१० चेत २०१७ बिक्रमी किशन सिँघ दे घर दया होई अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदासपुर
सो पुरख निरँजण सच सिक्दार, हरि साचा हुक्म सुणांयदा। हरि पुरख निरँजण बण सुन्यार, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। एकँकारा कुठाली कर त्यार, आपणी वस्त आप वखांयदा। आदि निरँजण दीपक देवे बाल, लाल लिलाटी डगमगांयदा। अबिनाशी करता आप आपणा विच देवे घाल, कंचन रूप वटांयदा। श्री भगवान आपणी वस्त ल्ए संभाल, आप आपणे हथ्थ रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ बण दलाल, साचा वणज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण सति फ़रमाण, आपणा आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण कर परवान, सेवा सेव कमाईआ। एकँकारा कर ध्यान, आपे निउँ निउँ वेख वखाईआ। आदि निरँजण दीप महान, घर साचे करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता आपणा लेख लिखे महान, एका अक्खर आपे पाईआ। श्री भगवान बण दरबान, साची वस्त टिकाईआ। पारब्रह्म वेख निशान, बैठा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घाड़ण आप घड़ाईआ। सो पुरख निरँजण खेल करया, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण घाड़ण घड़या, घड़णहारा आप अख्वांयदा। एकँकारा अंदर वड़या, आप आपणा विच टिकांयदा। आदि निरँजण जोती नूर जड़या, रंग रंगीला डगमगांयदा। श्री भगवान हथ्थ विच फड़या, घर साचे वेख वखांयदा। अबिनाशी करता वेखे दरया, दर दरवाज़े सोभा पांयदा। पारब्रह्म नरायण नर हरया, ब्रह्म आपणा वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा आप सुहांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भगवान, आपणा आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण कर परवान, सगला संग वखाईआ। एकँकारा कर पछाण, आपणे हथ्थ उठाईआ। आदि निरँजण देवे माण, आप आपणा मेल मिलाईआ। अबिनाशी करता नौजवान, आपणी ल्ए आप अंगड़ाईआ। श्री भगवान देवे दान, एका वस्त हथ्थ उठाईआ। पारब्रह्म वेखणहारा साचा काहन, नेत्र नैण इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। सो पुरख निरँजण साचा काहन, घर साचे आप सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण सच निशान, साचे हथ्थ रखांयदा। एकँकारा हो प्रधान, चारों कुंट आप हिलांयदा। आदि निरँजण होया जाणी जाण, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। अबिनाशी करता करे परवान, पंचम साचा संग रखांयदा। पंचम मेला धुर दी बाण, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। साचे तख्त राज राजान, सचखण्ड निवासी आप सुहांयदा। शाहो भूप बण सुल्तान, तख्त निवासी हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सगन आप मनांयदा। सो पुरख निरँजण हरि बेअन्ता, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण बणे मंगता, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। एकँकारा आपे होए भुक्खा
❋
❋
नंगता, धन माल ख़ज़ीना आप भरांयदा। आदि निरँजण सच दुआरा आपे लँघणा, अंदर बाहर ना कोए वखांयदा। अबिनाशी करता दर दरवेश कदे ना संगदा, अलक्ख अलक्खणा आपणी अलक्ख जगांयदा। पंचम मुख एका भिक्ख मंगदा, एका वस्त हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप सुहांयदा। सच सिँघासण हरि भगवाना, एका आप सुहाया। सति सरूपी सति निशाना, सति पुरख निरँजण आप चढ़ाया। आदि निरँजण वड मेहरवाना, आदिन अन्ता आप अख्वाया। आपणा बन्न्हे आपे गाना, साचा सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा वेख वखाया। सो पुरख निरँजण वेखणहारा, आपणी खेल आप खिलाईआ। साचा तख्त कर त्यारा, सच सिँघासण इक्क विछाईआ। साचा दीपक कर उज्यारा, नूर नुराना आप टिकाईआ। साचा चँवर दए हुलारा, पुरख अबिनाशी आप झुलाईआ। साचा भूप बण सिक्दारा, आप आपणा चरन टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा साचा माहीआ। सचखण्ड सच सिँघासण हरि निरँकार, एका आप विछाया। जगमग जोत जगे अपार, आदि जुगादी आप जगाया। कमलापाती हो त्यार, सच सुहञ्जणी सेज सुहाया। इक्क इकांती बैठ करतार, आपणी करनी रिहा कमाया। आपे बणया चोबदार, आप आपणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चतुर्भुज आप अख्वाया। चतुर्भुज हरि सुल्ताना, दिस किसे ना आया। आपे मर्द मर्द मरदाना, आप आपणा नाउँ उपाया। आपे गोपी आपे कान्हा, आपे आपणे घर घर रास रचाया। आपे खेले खेल भगवान रूप श्री भगवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। साचा मन्दिर हरि सुहावणा, हरि साची किरपा धार। साचा भूप इक्क बणावणा, आप आपणा कर प्यार। साचा रूप इक्क वटावणा, दिस ना आए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए साचा सिक्दार। सच सिक्दार इक्क अख्वावणा, शाहो भूप राज राजान। साचा हुक्म इक्क चलावणा, पुरख अबिनाशी कर ध्यान। सच निशाना इक्क चढ़ावणा, उच्च महल्ले हरि भगवान। एका ताज सीस टिकावणा, पंचम मुख मुख निशान। सो पुरख निरँजण आपणा खेल आप खिलावणा, खेलणहार गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा राग अलावणा। पंचम मुख पंचम ताजा, हरि साचे सच उपजाया। उप्पर लाया नाम सुहागा, सच कुठाली एका ताया। आपे सोया आपे जागा, नित नवित आपे वेख वखाया। आपे पाया प्रेम प्यारा धागा, त्रैगुण हथ्थ ना किसे वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक्क सुहाया। पंचम ताज सीस रक्ख, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। निरगुण अग्गे निरगुण रूप हो प्रतक्ख, निरगुण
❋
❋
निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण अंदर बाहर निरगुण वक्ख, निरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण अलक्खणा अलक्ख, अगम्म अगोचर निरगुण आप अख्वाईआ। निरगुण सो पुरख निरँजण होए प्रतक्ख, रूप अनूप आप दरसाईआ। आपणा मार्ग सचखण्ड दुआरे आपे दस्स, आपणी बूझ आप बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाईआ। सो पुरख निरँजण साची धार, घर साचे आप चलांयदा। जुगा जुगन्तर आदि जुगादी कोए ना पावे सार, लेखा लेख ना कोए लखांयदा। कोटन कोटि जो जन दए हुलार, एका हुलारा आप हिलांयदा। ख़ालक ख़लक बेऐब परवरदिगार, सालस कोए ना विच रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क वड्यांअदा। तख्त ताज सुहावणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। राज राजान इक्क अख्वावणा, प्रभ साचा शहनशाहीआ। दो जहान जोग कमावणा, हुक्मी हुक्म आप चलाईआ। धुर फ़रमाणा इक्क सुनावणा, ना कोई लिखे कलम शाहीआ। साचा तख्त इक्क वडियावणा, पावा चूल ना कोए बणाईआ। ज़िमी अस्मान किसे ना डाहवणा, धरत धवल ना कोई भार उठाईआ। साध सन्त गुर पीर अवतार हरि सिँघासण महिमा किसे ना गावणा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए विच लोकाईआ। आपणा भेव हरि आप खुल्हावणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणा राग आप अल्हावणा, आपे बैठा रिहा सुणाईआ। सचखण्ड निवासी ताल इक्क वजावणा, ताल तलवाड़ा ना कोए सुणाईआ। दर दरवाजा इक्क खुल्हावणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ग़रीब निवाज़ा नाम धरावणा, दो जहानां करे सच्ची पातशाहीआ। जुग जुग आपणा काज रचावणा, डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। शाह सुल्ताना मेट मिटावणा, ख़ाकी ख़ाक दए मिलाईआ। साचा खण्डा इक्क चमकावणा, थिर घर बैठा आप घड़ाईआ। जोद्धा सूरबीर आप अख्वावणा, आप आपणा बल धराईआ। रवि ससि ब्रह्मण्ड खण्ड चरना हेठ दबावणा, कोई सके ना भार उठाईआ। जो घड़या सो भन्न वखावणा, हुक्मी हुक्म हुक्म चलाईआ। धुरदरगाही एका नाद वजावणा, तुरीआ राग आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस आपणा ताज टिकाईआ। साचा ताज सीस सुल्तान, हरि साचे सच टिकाया। पुरख अबिनाशी वड मेहरवान, सचखण्ड बैठा आसण लाया। दो जहानां वेखे मार ध्यान, आप आपणा नैण खुल्हाया। शब्द अगम्मी पावे आण, सच फ़रमाणा आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। सचखण्ड वासी रचन रचाए, वड दाता बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं बणत बणाए, ब्रह्मण्ड खण्ड मेल मिलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव आपणी बिन्द उपजाए, आप आपणी दया कमाईआ। त्रैगुण माया वस्त टिकाए, घट घट झोली आप भराईआ। लक्ख चुरासी जोड़ जुड़ाए, पंज तत्त घाड़ण आप घड़ाईआ। शब्द अनादी विच टिकाए, दिस
