पहली चेत २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सो पुरख निरँजण वड मेहरबान, आदि जुगादि समांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल महान, निरगुण आपणा आप करांयदा। एकँकारा वड बलवान, भेव कोए ना पांयदा। आदि निरँजण जोत महान, नूर नुराना डगमगांयदा। अबिनाशी करता नौजवान, बिरध बाल ना कोई वखांयदा। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी आप झुलांयदा। पारब्रह्म वसे सच मकान, सच सिँघासण आसण लांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क मकान, छप्पर छन्न ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर दिस किसे ना आंयदा। सो पुरख निरँजण खेल महाना, हरि पुरख निरँजण आप करांयदा। एकँकारा गुण निधाना, जोत निरँजण डगमगांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क तराना, श्री भगवान आपे गांयदा। पारब्रह्म खेले खेल महाना, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल अपार, करे कराए हरि निरँकार, दिस किसे ना आंयदा। खेल अपारा हरि निरँकारा, आपणा आप करांयदा। वसणहारा धाम न्यारा, निरगुण आपणा घर वखांयदा। सचखण्ड वसाए बंक दुआरा, बंक दुआरी नाउँ धरांयदा। रवि ससि ना कोए सतारा, सूरज चन्न ना कोए चढ़ांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए सहारा, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज ना रचन रचांयदा। जंगल जूह ना कोए उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर ना फेरी पांयदा। वसणहारा धाम न्यारा, निरगुण दीवा बाती कमलापाती आपणा आप जगांयदा। साचे मन्दिर खोल्ह ताकी, आप आपणा मुख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। आदि जुगादी खेल अवल्ला, हरि साचा आप करांयदा। बैठा रहे इक्क इकल्ला, अकल कल नाउँ धरांयदा। वसणहारा जल थला, घट घट आपणा रूप वटांयदा। आपणे दीपक आपे बला, अज्ञान अन्धेर ना कोए वखांयदा। शब्द जोती आपे रला, सच संदेश सच तराना आपणा आप सुणांयदा। आदि जुगादी रहे हमेश, दूसर रंग ना कोए वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा खेल तमाशा शाहो शाबाशा, आपणा आप करांयदा। सचखण्ड निवासी हरि भगवान, आपणी खेल खलाईआ। सो पुरख निरँजण मार ध्यान, हरि पुरख निरँजण दए समझाईआ। एकँकारा कर पछाण, आदि
❋
❋
निरँजण ल्ए उठाईआ। श्री भगवान देवे दान, अबिनाशी करता झोली पाईआ। पारब्रह्म मंगे एका दान, दर दरवेश आपणी अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। रंग रंगीला हरि करतार, साचा रंग रंगांयदा। लालण लाल अगम्म अपार, कंचन रूप आप वटांयदा। सूहा वेस दर दरवेश अलक्ख अलक्खणा बोल जैकार, आप आपणी अलक्ख जगांयदा। चिट्टी धार खेल अपार, रूप अनूप आप दरसांयदा। पीला बस्त्र कर शंगार, सच सिँघासण आसण सोभा पांयदा। नीली धार खेल अपार, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। काला रंग सूरा सरबंग, आदि जुगादि जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। आपणे मन्दिर आपे लँघ, आप आपणा वेख वखांयदा। निशान चाढ़े सत्त रंग, सति सतिवादी आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त रंग निशाना कर त्यार, सचखण्ड दुआरे देवे चाढ़, दूसर दर ना कोए वखांयदा। सत्त रंग निशाना कर त्यार, सचखण्ड निवासी ख़ुशी मनाईआ। आपे वेखे वेखणहार, दूसर दिस किसे ना आईआ। निरगुण दाता निरगुण भिखारी निरगुण आपणी हथ्थीं देवे चाढ़, निरगुण आपे वेख वखाईआ। निरगुण शाह निरगुण घोड़ अस्वार, निरगुण आपणा आप दुड़ाईआ। निरगुण खण्डा तेज कटार तीर कमान निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। निरगुण शाह निरगुण सुल्तान, निरगुण राज निरगुण राजान, शाहो भूप वड वड्याईआ। देवे हुक्म धुर फ़रमाण, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे वेख वखाईआ। घर साचा हरि सुहञ्जणा, पुरख अबिनाशी आप सुहांयदा। जगे जोत आदि निरँजणा, दीवा बाती ना कोई टिकांयदा। आपणा बणया आपे सज्जणा, साक सैण नाउँ धरांयदा। आपणा पर्दा आपे कज्जना, आपणा पर्दा हथ्थ उठांयदा। ना घड़या ना भज्जणा, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड सच महल्ला आप वसाए इक्क इकल्ला, सच सिँघासण आसण लांयदा। सच सिँघासण पुरख करतारा, आपणा आसण लाईआ। देवे धुर फ़रमाणा अगम्म अपारा, आप आपणा हुक्म जणाईआ। ना कोई दिसे चोबदारा, दुआरपाल ना कोई टिकाईआ। ना कोई निउँ निउँ करे निमस्कारा, चरन सीस ना कोए रखाईआ। ना कोई बोले कूके नाअरा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। इक्क इकल्ला परवरदिगारा, बेऐब ख़ुदाई बैठा जल्वा नूर इलाहीआ। राम रूप निराकारा, निरगुण आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा तख्त आपे रिहा सुहाईआ। तख्त सुहावा हरि सुल्तान, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। सत्त रंग झुलाए इक्क निशान, सचखण्ड दुआरे आप वखांयदा। दूजा देवे धुर फ़रमाण, सो पुरख निरँजण हुक्म जणांयदा। हरि पुरख निरँजण कर ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। एकँकारा सुणे ला ला कान, आप आपणा राह तकांयदा। आदि निरँजण वड बलवान,
❋
❋
सेवक सेवा मुख करांयदा। अबिनाशी करता बण राजान, आप आपणे सीस टिकांयदा। श्री भगवान खेल दरबान, दर दरवेस अलक्ख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मुख पंचम ताज धुरदरगाही साचा राज, सचखण्ड दुआरे आप बणांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। पंचम मुख पंच उज्यारा, पंचम वेखे बेपरवाहीआ। दिस ना आए विच संसारा, नेत्र नैण दरस कोए ना पाईआ। आदि जुगादी खेल न्यारा, आप आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे तख्त सोभावन्त खेले खेल श्री भगवन्त, आप आपणा हुक्म चलाईआ। आपणी इच्छया धुर फ़रमाणा, साचा हुक्म जणांयदा। सचखण्ड निवासी हरि हरि राणा, आप आपणा तख्त सुहांयदा। आपे जाणे आपणा भाणा, भेव कोई ना पांयदा। आपे पहरे आपणा बाणा, रूप अनूप आप वटांयदा। आपे शाह आपे सुल्ताना, शहनशाह आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आपणा हुक्म सच दरबार, हरि साचा सच जणाईआ। सो पुरख निरँजण करया ख़बरदार, हरि पुरख निरँजण ल्ए उठाईआ। एकँकारा कर ध्यान, आदि निरँजण मेल मिलाईआ। श्री भगवान वेखे इक्क निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। पुरख अबिनाशी पंचम मुख ताज सुहान, तख्त ताज दए वड्याईआ। ना कोई दीसे दर दरबान, आपणी इच्छया आपे ल्ए प्रगटाईआ । सुत दुलारा नौजवान, हरि शब्दी शब्द उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। सुत दुलार कर त्यार, सचखण्ड दुआरे आप बहाया। निरगुण करे सच प्यार, सच साचा मेल मिलाया। तेरा रूप अपर अपार, मेरा बंस नाउँ उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी धार तेरा तेरे विच रखाया। शब्द दुलारे हो त्यार, हरि साचा सच जणांयदा। लोआं पुरीआं कर त्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचांयदा। विष्न देणा इक्क अधार, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। कँवली कँवला कर उज्यार, ब्रह्मा सुत सुत अख्वांयदा। अबिनाशी अचुत्त खेल अपार, आपणी रुत्त आप सुहांयदा। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप अख्वांयदा। आपे ब्रह्मा कर पसार, चारे मुख मुख सालांहयदा। आपे देवे शंकर धार, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपे तिन्नां वसया बाहर, भेव कोए ना पांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, साची वस्त नाल रलांयदा। पंज तत्त करे उज्यार, पंज पंचीस वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी इक्क आधार, घड़ भाण्डे आप रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी घाड़ण घड़या, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाईआ। पुरख अबिनाशी अंदर वड़या, दिस किसे ना आईआ। मन मति दुआर किसे ना फड़या, बुध मतवाली रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजून रहित
❋
❋
पुरख अकाल, खेले खेल दीन दयाल, आप आपणी दया कमाईआ। दीन दयाला हरि गोपाला, अकल कला वरतांयदा। लक्ख चुरासी खेल निराला, आप आपणी रचन रचांयदा। त्रैगुण माया पा जंजाला, शब्द डोरी नाल बंधांयदा। खेले खेल हरि निराला, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपणी वण्ड हरि हरि वण्डे, भेव कोई ना पांयदा। लोआं पुरीआं खेले खेल ब्रह्मण्ड खण्ड खण्डे, खण्ड खण्ड आपणा आप करांयदा। आपे जाणे जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज मेल मिलांयदा। आपे जाणे आर पार कन्ढ्ढे, अद्धविचकारे डेरा लांयदा। आपे चढ़े साचे डण्डे, आपणा डण्डा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्ड करे करतार, सतिजुग त्रेता द्वापर विच संसार, आपणा मार्ग आपे लांयदा। वण्डे वण्ड पुरख अकाला, भेव कोई ना पांयदा। ब्रह्मे दस्से राह सुखाला, चारे वेदां मुख सुणांयदा। सेवा लाए काल महांकाला, धर्म राए रंग रंगांयदा। चित्रगुप्त फल वेखे लग्गा डाल्हा, लाड़ी मौत तोड़ तुड़ांयदा। लेखा जाणे शाह कंगाला, ना भेव कोई छुपांयदा। जन भगतां पाए शब्द सरूपी तन साची माला, अजपा जाप आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्ला पुरख अकाल, आपणा आप कराईआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द वजाए ताल, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। भगतन देवे साची घाल, नाम भगती झोली पाईआ। लोकमात आए बण बण दलाल, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। पंज तत्त माटी भाग लगाए काया खाल, आप आपणा मुख छुपाईआ। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरा दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। सतिजुग नाउँ रक्ख करतार, लोकमात वेस वटांयदा। हरिजन साचे जाए तार, आप आपणा मेल मिलांयदा। भगतन देवे नाम आधार, एका वस्त झोली पांयदा। लेखा जाणे वार अठार, अठ्ठ दस फोल फुलांयदा। सतिजुग तेरा पार किनार, त्रेता आपणे रंग रंगांयदा। लंका तोड़ गढ़्ह हँकार, राम रामा वेख वखांयदा। सति सवाणी कर प्यार, सीता सुरती इक्क प्रनांयदा। ग़रीब निमाणे जाए तार, आप आपणे गले लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेल खलंदड़ा हरि भगवन्त, भेव कोए ना पांयदा। लेखा जाणे साचे सन्त, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। गुरमुख मिलावा नारी कन्त, आप आपणे अंग लगांयदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जांयदा। जुग जुग महिमा गणत अगणत, वेद कतेब भेव कोए ना पांयदा। आपे आदि आपे अन्त, मध आपणा डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार, जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर
❋
❋
डगमगांयदा। त्रेता त्रिया पार किनारा, त्रैगुण भेव भिन्न ना राईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, आप आपणा रूप वटाईआ। आपे बणे जगत लिखारा, पुराण अठारां आपे गाईआ। आपे कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण रूप अनूप आप वटाईआ। आपे गीता ज्ञान दए सहारा, अठारां अध्याए रसना गाईआ। आपे पंचम करे प्यारा, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। आपे रथ रथवाही खेले खेल अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, द्वापर तेरा अंक अंक समाईआ। द्वापर अंक अंक हरि लेखा, दिस किसे ना आंयदा। वेद व्यासे नेत्र पेखा, रसना जिह्वा गांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसा, सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। जन भगत दुआरे बणे दर दरवेशा, जुग जुग आपणी अलख जगांयदा। भेव ना पाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, करोड़ तेतीसा राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला आपणा नाउँ धरांयदा। दीन दयाला खेल अपार, आपणा आप कराईआ। कलिजुग रूप अपर अपार, नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा चारे कूट आप चढ़ाईआ। पंचम पंच पंच प्यार, पंचम वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा खेल अपार, हरि साचा आप खिलाईआ। कलिजुग खेल सच महल्ला, हरि साचा सच करांयदा। चौदां तबकां एका नर वखाए राणी अल्ला, आप आपणा नाउँ जणांयदा। कलमा अमाम फड़ाया पल्ला, नबी रसूलां आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार बंधांयदा । कलमा अमाम नूर इलाही, जल्वा जल्वा हरि भगवानयां। खेले खेल बेपरवाही, दो जहानां इक्क निशानयां। जूठी झूठी करे शाही, शाह सुल्तान वड बलवानयां। नाता तोड़े भैणां भाई, सज्जण मीत ना कोए अख्वानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगानयां। ईसा मूसा पार किनार, संग मुहम्मद करे कुड़माईआ। वेखणहारा चार यारा, चौदां तबक दए हलाईआ। हक हकीकत खोल्ह किवाड़ा, बंक दुआरा इक्क जणाईआ। धुर दरगाही साचा लाड़ा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। पावे सार ज़िमीं अस्मान नौ खण्ड पृथ्मी वेखे इक्क अखाड़ा, लोआं पुरीआं फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगाईआ। रंग अमोला हरि निरँकार, आपणा आप रंगांयदा। पंज तत्त चोला कर त्यार, निरगुण निरगुण विच मिलांयदा। सरगुण बोला बोल जैकार, नानक नाम धरांयदा। नाम सति वणज वपार, चार वरन आप करांयदा। एका नाम नाम करतार, करनी करता आप दृढ़ांयदा। धरनी धरत धवल दए सहार, साचा बेड़ा आप चलांयदा। रसना गाए सोहँ धार, सो पुरख निरँजण इक्क मनांयदा। हँ ब्रह्म करे प्यार, दूई द्वैत ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। नानक मेला पुरख अकाल, घर साचे सच
❋
❋
