना, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता निगाहबाना, लोचण नैण ना कोए वखाईआ। श्री भगवान सच तराना, राग अनादी आपे गाईआ। पुरख अबिनाशी वाली दो जहाना,

❋

❋

रंग रंगीला मोहण माधव साचा माहीआ। पारब्रह्म धुर फ़ुरमाना, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। सचखण्ड दुआरा वसे सच मकाना, थिर घर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनुभव प्रकाश आप कराईआ। सो पुरख निरँजण सुते प्रकाश, हरि पुरख निरँजण आप करांयदा। एकँकारा पाए रास, आदि निरँजण वेख वखांयदा। श्री भगवान सर्ब गुणतास, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। पारब्रह्म सद वसे पास, वास निवासा आप हो जांयदा। सचखण्ड दुआर साची रास, मंडल मंडप आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वखांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भगवन्त, आदि जुगादि भेव ना आंयदा। हरि पुरख निरँजण साचा कन्त, एकँकारा वेस वटांयदा। आदि निरँजण महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए रखांयदा। अबिनाशी करता जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। श्री भगवान लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणा रूप वटांयदा। पारब्रह्म प्रभ नारी कन्त, दर घर साचा आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सच सुहञ्जणी सेज सुहांयदा। थिर घर वासी नारी कन्त, कन्त कन्तूहला मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण निरगुण धार, हरि पुरख निरँजण आप चलाईआ। एकँकारा खेल अपार, अकल कल धारी दिस ना आईआ। आदि निरँजण सच सिक्दार, श्री भगवान सेव कमाईआ। अबिनाशी करता चोबदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। पारब्रह्म दए हुलार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, थिर घर साचा वेख वखाईआ। साचे मन्दिर सच अखाड़, अबिनाशी करता आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण हरि वडियाई, हरि साचा आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाही, बेपरवाह नाउँ रखांयदा। एकँकारा थाउँ थाँई, थान थनंतर आप सुहांयदा। आदि निरँजण आप आपणी पकड़े बांहीं, आप आपणा बल वखांयदा। श्री भगवान चाँईं चाँईं, अबिनाशी करता अंग लगांयदा। पारब्रह्म वसे एका थाँईं, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सुहञ्जणा एकँकार, आदि निरँजण खेल न्यार, निरगुण आपणा वेस धरांयदा। सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, भेव कोए ना पांयदा। निरगुण जाणे निरगुण रासा, निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण पूरी करे आसा, निरगुण भिच्छया झोली पांयदा। निरगुण अंदर निरगुण वासा, निरगुण निरगुण विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित भेव ना आंयदा। अजूनी रहित पुरख अकाला, एका रंग समाया। सो पुरख निरँजण दीन दयाला, हरि पुरख निरँजण वड वड्याआ। एकँकारा बण दलाला, घर साचे वेस वटाया। आदि निरँजण जोत जलाला, जल्वा नूर आप वखाया। श्री भगवान वसे

❋

❋

सच सची धर्मसाला, सच सिँघासण सोभा पाया। अबिनाशी करता आप बणाए काल महांकाला, आप आपणा हुक्म चलाया। पारब्रह्म प्रभ बण रखवाला, आदि जुगादी वेख वखाया। आपे चले अवल्लड़ी चाला, निरगुण निरगुण दए सलाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वखाया। घर साचा सचखण्ड दुआर, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। हरि पुरख निरँजण कर त्यार, एकँकारा दए वखाईआ। आदि निरँजण दीपक दीआ कर उज्यार, एका एक डगमगाईआ। अबिनाशी करता खेल अपार, दिवस रैण वेख वखाईआ। श्री भगवान सांझा यार, घर साचे सोभा पाईआ। पारब्रह्म करे निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच तख्त सच सुल्तान, आपे बैठ श्री भगवान, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। सच तख्त सचखण्ड निवासा, हरि साचा आप करांयदा। आपणे चरन रक्ख भरवासा, आपणी ओट आप तकांयदा। आपणी पूरी करे आसा, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। आपणा कारज आपे करे रासा, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए राज राजान, आपे बणे दर दरबान, आपणा खेल आप खलांयदा। सचखण्ड दुआरे साचे तख्त हरि साचा चढ़, सच सिँघासण सोभा पांयदा। आपणा अक्खर आपे पढ़, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आपणे अग्गे आपे खड़, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे वेख वखांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, त्तत्व तत्त ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरे साचा भूप, हरि सज्जण शाह अख्वांयदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, लेखा लेख ना कोए वखांयदा। ना कोई ताणा पेटा दिसे सूत, रंगण रंग ना कोए चढ़ांयदा। ना कोई मात पित दिसे पूत, गोदी गोद ना कोए सुहांयदा। ना कोई साल बरख महीना दिसे रुत्त, बसन्त बहार ना कोए जणांयदा। त्रैगुण माया पंज तत्त ना दिसे बुत्त, पवण स्वास ना कोए चलांयदा। एकँकारा अबिनाशी अचुत्त, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। आप उपजाए आपणा सुत, हरि शब्दी नाउँ उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुत दुलारा कर त्यार, हुक्म सुणाए हरि निरँकार, हुक्मी हुक्म आप चलांयदा। साचा हुक्म धुर फ़ुरमाना, हरि सच्चा आप जणाईआ। तख्त निवासी एका राणा, एकँकारा दए सलाहीआ। आदि जुगादी एका भाणा, हरि भाणा वड वड्याईआ। एका पेटा एका ताणा, आप आपणा मेल मिलाईआ। एका राग एका गाना, एका नाद वजाईआ। एका पीणा एका खाणा, एका बूझ बुझाईआ। एका घर इक्क मकाना, एका मेला बेपरवाहीआ। एका माण इक्क अभिमाना, एका एक रूप दरसाईआ। एका पुरख इक्क सुल्ताना, एका जोग जुगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