❋
❋
किसे ना आईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी खेल खलाए, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राज जोग जगत वखाईआ। राज जोग जगत जगदीशर, लोकमात आप चलांयदा। सर्ब जीआं दा एका ईश्र, एका रूप दरसांयदा। आप उपजाए तपी तपीश्र, मुनी मुनीशर सेव लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचांयदा। राज जोग जगत सुल्ताना, लोकमात खेल खिलांयदा। मानस मानुख कर प्रधाना, लक्ख चुरासी वड सिक्दार आप बणांयदा। लेखा जाणे तत्त मकाना, हट्टो हट्ट फोल फुलांयदा। धुरदरगाही नाम तराना, शादीआना सच वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म अल्हांयदा। राज जोग जुग जुग चानण, हरि साचा आप करांयदा। भगतां देवे भगती दानण, आत्म ब्रह्म ज्ञान धरांयदा। सन्तन मेला साचे राम रामन, राम रामा आप अख्वांयदा। गुरमुखां पकड़े आपे दामन, दामनगीर आप अख्वांयदा। गुरसिखां होए सच्चा ज़ामन, आदि अन्त दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल करांयदा। जुग जुग खेल पुरख करतार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण कर पसार, एकँकारा सेवा लाईआ। आदि निरँजण बण पनिहार, घर घर फेरा पाईआ। अबिनाशी करता दए आधार, श्री भगवान आपणा रंग रंगाईआ। पारब्रह्म हो त्यार, आपणी वण्डण वण्ड वण्डाईआ। ब्रह्म रूप सर्ब संसार, लक्ख चुरासी विच टिकाईआ। जीव आत्म कर त्यार, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। वसणहारा धरत मुनार, साचा गढ़्ह वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क समझाईआ। दर घर साचा काया मन्दिर, हरि साचा सच समझांयदा। निरगुण सरगुण वड़या अंदर, आपणा मुख छुपांयदा। आपे लाया आपणा जंदर, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। लेखा जाणे अन्धेरी कंधर, डूँग्घी भवर मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी रास रचांयदा। जगत रास रचाए लीला, लालण लाल रंग हो उज्यारया। आपे जाणे आपणा वेस कंचन सूहा चिट्टा पीला, नीला काला वेखे धारया। आपे करे आपणा हीला, दो जहानां पावे सारया। आपे होए छैल छबीला, निरगुण दाता बेऐब परवरदिगारया। आपे जाणे आपणा सच कबीला, हरि सन्तन करे प्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल अगम्म अपारया। अगम्म अपार हरि निरँकार, आपणा खेल खिलांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतार, गुर गुर नाउँ धरांयदा। गुर गुर रूप विच संसार, सतिगुर हुक्म सुणांयदा। सन्तां देवे नाम आधार, एका वस्त हथ्थ फड़ांयदा। भगतन अंदर भर भण्डार, साची दात आप वरतांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। गुरसिखां करे पार किनार, अद्ध विचकार ना कोए डुबांयदा। सच तख्त सच
❋
❋
सिक्दार, साचा अदल कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, हरि साचा सच करांयदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, नूर इलाही आप अल्हांयदा। आप फड़े चार यारी संग मुहम्मद पल्ला, आपणा पल्लू आप फड़ांयदा। आपे वसे निहचल धाम अटला, आपे लोकमात खेल खिलांयदा। आपे लक्ख चुरासी भुलाए कर कर वल छल्ला, वल छल धारी नाउँ धरांयदा। जोती शब्दी आपे रला, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म रंग रंगांयदा। रंग रंगीला हरि करतार, करता कुदरत विच समाईआ। राम रूप पसर पसार, रव रिहा सर्ब थाँईंआ। करे खेल अगम्म अपार, आप आपणी कल वरताईआ। अकल कला कल आपे धार, चारों कुंट वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। ब्रह्मण्डां वेखे हो त्यार, जेरज अंडां फोल फुलाईआ। भेख पखण्डा करे ख्वार, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा लिखणहार शाह, वड्डा दाता आप अख्वाया। आपे बणे जगत मलाह, जुग जुग बेड़ा आप चलाया। आपे पावे आपणे राह, मार्ग पन्थ आप दसाया। आपे होए सिफ्त सालाह, रसना सके ना कोए सालाहया। आपे वसे जल थल अस्गाह, महीअल आपणा रूप वटाया। आपे जाणे आपणा नाँ, कोटन कोटि नाम उपाया। आपे वसे आपणे ग्रां, सच महल्ला आप वसाया। आपे भगतन पकड़े बांह, लोकमात फेरा पाया। आप निथावयां देवे थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप खलाईआ। खेलणहार पुरख समरथ, एका एकंकारया। आदि जुगादि महिमा अकथ, वेद कतेब भेद ना पा रिहा। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही दिस ना आ रिहा,। जन भगतां देवे साची वथ्थ, साची वस्त नाम वखा रिहा। नौ खण्ड पृथ्मी पाए नथ्थ, जीव जंत साध सन्त चारों कुंट भुआ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठा रिहा। हरिजन साचे उठावणहार, एका आप अख्वाया। जुग जुग ल्ए मात अवतार, गुर पीर ना दए कोई सलाहया। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निरगुण नूर कर रुशनाया। शब्द डंक वजाए अपर अपार, लोआं पुरीआं दए हलाया। एका बोल सच जैकार, हँ ब्रह्म ल्ए मिलाईआ। हँ ब्रह्म होए उज्यार, सो पुरख निरँजण खेल खलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लेखा वेख वखाया। पूर्ब लेखा वेखणहार गुपाला, आपणा भेव आप रखांयदा। हरिजन वेखे साचे लाला, जुग विछड़े मेल मिलांयदा। निरगुण सरगुण बण दलाला, घर साचे सेव कमांयदा। आपे चली अवल्लड़ी चाला, जोती जामा भेख वटांयदा। आप उठाए निक्का बाला, गुरमुख सोया आप जगांयदा।
❋
❋
आपे करे कराए सर्ब प्रितपाला, प्रितपालक आपणा नाउँ रखांयदा। आपे घाले आपणी घाला, घोली घोल आप घुमांयदा। आपे संग रखाए काल महांकाला, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आप फल लगाए डाल्हा, पत टाहणी वेख वखांयदा। आपे तोड़े जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क जगांयदा। आप सुहाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, घर साचा आप सुहांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। पूर्ब लहिणा वेखण आया, आप आपणी किरपा धार। गुरमुख साचे परखण आया, नाम घसवट्टी रक्खी नाल। लक्ख चुरासी विच्चों रक्खण आया, ग़रीब निमाणा लालो लाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी बण दलाल। शब्द सरूपी बण दलाल, हरि साची सेव कमांयदा। गुरसिख घाली साची घाल, सतिगुर साचे लेखे लांयदा। जन्म जन्म करे प्रितपाल, मरन मरन दा पल्ला छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। मेल मिलावा हरि निरँकार, गुरमुख सज्जण आप कराईआ। सेवक सेवा करी कर प्यार, सतिगुर साचे लेखे लाईआ। मिट्ठा रस ना दिसे कोई विच संसार, रस कोदरा इक्क भराईआ। नानक करया इक्क प्यार, ग़रीब निमाणा गले लगाईआ। सिर तेरा चुक्कया आपणे भार, अन्तिम वेले दए मुकाईआ। लैणा जन्म विच संसार, मानस रूप फेर वटाईआ। निहकलंक आए फेर आपणी वार, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। सिर रक्ख सीस ताज दस्तार, दो जहानां चरनां हेठ रक्खे शहनशाहीआ। तेरा करजा दए उतार, सिर हौला भार रखाईआ। सूरबीर बली हरि निरँकार, इक्की सिखां नाल रलाईआ। आपणा करज़ ना रक्खया कोई उधार, हरिसंगत दए वखाईआ। फिर बैठा तख्त सच्चे दरबार, आपणा मुख सिखां वखाईआ। सिर रक्ख सच्चा ताज आप निरँकार, गुरसिखां देवे दरस बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी ब्रह्मण्ड खण्ड करोड़ तेतीस ब्रह्मा विष्न शिव साध सन्त गुर पीर अवतार बणन पनिहार, प्रभ साचा हुक्मी रिहा फिराईआ। प्रभ गुरसिखां उत्तों देवे वार, साचा ताज तेरे चरनां हेठ टिकाईआ। तेरा दुआरा सचखण्ड, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। उच्ची कूको करो पुकार, प्रभ पाया सच साचा माहीआ। आवण जावण छुट्टया विच संसार, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। ब्रह्मा बणे दर भिखार, लालो तेरी वड वड्याईआ। विष्नूं रूप करया करतार, तेरे दर भिच्छया मंगण आईआ। शंकर नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, हथ्थ त्रसूल ना कोई वखाईआ। छोटे बाले धक्का दित्ता मार, ना सके कोए उठाईआ। सिँघ पाला बैठा कर शंगार, चारों कुंट राह तकाईआ। करोड़ तेतीसा गया हार, सुरपति राजा इंद रिहा कुरलाईआ। सिँघ मनजीता अतीता बहे चरन दुआर, प्रभ साचे तख्त बहाईआ। तप्या अंगीठा सर्ब संसार, हरि साचा रिहा तपाईआ। नाम निधान गुरमुख पीता चरन दुआर, अठ्ठे पहर ख़ुमार रखाईआ। हस्त कीटा रंगया रंग करतार, ऊँच
❋
❋
नीच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड दुआर सोहे निरँकार, हरिसंगत बणाए आपणा परिवार, अन्तिम वार आपणे चरन बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची सच सच्चा करे शहनशाहीआ ।