मिलांयदा। वेखणहारा दीपक मस्तक साचा थाल, गगन गगनंतर आप सुहांयदा। सर सरोवर आत्म अन्तर भरया ताल, सच भण्डारा आप वरतांयदा। एका वस्त नाम धन सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना हथ्थ फड़ांयदा। चरन भिखार कराए काल महांकाल, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका हुक्म सुणांयदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, हरि साचा सच जणांयदा। नानक सतिगुर सुणे सच ध्याना, आप आपणा वेख वखांयदा। मातलोक कूड़ो कूड़ होए प्रधाना, सच सुच ना कोए जणांयदा। ना कोई दिसे शाह सुल्ताना, तख्त ताज ना कोए सुहांयदा। मिले ना मेल श्री भगवाना, चार वरन सर्ब कुरलांयदा। नाम ना देवे कोई दाना, भिखक भिच्छया झोली कोए ना पांयदा। कवण रूप खेले खेल गुण निधाना, नानक निरगुण आप जणांयदा। निहकलंकी पहरे बाणा, लिख्या लेख ना कोए मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती शब्द संदेश, लेखा जाणे दस दस्मेश, दर दरवेश वेस वटांयदा। दस दस्मेश दर दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल बणाया सुत दुलारा, आप आपणा नाउँ वटाईआ। पंचम मीता पंच प्यारा, पंचम पंच करे जणाईआ। पंचम नाद धुन जैकारा, पंचम शब्द शब्द सुणाईआ। पंचम खड़ग खण्डा कटारा, पंचम चण्ड प्रचण्ड चमकाईआ। पंचम अमृत देवे ठंडी ठारा, सांतक सति सति वरताईआ। पंचम सीस बन्न्हे दस्तारा, मुख आपणे मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा हरि भगवान, आपणा आप चलांयदा। गुर गोबिन्द सिँघ नौजवान, सूरबीर आप उठांयदा। साचा खण्डा सच कृपाल, सच भगौती श्री हथ्थ फड़ांयदा। सच वखाए इक्क निशान, सचखण्ड दुआरा आप जणांयदा। शाह सुल्तान राज राजान, सर्ब सीस झुकान, सीस ताज ना कोए टिकांयदा। पुरख अकाल एका गान, दूजा नाम ना कोए वड्यांअदा। एका चमके साचा भान, कोटन कोटि शमां आप जलांयदा। एका राग वजाए तान, दूजा ताल ना कोए अल्हांयदा। एका देवे धुर फ़रमाण, साचा हुक्मी हुक्म सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, पुरख अबिनाशी आपणा रूप वटांयदा। लेखा जाणे सीता राम, गणपति गणेश ब्रह्मा विष्न महेष, आपणी झोली पांयदा। रूप वटाए कृष्ना काहन, वेद व्यासा ध्यान लगांयदा। ईसा मूसा कर परवान, संग मुहम्मद देवे इक्क ईमान, शरअ शरीअत इक्क जणांयदा। नानक गोबिन्द सच निशान, आप झुलाए दो जहान, वाली दो जहानां वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड मृगेश आपणा वेस वटांयदा। वड मृगेश नर नरेश, दस दस्मेश आप उठाईआ। लेखा जाणे रिखी केश, केशव आपणा रूप वटाईआ। आदि जुगादी रिहा वेख, मुख
❋
❋
मुखड़ा आप छुपाईआ। आपे लिखणहारा लेख, लिख्या लेख दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। गुरू गोबिन्द सिँघ गोबिन्द सूरा, हरि गोबिन्द रंग रंगाया। शब्द नाद अनादी तूरा, तुरीआ राग आप सुणाया। आसा मनसा करे पूरा, पतिपरमेश्वर नाउँ धराया। आदि जुगादी हाज़र हज़ूरा, ना मरे ना जाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, सच सुच्च नाता आप बंधाया। बख्शणहारा साची धूढ़ा, मस्तक टिक्का आप लगाया। काया चोली रंगण रंग चढ़ाए गूढ़ा, उतर कदे ना जाया। मूर्ख मूढ़ बणाए चतुर सुघड़ , आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाया। गोबिन्द सुण हरि फ़रमाणा, हरि हरि विच आप मिलांयदा। तेरा रूप श्री भगवाना, मैं मेरी मेट मिटांयदा। तेरा नाद तेरा तराना, सुर ताल इक्क वजांयदा। तेरा तेरी हथ्थीं बध्धा गानां, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। तेरा उठाए सच निशानां, दो जहानां आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे आप मुकांयदा। लेखा हरि मुकावणा, भेव किसे ना राया। चारे वेदां मुख शर्मावणा, ब्रह्मा गा गा थक्का रसना जिह्वा हो हलकाया। शास्त्र सिमरत लेखा लेख ना किसे जणावणा, लेखा लिख ना सके कोई राया। अठारां अध्याए गीता एका रूप दरसावणा, पुरख अकाल वड वड्याआ। अञ्जील कुरानां ढोला गावना, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहया। खाणी बाणी इक्क समझावणा, प्रभ साचे पद तराया। हरि का भेव किसे ना पावणा, गुर गोबिन्द आप समझाया। तेरा साचा डंक वजावणा, शब्दी तेरा नाउँ रखाया। तेरा नगर खेड़ा फेर वसावणा, सम्बल नाउँ रखाया। अन्त विछोड़ा आप करावणा, पंज तत्त नाता तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाया। भेव खुलंदड़ा हरि भगवान, एका एकंकारया। खेले खेल दो जहान, लोकमात ल्ए अवतारया। देवणहारा साचा दान, साची वस्त इक्क वखा रिहा। हरिजन मेला गोपी काहन, घर बंसरी नाम वजा रिहा। सीता सुरती मेला राम, जगत बनवास आप कटा रिहा। नानक नाम देवे सतिनाम, नाम सति इक्क समझा रिहा। गुर गोबिन्द तेरा नगर ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखा रिहा। तेरी माटी काया चाम, हड्ड मास नाड़ी रत्त, गुरमुखां रंग रंगा रिहा। तेरा चार वरन पकड़े दाम, दामनगीर आप बणा रिहा। कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम, तेरा नूर चन्द चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझा रिहा। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ कर परवाना, पारब्रह्म मेल मिलाया। तूं दाता हउँ बीना दाना, सेवक सेवा सच कमाया। आदि जुगादी तेरा निशाना, गुर पीर रहे झुलाया। बिन तेरे दिसे ना कोए टिकाणा, पुरख अकाल इक्क वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा
❋
❋
लेखा गया समझाया। साचा लेखा गढ़्ही चमकौर, हरि पुरख निरँजण आप जणांयदा। सो पुरख निरँजण वेखे अन्ध घोर, चारों कुंट अन्धेरा छांयदा। एकँकारा पकड़णहारा ठग्ग चोर, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। आदि निरँजण जोती नूर देवे जोड़, नूरो नूर डगमगांयदा। श्री भगवान चढ़े घोड़, नीला नीली धार वेख वखांयदा। अबिनाशी करता आपे दौड़, आप आपणा सीस टिकांयदा। पारब्रह्म प्रभ लाया पौड़, लोकमात वेख वखांयदा। गुरमुखां बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ आप बरसांयदा। लक्ख चुरासी रीठा वेखे मिट्ठा कौड़, जो घड़या भन्न वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला एका रंग रंगाए गुरू गुर चेला, सीस ताज आपणी हथ्थीं आप पहनांयदा। चेला गुर एका धार, एका रंग रंगाया । आपणे सीस रक्ख दस्तार, गुरमुख साचे सच वड्याआ। अन्तिम कलिजुग पावे सार, लहिणा लहिणा दए चुकाया। लेखा करे सच दरबार, पुरख अकाल विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रूप वटाया। रूप वटंदड़ा हरि भगवाना, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। खेले खेल नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। शब्द अनादी धुर फ़रमाणा, आदि जुगादि सुणाईआ। शाहो भूप वड राज राजाना, शहनशाह आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखाईआ। निहकलंक नाउँ रक्ख, हरि आपणा आप प्रगटाया। वीह सौ बिक्रमी हो प्रतक्ख, जोती जामा वेस वटाया। वीह सौ इक्क लेखा लिख, दूई द्वैती मेट मिटाया। तीजे नेत्र आपे पेख, हरिजन साचे ल्ए जगाया। चौथे पद लाए मेख, पंचम मेला सहिज सुभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाया। वीह सौ बिक्रमी हो त्यार, लोकमात करी रुशनाईआ। सोलां बरस छुप्या रिहा विच संसार, आप आपणा पर्दा आपे पाईआ। तीर्थ तट्टां आप विचार, गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले वेख वखाईआ। साधां सन्तां जाणे सार, अंदर मन्दिर खोज खुजाईआ। डूँग्घी भँवरी वेखे अन्ध अँध्यार, सुखमन नाड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ । कोए ना करे कलिजुग पार, सर सरोवर कोए ना नहावण जाईआ। काग रले कागां डार, हँस हँसमुक्ख चोग ना कोए चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। सम्मत सतारां पहली चेत्र, हरि साचे सच जणाईआ। पुरख अबिनाशी लोकमात आया साचे खेत्र, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। राष्ट्रपती खोल्हणा नेत्र, हरि साचा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस ताज इक्क टिकाईआ। राष्ट्रपती उठ नादान, राज इंदर प्रशादि हरि साचा आप सुणांयदा। प्रगट होया वाली दो जहान, भरम भुलेखा सर्ब मिटांयदा।
❋
❋
राज ताज तख्त सर्ब मिट जाण, शाह सुल्तान ना कोए अख्वांयदा। लोकमात ना रहिणा किसे दा माण, माण अभिमानी आप मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा शब्द संदेशा आप सुणांयदा। राष्ट्रपती उठ उठ जाग, पंडत नहर नाल रलावणा। माझे देस लग्गा भाग, प्रभ साचे सच लिखावणा। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गणी आग, अग्गे हो ना किसे बचावणा। शाह सुल्ताना उडदे दिसदे काग, साची चोग ना किसे चुगावणा। बिन हरि पकड़े ना कोए वाग, देस प्रदेसां आप सुणावणा। जो जन सरनाई जाए लाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा देवे वर, सोया लोकमात उठावणा। नेत्र नैण लैणा खोल्ह, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा बोल, शब्द अगम्मी आप सुणाईआ। सत्तां दीपां वज्जे ढोल, सत्त रंग निशाना दए गवाहीआ। तोलण आया पूरे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जीआं जंतां खेले होली होल, धरनी हौला पार कराईआ। पूरा करन आया कौल, गोबिन्द कीता भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह सुल्तानां रिहा जगाईआ। राष्ट्रपति मार ध्यान, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। सत्त रंग चढ़ाया इक्क निशान, शब्द खण्डा हथ्थ चमकांयदा। आपे बणे शाह सुल्तान, राज राजान हरि अख्वांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क मकान, पारब्रह्म आप सुहांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगांयदा। कलिजुग अन्तिम चुकणी काण, थिर कोए रहिण ना पांयदा। शाह सुल्तान होण हैरान, बीआबान राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ खण्ड पृथ्मी आप उठांयदा। राष्ट्रपति हरि साचा पकड़ उठांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आया, माझे देस जोत जगांयदा। सम्बल नगरी धाम सुहाया, गुर गोबिद शब्द चलांयदा। एका डंका नाम वजाया, पुरख अकाल खेल खिलांयदा। दिस किसे ना आया, सालस आपणा रूप वटांयदा। निरगुण सरगुण बण के धाया, काल महांकाल चरनां हेठ दबांयदा। आप आपणा भार वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, साचा लेखा लेख लखांयदा। लेखा लिखणहार गोपाल, भुल्ल रहे ना राईआ। फल ना दिसे किसे डाल, पत झड़ कलिजुग आप कराईआ। सिर ते कूके सभ दे काल, ना सके कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। साचा लेखा धुर फ़रमाणा, दर दुआरे आंयदा। सम्मत सतारां अस्सू तिन्न दिवस होए सुहाणा, हरि मेला मेल मिलांयदा। कलिजुग हथ्थीं बन्न्हे गाना, घर घर सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लेखा दस्से हरि, दिवस दिहाढ़ा आप जणांयदा। अस्सू तिन्न मिलणा मेल, राष्ट्रपति दए जणाईआ। खेले खेल गुरू गुर चेल, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। कट्टणहारा धर्म
❋
❋
राए दी जेल, आवण जावण फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अस्सू तिन्न आउणा दुआर, हरि मेला मेल मिलन्नयां। आपणे नेत्र वेख लैणा संसार, कवण दुआर चढ़े सच चन्नयां। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, आदि जुगादी फिरे भन्नया। शब्द सरूपी मारे मार, जो अड़या सो अग्गे डन्नयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्ची कूके करे पुकार, जो घड़या सो भन्नयां। हरिजन आउँणा दर दरवाज़ा, हरि साचा सच समझांयदा। पुरख अबिनाशी ग़रीब निवाज़ा ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, साचा खण्डा इक्क चमकांयदा। ना कोई दिसे राजन राजा, तख्त ताज सर्ब मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे भेज, जोती नूर वखाए तेज, लेखा जाणे जिउँ शमस तबरेज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम धार, आपणे हथ्थ रक्खी करतार, दूसर हथ्थ ना किसे रखांयदा। पन्थ ख़ालसा गुर गुर धार, हरि सतिगुर शब्द जणाईआ। नानक निरगुण कर प्यार, चार वरन करे कुड़माईआ। गोबिन्द मीता मीत मुरार, सिँघ सिँघ रूप वटाईआ। सच वखाए इक्क दुआर, ऊँच नीच भेव ना राईआ। सर अमृत अमृत सति भण्डार, सर सरोवर इक्क वखाईआ। नहा नहा थक्के जीव गंवार, काग हँस ना रूप वटाईआ। जो जन सतिगुर पूरे करे प्यार, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। काया तोड़े गढ़्ह हँकार, गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। गुर अर्जन बणया मीत मुरार, घर साचे वेख वखाईआ। गोबिन्द लेखा अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम आई वार, प्रभ साचा खेल खलाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। अंदर वड़या गुर करतार, गुर शब्दी नाउँ धराईआ। पुरख अकाल मीत मुरार, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका आपणा रूप दरसाईआ। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा, अनुभव प्रकाश समाया। शब्दी देवे नादी तूरा, नाद अनादी राग सुणाया। आसा मनसा करनहारा पूरा, पूर्ब लहिणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंक सतिगुर हरि हरि, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। सच प्याला नाम देवे भर भर, आपणी हथ्थीं जाम उठाईआ। दरस दिखाए अंदर वड़ वड़, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे घड़ घड़, घड़न भन्नणहार आप हो जाईआ। उच्चे पौड़े आपे चढ़ चढ़, आपणा मन्दिर आप सुहाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़ पढ़, वाह वा गुरू फ़तह गज़ाईआ। आपणी अग्नी आपे सड़ सड़, आपणा हवन आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भरम भुलेखा दए कढ्ढाईआ। प्रगट होया हरि मेहरबाना, गुरमुखां आप जणांयदा। शब्द
❋
❋