❋

❋

वर, आप आपणा भेव खुलाईआ। शब्द सुत उठ बलधार, सो पुरख निरँजण आप जगांयदा। हरि पुरख निरँजण कर प्यार, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। एकँकारा दए आधार, आप आपणा मेल मिलांयदा। आदि निरँजण खबरदार, जोत निरँजण झोली पांयदा। श्री भगवान एका धार, घर घर विच मेल मिलांयदा। अबिनाशी करता अमृत ठार, बूंद स्वांती आप प्यांअदा। पारब्रह्म बण सिक्दार, साचा हुक्म सुणांयदा। तेरा रूप अगम्म अपार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन इक्क इकल्ला डेरा लांयदा। इक्क इकल्ला बेपरवाह, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाह, घर साचे मता पकाईआ। निरगुण निरगुण दस्से राह, निरगुण साचा वेख वखाईआ। शब्द दुलारा ल्ए उठा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपणी वस्त झोली पा, सच भण्डार इक्क जणाईआ। तेरा हुक्म वरते सभनी थाँ, देवणहार आप अख्वाईआ। निरगुण पिता निरगुण माँ, सो पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क वखाईआ। थिर घर साचे हरि मेहरबान, आपणा बंक सुहाया। उप्पर बैठ श्री भगवान, सच सिँघासण लाया। सति सतिवादी इक्क निशान, निरगुण आपणा आप झुलाया। शाहो भूप बण वड राजान, आप आपणा हुक्म चलाया। आपे देवे धुर फुरमाण, धुरदरगाही वेख वखाया। आपे वसे सच मकान, सच महल्ला आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। सत्त रंग निशाना निरगुण जोत, सचखण्ड दुआरे आप झुलाईआ। लेखा जाणया जुग जुग कोटी कोटिन कोट, दूसर घर ना दए वड्याईआ। शब्द नगारे लाए चोट, साचा धौसां नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ ल्ए अंगड़ाई, आपणी करवट आप बदलांयदा। अबिनाशी करता दए सलाही, साची सेवा सेव कमांयदा। आपणा घाड़न घड़े बेपरवाही, आपणा नेत्र आप खुल्हांयदा। आपणी वस्त आपे पकड़े चाँईं चाँईं, समरथ आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे भुजां रिहा उठाई, चतुर्भुज नाउँ धरांयदा। आपे सीस छत्र रिहा झुलाई, साचा छत्र हथ्थ वखांयदा। आपे पंचम देवे पंच वडियाई, पंचम पंचम वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा तख्त सुहांयदा। तख्त निवासी ग़रीब निवाजा, एका रंग समाया। शब्द अगम्मी वज्जे वाजा, आप आपणी धुन उपजाया। सति सरूपी साचा ताजा, निरगुण आपणा आप उपाया। पंचम मुखी एका ताजा, निरगुण निरगुण सीस टिकाया। घर घर विच बैठा साचा राजा, राजक रिजक रहीम अख्वाया। निरगुण निरगुण रच रच काजा, घर निरगुण मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस जगदीस एका मुक्ट सुहाया। एका मुक्ट पंच मुख, निरगुण निरगुण सीस

