२२ फग्गण २०१६ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे घर पिण्ड नानकसर ज़िला करनाल
गृह मन्दिर हरि सुहाया, पारब्रह्म पुरख करतार। अबिनाशी करते खेल रचाया, आदि जुगादी एकँकार। जोत सरूपी वेस वटाया, निरगुण जोत नूर उज्यार। घट घट दीपक आप जगाया, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार। सो पुरख निरँजण वेस वटाया, हरि पुरख निरँजण मीत मुरार। एकँकारा रंग रंगाया, आदि निरँजण दए सहार। अबिनाशी करता वेख वखाया, श्री भगवान रूप अपार। पारब्रह्म प्रभ भेव ना राया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर इक्क सुहाया। गृह मन्दिर हरि सज्जणा, थिर घर साचे वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी आदि निरँजणा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। इक्क इकेला दर्द दु:ख भय भञ्जणा, दो जहानां खेल खलाईआ। भगतन बणया साचा सज्जणा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। नेत्र नाम पाए एका अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। लक्ख
❋
❋
चुरासी भाण्डा भज्जणा, जो घड़या सो भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला वड वड्याईआ। गृह मन्दिर खेल खलंदड़ा, एका एक एकँकार। पुरख अबिनाशी जोत जुगंदड़ा, दीवा बाती कर उज्यार। शब्द अनादी ताल वजंदड़ा, अनहद धुन सच्ची धुन्कार। सचखण्ड दुआरा वेख वखंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। सच सिँघासण सेज वछंदड़ा, शाहो भूप सच्ची सरकार। तख्त ताज इक्क रचन्दड़ा, रूप रंग ना कोई विचार। आसण सिँघासण आप रखंदड़ा, छप्पर छन्न ना कोई विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वेखे सिरजणहार। घर मन्दिर सच महल्ला, हरि सतिगुर आप सुहांयदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। लेखा जाणे जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर वेस वटांयदा। जोती शब्दी आपे रला, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। शब्दी शब्द सुनेहड़ा घल्ला, धुर फ़रमाणा आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गृह मन्दिर करे पवित, खेले खेल नित नवित, आप आपणी खेल खिलांयदा। खेल खलंदड़ा पुरख सुल्तान, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। जगे जोत श्री भगवान, बिस्मिल रूप आप वटाईआ। वेख वखाए दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाईआ। शब्द सरूपी सति ज्ञान, सति सतिवादी करे पढ़ाईआ। एका राग इक्क धुनकान, धुन आत्मक आप जणाईआ। ब्रह्मे देवे धुर फ़रमाण, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। विष्नूं बख्शे चरन ध्यान, सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। सतिगुर पाए आपणी आण, नाथ अनाथां वड वड्याईआ। लेखा जाणे ज़िमीं अस्मान, मंडल मंडप फोल फुलाईआ। रवि ससि देवे दान, प्रकाश प्रकाश विच टिकाईआ। आपे होए जाणी जाण, जानणहार इक्क अख्वाईआ। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत निराकार, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, अगाध बोध भेव ना राईआ। सचखण्ड वसे सच मकाना, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। खेले खेल दो जहानां, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सति सरूपी शब्द तराना, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। निरगुण सरगुण पहरे बाणा, बावण आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गृह मन्दिर