२३ फग्गण २०१६ बिक्रमी सरवण सिँघ दे घर पिण्ड जगातीआं ज़िला करनाल
सो पुरख निरँजण एका दाता, आदि जुगादि समांयदा। हरि पुरख निरँजण सच्चा नाता, जुगा जुग आप बंधांयदा। एकँकारा पुरख बिधाता, एका रंग रंगांयदा। आदि निरँजण उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोए वखांयदा। श्री भगवान मेटे अन्धेरी राता, साचा चन्द इक्क चढ़ांयदा। अबिनाशी करता इक्क इकांता, सच सिँघासण आसण लांयदा। पारब्रह्म पिता माता, आप आपणा वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल अकल कल धार, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। सो पुरख निरँजण सोभावन्त, एका रंग समाया। हरि पुरख निरँजण आदि अन्त, रूप अनूप आप दरसाया। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाया। आदि निरँजण जुगा जुगन्त, जोत निरँजण दए रुशनाया। अबिनाशी करता साचा कन्त, कन्त कन्तूहल वड वड्याआ। श्री भगवान बणाए बणत, ना कोई दूसर संग रखाया। पारब्रह्म आपे जाणे आपणा अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा
❋
❋
खेल खलाया। निरगुण दाता बेपरवाह, अजूनी रहित भेव ना राईआ। करता पुरख इक्क मलाह, एका बेड़ा सच चलाईआ। धुरदरगाही वसे साचे थाँ, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एका आसण डेरा लाईआ। दो जहानां करे सच न्याँ, हुक्मी हुक्म आप चलाईआ। खेले खेल अगम्म अथाह, अलक्ख अलक्खणा वड वड्याईआ। थिर घर बंक रिहा सुहा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। आपे होए शाह पातशाह, शहनशाह सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाल इक्क अख्वाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। वसणहारा सच दुआर, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़, ठांडा दरबार आप उपजांयदा। तख्त बैठ सच्ची सरकार, आप आपणा आसण लांयदा। दर दरवेश होए चोबदार, सीस जगदीश आपणा आप झुकांयदा। वरते वरतावे हरि वरतार, आप आपणा हुक्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल पावे रासा, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। वसणहारा नेहचल धाम अटला, सच महल्ला आप सुहांयदा। जलां थलां आपे रला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ आपे डेरा लांयदा। शब्द अनादी सच संदेश निरगुण धारा एका घल्ला, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझांयदा। जोती जोत आपे रला, नूरो नूर डगमगांयदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, आत्म परमात्म रंग रंगांयदा। आपे करे खेल वल छला, अछल छल धारी भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। वेस वटंदड़ा पुरख सुल्तान, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। लोकमात होए प्रधान, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। धुरदरगाही इक्क फ़रमाण, सच साचा सच जणाईआ। शब्द अनादी सच धुंनकान, धुन अनादी आप अल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी जगत निशान, चारों कुंट आप झुलाईआ। दहि दिशा हो प्रधान, खेले खेल बेपरवाहीआ। दाता दानी गुण निधान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। भगतां देवे भगती दान, भगवन आपणा मेल मिलाईआ। सति वखाए सच दुकान, चौदां लोक मुख भवाईआ। गुरमुख बख्शे इक्क ध्यान, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। गुरसिखां देवे साचा दान, साची भिच्छया झोली पाईआ। एका शब्द रसना गान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणे नाम रक्खे वड्याईआ। हरि हरि नाउँ अपार, वेद कतेब भेव ना पांयदा। ब्रह्मा लिख लिख गया हार, चारे वेदां मुख सालांहयदा। सिफ्ती सिफ्त करे विचार, नेत्र नैण ना कोए दरसांयदा। देवणहार इक्क निराकार, सरगुण साचा मेल मिलांयदा। सचखण्ड निवासी खेल अपार, शाहो शाबाशी आप खुल्हांयदा।
❋
❋
त्रैगुण माया वसे बाहर, पंच तत्त ना मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। जुग जुग खेल पुरख अकाल, आपणा आप करांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, लक्ख चुरासी विच्चों आप उठांयदा। शब्द सरूपी बण दलाल, सच वणजारा वणज करांयदा। एका देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना हथ्थ फड़ांयदा। लेखा जाणे काल महांकाल, जगत जंजाल तोड़ तुड़ांयदा। फल लगाए काया डाल, फुल्ल फलवाड़ी आप महिकांयदा। अमृत सरोवर बख्शे ताल, काया मन्दिर आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समराथ, एका रंग समांयदा। जुग जुग महिमा कथना अकाथ, कथनी कथ ना कोए सुणांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाए राथ, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। लक्ख चुरासी बैठी घाट, साचा बेड़ा ना कोए रखांयदा। लहिणा देणा चुक्या अठसाठ, तीर्थ ताट ना कोए नुहांयदा। घर घर जोत ना दिसे कोए ललाट, अज्ञान अन्धेर ना कोए गवांयदा । अनहद शब्द ना वज्जे सट्ट, तन नगारा ना कोए वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा जुग जुग धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। भगतन मीता एकँकार, रूप अनूप आप वटाईआ। भगत वछल विच संसार, आप आपणा खेल खलाईआ। डुब्बदे पाथर देवे तार, जिस जन आपणी दया कमाईआ। हरिजन बख्शे सच प्यार, सच दुआरा इक्क वखाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, कूड़ कुड़यार दिस ना आईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, घर घर विच दए वखाईआ। शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, अनहद ताल आप वजाईआ। अमृत देवे ठंडी ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। खोल्ह वखाए बन्द किवाड़, बज़र कपाटी पर्दा लाहीआ। घर साचे सच देवे वाड़, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। नारी कन्त सच प्यार, आत्म सेजा आप वखाईआ। मेल मिलावा जोत निरँकार, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डाईआ। साची वस्त हथ्थ करतार, गुर सतिगुर आप वरतांयदा। गुर गुर पावणहारा सार, लोकमात वेस वटांयदा। गुरमुख साजण जाए तार, दे मति तत्त समझांयदा। गुरसिख लेखा आर पार, मँझधार ना कोए रुढ़्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। तारनहार एको दीना, दीना नाथ होए सहाईआ। जन भगतां करे ठांडा सीना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गुरसिख सहारा जिउँ जल मीना, चार्तक तृखा आप बुझाईआ। काया चोली चाढ़े रंग भीन्ना, उतर कदे ना जाईआ। पार कराए लोकां तीनां, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे मेल मिलाईआ। मेल मिलावा हरि भगवान, हरि साचा आप करांयदा। आत्म अन्तर
❋
❋
इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म वखांयदा। घर विच घर सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। दीवा बाती जोत महान, कमलापाती आप टिकांयदा। सुणावे गाथी धुर फ़रमाण, बोध अगाधी भेव खुल्हांयदा। एका नाद वजाए सच्ची धुनकान, आत्म अन्तर बूझ बुझांयदा। करे प्रकाश कोटन भान, रवि ससि मुख शर्मांयदा। गुरमुख गुरसिख काग हँस बण जाण, माण सरोवर जो जन नुहांयदा। सतिगुर पूरा देवे दान, दया दृष्टी आप कमांयदा। सर्ब जीआं दा साचा काहन, लक्ख चुरासी गोपी आप नचांयदा। एथे ओथे एका राम, दूसर रूप ना कोई वटांयदा। गुरमुखां देवे साचा माण, दरगाह साची आप सुहांयदा। इक्क वखाए पद निरबाण, निर्भय आपणा नाउँ धरांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद बह बह गाण, कोटी कोटि ध्यान लगांयदा। किसे हथ्थ ना आए श्री भगवान, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जुग जुग लोकमात हो प्रधान, आप आपणा रूप वटांयदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले ल्ए पछाण, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि हरि धार, निरगुण निराकार चलाईआ। जोती जामा खेल अपार, जोती जोत रुशनाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, साचा नाअरा एका लाईआ। वसणहारा धाम न्यार, सम्बल बैठा रुत्त सुहाईआ। उच्चा टिल्ला पर्बत आपे पाड़, आप आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेस, निरगुण रूप नर नरेश खेले खेल दर दरवेश, अलक्ख अलक्खणा आपणी अलक्ख जगाईआ। अलक्ख अलक्खणा हरि भगवान, भेव कोए ना पांयदा। दिस ना आए ज़िमी अस्मान, धरत धवल ना कोई रखांयदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत सारे गाण, हरि हरि आपणा खेल खिलांयदा। गुर पीर साध सन्त अवतार आदि जुगादी सच निशान, लोकमात आप उपजांयदा। इक्क इकल्ला देवणहारा धुर फ़रमाण, जुग जुग आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन रंग रंगांयदा। चार वरन रंग अनमोल, हरि साचा आप चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी एका कंडे देवे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ढोल, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाईआ। आपणी धारन आपे बोल, त्रै त्रै लेखा दए मुकाईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआरा एका खोल्ह, एका वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, एका एक एकंकारया। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आ रिहा। सति सतिवादी साची धारा, सति सति आप चला रिहा। पावे सारा पुरख नारा, नाउँ नरायण आप धरा ल्या। जन भगतां देवे नाम आधारा, आप आपणा भेव खुल्हा ल्या। सन्तन मेला मीत मुरारा, घर सज्जण वेख वखा ल्या। गुरमुखां वखाए पार किनारा, साचा बेड़ा आप चला रिहा। गुरसिख सुहाए बंक
❋
❋