❋

❋

टिकांयदा। सो पुरख निरँजण वेखे मुख, हरि पुरख निरँजण पड़दा लांहयदा। एकँकारा अगे झुक, आदि निरँजण आप उठांयदा। श्री भगवान लेखा जाणे लुक लुक, अबिनाशी करता मुख छुपांयदा। पारब्रह्म वेखणहारा तृष्ना भुक्ख, आलस निन्दरा ना कोई जणांयदा। शब्द अनादी गोदी चुक्क, आप आपणी गोद सुहांयदा। ना मानस ना कोई मनुख, रूप अनूप आप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दरस दिखांयदा। शब्द दुलारा दर्शन पा, एका एक वखाईआ। दोए दोए जोड़ सीस झुका, चरन कँवल ध्यान टिकाईआ। मंगे मंग बेपरवाह, तूं दाता बेपरवाहीआ। खाली झोली रिहा वखा, चारे कन्नीआं आप उठाईआ। साची वस्त झोली पा, अतुट भण्डार वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वड्याईआ। सच वडियाई हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखांयदा। शब्द शब्दी कर प्यार, साचा हुक्म सुणांयदा। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी सेव कमांयदा। एका किरन कर उज्यार, तेरे रंग रंगांयदा। सूरज चन्न मेल सतार, साचे मंडल आप लटकांयदा। पृथ्मी आकाश दए उसार, जल बिम्ब रूप वटांयदा। त्रैगुण माया अंगीकार, रजो तमो सतो वेख वखांयदा। आपणा रूप कर अकार, निराकार साकार अख्वांयदा। विष्नूं वंसी खेल अपार, कँवल नैण नैण मटकांयदा। सांगोपांग कर त्यार, साची सेज विछांयदा। अमृत आत्म भर भण्डार, कँवल कँवला फुल्ल खिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, ब्रह्म आपणा रूप वटांयदा। शंकर मेला धूंआँधार, सच समग्री संग रखांयदा। एका जोती एका धार, एका रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा साचा धाम, खेले खेल हरि हरि राम, राम राम भेव ना आंयदा। शब्द दुलारा सेव कमा, चौदां लोक हट्ट खुल्हाईआ। जिमी अस्मानां बणत बणा, गगन मंडल वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा, आपणा बन्धन आपे पाईआ। रवि ससि ल्ए लटका, एका डोरी नाम वखाईआ। आकाश प्रकाश रिहा जगा, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हुक्म सुणा, हुक्मी हुक्म दए वड्याईआ। एका वस्त झोली पा, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। आपणे दुआरे आपे आ, घर साचा आप सुहाईआ। आपे बणया शहनशाह, पातशाह आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। सुत दुलारा दर घर आया, सचखण्ड दुआरे डेरा लांयदा। पुरख अबिनाशी तेरा दरस दरस मोहे मोह भाया, दूसर कोए दिस ना आंयदा। तेरा नूर जल्वा जल्वा अलाही इक्क रघुराया, आदि जुगादी डगमगांयदा। तेरा ताज तेरा राज तेरा काज सहिज सुखदाया, सगल समग्री वस्त वखांयदा। तूं मात पित पिता माया, दाई दाया तूहीं गोद उठांयदा। हउं भिखारी हरि निरँकारी दर तेरे ते आया, तुध बिन दर ना अवर सिखांयदा। एका अक्खर तेरा तेरे दर पढ़न आया, साची विद्या

❋

❋

ना कोई जणांयदा। सो पुरख निरँजण तेरा लड़ फड़ के आया, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे साचा वर, दूजा दर ना कोई सिखांयदा। सुत दुलारा मंगे वर, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। आदि जुगादि चुक्के डर, निर्भय तेरा नाउँ इक्क जणाईआ। ना जन्मा ना जाए मर, आवण जावण खेल खलाईआ। इक्क नुहाउणा साचे सर, सर सरोवर इक्क वड्याईआ। एका तरनी जाणा तर, तारनहार आप अख्वाईआ। आपणी करनी करता पुरख देणी कर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस जगदीस इक्क वखाईआ। हरि भगवान वड मेहरवान, शब्दी शब्द करे जणाईआ। मेरा नाम तेरा निशान, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ। तूं गोपी हउं साचा काहन, ब्रह्मण्ड खण्ड रास रचाईआ। देवणहारा साचा दान, सच भण्डार इक्क वरताईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, साची भिच्छया झोली पाईआ। आपणा खेल करे करतार, करनहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा भेव खुलाईआ। सुत दुलारा वड बलकारा, एका मंग मंगांयदा। पुरख अबिनाशी शाहो शाबाशी निरगुण धारा, तेरा रूप अनूप जणांयदा। तेरा तख्त तेरा ताज तूही सिक्दारा, तेरा हुक्मी हुक्म अल्हांयदा। कवण रूप वरते विच संसारा, लोकमात वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा दस्स, शब्द सरूपी शब्द वस, लेखा लेख ना कोए लिखांयदा। हरी भगवन्त सहिज सिक्दार, शब्दी शब्द करे जणाईआ। मेरा रूप अपर अपार, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। एका वसां सचखण्ड दुआर, अगम्म अगम्मड़ा थान वखाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ना कोई चन्न सूरज ना मंडल सतार, धरत धवल ना कोए वखाईआ। ना कोई पसर ना कोई पसार, ना कोई त्रैगुण मेल मिलाईआ। पंज तत्त ना कोए आकार, निरगुण रूप ना कोए दरसाईआ। एका नाम सचा जैकार, घर साचे आप सुणाईआ। सो पुरख निरँजण बणे भतार, आपणी नार आप प्रनाईआ। आपे सेजा सोए पैर पसार, आपे आपणा अंग लगाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप हो जाईआ। आपे सज्जण मीत मुरार, सगला संग आप निभाईआ। आपे सुत दुलारा कर त्यार, तेरा जन्म दवाईआ। लख चुरासी कर त्यार, त्रैगुण साची वण्ड वण्डाईआ। ब्रह्मा वेता इक्क भण्डार, भुल्ल रहे ना राईआ। मेरी इच्छया तेरी धार, निरगुण निरगुण करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत आप समझाईआ। शब्द सुत नैण उठा, नेत्र दरसन पांयदा। पारब्रह्म तेरा सच्चा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहांयदा। सो पुरख निरँजण तेरा नाँ, मेरा नाम माण धरांयदा। कवण वस्त ब्रह्मे झोली देवां पा, कवण वण्ड वण्डांयदा। सो पुरख निरँजण दए सुणा, एका हुक्म आप चलांयदा। मेरी इच्छया ब्रह्मे झोली देणी पा, हँ साचा नाउँ धरांयदा। सोहँ रूप आप

