पुस्तकालयभाग ९

२७ चेत २०१७ बिक्रमी बाबे मोता सिँघ दे घर दया होई कल्सीआं ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण गुण निधान, हरि वड्डा वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। एकँकारा नौजवान, ना मरे ना जाईआ। आदि निरँजण खेल महान, इक्क इकल्ला खेल खलाईआ। श्री भगवान दाता दानी देवे दान, आदि जुगादी वड वड्याईआ। अबिनाशी करता पाए एका आण, आप आपणा हुक्म चलाईआ। पारब्रह्म वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका नैण उठाईआ। एका मन्त्र इक्क ज्ञान, सचखण्ड दुआरे आप जणाईआ। सति पुरख निरँजण धुर दीबाण, बेअन्त बेपरवाह आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कराईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, एकँकारा संग रलांयदा। आदि निरँजण वसणहारा जलां थलां, अबिनाशी करता घट घट डेरा लांयदा। श्री भगवान जोती शब्दी आपे रला, निरगुण निरगुण रंग रंगांयदा। पारब्रह्म सच सिँघासण एका मल्ला, थिर घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, सो पुरख निरँजण आप खिलाईआ। हरि पुरख निरँजण पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल मंडप वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला पावे रासा, रवि ससि सूरज चन्न हुक्मी हुक्म फिराईआ। आदि निरँजण हो प्रकाशा, जोती नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता दासी दासा, सेवक साची सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी पूरी करनहारा आसा, इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। पारब्रह्म घट घट अंदर करे वासा, निज आपणी जोत जगाईआ। सचखण्ड निवासी शाहो शाबाशा, साचे तख्त आप सुहाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव बख्शे चरन भरवासा, कँवल कँवला नैण खुल्हाईआ। अमृत आत्म दे बुझाए प्यासा, सांतक सति सति वरताईआ। आदि जुगादि ना कदे विनासा, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। बेपरवाह इक्क इकल्ला सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। वसणहारा सच महल्ला, बंक

❋

❋

दुआरा आप सुहांयदा। बैठा रहे निहचल धाम अटला, उच्च महल्ल अटल आप उपांयदा। आपणे दीपक आपे बला, सति प्रकाश आप करांयदा। सच सुनेहड़ा शब्द अगम्मी आपे घल्ला, जुग जुग आपणा हुक्म चलांयदा। त्रै त्रै फड़ाए आपे पल्ला, आप आपणे अंग लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन आपे पांयदा। जुग जुग बन्धन हरि करतार, लोआं पुरीआं आपे पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर ख़बरदार, धुर फ़रमाणा दए जणाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, एका बंक सुहाईआ। पंज तत्त कर अकार, निराकार विच समाईआ। हड्ड मास नाड़ी कर शंगार, तन बस्त्र इक्क सुहाईआ। अंदर मन्दिर खोल्ह किवाड़, साची हाटी वेख वखाईआ। चौदां लोकां बन्न्हे धार, चौदां तबकां वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अंदर देवे वाड़, सति सरूपी दया कमाईआ। आपे होए पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता इक्क अख्वाईआ। जुग करता पुरख समरथ, हरि साचा हरि अख्वांयदा। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही ना कोए वखांयदा। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चार कुंट दहि दिशा जून अजून आप फरांयदा। आप जणाए पूजा पाठ, अबिनाशी करता नाम दृढ़ांयदा। चारे वेदां खोल्ह हाट, शब्द अनादी नाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करनी करता किरत कमांयदा। जुग करता हरि भगवान, वड दाता बेपरवाहीआ। सति सरूप सति निशान, सच दुआरे आप झुलाईआ। नौ खण्ड वेखे मार ध्यान, सत्तां दीपां फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी हो प्रधान, घर घर बैठा अलक्ख जगाईआ। आपे गाए नाद धुनकान, धुन आत्मक शब्द सुणाईआ। आपे लेखा जाणे पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हलकाईआ। आसा तृष्ना पीण खाण, माया ममता आपणे रंग रंगाईआ। आपे बिरहों तीर निराला मारे बाण, निमख निमख आप कटाईआ। आप जोत सति जगाए महान, अन्ध अन्धेर दए गुआईआ। आप सुणाए धुर फ़रमाण, घर साचे वज्जे वधाईआ। आपे सन्त उठाए देवे माण, भगत भगवन्त इक्क वड्याईआ। आपे जोद्धा सूरबीर बलवान, तीर कमान आप उठाईआ। आप खड़ग खण्डा तेज़ कृपान, संख चक्र गदा आप भुआईआ। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड हो प्रधान, आप आपणा वेस धराईआ। आपे लेखा जाणे गोपी काहन, आपे सईआं मंडल रास रचाईआ। आपे मेल मिलाए सीता राम, सीता सुरती राम शब्द प्रनाईआ। आपे अमृत प्याए साचा जाम, नाम प्याला हथ्थ उठाईआ। आपे साचा सयदा कर प्रनाम, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे कलमी कलमा पढ़े अमाम, कायनात आप पढ़ाईआ। आपे इस्म आज़म होए इस्लाम, नबी रसूल आप अख्वाईआ। आपे आप हयात प्याए जाम, मलकुलमौत आपणा रूप वटाईआ। आपे प्रगट कराए सतिनाम, नाम नामे वड वड्याईआ। आपे वसे काया खेड़ा साचे नगर ग्राम, घर