वेखे एका दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआरा आपे खोल्ह, निरगुण आपणा आसण लांयदा। शब्द अगम्मी वज्जे ढोल, ताल तलवाड़ा आप रखांयदा। आपणी वस्त आपणे रक्खे कोल, आदि जुगादि जुग जुग आप वरतांयदा। साचे कंडे तोले तोल, नाम तराजू हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गृह मन्दिर बैठा आपे वड़, आप आपणा दर सुहांयदा। गृह मन्दिर हरि जू वड़या, दिस किसे ना आंयदा। पुरख अबिनाशी घाड़न घड़या, पंज तत्त ना कोए जणांयदा। त्रैगुण माया ना बन्न्हे लड़या, आप आपणा
❋
❋
खेल खिलांयदा। आदि जुगादि कदे ना मरया, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। पुरख अबिनाशी खेल करया, नर नरायण वेस वटांयदा। आपणी चोटी आपे चढ़या, उच्च महल्ल अटल सच सिँघासण सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सच वड्यांअदा। घर सच्चा हरि मेहरवान, एका एक उपाईआ। सति सरूपी सच निशान, सचखण्ड दुआरे आप झुलाईआ। सच तख्त बैठ श्री भगवान, हुक्मी हुक्म आप फिराईआ। आपे बणे दर दरबान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। आपे होए राज राजान, शाह सुल्तान सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क वखाईआ। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप उपांयदा। एकँकारा श्री भगवन्त, हरि पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, अलक्ख अलक्खणा वेख वखांयदा। आपे नारी आपे कन्त, कन्त कन्तूहल रूप वटांयदा। आपे रुतड़ी सुहाए बसन्त, फल फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। आप उपाए जीव जंत, लक्ख चुरासी ब्रह्मा विष्न शिव सेव करांयदा। आपे लेखा जाणे साचे सन्त, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान दृढ़ांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकांयदा। दर भिखारी होए मंगत, दर दरवेशा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर रंग रंगांयदा। गृह मन्दिर रंग मजीठ, सतिगुर पूरा आप रंगाईआ। पुरख अकाल वसे धाम अनडीठ, दिस किसे ना आईआ। आपे सुत्ता दे कर पीठ, आप आपणा मुख छुपाईआ। गुरमुख विरले जणाए भाणा मीठ, निष्अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। काया करे ठंडी सीत, सांतक सति सति वरताईआ। सो पुरख निरँजण सुणाए सुहागी गीत, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। बैठा रहे इक्क अतीत, ना मरे ना जाईआ। जुग जुग चलाए आपणी रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर वेस वटाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावण आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर हरि सुहञ्जणा, जगे जोत आदि निरँजणा, तेल बाती ना कोए रखाईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश, कलिजुग दुआरा आप सुहांयदा। साचे मंडल पावे रास, नूर नुराना डगमगांयदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, धरत धवल वेख वखांयदा। जन भगतां पूरी करे आस, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। आपे होए दासी दास, सेवक साची सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। घर मन्दिर हरि सुहाया, एका रंग रंगाईआ। साची सखीआं मंगल गाया, सुणे सुणाए बेपरवाहीआ। पंचम नाद शब्द धुन वजाया, अनहद आपणा ताल अल्हाईआ। बेऐब परवरदिगार वेख वखाया, राम रहीम वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा लोकमात वेखे जगत तमाशा, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। जुग जुग खेले