❋

❋

बेपरवाह, पंचम मुख मुख सलांहयदा। चारे मुख दए लगा, साचा मोर मुक्ट लोकमात धरांयदा। आपणी विद्या विच टिका, आपणा अक्खर आप पढ़ांयदा। चारे वेदां लेखा दए लिखा, चारे जुग वण्ड वण्डांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर रचन रचा, कलिजुग आपणा खेल खिलांयदा। नव नव चार लेखे ला, अलक्ख अलक्ख अलक्ख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला दीन दयाला एकँकारा खेल न्यारा, अबिनाशी करता भेव कोए ना पांयदा। शब्द सुत सच हुलारा, ब्रह्मा विष्न शिव आप लगाईआ। आपे भर सच भण्डारा, आपे दए वरताईआ। आपे लक्ख चुरासी दीपक कर उज्यारा, नव दस ग्यारा बीस तीस चार करे कुड़माईआ। आपे अंडज जेरज महल्ल उसार, उत्भुज सेत्ज आपणी वण्ड वण्डाईआ। आपे अप तेज वाए पृथ्मी आकास वेख मुनार, आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। आपे मन मति बुध कर उज्यार, निरगुण निरगुण विच समाईआ। आपे नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत वासना विच रखाईआ। आपे डूँग्घी कंदर करे खेल न्यार, टेढी बंक फेरा पाईआ। आपे त्रैबैणी नैणी सरोवर धारा, आत्म अमृत जल वखाईआ। आपे करे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी कुंडा लाईआ। आपे घर विच घर खेल न्यारा, आत्म सेजा आप सुहाईआ। आपे शब्द नाद सची धुन्कारा, नाद अनादी राग अल्हाईआ। आपे पंचम बह बह गाए गावणहारा, आप आपणा राग सुणाईआ। आपे कन्त बणे भतारा, आपे नारी नर नरायण प्रनाईआ। आपे सुरती सुरत होए अस्वार, शब्दी शब्द घोड़ चढ़ाईआ। आपे खड़ग खण्डा बण तेज कटारा, शस्त्र बस्त्र तन सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त मेला साचे घर, हरि मन्दिर आपे बैठा वड़, दस्म दुआरी चोटी चढ़, दिस किसे ना आईआ। शब्द सुत साचा मीता, घर सज्जण वेख वखांयदा। पारब्रह्म तेरा धाम अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। आदि जुगादी अवल्लड़ी रीता, भेव कोए ना पांयदा। एकँकारा ठांडा सीता, त्तत्व तत्त ना कोए रखांयदा। सो पुरख निरँजण पतित पुनीता, पतित पावण नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क वखांयदा। जागरत जोत जोत उज्यार, निरगुण आपणी आप कराईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपार, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दए आधार, लक्ख चुरासी मेल मिलाईआ। घर विच घर कर त्यार, घर बैठा मुख छुपाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, बोध अगाध भेव ना राईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। निरगुण सरगुण वजाए ताल, शब्द शब्दी चोट लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, दर घर साचा धुरदरगाहीआ। धुरदरगाही सच महल्ला, हरि साचा सच वसांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, आप आपणा आसण लांयदा। लेखा जाणे जलां थलां, जल थल