❋

❋

मन्दिर सोभा पाईआ। आपे भाग लगाए माटी चाम, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध आपणे विच टिकाईआ। आपे मेटे रैण अन्धेरी शाम, साची सच करे रुशनाईआ। आपे लेखा जाणे कोटन कोटि भान, कोट कोटी इक्का किरन दए वड्याईआ। आपे आदि जुगादी जाणी जाण, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आपे सतिजुग साचे करे प्रधान, आपे त्रेता तीर चलाईआ। आपे द्वापर होया नौजवान, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण वड वड्याईआ। आपे कलिजुग खेले खेल दो जहान, लोकमात फेरा पाईआ। आपे ईसा मूसा जगत निशान, काला सूसा तन पहनाईआ। आपे मज़्हब दीन इस्लाम, अञ्जील कुराना आपे गाईआ। आपे वेद शास्त्र सिमरत होए पुराण, गाइत्री मन्त्र आप पढ़ाईआ। आपे ओअँ रूप आप भगवान, सोइम रूप सर्ब दरसाईआ। आपे भगवत भगौती खिच्चे म्यान, सिँघ अस्वार आप हो जाईआ। आपे होए बाल नादान, रूप अनूप आप वटाईआ। आपे नानक निरगुण देवे दान, साची वस्त झोली पाईआ। आपे गोबिन्द जोद्धा बणे बलवान, एका खण्डा हथ्थ चमकाईआ। आपे अमृत आत्म करे पान, पतित पुनीत आप कराईआ। आपे बख्शे सच्चा पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख गुआईआ। आपे जुगा जुगन्तर हो प्रधान, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपे सरगुण शब्द सुणाए कान, निरगुण आपणा निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए पछाण, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। रवि ससि मुख शर्माण, सीतल धार ना कोए वहाईआ। कागद कलम होए हैरान, लिख लिख थक्की सत्त सरोवर तेरी सयाहीआ। बसुधा गुण ना जाणे गुण निधान, उच्ची कूके दए दुहाईआ। करोड़ तेतीसा चरन दुआरे मंगण आण, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। ब्रह्मा नेत्र अठ्ठे रोवे नीर विरोले आपणा आप ना रिहा पछाण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शंकर बैठा सुंञ मसाण, सृष्ट सबाई रिहा जणाईआ। विष्नूं सुणे हरि का शब्द ला ला कान, बाशक सांगोपांग, सेज बैठा आसण लाईआ। एकँकारा श्री भगवान, निरगुण दाता आपणी खेल रिहा खलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी प्रगट होए वाली दो जहान। घनक पुर वासी आपणा नाउँ धराईआ। शब्द उठाए सच निशान, दरगाह साची आप झुलाईआ। लोकमात वेखे मार ध्यान, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा खेल अपारा जुग जुग पसारा, आप आपणा वेख वखाईआ। हरि पसारा पेख्या, निरगुण रूप अपार। ब्रह्मा विष्न शिव ना जाणे लेखया, चारे वेद रहे पुकार। हरि का रूप मुछ दाढ़ी ना दिसे केसया, मूंड मुंडाए ना विच संसार। भाणा जाणे गुरू दस दस्मेश्या, कलिजुग अन्तिम वरते वरतावे जो करतार। तख्त ताज ना दिसे नर नरेसया, नर नरायण करे ख्वार। जोती जामा धारे भेख्या, निहकलंक ल्ए अवतार। शब्दी विचोला देस प्रदेसया, ढोला गाए आप आपणी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल

❋

❋

अगम्म अपार। अगम्म अपार हरि हरि खेल, भेव कोए ना पांयदा। जुग जुग हरिजन हरिभगत साचे सन्त ल्ए मेल, आप आपणा मेल मिलांयदा। आदि निरँजण चाढ़े तेल, जोत निरँजण सगन मनांयदा। अचरज पारब्रह्म प्रभ खेले खेल, गुरमुख विरले बूझ बुझांयदा। सखा सखाई सज्जण सुहेल, निरगुण सरगुण रंग रंगांयदा। वसणहारा धाम नवेल, धरती धवल आप सुहांयदा। लेखा जाणे गुरू गुर चेल, गुर सतिगुर संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि गोपाल, निहकलंक नाउँ रखाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, दर घर साचे बैठा सोभा पाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। नाता तोड़े काल महांकाल, आप अपणी गोद बहाईआ। कलिजुग अन्तिम चली अवल्लड़ी चाल, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा सुहाए साचा ताल, अठसठ लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग साची वस्त देवे सच्चा धन माल, नाम खज़ाना इक्क वखाईआ। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी फल लगाए एका डाल्ह, फुल्ल फुलवाड़ी मात महिकाईआ। गुरसिख सज्जण साचे भाल, भवजल अन्तिम पार कराईआ। दिवस रैण वसे नाल, रवि ससि रहे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा भेख वटाया, हरि वड्डा वड वड्याईआ। घनक पुर वासी फेरा पाया, सम्बल बैठा जोत जगाईआ। निरगुण सरगुण बण के आया, सरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण निरगुण घोड़े चढ़ के आया, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाईआ। शब्द अगम्मी खण्डा फड़ के आया, बहत्तर नाड़ रही कुरलाईआ। कलिजुग अग्नी आपे सड़ के आया, गुरसिखां अग्नी दए बुझाईआ। धुरदरगाही धुर दा शब्द एका पढ़ के आया, सो पुरख निरँजण करे सच पढ़ाईआ। चार वरनां लड़ फड़ के आया, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा पुरख अकाला, आपे चले अवल्लड़ी चाला, जगत अवल्लड़ी चाल चलाईआ। चाल अवल्लड़ी हरि नरायण, निरगुण आपणी आप चलांयदा। सरगुण कोए ना सके कहिण, लेखा दूसर हथ्थ ना किसे फड़ांयदा। दिस ना आए दोए नैण, जगत नेत्र सर्ब तरसांयदा। जिस जन सतिगुर पूरा मिल्या साक सज्जण सैण, निज नेत्र इक खुल्हांयदा। नाता तुटे मात पित भाई भैण, गुर शब्दी जोड़ जुड़ांयदा। नेड़ ना आए लाड़ी मौत डायण, धर्म राए ना बन्धन पांयदा। जो जन सोहँ शब्द रसना कहिण, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। कलिजुग अन्त चुकाए लहण देण, देवणहार आप अख्वांयदा। गुरू गुर गुरसिख धाम इक्ट्ठे साचे बहण, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग

❋

❋

तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा भेव खुल्हांयदा। निरगुण भेव अवल्लड़ा, वेद कतेब कहिण ना जाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्लड़ा, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। सचखण्ड दुआरा एकँकारा थिर दरबारा आपे खुल्हड़ा, सिँघासण आसण कर रुशनाईआ। गुर पीर अवतार फड़ाए पल्लड़ा, लोकमात शब्द कुड़माईआ। सच संदेश हरि नरेश जुगा जुगन्तर आप आपणा घलड़ा, हुक्मी हुक्म सर्ब चलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्लड़ा, निरगुण आपणा रंग वटाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चमड़ा, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण खेल करे हरि, हरी हरि आप अख्वाईआ। हरी हरि खेल अपारा, हरि साचा वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण दोवें धारा, लोकमात चलांयदा। गुर सतिगुर साचा ल्ए अवतारा, आपणा खेल खिलांयदा। शब्द अनादी इक्क जैकारा, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। वरनां बरनां वसे बाहरा, ज़ात पात ना कोए बणांयदा। पैंतीस अक्खर ना पावे सारा, बावन अक्खर ना कोए पढ़ांयदा। चार वेद ना बणे लिखारा, ब्रह्मा मुख ना चार सालांहयदा। विष्नूं निउँ निउँ ना करे निमस्कारा, नेत्र ध्यान ना कोए लगांयदा। सचखण्ड वसे आप निरँकारा, सच सिँघासण आसण लांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक वेख वखांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, नूरो नूर डगमगांयदा। मन मति पावे सारा, लाशरीक वेख वखांयदा। अज़मतो कस्मतो रंग रंगे रंगणहारा, रंग रंगीला आप रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चौदां तबकां इक्क हुलारा, पीर दस्तगीर लेखा जाणे गुप्त ज़ाहरा, जगत नेत्र वेख वखांयदा। पीर दस्तगीर शाह हकीर, हरि साचा सच उपजाईआ। ख़ुदी ख़ुदाई मारे तीर, बेनज़ीर बेपरवाहीआ। लेखा चुक्के बवन्जा बीर, बेताल दए दुहाईआ। शरअ शरीअत तोड़ ज़ंजीर, इक्का कलमा दए पढ़ाईआ। मुकामे हक चोटी चाढ़े इक्क अखीर, ऐनलहक बहक दए वखाईआ। कलिजुग तेरी मेट तकदीर वेखे तकसीर, आपणी तदबीर आप बणाईआ। राह तक्कदे नेत्र पीर फ़कीर, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। पुरख अबिनाशी शब्द अगम्मी घत वहीर, चारे कूटां पन्ध मुकाईआ। चार यारी मंगे सीर, आब बेआब वेख वखाईआ। शाह नवाब ना कट्टे कोई भीड़, देवणहार अज़ाब सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह मौला अलाह, नूरो नूर समाया। चौदां तबकां बण मलाह, सदी चौधवीं चप्पू दए लगाया। अन्तिम भुल्ले एका राह, नूह हथ्थ किसे ना आया। सखी सरवर ना पकड़े कोई बांह, सखावत सके ना कोई तराया। पंखी पंछी तरवर सरवर कूकण कुरलाण काँ, काग हँस ना रूप वटाया। सीस ना रक्खे कोई ठंडी छाँ, कलिजुग अग्नी तत्त तपाया। ना कोई सहारा पिता माँ, पिता पूत ना मेल मिलाया। लेखा चुकाए सूर गाँ, जगत