वखाए तीर निशाना, तीर तीरां आप चलांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, पारब्रह्म नाउँ धरांयदा। हरिजन मेला दो जहानां, गुरसिख सिँघ आप समांयदा। आवण जावण चुक्के काणा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। उठणा जाग हरि हरि आया, हरि सच्चा सच वड्याईआ। वरन बरन हरि मेट मिटाया, चार वरन इक्क सरनाईआ। चौथा जुग दए गवाहया, कलिजुग अन्त रहिण ना पाईआ। साची सिख्या सिख दए समझाया, बिन हरि ना अवर सरनाईआ। कागद कलम ना लिखे राया, लेख अलेखा बेपरवाहीआ। पंडत पांधे भेव ना आया, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मुक्ट साचा ताज, सिर रक्खे आप ग़रीब निवाज़, दूसर सीस ना किसे टिकाईआ। सोहे सीस ताज जगदीश, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। लेखा चुक्कणा बीस इकीस, हरि साचा आप चुकाईआ। लहिणा जाणे राग छतीस, रसना जिह्वा रही गाईआ। अञ्जील कुराना वेखे हदीस, कलमा नबी कवण पढ़ाईआ। वेद पुराण पीसण रहे पीस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वण्डाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाली ख़ीस, त्रैगुण बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सतिजुग साची धार आप बंधाईआ। सतिजुग साची धार चलावणी, पारब्रह्म गुर करतार। कलिजुग तेरी रीत मिटावणी, नाता तोड़ सर्ब संसार। जन भगतां पूरन करे भावणी, देवे दरस अगम्म अपार। नेड़ ना आए कामन कामनी, मारे तत्त पंच हँकार। दरगाह साची देवे ज़ामनी, इक्क इकल्ला एकँकार। मिटे रैण अन्धेरी शामनी, साचा चन्द करे उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग लावे आप निरँकार। सतिजुग साचा हरि लगावणा, निरगुण जोती जामा धार। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकावणा, चौथे जुग आई हार। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावणा, राउ रंकां कर ख्वार। गुरमुख साचे आप जगावणा, आप आपणी किरपा धार। एका सोहँ अक्खर पढ़ावणा, चार वरनां कर प्यार। दूई द्वैती पन्ध मुकावणा, आसा तृष्ना देवे मार। काया चोली रंग रंगावणा, रंगणहार आप करतार। भैणां भाई ऊँच नीच आप बणावणा, नाता जोड़ विच संसार। शब्द खण्डा हथ्थ उठावणा, तिक्खी रक्खे दोवें धार। हरि का हुक्म ना किसे मिटावणा, ना कोई मेटे मेटणहार। जो घड़या सो भन्न वखावणा, कल कल्की ल्ए अवतार। अमाम मैहन्दी नाम धरावणा, मुस्लिम नूर इलाही ल्ए उभार। कलमा आपणा आप पढ़ावणा, हक हकीकत वेख वचार। लाशरीक आप अख्वावणा, ख़ुदी ख़ुदाई देवे मार। अज़मत आपणे हथ्थ रखावणा, गफ्लत करे ना परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बेड़ा करे त्यार। कलिजुग अन्तिम मुक्कणा, हरि साचा आप मुकाईआ। हरि का भाणा कदे
❋
❋
ना रुकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हरया बूटा सारा सुक्कणा, बिन सतिगुर पूरे अमृत जाम ना कोई प्याईआ। सिँघ शेर लोकमात नहीं लुकणा, प्रगट होया बेपरवाहीआ। पातशाहां दे घर जा जा बुक्कणा, सम्मत सत्तरां दए गवाहीआ। सिर ताज रक्ख दो जहानां आदि शक्ति तेरे दुआरे झुकणा, जोत निरँजण ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम दए खपाईआ। कलिजुग अन्तिम आप खपाउणा, हरि साचा खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी मेट मिटाउणा, बचया कोए रहिण ना पांयदा। जल थल महीअल फेरा पाउणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखांयदा। शाह सुल्तानां साची सेज किसे ना मिले सौणा, तख्त ताज ना कोए हंढांयदा। घर घर गुर दर मन्दिर मस्जिद किसे ना मिले गाउणा, राग ताल ना कोए वजांयदा। छत्र झुलाए ना कोए पाउणा, उँणंजा पवण आपणे चरनां हेठ दबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पन्ध मुकांयदा। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाउणा, हरि साचे साची जोत जगाईआ। लोआं पुरीआं आप उठाउणा, सत्तां दीपां दए उठाईआ। लोआं पुरीआं फेरा पाउणा, करोड़ तेतीसा दए जगाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव फड़ हलाउणा, शब्द हुलारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा जुग जुग खेले खेल तमाशा, पृथ्मी आकाशा रूप वटाईआ। रूप वटाया हरि निरँकार, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग कूड़ा करे पार, झूठी धार आप वहांयदा। नाल रलाए मुहम्मदी यार, चार यारी वेख वखांयदा। अल्ला राणी नेत्र रो रो करे पुकार, पीर दस्तगीर धीर ना कोए धरांयदा। शरअ शरीअत आई आई हार, चौदां तबकां हरि साचा वेख वखांयदा। चौधवीं सदी करे ख्वार, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। पंडत पांधे रोवण मार धा, अठसठ तीर्थ रहे कुरलाईआ। बिन हरि साचे दिसे ना कोई मलाह, साध सन्त जूठे झूठे बैठे धूंणीआँ ताईआ। सिर सिर बैठे पा पा सुआह, तन सुआह ना कोई कराईआ। रसना जिह्वा रहे गा, गावणहारा दिस ना आईआ। एका राम ना मिल्या किसे थाँ, राम बैठा मुख छुपाईआ। हथ्थीं पुन्न करौंदे गां, जीव आत्मा पुन्न ना किसे कराईआ। घर घर पूजदे पितर माँ, आपणा पित्तर ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, पंडत पांधे फोल फुलाईआ। पंडत पांधे तिलक लिलाट लगाया, औखी घाट आप चढ़ाईआ। तीर्थ ताट जगत नुहाया, आपणा नावण ना कोई वखाईआ। घर घर मेघ सावण बरसाया, अमृत झिरना ना कोई झिराईआ। मन हँकारी रावण किसे ना ढाया, चार कुंट पई लड़ाईआ। सीता सुरती राम दामन ना किसे फड़ाया, बनबास रही कुरलाईआ। कलिजुग निहकलंक प्रभ एको आया, दूसर कोए रहिण ना पाईआ।
❋
❋
कलिजुग तेरा वेस मुकावणा, ना दिसे अन्धेरी रात। सतिजुग साचा चन्न चढ़ावणा, पुरख अबिनाशी वेखे मार झात। साचा तख्त इक्क सुहावणा, बैठा इक्क इकांत। एका राग नौ खण्ड सत्तां दीपां लोआं पुरीआं गावणा, सोहँ शब्द आए आवाज़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखण आया तेरा समाज। कलिजुग तेरा समाज वेखणा, चार कुंट नैण उग्घाड़। पुरख अबिनाशी लिखणा लेखणा, ब्रह्मा शिव विष्न नाल ल्याया कर त्यार। अन्तिम किसे ना नेत्र पेखणा, चारों कुंट होया अँध्यार। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसना, सर्ब जीआं दा सांझा यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कल खेल अगम्म अपार। कलिजुग नाता तुटणा, तोड़े पुरख अगम्म। तीर निराला शब्द छुट्टणा, लक्ख चुरासी लाहे चम्म। सिँघ शेर कलिजुग झल्ल विच बुक्कणा, आपे मारे आपणी मार। नौ खण्ड पृथ्मी अंदर वड़ किसे ना लुकणा, करे खेल अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरे सीस पाए तेरी छार। कलिजुग छार मनमुख छाही, मस्तक टिक्का आप लगांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए गवाही, साचा संग निभांयदा। आसा तृष्ना फड़ फड़ बाहीं, लड़ नाल लड़ बंधांयदा। गोबिन्द बूटा एका पुट्टया काही, कलिजुग तेरी जड़्ह उखड़ांयदा। मेल मिलाया छींबे नाई, झीवर जट्ट अंग लगांयदा। कलिजुग अन्तिम फड़ फड़ तारे बाहीं, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा बूटा देवे पुट्ट, शौह दरयाए देवे सुट्ट, आर पार ना कोए वखांयदा। कलिजुग अन्तिम उतरना पार, चौथा जुग ल्ए अंगड़ाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। एकँकारा कर प्यार, आदि निरँजण ल्ए उठाईआ। अबिनाशी करता साचा यार, श्री भगवान रंग रंगाईआ। पारब्रह्म रूप अपार, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। जोत सरूपी जामा धार, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। लुकया रिहा विच संसार, अठसठ साल ना मुख वखाईआ। बावन अक्खरी कर त्यार, आप आपणे विच टिकाईआ। पैंतीस अक्खरी जीवां जंतां दए अधार, सतारां अक्खर निरगुण आपणे विच समाया। सतारवां अक्खर उग्घड़या अपर अपार, सम्मत सतारां वेख वखाईआ। प्रगट होया हरि निरँकार, बवन्जा बावन आपणा रूप वटाईआ। बावन बावन दए आधार, हरि गोबिन्द तेरी वड्याईआ। मंगी मंग ढह ढह दुआर, लक्ख चुरासी कवण पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बारां साल खेल तमाश, सति सतिवादी आपणी वण्ड वण्डाईआ। सतिजुग साचा हरि हरि लाउणा, आप आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम मेट मिटाउणा, चारों कुंट आप मिटांयदा। गुरमुख साचे आप उठाउँणा, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। लक्ख चुरासी
❋
❋
फंद कटाउँणा, लक्ख चुरासी आपणी झोली पांयदा। परमानंद इक्क वखाउणा, निजानंद आप दिसांयदा। अमृत जाम जाम प्याउणा, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। शब्द अनाद नाद वजाउणा, अनहद आपणा राग सुणांयदा। आत्म सेज सेज सुहाउणा, सच दुआर आप वड्यांअदा। सुरती शब्दी मेल मिलाउणा, मेल मिलावा आप करांयदा। सचखण्ड दुआरे साचा तख्त आप सुहाउणा, सच सिँघासण आसण लांयदा। सीस ताज जगदीश टिकाउणा, पंचम पंचम राज कमांयदा। लोकमात फेरा पाउणा, निहकलंका नाउँ उपांयदा। शब्द राजा इक्क जगाउँणा, दिवस रैण हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पंचम पंचम मेल मिलांयदा। साचे तख्त सच्चा पातशाह, सोहे हरि निरँकार। जुग जुग बणे जगत मलाह, गुर सतिगुर ल्ए अवतार। लक्ख चुरासी दस्से राह, हरि मन्त्र नाम प्यार। गुरमुख साचे ल्ए उभार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची बन्न्हे धार। सतिजुग साचा लावणा, परम पुरख आप करतार। बीस इकीसा नाम धरावणा, निरगुण नूर जोत उज्यार। दिल्ली दुआरे फेरा पावणा, नव खण्ड हो उज्यार। सृष्ट सबाई सीस झुकावणा, शाह सुल्तान दर दरबार। धुरदरगाही हुक्म चलावणा, लेखा जाणे ना कोई संसार। चार वरनां इक्क बणावणा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई विचार। राउ रंक इक्क करवाणा, एका रंग रंगे करतार। तख्त ताज इक्क सुहावणा, एका दर सच्चा दरबार। स्यासत वरासत मेट मिटावणा, कलिजुग अन्तिम जाए हार। शास्त्र सिमरत पन्ध मुकावणा, वेद पुराण करन पुकार। गीता ज्ञान विच समावणा, एका अक्खर एकँकार। अञ्जील कुराना गोद बहावणा, आप आपणी गोद उठाल। खाणी बाणी रंग रंगावणा, पुरख अकाल इक्क जैकार। सोहँ शब्द इक्क सुणावणा, सो पुरख निरँजण मीत मुरार। हँ ब्रह्म नज़री आवणा, ब्रह्म रूप सर्ब संसार। तृष्ना तमा सर्ब मिटावणा, आसा आसा भरे भण्डार। ख़ुशी ग़म ना कोई जणावणा, नेत्र रोवे ना कोई ज़ारो ज़ार। एका बस्त्र तन पहनावणा, एका करे सच शंगार। एका कज्जल नैण पवावणा, हरि हरि नाम अपर अपार। एका भोष्ण भूष्ण आप सुहावणा, रंग मजीठी चाढ़े आप निरँकार। पीआ प्रीतम इक्क प्रनावणा, एका कन्त एका नार। नेत्र नैण ना किसे उठावणा, ना दिसे कोई विभचार। घर घर मन्दिर काया गढ़्ह सुहावणा, निरगुण दीपक जोत कर उज्यार। अनहद ताल इक्क वजावणा, आपे गूंजे गूंजणहार। सर सरोवर इक्क नुहावणा, अमृत आत्म ठंडी ठार। दीपक दीप इक्क जगावणा, निरगुण बाती कमलापाती कर उज्यार। राष्ट्रपती ना किसे अख्वावणा, ना कोई दिसे चोबदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सत्त रंग निशाना देवे चाढ़। सतिजुग सति निशाना चाढ़णा, हरि सच सच समझाईआ। पंचम ताज सीस रखावणा, पंच प्यारे दए वड्याईआ। पंचम राज जोग कमावणा, जगत
❋
❋
जुगत इक्क वखाईआ। पंचम हरख सोग मिटावणा, माया ममता मोह मिटाईआ। पंचम तिन्नां लोकां पार करावणा, चौथे पौड़े आप चढ़ाईआ। पंचम जगत विजोग मिटावणा, सच संजोग बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम देवे साचा राज, नौ खण्ड पृथ्मी करे काज, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। पंचम राज जोग सुल्ताना, पंचम सच शहनशाहीआ। पंचम देवे शब्द बिबाना, पंचम चारों कुंट भवाईआ। पंचम देवे राग तराना, पंचम अनहद शब्द सुणाईआ। पंचम देवे प्रकाश कोटन भाना, रवि ससि मुख शर्माईआ। पंचम मेले साचा कान्हा, रूप अनूप आप दरसाईआ। पंचम देवे इक्क निशाना, शब्द निशाना तीर चलाईआ। पंचम बन्न्हे एका गानां, पुरख अबिनाशी सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच्चा साचा संग वखाईआ। सतिजुग साचा लावणा, लावणहार बेपरवाह। एका तागा सूत आप बणावणा, एका उनणेहार जुलाह। एका बस्त्र तन छुहावणा, एका ओढे थाउँ थाँ। एका पर्दा हरि हरि पावणा, एका पकड़णहारा बांह। एका साचा धाम सुहावणा, एका करे सच न्याँ। एका शाह सुल्तान अख्वावणा, एका निथावयां देवे थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा ठंडी छाँ। बख्शणहारा आप प्रभ, जुग जुग दया कमांयदा। सतिजुग साचे देवे वर, पंचम मुख सालांहयदा। एका इक्की घाड़ण घड़, सतिजुग साची सिक्खी नाउँ धरांयदा। वालों निक्की आपे कर, धारों तिक्खी आप बणांयदा। मुनी रिखी रहे डर, सन्त साध सर्ब कुरलांयदा। जीव जंत माया ममता रहे हर, हरि का नाम ना कोई ध्यांअदा। ना कोई दिसे नारी नर, नारी नर ना अंग लगांयदा। आपणी आपणी विद्या रहे पढ़, हरि का शब्द ना कोई सुणांयदा। आपणे आपणे अंदर रहे वड़, हरि मन्दिर कोए ना डेरा लांयदा। आपणी अग्नी रहे सड़, कलिजुग अग्नी ना कोए बुझांयदा। आपणी लड़ाई रहे लड़, पंज चोर ना कोए मार मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा देवे वर, साची रीती इक्क चलांयदा। सतिजुग तेरा साचा रूप, हरि साचे मात लगावणा । प्रगट होए शाहो भूप, सच सुल्तान नाम धरावणा। इक्क जैकारा चारे कूट, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ावणा। नाता तोड़े जूठ झूठ, कंचन काया गढ़्ह सुहावणा। हरिसंगत उप्पर आपे तुट्ठ, आप आपणे मार्ग लावणा। आप बंधाए आपणी मुट्ठ, एका तन्द नाम रखावणा, लुकया रहिण ना देवे किसे गुठ, जिस हरि हरि नाम ध्यावणा। मनमुखां हथ्थ फड़े ख़ाली ठूठ, चार कुंट दहि दिशा आप भवावणा। दर दुआरयों कढ्ढे कुट, शब्द खण्डा हथ्थ चमकावणा। सृष्ट सबाई पैणी लुट्ट, धन माल ना किसे बचावणा। कोई ना चढ़े पहाड़ी चोट, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलावणा। समेरू नेत्र रोवे हाढ़े कढ्ढे कोटन कोट, धीरज धीर ना कोए धरावणा। आदि जुगादी पारब्रह्म करता एक निर्मल जोत, जुग जुग आपणा वेस वटावणा। आपे
❋
❋
जाणे आपणा ओत पोत, बंस बंसा आप सुहावणा। जन भगतां खोल्हणहारा सोत, निज नेत्र आप खुल्हावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा रंग रंगावणा। सतिजुग साचा रंग, रंग रंग रंग विच समांयदा। पुरख अबिनाशी सूरा सरबंग, निरगुण सरगुण वखांयदा। गुर गोबिन्द सिँघ सूरबीर नीले घोड़े कसया तंग, नीला नीली धारों पार करांयदा। कलिजुग तेरा वेखण आवे जंग, आपणे शस्त्र आपणे चरनां हेठ दबांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी धर्म राए दे दुआरे देवे टंग, जो जन हरि हरि तों मुख भवांयदा। सिँघ संगत उपजाया विच कंग, आपणा मुक्ट आपणे सिर रखांयदा। किसे कोलों कुछ ना रिहा मंग, सर्ब जीआं दा दाता आप अख्वांयदा। आपणा मन्दिर सचखण्ड दुआरा आपे आया लँघ, लोकमात आसण लांयदा। कलिजुग जीव वेखे काची वंग, आपणे वेले आपे भन्न वखांयदा। गुरसिखां कट्टे भुक्ख नंग, लक्ख चुरासी अल्फ़ी आपणे गल हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंका जामा पांयदा।