हरि शब्द वड्डी वड्याईआ, सतिगुर साचा नाउँ धरांयदा। सतिगुर साचे वड वड्याईआ, गुर गुर आपणा रूप वटांयदा। गुर साचे वड वड्याईआ, हरिभगतन रंग रंगांयदा। हरिभगतन वड वड्याईआ, सन्तन संग निभांयदा। हरि सन्तन वड वड्याईआ, गुरमुखां खेल खिलांयदा। हरि गुरमुख वड वड्याईआ, गुरसिख साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी वेस वटांयदा। हरि शब्द मेहरवान, सतिगुर घर वसाया। सतिगुर देवे साचा दान, गुर गुर झोली पाया। गुर गुर बख्शे इक्क ज्ञान, हरिभगतन वेख वखाया। हरि सन्तन मेला साचे काहन, घर साचे रास वखाया। हरि सन्तन देवे ऐका माण, गुरमुख साचे वेस वटाया। गुरमुख बख्शे इक्क ध्यान, गुरसिख साचे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द सालाहया। हरि शब्द सूरबीर, सतिगुर हथ्थ रखाया। सतिगुर मारे साचा तीर, गुर गुर निशाना इक्क कराया। गुर गुर कढ्ढे हउमे पीड़, भगतन लेखा आप समझाया। भगतन बन्न्हणा हरि हरि बीड़, सन्तन आदि अन्त होए सहाया। चोटी चाढ़े इक्क अखीर, आपणी दया कमाया। गुरमुखां आत्म देवे ठंडा सीर, गुरसिख साचे एका जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा शब्द वड्याआ। शब्द वडियाई सतिगुर देव, हरि साचा सच रखांयदा। आदि जुगादी अलक्ख अभेव, गुर गुर नाउँ धरांयदा। भगतन देवे इक्क मेव, अमृत फल इक्क खुआंयदा। सन्तन जाणे रसना जिह्व, गुण अवगुण ना कोए वखांयदा। गुरमुख मस्तक लावे साचा थेव, कौस्तक मणीआ आप चमकांयदा। गुरसिख मेल मिलावा सदा निहकेव, निहचल एका धाम वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द बबाणा साचा राणा, एका एक उडांयदा। सतिगुर शब्द बबाण, हरि साचा आप उडाईआ। गुर गुर मेला विच जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। भगतन भगती कर परवान, भगवान आपणा रूप दरसाईआ। साचे सन्तां कर परवान, घर साचे मेल मिलाईआ। गुरमुख बणाए चतुर सुघड़ सुजान, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। गुरमुख बाल अञ्याण पछाण, आप आपणे अंग लगाईआ। आदि जुगादी जाणी जाण, भुल्लणहार अभुल्ल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द बणे रथवाहीआ। शब्द चलाए साचा रथ, सतिगुर
❋
❋
साची सेव कमांयदा। गुर गुर महिमा अकथना अकथ, आपणा लेखा आप जणांयदा। भगतन रक्खे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सन्तन देवे साची वथ्थ, एका वस्त झोली पांयदा। गुरमुखां सगल विसूरे जायण लथ्थ, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हांयदा। गुरसिखां मार्ग एका दस्स, साचे मार्ग आपे पांयदा। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि मन्दिर मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। शब्द गुर सच मलाह, सतिगुर आप उपाया। गुर गुर देवे इक्क सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहया। भगतन जपाए एका नाँ, नाम निधान इक्क वखाया। सन्तन पकड़े आपे बांह, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुखां देवे साचा थाँ, चरन दुआर इक्क वखाया। गुरसिखां बणे पिता माँ, पुरख अबिनाशी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द राणा साचे तख्त आप बहाया। शब्द तख्त ताज सुल्तान, हरि सतिगुर आप सुहाया। गुर गुर पूरा नौजवान, आदि जुगादी खेल खलाया। भगतन मेला दो जहान, एकँकारा आप कराया। सन्तन वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाया। गुरमुखां पाए एका आण, एका हुक्मी हुक्म सुणाया। गुरसिखां देवे धुर फ़रमाण, शब्द अनादी धुन जणाया । अमृत आत्म पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया। एका राग सुणाए कान, धुन आत्मक आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह अस्वार आप अख्वाया। शाह अस्वार हरि निरँकार, शब्द अश्व आप दौड़ाईआ। सतिगुर पूरा हो त्यार, सचखण्ड दुआरा वेख वखाईआ। आपणे अंदरों आपे आए बाहर, आप आपणा चरन उठाईआ। चारों कुंट पावे सार, दहि दिशा वेख वखाईआ। महल्ल अटल उच्च मिनार, आप आपणा दए तजाईआ। आवे जावे वारो वार, जुग जुग जगत वेस वटाईआ। लोकमात ल्ए अवतार, एका शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जल्वा अगम्म अपार, जोती जोत जोत जगाईआ। वरन गोती वसया बाहर, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, अंदर मन्दिर बैठा आसण लाईआ। आपे पुरख आपे नार, नर नरेशा वड वड्याईआ। आपे करे आपणी कार, दिवस रैण सेव कमाईआ। आप उठाए आपणा भार, सीस जगदीश आप उठाईआ। आपे वेखे सच अखाड़, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द वज्जे वधाईआ। शब्द तराना हरि भगवाना, दो जहानां आप वजांयदा। गुरमुखां देवे इक्क बिबाना सच निशाना, बीना दाना दया कमांयदा। हथ्थीं बन्न्हे एका गाना, अमृत बख्शे पीणा खाणा, आप चलाए आपणा भाणा, सद भाणे आप समांयदा। तीर निराला मारे बाणा, तख्तों लाहे राजा राणा, भेव ना पाए चतुर सुघड़ स्याणा, माया भरम सर्ब भुलांयदा। हरिजन देवे साचा माणा, आत्म तोड़े जगत अभिमाना, चरन धूढ़ कराए अशनाना, दुरमति मैल आप धुआंयदा। लेखा जाणे गोपी कान्हा,
❋
❋
आपे होए नैण मधाना, निरगुण सरगुण पहरे बाणा, रूप अनूपा आप वटांयदा। एका खण्डा तीर कमाना, आपे जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, आपे होए नौजवाना, जगत वासी ना कोई बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी नाउँ धरांयदा। आपे भूप चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। आपे निरगुण सति सरूप, नर हरि नाउँ धराईआ। आपे तागा आपे सूत, ताणा पेटा आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द डोरी माया तन्द आपे बन्न्हे आपणे बन्द, बन्दी छोड़ आप अख्वाईआ। आपे रचया आपणा काजा, आपे रक्खे आपणी लाजा, आप आपणा वेस धरांयदा। आपे अश्व आपे ताजा, आपे होए शाह नवाबा, आपे आपणा आसण लांयदा। आपे जाणे दो दो आबा, आपे तन वजाए इक्क रबाबा, मक्का काअबा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द निशाना हरि भगवाना, एका एक रखांयदा। शब्द गुर हरि भगवान, एका एक उपाया। जुग जुग खेले खेल महान, लोकमात वेस वटाया। एका राग सच्ची धुनकान, नाद ब्रह्माद दए सुणाया। जीव जंत ना सके कोई पछाण, नेत्र नैण दिस ना आया। जिस जन बख्शे आपणा माण, सो जन साची बूझ बुझाया। काया मन्दिर सुणाए धुर फ़रमाण, लेखा लेख ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्दी शब्द उपजाया। शब्द उपजाए साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर मात धर, लक्ख चुरासी दए समझाईआ। सतिगुर गुर आपे वर, पंज तत्त करे कुड़माईआ। भगतन चुकाए लक्ख चुरासी डर, दर एका एक वखाईआ। सन्तन मेला हरी हरि, हरि मन्दिर दए कराईआ। गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़, एका पल्लू हथ्थ उठाईआ। गुरसिख पौड़े जाए चढ़, जिस जन आप चढ़ाईआ। काया मन्दिर आपे वड़, सुरत सवाणी ल्ए जगाईआ। जगत विकारा जाए झड़, पंज तत्त रहे शर्माईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, निज घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी आपणा नाउँ उपजाईआ। शब्द गुरू गुर अंदर वड़या, काया मन्दिर आप सुहाया। साचे पौड़े आपे चढ़या, आपणा डण्डा आप लगाया। आपणे दुआरे आपे खड़या, आप आपणा मुख वखाया। आपणा घाड़न आपे घड़या, भन्नणहार ना कोई भन्न वखाया। आपणी जड़ती आपे जड़या, रक्त बूंद ना कोए वखाया। अग्नी हवन कदे ना सड़या, ना मरे ना जाया। आपणी विद्या आपे पढ़या, ब्रह्मा वेता आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्दी रूप वटाया। शब्द रूप हरि अन रंग, दिस किसे ना आंयदा। नाम वजाए इक्क मृदंग, आपणी सेवा आप कमांयदा। सचखण्ड दुआरा आपे लँघ, लोआं पुरीआं डेरा ढांहयदा। नौ खण्ड पृथ्मी करे नंग, सत्तां दीपां डेरा ढांहयदा। लेखा जाणे सर्ब वरभण्ड, इष्ट रूप ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नगारा एकँकारा, धूंआँधार आप वजांयदा। शब्द नगारा वज्जया, वजावणहार निरँकार। नौ खण्ड पृथ्मी फिरे भज्जया, एथे ओथे पावे सार। त्रैगुण माया पर्दा किसे ना कज्जया, पंज तत्त ना कोई अकार। जन भगतां रक्खे लज्जया, गुर पीर बण अवतार। कलिजुग अन्तिम आपणे मन्दिर आपणे सिँघासण आपे सजया, निरगुण रूप जोत निराकार। एका नाम चलाए सच जहाजया, कलिजुग बेड़ा देवे तार। लेखा चुक्के कल के आजया, लक्ख चुरासी ना