❋

❋

महीअल आप समांयदा। आपणी जोत आपे बला, तेल बाती ना कोए पांयदा। सच सुनेहड़ा आपे घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। जुगा जुगन्तर आप फड़ाए आपणा पल्ला, निरगुण सरगुण राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण खेल तमाशा, करे कराए पुरख अबिनाशा, वेख वखाए पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर फोल फुलांयदा। गगन मंडल साची रास, हरि साचा सच वरताईआ। आपणे मन्दिर कर कर वास, आपे वेख वखाईआ। लोकमात जन भगतां पूरी करे आस, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। सन्त सुहेला दासी दास, गुरमुख सज्जण ल्ए उठाईआ। गुरसिख मेला सर्ब गुणतास, सतिगुर पूरा मेल मिलाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ विच प्रभास, समुंद सागर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। हरि हरि साचा भेव खुल्हाया, हरि शब्दी शब्द जणांयदा। साचा मार्ग लोकमात चलाया, लक्ख चुरासी जून धरांयदा। आत्म ब्रह्म इक्क वखाया, पारब्रह्म वण्ड वण्डांयदा। विष्नूं रिज़क दए सबाया, ब्रह्मा उत्पत वेख वखांयदा। शंकर लेखा दए मुकाया, थिर कोए रहिण ना पांयदा। सन्त भगत भगवन्त हरि साचा मेल मिलाया, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणांयदा। आपणा ढोला आपे गाया, जुग जुग बोला आप अल्हांयदा। साचा तोला आप अख्वाया, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। गुर पीर अवतार लोकमात सेवा आपे लाया, हुक्मी हुक्म आप फिरांयदा। पंज तत्त चोला आप हंढाया, निरगुण निरगुण मुख छुपांयदा। आपणी कल आप वरताया, अकल कल धारी भेव कोए ना पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सीस रहे झुकाया, करोड़ तेतीसा एका राह रहे तकाया, सुरपति राजा इंद रिहा कुरलाया, दिवस रैण नेत्र नैणां नीर वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपणी वण्ड हरि करतार, आपे खेल खिलांयदा। शब्द सुत दए सहार, आप आपणी बूझ बुझांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहिणा ख़बरदार, तेरी साची सेव कमांयदा। ब्रह्मे मनवन्तर जाए हार, सति इक्क ना मेल मिलांयदा। शंकर लाहे बाशक तशका हार, हथ्थ त्रिशूल सुटांयदा। जटा जूट ना कोए प्यार, धूंआँधार ना कोए वखांयदा। ब्रह्मा वेता रोवे ज़ारो ज़ार, चारे वेद ना पाठ सुणांयदा। चारे खाणी होए ख्वार, चारे बाणी लेख लिखांयदा। परा पसन्ती एका धार, मद्धम बैखरी आप जणांयदा। सारंग सरंगा ना कोए संसार, साचा राज ना कोए फिरांयदा। मीन तरंग दए मेल करा, सूरा सरबंग इक्क अख्वांयदा। मंगे मंग ना बण भिखार, दाता दानी वेस वटांयदा। करे जंग ना फड़े कटार, तीर तुफंग ना कोए उठांयदा। खड़ग खण्डा ना दिसे धार, शस्त्र बस्त्र ना कोए सजांयदा। आपणे रंग रवे करतार, रंग रंगीला खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डा कर त्यार, साचा घाड़न आप घड़ांयदा। आपे भन्ने आपणी वार, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ांयदा। जुगा जुगन्तर

