पुस्तकालयभाग ९

१४ चेत २०१७ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे घर पिण्ड धीरा ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण एका गावणा, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। हरि पुरख इक्क ध्यावणा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। एकँकारा वेख वखावणा, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। आदि निरँजण इक्क जगावणा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। श्री भगवान दर्शन एका पावणा, दूसर राह ना कोए तकाईआ। अबिनाशी करता घर बहावणा, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलावणा, विछड़ कदे ना जाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहावणा, उच्च महल्ल अटल मुनार सोभा पाईआ। थिर घर वासी रंग रंगावणा, रंग रंगीला बेपरवाहीआ। शब्द अनादी ढोला एका गावणा, नाद धुन आप सुणाईआ। ब्रह्मा वेद हरि खोज खुजावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। पुरख अकाल बेपरवाह, आदि जुगादि समाया। वसणहारा निहचल धाम अथाह, आप आपणा रूप उपाया। शाहो भूप आप अख्वा, तख्त निवासी खेल खलाया। शब्दी शब्द हुक्म दए जणा, धुर फ़रमाणा आप सुणाया। साचा राणा डेरा ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क वड्याआ। दर घर साचा सोभावन्त, सचखण्ड दुआर वड्डी वड्याईआ। हरि हरि बैठा एका कन्त, नर नरायण आप अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण मेल मिलावा साचे कन्त, दरगाह साची सोभा पाईआ। एकँकारा महिमा अगणत, भेव अभेद छुपाईआ। अबिनाशी करता जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी कार कराईआ। श्री भगवान मेल मिलाए साचे सन्त, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। पारब्रह्म आप जणाए आपणी बणत, अक्खर वक्खर नाम पढ़ाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, लक्ख चुरासी आप सुहाईआ। त्रैगुण माया पाए बेअन्त, नेत्र नैण दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा उच्च महल्ल अटल मुनारा आप सुहाईआ। सच मुनारा वसया, बैठा हरि हरि एकँकार। एकँकारा बिन हरिभगतां किसे ना दिसया, लक्ख चुरासी करे वीचार। जुगा जुगन्तर फिरे नस्सया, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। जन हरि हरिजन हर हिरदे अंदर आपे वसया, अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे सच दरबार। सच दरबार सुहञ्जणा, सतिगुर साचा आप सुहाए। दीपक दीप जगाए आदि निरँजणा, नूर नुराना डगमगाए। घर मेला साचे सज्जणा, पुरख अबिनाशी संग निभाए। नाद

❋

❋

अनादी एका वज्जणा, अनहद साची सेव कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बंक वेख वखाए। बंक दुआरा हरि सुहांयदा, रूप अनूप आप करतार। साचे मन्दिर सोभा पांयदा, सच तख्त बैठे सच्ची सरकार। पुरख अकाल नाउँ धरांयदा, जोती जोत बेऐब परवरदिगार। गगन मंडल रचन रचांयदा, पुरीआं लोआं बन्न्हे धार। ब्रह्मा विष्न शिव सेव करांयदा, त्रैगुण माया दए भण्डार। अंदर बाहर आप अख्वांयदा, सरगुण निरगुण बन्न्हे धार। पंज तत्त काया गढ़्ह बणांयदा, घाड़ण घड़े अपर अपार। अंदर वड़ वड़ आसण लांयदा, घर विच घर कर त्यार। आपणी हथ्थीं जिंदा लांयदा, ना कोई तोड़े विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप उपजांयदा। घर उपजाया पारब्रह्म, थिर घर वासी दया कमाईआ। आपे अंदर रख्या ब्रह्म, निरगुण रूप ना कोए वखाईआ। आपणे अन्तर आपे पए जम्म, मात पित ना कोए बणाईआ। आप उपजाए आपणा नाम, ना कोई दूसर करे पढ़ाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई ताम, ख़ुशी ग़म ना कोई रखाईआ। ना कोई नगर ना ग्राम, जगत खेड़ा ना वेख वखाईआ। ना कोई रवि ससि तेज देवे भान, मंडल मंडप ना कोई वखाईआ। ना कोई चिल्ला तीर कमान, खड़ग खण्डा कटार ना हथ्थ उठाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, एकँकारा आप अख्वाईआ। सचखण्ड सच तख्त बैठ सुल्तान, दो जहाना हुक्म चलाईआ। शब्द अनादी धुर फ़रमाण, लोकमात आप जणाईआ। जन भगतां देवे साचा दान, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। आप आपणी करे कराए सच पछाण, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। दर दुआरे देवे माण, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। एका तूर सुणाए साचे कान, राग रागणी भेव ना पाईआ। जुगा जुगन्तर तोड़े माण अभिमाण, कूड़ी क़िया मेट मिटाईआ। सच धर्म झुलाए इक्क निशान, चारों कुंट वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां पाए एका आण, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दो जहानां हो प्रधान, हरि भगवान आपणा आसण आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला एकँकार, निरगुण दीपक कर उज्यार, कमलापाती बैठा मीत मुरार, सच सिँघासण आप सुहाईआ। सच सिँघासण हरि भगवान, आपणा आप सुहांयदा। ना कोई दूसर होर निशान, सगला संग ना कोए रखांयदा। ना कोई गोपी ना कोई काहन, मंडल रास ना कोए रचांयदा। ना कोई सीता ना कोई राम, बनवास फेरा ना कोई पांयदा। ना कोई शब्द धुन ना कोई करे प्रनाम, निउँ निउँ सीस ना कोई झुकांयदा। ना कोई पीण ना कोई खाण, तन बस्त्र ना कोई हंढांयदा। ना कोई जगत अक्खर सुणाए कान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोई हिलांयदा। ना कोई दाता दानी देवे दान, अग्गे झोली ना कोए रखांयदा। सचखण्ड दुआरे इक्क मेहरवान, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, आपे वसे

