पुस्तकालयभाग ९

२१ फग्गण २०१६ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर करोलबाग़ दिल्ली

सो पुरख निरँजण सुते प्रकाशा, एका एक भेव ना राया। हरि पुरख निरँजण पुरख अबिनाशा, आदि जुगादी इक्क समाया। एकँकारा खेल तमाशा, निरगुण नूर नूर रुशनाया। आदि निरँजण पावे रासा, मंडल रास आप रचाया। अबिनाशी करता सचखण्ड निवासा, थिर घर साचे डेरा लाया। श्री भगवान आपणे मन्दिर करे वासा, दूसर धाम ना कोए बणाया। पारब्रह्म खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल मंडप वेख वखाया। रवि ससि दए भरवासा, जोती जोत जोत सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल अगम्म अपार, अगम्म अथाह भेव ना राया। अगम्म अथाह हरि बेअन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग करता नाउँ धराईआ। हरि हरि महिमा गणत अगणत, कथनी कथ ना सके राईआ। लेखा जाणे गुरमुख विरला सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। एका शब्द रसना जिह्वा मणीआ मंत, राम नाम नाम वड्याईआ। नर नरायण नारी कन्त, सति पुरख निरँजण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सतिवादी साची धार ब्रह्मण्ड खण्ड पाए सार, आपणी वण्ड आप वण्डाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड शब्द हुलारा, एकँकारा आप लगांयदा। आदि जुगादी एकँकारा, एका घर सुहांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल अपारा, कलिजुग आपणा वेस वटांयदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, घर साचे आप सुहांयदा। सचखण्ड खोल्ह किवाड़ा, लोकमाती राह तकांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क अखाड़ा, सत्तां दीपां वेख वखांयदा। चौदां तबकां मारे मारा, मारनहारा दिस ना आंयदा। ब्रह्मा विष्न शिव पावे सारा, करोड़ तेतीसा आप उठांयदा। लक्ख चुरासी जीव गंवारा, मनमति सर्ब कुरलांयदा। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ स्याणा, जिस जन हरि हरि आपणी बूझ बुझांयदा। ना कोई दिसे राजा राणा, शाह सुल्तान