दुआरा, बंक दुआरी वेस वटा ल्या। वेस वटंदड़ा हरि हरि मीत, लोकमात वेख वखाईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावन बेपरवाहीआ। गुरमुख काया ठंडी सीत, अग्नी तत्त ना कोई जलाईआ। धाम वखाए इक्क अनडीठ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। मानस जन्म जाणा जीत, जगत ठगौरी कोए ना पाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, राउ रंक ना कोई वखाईआ। सतिजुग तेरी साची रीत, हरि साचा सच चलाईआ। ना कोई मन्दिर नां मसीत, शिवदुआला मट्ठ ना कोई वखाईआ। काया मन्दिर एका गीत, हरि मन्दिर आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खलाईआ। जुग जुग खेल पुरख सुल्तान, सति सतिवादी आप करांयदा। कलिजुग मेटे कूड़ निशान, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका हरि हरि नाम दृढ़ांयदा। नाता तोड़े पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। आशा तृष्ना सर्ब मिट जाण, जो जन सतिगुर पूरे दर्शन पांयदा। तोड़णहारा माण अभिमाण, निवण सु अक्खर आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लेखे लांयदा। हरिजन लेखा लिखणहार, एका एक एक अख्वाया। पूर्ब लहिणा कर्म विचार, नेत्र नैणां दरस दखाया। भव सागर जन जाए तार, जन जननी वेख वखाया। मेल मिलावा धुर दरबार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए फड़, शब्द डोरी हथ्थ उठाया। शब्द डोर हथ्थ करतार, जुग जुग आपणी सेव कमांयदा। हरिजन मेले विच संसार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। काया गढ़्ह तोड़ हँकार, माया ममता मोह मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम रास, आपे पाए पृथ्मी आकाश, नव सत्त खेल खिलांयदा। नव सत्त हरि हरि डेरा, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी हेरा फेरा, कर कर मात भुलांयदा। देवणहारा उलटा गेड़ा, आपणी लट्ठ आप गढ़ांयदा। शाह सुल्तानां मुक्के झेड़ा, सीस ताज ना कोए वखांयदा। ना कोई वसे नगर खेड़ा, सच ग्राँ ना कोए सुहांयदा। धरत मात दा खुल्हा वेहड़ा, जुग जुग आप करांयदा। जन भगतां बन्न्हणहारा बेड़ा, खेवट खेटा रूप वटांयदा। कलिजुग अन्तिम लाए उखेड़ा, चारों कुंट हलांयदा। करे कराए हक नबेड़ा, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगांयदा। जागणहार एक गुरदेव, दूसर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पारब्रह्म अलक्ख अभेव, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। हरिजन लगाए साची सेव, आप आपणा नाम समझाईआ। जो जन गाए रसना जेहव, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कौस्तक मणीआ लाए थेव, तिलक ललाटी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन
❋
❋
मेला हरि गोबिन्द, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। मेटणहारा सगली चिन्द, चिंता चिखा दए गंवाईआ। अबिनाशी करता गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप अख्वाईआ। अमृत भरया सागर सिन्ध, भर प्याला जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाला वड वड्याईआ। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, एका रंग समाया। जन भगतां नेत्र पाए नाम अञ्जणा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। दो जहानी साचा सज्जणा, लोकमात वेखण आया। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल गंवाया। गढ़्ह हँकारी भाण्डा भज्जणा, भाण्डा भरम भउ आप भन्नाया। शब्द नगारे साचे वज्जणा, तन मन्दिर खेल कराया। अमृत आत्म पी पी रज्जणा, हँस काग आप बणाया। जगत वसूरे सगले लथ्थणा, रोग सोग दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साची सेवा लाया। हरिजन साची सेवा लग्ग, हरि हरि रसना नाउँ ध्यांअदा। मेल मिलावा सूरे सरबग, घर साचा वेख वखांयदा। जगत बुझाए लग्गी अग्ग, अमृत आत्म मेघ बरसांयदा। दरस दखाए उप्पर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध चुकांयदा। हँस बणाए बगला कग, सोहँ हँसा मोती चोग चुगांयदा। नाम प्याला प्याए साची मदि, दिवस रैण ख़ुमार जणांयदा। धुन वजाए अनहद नद, रागी राग आप अल्हांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आप आपणा मेल मिलांयदा। पंज विकारा देवे वढ्ढ, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। करे प्रकाश अन्धेरी खड्ड, नूर नुराना दीप जगांयदा। दिवस रैण लडाए लड्ड, दस्म दुआरी वेख वखांयदा। इक्क जणाए निरबाण पद, परमानंद आप जणांयदा। सच दुआरे आप सद्द, हरिजन साचे वेख वखांयदा। कलिजुग जूठा झूठा भार रिहा लद, वेले अन्त ना कोए उठांयदा। संगी साथी जाण छड्ड, साचा पल्लू ना कोए फड़ांयदा। अन्तिम वेला अन्तिम आई हद्द, ब्रह्मा विष्न शिव सर्ब कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठांयदा। हरिजन साचा जागया, जगावणहार आप करतार। मन उपजे इक्क बैरागया, एका शब्द सच्ची लिव तार। मेल मिलावा मोहण माध्या, घर मेला मीत मुरार। लेखा जाणे आदि जुगादया, जुगा जुगन्तर पावे सार। हरिजन फड़ फड़ बाहों आपे काढया, अग्नी अग्ग ल्ए उभार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार आप निरँकार। वेखणहार पुरख अकाला, दूसर संग ना कोए जणांयदा। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, लोकमात वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल निराला, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। शब्द बणाए इक्क दलाला, पंज तत्त ना गुर वखांयदा। काया वसे सच सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण सोभा पांयदा। दीपक जोती एका बाला, प्रकाश प्रकाश आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन नेत्र पेख्या, परम