❋

❋

सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा थिर दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ग़रीब निवाज़ा वेखणहार, आपणी दिशा आपे वेख वखाईआ। उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण ना सके विचार, दहि दिशा ना रूप वटाईआ। जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज ना कोए पसार, खाणी बाणी ना कोए वखाईआ। अकथ कथणी गाए आप निरँकार, वेद कतेब भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, एका बैठा हरि नर श्री भगवन्त, नर हरि नरायण आप अख्वाईआ। घर सुहाया पुरख अगम्म, घर साचे वज्जी वधाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। आदि जुगादि पवण स्वास ना ल्ए दम, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह वड वड्याईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, बालक गोद ना कोए उठाईआ। रसना जिह्वा ना जपे कोई नाँ, आप आपणे विच रिहा समाईआ। आपे वसे साचे थाँ, थान थनंतर आप उपाईआ। जुगा जुगन्तर करे सच न्याँ, कागद कलम ना लिखे किसे शाहीआ। जन भगतां जपाए एका नाँ, घर मन्दिर अंदर आपणा राग आप सुणाईआ। आप उठाए फड़ फड़ बांह, आलस निन्दरा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क वड्याईआ। दर घर साचा पाया, कर किरपा आप निरँकार। सो पुरख निरँजण आसण लाया, हरि पुरख निरँजण सेवादार। इक्क ओंकारा हुक्म चलाया, आदि निरँजण निरगुण जोत करे उज्यार। श्री भगवान रिहा सुणाया, अबिनाशी करता पावे सार। पारब्रह्म आपणा निउँ निउँ सीस झुकाया, हरि हरि करे ख़बरदार। सन्त साजण वेख वखाया, जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार। जगत सागर फोल फुलाया, काया गागर हो उज्यार। साचा वणज सौदागर इक्क कराया, नाम विकाए एका हट्ट बाज़ार। चौदां लोकां मुख भुआया, चौदां तबकां करे ख्वार। लोआं पुरीआं बेड़ा आप चलाया, ब्रह्मण्ड खण्ड उठाए भार। त्रिलोकी नंदन त्रै त्रै वेख वखाया, आपे जाणे आपणी सार। जुग जुग लहिणा आप चुकाया, सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, निरगुण जोत करे उज्यार। लक्ख चुरासी घट घट मन्दिर खोज खुजाया, तख्त निवासी सच्ची सरकार। कर्म कुकर्मां वेख वखाया, मन मति बुध ना पावे सार। गुरमुख साचे धन्दे लाया, एका बख्शे नाम प्यार। मनमुख अन्धे गूढ़ी नींद सुआया, नाल रलाया काम क्रोध लोभ मोह हँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे सच दुआर। सच दुआरा हरि पुरख रिहा खोल्हया, आदि अन्त समाए। सो पुरख आपे बोलया, शब्द अनादी डंक वजाए। हरि पुरख वसे कोलया, एका दूजा भेव चुकाए। एकँकारा आपे मौलया, फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकाए। आदि निरँजण कदे ना डोलया, अडुल अडोल आप हो जाए। श्री भगवान तोले साचा तोलया, नाम कंडा हथ्थ उठाए। पुरख अबिनाशी बणया गोलया, साची साचा सेव कमाए।