सत्त रंग चाढ़ निशान, सृष्ट सबाई दए सुणाईआ। सिर रक्ख ताज महान, ब्रह्मे चारे मुख दए मिटाईआ। शंकर होया अन्त हैरान, बाशक तशका गलों लाहीआ। विष्नूं अग्गे आया करन ब्यान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। करोड़ तेतीसा सर्ब कुरलाण, सुरपति राजा इंद दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्त पछताण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। गुरसिख साचे सोहँ गान, सो मिल्या बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म करी पछाण, आप आपणे ल्ए मिलाईआ। हरि भुल्ल ना जाए बण अंञाण, जुग जुग आवें वाहो दाहीआ। सेवा लाए सूरज रवि ससि भान, हुक्मी हुक्म रिहा फिराईआ। लेखा जाणे ज़िमीं अस्मान, ब्रह्मण्ड खण्ड चरना हेठ रखाईआ। जेरज अंड ना कोई निशान, उत्भुज सेत्ज दिस ना आईआ। आपे देवणहारा ब्रह्मे विष्न शिव त्रैगुण माया दान, अन्त आपणी झोली आपे ल्ए पाईआ। ना कोई मन्दिर ना मकान, मस्जिद गुरूदुआर ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा लोकमात धर, आपणी रीती आप वखाईआ। सतिजुग साचा उठया आया चरन दुआर, अबिनाशी करता पारब्रह्म निरगुण रूप एका तुठया, भरे नाम नाम भण्डार। लोकमात ना जाए लुट्टया, नेड़ आए ना ठग्ग चोर यार। बूटा लग्गा ना जावे पुट्टया, लगावणहार आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपे करे आपणी कार। कार करावण आया हरि करतार, करता कीमत कोए ना पाईआ। आपणी पैज आपे रिहा संवार, जुग जुग भगतां पैज रखाईआ। चण्डी हो के चमके विच संसार, जोती जोत सेव लगाईआ। दामनी दमके
❋
❋
आप निरँकार, चारे कुंट करे रुशनाईआ। खड़ग खण्डा बण कटार, खण्ड ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। जेरज अंड दए हुलार, भेख पखण्ड दए मिटाईआ। गुरसिख करे ठंडा ठार, सीतल सीतल धार वहाईआ। एका इक्की सिक्खी कर त्यार, तेग बहादर तेरी चादर, सृष्ट सबाई उप्पर आप टिकाईआ। तेग बहादर तेरी रत्त, रत्ती रत्त रंगांयदा। तेरा रूप ब्रह्म मत, गुरसिखां विच टिकांयदा। तेरा चरन तीर्थ अठसठ, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा लोकमात धर, साचा मार्ग एका लांयदा। चार वरन तुटणा नाता, हिन्दू मुस्लिम सिख ना कोई अख्वाईआ। पारब्रह्म करे प्रभ उत्तम जाता, ज़ात अज़ाती मेट मिटाईआ। मेटणहारा अन्धेरी राता, काली रैण रहिण ना पाईआ। एका गाए साची गाथा, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। खेले खेल त्रिलोकी नाथा, त्रै त्रै आपणी गोद बहाईआ। सर्ब जीआं दा सगला साथा, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। सगल विसूरा हरिजन लाथा, जो जन हरि हरि दर्शन पाईआ। कोटन कोटि मस्तक तिलक लगायण लिलाटा, जोत ललाट ना कोए जगाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरा करन आया घाटा, साचे कंडे तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। वड वडियाई पुरख अकाल, दूसर ओट ना कोई जणांयदा। इक्की सिख बणाए साचे लाल, लालण लालणा रंग चढ़ांयदा। जोत अकालण सेवादार, साची सेव कमांयदा। बणी मालण धुर दरबार, फूलण हार इक्क गुंदांयदा। ख़ारी चुक्क सच्ची सरकार, लोकमात वेस वटांयदा। लेखा जाणे पुरख नार, नारी पुरख वेख वखांयदा। फड़ फड़ पाए गल विच हार, कली कली नाल गुंदांयदा। अंदर धागा देवे डार, आप आपणा नाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्की सिख बणण दरबारी, सतिजुग साची चले विहारी, करता करनी कारी आप करांयदा। इक्की सिख बणन दरबारी, हरि साचा वण्ड वण्डांयदा। साचे तख्त सोहे जोत निरँकारी, निरगुण आपणा रूप डगमगांयदा। चार चारों कुंट सेवादारी, पंज प्यारे पंचम चरन ध्यान वखांयदा। चार दोवें जोड़ करन निमस्कारी, अन्तर मन्त्र बूझ बुझांयदा। पंज त्रै मंगण बण भिखारी, अठ्ठ तत्त मेट मिटांयदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे ख्वारी, मन मति मूल चुकांयदा। लेखा जाणे भगत लिखारी, शब्दी धार धार विच टिकांयदा। हुक्मी हुक्म हुक्म सरकारी, शाह सुल्तानां आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका लांयदा। साचा मार्ग विच संसार, सति पुरख निरँजण आप लगाईआ। ना कोई दिसे जीव गंवार, मूर्ख मूढ़ दिस ना आईआ। ना कोई करे हाहाकार, मन मति ना कोई कुरलाईआ। ना कोई रोवे ज़ारो ज़ार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। घर घर होवे जै जैकार, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। बत्ती दन्द
❋
❋
करन प्यार, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। छत्ती राग करन निमस्कार, हरिजन तेरी वड वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव बणन भिखार, गुर सिख साचे तेरी सेव रहे कमाईआ। पुरख अबिनाशी देवणहार, दूजे दर ना मंगण जाईआ। जुगा जुगन्तर गुर पीर ल्ए अवतार, आपणी सिख्या दए समझाईआ। सन्तां भरे सति भण्डार, साची वस्त एका हट्ट विकाईआ। चौदां लोकां पावणहारा सार, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। तिन्नां लोकां वसया बाहर, सचखण्ड निवासी आप अख्वाईआ। छप्पर छन्न ना कोई सहार, महल्ल अटल आप बणाईआ। आपे होया सेवादार, जुग जुग साची सेव कमाईआ। हरिसंगत तेरा सच प्यार, सतिगुर साचा आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े यार, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाईआ। साचा बेड़ा कर त्यार, आपणे बेड़े ल्ए चढ़ाईआ। आपणे सिर ते चुक्के भार, गुरमुख हौले भार रखाईआ। सिँघ मनजीता आपे आपे वार, जगदीशा राह चलाईआ। ब्रह्मा वेखे नैण उग्घाड़, सिँघ पाला आवे वाहो दाहीआ। शंकर ढह ढह करे निमस्कार, छोटे बाले वड वड्याईआ। करोड़ तेतीसा करे पुकार, सुरपति राजा इंद रहिण ना पाईआ। मन मनजीता हो उज्यार, घर साचे इक्क जैकार सुणाईआ। प्रगट होया करतार, ब्रह्मे मनवन्तर मूल चुकाईआ। साचा मन्त्र कर उज्यार, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। निहकलंक उतरया निरँकार, मात गर्भ ना वास रखाईआ। दस मास ना करया कोई प्यार, रक्त बूंद ना जोड़ जुड़ाईआ। गोद चुक्क ना दए कोई हुलार, जगत लोरी ना कोई रखाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोई उधार, रत्ती रत्त ना कोई बणाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, आप आपणा वेस वटाईआ। शब्द गुर लै अवतार, लोकमात आया फेरा पाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ आप रचाईआ। गोबिन्दा सूरा वड बलकार, जोद्धा आपणा नाउँ धराईआ। चुरासी कलीआं तन शंगार, चुरासी अल्फ़ी आप हंढाईआ। आपणा हल्फ़ीआ दए ब्यान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरमुखां लेखा जाणे धुर दरगाह श्री भगवान, आपणा लेखा आपे दए लिखाईआ। साध सन्त होए हैरान, हरि का भेव कोई ना पाईआ। अंदर वड़ वड़ सारे गाण, दिस किसे ना आईआ। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, चरन दुआरे खिच लिआईआ। सचखण्ड तों आया आप भगवान, गुण निधान लोकमात वेख वखाईआ। उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेखे मार ध्यान, भुल्ल रहे ना राईआ। हरिसिख गुरसिख गुरमुख हरिभगत एका पाए आपणी आण, आपणा दरस कर कर तरस, घर घर विच आप दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत्र दए वड्याईआ। पहली चेत्र लोकमात चढ़या, सम्मत सतरां लेख लखांयदा। पुरख अबिनाशी आपणे घोड़े आपे चढ़या, आपणा आसण हेठ विछांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी एका खण्डा हथ्थ विच फड़या, ब्रह्मण्डां चरना हेठ दबांयदा। गुरसिखां लड़ आपे फड़या, इक्क दूजे नाल बहांयदा। जीव
❋
❋
जंत साध सन्त त्रलोक पारब्रह्म आपणा घाड़ण घड़या, ब्रह्मा विष्न शिव सेव कमांयदा। चौथे घर आपे वड़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सति पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। सति पुरख निरँजण आया, लोकमात वज्जी वधाईआ। अलक्ख अलक्खणा अलक्ख अख्वाया, अलक्ख अगोचर वड वड्याईआ। सुंन अगम्मी पैरां हेठ छड़के आया, आप आपणा रूप वटाईआ। दस्म दुआरी गुरमुखां अंदर वड़ के आया, आप आपणा कुण्डा लाहीआ। सुखमन नाड़ी टेढी बंक आपणी हथ्थीं सिध्धी कर के आया, त्रबैणी नैणी पन्ध मुकाईआ। नौ दुआरे तज के आया, झूठा भाण्डा भउ भन्नाईआ। गुरमुख साचे काया पिण्ड आपे वाचे भाण्डे काचे आपणे दर फड़ के आया, शब्द डोरी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका जोत करी रुशनाईआ। जोत उजाला हरि गोबिन्द, भुल्ल रहे ना राईआ। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, घर घर दरस दिखाईआ। हरिजन बणाए आपणी बिन्द, नादी सुत उपजाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप अख्वाईआ। अमृत बख्शे सागर सिन्ध, भर प्याले रातीं सुत्तयां जाम प्याईआ। धर्म राए ना कढ्ढे जिंद, जो चल आए शरनाईआ। लक्ख चुरासी करे निन्द, वेले अन्त दए सज़ाईआ। हरिसंगत तेरा होए बख्शिंद, आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एकँकारा इक्क अख्वाईआ। एकँकार हरि निरँकार, एका रंग समाया। प्रगट होया विच संसार, निहकलंकी जामा पाया। शब्द गुर कर त्यार, गुर गोबिन्द नाउँ धराया। सम्बल नगरी धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ आसण लाया। एका खण्डा हथ्थ फड़ सिरजणहार, नौ खण्ड पृथ्मी रिहा हिलाईआ। रवि ससि करन निमस्कार, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाया। ब्रह्मा मंगे बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहया। विष्नूं रोवे ज़ारो ज़ार, वेला अन्तिम आया। रिज़क ना देवे कोई संसार, तेरा भण्डारा तेरे अग्गे सुटाया। बाशक तशका गलों लाहे शंकर हार, हथ्थ त्रसूल दिस ना आया। करोड़ तेतीसा तन ना कोई शंगार, अपच्छरां नाच ना कोई नचाया। गण गधंरथ कोई ना ऊँची कूके करे प्यार, साचा ताल ना कोई वजाया। साध सन्त कोई ना चढ़े उच्च मिनार, प्रभ अबिनाशी उत्तों फड़ के थल्ले लाहया। बिन गुरसिख कोए ना उतरे पार, पारब्रह्म पार करावण आप आया। हरिसंगत तेरा प्यार, दो जहानां भुल्ल ना जाया। कलिजुग अन्तिम वेख आप निरँकार, जोती जामा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई आपणा घाड़ण आपे घड़, आपे भन्न वखाईआ। भन्नणहार पुरख समरथ, दूसर अवर ना कोए जणांयदा। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी देवे मथ, आपणे भाण्डे भन्न वखांयदा। आपे जाणे महिमा अकथ, कथनी कथ
❋
❋
ना कोए सुणांयदा। गुरमुखां अंदरे अंदर पाए नथ्थ, मन पंछी बन्न्ह वखांयदा। लेखा जाणे रामा दसरथ, राम रूप आप हो आंयदा। कान्हा कृष्ना वेखे सथ, सखीआं मंगल नाच नचांयदा। उलटी गेड़णहारा लट्ठ, कलिजुग गेड़ा आप चलांयदा। पावे सार अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फोल फुलांयदा। लोआं पुरीआं नट्ठ नट्ठ, आपणा पन्ध मुकांयदा। वसणहारा घट घट, घट घट अंदर आपणी जोत जगांयदा। दीप निराला लट लट, नूर नुराना डगमगांयदा। अनहद शब्द मारे सट्ट, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। भाग लगाए काया मट, जिस जन आपणी दया कमांयदा। चौदां लोक वखाए एका हट्ट, आप आपणा दर खुल्हांयदा। दूई द्वैती मेटे फट, एका रंग रंगांयदा। तन लपेटे साचा पट्ट, शब्द पल्ला हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अकाला दीन दयाला, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहारा एकँकार, आदि जुगादि समाया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, निहकलंकी जामा पाया। लक्ख चुरासी पावे सार, भुल्ल रहे ना राया। नौ दस ग्यारां बीस तीस खेल अपार, चार चार रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेलणहारा खेल अपार, आप आपणा भेव खुल्हाया। भेव खुल्हाए हरि भगवन्त, भुल्ल रहे ना राईआ। गुरमुख उठाए साचे सन्त, आप आपणी बूझ बुझाईआ । एका मेल मिलाए नारी कन्त, कन्त कन्तूहल आप अख्वाईआ। सेजा सुहाए फूलण रुत्त वखाए इक्क बसन्त, फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। भरमे भुल्ला जीव जंत, हरि का रूप दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक सृष्ट सबाई बख्शे टेक, जन भगतां करे बुध बिबेक, पिछली रेखा दए मिटाईआ। पिछला लेख मिटावण आया, हरि सच्चा बेपरवाह। सच मार्ग एका लावण आया सतिजुग देवे सच सलाह। गुरमुख साचे आप जगावण आया, दीवा घर घर दए टिका। आपणा शब्द आप पढ़ावण आया, अनहद राग दए सुणा। आपणा अमृत आप प्यावण आया, गुर गोबिन्द बण मलाह। साचे बेड़े आप चढ़ावण आया, सखी सरवर बेपरवाह। तख्तों ताजों आप लाहवण आया, ख़ाकी ख़ाक दए मिला, शाह सुल्ताना आप जगावण आया, एका ढोला रिहा गा। हरिसंगत मेल मिलावण आया, मेल मिलाए भैण भ्रा। मावां पुत्तरां रंग रंगावण आया, आपणी गोदी ल्ए उठा। जुग जुग विछड़े एका घर बहावण आया, सचखण्ड दुआरा एका दए वखा। धुरदरगाही सच मलाही बण के आया, खेवट खेटा आपणा बेड़ा रिहा चला। गोबिन्द बेटा पुरख अकाल एका एक रल के आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आप अख्वाया। नर हरि निरवैर, एका एक अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम वरते कहर, ना कोई मेट मिटांयदा। वेखणहारा सवा पहर, सवा सेर अन्न आपणे सिर उठांयदा। एका
❋
❋
वक्त ना कोई लाए देर, दूर दुराडा पन्ध मुकांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी रिहा घेर, ब्रह्मा विष्न शिव सर्ब कुरलांयदा। लेखा जाणे अंडज ज़ेर, उत्भुज सेत्ज फोल फुलांयदा। जिस जन तारे प्रभ साचा कर कर मेहर, अग्नी तत्त आप बुझांयदा। प्रगट होया सिँघ शेर, शेर दलेर कोए ना रोक रुकांयदा। कलिजुग तेरा उलटा गेड़ रिहा गेड़, लट्ठ आपणे हथ्थ रखांयदा। जीव जंत इक्क दूजे नाल देवे भेड़, पिच्छे मुख ना कोई भुआंयदा। लग्गी जड़्ह सभ दी दए उखेड़, लोकमात ना कोई लगांयदा। धरत मात तेरा खुल्हा करे वेहड़, हौला भार आप वखांयदा। सम्मत सतारां छेड़ां देवे छेड़, उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पांयदा। वीह सौ बिक्रमी दए निबेड़ा निबेड़, आप आपणा रंग वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल रूप आप हो जांयदा। आपे काल आपे दयाल, निरगुण सरगुण रूप वखाईआ। चले चलावे अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क वखाईआ। त्रैगुण माया हथ्थ जंजाल, लक्ख चुरासी ल्ए फसाईआ। फल ना दिसे किसे डाल्ह, चारों कुंट वेख वखाईआ। लेखा जाणे हक हलाल, हक हकीकत बेपरवाहीआ। लाशरीक जल्वा नूरी जल्वा जलाल, बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। प्रगट होया बण दलाल, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाही अलाही नूर, ऐनलहक इक्क अवाज लगांयदा। सर्बकला आपे भरपूर, सृष्ट सबाई रिहा तक्क दिस किसे ना आंयदा। तोड़णहारा शाह फ़कीरां हकीरां गरूर, बेनज़ीर नाउँ धरांयदा। आपे चोटी चढ़े अखीर, आपे ख़ाकी ख़ाक रमांयदा। आपे अमृत होवे ठांडा सीर, आपे आबहयात प्यांअदा। आपे मेटणहारा तकदीर, तकसीर तदबीर आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे मारनहारा जंजीर, ना कोई मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार, खेलणहारा आप हो आंयदा। खेलणहारा आया खेल खिलारी, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भेव ना राईआ। जगी जोत इक्क निरँकारी, दर दरवेश नर नरेश ब्रह्मा विष्न शिव भेव खुल्हाईआ। लेखा जाणे गणपति गणेश, भुल्ल रहे ना राईआ। हरिसंगत दुआरे दर दरवेश, गल कफ़नी एका पाईआ। जिउँ नानक निरगुण मोढे धरया खेस, हथ्थ खूंडी सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। गुर गोबिन्द सूरा दस दस्मेश, चारे चारे गया घुमाईआ। मात पिता आपणी अक्खीं ल्ए वेख, हरिसंगत तेरी सेवा लाईआ। हरि का कोई ना जाणे भेव, भेख कवण रूप वरते विच संसार बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम लिख्या लेख, आपे दए मिटाईआ। भाग लगाए माझे देस, हरि मन्दिर तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा एका रंग रंगाईआ। रूप रंग रेख भेख सतिगुर साचा आपे वेख वखांयदा। आपे नौ नौ दुआरे नाचा, नौ नौ आपे मुख छुपांयदा। आपे हरि हरि हरि हिरदे