❋
❋
खेल खेलणहार, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। लोकमाती लै अवतार, पंज तत्त चोला आप हंढांयदा। सरगुण साचे करे प्यार, घर घर विच वेख वखांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, पंचम धाड़ मेट मिटांयदा। निज आत्म वखाए सच अखाड़, गोपी काहन आप नचांयदा। धुरदरगाही साचा लाड़, गुर शब्दी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरदेव आत्म इष्ट सृष्ट सबाई मेल मिलांयदा। सृष्ट सबाई साचा नाता, हरि शब्दी जोड़ जुड़ांयदा। करे खेल पुरख बिधाता, वेद कतेब भेव ना पांयदा। जन भगतां देवे साची दाता, साची भिच्छया इक्क वखांयदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, सतिगुर साचा चन्द चढ़ांयदा। शब्दी देवे एका गाथा, साची सिख्या सिख समझांयदा। जुग जुग पूरा करे घाटा, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। अमृत प्याए साचे बाटा, नाम प्याला हथ्थ उठांयदा। आत्म वेखे साची खाटा, नाम रंगीला एका पलँघ विछांयदा। चौदां लोक खुल्हाए एका हाटा, चौदां तबकां मूल चुकांयदा। पुरख अबिनाशी खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग रचांयदा। वेख वखाए तीर्थ ताटा, अठसठ फेरा आपे पांयदा। लक्ख चुरासी वेखे काया माटा, जोत निरँजण डगमगांयदा। गुरमुख चलाए साथ राथा, रथ रथवाही सेव कमांयदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गृह मन्दिर डूँग्घी कंदर, हरि हरि वेख वखांयदा। डूँग्घी कंदर काया गागर, भेव किसे ना पाया। हरिजन विरले कर्म उजागर, जिस जन सतिगुर पूरा दया कमाया। देवे नाम रती रत्नागर, रत्ती रत्त रहे ना राया। निर्मल कर्म करे उजागर, सिर समरथ हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस पुरख करतार, लोकमाती खेल करांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सार, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। नानक निरगुण जोत नूर उज्यार, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। एका घर सोहे बंक दुआर, चेला गुर एका रंग रंगांयदा। एका फ़तह बोल जैकार, वाह वा गुरू इक्क वखांयदा। शब्द गुर कर त्यार, सृष्ट सबाई मूल वखांयदा। पुरख अकाल सिरजणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर एक वड्यांअदा। घर मन्दिर पुरख अकाल, थिर घर साचा आप वसाया। सेवा लाए काल महांकाल, दीन दयाल दया कमाया। आपणा दीपक आपे बाल, आपे वेख वखाया। आपे बैठ तख्त सुल्तान, सीस ताज आप टिकाया। आप झुलाए सच निशान, धुर दरगाह वेस वटाया। आपे होए वड बलवान, बलधारी बल धराया। आपे वसे सुंञ मसाण, रूप अनूप आप दरसाया। आपे ब्रह्मा विष्न शिव कर प्रधान, त्रै त्रै मेला मेल मिलाया। आपे पंज तत्त देवे दान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खलाया। आपे मन मति बुध करे ज्ञान, अन्तर मन्त्र आप समझाया। आपे होया बेपछाण, दिस किसे ना आईआ। सर्ब जीआं दा
❋
❋
जाणी जाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल खलाया। कलिजुग अन्तिम खेल गोबिन्द, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर भेव ना आंयदा। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, जोत सरूपी दरस वखांयदा। अमृत सर सरोवर वखाए सागर सिन्ध, निझर झिरना आप झिरांयदा । लेखा चुकाए करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद, शिव शंकर मूल मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा खेल अपारा, वेखणहार हरि निरँकारा, जुग जुग लै मात अवतारा, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्ला, पुरख अकाल आप वटाईआ। पावे सार राणी अल्ला, संग मुहम्मद चार यार वेख वखाईआ। ईसा मूसा छुट्टे पल्ला, सगला संग ना कोए निभाईआ। कलमा अमाम कायनात एका घल्ला, अज़मतो कस्मतो दए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सच घर, गृह मन्दिर इक्क रखाईआ। गृह मन्दिर हरि सुहावणा, निरगुण सरगुण साची धार। लोकमात नाउँ उपजावणा, सम्बल नगरी कर त्यार,। गोबिन्द साचा आसण लावणा, पूत सपूता इक्क प्यार। पुरख अकाल इक्क मनावणा, दूजा इष्ट ना कोए विचार। तीजा नैण इक्क खुल्हावणा, चौथे पद सच्ची सरकार। पंचम बह बह राग गावणा, राग अनादी एका धार। छेवें छप्पर छन्न ना कोए वखावणा, सचखण्ड निवासी वसे सचखण्ड दुआर। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण एका रूप वटावणा, अछल छल करे करतार। अठ्ठां तत्तां मूल चुकावणा, त्रैगुण माया देवे साड़। नौ दुआर लक्ख चुरासी खोज खुजावणा, जगत वासना वेख विकार। दस्म दुआरी कुण्डा लाहवणा, गुरमुख साजण ल्ए उभार। आत्म सेजा इक्क सुहावणा, घर मेला कन्त भतार। अमृत साचा जाम प्यावणा, रस रसीआ ठंडा ठार। गीत अनादी एका गावणा, अनहद शब्द सच्ची धुन्कार। स्वच्छ सरूपी रूप दरसावणा, बज़र कपाटी पर्दा पाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर पावे सार। गृह मन्दिर हरि वसया, सतिगुर दीन दयाल। गुरमुख विरले मार्ग दस्सया, होए आप हरि कृपाल। करे प्रकाश कोटन रव सस्या, तोड़णहारा जगत जंजाल। जुगा जुगन्तर फिरे नस्सया, गुरमुख वेखे साचे लाल। घर मन्दिर बह बह हस्सया, नेड़ ना आए काल महांकाल। शब्द निराला तीर कसया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर मारे इक्क उछाल। गृह मन्दिर सच उछाल, सतिगुर पूरा आप लगांयदा। हरिजन उपजाए साचा लाल, लाल अनमुल्लड़ा वेख वखांयदा। लोकमात बणे दलाल, आप आपणी सेव कमांयदा। लेखा जाणे काया माटी खाल, मन्दिर अंदर सोभा पांयदा। देवणहारा नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना इक्क लुटांयदा। दो जहानी शाह कंगाल, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा घर, घर विच आप
❋
❋
बहांयदा। घर विच घर कर त्यार, काया गढ़्ह सुहाईआ। अंदर वड़ पुरख करतार, बैठा आसण लाईआ। जगमग जोत जगे अपार, दिवस रैण रुशनाईआ। रवि ससि होए शर्मशार, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। एका नाद सच्ची धुन्कार, नाद अनादी नाद वजाईआ। अमृत देवे ठंडी ठार, सर सरोवर इक्क भराईआ। त्रबैणी नैणी इक्क प्यार, सुखमन टेढी बंक भुआईआ। कागद कलम ना लिखणहार, चारे वेद देण गवाहीआ। पुराण अठारां करन पुकार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। हरिजन विरला पावे सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। घर मन्दिर खोल्ह दरवाज़ा, हरि साचा वेख वखांयदा। वेखणहार ग़रीब निवाज़ा, जीवां जंतां दिस ना आंयदा। शब्द वजाए अनहद वाजा, छत्ती राग ना कोए अल्हांयदा। आपणा मन्दिर आपे साजा, आपे वेख वखांयदा। अश्व घोड़े चढ़या ताजा, लोआं पुरीआं आप दौड़ांयदा। शाह सुल्तान राजन राजा, सीस ताज आप टिकांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम काजा, हरि साचा आप करांयदा। कोए ना रक्खे तेरी लाजा, सगला संग ना कोए निभांयदा। लेखा चुक्के कल कि आजा, कलि कल्की अवतार हरि अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गृह मन्दिर वेखे साचा घर, नव खण्ड फेरा आपे पांयदा। सत्त दीप नव खण्ड, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलांयदा। पारब्रह्म प्रभ पाए वण्ड, वण्डणहारा दिस ना आंयदा। लेखा जाणे कोट ब्रह्मण्ड, आप आपणी अक्ख खुल्हांयदा। जुगा जुगन्तर देवे दंड, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। नाम निधाना चण्ड प्रचण्ड, दो जहानां आप चमकांयदा। मेटणहारा भेख पखण्ड, जूठ झूठ आप मिटांयदा। साचा नाम एका वण्ड, चार वरनां मेल मिलांयदा। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका पल्ले बन्न्हे गंढ्ढ, आप आपणे रंग रंगांयदा। दूई द्वैती ढावे कंध, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ांयदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, पुरख अकाल आप अल्हांयदा। आप जणाए आपणा परमानंद, निज़ानंद आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। वेखणहार पुरख समरथ, घट अंदर जोत जगाईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जन भगतां देवे साची वथ, नाम अमोलक झोली पाईआ। सगल वसूरे जायण लथ, जिस जन नेत्र लोचण नैण दरस दखाईआ। पंच विकारा होए सथ्थ, कलिजुग सथ्थर हेठ विछाईआ। त्रैगुण माया करे भट्ठ, एका अग्नी तत्त जलाईआ। साचा मार्ग सतिगुर दस्स, मनमति दए गंवाईआ। गुरमति साची हिरदे रक्ख, हरि हरि सिउँ ल्ए मिलाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, जिस जन आपणा रंग रंगाईआ। कक्खों करनहारा लक्ख, लक्खों कक्ख आप कराईआ। हरिजन मेला नट्ठ नट्ठ, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ।
❋
❋
मनमुख खेड़ा दिसे भट्ठ, भट्ठ भठयाला अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल निराला, चले चलाए अवल्लड़ी चाला, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। चार वरन इक्क ज्ञान, हरि साचा सच जणांयदा। चार वरन इक्क ध्यान, पुरख अकाल इक्क मनांयदा। चार वरन इक्क दान, एका नाम झोली पांयदा। चार वरनां एका माण, चरन कँवल इक्क वखांयदा। चार वरन एका पीण खाण, आत्म अन्तर अमृत आप प्यांअदा। चार वरन इक्क पछाण, नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा। चार वरन एका शब्द गाण, साचा ढोला इक्क सुणांयदा। चार वरन इक्क मकान, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। चार वरन इक्क भगवान, भगत भगती रंग रंगांयदा। चार वरन एका काहन, एका मंडल रास रचांयदा। चार वरन एका राम, राम रूप आप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जामा श्री भगवाना, दो जहानां खेल खिलांयदा। दो जहानां खेले खेल, निरगुण नूर रूप बेपरवाहीआ। गुरमुखां करे साचा मेल, जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाईआ। ठाकर अबिनाशी चाढ़े तेल, घर साचा सगन मनाईआ। धर्म राए दी कट्टी जेल, वेले अन्त ना दए सज़ाईआ। लेखा जाणे गुरू गुर चेल, गुर गुबिन्द शब्द मिलाईआ। समरथ पुरख सज्जण सुहेल, सगला संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर विच दए वड्याईआ। घर घर विच हरि उपाया, चार दीवार ना कोए बणाईआ। इट्ट गारा ना कोए लाया, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जगत नेत्र दिस ना आया, लभ्भ लभ्भ थक्की सर्ब लोकाईआ। जीव जंत होए हलकाया, हरि का रूप नज़र ना आईआ। साध सन्त दए दुहाया, देहुरा मन्दिर मसीत मिले ना सच्चा साचा माहीआ। जिस जन आपणी दया कमाया, घर घर विच दए वखाईआ। सतिगुर पूरा सच सिँघासण बैठा आसण लाया, निज घर आपणी ताड़ी लाईआ। गुरसिख मेला गुर गोबिन्द सहिज सुभाया, गुर नानक फड़ फड़ तारे