❋

❋

खेल अपार, जुग चौकड़ी वेख वखांयदा। सतिजुग साचा कर त्यार, वार अठारां वेस वटांयदा। बल बावन मेला अपर अपार, दुष्ट हँकारी रावण मेट मिटांयदा। रामा रूप अगम्म अपार, कान्हा बंसरी नाम वजांयदा। पंचम मीता मीत मुरार, साची गीता नाम दृढ़ांयदा। वेद व्यासा कर शंगार, काया चोली रंग रंगांयदा। पुराण अठारां इक्क विचार, बारां अक्खर आप पढ़ांयदा। ब्रह्मा नारद मेल अपर अपार, मेल मिलावा आप वखांयदा। आपे जाणे आर पार किनार, आपणी कल आप धरांयदा। आपे देवे बोध अगाध ज्ञान, सच ध्यान आप जणांयदा। आपे ईसा मूसा कर प्रधान, आपणी विद्या आप सुणांयदा। आपे हुक्मी नबी अमाम, रहीम रहिमान राज़क रिज़क रहीम आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस वटांयदा। आपे बेऐब परवरदिगारा, नूरो नूर अलाहीआ। आपे संग मुहम्मद वसे चार यारा, नबी रसूल आप अख्वाईआ। आपे ऐनलहक बोल नाअरा, हक हक हकीकत दए वड्याईआ। आपे लाशरीक वरते विच संसार, ख़ुदी ख़ुदाई मूल ना भाईआ। आपे अहिबाब रबाब वजाए सितारा, सच सितार आप हिलाईआ। आपे आबे हयात कर प्यारा, एका साकी जाम प्याईआ। आपे ख़ाकी ख़ाक दए सहारा, आपे कफ्नी गल हंढाईआ। आपे एका अल्फ़ी अल्फ़ शंगारा, एका नुकता दए बुझाईआ। आपे एका अक्ख नैण उग्घाड़ा, आप आपणा रूप दरसाईआ। आपे मुल्ला शेख मुसायक पीर दस्तगीर गुप्त ज़ाहरा, जल्वा नूरो नूर अलाहीआ। आपे अञ्जील कुरानां दए सहारा, तीस बतीस आप पढ़ाईआ। आपे निरगुण नूर कर उज्यारा, नानक पंज तत्त करे कुड़माईआ। आपे बोल शब्द जैकारा, पंज पंज दए वड्याईआ। आपे सति नाम सति वरतारा, चार वरनां भिच्छया झोली पाईआ। आपे सत्तरी ब्राह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगे संसारा, आपे आपणी वण्ड वण्डाईआ। आपे एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। आपे अमृत ठांडा ठारा, भर प्याला जाम वखाईआ। आपे लेखा लिखे बण लिखारा, अगाध बोध आप जणाईआ। आपे गुरू ग्रन्थ गुर अवतारा, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। आपे भगतां बणे सहारा, जुग जुग पैज रखाईआ। आपे सन्तां करे पार किनारा, जगत मलाह बेपरवाहीआ। आपे गुरमुखां देवे नाम ख़ुमारा, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। आपे गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। ऊँचां नीचां करे पार किनारा, राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहाईआ। गुरमुखां बन्ने्ह साचा गाना, निरगुण साचा सगन मनाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क सुणाए सच तराना, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। निमाणयां देवे साचा माणा, आप आपणी गोद उठाईआ। लक्ख चुरासी सिर ते वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ना कोई रहसी राजा राणा, तख्त ताज ना कोई हंढाईआ। ना कोई राग ना गाणा, सच सितार ना

❋

❋

कोई वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सुत शब्द कर प्यार, तेरा करे सच विहार, लोकमात ल्ए अवतार, आप आपणा रूप वटाईआ। हरि हरि आपणा रूप वटावणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। निहकलंकी जामा पावना, वेद व्यास लिख्या लेख पूर करांयदा। शब्द डंका इक्क वजावणा, नानक तोला तेरां तेरां धार चलांयदा। राउ रंकां एका रंग रंगावना, गोबिन्द चोला आप रंगांयदा। राम राजा आप अख्वावना, सीता सुरती आप प्रनांयदा। साची बंसरी नाम वजावणा, जगत गवाला फेरा पांयदा। कलमां अमाम इक्क पढ़ावना, एका अक्खर वक्खर आप सुणांयदा। सच ईमान इक्क धरावना, आपणी रहिमत विच रखांयदा। धुर फुरमाणा इक्क जणावना, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। नानक गोबिन्द मेल मिलावना, दूई द्वैती कट्ट वखांयदा। निहकलंक कल खेल खिलावना, खालक खलक वेख वखांयदा। गुरसिख लक्ख चुरासी विच्चों पकड़ उठावना, आप आपणी दया कमांयदा। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान दृढ़ावना, सच ध्यान इक्क जणांयदा। ग़रीब निमाणे गले लगावना, काया गढ़्ह हँकार मिटांयदा। स्वच्छ सरूपी दरस दिखावना, लोचण नैण इक्क खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा वेखणहारा, आदि जुगादि समांयदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, आप आपणा रूप वटांयदा। सन्तन पावे सति सति सारा, सारंगधर भगवान बीठलो आप आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पूर्ब लहिणा लेखे लांयदा। नामे तेरी वड वडियाई, हरि छप्पर छन्न छुहाईआ। मोई गऊ जगत जवाई, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। भर प्याला पीए चाँईं चाँईं, कपला गऊ दोह आप लै आईआ। देहुरा फेर दए वडियाई, पंडत पांधे मुख शर्माईआ। पारब्रह्म दरस दिखाई, बहत्तर नाड़ करे रुशनाईआ। निरगुण घर आया चाँईं चाँईं, दिवस रैण सेव कमाईआ। भिच्छया मंगे खावे आपे आपे आपणी रज़ाई, दूसर भेव कोई ना पाईआ। आपणी सिख्या आप समझाई, दे मति करे पढ़ाईआ। नामे मेला हरि रघुराई, रघुपत मेला सहिज सभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। नामे मेला हरि भगवन्त, छप्पर छन्न छुहांयदा। बाढी बणया हरि साचा कन्त, चार दुआरे इक्क वखाईआ। आपे रंग वेखे बसन्त, सच गुलज़ार आप खिलाईआ। आपे बणया रसना जेहवा मणीआ मंत, गीत गोबिन्द आपे हरि हरि गाईआ। लेखा कोए ना जाणे आदि अन्त, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नामे मेला हरि गोबिन्द, चिंता चिखा रहिण ना पाईआ। अमृत मिल्या सागर सिन्ध, गहर गम्भीर मेल मिलाईआ।