❋
❋
वाचा, हरि हरि आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल अगम्म अपार, प्रगट हो विच संसार, सागर सिन्ध फोल फुलांयदा। सागर सिन्ध डूँग्घी गागर, काया मट आप वखाईआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। देवे नाम रती रत्नागर, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम बणया हरि सौदागर, गुर शब्दी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत संग निभाईआ। हरिसंगत तेरा साचा संग, हरि पुरख निरँजण आप निभांयदा। काया चोली चाढ़े रंग, रंग मजीठी इक्क वखांयदा। आत्म अन्तर परमानंद, परम पुरख आप करांयदा। मदिरा मास तजाउणा गंद, रसना जिह्वा ना कोई लगांयदा। हरि का नाउँ गाउणा बत्ती दन्द, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ांयदा। सो पुरख निरँजण सुणाए सुहागी छन्द, हँ ब्रह्म आप अल्हांयदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनांयदा। सतिजुग साचा चढ़े चन्द, सतिगुर आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस इकीसा हरि जगदीशा, आप आपणा मेल मिलांयदा। मेल मिलाए हरि बनवारी, भुल्ल रहे ना राईआ। गुरसिख सुरती रहे ना कुँआरी, गुर शब्दी रंग रंगाईआ। दिवस रैण करे शंगारी, सोलां कलीआं सति शंगार वखाईआ। देवे नाम शब्द भण्डारी, वड दाता बेपरवाहीआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। नौ दुआर पार कनारी, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। एका एक वखाए महल्ल अटारी, ऊँचा मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, दर घर साचे मेल मिलाईआ। सचखण्ड दुआर उच्च महल्ला, हरि साचा आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशी बैठा इक्क इकल्ला, नानक कबीरा दर्शन पांयदा। आपणा फड़ाया आप पल्ला, आप आपणा संग रखांयदा। शब्द स्नेहड़ा एका घल्ला, एका बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, कूड़ी क़िया धार। भेख पखण्डा मेटण आया, लेखा जाणे तत्त विकार। हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ावण आया, फड़ खण्डा नाम कटार। एका दूजा पन्ध मुकावण आया, तीजा नैण खोल्ह किवाड़। चौथे पद आप बहावण आया, माया ममता तोड़ जंजाल। पंचम शब्द आप सुणावण आया, सत्तवें सति पुरख निरँजण दीन दयाल। अठ्ठां तत्तां रंग रंगावण आया, नौ दुआरे घाले घाल। दसवें दस्म दुआरी जोत जगावण आया, निरगुण दीपक जोत अकाल। गुर शब्द इक्क बणाया, लोकमात बण दलाल। पंज तत्त ना गुर कोए बणाया, आदि जुगादी हरि हरि चाल। जिस जन अंदर आपणा आप दए टिकाया, साचा दीपक देवे बाल। साध सन्त गुर पीर अवतार सो अख्वाया, जिस लग्गी निभे नाल। जिस आपणा भेव हरि आप खुल्हाया, जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, आपे देवे साचा सच सच्चा धन माल। धन माल ख़ज़ाना हरि निरँकार, जुग जुग आप वरतांयदा। कलिजुग अन्तिम बण दलाल, हरि शब्दी नाउँ धरांयदा। गुरमुख साचे रिहा भाल, प्रितपालक सेव कमांयदा। जो जन घालण रहे घाल, लेखा लेखे आपे लांयदा। वेले अन्त ना खाए काल, जम का दूत ना मुख वखांयदा। सचखण्ड बणाए सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत तेरे अग्गे आप आपणा सीस धर, आपणी भेटा आप चढ़ांयदा। हरिसंगत तेरा उच्च दुआरा, सो पुरख निरँजण आप बणाया। गुर पीर अवतार आए तेरे सेवादारा, तेरी सेवा सेव कमाया। दरस दिखाए अग्गे हो ज़ाहरा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम वरते कहरा, अग्नी अग्न जलाया। काल ना छड्डे किसे दा खहड़ा, सिर सिर आपणा डंक वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा आप दए समझाया। दयाल रूप हरि बण के आया, गुरसिख ल्ए तराईआ। काल रूप हरि बण के आया, मनमुखां दए खपाईआ। दयाल रूप हरि बण के आया, भगतन दए वड्याईआ। काल रूप हरि बण के आया, माया ममता दए जलाईआ। दयाल रूप हरि बण के आया, हरि सन्तां ल्ए उठाईआ। काल रूप हरि बण के आया, गुरमुख आपणे अंग लगाईआ। काल रूप हरि बण के आया, मूर्ख मूढ़े मेट मिटाईआ। दयाल रूप हरि बण के आया, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। दोहां विचोला निरगुण आपणा रूप धर के आया, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बणया बेपरवाहीआ। दयाल रूप हरि बण के आया, हरिभगतां मेल मिलांयदा। काल रूप हरि बण के आया, काल नगारा इक्क वजांयदा। दयाल रूप हरि बण के आया, हरि सन्तां नैण खुल्हांयदा। काल रूप हरि बण के आया, धर्म राए आप जगांयदा। दयाल रूप हरि बण के आया, गुरमुखां शब्द धुन उपजांयदा। काल रूप हरि बण के आया, चित्रगुप्त हिसाब लिखांयदा। दयाल रूप हरि बण के आया, गुरसिख आपणे रंग रंगांयदा। काल रूप हरि बण के आया, लाड़ी मौत सीस गुंदांयदा। दोहां विचोला निरगुण रूप पुरख अगम्मड़ा धर के आया, धुर धुरदी जोत जगांयदा। दयाल रूप हरि बण के आया, हरिसंगत दए वड्याईआ। काल रूप हरि बण के आया, काल कलंदर रिहा नचाईआ। दयाल रूप हरि बण के आया, हरि सन्तन अमृत आत्म जाम प्याईआ। काल रूप हरि बण के आया, कागद कलम नाले लेखा जाणे छाहीआ। दयाल रूप हरि बण के आया, गुरसिखां आपणी गोद बहाईआ। काल रूप हरि बण के आया, त्रैभवन अवन गवन फेरा पाईआ। दयाल रूप हरि बण के आया, गुरसिख गुर की बाणी आप सुणाईआ। काल रूप हरि बण के आया, कलिजुग जीवां काल हाणी दए मिलाईआ। काल दयाल आप प्रभ बण के आया, आदि जुगादि
❋
❋
समाया। जुग जुग खेल करे अगाध बोध, बोध अगाध भेव ना राया। हरिजन हिरदा आपे सोध, हरि का रूप दए दरसाया। मनमुखां करे ममता जोध, जोद्धा काम नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सतारां रिहा वर, वाहवा सतिगुर नाम वड्याआ। वाहवा गुरू सतिगुर, सति सति सति वड्डी वड्याईआ। वाहवा गुरू गुर मत, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। वाहवा गुरू गुरमति, वड मन्त्र ज्ञान पढ़ाईआ। वाहवा गुरू गुर मत, एका तत्त तत्त समझाईआ। वाहवा गुरू गुरमति, कमलापत आपणा कौल निभाईआ। वाहवा गुरू गुरमति समरथ, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। वाहवा गुरू गुर चलाए रथ, जगत जगदीशा आपणा भेस वटाईआ। वाहवा गुरू गुर खेड़ा करे भट्ठ, जो जन बैठे मुख छुपाईआ। वाहवा गुरू गुरमति, हरिसंगत करे एका धाम अकट्ठ, चार वरनां नाता जोड़े भैणां भाईआ। गुरसिख सगल विसूरे जायण लथ्थ, सतिगुर पूरे दर्शन पाईआ। मनमुक्ख दर तों जायण नट्ठ, जन्म कर्म टिकण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर्म कर्म लेखा दए जणाईआ। जन्म कर्म हथ्थ करतार, लेखा लिखणहार दीन दयालया। घट घट भाण्डे ल्ए उसार, जोती देवे नूर उजालया। मन मति बुध देवे डार, अग्नी तत्त तत्त वखा ल्या। नाल रलाए पंज विकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वजाए तालया। खेले खेल अगम्म अपार, घर घर विच आप सुहा ल्या। अंदर मन्दिर नाद धुन्कार, शब्दी डंक आप वजा ल्या। सुणे सुणाए सुणनेहार, दूसर हथ्थ किसे ना आ ल्या। गुरमुख साचे ल्ए उभार, आप आपणा भेव खुल्हा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत करे प्रितपालया। प्रितपालणहारा एक है, इक्क इकल्ला एकँकार। आदि जुगादी साची टेक है, प्रभ साचा सिरजणहार। जुगा जुगन्तर रिहा वेख है, जम्मे मरे ना विच संसार। आपे जाणे आपणा भेख है, दूजा लिखे ना कोई लिखार। हरिभगतां मेला रहे हमेश है, मेल मिलाए आप करतार। आत्म जोती कर प्रवेश है, परम पुरख करे उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लोकमात ल्ए अवतार। लोकमात अवतारा हरि निरँकारा, आपणा भेख वटांयदा । निरगुण सरगण रक्खे धारा, दोवें रूप जणांयदा। तीजा शब्द अगम्म अपारा, आपणा नाद वजांयदा। चौथा पद उच्च मुनारा, जगत नेत्र दिस ना आंयदा। पंचम शब्द सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणांयदा। जन भगतां कट्टे लक्ख चुरासी आवण जावण गेड़ा दु:ख जगत निवारा, हरि हरि साचा दया कमांयदा। पारस परस कंचन लोहा सोना उतरया पारा, सच घसवटी एका लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, इक्क वखाए पद निरबाण, शब्द उडाए सच बिबान, लेखा जाणे दो जहान, आपणा पन्ध आप मुकांयदा। हरि साचे पन्ध मुकावना, जो
❋
❋
जन आए सरनाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क वखावणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। आप आपणा मेल मिलावणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। जोती जोत जोत रलावणा, जोती जोत जोत समाईआ। पंच तत्त ना कोई वखावणा, रूप रंग नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सर्ब जीआं दा एका दाता, पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, दूसर दर ना कोई जणाईआ। सर्ब जीआं प्रभ देवे दान, साची वस्त इक्क वरतांयदा। सर्ब जीआं इक्क भगवान, एका राम वखांयदा। सर्ब जीआं एका काहन, एका बंसरी नाम वजांयदा। सर्ब जीआं इक्क निशान, एका घर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादि हरि वेख वखाया, भेव अभेदा भेव अपारया। शब्द अनादी नाद वजाया, नाम तराना इक्क अपारया। बोध अगाधी राग सुणाया, साचा सोहला आपे गा ल्या। हँस कागी डार रलाया, काग हँसा रूप वटा ल्या। सारिंग धर आप अख्वाया, सहिज धुन धुन समा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तख्त ताज वेख वखा ल्या। लेखा लिखणहार इक्क, एका एक एकंकारया। त्रै त्रैगुण मंगणहार भिख, कोटन कोटि खड़े दवारया। शब्दी सिख्या लैण सिख, आप सुणाए सुणावण हारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच भण्डारा आप वरता रिहा। लेखा लिखणहार लेख, एका एक रंग समाया। आदि जुगादी साची रीत एक, हरि सतिगुर आप चलाया। आपे सभ नूं रिहा वेख, वेखणहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्क इक्क वड्याआ। एका घर इक्क मकाना, एका सोभा पांयदा। एका शब्द इक्क बिबाना, एका सतिगुर आप उडांयदा। एका पुरख इक्क सुल्ताना, एका राज कमांयदा। एका मेहरबान मेहरबाना, मेहर मेहर विच रखांयदा। एका शब्द राग तराना, गीत अनादी एका गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी वण्ड वण्डांयदा। एका वण्ड पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करी कुड़माईआ। एका वण्ड बूंद रक्त, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। एका वण्ड मन मति बुध, एका एक संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा लेखे विच टिकाईआ। एका वण्ड शब्द धुन्कार, पंचम धाम सुहानया। एका रूप हरी हरि हरि राम, राम रूप श्री भगवानयां। एका अमृत जाम, साचा प्यावणहार, इक्क अख्वानया। एका धारे रूप बावना बाण, बलि बलि आपणा बल जणानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा राह वखानया। एका मार्ग साचा दस्स, पंचम मेल मिलाया। सतिगुर साचा हिरदे अंदर वस, आप आपणा लेखा दए जणाईआ। तीर निराला मारे कस, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाया। त्रैगुण माया ना सके
❋
❋
डस्स, मोह माया नेड़ ना आया। आत्म देवे साचा रस, रस रसीआ मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम एका जोत करे रुशनाया। पंचम जोत जाए जग, सतिगुर पूरा आप जगांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ कग्ग, सोहँ मोती चोग चुगांयदा। दरस दखाए उप्पर शाह रग, घर घर विच मेल मिलांयदा। कलिजुग बुझाए लग्गी अग्ग, आप आपणी दया कमांयदा। पंचम मुखी ताज गुरसिख हीरे जड़े विच नग, चमक चमक विच टिकांयदा। लोकमात दीपक जाए जग, सतिगुर साचा आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार रखांयदा। हीरे माणक माणक मोती, गुरसिख वड वड्याईआ। लोकमात जगदी रहे जोती, जागरत जोत आप जगाईआ। पहली चेत्र नाता तुट्टया वरन गोती, वरन गोत ना कोई रखाईआ। हरिसंगत आत्म उठाई सोती, गूढ़ी नींद ना कोई सुआईआ। विच्चों वासना कढ्ढे खोटी, कोटन कोटि पाप मुकाईआ। आपे अंदर वड़ के वेखे चोटी, औंदा जांदा दिस ना आईआ। रसना खाए ना कोई मास बोटी, बोटी बोटी ना कोई कटाईआ। सिँघ कर्म दरस दरस मंगदा गया मरदान होती, प्रभ अन्तिम मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा ताज आपणा नग आप बणाईआ। सन्त पुकारन आदि जुगादि, हरि अन्तर इक्क लिव लाईआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा वर, एका वस्त दस्त फड़ाईआ। जगत वजाए आपणा नाद, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। हरिभगतां सुणे सद फरयाद, जो रहे जगत बिल्लाईआ। पुरख अबिनाशी मोहण माधव माध, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण नैनण नैण नैण वखाईआ। एका जाणे बोध अगाध, अगम्म अगम्मड़ी करे पढ़ाईआ। हरिजन साचे लक्ख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणी गोद बहाईआ। सचखण्ड करे लाड, ब्रह्म प्याला जाम प्याईआ। तिन्नां लोकां पार कराए पन्ध मुकाए पिछली हाद, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, माणक मोती आप चमकाईआ। गुरसिख चमक्या विच संसारा, हरि सतिगुर आप चमकाया। जिउँ नानक अंगद करया प्यारा, आप आपणे अंग लगाया। जिउँ अंगद अमरदास दए सहारा, दर आपणा इक्क बुझाया। जिउँ अमरदास रामदास करे उज्यारा, घर मन्दिर जोत जगाया। जिउँ रामदास गुर भरे भण्डारा, गुर अर्जन शब्द सुणाया। गुर अर्जन सतिगुर बण लिखारा, गुरू ग्रन्थ गया लिखाया। गुरू ग्रन्थ सोहे सच दुआरा, हरि मन्दिर हरि जू हरि हरि डेरा लाया। कूड़ कुड़यारा ना वड़े अंदर, जिस जन सतिगुर दर्शन पाया। कलिजुग जीव होए बन्दर, गुर का शब्द भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी इक्क वड्याईआ। सतिगुर पूरा एक है, गुरमुखां आप ल्ए मिलाए। सतिगुर पूरा एक है, गुरसिख ल्ए मिलाए। हरि गोबिन्द रक्खी टेक है, हरि राए ल्ए तराय। हरि हरि राए हरि हरि ल्ए वेख है, हरि