❋

❋

ना कोए अख्वांयदा। चार वरनां मन्नणा भाणा, वरन बरन मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, शाहो भूप सुल्तान दो जहान वेख वखांयदा। दो जहानां हरि हरि वाली, दूसर होर ना कोए जणांयदा। निरगुण जोत जोत अकाली, आदि शक्ति रूप वटांयदा। शब्दी शब्द करे दलाली, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई बणया पाली, दिवस रैण सेव कमांयदा। फल लग्गा वेखे डाली, कलिजुग अन्तिम फेरा पांयदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाली, वेद कतेब भेव ना आंयदा। आपणे हथ्थां रक्खे ख़ाली, जन भगत भगती भण्डार झोली भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा सज्जण मीत, हरि सतिगुर पुरख आप बणांयदा। एका देवे नाम अतीत, त्रैगुण माया नेड़ ना आंयदा। काया करे ठंडी सीत, पतित पावण आप करांयदा। इक्क सुणाए सुहागी गीत, सो पुरख निरँजण ढोला आप अल्हांयदा। दिवस रैण वसे चीत, घर साचे सोभा पांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखांयदा। वसणहारा धाम अनडीठ, निज घर आत्म डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे घर, घर साचा आप वड्यांअदा। हरिजन साचा एका रंग, हरि सन्तन आप तराईआ। आपे भगत दुआरा रिहा मंग, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। दाता दानी सूरा सरबंग, सो पुरख इक्क अख्वाईआ। जगत दुआरे आपे लँघ, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। दूई द्वैती ढाए कंध, हउमे हंगता माया ममता गढ़्ह रहिण ना पाईआ। आप मुकाए अगला पिछला पन्ध, साचे मार्ग आप चढ़ाईआ। लेखा जाणे रसना जिह्वा बत्ती दन्द, पवण स्वासी वेख वखाईआ। आत्म अन्तर निजानंद, निज आत्म दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले काया घर, घर घर विच आप वखाईआ। काया मन्दिर साचा घर, हरि पुरख निरँजण आसण लांयदा। निरगुण अंदर बैठा वड़, जोत सरूपी दिस ना आंयदा। गुरमुख विरले ल्ए फड़, जिस जन आपणी दया कमांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोए रखांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, जन भगतां आप पढ़ांयदा। आप फड़ाए आपणा लड़, अद्ध विचकार ना कोए तुड़ांयदा। साचे पौड़े जाए चढ़, उच्च महल्ल अटारी आप सुहांयदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत निराकार, सति सरूपी खेल अपार, बेऐब परवरदिगार आप अख्वांयदा। बेऐब परवरदिगार हरि हरि रामा, एका एकंकारया। शब्द नादि अनादी वजाए दमामा, लोआं पुरीआं आप सुणा रिहा। जुगा जुगन्तर करे कराए आपणा कामा, करनी करता कर्म कमा रिहा। निरगुण सरगुण पहरया जामा, रूप अनूप आप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, हरिजन वेखे एका दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हा रिहा। दर दरवाज़ा साचा बंक, हरि सतिगुर आप खुल्हाईआ। लेखा जाणे राउ रंक, घट घट खेल बेपरवाहीआ। हरिजन लाए एका तनक, शब्द शब्दी बन्धन पाईआ। लेखा जाणे जिउँ जन जनक, जन जननी वेख वखाईआ। शाहो शाबाशी वासी पुरी घनक, वार अनक खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम धार, वेखणहारा आप निरँकार, हरिभगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला धुर दरगाह, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। सतिगुर पूरा बण मलाह, लोकमात फेरा पांयदा। आपणा लेखा आपे दए जणा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। ब्रह्मा चारे वेद रिहा सुणा, चारे मुख सलांहयदा। वेद व्यासा पुराण अठारां गया गा, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक आप गणांयदा। गीता ज्ञान अर्जन दृढ़ा, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण नाम बंसरी इक्क वजांयदा। ईसा मूसा सिफ्त सालाह, संग मुहम्मद चार यार मेल मिलांयदा। अञ्जील कुरानां पकड़े बांह, कलमा नबी आप सुणांयदा। कायनात फेरा पा, आप आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण निरगुण जोत जगा, नर नरायण रूप वटांयदा। नाम सति मन्त्र दृढ़ा, चार वरन आप समझांयदा। दहि दिशा फेरा पा, चार कुंट वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकार खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर दिस ना आंयदा। अलक्ख अगोचर पुरख अगम्म, नेत्र नैण दिस ना आंयदा। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल खिलांयदा। जुग जुग लक्ख चुरासी देवणहारा डंन, आपे घड़े आपे भन्न वखांयदा। गुरमुख विरले शब्द डोरी ल्ए बन्न्ह, आप आपणे अंग लगांयदा। एका राग सुणाए कन्न, धुन आत्मक आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम धार, वरते वरतावे विच संसार, लेखा लेख ना कोए मिटांयदा। लेखा लिखणहार गोपाल, शाह सुल्तान वड वड्याईआ। खेले खेल दीन दयाल, दीनां नाथ बेपरवाहीआ। वेख वखाए काल महांकाल, दो जहान वेस वटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अवल्लड़ी चाल, गगन मंडल फेरा पाईआ। रवि ससि वजाए ताल, आप आपणा खेल खलाईआ। लक्ख चुरासी वेखे शाह कंगाल, राउ रंक फोल फुलाईआ। हरि सन्त हरिभगत हरि हरि आपे ल्ए भाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। शब्द कुठाली साची गाल, सोइना कंचन रूप वटाईआ। आप बणाए साचे लाल, लाल अनमुल्लड़ा करता कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, खेले खेल विच संसार, खेलणहारा दिस ना आईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। निरगुण जोत नूर उज्यारा, हरि पुरख निरँजण डगमगांयदा। एकँकारा बोल जैकारा, नाम नामा इक्क सुणांयदा।