❋

❋

कसाई छुरी हथ्थ ना कोए रखाया। सृष्ट सबाई लेखा दए चुका, कलिजुग वेला अन्तिम आया। एका नाम डंका दए वजा, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाया। सिँघ शेर हरि नाउँ धरा, सिँघ रूप ल्ए वटाया। आदि शक्ति जगत भुआनी सेवा ला, भगत भगती ल्ए तराया। जुग जुग दा बानी आप अख्वा, सतिजुग मार्ग दए वखाया। कलिजुग झूठा मन्दिर देवे ढाह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार गढ़्ह कोए दिस ना आया। पुरख अकाल एका नाम दए जपा, लक्ख चुरासी जिह्वा हरि गुण गाया। भर प्याला अमृत जाम दए प्या, जागरत जोत करे रुशनाया। कागों हँस दए बणा, माणक मोती चोग चुगाया। शाह रग उप्पर दरस दिखा, जगत तृष्ना अग्ग दए बुझाया। अमृत मेघ इक्क बरसा, निझर झिरना दए झिराया। राज राजाना शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिला, ग़रीब निमाणे गले लगाया। सत्त रंग निशाना दए झुला, सत्तां दीपां हुक्म सुणाया। पुरख अबिनाशी खेले खेल थाउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाया। किसे ना वसे नगर ग्रां, गुरसिख तेरी काया मन्दिर अंदर डेरा लाया। आदि अन्त पकड़े बांह, जिउँ माता पूत गोद उठाया। इक्क जपाए आपणा नाँ, दूजा इष्ट ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका आप वजाया। एका डंका शब्द निरँकार, हरि आपणा आप वजाईआ। कलिजुग कूड़ा मेट पसार, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। चार वरन सोहण इक्क दुआर, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई, नाता बणाए भैणां भाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ एका बोले नाम जैकार, गुर दर मन्दिर एका कूक सुणाईआ। एका डंका वज्जे विच संसार, फतिह वाहिगुरू आप आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ हो त्यार, विष्नूं खेल करे बेपरवाहीआ। भगवन जोती जोत कर उज्यार, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, सगला संग निभाईआ। राज जोग सच्चा सिक्दार, साची रईयत दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर वड वड्याईआ। अलक्ख अगोचर घनक पुर वास, पुरी घनक आप तजाईआ। सचखण्ड दुआरे कर प्रकाश, लोकमात वेख वखाईआ। गोबिन्द रक्खी एका आस, पुरख अकाल राह तकाईआ। साहिब सतिगुर दासी दास, सेवक याचक चाकर सेव कमाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, जुगा जुगन्तर हरि सन्त ल्ए तराईआ। पार किनारा जाए पृथ्मी आकाश, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। धरती तेरा वेखे खेल तमाश, जल धारा आप समाईआ। समुंद सागर ना होए निरास, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखाईआ। मान सरोवर रक्खे आस, कवण प्यास दए बुझाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण रूप सति सरूप पूरी करनहारा आस, पूर्ब पूर्ब वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण

❋

❋

नर, निरगुण दाता इक्क अख्वाईआ। निरगुण दाता हरि बेअन्त, परम पुरख अख्वांयदा। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। हरिजन मेला नारी कन्त, नर नरायण आप प्रनांयदा। भगतन महिमा गणत अगणत, लेखा लेख ना कोए लिखांयदा। भरमे भुल्ला जीव जंत, जागरत जोत ना कोए जगांयदा। गुरसिख काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, नाम मजीठी रंग रंगांयदा। धन्न सुहाग होए धन्न धन्नवन्त, प्रिया प्रीतम मेल मिलांयदा। मनमुख माया पाए बेअन्त, काया कप्पड़ गूढ़ी नींद सुआंयदा। आपे जाणे जणाए आपणा मंत, अक्खर वक्खर शब्द पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोड़ा शब्दी घोड़ा चारों कुंट दौड़ांयदा। चारों कुंट रिहा दौड़, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। निरगुण लाया एका पौड़, दो जहानां वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी वेखे फल मिट्ठा कौड़, घट घट बैठा डेरा लाईआ। गुरसिख विरले जाए बौहड़, बाहों पकड़ गले लगाईआ। जुग जुग दी लग्गी बुझाए औड़, दे दरस तृप्त कराईआ। किसे हथ्थ ना आए पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत बैठे राह तकाईआ। सम्बल नगर कोए ना जाणे लम्मां चौड़, गुर गोबिन्द गया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द तराना हरि भगवाना दो जहानां आप सुणाईआ। शब्द तराना साचा राग, हरि साचा सच अल्हांयदा। गुरमुख विरले वड वड भाग, जिस जन आत्म अन्तर खोज खुजांयदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, साची रंगण नाम रंगांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, जिस जन आपणे चरन लगांयदा। दीपक जोत जगे चिराग, ज्ञान भान प्रकाश आप वखांयदा। घर मेला नारी कन्त सुहाग, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, अठसठ पैंडा आप मुकांयदा। एथे ओथे दो जहानी पकड़े वाग, अद्धविचकार ना कोए अटकांयदा। जिस जगाए सो जन जाए जाग, दूसर अक्ख ना कोए खुल्हांयदा। त्रैगुण माया लग्गी आग, पंज तत्त बसन्तर ना कोए बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नाम अक्खर इक्क वड्यांअदा। एका अक्खर हरि का नाउँ, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। एका अक्खर वसे हर घट थाउँ, दिस किसे ना पाईआ। एका अक्खर करे सच न्याउँ, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। एका अक्खर पिता माउँ, एका अक्खर बाल सखाईआ। एका अक्खर देवे सदा ठंडी छाउँ, चारे वेद देण गवाहीआ। एका अक्खर सतिगुर पूरा आपे जाणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाम करे पढ़ाईआ। एका अक्खर शब्द बबाणा, गुर सतिगुर हथ्थ रखाया। एका अक्खर पन्ध मुकाए आवण जाणा, लक्ख चुरासी गेड़ चुकाया। एका अक्खर गुरूआं पीरां रक्खे आपणे भाणा, हरि भाणा वड वड्याआ। एका अक्खर लहिणा देणा चुकाए राजा राणा, राज राजानां