❋
❋
कृष्ना ल्ए जगाए। हरि कृष्ना करया भेख है, बाबा लेखा दए छुपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दए वडियाए। सतिगुर पूरा इक्क रघुनाथ, हरि सतिगुर दए वड्याईआ। अबिनाशी करता रहे साथ, आप आपणा साथ निभाईआ। खेले खेल पुरख पुरखोतम पुरख समरथ, हथ्थ समरथ वड्याईआ। एका जोत गोबिन्द अंदर रक्ख, गोबिन्द गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की मंग मंगाईआ। एका इक्की साची सिख्या सतिगुर भाईआ। पुरख अबिनाशी लेखा लिख्या, कलिजुग अन्तिम दए वड्याईआ। सृष्ट सबाई दिसे मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग माया पीसण पीसा, त्रैगुण माया चक्की आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। साची इक्की एकँकार, इक्क इकल्ला आप उपांयदा। सत्त रंग निशाना अपर अपार, तिन्नां लोकां आप वखांयदा। सति सतिवादी साची धार, निरगुण निरगुण रूप वटांयदा। सति सतिवादी बोल जैकार, सच ढोले शब्द सुणांयदा। चौदां लोक इक्क अखाड़, चौदां चौदां हुक्म सुणांयदा। चौदां सिखां चौदां लोकां चौदां तबकां अंदर देवे वाड़, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। पंच प्यारे कर प्यार, इक्क सुहाए बंक दुआर, साचा धाम आप सुहांयदा। इक्की सिख एका रूप वखाए एका सुत बणाए एका लाल, आपणा नाम जपांयदा। एका घालण गए घाल, घाली घाल लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे माणक मणीआं आप बणांयदा। माणक मणीआ पाए मुल, करता कीमत आप चुकाईआ। वीह सौ सोलां बिक्रमी साचे कंडे गए तुल, सतिगुर पूरा आप तुलाईआ। भाग लगाए आपणी कुल, इक्की कुलां मात तराईआ। जिस जन रसना गाया सोहँ भुल्ल, भुल्लयां रुलयां लेखे ल्ए लगाईआ। करोड़ तेतीसा बरख़े फुल्ल, सुरपति राजा इंद सेव कमाईआ। जिस जन एका अक्खर एका वार गाया बुल्ल्ह, एका एक दए मिलाईआ। अमृत आत्म ना गया डुल्ल, जो हरि हिरदे विच वसाईआ। मानस जन्म ना गया रुल, हीरा साचे हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख आपणा सीस ताज बणाईआ। गुरसिख बणया सीस ताज, हरिसंगत जड़त जड़ाया। पुरख अबिनाशी साजण साज, लोकमात मेल मिलाया। बण के आया ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे ल्ए उठाया। सति चलाए सच जहाज़, सतिजुग साचा राह वखाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा रिहा नाच, नटूआ नट्ट स्वांगी स्वांग वखाया। चारों कुंट लग्गी आंच, अग्गनी अग्ग रही जलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संगत देवे साचा वर, घर घर देवे दरस दिखाया। घर घर दर्शन दिखावणा, हरिसंगत हरि हरि याद। रातीं सुत्तयां आप उठावणा, फड़ बाहों सुणे फरयाद। रोग सोग सर्ब मिटावणा, देवे नाम साची दाद। एका मन्दिर आप
❋
❋
सुहावणा, शब्द जणाई बोध अगाध। साची सखीआं मंगल गावणा, मेल मिलावा मोहण माधव माध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए लाध। हरिजन साचा लाध्या, कर किरपा आप करतार। गुरसिख आत्म मद्व सदा मद्वया, दिवस रैण रहे ख़ुमार। वज्जे नादी नाद नदया, दिवस रैण धुन्कार। सच दुआरे सतिगुर सद्दया, आप आपणा कर प्यार। सृष्ट सबाई नाता छड्डया, जिस मिल्या गुर करतार। पंच विकारा विच्चों कढ्ढया, दूई द्वैती देवे मार। करे प्रकाश अन्धेरी खड्डया, निर्मल जोत होए उज्यार। घर साचे लडाए लडया, मात पित जिउँ करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत बख्शे अमृत धार। अमृत धार अनूठा रस, हरिसंगत जाम प्याईआ। सतिगुर पूरा देवे हस्स हस्स, लोकमात वेस वटाईआ। हिरदे अंदर वस वस, मनमति दए गंवाईआ। शब्दी मारे तीर कस, अनयाला तीर आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा जस हरिसंगत रिहा गाईआ। हरिसंगत तेरा जस हरि हरि गावणा, ब्रह्म मति इक्क विचार। गुर का शब्द ना किसे भुलावणा, सतिजुग सुण शब्द जैकार। घर मन्दिर बह बह गावणा, मिले मेल पुरख करतार। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला एका रंग रंगावणा, एका रंग रंगे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत साची जाए तार। तारनहारा दीन के नाथ, दीनां नाथ दया कमांयदा। लहिणा चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब लेखा झोली पांयदा। नाता तुट्टे सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चुमारा लेख लखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द भगौती इक्क चमकांयदा। शब्द भगौती भगवन धार, आदि शक्ति रही शर्माईआ। जोत ज्वाला पाणी भरनहार, पवणी सेव कमाईआ। पुरख अकाला होए सहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा नाम सुणाईआ। नर हरि नरायण हरि बनवारी, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ निरगुण जोत कर उज्यारी, नूरो नूर डगमगांयदा। शब्द नाद ब्रह्मादि सुणाए वड संसारी, सच साचा हुक्म अल्हांयदा। हरिसंगत हरि हरि कर प्यारी, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सीस रक्खया हरिसंगत ताज, वेले अन्तिम रक्खे लाज, लाजावन्त आप हो जांयदा।
सो पुरख निरँजण आदि अन्त, आपणी रचना आप रचांयदा। हरि पुरख निरँजण बणाए बणत, दूसर संग ना कोई रखांयदा। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोई वखांयदा। आदि निरँजण सोभावन्त, जोत उजाला डगमगांयदा।
❋
❋
अबिनाशी करता नारी कन्त, साचा मेल आपणा आप मिलांयदा। श्री भगवान धाम सुहंत, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। पारब्रह्म प्रभ आपे होए मंगत, आपणी भिच्छया आप मंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप सुहांयदा। थिर घर साचा सच दरबारा, सो पुरख निरँजण आप सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण शाह सिक्दारा, वड सुल्तान नाउँ धरांयदा। एकँकारा खेल अपारा, निरगुण धारा रूप धरांयदा। आदि निरँजण जोत उज्यारा, सति पसारा आप करांयदा। पुरख अबिनाशी मीत मुरारा अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर खेल खिलांयदा। श्री भगवान कन्त भतारा नारी नारा, नर नरायण वेख वखांयदा। पारब्रह्म दर दरबारा, आपणा आप सुहांयदा। एका इक्क वसणहारा सच मनारा, महल्ल अटल आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित नाम धरांयदा। अजूनी रहित पुरख अकाल, अकल कल वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा आप सुहाए सच सच्ची धर्मसाल, हरि हरि बैठा आसण लाईआ। एका वस्त रक्खे सच सच्चा धन माल, नित नवित आप वरताईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहनशाह बेपरवाहीआ। रूप बणाए काल महांकाल, प्रितपाल आप कराईआ। आपणा दीपक आपे बाल, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, आपणा आप कराईआ। सचखण्ड सच मुनार, हरि साचा सोभा पांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, इक्क इकल्ला वेख वखांयदा। शाहो भूप सच्ची सरकार, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। एका करे बन्द किवाड़, चार दिवार ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपणा आसण लांयदा। निरगुण आसण शाहो शाबाश, हरि हरि साचा आप लगाईआ। आपणे मन्दिर पावे रास, नूरो नूर डगमगाईआ। आपे होए आपणा दासी दास, सेवक साची सेव कमाईआ। आपे वसे आपणे पास, आप आपणे अंग लगाईआ। आपणी जोत आपे कर प्रकाश, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। आदि जुगादि ना जाए विनास, जुग करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड मुनार वसणहार एकँकारा, एका रंग रंगाईआ। रंग अवल्लड़ा इक्क इकल्लड़ा, आदि पुरख निरँजण आप रंगांयदा। साचा धाम इक्क सुहंदड़ा, सोभावन्त आसण लांयदा। आपणा मेल आप मिलंदड़ा, नारी कन्त रूप वटांयदा। सति दुआरा इक्क वखंदड़ा, शब्दी शब्द आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेल खिलावणहार समरथ, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आदि निरँजण देवे साची वथ, पुरख अबिनाशी घट घट वासी एका वस्त झोली पाईआ। श्री भगवान शाहो शाबाश, आपणी करे पूर आस, पारब्रह्म मेल मिलाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल खेल अपार, थिर घर वासी थिर दरबारा इक्क सुहाईआ। थिर दरबारा ठांडा घर, हरि साचा आप सुहांयदा। आपे अंदर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, त्तत्व तत्त ना कोई रखांयदा। ना कोई विद्या गया पढ़, रसना जिह्वा ना कोई गांयदा। किला कोट ना घाड़ण घड़, छप्पर छन्न ना कोई छुहांयदा। निर्भय रक्खे ना किसे कोई डर, आप आपणा हुक्म चलांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, अजूनी रहित रूप वटांयदा। धरत आकाश आप आपणा आपे धर, आप आपे वेख वखांयदा। नाम सति भण्डारा भर, सचखण्ड दुआरा आप वरतांयदा। करता पुरख खेल कर, करनी करता आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुरदरगाही साचा लाड़, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। सचखण्ड दुआरे कर पसार, निरगुण नूर डगमगाईआ। शब्द सिँघासण कर त्यार, पुरख अबिनाशण आसण लाईआ। शाहो भूप एका एक इक्क सिक्दार, हुक्मी हुक्म हुक्म भवाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सच जणाईआ। सचखण्ड दुआरा एका घड़, घाड़ण घड़या ना कोई भनांयदा। सचखण्ड दुआरा निर्भय रूप आपणा धर, भय भयानक सर्ब जणांयदा। सचखण्ड दुआरा एकँकारा आपे खड़्ह आप आपणा हुक्म सुणांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि सज्जण मीत मुरारा आप फड़ाए आपणा लड़, दूसर संग ना कोई रखांयदा। सचखण्ड दुआर उच्च मिनार, अटल महल्ल आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआर शब्दी धार, सुत दुलारा आप वहांयदा। सचखण्ड दुआर अमृत ठंडी ठार, सर सरोवर आप वखांयदा। सचखण्ड दुआर निर्मल दीआ जोती कर उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। सचखण्ड दुआर नूर ख़ुदाई बेऐब परवरदिगार, जल्वा नूर आप वखांयदा। सचखण्ड दुआर राम रूप सच्ची सरकार, घर साचा सोभा पांयदा। सचखण्ड दुआर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धरांयदा। सचखण्ड निवासा, हरि साचे सच वड्याईआ। सचखण्ड प्रकाशा हरि साचा आप कराईआ। सचखण्ड भरवासा, हरि आपणा आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड साची बूझ बुझाईआ। सचखण्ड अंदर हरि हरि वड़या, दिस किसे ना आंयदा। पुरख अबिनाशी आपणे पौड़े आपे चढ़या, आपणे मार्ग आपे लांयदा। ना किसे बाढी घाड़त घड़या, ना कोई बणत बणांयदा। आपणी जड़्हत आपे जड़या, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरा सच मुनारा, हरि साचे सच उपाया। अंदर वड़े एकँकारा, घर साचा आप सुहाया। निर्मल नूर कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाया। सति सरूपी सति हुलारा, सति सतिवादी आप हिलाया।
❋
❋
सति पुरख निरँजण खेल अपारा, खेलणहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा घाड़ण आप घड़ाया। सचखण्ड दुआरे घाड़ण घड़, घर घर विच आप बणाईआ। थिर घर अंदर देवे धर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। थिर घर साचा कर त्यार, निरवैर नाउँ धरांयदा। आपे जाणे आर पार किनार, मँझधार भेव कोए ना पांयदा। आपे वसे अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर खेल खिलांयदा। आपे पुरख आपे नार, आपे साची सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा खोल्ह किवाड़ा, अंदर वड़े आप निरँकारा, सच सिँघासण सोभा पांयदा। सच सिँघासण सोभावन्त, थिर घर साचा आप सुहाईआ। पुरख अबिनाशी बैठ इकन्त, कन्त कन्तूहला सेज हंढाईआ। आपे जाणे आपणा रंग बसन्त, सच सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर दरबारा खेल अपारा, घर घर विच आप कराईआ। घर विच घर कर त्यार, हरि साचा तख्त सुहांयदा। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, शाह सुल्ताना शाहो भूप रूप वटांयदा। आपणी हथ्थीं बन्न्हे गानां, आप आपणा गुण जणांयदा। रसना राग गाए तराना, शब्दी शब्द अल्हांयदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख श्री भगवाना, आप आपणी रचन रचांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाणा, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। आपे जाणे आपणा पद निरबाणा, आप आपणा घर सुहांयदा। आपे पहरे आपणा बाणा, रूप अनूप आप वटांयदा। आपे राजा आपे राणा, आपे रईयत नाउँ धरांयदा। आपे बणे दर दरबाना, दर दरवेश आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द संदेश नर नरेश, निरगुण आपणा आप सुणांयदा। शब्द संदेशा हरि निरँकार, थिर घर साचे आप उपाईआ। सचखण्ड दुआरे हो त्यार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। आपे सुन्न अगम्मी वेखे धाड़, रूप अनूप आप वटाईआ। आपणा वेखे सच अखाड़, मंडल रास रचाईआ। रवि ससि सूरज चन्न ना दिसे कोई सतार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। गगन पताल ना कोई आधार, धरत धवल ना कोई वड्याईआ। आकाश प्रकाश ना होए उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आपे खोल्ह, निष्अक्खर वक्खर रिहा बोल, वजाए नाम मृदंगा साचा ढोल, धुन नाद आप सुणाईआ। तुरीआ नाद सच तराना, हरि साचा आपे गांयदा। सचखण्ड निवासी हरि भगवाना, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। अबिनाशी करता नौजवाना, निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। दर घर साचा तुरीआ राग, हरि हरि नाद हरि साचा आप सुणाईआ। सति दुआरे सुणे फरयाद, प्रभ साचा शब्द जणाईआ। लेखा लिख ना सके कोए