❋

❋

आदि निरँजण पावे सारा, घर घर दीपक आप वखांयदा। श्री भगवान बोल जैकारा, साचा नाअरा एका लांयदा। अबिनाशी करता वेखे जगत अखाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी आप लगांयदा। पारब्रह्म बणे साचा लाड़ा, ब्रह्म साची सवाणी आप प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम रूप, चारों कुंट जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोए वखांयदा। कलिजुग तेरा झूठा नाता, जीव जंत बन्धन पाया। मिले मेल ना पुरख बिधाता, हरि हरि रसना ना कोए गाया। दिवस रैण अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। जोत ना जगे मस्तक ललाटा, जगत घाटा ना कोए पूर कराया। नाता ना छुट्टे आण बाटा, आवण जावण ना पन्ध मुकाया। आत्म मिले ना साची खाटा, घर साचे ना कोए वड्याआ। अमृत मिले ना सर सरोवर साचे बाटा, भर प्याला साचा साकी जाम ना कोए प्याया। मनमुख विक्या हाटो हाटा, अन्त कौडी कौडी आप विकाया। गुरमुख विरले सगल वसूरा लाथा, जिस सतिगुर पूरे दर्शन पाया। मेल मिलावा तरलोकी नाथा, त्रै त्रै लेखा आप चुकाया। सतिजुग सुणाए साची गाथा, कलिजुग अन्तिम फेरा पाया। एका पूजा एका पाठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। एका सर सरोवर तीर्थ अठसठ मारे ठाठा, गंगा गोदावरी सुरस्ती चरना हेठ दबाया। एका आदि शक्ति जोत ललाटा, सिँघ रूप शेर वटाया। एका खेले खेल बाज़ीगर नाटा, हरि स्वांगी स्वांग वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुंट अन्ध अँध्यारा, साचा राह ना कोए चलाया। साचा राह भुला पन्ध, जगत पान्धी रहे कुरलाईआ। मदिरा मास रसना गंद, बत्ती दन्द देण दुहाईआ। घर मन्दिर ना चढ़या साचा चन्द, काया गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। निज घर ना मिल्या निज़ा नंद, परमानंद ना कोई वखाईआ। चौथे पद ना सुणया सुहागी छन्द, तीजा नैण ना कोई खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा आप चुकावणा, पुरख अबिनाशी आप चुकाईआ। जूठा झूठा बस्त्र गहिणा तेरे तन पहनावणा, तेरा शंगार वेख वखांयदा। माया ममता लाए अंग नेत्र नैणां कज्जल पावणा, रूप अनूप तेरा मटकांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार भैणा भईआ तेरा साक सैण बणावना, तेरे संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेस, वेखणहारा वारो वार दर दरवेश फेरा पांयदा। कलिजुग कूड़ा कर शंगार, हरि साची घोड़ी दए चढ़ाईआ। कूड़ी क़िया नाल प्यार, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। चारे कुंट कर ख्वार, संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी नाल प्रनाईआ। धुरदरगाही धक्का देवे मार, आपे सुट्टे मूंह दे भार, मँझधार आप रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेस अवल्ला इक्क रखाया। पारब्रह्म खेल न्यार, करता पुरख आप कराईआ। श्री भगवान

❋

❋

भगतन संग, हरि भगवन रूप वटाईआ। भगत भगती चाढ़े रंग, साची रंगन नाम रंगाईआ। एका नाम वजाए मृदंग, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान कसे तंग, सोलां कलीआं आसण लाईआ। पावे सार कोट ब्रह्मण्ड, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, साचा खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जीव जंत नार दुहागण रंड, कूड़ कुड़यारा वेस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मन्दिर देवे ढाह, चार दिवार ना कोई बणाईआ। कलिजुग मन्दिर जावे ढट्ठ, चार दीवार रहिण ना पांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी गेड़े उलटी लट्ठ, आपणा गेड़ा आप दवांयदा। माया ममता होई भट्ठ, आसा तृष्ना नाल रलांयदा। लेखा चुक्के अठसठ, अठ्ठ अठोतरी माला वेख वखांयदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर वेखे नट्ठ नट्ठ, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलांयदा। हरिजन कराए एका धाम इक्ट्ठ, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। एका देवे ब्रह्म मत, पारब्रह्म आप समझांयदा। सति सन्तोख धीरज जत, मनमति ना कोई कुरलांयदा। आपे जाणे मित गत, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। पुरख अबिनाशी कमलापति, पीत पितम्बर सीस सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। पीत पितम्बर सोहे सीस, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे शाह जगदीश, शाह सुल्ताना बेपरवाहीआ। नूरो नूर नूर बीस इकीस, इक्क इकल्ला खेल खलाईआ। लेखा जाणे राग छतीस, तीस बतीस भेव खुल्हाईआ। आप जणाए इक्क हदीस, चार वरनां सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी ख़ाक तेरे सीस पांयदा।