होए ख्वार। मेट मिटाए राजन राजया, शाह सुल्तानां मारे मार। सीस रक्खे ना कोई ताजया, करे ना कोई शंगार। घर मन्दिर ना दिसे नाचया, वेसवा रूप करे ना कोई विचार। प्रगट होया देस माज्झया, कल्गी तोड़ा सीस दस्तार। ना कोई वेखे हाजी हाजया, उच्ची कूक ना करे पुकार। अठसठ तीर्थ कोई ना फिरे भाजया, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती गई हार। एका शब्द सो पुरख निरँजण मारे वाजया, जगत ब्रह्म करे ख़बरदार। प्रगट होए ग़रीब निवाजया, ग़रीब निमाणे जाए तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बोले शब्द जैकार। शब्द जैकारा सोहँ सो, हरि सच सच जणाया। गुरमुखां दुरमति मैल धो, आप आपणा मेल मिलाया। निज आत्म रस एका चो, बज़र कपाटी खोल्ह खुल्हाया। शब्द अनादी देवे ढोआ ढो, अनहद रिहा सीस झुकाया। आपणी हथ्थीं बीज दित्ता बोअ, ना सके कोई जड़्ह उखड़ाया। प्रभ पार कराए तिन्नां लोअ, चौदां लोकां पन्ध मुकाया। गुरमुख सज्जण धर्म राए कोलों आपणी हथ्थीं ल्ए खोह, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। वेले अन्त दूसर नेड़ ना आवे को, लाड़ी मौत ना मुख वखाया। चारों कुंट शब्द सुहागा रिहा जोअ, साचा हाली हरि बण बण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द डोरी इक्क रखाया। शब्द डोर हथ्थ करतार, कलिजुग अन्तिम आप उठाईआ। लक्ख चुरासी करे ख्वार, दहि दिशा एका नर्क फिराईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, कुंभी नर्क कोई ना जाईआ। निधड़क होए करे पुकार, घर मिल्या शहनशाहीआ। हथ्थ खड़ग फड़ आया तेज कटार, अठ्ठे पहर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द रूप वटाईआ। शब्द कटारा हरि जू फड़या, गुरमुखां लाज रखांयदा। निरगुण रूप हो लोकमात चढ़या, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख विरला आप आपणा आपे फड़या, लक्ख चुरासी विरोल वखांयदा। एका अक्खर गुरमुख विरला पढ़या, सोहँ आपणा नाउँ पढ़ांयदा। हीरा माणक मोती आपणे सीस ताज गुरमुख जड़्हया, सिर आपणे आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सूरा हरि निरँकारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाया पुरख सुल्तान, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। गुरमुखां देवण आया दान, एका वस्त हथ्थ रखाईआ। शब्द वखाए सच निशान, सतिगुर पूरा आप
❋
❋
झुलाईआ। जगत चुकाए झूठी काण, काया आपणे लेखे लाईआ। जो जन हरि हरि रसना गाण, गावणहारा आप होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रक्खणहारा आपणे घर, घर महल्ला उच्च अटला निहचल अस्थिल थिर ठांडा आप वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना पुरख ना दिसे नार, एका रूप आप निरँकार, गुरमुखां करे शब्द प्यार, दूजा रंग ना कोए जणाईआ।
११ चेत २०१७ बिक्रमी दारा सिँघ दे घर अल्ल्हड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
सर्ब जीआं करे प्रितपाल, प्रितपालक हरि रघराया। हरिजन विंगा होए ना वाल, जिस आपणी बूझ बुझाया। साचे ढांचे देवे ढाल, नाम कुठाली एका पाया। लेखा जाणे शाह कंगाल, माया ममता वेख वखाया। फल लगाए साचे डाल, अमृत मेवा फल खुआया। सदा सुहेला वसे नाल, दिवस रैण संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा एका थान वड्याआ। थान थनंतर चरन गुरदुआर, गुर गुर मन्दिर इक्क सुहाया। बुझे बसन्तर विच संसार, गुर गुर अमृत मेघ बरसाया। जाणे बिध अन्तर हरि निरँकार, जीव आत्मा वेख वखाया। किरपा करे किरपन हरि गिरधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माण ताण विच जहान, जन जन का आप रखाया ।
११ चेत २०१७ बिक्रमी चन्नण सिँघ दे घर बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