बाहींआ। जिस जन पुरख अकाल इक्क मनाया, दूजे दर ना मंगण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कल कलवन्ता आप वरताईआ। कल कलवन्ता अकल कल धार, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। शब्द डंका विच संसार, राउ रंकां आप सुणांयदा। वासी पुरी घनका हो त्यार, सम्बल नगरी आप सुहांयदा। वेद व्यासा करे पुकार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा राह तकांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, उच्चे टिल्ले साचे पर्बत आपणा आसण आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर आप जणांयदा। उच्चा टिल्ला पर्बत चोटी, काया मन्दिर आप सुहाईआ। आप जगाए निर्मल जोती, निरवैर रूप समाईआ। गुरमुख उधारे विच्चों कोटन कोटि, दे मति आप समझाईआ। आपे कढ्ढे वासना
❋
❋
खोटी, सच सुगंधी नाम भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाईआ। रंग समाया हरि रघुराया, भेव कोए ना पांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, निरगुण आपणा नाउँ रखांयदा। शब्द शब्दी शब्द अल्हाया, शब्द शब्दी मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख लेखा देवे कर, पूर्ब लहिणा झोली पाया। गुरमुख लेखा आदि जुगादि, हरि सतिगुर वेख वखांयदा। पावे सार ब्रह्म ब्रह्माद, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। देवणहारा बोध अगाध, शब्द शब्दी शब्द सुणांयदा। सन्त सुहेले साचे लाध, दर घर साचे मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणे घर बहांयदा। लेखा जाणे अन्धेरी खाड, डूँग्घी कंदर फोल फुलांयदा। नाता तोड़े हड्ड मास, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। सतिगुर पूरा ना होए विनास, अबिनाशी आपणा नाउँ धरांयदा। लेखा जाणे स्वास स्वास, जो जन रसना जिह्वा गांयदा। जुग जुग पूरी करनहारा आस, हरिजन साचे पार करांयदा। बणया रहे दासी दास, सेवक सेवा आप कमांयदा। लेखा लिखाए दस दस मास, दर्द दु:ख आप वण्डांयदा। पार कराए पृथ्मी आकाश, सचखण्ड दुआरे आप बहांयदा। जोती जोत कर प्रकाश, अवण गवण पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप उठांयदा। हरिजन आप उठावण आया, निरगुण रूप अगम्म अपार । आप आपणा रूप दरसावण आया, पुरख अबिनाशी खेल न्यार। भाण्डा भरम भउ भन्नावण आया, गुर मन्त्र कर उज्यार। जूठा झूठा नाता तुड़ावण आया, बख्शणहार चरन प्यार। माया ममता मोह चुकावण आया, देवे नाम शब्द भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे इक्क इकल्ला, वसणहारा सच महल्ला, घर साचा बंक दुआर। बंक दुआरी आप प्रभ, घट घट बैठा आसण लाईआ। गुरसिख साचे ल्ए लभ्भ, जुग जुग आपणा खेल खलाईआ। अमृत चोए कँवल नभ, कँवल कँवला आप खुल्हाईआ। जगत विकारा देवे दब्ब, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे घर, दर घर साचा इक्क वखाईआ। दर घर साचा हरि भगवान, एका एक वखांयदा। लोकमात ना कोई निशान, जीव जंत ना कोई बणांयदा। नज़र ना आए साचा काहन, साचा मन्दिर ना कोई सुहांयदा। जूठा झूठा पीण खाण, काम क्रोध सर्ब कुरलांयदा। हरि का रूप ना सके कोई पछाण, आत्म परमात्म ना कोई मिलांयदा। ईश जीव ना कोई ध्यान, जगत जगदीश ना कोई सालांहयदा। साचा छत्र ना सीस कोई झुलाण, राज राजान ना बंक सुहांयदा। नाम ना देवे कोई दान, जीआं भिच्छया ना झोली पांयदा। चरन धूढ़ ना कोए अशनान, दुरमति मैल ना कोई धवांयदा। हरि मन्दिर ना दिसे कोई मकान, साचा गीत ना कोई सुणांयदा । कलिजुग झूठी खोल्ह दुकान, झूठा वणज करांयदा। अठसठ तीर्थ सर्ब कुरलाण, लजपत ना