❋

❋

पारब्रह्म विच विचोलया, शब्दी विचोला नाउँ उपजाए। ब्रह्म पर्दा आपे फोलया, काया मन्दिर वेख वखाए। लेखा जाणे कला सोलया, अकल कल आप रघुराय। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे अमृत नाभी कवलया, निझर झिरना आप झराय। निझर झिरना आप झिरांयदा, हरि सतिगुर सज्जण मीत। अमृत मेघ आप वरसांयदा, काया करे ठंडी सीत। सच प्याला जाम प्यांअदा, करे कराए पतित पुनीत। दीन दयाला दया कमांयदा, आप सुणाए आपणा गीत। पुरख अकाला मेल मिलांयदा, मानस जन्म हरिजन जाए जीत। साची चाला आप चलांयदा, बैठा रहे इक्क अतीत। काल महांकाल चरनां हेठ दबांयदा, एका रंग रंगाए हस्त कीट। सच महल्ला आप वसांयदा, सचखण्ड दुआरा इक्क अनडीठ। गुरमुख साचे आप जगांयदा, आदि जुगादी जुग जुग रीत। काया मन्दिर मस्जिद काअबा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी परखे नीत। लक्ख चुरासी परखणहारा, एका एक ओअँकारया। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, गुर शब्दी नाउँ धरा रिहा। एका घर वसे दोए दोए धारा, धर धरनी सोभा पा रिहा। रवि ससि सूरज चन्न सितारा, मंडल मंडप सर्ब कुरला रिहा। शंकर रोवे ज़ारो ज़ारा, बाशक तशका गलों सुटा रिहा। ब्रह्मा मंगे वारो वारा, चारे मुख इक्क सालाह रिहा। विष्नूं सांगोपांग तजे सेज दोए जोड़ करे निमस्कारा, चरन कँवल ध्यान लगा रिहा। बाशक सहँसर मुख गाए आपणी वारा, दोए सहँसर जिह्वा आप हिला ल्या। हरि का भेव अगम्म अपारा, अलक्ख निरँजण लेख ना किसे लिखा ल्या। सति पुरख निरँजण हो उज्यारा, घर साचे आप सुहा रिहा। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, जोती जामा भेख वटा रिहा। वरन गोती वसे बाहरा, ज़ात पात ना कोए रखा ल्या। पंज तत्त ना करे प्यारा, मन मति बुध ना मेल मिला ल्या। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, पुरख अगम्मड़ा आप सुणा रिहा। नौ खण्ड पृथ्मी पावणहारा सारा, सारंगधर नाउँ धरा रिहा। गुरमुख सज्जण लाए पारा, शब्द धार ना कोई रुढ़्हा ल्या। जोती जोत नूर उज्यारा, निहकलंका नाउँ रखा ल्या। सम्बल नगरी धाम न्यारा, एकँकारा आसण ला रिहा। वेद व्यासा बण लिखारा, उच्चा टिल्ला पर्बत इक्क सुहा रिहा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, आपे वसे धाम न्यारा, उच्चा पौड़ा आप लगा रिहा। अन्तिम वेखे जगत अखाड़ा, लक्ख चुरासी भेड़ भिड़ा रिहा। शब्द अगम्मी रक्खे धाड़ा, शाह सुल्तानां मेट मिटा रिहा। गुरसिख बणाए साचा लाड़ा, सिर आपणा हथ्थ टिका रिहा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, पंचम पंचम देवे शब्द धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणा रिहा। अंदरे अंदर दरस गुर मीत मुरारा, जगत नेत्र बन्द करा रिहा। तीजा नैण खोल्ह किवाड़ा, हरिजन साचे सच समझा ल्या। चौथे पद मीत मुरारा, आप आपणा संग वखा रिहा। पंचम बोल इक्क जैकारा, ब्रह्म पारब्रह्म समा रिहा। आत्म सेजा कर प्यारा, शब्दी सुरती

❋

❋

रंग लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख देवे साचा वर, नाम निधाना हरि भगवाना एका वस्त काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर सच साची झोली आप भरा रिहा।

१४ चेत २०१७ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड दईआ ज़िला गुरदास पुर

