पुस्तकालयभाग ९

१४ चेत २०१७ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे घर दया होई कादर अबाद ज़िला अमृतसर

साहिब सच्चा सो आखीए, आदि जुगादि समाए। साहिब सच्चा सो भाखीए, निरगुण सरगुण रूप वटाए। साहिब सच्चा अलक्खणा अलाखीए, लेखा लिख ना सके कोई राए। साहिब सच्चा सगला साथीए, जुगा जुगन्तर वेख वखाए। साहिब सच्चा पुरख समराथीए, एकँकार नाउँ धराए। साहिब सच्चा सुणाए सच्ची गाथीए, सो पुरख निरँजण नाउँ उपजाए। साहिब सच्चा इक्क जणाए पूजा पाठीए, हँ ब्रह्म मेल मिलाए। साहिब सच्चा चलाए सच्चा राथीए, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता इक्क अख्वाए। साहिब सच्चा पाईए, हरि सतिगुर गहर गम्भीर। साहिब सच्चा वेख वखाईए, सांतक करे सति सरीर। साहिब सच्चा घर साचे आप बहाईए, बिरहों विछोड़ा कट्टे पीड़। साहिब सच्चा दरगाह सच्ची दर्शन पाईए, लक्ख चुरासी कट्टे ज़ंजीर। साहिब सच्चा सचखण्ड निवासी इक्क ध्याईए, अमृत बख्शे ठांडा सीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता दानी गुणी गहीर। साहिब सच्चा सुल्तान, पारब्रह्म अख्वांयदा। साहिब सच्चा मेहरवान, सतिगुर नाउँ धरांयदा। साहिब सच्चा मेहरवान, साचे तख्त आसण लांयदा। साहिब सच्चा मेहरवान, राज जोग आप कमांयदा। साहिब सच्चा मेहरवान, साचा हुक्म आप सुणांयदा। साहिब सच्चा मेहरवान, तख्त निवासी वेस वटांयदा। साहिब सच्चा मेहरवान, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। साहिब सच्चा हरि एका काहन, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। साहिब सच्चा हरि एका राम, सीता सुरती सर्ब प्रणांयदा। साहिब सच्चा हरि एका जाण, हरिजन साचे मात तरांयदा। साहिब सच्चा इक्क पछाण, माण निमाणयां आप अख्वांयदा। साहिब सच्चा एका देवे दानी दान, साची

❋

❋

वस्त झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता आप अख्वांयदा। साहिब सच्चा सूरबीर, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। साहिब सच्चा वड पीरन पीर, शहनशाह आप अख्वाईआ। साहिब सच्चा दो जहाना घत्ते वहीर, लोआं पुरीआं दए हिलाईआ। साहिब सच्चा लेखा जाणे पीर फकीर, दस्तगीर वेख वखाईआ। साहिब सच्चा आपणे रंग रंगाए शाह हकीर, हक हकीकत दए सालाहीआ। साहिब सच्चा बेनज़ीर, लिख सके ना कोई छाईआ। साहिब सच्चा मेटे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। साहिब सच्चा आपे जाणे आपणी तकसीर, तसवीर किसे ना हथ्थ फड़ाईआ। साहिब सच्चा कट्टणहार ज़ंजीर, ज़ोरू ज़र रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सुल्तान आप अख्वाईआ। साहिब सच्चा मेहरवान, हरि पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। साहिब सच्चा झुलाए सच निशान, दरगाह साची आप चढ़ांयदा। साहिब सच्चा एका देवे धुर फ़रमाण, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझांयदा। साहिब सच्चा जन भगतां रक्खे साचा माण, लोकमात वेख वखांयदा। साहिब सच्चा जाणी जाण, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरगाह साची सोभा पांयदा। साहिब सच्चा गुणी गहीर, पातशाह सिर शाह अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा हरिजन साचे करे सांत सरीर, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। साहिब सच्चा अमृत जाम प्याए साचा नीर, निर्मल आपणा रूप दरसाईआ। साहिब सच्चा साचा शब्द तन पहनाए बस्त्र चीर, सच कटार हथ्थ फड़ाईआ। साहिब सच्चा कट्टणहारा भीड़, आदि अन्त होए सहाईआ। साहिब सच्चा बन्न्हणहारा बीड़, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। साहिब सच्चा एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना वेख वखाईआ । साहिब सच्चा वसे धाम अनडीठ, थिर घर वासी बैठा आसण लाईआ। साहिब सच्चा गुरमुख मिलाए साचा मीत, घर साचे वज्जे वधाईआ। साहिब सच्चा इक्क सुणाए सुहागी गीत, सोहँ अक्खर वक्खर जगत पढ़ाईआ। साहिब सच्चा करे कराए पतित पुनीत, कोटन कोटि ल्ए तराईआ। साहिब सच्चा हरि सन्तन वसे आपे चीत, चेतन्न रूप आप कराईआ। साहिब सच्चा आदि जुगादि ठंडा सीत, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। साहिब सच्चा हरि भगवन्त, भगवन खेल खिलांयदा। साहिब सच्चा हरि साचा कन्त, गुरमुख नारी आप प्रनांयदा। साहिब सच्चा काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, नाम मजीठी रंग रंगांयदा। साहिब सच्चा हरि बेअन्त, भेव कोए ना पांयदा। साहिब सच्चा महिमा अगणत, अलक्ख निरँजण अलक्ख अलक्खणा आप अख्वांयदा। सच्चा साहिब आदि अन्त, जुग जुग आपणा वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी रचन रचांयदा। आदि जुगादी वसया, हरि साचा सच समाए। जुगा जुगन्तर वेखे खेल तमासया, दो जहानां