❋
❋
पुरख करतार। पिछली मिटे लिखी रेख्या, अग्गे लिखणहार निरँकार। लेखा जाणे दर दरवेश्या, दर दर बणे आप भिखार। आपे सुत्ता बाशक सेजया, सांगोपांग ल्ए हुलार। आपे ब्रह्मा लिखे वेदया, गुण दाता वड भण्डार। आपे शंकर वेखे खुल्ल्हे केसया, जटा जूट अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल विच संसार। हरिसंगत वडियाई धन्न, हरि साचे मात बणाईआ। हरिसंगत वडियाई धन्न, लोकमात मात रुशनाईआ। हरिसंगत वडियाई धन्न, हरि साचे सच मन भाईआ। हरिसंगत वडियाई धन्न, हरि रागी राग सुणाईआ। हरिसंगत वडियाई धन्न, गुरसिख तेरी छप्परी छन्न छुहाईआ। हरिसंगत वडियाई धन्न, हरि नाम करी कुड़माईआ। हरिसंगत वडियाई धन्न, हरि हिरदे रहे वसाईआ। हरिसंगत वडियाई धन्न, घर साचे चढ़े चन्न, सुक्के रुक्खड़े हरे कराईआ। एका बेड़ा देवे बन्न्ह, नाम चप्पू इक्क लगाईआ। हरिसंगत तेरा कहिणा मन्न, अग्गे अग्गा दए वधाईआ। अन्धेर घोर विकारे देवे डंन, किशना शुक्ला बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संगत कोलों मंग वर, गुरसिख तेरी झोली पाईआ। हरिसंगत तेरी उत्तम ज़ात, हरि सतिगुर आप बणांयदा। हरिसंगत तेरे हथ्थ सच्ची दात, गुर सतिगुर मंग मंगांयदा। हरिसंगत तेरी इक्क प्रभात, दिवस रैण ना कोए वखांयदा। हरिसंगत तेरा साचा नात, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ांयदा। हरिसंगत तेरी आत्म खाट, हरि साचा आसण लांयदा। हरिसंगत चढ़ाए औखे घाट, गुरसिख साचे पार करांयदा। अग्गे रक्खे नेड़े वाट, दु:ख सुख विच रूप वटांयदा। पूरा करे पिछला घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची भिच्छया झोली पांयदा। वेखणहार हरि ब्रह्मण्ड, घट घट अंदर फोल फुलांयदा। त्रैगुण माया वण्डी वण्ड, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ांयदा। लेखा जाणे जेरज अंड, आप आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म कर्म आपणे हथ्थ रखांयदा। पंज तत्त नाता काया मन्दिर, मन मति बुध विच टिकाईआ। जोत जगाए अंदरे अंदर, दिस किसे ना आईआ। बैठा रहे अन्धेरी कंदर, आप आपणा मुख छुपाईआ। आपे कुक्खी लाया जंदर, आपे दए खुल्हाईआ। सर्ब जीआं हरि साचा बख्शंदड़, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। जीव जंत जग भागां मंदड़, भावी भाग विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूत सपूता झोली पाईआ। पूत सपूता सुत दुलारा, घर साचे सच सुहाया। दस दस मास दए आधारा, आप आपणी दया कमाया। पवण स्वासी इक्क सहारा, रसना जिह्वा आप चलाया। सो पुरख निरँजण खेल न्यारा, हँ ब्रह्म झोली आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत सन्तान हरि भगवान, आपणा लेखा दए लिखाया।
❋
❋
दोए हथ्थ चरन गुर सेव, दु:ख रोग रहिण ना पाईआ। नेत्र दरस अलक्ख अभेव, चिंता सोग मिटाईआ। रसना गाउणा साची जिह्व, सोहँ शब्द सहिज सुखदाईआ। काया लग्गे साचा मेव, पत डाली वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थो हथ्थ साची वस्त फड़ाईआ। एका हथ्थ हरिसंगत रंग, दूजे भिच्छया झोली पांयदा। दोए जोड़ मंगे मंग, अंग संग आप अख्वांयदा। लेखा जाणे काची वंग, रत्न अमोलक हीरा आप बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे साचा वर, जगत रोग आप गवांयदा। हरिसंगत सच दुआर, आत्म अन्तर रही ध्याईआ। रोग सोग चिंत निवार दु:ख दलिद्र दए गंवाईआ। मात पुत्त भरे भण्डार, कुक्खी कुक्ख सुहाईआ। जो जन मंगे शब्द आधार, शब्द अनादि धुंन सुणाईआ। जो जन मंगे दरस अपार, रातीं सुत्तयां दरस दिखाईआ। जो जन मांगे चरन प्यार, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। जो जन मांगे सचखण्ड दुआर, सचखण्ड निवासी दए वखाईआ। जो जन मांगे लक्ख चुरासी पार किनार, आवण जावण फंद कटाईआ। जो जन मांगे निर्मल जोत उज्यार, घर घर विच दीप जगाईआ। जो जन मांगे अमृत ठांडी ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। जो जन मांगे नानक गुर ठांडा दरबार, नानक दर्शन दए कराईआ। जो जन मांगे गोबिन्द घोड़ अस्वार, नीले वाला नीली धारों पार वखाईआ। जो जन मांगे हरिसंगत प्यार, गुरसिख नाता जोड़ जुड़ाईआ। जो जन मांगे तन हँकार, मन का मणका दए भवाईआ। जो जन मांगे जूठ झूठ शंगार, कूड़ कुड़यारा वेस वखाईआ। जो जन मंगे हरि साचा कन्त भतार, आत्म सेजा दए मिलाईआ। हरिसंगत तेरा दु:ख दर्द दए निवार, जो जन आए चल सरनाईआ। गुरसिख वसदा रहे सदा दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। लेखे लग्गा पुरख नार, बिरध बाल जवान माता कुक्ख एका रंग रंगाईआ। आपे उदर पावे सार, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। वडभागी हरि पाया दुआर, सतिगुर पूरा विछड़ कदे ना जाईआ। अन्तिम वेले होए सहार, आप आपणी गोद उठाईआ। सचखण्ड दुआरे देवे वाड़, जोती जोत आप मिलाईआ। घड़ी सुहञ्जणी सच दिहाढ़, घर पाया बेपरवाहीआ। ख़ुशी कराए बहत्तर नाड़, बन्दी बन्द आप कटाईआ। ग़रीब निमाणे जाए तार, आप आपणे गले लगाईआ। गुरमुख तेरा सच प्यार, लक्ख करोड़ी कीमत कोए ना पाईआ। हरिसंगत तेरा सच भण्डार, लोकमात वरते वरतावे पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीआं जंतां दु:खड़े हर, घर घर विच सुख उपजाईआ।