❋

❋

दए सज़ाईआ। एका अक्खर भिच्छया मंगे दर दरबाणा, दर दर फेरी अलक्ख जगाया। एका अक्खर होए परवाना, परम पुरख मेल मिलाया। एका अक्खर रूप श्री भगवाना, ना मरे ना जाया। सो अक्खर सतिजुग साचे चढ़े निशाना, पुरख अबिनाशी आप चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत हरि हरि हरि गाए गाणा, पारब्रह्म दए सालाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, निरगुण निरगुण निरगुण निरगुण खेल खलाया।

२८ चेत २०१७ बिक्रमी मोता सिँघ दे घर पिण्ड कल्सीआं

सचखण्ड दुआर सुहंदड़ा, पुरख अबिनाशी वड मेहरबान। थिर घर वासी जोत जुगंदड़ा, आदि जुगादी नौजवान। शब्द अनादी राग अलंदड़ा, गावणहारा गाए गान। सुन्न अगम्मी वेख वखंदड़ा, वड दाता दानी दान। लोआं पुरीआं लेख लखंदड़ा, लेखा जाणे ज़िमी अस्मान। रवि ससि नूर चमकंदड़ा, मंडल मंडप हो प्रधान। आप आपणी रास रचन्दड़ा, जुगा जुगन्तर खेल महान। धरत धवल वेख वखंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी आण। धरत धवल धवल वड्याई, हरि पुरख निरँजण आप वड्यांअदा। निरगुण सरगुण कर कुड़माई, जगत विचोला खेल खिलांयदा। भगतन भगती भिच्छया झोली पाई, नाम भण्डारी आप अख्वांयदा। साचे सन्तां ल्ए जगाई, जागरत जोत इक्क वखांयदा। जुग जुग आपणा मेल मिलाई, लोकमात दया कमांयदा। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सच न्याउँ हथ्थ करतार, आदि जुगादि रखाया। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात करे रुशनाया। कलिजुग खेल अगम्म अपार, वेद अथर्बण दए दुहाया। वेद व्यासा कर पुकार, रसना जिह्वा गया गाया। नानक गोबिन्द बोल जैकार, एका अक्खर गया पढ़ाया। पुरख अकाल मीत मुरार, जूनी रहित इक्क अख्वाया। दु:ख दर्द भय भञ्जण हरि सर्ब संसार, सगला संग आप तराया। शाह सुल्तान भूप इक्क सिक्दार, दो जहानां राज जोग इक्क वखाया। हुक्मी हुक्म करे वरतार, वड भाणे भाणां विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटाया। जुग जुग खेल खलंदड़ा, पारब्रह्म प्रभ बेअन्त। निरगुण आपणा वेस वटंदड़ा, लेखा जाणे जीव जंत। पंज तत्त काया चोला आप हढंदड़ा, लेखा जाणे आदि अन्त। गुरमुख विरले आप जगंदड़ा, शब्द जणाई मणीआ मंत। साचा कन्त सुहाग हढंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई साचा कन्त। कन्त कन्तूहला हरि भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जुगा जुगन्तर खेल महान, पुरख समरथ आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम

❋

❋

हो प्रधान, पुरी घनक करे रुशनाईआ। साचे सन्तन आत्म ज्ञान, ब्रह्म ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। बख्शिश बख्शे चरन ध्यान, लिव अन्तर आप लगाईआ। मन मानया मिल्या जीआ दान, जीवण जुगत इक्क सिखाईआ। घर सखी मिल्या साचा काहन, साचे मन्दिर बंसरी नाम वजाईआ। लेखा चुक्का सीआ राम, सीतल धार सहिज सुखदाईआ। एका निरगुण कर प्रनाम, जगत जगदीश सीस झुकाईआ। खेड़ा वेख्या सच ग्राम, जगत झेड़ा दए कटाईआ। कोटन कोटि शर्मायण रवि ससि सूरज भान, एका किरन हरि रुशनाईआ। सन्त मनी सिँघ चरन दुआरे डिग्गा आण, हरि मिल्या फड़ फड़ बाहींआ। अर्जन गीता दित्ता इक्क ज्ञान, दूसर पुस्तक ना हथ्थ फड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम सच निशान, आपणा अक्खर देवे विच टिकाईआ। बज़र कपाटी पत्थर तोड़ सच मकान, साची सिख्या इक्क समझाईआ। कलिजुग भुल्ला जीव नादान, माया पर्दा एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेल पसारा हरि निरँकारा निराकारा निरगुण धारा आप चलाईआ। सन्त मनी सिँघ जै जै वन्त, जैतसरी एका राग समाया। पारब्रह्म प्रभ पाया साचा कन्त, श्री राग घर मन्दिर आप अल्हाया। काया चोली चढ़या रंग बसन्त, बसन्त मंगलाचार रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर घर साचा इक्क दरसाया। दर घर साचा हरि भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे साजण सन्त, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सखी मेला साचे कन्त, गिरवर गिरधर गृह मन्दिर फेरा पाईआ। सखा सुहेला आदि अन्त, जुगा जुगन्त सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणी रचन रचाईआ। अचरज रचना हरि हरि रच, आदि जुगादि समाया। घट घट अंदर रविआ सच्च, सच मन्दिर आप उपाया। पंज तत्त काया दीसे कच्च, थिर कोए रहिण ना पाया। जुगा जुगन्तर रिहा नच्च, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ नौ चार आपणा बन्धन आप रखाया। नौ नौ चार बन्धन पा, जुग चौकड़ी आप चलाईआ। ब्रह्मा मनवन्तर लेखा दए लिखा, सत्त इक्क करे कुड़माईआ। अठ्ठ तत्त रंग रंगा, नौ नौ खोज खुजाईआ। पंज पंज लेखा दए मुका, दस दस वेख वखाईआ। लक्ख लक्ख गेड़ा दए दुआ, लक्ख बीस जगदीश बेपरवाहीआ। कलिजुग झेड़ा दए मुका, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाईआ। सति सरूपी जामा पा, त्तत्व तत्त इक्क रखाईआ। नेहकर्मी नेहकर्मी हरि आप अख्वा, कर्म कुकर्मी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची धरनी आप सुहाईआ। नौ नौ चार करे पुकार, ब्रह्मा वेता संग रलाईआ। विष्नूं नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, कँवल नैण ना कोए मटकाईआ। शंकर ढह ढह करे निमस्कार, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। धरती

❋

❋

मंगे साची छार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। करोड़ तेतीसा बण भिखार, एका अलख रहे जगाईआ। लक्ख चुरासी करे विचार, कवण लेखा दए मुकाईआ। धर्म राए तक्के दुआर, अद्धविचकार ताड़ी लाईआ। जुग चौकड़ी दरस मंगे करतार, हौला भार ना कोए कराईआ। गुर पीर अवतार उच्ची कूक करन पुकार, बिन हरि ना कोए सहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना पायण सार, अञ्जील कुरान खाणी बाणी रही गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, धाम अवल्लड़ा इक्क सहाईआ। धाम अवल्लड़ा सचखण्ड निवास, थिर घर आप वड्याआ। पुरख अबिनाश शाहो शाबाश, साचे तख्त डेरा लाया। निरगुण जोत जोत प्रकाश, दीवा बाती ना कोए जगाया। ना कोई पवण ना स्वास, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मंडल ना कोए वखाया। आपे रचे आपणी रास, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा गेड़ा दए चुकाया। कलिजुग गेड़ा चुक्कणा, धरत धवल करे पुकार। सिँघ शेर दलेर एका बुक्कणा, शाह सुल्तानां करे ख्वार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, वरते वरतावे विच संसार। अंदर वड़ किसे ना लुकणा, शब्द अगम्मी मारे मार। कलिजुग बूटा झूठा सुक्कणा, फल दिसे ना किसे डार। गुरमुख विरला गोदी चुक्कणा, दरगाह साची करे प्यार। हरि का रूप ना मानस ना दिसे मनुखना, निरगुण जोत नूर उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धरनी सुणे पुकार। धरनी सुण पुकार, जगदीश जगत वड्याईआ। पुरी घनक घनक विचार, भव सागर वेख वखाईआ। जिउँ जनक सपुत्री जाए तार, धनक धनुष आपणे हथ्थ उठाईआ। जिउँ तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, लंका रावण रहिण ना पाईआ। जिउँ कंस दुहसासण मारे मार, दर्योध्न मेट मिटाईआ। जिउँ खण्डा खड़ग खिच कटार, चिल्ले तीर कमान चढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल बेऐब परवरदिगार, नूरी इसम जिस्म आप अख्वाईआ। बिस्मिल करे सर्ब संसार, एका धार धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल आप ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक बेनज़ीर, नूर नुराना आफताब महिताब्या। चौदां चौदां पाए जंज़ीर, लेखा चुक्के शाह नवाब्या। सच्चे सूफी चुकाए अन्तिम भीड़, जिस पाया मक्का काया काब्या। दरस दखाए पीरन पीर, अश्व घोड़े साचे चरन दे रकाब्या। चोटी चढ़या इक्क अखीर, लेखा जाणे गैब अगैब्या। मुख नकाब बस्त्र चीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मेल मिलाए दो दो आब्या। दो दो आब हरि हरि मेला, दो जहानां वेख वखाईआ। लेखा जाणे गुर गुर चेला, गुर गुर एका रूप समाईआ। सन्त मिलाए सज्जण सुहेला, घर साचे वज्जे वधाईआ। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, पंडत पांधा थक्का मांदा ना सके कोए बताईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक एका एक अख्वाईआ। निहकलंक हरि भगवान, दूसर अवर ना कोए जणांयदा। सति सरूपी सच निशान, सचखण्ड दुआरे आप झुलांयदा। चौदां लोकां पाए आण, लक्ख चुरासी हुक्म सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, रूप रेख आप वखांयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, जिस जन साची बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काला सूसा वेख वखांयदा। काला सूसा काली धार, कुल कुलवन्ता वेख वखाईआ। सति सफ़ैदी कर प्यार, सति सतिवादी ल्ए मिलाईआ। बोध अगाधी शब्द जैकार, एका ढोला साचा गाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए विच संसार, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण अंदर निरगुण वड़, सरगुण डंका रिहा सुणाईआ।