❋
❋
कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख विरले आप उठांयदा। हरिभगत उठ जाग, हरि साचा नेत्र खुल्हांयदा। हरि सन्त प्यारे सुण सुण राग, पुरख अबिनाशी एका गांयदा। गुरमुख साचे सच वैराग, बिरहों तीर निराला एका लांयदा। गुरसिख बुझाए लग्गी आग, अमृत मेघ इक्क वरसांयदा। आप बणाए हँस काग, सोहँ हँसा मोती चोग चुगांयदा। दीपक जोत जगे चिराग, दिवस रैण डगमगांयदा। जन्म जन्म दर धोवे दाग़, तन बस्त्र इक्क पहनांयदा। जो जन सरनाई गया लाग, लक्ख चुरासी पार करांयदा। मेल मिलावा मोहण माधव माध, घर साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर कीमति सुर करता गुर साचे हट्ट विकांयदा। गुर हट्ट वणज वणजारा, गुरसिख वेखण आईआ। हरिभगती भगत भण्डारा, प्रभ साचा आप वरताईआ। गुर गुरमुख कर उज्यारा, गोर मढ़ी पन्ध चुकाईआ। गुरसिख दए सच आधारा, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। लेखा जाणे आर पार किनारा, मँझधार ना कोई रुढ़ाईआ। भव सागर वेखे डूँग्घी गारा, जल थल महीअल फेरा पाईआ। गुरसिख सुहाए इक्क दुआरा, महिबान बीदो वड वड्याईआ। अलक्ख निरँजण बोल जैकारा, अलक्ख अलक्खणा अलक्ख सुणाईआ। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, हरिजन साचे आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगवन बीठलो भेव ना राईआ। भगतन मीता हरि भगवन्त, परम पुरख आप अख्वांयदा। लेखा जाणे जीव जंत, जन जननी वेख वखांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, रसना जिह्वा ना कोई गणांयदा। सर्ब जीआं दा साचा कन्त, पुरख अकाल इक्क अख्वांयदा। लक्ख चुरासी मणीआ मंत, धुर फ़रमाणा आप जणांयदा। आप बणाए आपणी बणत, आपे अन्तिम ढांहयदा। दूजे दर ना जाए मंगत, आप आपणा घर सुहांयदा। देवे वडियाई साची संगत, जिउँ नानक अंगद अंग लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी काली धार, नौ खण्ड पृथ्मी विच संसार, सति सतिवाद ना कोई वखांयदा। सति सतिवाद ना कोए रंग, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। कंचन रंग ना सेज पलँघ, सूहा वेस ना कोई वटाईआ। चिटी धार ना वेखे लँघ, पीला बस्त्र तन छुहाईआ। नीली धारों गया लँघ, सग़ली चिंत ना कोई मिटाईआ। कलिजुग काला वजाए मृदंग, काल कूके दए दुहाईआ। लाड़ी मौत मंगे मंग, राए धर्म नाल रलाईआ। पुरख अबिनाशी सूरा सरबंग, सूरबीर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग कूके कूक पुकारे चारों कुंट हाहा नाअरे, हरि का नाम ना कोई ध्याईआ। कलिजुग कूके कूड़ कड़यारा, चार कुंट ल्ए अंगड़ाईआ। दिवस रैण अन्ध अँध्यारा, साचा चन्न ना कोई चढ़ाईआ। जीवां जंतां माण मोह हँकारा, एका संग निभाईआ। साध सन्त करन विभचारा, नारी कन्त भतार ना कोई हंढाईआ। भैणां भईआ ना कोए प्यारा, पिता पूत ना
❋
❋
कोए वड्याईआ। मात पित ना दए सहारा, ना कोई दीसे धी जवाईआ। साक सैण ना मीत मरारा, कूड़ी क़िया वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सारा, धरत धवल रही कुरलाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वारा, ना दीसे कोए सहाईआ। ऐनलहक ना बोले कोई नाअरा, हक हकीकत मुख शर्माईआ। लाशरीक करे खेल न्यारा, बेऐब परवरदिगारा आप ख़ुदाईआ। मुकामे हक पावे सारा, शरअ शरीअत वेख वखाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर रोवन ज़ारो ज़ारा, दस्तगीर ना कोए सहाईआ। चौदां तबकां इक्क हुलारा, नबी रसूलां दए जगाईआ। पंडत पांधे मारे मारा, तिलक