❋
❋
२३ फग्गण २०१६ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे घर
पिण्ड ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल
निरगुण रूप एकँकार, अकल कला वड वड्याईआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, पुरख अबिनाशी भेव ना राईआ। पुरख अकाला खेल अपार, खेलणहारा बेपरवाहीआ। वसणहारा सच दुआर, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। एका राग सच्ची धुन्कार, शब्द अनादी नाद अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण दाता हरि मेहरवान, आदि जुगादि समांयदा। इक्क इकल्ला खेल महान, खेलणहारा दिस ना आंयदा। तख्त निवासी श्री भगवान, सच सिँघासण आसण लांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क मकान, थिर घर आपे वेख वखांयदा। आदि निरँजण जोत महान, सो पुरख निरँजण आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखांयदा। एकँकारा खेल अपारा, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। शाहो भूप वड सिक्दारा, तख्त ताज आप हंढाईआ। हुक्मी हुक्म कर पसारा, हुक्म हुक्मी आप चलाईआ। अलक्ख अगोचर खेल न्यारा, बोध अगाध वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर निवासा पुरख अबिनाशा मंडल रास आप रचाईआ। मंडल रास पुरख सुल्तान, हरि साचा सच रचांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाण, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला दीन दयाला, आप आपणे रंग समांयदा। रंग रंगीला हरि करतार, घर साचे सोभा पाईआ। रूप रंग ना कोए सके विचार, दिस किसे ना आईआ। सति सरूपी साची धार, सति सतिवादी आप चलाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। नाद तूरत इक्क धुन्कार, हरि शब्दी शब्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसाए सच महल्ला बैठा रहे इक्क इकल्ला, दूसर कोए ना संग रखाईआ। इक्क इकल्ला खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, सगला संग रखांयदा। एकँकारा करे प्यारा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगांयदा। श्री भगवान बन्न्हे धारा, आप आपणी बणत बणांयदा। अबिनाशी करता अंदर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा खेल खिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ बण सिक्दारा, साचा दर आप सुहांयदा। सचखण्ड थिर घर ठांडा दरबारा, आप आपणा आसण लांयदा। दर दरवेश बणे चोबदारा, घर साचे साची सेव कमांयदा। खड़ग खण्डा ना कोई कटारा, शस्त्र बस्त्र ना कोए वखांयदा। पंज तत्त ना कोए आकारा, त्रैगुण मेल ना कोए मिलांयदा। रवि ससि ना कोए सतारा, ज़िमीं अस्मान ना बणत बणांयदा। मंडल
❋
❋
मंडप ना कोए अखाड़ा, गोपी काहन ना कोए नचांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए उज्यारा, चारे मुख ना कोए सालांयदा। करोड़ तेतीस ना कोए सहारा, सुरपति राजा इंद ना रूप वटांयदा। गुर पीर ना कोए अवतारा, साध सन्त ना कोए वखांयदा। मात पित ना कोए संसारा, भैण भइया ना वेख वखांयदा। महल्ल अटल ना कोए मुनारा, मन्दिर गुरूदुआर ना कोए उपांयदा। सत्त सरोवर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत ना वेख वखांयदा। ना कोई पुरख ना कोई नारा, नारी कन्त ना कोए हंढांयदा। सचखण्ड निवासी एकँकारा, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित भेव ना आंयदा। अजूनी रहित पुरख अकाल, एका रंग समाया। आपे चले अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब भेव ना राया। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। चरन भिखार बणाए काल महांकाला, दीन दयाल नाउँ धराया। आपणा दीपक आपे बाल, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, आप आपणा खेल खलाया। सचखण्ड दुआरे साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलांयदा। हरि पुरख निरँजण पावे सार, आप आपणी गणत गणांयदा। एकँकारा दए आधार, इच्छया भिच्छया आप वखांयदा। आदि निरँजण सांझा यार, दीपक दीप आप जगांयदा। पुरख अबिनाशी हो त्यार, आप आपणा वेस वटांयदा। श्री भगवान बोल जैकार, आप आपणा नाअरा लांयदा। पारब्रह्म खोल्ह किवाड़, रूप अनूप आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप वड्यांअदा। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, एका रंग समाया। पुरख अकाला आपे बणया आपणा सज्जणा, आप आपणा संग रखाया। ना घड़या ना भज्जणा, मूर्त अकाल वेस वटाया। आदि जुगादी आपणी आपे रक्खे लज्जणा, आप आपणा रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, आपणी झोली आप भराया। आपे बणे दर भिखारी, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। आपे करे सच सिक्दारी, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे निरगुण जोत कर उज्यारी, आपे नूर नूर विच टिकाईआ। आपे बणे वड भण्डारी, आपणी दात आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलाईआ। आपे मेल मिलंदड़ा, नारी कन्त भतार। आपे हरि हरि सेज सुहंदड़ा, थिर घर बैठ सच्चे दरबार। आपे आपणा रस भोग बलास करंदड़ा, निरगुण निरगुण कर प्यार। आपे सुत दुलारा उपजंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। आपे धुर फ़रमाणा हुक्म सुनंदड़ा, पूत सपूता कर कर ख़बरदार। लोआं पुरीआं रचन रचन्दड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल उसार। त्रैगुण माया हथ्थ वखंदड़ा, घाड़न घड़े अपर अपार। निराकार साकार रूप आप वटंदड़ा, विष्न रूप अपर अपार। अमृत नाभी आप सुहंदड़ा, आपे खिड़े सच्ची
❋
❋
गुलज़ार। आपे पंखड़ी मुख वखंदड़ा, आपे अंदरों आए बाहर। आपे ब्रह्मा नाउँ रखंदड़ा, पारब्रह्म खेल अपार। आपे सुन अगम्म रहंदड़ा, आपे वसे धूंआँधार। आपे शंकर जोत जगंदड़ा, आपणे रंग रवे करतार। शब्द दाता इक्क वखंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। शब्द दाता बेपरवाह, निरगुण आपणा सुत उपजांयदा। सचखण्ड दुआरे देवे सच सलाह, साचा हुक्मी हुक्म सुणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा दए लगा, सेवक सेवा सच करांयदा। एका अक्खर दए पढ़ा, सो पुरख निरँजण नज़री आंयदा। तख्त ताज इक्क वखा, धुर दरबारा आप सुहांयदा। राजन राज बेपरवाह, पारब्रह्म आपणा रूप वटांयदा। तिन्हां मेला सहिज सुभा, त्रैगुण साचा रंग रंगांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, एका मति तत्त वखांयदा। पंज तत्त मेल मिला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश झोली पांयदा। मन मति बुध विच टिका, निरगुण आपणा रूप छुपांयदा। घर विच घर दए सुहा, घर आपणा बंक बणांयदा। निरगुण दीपक इक्क टिका, जोत निरँजण डगमगांयदा। शब्द अनादी धुन उपजा, अनहद ताल वजांयदा। सर सरोवर इक्क वखा, अमृत झिरना आप झिरांयदा। आत्म सेजा डेरा ला, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी रचना रच, आपे अंदर वड़या सच्च, काया माटी भाण्डा कच्च आप वखांयदा। काया माटी कर त्यार, नौ दर खोल्ह खुल्हाईआ। पंचम पंच कर प्यार, पंचम नाद धुन सुणाईआ। पंचम मेला विच संसार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार अंग लगाईआ। पंचम राज जोग सिक्दार, पंचम लेखा बेपरवाहीआ। पंचम वेखे बंक दुआर, डूँग्घी भँवरी फोल फुलाईआ। पंचम तोड़े गढ़्ह हँकार, पंचम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। बणे विचोला आप निरँकार, शब्द शब्दी रूप वटाईआ। आसा तृष्ना करे प्यार, हउमे हंगता रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी अंदर वड़, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। लक्ख चुरासी अंदर वड़या, हरि साचा दिस ना आंयदा। आपणे पौड़े आपे चढ़या, महल्ल अटल आप सुहांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़या, आपे भन्न वखांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़या, अक्खर वक्खर आप जणांयदा। अग्नी हवन कदे ना सड़या, त्तत्व तत्त ना कोए रखांयदा। ना जन्मे ना कदे मरया, आवण जावण खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म आपणा रूप दरसांयदा। ब्रह्म ब्रह्म हरि खेल न्यारा, दीपक दीआ आप जगाईआ। अंदर वड़ पुरख करतारा, घट बैठा आसण लाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारा, भुल्ल रहे ना राईआ। लोकमात खेल अपारा, शब्द अनादी नाद वजाईआ। भगतन देवे इक्क आधारा, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। दरस दखाए अगम्म अपारा, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ उपजाईआ। जुग
❋
❋
जुग नाउँ हरि निरँकार, जन भगतां आप सुणांयदा। सन्तन मीता विच संसार, सच समग्री झोली पांयदा। गुरमुख अतीता ठांडे दरबार, घर साचे आप वड्यांअदा। गुरसिख पतित पुनीता करे करनेहार, पतित पापी आप तरांयदा। देवे नाम अनडीठा अगम्म अपार, अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा आप निरँकार, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। भगतन अंदर वसया, परम पुरख करतार। सन्तन मेटे अन्धेरी मस्सया, निरगुण जोत कर उज्यार। गुरमुखां दुआरे फिरे नस्सया, जुगा जुगन्तर साची कार। गुरसिख मार्ग एका दस्सया, मेल मिलाए कन्त भतार। तीर निराला एका कसया, बज़र कपाटी देवे पाड़। त्रैगुण माया मूल ना डस्सया, जिस जन मिल्या मीत मुरार। जगत विकारा चरनां हेठां झस्सया, नेड़ ना आए लोभ मोह हँकार। करे प्रकाश कोटन रव सस्या, दीपक दीआ कर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग ल्ए मात अवतार। हरि अवतारा खेल अपारा, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। नित नवित खेल न्यारा विच संसारा, हरि साचा आप करांयदा। भगत उधारा दुष्ट सँघारा, साख्यात रूप वटांयदा। नाम आधारा बोल जैकारा, हरिजन साचे आप उठांयदा। तेज़ कटारा मारे धारा, अगम्म अपारा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, हरि हरि आप करांयदा। आदि जुगादी अछल अछला, दिस किसे ना आंयदा। हरिभगतन जोती शब्दी रला, जोती जोत जोत जगांयदा। सच सिँघासण आत्म मल्ला, एका सेजा आप वछांयदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फोल फुलांयदा। गुरमुख फड़ाए आपणा पल्ला, दो जहान ना कोए छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस अपारा हरि सुल्तान, जुग जुग आप करांयदा। भगतन देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म अन्तर बूझ बुझांयदा। सन्तन देवे सच निशान, सच निशाना इक्क झुलांयदा। गुरमुख बणाए चतुर सुघड़ स्याण, चातरक तृखा आप बुझांयदा। गुरसिखां देवे इक्क ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। सतिजुग साचे हो प्रधान, रूप अनूप आप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। एका गुर एका वेस, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। एका दर इक्क दरवेश, एका आपणी अलक्ख जगाईआ। एका नर इक्क नरेश, नर नरायण वड वड्याईआ। एका आदि जुगादी रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। एका लिखणहार लेख, एका एका एक वड्याईआ। एका हुक्म जणाई ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराईआ। एका एक रिहा वेख, लक्ख चुरासी आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग रंग सति सतिवाद,
❋
❋
सो पुरख निरँजण आप रंगाया। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपे अन्त आपे आदि, मध आपणा खेल खलाया। आपे शब्द अनादी बोध अगाध, ब्रह्मा वेद ना कोए अल्हाया। आपे देवणहारा साची दाद, गुर अवतार रूप वटाया। आपे लोआं पुरीआं वजाए नाद, शब्द जैकारा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप दरसाया। जुग जुग रूप अपार, निरगुण सरगुण आप वखांयदा। लोकमात लै अवतार, आप आपणा नाउँ धरांयदा। सतिजुग साचे साची कार, करनी करता आप करांयदा। भगतां देवे भगती आधार, भगत भगवन मेल मिलांयदा। रंग अनमुल्ला एका चाढ़, काया चोली आप रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। रचन रचावणहार गोपाल, दूसर अवर ना कोए वखाईआ। आपे जाणे आपणी चाल, सतिजुग त्रेता वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, राम रूप आप वटाईआ। आपे रूप होए काल, काल रूप आप रखाईआ। आपे रावण देवे घाल, तीर कमान आप चलाईआ। हरिजन साचे ल्ए पछाण, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। सर सरोवर तोड़े माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। सतिजुग त्रेता पार किनारा, हरि द्वापर वेख वखांयदा। कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, कँवल नैण नैण मटकांयदा। पंचम मीता सच आधार, पंचम वेख वखांयदा। द्रोपद सुत पाए सारा, दर्योध्न मेट मिटांयदा। रथ रथवाही शाह सवारा, ख़ाली हथ्थ सृष्ट सबाई वखांयदा। अठारां अध्याए बोल जैकारा, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। आपे जाणे आर पार किनारा, आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी कार करांयदा। द्वापर उतरया आपणे घाट, हरि साचे पार उतारया। कलिजुग विछाई आपणी खाट, लोकमात आसण ला ल्या। कूड़ कुड़यारा खोल्ह हाट, जूठी झूठी वस्त विच टिका ल्या। खेले खेल बाज़ीगर नाट, घर घर आपणा स्वांग वरता ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म जणा ल्या। धुर फ़रमाणा हरि भगवान, जुग जुग आप सुणांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर प्रधान, अन्तिम मेल मिलांयदा। कलिजुग वेखे जगत निशान, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पांयदा। सत्तां दीपां इक्क ज्ञान, एका हुक्म सुणांयदा। माया ममता मदि पीण खाण, काया चोली रंग रंगांयदा। हरि का नाम ना सके कोई पछाण, अन्ध अन्धेर एका छांयदा। रवि ससि ना चढ़े कोई बिबाण, जोत निरँजण ना कोई जगांयदा। साची सक्खी ना मेला होए काहन, नाम बंसरी ना कोई वजांयदा । सीता सुरती ना मिले राम, शब्द हाणी ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धरांयदा। वेस अवल्ला राणी अल्ला, हरि साचे आप वटाया। बिस्मिल रूप इक्क इकल्ला, निरगुण बैठा खेल खलाया। कलमा अमाम एका घल्ला,
❋
❋