काल फास जम कट्ट, हरि बख्शे चरन दवारया। घर मन्दिर वखाए साचा हट्ट, चौदां लोक कर उज्यारया। अमृत नुहाए तीर्थ तट्ट, सर सरोवर इक्क वखा रिहा। दुरमति मैल देवे कट्ट, कर किरपा पार उतारया। गुरमुख विरले लाहा रहे खट्ट, हरि पुरख निरंकारया। रसना रस रिहा चट्ट, सोहँ अक्खर जाप अपारया। दूई द्वैती मिटे फट्ट, सतिगुर पूरा आप मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगा रिहा। रंग रंगीला हरि करतार, रंग मजीठी इक्क चढ़ांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार करांयदा। अलक्ख अगोचर भेव न्यार, जुग जुग आपणा भेव छुपांयदा। सन्त सुहेले मीत मुरार, गुर गुर चेले वेख वखांयदा। इक्क अकेले दए आधार, बंस सरबंसा नाल रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फल अमृत मेवा, हरिजन साचे आप खवांयदा। अमृत रस साचा दुध्ध, रसना जिह्वा आप खवाईआ। आपे करे बिबेक बुध, मन मति दूर कराईआ। करता करे कारज
❋
❋
सिद्ध, सगला भेव चुकाईआ। घर सुहाए नौ निध, अठ्ठ अठारां इक्क सरनाईआ। प्रभ मिलण दी साची बिध, सतिगुर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयालण हरि गोपालण, लाल लालण वेख वखाईआ। दीन दयाल सर्ब जग मीता, परम पुरख अख्वाया। हरिजन परखणहारा नीता, मन मनूआ दए भवाया। चरन कँवल बंधाए प्रीता, जगत प्रीती मोह चुकाया। नाम निधान देवे अनडीठा, भर प्याला जाम प्याया। सदा सुहेला रक्खे सदा ठंडा सीता, अग्न तत्त ना कोए रखाया। पिता पूत एका रंग हरि साचे कीता, दूजा रंग ना कोए चढ़ाया। लेखा जाणे पिछला बीता, अगला लहिणा लहणे झोली पाया। सतिगुर पूरा ना मरया ना कदे जीता, जम्मण मरन विच ना आया। कोटन कोटि उधारे पतित पापी कर पुनीता, जन्म जन्म विछड़े मेल मिलाया। आप चलाई आपणी रीता, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव ना राया। ना कोई मन्दिर ना मसीता, हरिजन काया मन्दिर आपणा आसण आप सुहाया। काया आसण सोभावन्त, सहिज सहिज समाईआ। घर मिलावा हरि हरि कन्त, निज आत्म वज्जे वधाईआ। पाया प्रीतम इक्क भगवन्त, भगतन भगती कर कुड़माईआ। सोहँ गाया सुहागी छंत, घर चौथा इक्क वखाईआ । आदि जुगादी महिमा अनन्त, अगणत गिणी ना जाईआ। तन काया चोली रंग बसन्त, चेत्र चेतन्न रुत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बणाए साची बणत, कर्म जरम धर्म आपणे हथ्थ रखाईआ।
११ चेत २०१७ बिक्रमी बचन सिँघ दे घर बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर
पंचम कढ्ढे काया चोर, हरामख़ोर रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे अन्ध घोर, घोर अन्धेरा वेख वखाईआ। शब्द वखाए साचा जोर, ज़ोरु ज़र ना कोए वड्याईआ। जगत विकारा देवे होड़, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। चरन प्रीती देवे जोड़, कर किरपा बेपरवाहीआ। नाम चढ़ाए साचे घोड़, काया मन्दिर अंदर आप दौड़ाईआ। वर पाया जिहा लोड़, कन्त सुहागी इक्क हंढाईआ। पूरी कर जगत थोड़, अतोट अतुट वखाईआ। सतिगुर पूरा साजण जाए बौहड़, जमदूत नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे कूट होए सहाईआ।
११ चेत २०१७ बिक्रमी अजीत सिँघ दे घर काणा कौंटा ज़िला गुरदास पुर
हरि हरि नाम साचा सुख, जगत तृष्ना रोग मिटाईआ। हरि हरि नाम उज्जल मुख, लोकमात दए वड्याईआ। हरि
❋
❋
हरि नाम सफल कराए कुक्ख, जन जननी लेखे लाईआ। हरि हरि नाम गर्भ वास कट्टे उलटा रुख, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। हरि हरि नाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख विरले झोली पाईआ। हरि हरि नाम सहिज सुख दाता, गुर सतिगुर हट्ट विकांयदा। हरि हरि नाम उत्तम कराए ज़ाता, ज़ात पात ना कोए रखांयदा। हरि हरि नाम मेटे अन्धेरी राता, घर घर साचा चन्द चढ़ांयदा। हरि हरि नाम अन्तिम पुच्छे वाता, भइया बेबा संग ना कोए रखांयदा। हरि हरि नाम हरि दरस दिखाए इक्क इकांता, जो जन रसना जिह्वा गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख विरले एका नाम झोली पांयदा। नाम पदार्थ साची वथ्थ, सतिगुर आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां देवे पुरख समरथ, जुग जुग लोकमात वरताईआ। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए रक्ख, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। लेखा जाणे सीआं साढे तिन्न हथ्थ, धरत मात ना गोद सुहाईआ। एका मन्त्र जपाए पूजा पाठ, हँ ब्रह्म मेल मिलाईआ। पूर्ब पिछला पूरा करे घाट, साचे कंडे नाम तुलाईआ। गुरसिख विके ना किसे हाट, वेद शास्त्र पुराण ग्रन्थ कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन उधारे विच्चों संख, असंख संख असंखां फोल फुलाईआ।