❋

❋

जीव जंत करन निन्द, निन्दक निन्दया मुख भराईआ। हरिजन साचा साची बिन्द, पुरख अबिनाशी आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। नामे मेला हरि गोपाल, दिवस रैण ध्यांअदा। तेरा रूप जल्वा जलाल, जल थल महीअल शब्द समांयदा। मेरी काया माटी दिसे खाल, पंज तत्त काया चोला हंढांयदा। तेरा नाम अनमुल्लड़ा लाल, नामा कवण हट्ट रखांयदा। सच कुठाली देणा गाल, कंचन सोयना रूप वटांयदा। तेरा गगन तेरा दीपक तेरा थाल, तेरा माणक मोती तेरा रवि ससि तेरा मंडल तेरा मुख सुहांयदा। कवण नूर हरि तेरी जोती, हरि ज़ाहर ज़हूर बिन वरन गोती, लभ्भदे फिरदे कोटन कोटि, हथ्थ किसे ना आंयदा। नामे तेड़ इक्क लंगोटी, तेरा भोजन मेरी बोटी, तेरा शब्द मेरी वासना खोटी, पतित पुनीत आप करांयदा। तूं ठाकर चाढ़े चोटी, हउँ सेवक दर आण खलोती, दोए नैण नेत्र रोती, जुग जुग सवाणी रही सोती, बिन हरि कन्त ना कोई उठांयदा। हमारी दिसे पाटी धोती, सिर दे उत्ते रक्खी चोटी, मस्तक तिलक तेरी जोती, तेरा रूप महिमा अनूप सति सरूप सर्ब समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दरस दिखांयदा। दरस दिखंदड़ा हरि भगवन्त, नामे मन मन भाणया। चोली रगंदड़ा साचा कन्त, सालू रंगन लाल रंगानया। नारी नर नरायण वखंदड़ा, नेत्र इक्क खुलंदड़ा, पाया दरस श्री भगवानया। आत्म सेज विछंदड़ा, फूलन बरखा लगंदड़ा, घर घर आया कन्त वड्ड प्रधानया। गल गलवकड़ी पौदा रस भोग बिलास वखंदड़ा, छुट्टा नाता सर्ब जहानया। पीआ प्रीतम इक्क मलंदड़ा, एका रूप प्रभ सति सरूप आप वखंदड़ा, लेखा जाणे दो जहानया। नामा ढह ढह चरन धूढ़ मस्तक लगंदड़ा, दुरमति मैल गंवानया। पारब्रह्म सद बख्शंदड़ा, जो जन रक्खे इक्क ध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आप आपणी बूझ बुझानया। बूझ बुझाए हरि बनवारी, नामे नाम जणाईआ। पुरख अबिनाशी कन्त भतारी, जुग जुग गुरमुख नारी नार प्रनाईआ। साचा सीस ताज सच शिकदारी, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नामे वखाए एका घर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। नामे दर वेख्या, अन्तर इक्क ध्यान। आपे बख्शे आपणा लेखया, दस्सणहार श्री भगवान। रूप रंग ना कोई रेख्या, बिरध बाल ना कोई जवान। कवण रूप धरे लोकमात भेसया , निरगुण सूरबीर बलवान। सरगुण तेरी करे प्रीख्या, ना दिसे तेरा निशान। नामा मंगे दर दर भीख्या, प्रगट वाली दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा दान। नामे रक्खणा याद, हरि भगवान भगत जणाईआ। निरगुण रूप श्री भगवान, निरगुण भगत दए जणाईआ । निरगुण खेल दो जहान, जिमी अस्मान वेख वखाईआ। त्रैगुण वेखे मार ध्यान, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। निरगुण देवे