❋

❋

फेरी पाए। निरगुण जोत कर प्रकाश्या, अज्ञान अन्धेरा आप मिटाए। हरिजन भगतां होए दासी दासया, सन्त साजण मेल मिलाए। लेखा जाणे पृथ्मी अकाश्या, गगन गगनंतर फोल फुलाए। गुरमुख हिरदे अंदर रक्खे वासया, घर मन्दिर डेरा लाए। सतिगुर पूरा शाहो शाबासया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आप अख्वाए। जुग करता खेल खिलांयदा, जुगा जुगन्तर बन्न्हे धार। रूप अनूपा आप वटांयदा, पुरख अबिनाशी अगम्म अपार। निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा, एका रूप गुर अवतार। साचा डंका शब्द वजांयदा, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, कलिजुग अन्तिम आई हार। चारों कुंट अन्धेरा छांयदा, रवि ससि होए शर्मसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वरते आपणा वरतार। सच वरतार वरतावण आया, निहकलंक बली बलवाना। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकावण आया, मारे शब्दी तीर निशाना। सतिजुग साचा चन्द चढ़ावण आया, सति सरूपी बन्न्हे गानां। चार वरनां एका घर बहावण आया, देवे नाम गुण निधाना। ऊँचां नीचां मेल मिलावण आया, इक्क वखाए पद निरबाना। सोहँ अक्खर आप पढ़ावण आया, सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाणा। रोड़ी सक्खर वेख वखावण आया, कृपानिध श्री भगवाना। कलिजुग पत्थर भन्न वखावण आया, जूठा झूठा मिटे निशाना। लक्ख चुरासी सथ्थर आप विछावण आया, चारों कुंट सुंञ मसाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल दो जहाना। दो जहाना खेल अगम्मड़ा, हरि साचा सच करांयदा। हरिजन फड़ाए आपणा पल्लड़ा, लोकमात वेख वखांयदा। शब्द सुनेहड़ा एका घल्लड़ा, आप आपणा हुक्म अल्हांयदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आत्म सेजा एका मलड़ा, जगत नेत्र दिस ना आंयदा। बैठा रहे इक्क इकल्लड़ा, इक्क ओंकारा नाउँ धरांयदा। सतिजुग मार्ग दस्से इक्क सुखलड़ा, एका वस्त नाम अमोलक झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। सतिजुग नाम साचा हरि, हरि एका अक्खर आप पढ़ाईआ। लोकमात आपे धर, धर धरती धवल दए सुहाईआ। आपणी करनी करता आपे कर कर, आपणी कीमत आपे पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क वखाए साचा सर, सर चरन दुआरा वड वड्याईआ। गुरमुख सुहेले आपणी हथ्थीं फड़ फड़, दर घर साचे मेल मिलाईआ। निज आत्म पौड़े आपे चढ़ चढ़, सोए सन्त ल्ए उठाईआ। आपे तोड़ हँकारी गढ़्ह गढ़्ह, किला कोट ना कोए वखाईआ। आपणी अग्न आपे सड़ सड़, गुरमुखां अग्ग रिहा बुझाईआ। आपणा नाता तोड़ सीस धड़ धड़, गुरमुख सीस धड़ होए सहाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़ खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, हरिसंगत साची करे इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मात ल्ए तराईआ। हरि पढ़ाए सच सलोक, महिमा अगणत गिणी

❋

❋

ना जाईआ। गुरसिख तेरे चरन चुम्मे मुक्त मोख, प्रभ साचा देवे दर दुरकाईआ। तेरा राह तक्कण तिन्ने लोक, चौदां हट्ट नैण उठाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव गायण इक्क सलोक, करोड़ तेतीसा करे पढ़ाईआ । राए धर्म ना सके कदे रोक, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मार्ग इक्क वखाईआ। सतिजुग मार्ग लावणा, हरि साचा बेपरवाह। एका शब्द जहाज़ चलावणा, पुरख अबिनाशी बण मलाह, एका चप्पू हथ्थ उठावणा, नाम नामा ल्ए वखा। चारे कुंट आप फिरावणा, दहि दिशा फेरी पा। गुरमुख साचा आप जगावणा, शब्द हलूणा देवे ला। अमृत जाम इक्क प्यावणा, भर प्याला मुख दए छका, गीत सुहागी इक्क सुणावणा, सोहँ ढोला आपे गा। कागों हँस आप बणावणा, सर सरोवर सच नुहा। जन्म जन्म दा दाग़ मिटावणा, दुरमति मैल दए गंवा। नाम वैराग इक्क लगावणा, बिरहों तीर निराला दए चला। साक सैण आप अख्वावणा, आपे बणे पिता माँ। बाल अंञाणे गोद उठावणा, सिर रक्खे ठंडी छाँ। साचे तख्त आप बहावणा, करे कराए सच न्याँ। दरगाह साची माण दवावणा, निथावयां देवे आपणा थाँ। सतिजुग साचा संग निभावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाह। सतिजुग साचा चन्द चढ़ाउँणा, सीतल सति करे रुशनाईआ। गुरमुख नूर नुराना आप चमकाउँणा, जोती नूर नूर सवाईआ। नेत्र नैण आप मटकाउँणा, नैण मुँधार वेख वखाईआ। छैल छबीला आप उपजावणा, साचा जोबन इक्क वखाईआ। चार वरन कबीला इक्क बनाउँणा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पीला दस्तार सीस आप बंधाउँणा, लक्ख चुरासी सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे करे कुड़माईआ। सतिजुग साचा सोहणा, सुहाए बंक दुआर। पुरख अबिनाशी हर घट मन मनूआ आपे मोहणा, आप आपणी किरपा धार। साचा ढोला एका गाउँणा, निरगुण बोल शब्द जैकार। मनमुख किसे ना मिले सेजे सौणा, शब्द अगम्मी मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग खोल्हे सच किवाड़। सच किवाड़ा खोल्हणा, प्रभ आपणी किरपा धार। लक्ख चुरासी जग विरोलणा, गुरमुख साचे ल्ए उभार। एका कंडे नाम तोलणा, दूसर वट्टा ना रक्खे विच संसार। लक्ख चुरासी पर्दा फोलणा, साधां सन्तां पावे सार। गुरमुख विरला लाल अमोलणा, कीमत करता पाए आपणी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा एका बोलणा, सो पुरख निरँजण हरि निरँकार। हरि निरँकारा सतिजुग धारा, आपणी आप चलाईआ। आपे वरते आपणी कारा, वड दाता बेपरवाहीआ। जीवां जंतां करे सच प्यारा, घर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग मार्ग साचा पन्थ, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। आपे पूजा पाठ होए वेद शास्त्र सिमरत