२८ चेत २०१७ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर

निरगुण हरि हरि राम, हरी हरि हरि खेल खिलांयदा। निरगुण हरि हरि शाम, घनईआ नईआ मात चलांयदा। निरगुण हरि हरि वड अमाम, कायनात कलाम आप पढ़ांयदा। निरगुण हरि हरि सतिनाम, सति मन्त्र इक्क दृढ़ांयदा। निरगुण हरि हरि गोबिन्द जाम, भर प्याला आप प्यांअदा। निरगुण हरि हरि वसणहार सच ग्राम, नगर खेड़ा आप सुहांयदा। निरगुण हरि हरि पूरन करे काम, कादर करता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द निशान इक्क झुलांयदा। निरगुण हरि हरि बेपरवाह, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। निरगुण हरि हरिभगत मलाह, जुग जुग बेड़ा रिहा चलाईआ। निरगुण हरि हरि पावे साचे राह, मार्ग पन्थ इक्क दसाईआ। निरगुण दिखावे निथावयां साचा थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। निरगुण हरि हरि साचा मीत, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। निरगुण हरि हरि इक्क अतीत, घर मन्दिर जोत जगांयदा। निरगुण हरि हरि आपे जाणे आपणी रीत, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। निरगुण हरि हरि पतित पापी करे पुनीत, पतित पावण नाउँ धरांयदा। निरगुण हरि हरि वसे चीत, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। निरगुण हरि हरि एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच वरन बरन ना कोए धरांयदा। निरगुण हरि हरि शब्द जणाए इक्क अणडीठ, आपणी महिमा आप गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। निरगुण रंग हरि हरि चलूल, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। निरगुण हरि हरि ना जाए भुल्ल, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। निरगुण हरि हरि कन्त कन्तूहल, हरिजन सखी वेख वखाईआ।

❋

❋

निरगुण हरि हरि सच पंघूड़ा रिहा झूल, हरिजन साचे आप झुलाईआ। निरगुण हरि हरि आप चुकाए पिछला मूल, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। निरगुण हरि हरि सगला संग, परम पुरख पतिपरमेश्वर आप निभांयदा। निरगुण हरि हरि सूरा सरबंग, चार कुंट नाम मृदंग आप वजांयदा। निरगुण हरि हरि लोआं पुरीआं आपे लँघ, लोकमात गुरमुख साचे आप जगांयदा। निरगुण हरि हरि साची सेजा सुत्ता इक्क पलँघ, आत्म अन्तर आसण लांयदा। निरगुण हरि हरि वहाए सर सरोवर साची गंग, अमृत तालाब आप भरांयदा। निरगुण हरि हरि आपे लाए आपणे अंग, अंगीकार दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले वेख वखांयदा। निरगुण हरि हरि साचा सतिगुर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण हरि हरि लेखा जाणे दरगाह धुर, धुरदरगाह वेख वखाईआ। निरगुण हरि हरि शब्द जणाए एका सुर, सुर ताल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण हरि हरि वड बलवाना, गहर गम्भीर आप अख्वांयदा। निरगुण हरि हरि शाह सुल्ताना, रूप अनूप आप धरांयदा। निरगुण हरि हरि एका देवे पद निरबाणा, निरवैर आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण हरि हरि एका देवे ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। निरगुण हरि हरि एका देवे दाना, साची वस्त झोली पांयदा। निरगुण हरि हरि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। निरगुण हरि हरि वड मेहरवान, महिमा कथन कथी ना जाईआ। निरगुण हरि हरि बेपहिचाण, रूप रंग ना कोए वखाईआ। निरगुण हरि हरि एका वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। निरगुण हरि हरि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नुराना डगमगाईआ। निरगुण हरि हरि नूर नुराना, जल्वा जलाल आप दरसांयदा। निरगुण हरि हरि खेल महाना, लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा। निरगुण हरि हरि राग तराना, नादी शब्द वजांयदा। निरगुण हरि हरि आपे पाए आपणी आणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म चलांयदा। निरगुण हरि हरि सच फ़रमाण, दो जहानां आप सुणाईआ। निरगुण हरि हरि धुर दीबाण, धुर लेखा दए मुकाईआ। निरगुण हरि हरि शब्द निराला मारे बाण, तीर अणयाला आप चलाईआ। निरगुण हरि हरि आपे होए जाणी जाण, घर घर विच खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता हरि बेअन्त, हरि हरि मेला साचे सन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। निरगुण हरि हरि सन्त प्यारड़ा, सरगुण मेला सहिज सुभाए। पंचम मिलावा मीत मुरारड़ा, त्रैगुण वण्डण वण्ड वण्डाए। लेखा जाण आर पार किनारड़ा, मँझधार आपणा चप्पू रिहा लगाए। आपे सुत्ता सथ्थर यारड़ा, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण साची सेज आप