❋
❋
दानी देवणाहारा साची दाद, साच वस्त इक्क रखाईआ। तेरा रूप वेखे ब्रह्म ब्रह्माद, लोआं पुरीआं तेरा रंग रंगाईआ। ना कोई सन्त ना कोई साध, गुर पीर अवतार ना कोई दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर हो उज्यार, खेले खेल अगम्म अपार, जोती नूर हो उज्यार, थिर घर साचे सोभा पाईआ। आपे जाणे अवल्लड़ी चाल, चाल अवल्लड़ी इक्क रखांयदा। सचखण्ड दुआरे घालण घाल, साची सेवा आप कमांयदा। सुत दुलारा बणया लाल, आपणी गोदी आप बहांयदा। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, बण दलाल आप आपणा खेल खिलांयदा। चरनां हेठ रखाए काल महांकाल, आपणा बल आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा आसण लांयदा। थिर घर साचा सच मुनारा, हरि साचा सच सुहाईआ। खेले खेल पुरख करतारा, कादर करता वड वड्याईआ। आसण सिँघासण अपर अपारा, शाहो शबाशण आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला आप सुहाईआ। सच महल्ला वसया, वसावणहार करतार। आपणा भेव किसे ना दस्सया, ना कोई पावे सार। ब्रह्म ब्रह्माद फिरे नस्सया, शब्द सुणाए साची धार। घट घट अंदर आपे वसया, निरगुण रूप अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बणे सच्चा सिक्दार। सच सिक्दार हरि भगवाना, घर साचे आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणा सत्त रंग निशाना, सचखण्ड दुआरे आप चढ़ांयदा। पंचम मुख ताज महाना, एकँकारा आप उपांयदा। देवणहारा साचा दाना, दरगाह साची आप वरतांयदा। जोत सरूपी जोती बाणा, आपणा आप हंढांयदा। एका शब्द धुर फ़रमाणा, श्री भगवाना आप सुणांयदा। जुगा जुगन्तर खेल महाना, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे जगत मकाना, त्रैगुण मेला मेल मिलांयदा। पंज तत्त काया खेल महाना, लक्ख चुरासी जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा तत्त आप रखांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, ब्रह्मा विष्न शिव सेव कमाईआ। मन मति बुध कर त्यार, निरगुण आपणी वस्त टिकाईआ। काया मन्दिर पावे सार, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, जगष्त वासना विच भराईआ। पंचम पंच दए अधार, पंचम पंचम विच टिकाईआ। पंचम नाद धुन जैकार, पंचम मंगल इक्क सुणाईआ। पंचम ढह ढह पए दुआर, पंचम पंचम निउँ सीस झुकाईआ। पंचम काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आप आपणा बल धराईआ। खेले खेल पुरख करतार, घर घर विच आप सुहाईआ। लेखा जाणे टेढी धार, डूँग्घी कँवरी भँवरी आप सुहाईआ। अंदर करया बन्द किवाड़, बज़र कपाटी सिला लगाईआ। सर सरोवर भर भण्डार, बैठा मुख छुपाईआ। आत्म सेजा कर त्यार, सच सुहावणी सेज वछाईआ। अंदर वड़ हरि निरँकार, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। दिस ना
❋
❋
आए विच संसार, दोए दोए लोचण रिहा चमकाईआ। जिस जन किरपा देवे कर हरि करतार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर देवे वर, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर हरि हरिभगत, हरि जी बूझ बुझांयदा। लेखा जाणे आदि शक्त, जोती नूर डगमगांयदा। आपे जाणे बूंद रक्त, रत्ती रत्त वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन वेस वटांयदा। सन्तन हरि रंग रतड़ा, पारब्रह्म गुर करतार। काया चोली रंगे चीथड़ा, चाढ़े रंग अपर अपार। वखाए धाम इक्क अनडीठड़ा, सचखण्ड निवासी सच दुआरा नाम निधाना जिस जन पीतड़ा, नाता छुट्टे सर्ब संसार। इक्क सुणाए सुहागी गीतड़ा, सो निरँजण पुरख निरँकार। हँ ब्रह्म प्रभ साचे जीतड़ा, आदि जुगादी इक्क अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार। वड संसारी हरि करतार, जुग जुग वेस वटांयदा। लोकमात ल्ए अवतार, आप आपणा नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फोल फुलांयदा। एका बोल सच जैकार, हरि हरि साचा नाम दृढ़ांयदा। जीवां जंतां दए आधार, साधां सन्तां मेल मिलांयदा। भगतां देवे भगवन भगती भण्डार, साची वस्त इक्क वखांयदा। काया करे ठंडी ठार, भर प्याला आप प्यांअदा। साचा साकी बणे बेऐब परवरदिगार, हकीकी जाम हथ्थ उठांयदा। सच सुराही सुखमन नाड़ी देवे एका धार, अमृत झिरना निझर आप झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भरे सच प्याला, आपे होए दीन दयाला, गुरमुख वेखे साचे लाला, जगत तृष्ना हरस मिटांयदा। जगत तृष्ना बुझे प्यास, जिस जन सतिगुर पूरा दया कमाईआ। लोकमात मार झात पूरी करे आस, हरिजन निरास ना कोई वखाईआ। आदि जुगादी एकँकार ब्रह्मण्ड होए दासी दास, सेवक सच्ची सेव कमाईआ। घर विच घर करे प्रकाश, आप आपणी कर रुशनाईआ। मेल मिलाए शाहो शाबाश, सति सरूपी नज़री आईआ। गगन मंडल वखाए पृथ्मी आकाश, निज आत्म निज घर परम आत्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत करता वड वड्याईआ। जगत करता जाणया, एका रंग अपार। दरगाह साची आपणा रंग आपे माणया, सचखण्ड बैठ सच्ची सरकार। आपे वरते आपणे भाणयां, ना कोई मेटे मेटणहार। आपे गाए आपणे गाणयां, बोले नाद शब्द धुन्कार। तुरीआ राग इक्क वखाणयां, दर घर साचे आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचा आप सोहाणयां। आपणी इच्छया हरि निरँकार, तुरीआ राग समझांयदा। पाए भिच्छया सर्ब संसार, घर घर वण्ड वण्डांयदा। बिन सन्त सतिगुर कोए ना पाए सार, कोटन कोटि जीव भवांयदा। ब्रह्मा चारे मुख चारे वेद गा गा गया हार, आदि अन्त ना कोए वखांयदा। बेअन्त
❋
❋
बेअन्त बेऐब परवरदिगार, हरि भगवन्त आपणा भेव आप छुपांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप ना कोई वखांयदा। त्रै जुग पार किनारा, त्रैगुण माया वेख वखाईआ। चौथे जुग होए उज्यारा, हरि साचे वड वड्याईआ। एका कलमा कर त्यारा, कायनात अमाम बणाईआ। एका शब्द सच भण्डारा, नाम सति वरताईआ। एका गुर शब्द अवतारा, नानक गोबिन्द इक्क समझाईआ। एका मंगे सचखण्ड दुआरा, दूजे दर ना मंगण जाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग हरि का भेव ना पावे कोई संसारा, वेद कतेब ना कोई वखाईआ। खाणी बाणी करे पुकारा, रसना जिह्वा होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेख आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम भेख अवल्ला, हरि पुरख निरँजण आप करांयदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, बिस्मिल आपणा रूप वटांयदा। सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला, आप आपणी कल वरतांयदा। पावे सार जला थला, जल थल महीअल फोल फुलांयदा। शब्द सरूपी फड़या पल्ला, चारों कुंट उठांयदा। सच सुनेहड़ा हरि साचे घल्ला, हरिजन साचे आप जगांयदा। सो पुरख निरँजण फड़े पल्ला, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। जीव जंत भुलाए कर कर वल छला, अछल छल धारी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंक हरि सूरबीर, पंज तत्त ना कोई रखाईआ। ना कोई शस्त्र ना कोई तीर, जगत कमान ना कोई उठाईआ। ना कोई तौक ना जंज़ीर, खड़ग खण्डा ना कोई चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा बल आप धराईआ। निरगुण सूरबीर सुल्ताना, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। निरगुण सूरबीर नौजवाना, एका रूप वखांयदा। निरगुण खण्डा तीर कमाना, साचा शब्द चलांयदा। निरगुण वेखे जगत मैदाना, नौ नौ फेरा पांयदा। निरगुण लक्ख चुरासी बन्न्हे्ह गाना, घर घर सगन मनांयदा। निरगुण राग सुणाए गाना, अनहद साचा ताल वजांयदा। निरगुण जोत जगाए महाना, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। निरगुण मेट मिटाए राज राजाना, शाह सुल्ताना ना कोई वखांयदा। निरगुण वरते आपणे भाणा, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। निरगुण आपणा जाणे सच टिकाणा, दर घर साचा आप सुहांयदा। निरगुण चढ़या सच बिबाना, नाम बिबाना इक्क उडांयदा। निरगुण रूप पवण मसाणा, बल अग्नी बल धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल वरतांयदा। निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादि समाया। निरगुण दाता सिफ्त सलाह, सिफ्त सलाही किसे ना गाया। निरगुण दाता इक्क मलाह, चौदां तबकां बेड़ा रिहा चलाया। निरगुण दाता वसे एका थाँ, मुकामे हक डेरा लाया। निरगुण दाता करे सच न्याँ, जुग जुग आपणा अदल कमाया। निरगुण दाता
❋
❋
जन भगतां पकड़े आपे बांह, आप आपणा मेल मिलाया। निरगुण दाता ग़रीब निवाजा बणे पिता माँ, आप आपणी गोद उठाया। निरगुण दाता सन्तन देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। निरगुण दाता फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ शब्द साची चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा वेस वटाया। निरगुण दाता पुरख निरँजण, हरि साचा वड वड्याईआ। निरगुण नेत्र नाम पाए अंजन, अज्ञान अन्धेरे मिटाईआ। निरगुण सखा सखाई दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर आप तराईआ। निरगुण चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल गंवाईआ। निरगुण आदि जुगादी साचा सज्जण, सचखण्ड दुआरे बैठा आसण लाईआ। निरगुण कलिजुग अन्तिम गुरसिखां आया पर्दे कज्जण, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा अपर अपारा, हरि निरँकार आप चलाईआ। निरगुण दाता हरि समरथ, सर्बकल आप अख्वांयदा। निरगुण चलाए आपणा रथ, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। निरगुण महिमा अकथना अकथ, वेद कतेब कोई ना गांयदा। निरगुण सुणाए आपणी गाथ, लोकमात मार्ग लांयदा। निरगुण पूजा निरगुण पाठ, निरगुण इष्ट देव बण जांयदा। निरगुण तीर्थ निरगुण ताट, निरगुण चौदां हट्ट समांयदा। निरगुण किनारा निरगुण घाट, निरगुण जल जल धार बंधांयदा। निरगुण बस्त्र निरगुण पाट, निरगुण नाम ध्यान आपे लांयदा। निरगुण सेजा निरगुण खाट, निरगुण आसण हरि सिँघासण आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण गोपी निरगुण काहन, निरगुण बंसरी नाम वजाईआ। निरगुण सीता निरगुण राम, निरगुण बण बण खोज खुजाईआ। निरगुण नाम निरगुण निधान, निरगुण निरगुण झोली पाईआ। निरगुण साकी निरगुण जाम, निरगुण भर प्याला जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण एका एक इक्क अख्वाईआ। निरगुण शब्द निरगुण बाणी, निरगुण हुक्मी हुक्म सुणांयदा। निरगुण चारे वसे खाणी, चारे जुग वेख वखांयदा। निरगुण चारे वेद जणाए हाणी, निरगुण आपणा मेल मिलांयदा। निरगुण दाता जीअ प्राणी, कुरान कुराना विच समांयदा। निरगुण राजा निरगुण राणी, निरगुण अकथ कहाणी आप अल्हांयदा। निरगुण अमृत देवे ठंडा पाणी, निरगुण अग्नी तत्त जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आपणा नाउँ रखांयदा। निहकलंक हरि भगवाना, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम होए प्रधाना, शब्द डंका इक्क वजाईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठाईआ। जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे्हे गाना, लोकमात इक्क रुशनाईआ। सोहँ शब्द सुणाए सच तराना, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। दो अक्खर गाए एका गाणा, चौथा जुग मेट मिटाईआ। मुख शर्माए रवि ससि
❋
❋
भाना, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ । खड़ग खण्डा हरि जगदीश, शब्दी शब्द उठांयदा। लक्ख चुरासी पीसण जाए पीस, कलिजुग चक्की जूठी झूठी आप चलांयदा। लेखा जाणे जगत हदीस, अञ्जील कुराना फोल फुलांयदा। राज राजाना वेखे सीस, सीस ताज ना कोई टिकांयदा। लेखा जाणे बीस इकीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची धारा आप चलांयदा। बीस इकीसा हरि जगदीसा, शाहो शबीसा आप अख्वाईआ। साचा ताज रखाए सीसा, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क हदीसा, चार वरनां करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे मूसा ईसा, संग मुहम्मद चार यार एका धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर निरँकारा आपणा खेल आप खलाईआ। नर नरायण हरि निरँकार, निरगुण आपणा नाउँ धराया। प्रगट होया विच संसार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। लोआं पुरीआं खेल अपार, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज भेव ना राया। वण्डणहारा आपे वण्ड, आपणा हिस्सा आप वण्डाया। कलिजुग जीव सुत्ते दे कर कंड, पुरख अबिनाशी फेरा पाया। सृष्ट होई रंड, साचा कन्त ना कोई हंढाया। तीर्थ तट्टां भेख पखण्ड, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती साचा कन्त ना कोई मिलाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद पायण डण्ड, हरि का रूप दिस ना आया। भरमां ढाई ना किसे कंध, हउमे कंध ना कोई तुड़ाया। घर घर चढ़या ना साचा चन्द, गुर का शब्द ना किसे अल्हाया। ख़ुशी होया ना बन्द बन्द, निरगुण रूप नज़र ना आया। रसना लाया मदिरा मास गंद, परमानंद सर्ब तजाया। जो जन एका अक्खर गाए सुहागी छन्द, लक्ख चुरासी दए कटाया। कलिजुग अन्तिम सोहँ शब्द जो गाए बत्ती दन्द, बीस बीसा एका धार बंधाया। सतिगुर पूरा हरि बख्शिंद, कोटन कोटि पापी ल्ए तराया। मनमुख जीव भागां मंद, अन्तिम बैठे मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। गुरमुख साचे जगावण आया, निरगुण जोती जामा धार। जग विछड़े मेल मिलावण आया, निहकलंक नरायण नर अवतार। शब्द गुर इक्क समझावण आया, आदि जुगादी मीत मुरार। घर मन्दिर दीप जगावण आया, घोर अन्धेरे होए उज्यार। बूंद स्वांती आप प्यावण आया, भर प्याला ठंडी ठार। इक्क इकांती दरस दिखावण आया, स्वच्छ सरूपी हरि निरँकार। साचे मार्ग आपे लावण आया, हरि बूटा जगत अपार। पंच विकारा गढ़्ह तुड़ावण आया, नाम खण्डा मारे मार। जूठा झूठा लड़ छुड़ावण आया, सच सुच्च करे प्यार। आसा तृष्ना जगत मिटावण आया, गुर चरन कराए इक्क प्यार। उजड़या घर फेर वसावण आया, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़।
❋
❋