दीनां नाथ दर्द दु:ख भञ्जण, दीन दयाल आप अख्वांयदा। ग़रीब निमाणयां साचा सज्जण, सतिगुर साचा सेव कमांयदा। कलिजुग अन्त कराए एका मजन, दूजा ताल ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। दीना नाथ अनाथां नाथ, सगला संग रखाईआ। सर्ब वस्त प्रभ रक्खे साथ, जुग जुग आप वरताईआ। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब जन्मां वेख वखाईआ। धर्म राए ना फोले खात, खाता वही ना कोए वखाईआ। जिस जन सुणाए आपणी गाथ, सोहँ ढोला एका गाईआ। लेख चुकाए मस्तक माथ, बिधना लेखा दए मिटाईआ। करे कराए पूरा घाट, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। हरि मन्दिर वखाए साच हाट, चरन दुआरा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन दीन दयाल दया कमाईआ। दीना नाथ दयाल गुर सतिगुर, हरि पुरख निरँजण दया कमांयदा। मेल मिलाए लिख्या धुर, धुर मस्तक वेख वखांयदा। जगत जुगत घर जाए बौहड़, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। दरदीआं दर्द वण्डाए दौड़, दु:ख दलिद्र मेट मिटांयदा। मिट्ठा रस करे रीठा कौड़, अमृत फल आप पकांयदा। चरन प्रीती साची जोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीना बंधप नाम धरांयदा। दीना बंधप दयानिध सागर, गहर गम्भीर समाया। आदि जुगादी आपे जाणे आपणी बिध, पुरख बिधाता भेव ना राया। नाथ अनाथां करे कारज सिद्ध, साची आस झोली पाया। आत्म अन्तर देवे विध, तीर निराला बाण चलाया। दर भिखार कराए नव निध, निउँ निउँ बैठी सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप निभाया। सगला संग सर्ब गुर दीना, गुरमुख आप रखांयदा। काया चोली चाढ़े रंग भीन्ना, तन मन हरया आप करांयदा। लेखा चुकाए त्रैगुण तीनां, लोक परलोक आप सुहांयदा। तृखा मिटाए जिउँ जल मीना, अमृत मेघ इक्क बरसांयदा। दिवस रैण ठांडा सीना, हरि शब्दी शब्द वखांयदा। धुनी वज्जे अगम्मी बीना, बिनै बेनन्ती लेखे लांयदा। आपणे हथ्थ रखाए मरना जीणा, जीवण मुक्त आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल आप अख्वांयदा। दीन दयाल सर्ब सुख दाता, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। नाम चढ़ाए साचे राथा, रथ्थ रथवाही सेव कमाईआ। एका अक्खर कराए पूजा पाठा, सोहँ शब्द वड वड्याईआ।

❋

❋

करे कराए पूरा घाटा, पिछला लेखा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ धराईआ। सिर रक्खे हथ्थ करतार, दीन दुनी वेख वखांयदा। समरथ पुरख खेल अपार, गुण अवगुणी भेव ना आंयदा। वरते वरतावे विच संसार, लक्ख चुरासी छाणी पुणी, गुरमुख साचे बाहर कढांयदा। इक्क पुकार हरि निरँकार सुणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग रंगांयदा। रंग रंगाए हरि मजीठ, काया चोली अपर अपारया। रसना जिह्वा नाम जपाए एका मीठ, गुणवन्ता वड भण्डारया। काया करे ठंडी सीत, सीतल धारा मुख चुआ रिहा। माणस जन्म जन जाए जीत, जो जन सतिगुर पूरे नेत्र दर्शन पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए पतित पुनीत, पतित पुनीत पतित पावण आपणा बिरद आप रखा रिहा।

१४ चेत्र २०१७ बिक्रमी मोहण सिँघ दे घर पिण्ड तारा चक्क ज़िला गुरदास पुर

हरि शब्द विचोला लोकमात, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाईआ। चरन प्रीती बख्शे एका दात, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, नूर नुराना बेपरवाहीआ। उत्तम रक्खे गुरसिख ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म वखाईआ। नाम जणाए आपणी गाथ, साची सिख्या सिख समझाईआ। आदि जुगादि रक्खे साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, कलिजुग वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा आप गणाईआ। लेखा लिखणहार गोपाला, पुरख अबिनाशी आप रखांयदा। काया मन्दिर वेखे सच सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर सोभा पांयदा। शब्द वजाए साचा ताला, ताल तलवाड़ा ना कोए वखांयदा। तोड़णहारा जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क जगांयदा। शब्द सरूपी बण दलाला, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। फल लगाए साचे डाला, अमृत मेवा आप खुआंयदा। लक्ख चुरासी तोड़ जंजाला, जन्म मरन फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग समांयदा। साचा रंग समाया हरिजन पूत, सतिगुर साचा मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी पावे सार चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलांयदा। नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च इक्क वखांयदा। आप सुहाए आपणी रुत्त, फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा पेख्या, पेखणहार करतार। त्रैगुण माया वेखे भेख्या, पंज तत्त पावे सार। लक्ख चुरासी लिखे लेखया, लेख लिखावणहार आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन

❋

❋

साचे ल्ए उभार। हरिजन साचा सच घर, हरि साचा सच बहांयदा। सतिगुर पूरा एका वर, गुर झोली नाम भरांयदा। आवण जावण चुक्के डर, जम का दंड ना कोए वखांयदा। आपणे मन्दिर आपे चढ़, गुरसिख साचे आप जगांयदा। शब्द फड़ाए साचा लड़, एका पल्लू गंढ्ढ दुआंयदा। काया मन्दिर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख विरला ल्ए फड़, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। किला कोट हँकारी गढ़्ह, हउमे बुरज आपे ढांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साच सालांहयदा। हरिजन सच सालाहया, हरि सतिगुर पुरख सुजाण। कर किरपा दरस दिखाया, वड दाता वड मेहरवान। घर मन्दिर वेख वखाया, लेखा चुक्के सुंञ मसाण। हरि मन्दिर जोत जगाया, जोती नूरो नूर नुरान। अमृत धारा इक्क वहाया, जल भर श्री भगवान। साचा शब्दी नाद वजाया, अनहद वजाए सच्ची धुनकान। दर घर साचे बह बह मंगल गाया, राग नाद होए हैरान। आत्म सेजा तख्त सुहाया, तख्त निवासी साचा काहन। सुरत सुआणी मेल मिलाया, शब्द मिलावा हाणी हाण। एका धाम दए वसाया, घर मन्दिर सच मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साची नारी कर परवान। गुरमुख नारी नर नरायण हरि पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। कन्त कन्तूहला वेखण आया, निरगुण रूप बेपरवाहीआ। नाम रसालू रंग रंगाया, वेस अवल्लड़ा आप कराईआ। दीन दयालू भेव खुल्हाया। आपणा पर्दा दए चुकाईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए प्रनाईआ। हरिजन साचा नार सुहागण, घर कन्त सुहागी पाया। जन्म जन्म दा धोया दागण, दुरमति मैल गुआया। हँस बणया घर साचे कागण, सर सरोवर एका नुहाया। दीपक जोत जगे चरागण, अन्ध अन्धेर मिटाया। उपजे शब्द मन बैरागण, मन मनसा दए मिटाया। सतिगुर पूरे जो जन सरनाई लागण, संसा रोग दए मिटाया। जगत तृष्ना बुझाए आगण, त्तत्व तत्त ना कोए सताया। माया डस्से ना डस्सणी नागण, विकार हँकारा नेड़ ना आया। गुरमुख विरले सोए जागण, जिस जन हरि हरि आप जगाया। चरन धूढ़ कराए सच्चा माघण, अमृत जल आप भराया। गुर की महिमा गाए रागणी रागण, वेद पुराण रहे जस गाया। जिस जन हरि हरि कन्त पाया सो सुभागण, घर मन्दिर दए सुहाया। सच स्वामी शब्द अगम्मी मारे वाजण, आप आपणा हुक्म अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाया। सहिज सुभाउ मेल हरि, ग़रीब निमाणे ल्ए तराईआ। इक्क वखाए साचा दर, दरबार साचे सोभा पाईआ। ना पुरख ना दिसे नार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आपणी करनी रिहा कर, आदि जुगादि वेस वटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, जुग जुग आपणा खेल खलाईआ। निर्भय रूप ना जाए डर, भय भयानक ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल आपणी करनी करता कर, दूसर ल्ए ना कोए

❋

❋

सलाहीआ। जो जन सरनाई जाए पड़, सरनगत इक्क वखाईआ। आपणी किरपा आपे कर, कर्म कुकर्मां लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माया बन्धन देवे तोड़, सुरती शब्दी देवे जोड़, नाम चढ़ाए साचे घोड़, बांकी चाल इक्क रखाईआ। शब्द घोड़ शाह सवारा, हरि सति पुरख निरँजण आसण लांयदा। गुरमुख मिलाए अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। खिच्ची आए वारो वारा, दिवस रैण सेव कमांयदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, घर घर मन्दिर खोज खुजांयदा। हरिजन आपणी हथ्थीं कढ्ढे आपे बाहरा, साचा नाअरा इक्क सुणांयदा। साचा वणज कराए नाम वणजारा, कलिजुग एका हट्ट खुल्हांयदा। चार वरनां सच प्यारा, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे इक्क दुआरा, चरन सरन सरन चरन साचा धाम वखांयदा।