ललाटी वेख वखाईआ। शत्री ब्रह्मण कर ख्वारा, शूद्र वैश फोल फुलाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निहकलंक ल्ए अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। लक्ख चुरासी वणज वपारा, एका हट्ट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा साचा मेला, मेल मिलाए गुरू गुर चेला, चेला गुर आप अख्वाईआ। चेला गुर दीन के नाथ, नाथ अनाथां होए सहाईआ। सतिगुर पूरा सगला साथ, आदि जुगादि निभाईआ। आप चुकाए पूजा पाठ, साचा मन्त्र इक्क पढ़ाईआ। आप उतारे आपणे घाट, पार किनारा इक्क वखाईआ। आप सुआए आपणी खाट, आत्म सेजा इक्क वछाईआ। आप विकाए आपणे हाट, गुरसिख तेरी कीमत करता आपे पाईआ। किसे हथ्थ ना आया नौ नौ नाथ, सिद्ध चुरासी रहे गाईआ। गुरसिखां नेड़े रक्खे वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, जिस जन आपणी गोद बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर फोलया, पारब्रह्म गुर करतार। गुरसिख साचे कंडे तोलया, तोलणहार आप निरँकार। सच दुआरा एका खोल्हया, एका वणज इक्क विहार। लक्ख चुरासी पावे रौलया, दिस ना आए सिरजणहार। वसणहारा काया मन्दिर आपणे पर्दे ओहलया, आप आपणा पर्दा डार। गुरमुखां वसे सदा कोलया, कँवल नैण मीत मुरार। हौली हौली आपे बोलया, शब्द अनहद वजाए सच्ची धुन्कार। सतिगुर पूरा कदे ना डोलया, अडोल अडुल विच संसार। हरिजन काया अंदर मौलया, फुल्ल फलवाड़ी खिड़े गुलज़ार। दो जहानां करे भार हौलया, कोटन कोटि पाप दए उतार। जिस जन एका अक्खर हरि हरि बोलया, भव सागर उतरे पार। देवणहार शब्द झकोलया, उँणंजा पवण करे ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा जाए तार। तारनहार दीन दयाल, हरिजन साचे आप तरांयदा। गुरसिख वेखे साचा लाल, लाल अनमुल्लड़ा आप उठांयदा। आप आपणे आपे भाल, आप आपणा मेल मिलांयदा। शब्द सरूपी बण दलाल, घर घर विच फोल फुलांयदा। कलिजुग चली अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पांयदा। पंज तत्त ना दीसे माटी खाल, त्रैगुण ना जोड़ जुड़ांयदा। अगम्म अगम्मड़ा वजे ताल, अगम्मी सुर
❋
❋
आप रखांयदा। सचखण्ड दुआर बैठ सच्ची धर्मसाल, धुरदरगाही वेख वखांयदा। जन भगतां करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, मेल मिलावा साचे घर, गृह मन्दिर आप सुहांयदा। गृह मन्दिर वसे हरि हरि राजा, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण ग़रीब निवाज़ा, आसण सिँघासण आप सुहाईआ। गुरसिख उठाए दया कमाए आप जगाए मारे वाजां, आलस निन्दरा विच ना आईआ। सति पुरख निरँजण चलाए सच जहाज़ा, सच साचे ल्ए चढ़ाईआ। वेले अन्तिम रक्खे लाजा, जगत जगदीश इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां लेखा लिखणहार वरते वरतावे विच संसार, पुरख पुरखोतम खेल अपार, कागद कलम ना लिखणहार, कर्म धर्म जरम वरन बरन साची सरन इक्क रखाईआ। अन रूप सरीर को जाण, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। तन सरीर श्री भगवान, निज बैठा आसण लाईआ। ना कोई पीण ना कोई खाण, रसन ज्ञान ना कोए अल्हाईआ। ना कोई रूप ना निशान, नेत्र नैण ना कोए दसाईआ। ना कोई बिरध ना जवान, बाल अवस्था ना कोए दसाईआ। ना कोई हथ्थ पैर दिसे कान, मुख नाक ना कोए लगाईआ। नौ दर ना कोए निशान, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रूप अनूप दरसाईआ। निरगुण रूप निरगुण धार, निरगुण निरगुण विच उपाईआ। निरगुण मन्दिर कर त्यार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण कन्त निरगुण भतार, ……