❋

❋

धुर फुरमाण, गुर पीर अवतार साध सन्त हुक्मी हुक्म जणाईआ। निरगुण बणे साचा काहन, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निरगुण होए लोकमात प्रधान, कलिजुग अन्तिम कूके दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। नामे हरि मन्नया कहिणा, दोए जोड़ सीस झुकांयदा । निरगुण तेरा दरसन नैणा, कवण दुआरे नामा पांयदा। पंज तत्त रक्खणा बस्त्र गहिणा, काया गढ़्ह सुहांयदा। अंदर वड़के आपे बहणा, तेरी सेज इक्क विछांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द समांयदा। नामे अन्तिम हरि हरि आवणा, निहकलंक करे रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण डंक वजावणा, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। निरगुण रूप लोकमात प्रगटावना, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख साचे आप जगावना, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। तेरा दुआरा फेर सुहावना, तेरी छप्पर दए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाईआ। नामे वर घर हरि हरि पाया, घर साचे वज्जे वधाया। दोए जोड़ सीस झुकाया, नेत्र नैण दिस ना पाया। कलिजुग अन्तिम राह तकाया, निरगुण निरगुण डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम नामा झोली पाया । नाम नामा नाम धरा, पंज तत्त चोली तन रंगाईआ। लोकमाती जन्म दवा, मात गर्भ बाहर मेल मिलाईआ। अंदर वड़ ना गया समा, दस मास ना अग्न तपाईआ। रक्त बूंद ना कोई रखा, मात पित ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी सुत भगत वड्याईआ। सुत दुलारा सच सपूता, हरि हरि आप उपांयदा। लेखा जाणे चारे कूटा, दहि दिशा वेख वखांयदा। पंज तत्त काया चोला दिसे झूठा, घर साची वस्त टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बोल आपणा तोल, आपणे कंडे तुलांयदा। तोलणहारा हरि भगवन्त, एका कंडा हथ्थ उठांयदा। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर आपणा नाउँ धरांयदा। भेव खुल्हाए जीव जंत, जन जननी लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रूप दरसांयदा। छे घर छे उपदेस, नामे रसना हरि हरि गाया। एका रूप हो प्रवेश, छे दर दए खलाया। छे शास्त्र सीस झुकाइन, बाशक तशका निउँ निउँ चरन ध्यान लगाया। आपे वेखे रिखी केस, गवर्धन धारी बेप्रवाहया। लेखा जाणे दस दस्मेश, आप आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नामा ठाकर रहे हमेश, ना मरे ना जाया। नामे तेरी रोटी दाल, प्रभ साचे लेखे लाईआ। घर आए चारे तेरा माल, सति सवाणी भेव ना राईआ। आदि जुगादि करे प्रितपाल, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, हरिजन साचे आपणे विच टिकाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, लोकमात ल्ए मिलाईआ। तेरी घालन आपे घाल, गुरमुखां सेव कमाईआ। सिँघ भगत भगवन

❋

❋

आपे भाल, नाम नामा साचे रंग रंगाईआ। आपणे सरोवर मार उछाल, आपणा मोती आपे बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दरस आपणा आप वखाईआ। निरगुण दरस अगम्म अपार, हरि हरि आप वखांयदा। कागद कलम ना लिखणहार, सति सरोवर अठारां भार बनासत मुख शर्मांयदा। गुरसिख तेरा पार किनार, आर पार ना कोई जणांयदा। लेखा जाणे हरि निरँकार, जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, निहकलंका नाउँ धरांयदा। साची भूमका सुहाए बंक दुआर, जिस दर साचा चरन टिकांयदा। नामा आया त्रै त्रै वारा, त्रै त्रै दिन आपणी अल्फ़ी हेठ विछांयदा। मंगे मंग बण भिखारा, कवण रूप निरगुण लोकमात वटांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, साची भूमका दए सहारा, सच सिँघासण उप्पर डांहयदा। पिछला लहिणा करज उतारा, भगतन भगवन करे प्यारा, शब्द विचोला अगम्म अपारा, ब्रह्मा वेद भेव ना पांयदा। पुराण अठांरां रहे पुकारा, गीता ज्ञान करे सहारा, अञ्जील कुराना एका नाअरा, खाणी बाणी बन्न्हे धारा, बिन हरि साचे घर ना कोई पांयदा। गुरमुख मेला हरि सज्जण मीत मुरारा, मीत मुरारी फेरा पांयदा। झूठा जूठा तज सर्ब संसारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार त्रै अग्नी आपे लांयदा। विभचार कराए नारी नारा, दुष्ट दुराचारा वेख वखांयदा। बिन गुरसिख आत्म होए ना ठंडी ठारा, जीव जंत सर्ब कुरलांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता, दर दरवेश नर नरेश नामे घर सिँघ भगत वर मंगण आया चलके वाड़ा, निरगुण आपणी झोली अग्गे डांहयदा। सतिजुग बणे इक्क दुआरा, शाह पातशाह निउँ निउँ सीस झुकांयदा। तख्त निवासा पुरख अबिनाशा, बेपरवाह बणे मलाह, कलिजुग बेड़ा आप तरांयदा। मूर्ख मुग्ध अञ्याण करन हासा, कलिजुग अंदर बह बह दए दिलासा, राए धर्म वेख वखांयदा। हरिभगतां बख्शे चरन भरवासा, लेखा जाणे रसन स्वासा, पवण स्वासी आप समांयदा। पार कराए गगन गगनंतर पृथ्मी आकासा, सचखण्ड दुआरा एकँकारा, निरगुण धार पुरख अगम्मड़ा, हड्ड मास नाड़ी ना चमड़ा, हरिजन साचे जीओं पिण्ड तन काचे साची वस्त आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फल फलवाड़ी आपे वेख वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगला जन्म धुर दा कर्म, लेखा लिख्या धुर आप प्रगटांयदा।