पंच प्यारे नाल रलावण आया, सिर बन्न्ही सच्ची दस्तार। तख्त ताज राज जोग साची वस्त झोली पावण आया, लोकमात बण सिक्दार। कागों हँस बणावण आया, गुरसिख रले ना कागी डार। अन्तिम आपणी गोद सुहावण आया, गुरमुख साचे लाल ल्ए उभार। जोती जोत जगावण आया, घर घर दीपक होए उज्यार। जगत अभ्यास पन्ध मुकावण आया, सिर हथ्थ रक्ख करतार। चार जुग दी लग्गी प्यास बुझावण आया, हथ्थ फड़ सुराही मीत मुरार। ब्रह्मा विष्न शिव गुरसिख तेरी सेव लगावण आया, करोड़ तेतीसा निउँ निउँ करे निमस्कार। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा दासी दास बनावण आया, तेरा मन्दिर वखाए उच्च दरबार। सचखण्ड दुआरा आप सुहावण आया, निरगुण जोती जामा धार। गुरमुख एका रंग रंगावण आया, जोद्धा सूरबीर गुर करतार। नाम खण्डा इक्क चमकावण आया, चण्डी चमके वारो वार। वर भंडी मेट मिटावण अया, भेख पखण्डी ना दिसे विच संसार। साची डण्डी राह चलावण आया, चार वरनां करे प्यार। वासना गंदी सर्ब कढावण आया, शब्द सुगंधी भरे भण्डार। चन्द नौचन्दी आप चढ़ावण आया, आपे वेखे सीतला धार। भागां मंदी धरत मात फेर उठावण आया, कलिजुग अन्तिम हौला करे भार। हरिसंगत तेरे उत्तों फुल्ल बरसावण आया, आपणी सेवा करे सेवादार। राए धर्म तेरे दर तों आप दुरकावण आया, चित्रगुप्त लेखा दए ना कोई वखाल। लाड़ी मौत मुख शर्मावण आया, नेत्र नैणां ल्ए उग्घाड़। गुरसिख तेरी सेज सुहावण आया, अंदर वड़ आप निरँकार। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ावण आया, शब्द हथौड़ा देवे मार। सर सरोवर आप नुहावण आया, दुरमति मैल दए उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दरस दिखाए आप करतार। हरि दर्शन चुक्के जग लेखा, जोग अभ्यास ना कोए जणाईआ। जिस जन आए नेत्र पेखा, अजप्पा जाप रूप वटाईआ। सतिगुर पूरा दस दस्मेशा, रामा कृष्ना रंग रंगाईआ। ईसा मूसा जाणे लेखा, चार यार संग मुहम्मद करे कुड़माईआ। कलिजुग अन्तिम कढ्ढे भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। मेल मिलंदड़ा हरि भगवाना, शाहो भूप अख्वाया। शब्द सुणंदड़ा धुर तराना, रागी राग अल्हाया। जोत जगंदड़ा दो जहाना, जागरत जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाया। फेरा पाए हरि रघुराय, रघपत वड्डी वड्याईआ। डुब्बदे पाथर ल्ए तराय, जो जन आए सरनाईआ। त्रैगुण माया ना सथ्थर कोई विछाए, पंज तत्त ना सेज सुहाईआ। नेत्र नैण अथ्थर ना कोई वहाए, जिस हरि मिल्या बेपरवाहीआ। कलिजुग झक्खड़ रिहा झुलाए, जीव जंत जड़्ह उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। कलिजुग अन्धेर झुलया, चार कुंट नौ खण्ड। कलिजुग बूटा अन्तिम फुलया,
❋
❋
प्रभ वेखणहार ब्रह्मण्ड। सम्मत सतारां अठारां जाए हुलया, दीसे दुहागण रंड। साचे तोल ना किसे तुल्या, प्रभ पाई ना कोई वण्ड। लोकमात ना पए मुलया, नाता जुड़या भेख पखण्ड। सच दुआरा एका खुल्हिआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप आपणे ल्ए मंग। हरिजन साचे मंगण आया, दीना नाथ के नाथ। आपणे अंगण आप उठावण आया, आप रखाए सगला साथ। आपणा कंगण नाम पहनावण आया, आप जणाए पूजा पाठ। आपणा मृदंगन आप वजावण आया, सोहँ शब्द उतारे एका घाट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख विकाए ना किसे हाट। गुरसिख हट्ट किसे ना विकना, करता कीमत आपे पाईआ। लक्ख चुरासी तेरा राह तक्कणा, साचा मार्ग पन्थ इक्क वखाईआ। नाम दो जहानी रक्खणा, जीव जंत रसना गाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों विरोले मक्खणा, सृष्ट सबाई छाछ बणाईआ। अन्तिम कलिजुग करे भक्खणा, तेरा तेरा होए सहाईआ। बण भिखारी मंगे दच्छणा, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जूठ झूठ काया विच ना रक्खणा, कूड़ी क़िया बाहर कढ्ढाईआ। बिन हरि नामे भाण्डा सखणा, वेले अन्त कम्म ना आईआ। साचा मार्ग बिन सतिगुर पूरे किसे ना दस्सणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। वेद कतेब हरि का नाम गायण जसना, हरि का नाम हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप मिलाईआ। हरिजन साचा मेलणा, कर किरपा आप निरँकार। कलिजुग अन्तिम खेल खेलणा, प्रगट हो विच संसार। जोत निरँजण चाढ़े तेलणा, आदि निरँजण कर प्यार। सतिगुर पूरा सज्जण सुहेलणा, लोकमात करे विचार। आपे जाणे वक्त वेलणा, वार थित पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख रखाए साचे लाड़। गुरमुख साचा लाड़ा, हरि साचा आप उठांयदा। शब्द घोड़े आपे चाढ़ा, वाग आपणे हथ्थ रखांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, मोह विकारा मेट मिटांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, घर घर विच वेख वखांयदा। अंदर मन्दिर वखाए इक्क अखाड़ा, गोपी काहन आप नचांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर वेख वखांयदा। शब्द उठाए तेज कटारा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकांयदा। तिक्खीआं रक्खे दोवें धारा, गुरमुख मनमुख वेख वखांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, मनमुख दर दुआर आप फिरांयदा। दोहां विचोला सिरजणहारा, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा हरि भगवाना, भगवन रूप वटांयदा। भगवान रूप शाहो भूप, निरगुण नरायण वटाईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। जगत नाता तोड़े जूठ झूठ, सतिजुग सच सुच्च वरताईआ। जन भगतां उप्पर जाए तुट्ठ, गुरमति इक्क समझाईआ। मनमति सतिगुर दवारिउँ
❋
❋
जाए रुठ, दर घर साचे रहिण ना पाईआ। हरिजन हरि जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, काया कंदर फोल फुलाईआ। दूई द्वैती वेखे फुट्ट, भरमी भरम भुलाईआ। हरिसंगत बन्हाए एका मुट्ठ, चार वरन भैणा भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वडियाई पारब्रह्म, जुग जुग खेल खलाया। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाया। पवण स्वासी ना ल्ए दम, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। नेत्र नैण ना रोवे छम्म छम्म, आलस निन्दरा विच ना आया। हरख़ सोग ना ख़ुशी गम, चिंता चिखा ना कोए जलाया। ना घड़े ना कोई जाए भन्न, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाया। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, जुग जुग आपणा रूप वटाया। धरू प्रहलाद चढ़ाया चन्न, निरगुण साचा खेल खिलाया। हरिजन आत्म जाए मन, मन मणका आप फिराया। जोत जगाए काया तन, तत्ती वा रहे ना राया। गुरसिख मति कहे धन्न धन्न, सतिगुर पूरा साचा पाया। सुणया राग एका कन्न, छत्ती राग रहे शर्माया। धन्न जणेंदी माई जिस जणया जन, सतिगुर पूरे मेल मिलाया। भाण्डा भरम देवे भन्न, लंका गढ़्ह हँकार तुड़ाया। लेखा लग्गा खादा पीता पाणी अन्न, जिस जन नेत्र हरि हरि दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए तराया। कलिजुग तत्ती अग्नी अग्ग, सृष्ट सबाई रही जलाईआ। सतिगुर पूरा इक्क सरबग्ग, सूरबीर आप अख्वाईआ। गुरमुखां बन्न्हे साचा तग, नाम तन्दन तन्द बंधाईआ। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, शाह सुल्ताना वड्डी वड्याईआ। दीपक जोती गया जग, जुग करता आप जगाईआ। शब्द नगारा रिहा वज, सतिगुर पूरा आप वजाईआ। हरिसंगत तेरी रक्खे लज, शब्द दोशाला उप्पर पाईआ। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग लौण ना देवे किसे अज पज, काया कफ़नी फोल फुलाईआ। हरिजन तेरा मक्का काअबा काया मन्दिर करना साचे हाजी हज्ज, उच्च महिराब हरि नवाब साचे हुजरे बैठा आसण लाईआ। चरन घोड़े दए रकाब, दूई द्वैती मुख पर्दा लाहे नकाब, आपणे हथ्थ रक्खे सुराही आब हयात, भर प्याला आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बेड़े देवे चाढ़, साचा बेड़ा इक्क वखाईआ। साचा बेड़ा कर त्यार, हरि सतिगुर सेव कमांयदा। गुरमुखां चुक्के आपे भार, आपणे कंध उठांयदा। चप्पू लाए नाम अपार, मँझधार आप तरांयदा। डूँग्घा सागर करे पार, कलिजुग वेख वखांयदा। आपे जाणे आर पार, सच किनारा आप सुहांयदा। सति सतिवादी दए सहार, सति सागर फोल फुलांयदा। काया गागर खेल अपार, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। भगत सौदागर वणज वापार, नामा हट्ट खुल्हांयदा। शब्द अनमोला भर भण्डार, काया चोला रंग रंगांयदा। तोला बणया हरि निरँकार, साचा कंडा हथ्थ उठांयदा।
❋
❋
सोलां कलां ना कोई अवतार, अकल कल धारी रूप वटांयदा। भोला भाला बण विच संसार, सृष्ट सबाई आप भुलांयदा। गुरसिख दुआरे गोला होए आप निरँकार, निरगुण सरगुण सेव कमांयदा। सरगुण मेला विच संसार, निरगुण भुल्ल कदे ना जांयदा। निरगुण साचा मीत मुरार, सरगुण विछड़ कदे ना जांयदा। सरगुण ढह ढह पए दुआर, निरगुण फड़ फड़ गले लगांयदा। निरगुण देवे सच प्यार, सरगुण लक्ख लक्ख शुकर मनांयदा। सरगुण फड़ फड़ पौड़े देवे चाढ़, निरगुण आपणे आपणे घर बहांयदा। गुरसिख गुर सतिगुर सोहे इक्क दुआर, गुर चेला नाउँ वटांयदा। जागरत जोत जगाए अगम्म अपार, दीवा बाती इक्क वखांयदा। कमलापाती मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला एका घर, घर घर विच मेल मिलांयदा। घर मेला कमलापातया, घर नैनण नैण धार। घर एका रंग वेखे प्रभातया, दिवस रैण ना कोई विचार। घर गाए साची गाथिआ, अक्खर वक्खर अपर अपार। घर मन्दिर पूजा पाठया, घर पवण दीप हुलार। घर मेला सगला साथया, मेल मिलावा साचे यार। घर होए साची आरतीआ, धूप दीप खेल अपार। घर मंडल रास मंडप आप सुहासया, घर चन्द सूरज अवतार। घर उत्तम होए ज़ातया, घर ब्रह्म करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लाए पार। घर मन्दिर हरि सुहञ्जणा, घर सोहे हरि भगवान। घर दीपक जगे निरँजणा, घर झूले सच निशान। घर मेला साचे सज्जणा, घर दरस श्री भगवान। घर करना सच्चा मजना, घर धूढ़ चरन अशनान। घर करना साचा हजना, घर मिले इक्क अमाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए पछाण। हरिजन साचा आप पछानया, कर किरपा गुर करतार। देवे नाम गुण निधानयां, नाता तोड़ सर्ब संसार। लक्ख चुरासी पुण पुण छाणया, गुरमुख लाल ल्ए निकाल। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया, शाह सुल्तान रहे भाल। किसे दिसे ना मन्दिर गाणया, गुर दर मन्दिर मस्जिद बैठे ला ला ध्यान। गुरसिख तेरा हट्ट मकानया, अंदर वड़या दीन दयाल। देवणहारा धुर फ़रमाणया, शब्द जणाई वड मेहरबान। जो जन चले सतिगुर भाणया, घर घर दरस दिखाए आण। लभ्भण जाए ना कोई विच बीआबानयां, लक्ख चुरासी ख़ाक रही छाण। गुरसिख गुरू गुर सतिगुर आप पछानया, आपणी करे जाण पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए गुण निधानया। गुण निधाना हथ्थ ना आंवदा, सृष्ट सबाई रही कुरलाईआ। कोटन कोटि जीव कुरलांवदा, नेत्र नीर रहे वहाईआ। अठसठ तीर्थ मनमुख ख़ाक छाणदा, काया मन्दिर ना फोल फुलाईआ। ज्ञान ध्यान जगत वासना फिरे वाचदा, मन वासना ना कोए गंवाईआ। चारों कुंट फिरे नाचदा, निज आत्म ना कोई रसाईआ। भाण्डा वेख माटी काच दा, पोचे पोच चमकाईआ । आपणी वस्त ना आपे जाचदा, साचा कंडा
❋
❋
हथ्थ उठाईआ। आपणा घर ना किसे भासदा, घर भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कलिजुग वेला जंगल जूह उजाड़ प्रभास दा, सुंञी रैण अन्धेरी छाईआ। गुरमुख विरला दरसी दरस प्यास दा, दर हरि दर्शन आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भगतन होए सहाईआ। भगतन होए सहायक, हरि साचा सच भगवानया। जिस जाता हरि हरि नायक, हरि देवे धुर माणया। आदि जुगादी सदा सहायक, समरथ पुरख इक्क अख्वानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, किसे हथ्थ ना आए वड वड दानया। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी, चारों कुंट खोज खुजाईआ। किसे हथ्थ ना आए सच निशानी, पढ़ पढ़ रसना जिह्वा वाद विवाद वधाईआ। अन्तर मन्त्र पढ़या अक्खर ना एका बाणी, जो बाण निराला दए लगाईआ। रसना जिह्वा रिड़क्या पाणी, साचा मक्खण हथ्थ ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना मारे तीर निशानी, सच निशाना ना कोए लगाईआ। बिन हरि शब्द लेखे लग्गे ना किसे बिरध बाल जवानी, मानस बैठे जन्म गंवाईआ। किसे हथ्थ ना आए ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ फेरीआं रहे पाईआ। नज़र ना आए पद निरबाणी, दोए दोए लोचण जगत वेख वखाईआ। रंग माणयां चारे खाणी, भोग बिलास वड वड्याईआ। हरि का शब्द ना मिल्या साचा हाणी, साची सेज ना किसे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेखे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर सोभावन्त, हरि सतिगुर आप सुहांयदा। हरिसंगत बुझाए तेरी बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसांयदा। सोहँ शब्द गाउणा साचा मन्त्र, जम का दूत नेड़ ना आंयदा। गुर का चरन ध्यान साचा मन्त्र, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। आपे बिध जाणे अन्तर, जो जन नेत्र दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाम आप रखांयदा। सोहँ शब्द ब्रह्म पारब्रह्म, हरि हरि नाउँ धराया। हरिसंगत लेखा चुक्या जगत ग़म, चिंता चिख़ा दए मिटाईआ। रसना गाउणा दमा दम, जिह्वा साची सेव कमाया। मन की वासना रक्खे मन, मन पंखी बंध बंधाया। मति मतवाली रक्खे तन, त्तत्व तत्त ना कोए जलाया। बुध बिबेकी कहे धन्न धन्न धन्न, सतिगुर सच्चा पाया। अग्गे देवे ना कोई डंन, राए धर्म ना सीस उठाया। जिस जन बेड़ा देवे बन्न्ह, मँझधार ना कोई डुबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा बण मलाह, खेवट खेटा रूप वटाया। खेवट खेटा सतिगुर पूरा, जगत मलाह अख्वाया। गुरमुखां अग्गे हाज़र हज़ूरा, आदि जुगादी वेस वटाया। कलिजुग जूठा झूठा हूंझे कूड़ा, कूड़ी क़िया मेट मिटाया। हरिसंगत तेरे मस्तक लाए चरन धूढ़ा, जोत लिलाटी आप जगाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, जो जन सरनाई आया। सोहँ रंग रंगाए गूढ़ा, उतर कदे ना जाया। नाम कंगन पहनाए चूड़ा, आप आपणा सगन मनाया, कलिजुग अन्तिम आपणा कौल करे पूरा, कीता कौल
❋
❋
भुल्ल ना जाया। सतिगुर पूरा दाता सूरा, सरबंग आप अख्वाया। वसणहारा नेड़ दूरा, दूर नेड़े पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा, आपणा आप खुल्हाया। दर दरवाज़ा खुल्हिआ, खोल्हणहार करतार। सतिगुर पूरा कदे ना लाए मुल्लया, देवे दरस अगम्म अपार। आपे फलया आपे फुलया, हरिसंगत वखाए सच्ची गुलज़ार। हरिजन लोकमात कदे ना रुलया, करे कराए सच वणज वपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरे अग्गे खड़, लेखा जाणे लिखणहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा सांझा यार।