❋

❋

सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण हरि हरि अचरज खेल आप खिलाए। निरगुण हरि सर्ब गुणवन्ता, परम पुरख अख्वांयदा। पारब्रह्म बेअन्त बेअन्ता, जीव जंत साध सन्त रसना सर्ब गांयदा। आपे जाणे आपणा लेखा आदि अन्ता, जुग जुग आपणा वेस धरांयदा। आपे शब्द राग नाद गाए आपे पोथी देवे संथा, मन्त्र नाम आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा रंग रंगांयदा। निरगुण रंग अगम्म अपारा, वेद कतेब कहिण ना पाईआ। हरि हरि वसे धाम न्यारा, थिर घर आपणी सेज हंढाईआ। थिर घर सोहे बंक दुआरा, दर दरवाज़ा ना कोए लगाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनारा, लेखा लिखे ना कागद कलम शाहीआ। सन्त सतिगुर पावे सारा, जिस आपणा मेल मिलाईआ। साचा शब्द सच धुन्कारा, धुन धुन विच उपजाईआ। सुणे सुणावे सुनणेहारा, सुन्न समाध बोध अगाध लिव लिव विच टिकाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, आदि जुगादी सच जैकारा, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। कलिजुग अन्तिम गुप्त ज़ाहरा, खेले खेल हरि करतारा, एका अक्खर कर त्यारा, हँ ब्रह्म करे न्यारा, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूर नूर नूर डगमगाईआ। नूर उजाला हरि गोपाला, दीना नाथां दया कमांयदा। सति पुरख निरँजण खेल निराला जोत अकाला, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। भेव चुकाए काल महांकाला अवल्लड़ी चाला, जगत जंजाल तोड़ तुड़ांयदा। एका मन्दिर सुहाए सच्ची धर्मसाला, लेखा जाणे जोत जुआला, दीपक दीआ इक्क टिकांयदा। जन भगतां आत्म पाए साची माला, शब्द सरूपी बण दलाला, मन का मणका आप फिरांयदा। लेखा जाणे शाह कंगाला, फल वेखे लक्ख चुरासी डाला, पाती पाती कमलापाती दिवस राती वेख वखांयदा। गुरसिखां दस्से राह सुखाला, चरन प्रीती घालण घाला, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल साचा हरि, हरी हरि हरिजन साचे ल्ए वर, दर आपणा मेल मिलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कागद कलम वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान, गुर पीर अवतार साध सन्त ब्रह्मा विष्न महेष गणपति दर दरवेश आपणी लाए आपे सेव, आपणा लेखा ना किसे जणांयदा।

२८ चेत २०१७ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे घर गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर

सुख दु:ख एका धार, चिंता सोग ना कोए जणाईआ। मानस मानुख करे प्यार, मन ममता दए तजाईआ। साचा शब्द जगत अधार, गुरसिख रसना जिह्वा गाईआ। सगला भउ दए निवार, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। अन्तिम बख्शे

❋

❋

बख्शणहार, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति गुरमति इक्क पढ़ाईआ। दु:ख सुख हरि का रूप, हरी हरि हरि खेल खिलांयदा। कर पसार चारे कूट, दहि दिशा वेख वखांयदा। पंज तत्त अकार नाता झूठ, सगला संग ना कोए रखांयदा। गुरमुख विरला उपजे साचा पूत, जिस जन साचे सूत नाम बन्धन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दु:ख सुख विच वखांयदा। दु:ख दयाल सहिज सुख सागर, गुरमुख विरले वण्ड वण्डाईआ। काया चोली चढ़े रंग गुलाल, जो जन दु:ख विच हरि हरि रिहा ध्याईआ। हरिजन बणे साचे लाल, त्रैगुण माया गोदड़ी ना कोए हंढाईआ। पुरख पुरखोतम करे प्रितपाल, रैण नैण दिवस सेव कमाईआ। अन्तिम पोह ना सके काल, जगत जंजाल ना दिसे फाहीआ। जिस जन देवे नाम सच्चा धन माल, दो जहानां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुकाए शाह कंगाल, गुरसिख भाणे विच समाईआ। सुख दु:ख जगत जग प्रताप, पूरन परमेश्वर आप रखांयदा। दु:ख विच बुज्झे आपणा आप, सुख साचा नज़री आंयदा। जिस जन सतिगुर पूरा मिल्या माई बाप, चिंता सोग ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे एका वर, चिक्खा चिंता हड्डीआं बालण ना कोए तपांयदा।