❋

❋

ग्रन्थ, आपणे नाम करे पढ़ाईआ। आपे आपणा नाद वजाए साचा संख, आपणी बांग अज़ान आप अल्हाईआ। आपे हँस होए उडे पंख, मच्छ कच्छ जल धारा आप सुहाईआ। आपे गाए मुख सहँस, आपणी जिह्वा आप हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे सोभा पाईआ। सतिजुग साचे साचा गुण, हरि साचा विच टिकांयदा। सर्ब व्यापी सर्ब पुकार ल्ए सुण, दिवस रैण राह तकांयदा। सन्त साजण आपे चुण, आप आपणे रंग रंगांयदा। करे कराए छाण पुण, जगत छाछ वरोल वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा साचा राह, पुरख अबिनाशी बण मलाह, लोकमात आप चलांयदा। लोकमात साची धार, हरि साचा आप चलाईआ। एका डंका वज्जे विच संसार, एका छत्र सीस झुलाईआ। एका राज राजान होए सिक्दार, शाह सुल्तान इक्क अख्वाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, एका शब्द नाम पढ़ाईआ। एका हुक्मी हुक्म वरते वरतार, दूसर होर ना कोए सालाहीआ। एका मन्दिर मस्जिद गुरूदुआर, शिवदुआला मट्ठ मसीत इक्क वखाईआ। एका राग नाद वजाए सितार, सारंग सारंगा आप हिलाईआ। एका गावत गाए आपणी वार, पउड़ी गउड़ी आप अल्हाईआ। एका वसे सच मुनार, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा वेख वखाईआ। सतिजुग साचा जाए लग्ग, हरि साचे साच लगावणा। जन भगतां दरस दिखाए उप्पर शाह रग, दिवस रैण एका रंग रंगावणा। इक्क वखाए चौथा पद, परम पुरख मेल मिलावणा। पंचम शब्द वजाए नद, नाना रूप आप वटावणा। आपे जाणे पार किनारा आपणी हद्द, ब्रह्मादि खोज खुजावणा। आपे गाए शब्द बोध अगाध, खाणी बाणी भेव ना पावणा। आपे रंग रंगाए सन्त साध, भगत भगवन्त आप अख्वावणा। आपे रूप वटाए मोहन माधव माध, मुकंद मनोहर लक्ख़मी नरायण खेल खिलावणा। आप सुणे सर्ब फरयाद, साचे तख्त आप सोहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा रंग रंगावणा । सतिजुग साचा रंग अपार, चार वरनां आप चढ़ाईआ। नाता तुटे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। हउमे हंगता देवे मार, जगत तृष्ना भुक्ख गुआईआ। साचे शब्द करे प्यार, हँ ब्रह्म वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, राउ रंक ना कोए वखाईआ। राउ रंक एका रंग, हरि साचा आप रंगांयदा। पुरख अबिनाशी सूरा सरबंग, सगला संग निभांयदा। नाम वजाए इक्क मृदंग, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा आपे लँघ, साचे तख्त चरन टिकांयदा। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनांयदा। इक्क उपजाए परमानंद, निज आत्म रस चुआंयदा। जीव जंत रसना कोए ना लाए मदिरा मास गंद, सोहँ सो साचा जाप जपांयदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दी तोड़ दया कमांयदा। हरिजन

❋

❋

चढ़ाए साचे चन्द, लोकमात आप रुशनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा सच समांयदा। सतिजुग अंदर सच धर, सच साचा वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी देवे वर, घर साचे वस्त टिकाईआ। जगत जहान चुक्के डर, जीव जीव ना कोए तरसाईआ। सो पुरख निरँजण किरपा कर, मनमति दए गुआईआ। गुरमति साची अग्गे धर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरनां दए समझाईआ। चार वरन अठारां बरन आप समझाउँणा, साची सिख्या सिख समझांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना किसे अख्वाउँणा, आत्म ब्रह्म सर्ब वखांयदा। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पन्ध मुकाउँणा, ज़ात पात मेट मिटांयदा। अक्खर वक्खर एका जाप जपाउँणा, दोए दोए रूप वटांयदा। निरगुण सरगुण मेल मिलाउणा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा खेल खिलांयदा। सतिजुग साचा वरते वरतंत, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। एका नाता जीव जंत, सगल सृष्टी भैण भाईआ। नारी मेला साचे कन्त, दूसर नैण ना कोए उठाईआ। हरि का नाम ना मंगण जाए कोई बण बण मंगत, हट्टो हट्ट ना कोए वखाईआ। साची बणाए हरि हरिसंगत, हरि की पौड़ी आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा वेख वखाईआ। सतिजुग साची एका गोत, पुरख अबिनाशी आप उपांयदा। निरगुण मेला साची जोत, जोती जोत खेल खिलांयदा। तन नगारे शब्दी चोट, अगम्म अगम्मड़ा आप लगांयदा। कोए ना रक्खे वासना खोट, माया ममता ना कोए प्रनांयदा। कोए ना पीवे पोस्त घोट, मदि प्याला ना हथ्थ उठांयदा। कोए ना दर दर मंगे रोट, दर दरवेश ना कोए अख्वांयदा। ना कोई भुन्ने कबाब बोटी बोट, रसना जिह्वा ना कोए हलकांयदा। कोई ना सोए कर कर बन्द सोत, पुरख अबिनाशी घर घर दरस दखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका लांयदा। ना कोई हवन ना कोई धूप, दीवा बत्ती ना कोए जलाईआ। ना कोई सिल पाथर पाहन ल्ए पूज, ब्रह्मा विष्न शिव गणेश ना कोए मनाईआ। ना कोई शस्त्र खण्डे जाए झूझ, तीर कमान ना कोए चलाईआ। पुरख निरँजण एकँकारा लक्ख चुरासी आपे ल्ए बूझ, साची सूझ आपणे हथ्थ रखाईआ। नेत्र नैण उठा ना कोई वेखे चन्द दूज तीज, घर घर चन्द्रमा प्रकाश कराईआ। गुरमुख सज्जण जाए पतीज, पीआ प्रीतम घर विच पाईआ। आपे करे साची रीझ, गुरमुख सच शंगार इक्क वखाईआ। दिवस रैण बैठा रहे अग्गे दर दहिलीज, आप आपणी सेव कमाईआ। हरिजन चरन कँवल जन जाए भीज, अमृत मेघ आप बरसाईआ। साची रुत्तड़ी एका बीज देवे बीज, काया धरती हल्ल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच फुलवाड़ी आप महिकाईआ। सतिजुग बूटा लाए फुल्ल, गुरमुख

❋

❋

साचा बीज बजांयदा। पुरख अबिनशी कदे ना जाए भुल्ल, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। करे खेल अमोल अमुल, अमोलक आपणी वस्त टिकांयदा। आदि अन्त पावणहारा साचा मुल्ल, लक्ख करोड़ी ना कोए चुकांयदा। निरगुण कंडे तोले तोल, सरगुण हथ्थ ना कोए वखांयदा। सतिजुग उपजाए आपणी कुल, विश्व आपणी धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सगला संग आप रखांयदा। सगला संग पुरख बिधाता, सतिजुग साचे आप निभाईआ। आपे देवे आपणी दाता, दाता दानी सेव कमाईआ। आप सुणाए आपणी गाथा, वाह वा गुरू वड वड्याईआ। आपे जाणे पूजा पाठा, नाम सति सति पढ़ाईआ। आपे पूरा करे घाटा, साचा तोला बेपरवाहीआ। ना कोई दिसे तीर्थ ताटा, अठसठ रहिण ना पाईआ। भाग लगाए काया माटा, सर सरोवर इक्क वखाईआ। दरस दिखाए साची खाटा, मन्दिर गुरदुआरा ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे साची बणत बणाईआ। सतिजुग साचे साचा गुरूदुआर, हरिजन काया बंक सुहांयदा। अंदर वड़ गुर करतार, आपणा आसण आप वछांयदा। आपे बोले आपणी धार, आपणा वाक आप अल्हांयदा। आपे पर्दा देवे डार, आपे मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर आप सुहांयदा। घर मन्दिर हरि सुहावणा, पंज तत्त काया कर प्यार। हरि मन्दिर आप बणावणा, इट्टां गारा ना लाए निरँकार। छप्पर छन्न ना कोए रखावणा, ना कोई घाड़ण घड़े जगत सुन्यार। साचा सवरन इक्क चमकावणा, कंचन निउँ निउँ करे निमस्कार। शब्द गुर विच वसावणा, जन्मे मरे ना विच संसार। ग्रन्थी कोई पढ़ण ना लावणा, आपे सुणाए हरि निरँकार। सारंग ढड्ड ना कोए वजावणा, अनहद रक्खे सच्ची धुन्कार। जगत स्टेज ना कोए रखावणा, उत्ते चढ़े ना कोई गंवार। पुरख अबिनाशी आपणा वाक अल्हावणा, आप आपणी किरपा धार। गुरू ग्रन्थ इक्क वखावणा, जल डोबे ना अग्नी देवे साड़। किसे कागद कलम छाही ना माण दवावणा, निष्अक्खर रूप आप निरँकार। सतिजुग साचे साचा अक्खर इक्क पढ़ावणा, अठ्ठे पहर रक्खे धुन्कार। मन पंखी आपणी डोर आप बंधावणा, दहि दिशा ना करे विचार। मति मतवाली दूजा राह ना कोए तकावणा, चार कुंट ना होए ख्वार। बुध बबेकी आप करावणा, त्रैगुण माया ना देवे साड़। मुल्ला शेख़ मुसायक ना कोए अख्वावणा, पीर दस्तगीर ना दए आधार। पंडत पांधे तिलक ना किसे लगावणा, गल जंजू ना करे शंगार। जगत सुंनत ना किसे करावणा, कट्टे अंग ना होए ख्वार। सूरा सरबंग सतिगुर पूरा इक्क अख्वावणा, करे खेल विच संसार। राजा राणा मेट मिटावणा, ना कोई होवे छत्रधार। दर दरबान ना किसे बहावणा, ना कोई वण्डे वण्ड विच संसार। धुरदरगाही एका हुक्म चलावणा, ना कोई रक्खे डाक तार। चिट्ठी रसायण कागद किसे ना हथ्थ फड़ावणा, ना कोई घर घर फेरे देवे

❋

❋

मार। रातीं सुत्तयां आपणा हुक्म सुनावणा, शब्द अगम्मी हिला सितार। सचखण्ड बैठे लोआं पुरीआं बन्धन पावणा, एका डोर अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे साचा करे विहार । सतिजुग चुक्के पूजा पाठ, पुरख अबिनाशी आप चुकाईआ। सतिजुग कोए सरोवर ना मारे ठाठ, जलधार ना कोए वड्याईआ। सतिजुग साध सन्त ना खोल्हे कोई हाट, हरि का नाम ना कोई वकाईआ। सतिजुग सतिगुर पूरा दीपक जोत जगाए ललाट, दूसर दर मंगण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस रैण करे पढ़ाईआ। दिवस रैण शब्द चलावणा, आलस निन्दरा ना कोई रखाए। गुरमुख साचे मेल मिलावणा, काया जिंदरा तोड़ तुड़ाए। मदि प्याला नाम प्यावणा, सच ख़ुमार इक्क वखाए। नेत्र नैण इक्क खुल्हावणा, अठ्ठ पहर रुशनाए। सोहँ साचा जाप जपावणा, सो पुरख निरँजण घर घर फेरा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा तख्त सुहाए। सतिजुग साचा तख्त सुल्तान, दो जहानां आप सालाहीआ। पुरख अबिनाशी वड मेहरबान, जीवां जंतां दए वड्याईआ। एका अक्खर कर प्रधान, पारब्रह्म ब्रह्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपणा इष्ट वेख वखाईआ।

१५ चेत २०१७ बिक्रमी गिरधारा सिँघ दे घर बल्लोवाल ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण एका पावणा, आदि जुगादि समाए। हरि पुरख निरँजण एका गावणा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कराए। एकओकंकारा एक ध्यावणा, ना मरे ना जाए। आदि निरँजण वेख वखावणा, जोत सरूपी डगमगाए। श्री भगवान तख्त बहावणा, सचखण्ड वासी बेपरवाहे। अबिनाशी करता सीस झुकावणा, दूसर इष्ट ना कोई मनाए। पारब्रह्म ब्रह्म समावणा, एका दूजा भउ चुकाए। थिर घर साचे फेरा लावणा, महल्ल अटल इक्क वखाए। ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगावणा, हुक्मी हुक्म आप सुणाए। लक्ख चुरासी रंग रंगावणा, आपणे भाण्डे आप घड़ाए। पंज तत्त साचा मेल मिलावणा, त्रैगुण एका बन्धन पाए। नौ दुआरे खोज खुजावणा, बंक दुआरी वेख वखाए। घर घर विच आप सुहावणा, हरि साची रचन रचाए। धुन नादी नाद वजावणा, ब्रह्म ब्रह्मादी आप अल्हाए। सर सरोवर इक्क सुहावणा, अमृत आत्म जल भराय। आत्म सेजा रंग रंगावणा, आप आपणा वेस धराए। साचा महल्ल अटल इक्क उपावणा, दस्म दुआरी सोभा पाए। बज़र कपाटी कुण्डा लाहवणा, दूई द्वैती मेट मिटाए। नारी कन्त मेल मिलावणा, साची सेजा सोभा पाए। रस रसना इक्क खवावणा,

❋

❋

रस रसीआ आप चखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाए। सो पुरख निरँजण पेखणा, एक नैण खुल्हाए। हरि पुरख निरँजण धारे भेखणा, रूप अनूप आप वटाए। एकँकारा लिखे लेखणा, जुगा जुगन्तर खेल खलाए। आदि निरँजण आपे जाणे आपणी रेखणा, रूप रंग ना कोई वखाए। अबिनाशी करता मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसना, सीस जगदीश ना मूंड मुंडाए। श्री भगवान लेखा जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गनेशणा, हुक्मी हुक्म आप फराय। पारब्रह्म धारे आपणा भेखणा, ब्रह्म लेखा बह समझाए। आपे नर नरायण साच नरेशणा, साचे आसण सोभा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाम धराए। सो पुरख निरँजण ध्यावणा, दो जहानां वाली। हरि पुरख निरँजण साचे मन्दिर आप बहावणा, आदि जुगादि करे प्रितपाली। एकँकारा सतिगुर पूरा इक्क वखावणा, दूसर करे ना कोए दलाली। आदि निरँजण डगमगावणा, मेटे रैण अन्धेरी काली। श्री भगवान संग रखावणा, धुर दरगाही बणे साचा माली। अबिनाशी करता कन्त हंढावणा, लेखा जाणे शाह कंगाली। पारब्रह्म आपणा रंग रंगावणा, शब्द वजाए साची ताली। सचखण्ड दुआरे सोभा पावणा, वेखे महल्ल अटल उच्च मुनारी। त्रैगुण माया फंद कटावणा, पंचम पंच ना करे ख्वारी। घर सतिगुर एका पावणा, हरि शब्द सच्चा सिक्दारी। अनहद आपणा राग अल्हावणा, धुनी आत्मक वज्जे सच्ची धुन्कारी। निझर झिरना आप झिरावणा, अमृत सोहे बंक दुआरी। पीआ प्रीतम घर घर पावणा, लेखा चुक्के दस्म दुआरी। सति सतिवादी एका नज़री आवणा आदि जुगादी एकँकारी। सुरती शब्दी एका रंग रंगावणा, रंगणहारा हरि ललारी। धाम अवल्लड़े आप बहावणा, ना कोई दीसे चार दीवारी। साचा दीपक इक्क जगावणा, दिवस रैण करे उज्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपारी। सो पुरख निरँजण साचा गाईए, हरि दाता गहर गम्भीर। हरि पुरख निरँजण संग समाईए, अमृत बख्शे साचा सीर। एकँकारा अंग लगाईए, दूई द्वैती कट्टे पीड़। आदि निरँजण जोत जगाईए, चोटी चाढ़े इक्क अखीर। अबिनाशी करता वेख वखाईए, दरस दिखाए बेनज़ीर। श्री भगवान दर्शन पाईए, वड दाता पीरन पीर। पारब्रह्म गले लगाईए, लक्ख चुरासी कट्टे ज़ंजीर। आवण जावण सुफल कराईए, लेखा चुक्के हस्त कीट। एका मन्दिर सोभा पाईए, सचखण्ड दुआरा धाम अनडीठ। रस रसना हरि शब्द एका लाईए, आप खवाए सतिगुर मीठ। भरमा कंध एका ढाईए, गाईए शब्द सुहागी गीत। घर पंचम नाद वजाईए, काया होए पतित पुनीत। अमृत मेघ इक्क बरसाईए, करे कराए सांतक सीत। दर्द दु:ख भय भञ्जण नर नरायण एका इष्ट मनाईए, आदि जुगादि चलाए आपणी रीत। कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईए, गोबिन्द गाईए साचे गीत। कलिजुग सूसा तन तजाईए, अन्तिम सदी रही बीत। एका ढोला आख सुणाईए, सोहँ वसे साचे चीत।

❋

❋

पर्दा ओहला मात उठाईए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे हार जीत। सो पुरख निरँजण ध्यावणा, थिर दरबारे बैठा हरि राए। सतिगुर सच्चा एका पावणा, गुर शब्दी मेल मिलाए। भगतन रूप मात वटावणा, एका भगती नाम दृढ़ाए। सन्त साचा आप अख्वावणा, हरि चरन कँवल चित लाए। गुरमुख आपणा नाउँ धरावणा, माया ममता मोह तजाए। गुरसिख आपणा लेख लखावणा, लिखणहारा बेपरवाहे। पिछला कीता पन्ध मुकावणा, पूर्ब जन्मां वेख वखाए। एका छन्द सुहागी गावणा, सति पुरख निरँजण आप पढ़ाए। निज आत्म रस एका पावणा, अमृत आत्म दए प्याए। कोट जन्म दा पाप गंवावणा, सतिगुर साचे दर्शन पाए। आपणी कीती भुल्ल बख्शावणा, अग्गे मार्ग दए वखाए। काग आपणा हँस रूप वटावणा, सोहँ साची चोग रसना लाए। काला दाग़ जगत धुआवणा, आया चल सच्ची सरनाए। मन वैराग इक्क उपजावणा, बिन हरि नज़र कोए ना आए। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकावणा, झूठा नाता तोड़ तुड़ाए। सतिजुग साचा संग निभावणा, वर घर पाया हरि हरि राए। मिल सखीआं बह बह मंगल गावणा, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाए। सो पुरख निरँजण काज रचावणा, करनी करता खेल खलाए। हरि पुरख निरँजण सच सुहाग गावणा, शब्द शब्दी नाद सुणाए। एकँकारा आपणा सगन मनावणा, मस्तक तिलक ललाट वखाए। अबिनाशी करते घर वसावणा, आदि निरँजण ल्ए उठाए। श्री भगवान साचे घोड़े आप चढ़ावणा, पारब्रह्म प्रभ आपणी हथ्थीं वाग गुंदाए। जोत निरँजण कजला पावणा, नाम सलाई हथ्थ उठाए। सौहरा पेईआ एका घर वखावणा, हरि हरि नार कन्त मिलाए। साची डोली आप बहावणा, जगत कहार ना कोए रखाए। साचे कंधे आप उठावणा, ख़ाकी बन्दे ना कोई लगाए। माया अन्धे भरम भुलावणा, गुरमुख साचे ल्ए जगाए। झूठे धन्दे पन्ध मुकावणा, सच सच मार्ग एका लाए। नार दुहागण ना कोए प्रनावणा, विभचार नेड़ रहिण ना पाए। लोक लाज सर्ब तजावणा, गुरसिख सिख मति इक्क समझाए। सतिगुर पूरे साचे नाम जहाज़ चढ़ावणा, साचा बेड़ा ल्ए तराय। साचा दाज हरि का नाउँ गंढ्ढ बंधावणा, दरगाह साची लै के जाए। सचखण्ड उच्च महल्ले आप बहावणा, शब्द रंगीला पीड़ा हेठ रखाए। सच सालू आप रंगावणा, सीस जगदीश आ टिकाए। मुख घूँगट आप उठावणा, दो जहाना पर्दा दए चुकाए। पीआ प्रीतम नज़री आवणा, निरगुण दाता बेपरवाहे। गुरसिख सखी अंक समावणा, अंगीकार आप कराए। दूसर दिस किसे ना आवणा, लक्ख चुरासी वेखे नैण उठाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सतिवादी साची धार बंधाए। सो पुरख निरँजण सदा सेवीए, इक्क इकल्ला खेल अपार। हरि पुरख निरँजण वडा वड वड देवीए, देवत सुर करन निमस्कार। एकँकारा अलक्ख अभेवीए, ब्रह्मा विष्न शिव होए पनिहार। आदि निरँजण कथनी कथ ना सके रसना जेहवीए, लेखा लिखे

❋

❋

ना कोई लिखार। अबिनाशी करता देवे साचा मेवीए, अमृत फल कर त्यार। श्री भगवान साचा मीत घर घर सेवीए, घर मन्दिर खेल अपार। पारब्रह्म ना मरे ना पए जम्म जुगा जुगन्तर एका सेवीए, निरगुण सरगुण बन्न्हे धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। अगम्म अगोचर बुज्झया, जिस आपणी दया कमाए। सतिगुर पूरा भेव खुल्हाए गुज्झया, अन्तर आत्म आप सुणाए। लेखा चुक्के एका दूजया, नैणी नैण होए रुशनाए। चौथे पद पैंडा मुक्कया, अमरापद आप वखाए। पंचम बह बह नेड़े ढुक्कया, निरगुण मेला सहिज सुभाए। छेवें उज्जल करे मुख्या, सिर आपणा हथ्थ धराए। सत्तवें सति पुरख निरँजण लक्ख चुरासी कोलों लुकया, गुरमुख विरले दरस दखाए। हरिजन बूटा कदे ना सुक्कया, पत डाल्ही आप महिकाए। जो जन सरनाई झुकया, फड़ फरशो अर्श बहाए। कलिजुग वेला अन्तिम ढुक्कया, अर्श फर्श रिहा कुरलाए। लेखा जाणे मानस मनुख्या, देवत सुर भेव ना राए। हरिजन उज्जल करे मुख्या, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए। गुरमुख विरला आपणी गोदी हरि हरि चुक्कया, गुर गुर साची सेव कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आपणा खेल खलाए। सो पुरख निरँजण जाए बौहड़, हरि पुरख निरँजण वड वड्याईआ। एकँकारा चढ़े साचे घोड़, आदि निरँजण वाग उठाईआ। अबिनाशी करता दो जहानां लाए एका पौड़, श्री भगवाना सेव कमाईआ। पारब्रह्म आदि जुगादी रिहा दौड़, निरगुण आपणा खेल खलाईआ। हरि हरि बुझाए लग्गी औढ़, साचा मेघ इक्क बरसाईआ। लक्ख चुरासी वेखे फल मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा भन्न वखाईआ। हरि सन्त भगत चरन प्रीती देवे जोड़, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मन मतवाला देवे होड़, एका खण्डा शब्द उठाईआ। सुरती बन्न्हे आपणी डोर, नाम नामा बन्धन पाईआ। लेखा जाणे अन्ध घोर, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। पकड़ बिदारे पंचम चोर, चोर यार ठग्ग आप मिटाईआ। पंचम मिटाए मोर तोर, हउमे हंगता रहिण ना पाईआ। पंचम वखाए आपणा ज़ोर, वड ज़ाबर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर खेल खलाईआ। सो पुरख निरँजण तुठया, हरि सच्चा बेपरवाह। एकँकारा आपणे बल आपे उठया, हरि पुरख निरँजण दए सलाह। अबिनाशी करता आप वेखे आपणी गुठया, आदि निरँजण कर रुशना। पारब्रह्म कदे ना लुट्टया, श्री भगवान बणे गुआह। हरि शब्द चढ़े आपे साची चोटीआ, सच महल्ले डेरा ला। लक्ख चुरासी वेखे वासना खोटीआ, घट घट अंदर फेरा पा। गुरसिख लभ्भे विच्चों कोटन कोटीआ, आप आपणे ल्ए जगा। देवे नाम इक्क अतोटीआ, सच भण्डारा हरि वरता। अन्तिम धर्म राए ना तोड़े बोटीआ, चित्रगुप्त ना दए सज़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाह। सो पुरख निरँजण दाता सूरबीर, बलवान आप अख्वांयदा।

❋

❋

हरि पुरख निरँजण आसा पूर, साचा अमृत सीर जाम प्यांअदा। एकँकारा मारे तीर, तीर निराला इक्क चलांयदा। आदि निरँजण गहर गम्भीर, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। अबिनाशी करता वड पीरन पीर, दस्तगीर नाउँ धरांयदा। श्री भगवान शाह हकीर, हक हकीकत फोल फुलांयदा, पारब्रह्म प्रभ बन्न्हे बीड़, जुग जुग बेड़ा आप चलांयदा। जन भगतां कट्टे साची भीड़, लोकमात रूप वटांयदा। एका बख्शे साचा सीर, नीर प्याला जाम प्यांअदा। चिट्टे उप्पर खिच लकीर, कागद शाही मेल मिलांयदा। चार जुग चार वरन चार खाणी चार बाणी लिख्या लिख्त करे तकदीर, तकबीर तदबीर आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा बन्धन पांयदा। सो पुरख निरँजण बन्धन पा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। हरि पुरख निरँजण रवि ससि सूरज चन्दन दए चढ़ा, एकँकार हुक्म सुणांयदा। आदि निरँजण जोती विच दए टिका, जुगा जुगन्तर डगमगांयदा। अबिनाशी करता रिहा भुआ, दिवस रैण बणांयदा। श्री भगवान वेखे ज़िमी अस्माँ, गगन गगनंतर फोल फुलांयदा। पारब्रह्म आपे खड़ा आपणे थाँ, सच्चखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। जुग जुग करे सच न्याँ, आपणा गेड़ा आप चलांयदा। जन भगतां फड़े लोकमात बांह, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। एका अक्खर नाम दए जपा, साचा ढोला आपे गांयदा। साचा मार्ग दए वखा, आपणा पन्थ चलांयदा। राग अनादी दए सुणा, एका राग अल्हांयदा। वाद विवाद दए मिटा, आदि जुगादि खेल खिलांयदा। साध सन्त ल्ए मिला, आप आपणा दरस दिखांयदा। बोध अगाध शब्द जणा, आप आपणे रंग रंगांयदा। धुर दी दाद झोली पा, साचा हट्ट इक्क खुल्हांयदा। चारे वेदां दए लिखा, आपणी वण्डण आप वण्डांयदा। ब्रह्मा वेता मंगे ढह ढह सरना, चरन धूढ़ी मस्तक इक्क छुहांयदा। विष्नूं कूके उच्ची कर कर बांह, भगवन साचा राह तकांयदा। शंकर मंगे चरन दुआरे थाँ, तन भबूती इक्क रमांयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आप आपणा खेल खिलांयदा। साचे सन्ता दर्शन देवे आ, नित नवित जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उठा, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलांयदा। वरन गोत ना दए कोई बणा, ज़ात पात ना कोई मनांयदा। एका ब्रह्म दए वखा, सुरत शब्दी मेल मिलांयदा। निहकर्मी आपणा कर्म ल्ए कमा, हरिजन साचे माण दवांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जगत विष्टा ना कोए फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। सो पुरख निरँजण जपणा जाप, दूजे अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण वड प्रताप, परम पुरख वड वड्याईआ। एकँकारा मारे तीनों ताप, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। आदि निरँजण मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण नैण दरसाईआ। अबिनाशी करता खोल्हे ताक, बन्द किवाड़ी आप खुल्हाईआ। श्री भगवान वेखे मार झाक, आत्म सेजा सेज सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ

❋

❋

बणे साचा सज्जण सैण साक, सगला संग निभाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वखाए पाकी पाक, पतित पुनीत वड वड्याईआ। जन भगतां पर्दा ल्ए ढाक, ढाकण को पति आप अख्वाईआ। लेखा जाणे ख़ाकी ख़ाक, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जीव जंत एका पाए नकेल नाक, माया ममता डोरी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रास रचाईआ। सो पुरख निरँजण साचा सज्जणा, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजण ना घड़या ना भज्जणा, त्तत्व तत्त ना कोए रखांयदा। एकँकारा निरगुण रूप किसे ना लभ्भणा, जगत नेत्र दर्शन कोए ना पांयदा। आदि निरँजण किसे फंदी विच ना बज्झणा, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता आपणे मन्दिर बह बह आपे सजणा, थिर घर साचा आप सुहांयदा। श्री भगवान शब्द नगारा, बण बण आपे वज्जणा, आपणा ताल आप सुणांयदा। पारब्रह्म प्रभ पर्दा आपे कज्जणा, आपणा मुख आप छुपांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कराए साचा मजना, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। गुरमुख विरले अमृत दर घर साचे पी पी रज्जणा, कँवल नाभ आप खुल्हांयदा। हरि शब्द चढ़ना साचे ज़हाजना, पार किनारा आप वखांयदा। सति सरूपी मारे इक्क आवाज़ना, शब्दी शब्द जैकारा लांयदा। खेले खेल ग़रीब निवाज़णा, ग़रीब निमाणे मेल मिलांयदा। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह खोल्हे पाजना, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। शाहो भूप वड राजन राजना, सच सुल्ताना वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला देस माझना, साची नगरी फेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण सति सतिवाद लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग जुग आपणा राह चलांयदा। राह चलंदड़ा पुरख अकाल, दीना बंधप वड वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, मंडप माढ़ी ना कोए समाईआ। साचा दीपक बैठा बाल, दीवा बत्ती ना कोए रखाईआ । साचे तख्त बैठा नूरी जल्वा जलाल, शाह कंगाल ना वड वड्याईआ। आपे बणे सच दलाल, साचा वणज आप कराईआ। आपे सेवादार उठाए काल महांकाल, दीन दयाल बेपरवाहीआ। आपे सच दुआरयों मारे आपणी छाल, किला कोट पार कराईआ। आपे आपणी घाल जुग जुग ल्ए घाल, हरि दाता इक्क अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चली जगत चाल, कलिजुग अवल्लड़ी चाल आपणे हथ्थ रखाईआ। करया खेल बेमिसाल, वेद शास्त्र सिमरत पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गुर पीर अवतार साध सन्त भेव कोए ना पाईआ। दो जहाना एका चाल, चौदां तबकां एका राह वखाईआ। गुरमुखां चले नाल नाल, बेऐब परवरदिगार नाउँ अक्खर इक्क ख़ुदाईआ। कलिजुग अन्तिम करे काल, काल नगारा इक्क वजाईआ । गुरमुख सज्जण ल्ए भाल, भगवन आपणी भगती आप कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, बन्धन बन्द दए कटाईआ। आपे वेखे आपणे लाल, लाल अमोलक मोती हीरे माणक जवाहर आप उठाईआ।

❋

❋

अन्त कन्त भगवन्त करे सन्त प्रितपाल, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। बणाए बणत हरि दीन दयाल, दर्द दु:ख भय भञ्जण दीनां अनाथां दर्द वण्डाईआ। लक्ख चुरासी हाल बेहाल सुरत संभाल, कोई पान्धी राह ना चले राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए फड़, आपणा बन्धन आपे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रक्खणहार बख्शे सच सच्ची सरनाईआ।