सच हदीस इक्क सुणाया। मूसा ईसा फड़ाया पल्ला, आप आपणे लड़ बंधाया। फर्श ख़ाकी इक्क मसला, लोकमात हेठ विछाया। अर्श कुर्श डेरा मला, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कायनात वेख वखाया। कायनात मार झाकी, परवरदिगार वेख वखांयदा। बेऐब बणया आप साकी, भर प्याला जाम प्यांअदा। आपे चढ़या आपणे राकी, साचा अश्व आप दौड़ांयदा। लेखा कोई ना जाणे बन्दा ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक सर्ब वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। हुक्मे अंदर हरि वरतारा, हरि वड्डा वड्याईआ । शब्द सरूपी खेल अपारा, कलमा नबी आप जणाईआ। लेखा जाणे मुहम्मदी यारा, दर घर साचा फोल फुलाईआ। हक हकीकत खेल अपारा, लाशरीक वेख वखाईआ। मुकामे हक एका नाअरा, ऐनलहक आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा कलमा आप पढ़ाईआ। आपणा कलमा जगत हदीश, नूर इलाही आप अल्हांयदा। आपे गाए बतीस तीस, तीस बतीस आप सुणांयदा। आपणा पीसण आपे पीस, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप अपणा भेव खुल्हांयदा। आपणा भेव आपे खोल्ह, हरि साचा सच जणांयदा। एका कलमा आपणा बोल, चौदां लोक आप जणांयदा। अर्श फर्श कुर्श वज्जे ढोल, हरि मृदंगा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। अञ्जील कुराना बन्न्ही धार, लोकमात कुड़माईआ। शरअ शरीअत कर विचार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। राजा रईयत करे ख्वार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। जगत हकीकत जाए हार, शाह हकीर रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। वेस वटाए हरि निरँकारा, निरगुण निरगुण नाउँ उपजांयदा। नानक मेला विच संसारा, पंज तत्त चोला आप हंढांयदा। नाम सत बोल जैकारा, चार वरनां आप समझांयदा। ऊँचां नीचां पार किनारा, राउ रंकां एका रंग रंगांयदा। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, आप आपणे गले लगांयदा। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकारा, उच्चे टिल्ले फोल फुलांयदा। साचा वणज कराए इक्क वणजारा, चौदां हट्टां माण गवांयदा। चौदां तबकां करे किनारा, कोट कोटन विच समांयदा। मेल मिलावा इक्क इकँकारा, पुरख अकाल इक्क वखांयदा। वरनां बरनां वसे बाहरा, ज़ात पात ना कोई जणांयदा। हरि का शब्द इक्क निराकारा, साचा गुर इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी मेल मिलांयदा। शब्द गुर सच्चा सूरबीर, नानक पंज तत्त सालाहीआ। जन भगतां कढ्ढे हउमे पीड़, आप आपणी दया कमाईआ। सन्तन मारे साचा तीर, तीर निराला इक्क चलाईआ। गुरमुख चोटी चाढ़े अखीर, अद्धविचकार ना कोई वड्याईआ। गुरसिखां कट्टे
❋
❋
जगत जंजीर, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। वड दाता हरि पीरन पीर, गुर गुर एका रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द दए वड्याईआ। शब्द गुर वड बलवाना, आदि जुगादि समाया। खेले खेल दो जहाना, लोकमात वेस वटाया। नानक गाए नाम तराना, तार सितार निरँकार वजाया। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, घर घर सगन मनाया। साची सखी मिले कान्हा, मंडल रास आप रखाया। दरगाह साची देवे माणा, जिस जन निउँ निउँ सीस झुकाया। एका राग सुणाए गाना, अनहद साची सेवा लाया। देवणहारा धुर फ़रमाणा, शब्द शब्दी दए जणाया। कलिजुग अन्तिम होए वैराना, थिर कोए रहिण ना पाया। जीव जंत नाता जुड़े पंज शैताना, काम क्रोध होए हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। निरगुण नानक बोल जैकारा, लक्ख चुरासी गया सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम होए धूंआँधारा, झूठी रैण अन्धेरी छाईआ। मात पुत करे प्यारा, भैण भईआ सेज हंढाईआ। ना कोई दिसे मीत मुरारा, साक सैण ना कोई अख्वाईआ। सृष्ट सबाई होए विभचारा, हरि हरि कन्त ना कोई हंढाईआ। साध सन्त हरि भगवन्त ना करे कोई प्यारा, तन वेसवा शंगार कराईआ। गुर दर मन्दिर होए ख्वारा, धीआं भैणां राह तकाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सारा, निरगुण वेखे थाउँ थाँईंआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दए हुलारा, लोआं पुरीआं आप मिलाईआ। लोकमात ल्ए अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका हरि अपारा, शाह सुल्तानां दए जगाईआ। जन भगतां करे इक्क प्यारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा चुक्के समुंद सागर जगत छाहीआ। करे खेल अगम्म अपारा, एकँकार भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल विच संसारा, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। एका जोती दस अवतारा, गुर गोबिन्द मुख सालांहयदा। पूत सपूता बण दुलारा, घर साचे सोभा पांयदा। पुरख अकाल इक्क जैकारा, रसना जिह्वा एका गांयदा। आपे जाणे आर पार किनारा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। लेखा लिख धुर संसारा, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम आए वारा, धूंआँधार सर्ब वखांयदा। प्रगट होए हरि निरँकारा, निहकलंका नाउँ धरांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। एका शब्द बोल जैकारा, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। नाम खण्डा तेज कटारा, दो जहानां आप चमकांयदा। राज राजाना करे ख्वारा, सीस ताज ना कोई हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहार सूरा सरबंग, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एकँकारा वड वड्याईआ। प्रगट होए विच जहान, दो जहाना वेख वखाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, शब्दी ढोला एका गाईआ।
❋
❋
लक्ख चुरासी तोड़े माण, जगत अभिमाण रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ।