पुस्तकालयभाग ९

१८ फगण २०१६ बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे घर इटारसी शहर मधप्रदेस

पुरख अबिनाशी एका कंडा, निरगुण आपणे हथ्थ रखांयदा। दो जहानां पावे साची वण्डा, आपणा हिस्सा आप करांयदा। तोल तुलाए खण्ड ब्रह्मण्डा, वरभण्डी वेख वखांयदा। लेखा जाणे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज आप उठांयदा। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी सेव कमांयदा। साचा कंडा हरि करतार, सो पुरख निरँजण हथ्थ उठाईआ। हरि पुरख निरँजण दए हुलार, दोवें पासे वेख वखाईआ। एकँकारा बण सुन्यार, साचे वट्टे हथ्थ उठाईआ। आदि निरँजण पावे भार, नाम नामा विच टिकाईआ। अबिनाशी करता अद्धविचकार, आपणा हथ्थ वखाईआ। श्री भगवान वस्त निराधार, अमोल अमोलक विच टिकाईआ। पारब्रह्म आपणी धारन गाए आपणी वार, आपणा वाक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे कंडे तोल तराज़ू, तोलणहारा खेल खिलाईआ। साचा कंडा पुरख अथाह, आपणे घर रखांयदा। सचखण्ड निवासी कर सलाह, आपणा मता पकांयदा। लोआं पुरीआं रचन रचा, आपणा भार वण्डांयदा। लक्ख चुरासी खेल खिला, घट घट वेस विटांयदा। आत्म ब्रह्म सर्ब जणा, जागरत जोत दीप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल अपार, इक्क नाल इक्क करे प्यार, इक्क एका वेख वखांयदा। एका इक्क अकल्ल कल धार, एका रंग समांयदा। एका ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार, एका लक्ख चुरासी बन्धन पांयदा। एका वस्त रक्खे अपर अपार, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। लोकमात खेल न्यार, निरगुण सरगुण आप खिलांयदा। साचे कंडे वेखे भार, नेत्र नैण आप खुलांयदा। तोला माशा रत्ती कर कर बाहर, सति सतिवादी भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वण्ड रखांयदा। इक्क इक्क खेल अपारा, लक्ख चुरासी वेस वटांयदा। एका एक कर न्यारा, थिर घर साचे आप सुहांयदा। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। पंज तत्त वेख मुनारा, जीव ब्रह्म उठांयदा। एका देवे सति भण्डारा, सच वणजारा वणज करांयदा। घाड़न घड़े बण बण ठठयारा, नाम सुन्यारा रूप वटांयदा। कंडा रक्ख निरगुण धारा, दो जहानां रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त वस्त अनमोल आपणे हथ्थ रखांयदा। इक्क इक्क हरि वसे बाहर, गुप्त ज़ाहर भेव ना राईआ। लख चुरासी कर कर खबरदार, चार खाणी दए वड्याईआ। आप आपणी किरपा धार, आप आपणा ल्ए प्रगटाईआ। भगत भगवान वेख विचार, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा हिस्सा आप रखाईआ। इक्क इक्क पार किनारा, इक्क एका वेख वखांयदा। इक्क सौ ग्यारा खेल अपारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म चलांयदा। एका एक ब्रह्म विष्न शिव उज्यारा, इक्क एका लक्ख चुरासी रचन रचांयदा। एका एक भरे भगत भण्डारा, लख चुरासी पूरा तोल ना कोई करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत भगवन्त आप प्रगटांयदा। भगत उपाए हरी हरि घाट, हरिजन वेख वखानया। हरिजन उपाए तीर्थ ताट, हरि हरि चरन छुहानया। हरिजन हरि हरि मेल मिलाए

❋

❋

काया माट, दीपक जोती जोत जगानया। हरिजन हरि हरि सोए आत्म खाट, साची सेज आप सुहानया। हरिजन हरि बस्त्र पहनाए तन साचा पाट, साची अल्फ़ी गल वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगतां एका रंग रंगानया। भगतन वण्ड पुरख सुल्तान, एका इक्क इक्क कराईआ। आप झुलाए आपणा सच निशान, जन भगतां हथ्थ फड़ाईआ। नाथ अनाथां होए मेहरबान, दीनन दीन दए वड्याईआ। नाद अनादी वजाए नाद, नाद नादां विच टिकाईआ। शब्द जणाई बोध अगाध, अगाध बोध भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन हथ्थ भगवन डोर, तार सितार आप हिलाईआ। भगतन मेला भगती घर, भगवन्त खेल खिलांयदा। लोकमात माणस जन्म कर, जन्म जन्मां वेख वखांयदा। पंज तत्त काया चोला अंदर वड़, काया गढ़्ह फोल फुलांयदा। सति सरूपी शब्द शब्दी ल्ए फड़, नाम नामा बन्धन पांयदा। गृह मन्दिर आपणा घाड़न घड़, घर घर विच आसण लांयदा। सच महल्ल उच्च अटार आपे चढ़, आप आपणा मुख खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भगत लक्ख चुरासी पार शक्ति धारन धार इक्क वखांयदा। लक्ख चुरासी एका तोल, जूनी जून आप टिकाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी रसना आपे बोल, हरिभगतन देवे वड वड्याईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआरा खोल्ह, साची वस्त वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन हरि रंग रतड़ा, रंग रंगीला इक्क अख्वाईआ। भगतन अंदर हरि भण्डारा, हरि शब्दी शब्द भरांयदा। सच तराज़ू सिरजनहारा, ख़ालस आपणे हथ्थ उठांयदा। आपे जाणे आर पार किनारा, मँझधार वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला एके दर, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। एका अक्खर हरिजन पढ़, पढ़ पढ़ आपणा रूप वटाईआ। एका पौड़े हरिजन चढ़, चढ़ चढ़ आपणा घर सुहाईआ। एका पल्लू हरिजन फड़, फड़ फड़ मिले बेपरवाहीआ। एका अग्नी हरिजन सड़, सड़ सड़ आपणी जोत करे रुशनाईआ। एका घाड़न हरिजन घड़, घड़ घड़ भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निष्अक्खर रूप समाईआ। एका रंग हरि हरि कर, रंग रत्तड़ा इक्क रंगांयदा। एका मेला हरि हरि दर, दर दरवाजा आप खुलांयदा। एका नहावण हरि हरि सर, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। एका घर हरि हरि वड़, हरिजन साचे आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन रूप आप दरसांयदा। भगतन रूप अगम्म अपार, हरि बिन अवर ना कोए जणाईआ। भगतन रूप अपर पार, हरि बिन अवर ना कोए मनाईआ। वेद कतेब ना पावण सार, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। शास्त्र सिमरत ना करे विचार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। सन्त कन्त रहे पुकार, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। गुर पीर एका

❋

❋

धार, हरि हरि सची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवे वड वड्याईआ। भगत वडियाई हथ्थ निरँकार, आपणा भेव खुलांयदा। इक्की जन्म माणस माणस कर उज्यार, मानुख मानुख आप समझांयदा। एका बख्श चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख लगांयदा। अठ्ठे पहर सच गुफ़तार, नाम सितार आप वजांयदा। सति सरूपी शब्दी हार, तन शंगार आपणा आप वखांयदा। पंज तत्त कर ख्वार, ब्रह्म मति भर भण्डार, धीरज जत इक्क धरांयदा। रुत्ती रुत्त पैज संवार, निरगुण जोत नूर उज्यार, पुरख अकाल एका रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा रूप आप वटांयदा। इक्की जामे माणस रक्ख, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। प्रहलाद प्रभ कर प्रतक्ख, रूप अनूप आप दरसाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कीता वख, राम नाम इक्क पढ़ाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे ल्ए चलाईआ। गढ़्ह हँकारी जाए ढट्ठ, ढावणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां पैज तराईआ। इक्की जन्म सच सिक्दार, माणस माणस रूप वटांयदा। इक्की बरस एका धार, एका शब्द एका अक्खर आप पढ़ांयदा। इक्की बरस जत सति धार, नेत्र नैण मूंद लिव तार गुफ़तार आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। इक्की जन्म जगत दवा, साचा संग निभाईआ। इक्क इक्क अक्खर दए पढ़ा, एका एके नाल मिलाईआ। रिखी मुनी आप समझा, सच मति इक्क दरसाईआ। तिक्खी धार आप चला, एकँकार आपे वेख वखाईआ। वण्डे वण्ड बेपरवाह, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे थांउँ थाईंआ। प्रहलाद पुकारया दर नमसकारया, हरि विचारया नर नरायण वेख वखांयदा। तेज कटारया पर्बत हलारया अग्नी साड़या, त्तत्व तत्त ना कोए जलांयदा। हरि चरन प्यारया एका धारया निउँ निउँ निमस्कारया, दूजा संग ना कोए रखांयदा। सिरजणहारया पावे सारया, रूप धारया, कीटां विच कीट आप अख्वांयदा । थम्म ठारया चढ़ सिखर मनारया, भगत वणजारया साचा वणज इक्क करांयदा। दुष्ट बिदारया गोद उठारया, पार करा ल्या, नर सिँघ रूप वटांयदा। प्रहलाद करे गिरया जारया, तूं बेपरवाह तेरा अन्त ना पारावारया, कवण रूप वेस करे विच संसारया, जन भगतां लाज रखांयदा। पुरख अबिनाशी बोल जैकारया, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणा रिहा, कलिजुग अन्तिम आवे वारया, निहकलंक ल्ए अवतारया, हरिजन भगत प्रहलाद आपणे आप आप प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मेला मेल मिला ल्या। सतिजुग भगत हरि भगवान, इक्क प्रहलाद तराईआ। जोती जामा श्री भगवान, माणस मनुख ना कोए दरसाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल महान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ।

❋

❋

गुरमुख वेखे बाल अंञाण, जगत काण ना कोए जणाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, सो अक्खर करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ आपणी अणस पछाण, आप आपणी गोद बहाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों आप पछाण, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। निमाणया देवे साचा माण, चरन कँवल इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे खेल अगम्म अथाहीआ। प्रहलाद रसना गाया राम, अन्तर हरि लिव लांयदा। कलिजुग अन्तिम गुरसिखां सोहँ पीता साचा जाम, हरि साचा आप प्यांअदा। अन्तिम पूरा कर काम, करनी करता आप करांयदा। हरिजन तेरा खेड़ा नगर ग्राम, सदा सुहेला आप वसांयदा। तेरी माटी काया चाम, हरि साचा आप हंढांयदा। तेरी जोती कोटन भान, रवि ससि मुख शर्मांयदा। तेरा नाउँ करोड़ तेतीस ब्रह्मा विष्न शिव आदि जुगादी गाण, गावत गावत आप सुणांयदा। पुरख अबिनाशी हो प्रधान, लोकमात वेस वटांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, सच संदेसा इक्क सुणांयदा। कलिजुग अग्नी तप्त महान, जगत विकारा हरनाक्ष अग्न लगांयदा। पुरख अबिनाशी जाणी जाण, हरिजन साचे आप बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, काया गागर जल धारा वेख वखांयदा। जल धारा अमृत रस, निझर झिरना आप झिराईआ। पुरख अबिनाशी नस्स नस्स, कलिजुग काया थम्म वेख वखाईआ। हरिजन चढ़ाए हस्स हस्स, चरनां हेठ दए दबाईआ। दूसर किसे ना होवे वस, जीव जंत रहे कुरलाईआ। हरिभगतन साचा मार्ग दस्स, सच सनेहड़ा इक्क सुणाईआ। तीर निराला मारे कस, अणियाली मुखी आप वखाईआ। जोत सरूपी हो प्रतक्ख, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझाईआ। इक्की जन्म जुग जुग धार, माणस माणस आप उपजांयदा। इक्की बरख ना कोई सोग ना कोई हरख, एका एका राह वखांयदा। एका इक्की आपे परख, आपणी सोटी हथ्थ उठांयदा। अन्तिम अन्त अन्त इक्की जन्म दे दे दरस, काया चोला आप छुडांयदा। ब्रह्म ब्रह्म प्रभ कर कर तरस, आप आपणा संग रखांयदा। वेखणहारा जगत हरस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। हरिजन आत्म आपणे अंदर रक्ख, घर साचे आप सुहांयदा। पहलां प्रगट होए आप प्रतक्ख, हरिजन साचे फेर जगांयदा। हिरदे अंदर आपे वस, शब्द शब्दी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगतन एका रंग रंगांयदा। भगतन रंग चलूल, सच मजीठी आप रंगांयदा। भगतन मेला कन्त कतूंहल, घर मन्दिर आप सुहांयदा। भगत सिँघासण सच पघूंड़ा रिहा झूल, सचखण्ड निवासी आप झुलांयदा। त्रैगुण दासी बरखे फूल, फूलन बरखा आप लगांयदा। आपे जाणे आपणा मूल, लेखा आपणे हथ्थ वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन लेखा विच संसार,

❋

❋

आपे जाणे आप निरँकार, जुग जुग करे खेल अपार, खेलणहारा खेल खिलांयदा। खेलणहारा पुरख समरथ, घर साचे सोभा पांयदा। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना कोई सुणांयदा। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही सेव कमांयदा। जन भगतां देवे साची वथ, वस्त अमोलक हथ फड़ांयदा। काया मन्दिर खोल्ह हट्ट, वणज वणजारा वेख वखांयदा। आपे खेले खेल बाजीगर नट, नटूआ सांग वरतांयदा। आपणा दीपक आपणे घर आपे रक्ख, जोती जोत जोत आप जगांयदा। आपे अनहद मारे सट्ट, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। आपे रूप अनूप कर प्रगट, घर घर विच दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला धुरदरगाह, लोकमाती दए सलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। साचा बेड़ा बन्न्ह करतार, एका चप्पू नाम लगाईआ। साची नईआ आर पार, साचा सईआ पार कराईआ। भैणा भईआ दए अधार, पिता पूत मात वड्याईआ। जिस जन मेला हरि निरँकार, मेल मिलावा एका थाईंआ। अन्तिम अन्त उतरे पार, मँझधार ना कोई रुढ़्हाईआ। भगत भगवन्त इक्क प्यार, कबीर जलाहा दए गवाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, पुरख अबिनाशी आप खिलाईआ। निरगुण रूप विच संसार, घर भगतन फेरा पाईआ। जिउँ सुत कमाला दए अधार, तिउँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ। पत डाल वेख गुलज़ार, गुंचा पंखड़ीआ आप खिलाईआ। हरिभगत तेरी बसन्त बहार, आदि जुगादि महिक महिकाईआ। पुरख अबिनाशी सेवादार, सिंच अमृत बूटे हरे कराईआ। आपे बणे मालन गिरवर गिरधार, नाम खारी हथ्थ उठाईआ। फल तोड़े आपणी वार, सच सुगंधी आपणी विच भराईआ। भवरा गूंजे सच गूंजार, तूही तूही राग अलाहीआ। जोत अकालण नार मुटयार, आपणी खारी सीस उठाईआ। आपे आए चल सचे दरबार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। हार गुंदे आपणी वार, साची सूई नाम उठाईआ। प्रेम धागा अंदर डार, इक्क नाल इक्क ल्ए बंधाईआ। इक्क इक्क इक्क नाल कर त्यार, त्रैलोक मुख भवाईआ। सगन मनाए आप निरँकार, लाल भोशन गल पहनाईआ। सीस गुंदे सिरजणहार, मेंहडी तिन्न तिन्न वट चढ़ाईआ। आपणे अंदरों आए बाहर, थिर घर वासी सच दुआरा आप खुल्हाईआ। रवि ससि करन निमस्कार, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। चरन भिख्या मंगण वारो वार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह आपे जाणे आपणी धार, बन्धन बंध ना कोई बंधाईआ। चौदां लोक चरन हेठ लताड़, आवे जावे वाहो दाहीआ। लोकमात ल्ए अवतार, हरिजन वेखे थाउँ थाँईआ। जिउँ प्रहलाद गल लगाया आप करतार, फड़ फड़ आप जगत बाहींआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, पंज तत्त रूप ना कोई दसाईआ। घर घर दर दर फिरे वारो वार, दिवस रैण ना कोई जणाईआ। इक्क सौ ग्यारवें सिख तारे एका वार, इक्क इक्क इक्क नाल बंधाईआ। राती सुत्तयां देवे पैज संवार, जोग अभ्यास ना

❋

❋

कोई कराईआ। एका नाम सच शंगार, गुरसिखां तन कराईआ। मालण आई धुर दरबार, जोत अकाल सेव कमाईआ। सोहँ हार कर त्यार, लोकमात फिरे चाँईं चाँईंआ। बिरध बाल नौजवान, गुरसिख वेखे इक्क ध्यान, दूजी अक्ख ना कोई वखाईआ। चरन कँवल सच ध्यान, एका मन्त्र ब्रह्म ज्ञान, आत्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। चौदां विद्या होण हैरान, लेखा चुक्के जिमी अस्मान, पवण पाणी होए अंजाण, हरि का भेव कोई ना पाईआ। गुरमुख साचे चतर सुघड़ सयान, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, कलिजुग अन्तिम मिल्या आण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर समुंद सागर फोलण कोई ना जाईआ। घर घर बैठिआं करे अन्त कल्याण, इक्क वखाए सचखण्ड निवासी सच निशान, शाह सुल्ताना हो मेहरवान, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहाना बण बण माली, जन भगतां करे सच दलाली, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल खलाईआ। सत्त रंग निशाना सतिगुर चाढ़, सति पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। हरिजन वेखे साचे लाल, दरगाह साची आप सुहांयदा। लोकमात जगत अखाड़, जोगी जती सर्ब कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण वसे सच मकान, हरिजन साचे वेख वखांयदा।

१९ फग्गण २०१६ बिक्रमी भगत सिँघ दे सपूत सविंदर सिँघ दे घर लिख्त होई अटारसी

भगतन हरि भण्डार, नाम वरताया। सन्तन संग अपार, आदि जुगादि रखाया। गुरमुख मीत मुरार, गुर बन्धन एका पाया। गुरसिख सज्जण ल्ए उभार, घर साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रंग रंगीला इक्क अख्वाया। भगतन नाम अनमोल, झोली पांयदा। सन्तन वसे कोल, विछड़ कदे ना जांयदा। गुरमुख सदा अडोल, आप करांयदा। गुरसिख पड़दा खोल्ह, शब्द जणांयदा। तोलणहारा साचा तोल, कंडा नाम वखांयदा। लक्ख चुरासी ल्ए वरोल, नाम हुलारा इक्क लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। हरिभगतन हरि मलाह, आप अख्वाया। सन्तन सच सलाह, नाम जपाया। गुरसिख फड़ फड़ बांह, पार कराया। गुरसिख देवे साचा थाँ, चरन छुहाया। करे कराए सच न्याँ, जुग जुग वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाया। भगतन हरि दुआर, हरि हरि समांयदा। सन्तन खोल्ह किवाड़, भेव जणांयदा। गुरमुख अंदर वाड़, रंग रंगांयदा। गुरसिख जाए तार, तरनी तरन दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी

❋

❋

कार कमांयदा। भगत वडियाई आपणे हथ्थ, घर साचे सोभा पाईआ। सन्त चलाए एका रथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। गुरमुख मेला हरि समरथ, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरसिख सगल विसूरे जायण लथ, नेत्र नैणा दरसन पाईआ। हरि हरि महिमा अकथना अकथ, कोई कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज आपणी रीत चलाईआ। भगतन अंदर वसया, एका एकँकार। सन्तन मार्ग दस्सया, कर किरपा अपर अपार। गुरमुख दुआरे फिरे नस्सया, आदि जुगादी एका कार। गुरसिख घर घर बह बह वसया, आप आपणा खोल्ह किवाड़। लेखा चुक्के रैण अन्धेरी रुस्सया, सूरज चन्न कराए सेवादार। तीर निराला एका कसया, मारनहारा मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन करे सच शंगार। भगतन तन शंगार, सच समाईआ। सन्तन अमृत धार, मेघ बरसाईआ। गुरमुख मेला अगम्म अपार, घर मेले सहिज सुभाईआ। गुरसिख मंगे इक्क दुआर, दूजा दर ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिखे लेख आपणे हथ्थ रखाईआ। भगतन लेख अपार, हरि जणांयदा। सन्तन साची कार, सेव कमांयदा। गुरमुख जोत उज्यार डगमगांयदा। गुरसिख उधरे पार, दरस करांयदा। दिस ना आए विच संसार, नज़र छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे कागद आपे छाही, आपे कलम चलांयदा। भगत लेखा कागद कलम, लेख लिख ना कोई जणाईआ। सन्तन जाणे आपे जन्म, आपणा रूप दरसाईआ। गुरसिखां लेखे लाए कर्म, नेहकर्मी वड वड्याईआ। गुरसिख वखाए एका धर्म, वरन जोत इक्क जणाईआ। पुरख अबिनाशी साची सरन, सरनगत बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वेख वखाईआ। भगतन मेला इक्क इकल्ला, हरि साचे घर करांयदा। सन्तन वसाए सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहांयदा। गुरमुख फड़ाए एका पल्ला, आप आपणे रंग रंगांयदा। गुरसिख दस्से राह सुखाला, औझड़ मार्ग ना कोई जणांयदा। सति संदेश आपे घल्ला, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आपे करे वल छला, अछल छलधारी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा जोत धर, आप आपणा बीज बिजांयदा । भगतन बीज अपार, हरि उपाया। सन्तन सिंच क्यार, हरा कराया। गुरमुख फुल फुलवाड़, मात लगाया। गुरसिख तोड़ हार, गल पहनाया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा राग सुणाया। भगतन राग अनादि, नादी नाद सुणांयदा। सन्तन खेल ब्रह्मादि, ब्रह्मंड खण्ड वेख वखांयदा। गुरमुख आदि जुगादि, जुग जुग मात प्रगटांयदा। गुरसिखां देवे साची दाद, एका वस्त झोली पांयदा। लख चुरासी विच्चो लाध, लालन लाल आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सच वड्यांअदा। भगत वडियाई हरि भगवन्त, जुग जुग आप कराईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। गुरमुख महिमा अगणत, वेद कतेब रहे जस गाईआ। गुरसिख वडियाई जीव जंत, लाल अनमुल्ला इक्क वखाईआ। मीत सखाई साचा कन्त, पीत पीतम्बर सीस छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घट आपणी सेज सुहाईआ। भगतन अंदर सेज सुहञ्जणी, हरि साचा आप वछांयदा। सन्तन मेला जोत निरँजणी, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। गुरमुख पाया दर्द दु:ख भय भंजनी, भय भयानक दए मिटाया। गुरसिख तीर मारे नाम अञ्जणी, अज्ञान अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग आपणा वेस वटाया। भगतन वेस वटंदड़ा, परम पुरख करतार। सन्त साजन वेख वखंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। गुरमुख साचा थान सुहंदड़ा, थान थनंतर अपर अपार। गुरसिख एका रंग रंगदड़ा, रंग रंगीला हरि करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सर्ब संसारा, लेखा लिखणहारा गोपाला, दीन दयाला एका एक वड्याईआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, खेल निराला पुरख अबिनाशी आप कराईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, जोत अकाला नूरो नूर नूर रुशनाईआ। भगतन पाए फूलन माला, लोकमात बण दलाला, सेवक सेवा सच कमाईआ। शब्द अनादि वजाए ताला, फल लगाए साचे डाला, पत डाली आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगतन लेखा सहिज सभाईआ। भगतन पाया भेव गोबिन्द, भावी भगतन विच समाईआ। सन्तन मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा आप जलाईआ। गुरमुख विरला गुणी गहिन्द, घर वेखे बेपरवाहीआ। गुरसिख धार सागर सिन्ध, अमृत आत्म मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल वखाईआ। भगतन खेल अपार, हरि वखांयदा। सन्तन दर भिखार, मंगण आंयदा। गुरमुखां बण वणजार, वणज करांयदा। गुरमुखां वस्त अपार, झोली पांयदा। आपे वसे सभ तों बाहर, दिस ना आंयदा। जुग जुग खेल अपार, निरगुण सरगुण जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेल अपारा हरि निरँकारा, भेव अभेदा भेव रखाईआ। आदि जुगादी लै अवतारा विच संसारा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। भगतन भर भण्डारा, नाम अधारा, इक्क इकल्ला आप वरताईआ। सन्तन मीता सुत दुलारा सच सहारा, शब्दी शब्द शब्द कुड़माईआ। गुरमुख बोल इक्क जैकारा लाए नाअरा, सो पुरख निरँजण सच पढ़ाईआ। गुरसिख ढह ढह पए दुआरा करे नमसकारा, मस्तक टिक्का धूढ़ी चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्क अख्वाईआ। देवण को गुर एका दीना, अवर ना कोए वखांयदा। जन भगतां करे ठांडा सीना, सांतक

❋

❋

सति सति वरतांयदा। सन्तन मेला जिउँ जल मीना, आप आपणा मेल मिलांयदा। गुरमुख पार किनारा लोकां तीना, त्रैगुण विच फेर ना आंयदा। गुरसिख रंग चाढ़े भीना, उतर कदे ना जांयदा। अबिनाशी करता दाना बीना, बीना दाना आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगांयदा। जागरत जोत पुरख करतार, एकँकारा आपणी आप जगाईआ। दीपक बाती कर उज्यार खेल अपार बाती तेल ना कोए रखाईआ। लेखा लिखे लिखणहार अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। भगतन देवे इक्क आधार विच संसार, पुरख अकाल ओट तकाईआ। सन्तन मेला कन्त भतार, नर नरायण करे प्यार, नारी रूप सर्ब दरसाईआ। गुरमुख जीते आप आपणा आपणी वार, पंज तत्त करे ख्वार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। गुरसिख उतरे पार किनार, मिले मेल धुर दरबार, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वार बण बण ढाडी आपे गाईआ। गावणहारा गाविओ, गहर गम्भीर सुन्न। भगतन मेल अगम्म अपारयो, आपे जाणे गुण अवगुण। सन्तन उपजिओ सुत दुलारयो, लख चुरासी विच्चों ल्ए चुण। गुरमुख भरे इक्क भंडारयो, शब्द अनादि नादी धुन। गुरसिख एका रूप दिखारयो, किसे हथ्थ ना आवे रिख मुन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी पुकार आपे रिहा सुण। सुणे पुकार हरि निरँकार, आदि जुगादी खेल अपारया। भगत भगती कूकां रहे मार, उच्च महल्ल अटार एका राग अला ल्या। सन्तन दिसे ठंडा दरबार, नेत्र निउँ निउँ करन निमस्कार बेऐब परवरदिगारया। गुरमुख पायण वर एका वार, लड़ छुटे सर्ब संसारया। गुरसिख तृखा दए नवार, नेत्र नैण इक्क उग्घाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मन्दिर आपे वाड़या। मन्दिर उच्च महल्ल, भगत सुहांयदा। सन्तन नेहचल धाम अटल, इक्क वखांयदा। गुरमुख रविआ जल थल, रूप दरसांयदा। गुरसिख दूई द्वैती मेटे सल, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा बह समझांयदा । लेखा हरि सुल्तान, एका एक एक रखाया। त्रै त्रै मंगण साचा दान, हरि हरि झोली आप भराया। भगतन बख्शे साचा माण, जुग जुग सिर आपणा हथ्थ रखाया। सन्तन देवे इक्क ज्ञान, दूई द्वैती पड़दा लाहया। गुरमुख बणाए चतर सुघड़ स्याण, बुध बबेकी आप कराया। गुरसिख साजण करे पछाण, रूप अनूप आप दरसाया। अमृत बख्शे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया। चरन कँवल रखाए एका आण, हुक्मी हुक्म आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला एका घर, दर दरवाजा इक्क खुल्हाया। दर दरवाजा सचखण्ड, हरि सतिगुर आप खुलांयदा। गुर गुर मात वण्डाए वण्ड, हरि सन्तन वेख वखांयदा। सन्त सुहेले मंगां रहे मंग, आपणी रीती आप चलांयदा। गुरमुख सेजा

❋

❋

सच पलँघ, मंडल मंडप आप सुहांयदा। गुरसिख कट्टणहारा भुक्ख नंग, सच ख़ज़ीना इक्क वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया दृष्टी देवे दान, इष्ट सृष्ट इक्क जणांयदा।