पुस्तकालयभाग ९

१ विसाख २०१७ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे घर जेठूवाल दया होई ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, आदि जुगादि समांयदा। हरि पुरख निरँजण वड बलवान, अगम्म अगम्मड़ा खेल खिलांयदा। एकंकारा वड मेहरवान, अलक्ख अलक्खणा नाउँ धरांयदा। आदि निरँजण जोत महान, निरगुण नूरो नूर डगमगांयदा। अबिनाशी करता वाली दो जहान, इक्क इकल्ला सोभा पांयदा। श्री भगवान नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटांयदा। पारब्रह्म सति फ़रमाण, सति पुरख निरँजण आप अल्हांयदा। साचे तख्त हो प्रधान, सचखण्ड साचे डेरा लांयदा। ना कोई मन्दिर ना मकान, छप्पर छन्न ना कोए वखांयदा। ना कोई ज़िमी ना अस्मान, गगन मंडल ना कोए उपांयदा। रवि ससि ना कोए निशान, लोआं पुरीआं ना रचन रचांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए ज्ञान, चरन ध्यान ना कोए लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल आपणी खेल आप खलांयदा। सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, हरि पुरख निरँजण वड वड्याईआ। एकँकारा महिमा अगणत, आदि निरँजण लखा ना जाईआ। श्री भगवान साचा कन्त, अबिनाशी

❋

❋

करता आप हंढाईआ। पारब्रह्म आदि अन्त, मध आपणी खेल रचाईआ। सचखण्ड निवासी लेखा जाणे जीव जंत, जुगा जुगन्तर वेस धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकल कल आप अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण साची धार, दर घर साचे आप वहांयदा। हरि पुरख निरँजण कर प्यार, एका अंक लगांयदा। एकँकारा खेल अपार, नर हरि आपणी आप करांयदा। आदि निरँजण ठांडा ठार, सांतक सति सति वरतांयदा। श्री भगवान हो त्यार, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। अबिनाशी करता साचा भर भण्डार, साची वस्त आप उपांयदा। पारब्रह्म प्रभ बण भिखार, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। सचखण्ड निवासा खेल करे करतार, करनी करता आप करांयदा। राज जोग करे सिक्दार, साचे तख्त सोभा पांयदा। हुक्मी हुक्म करे विचार, धुर फ़रमाणा आप अल्हांयदा। ना कोई दीसे चोबदार, दुआरपाल ना कोए रखांयदा। इक्क इकल्ला निराकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहांयदा। सो पुरख निरँजण साचा घर, हरि सचा सच सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण अंदर वड़, बैठा आसण लाईआ। एकँकारा फड़ लड़, आपणा पल्लू नाल बंधाईआ। आदि निरँजण साचे पौड़े आपे चढ़, उच्च महल्ले डगमगाईआ। श्री भगवान अग्गे खड़्ह, रूप अनूप आप दरसाईआ। अबिनाशी करता आपणा अक्खर आपे पढ़, निष्अक्खर आपे करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ घाड़ण घड़, आपणी रचना आप रचाईआ। सचखण्ड दुआर ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, आदि अन्त ना कोए वखाईआ। ना कोई किला कोट दिसे गढ़्ह, चार दीवार ना कोए वखाईआ। शाह सुल्तान ना सके कोए फड़, राज राजान नज़र ना आईआ। जल धार ना दिसे हढ़, धरत धवल ना कोए वड्याईआ। पंज तत्त ना दिसे नाड़ी नड़, त्रैगुण ना बन्धन पाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, लक्ख चुरासी ना कोए भुआईआ। ना कोई तीर्थ तट दिसे सर, सर सरोवर ना कोए वखाईआ। आपणी करनी रिहा कर, आदि जुगादी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मड़ी खेल खलाईआ। सो पुरख निरँजण हरि सुल्ताना, दरगाह साची सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजण सच निशाना, सति सतिवादी आप झुलांयदा। एकँकारा पद निरबाना, आपणा आप जणांयदा। आदि निरँजण विच समाणा, नूरो नूर धरांयदा। श्री भगवान ना किसे पछाणा, रूप रेख ना कोए वखांयदा। पारब्रह्म वेस महाना, इक्क इकल्ला आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वड़, घर घर विच आप बणांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि उपा, आपणी दया कमांयदा। सच सिँघासण आसण ला, तख्त ताज सुहांयदा। धुर फ़रमाणा आप जणा, हुक्मी हुक्म फ़रांयदा। राजा राणा आप अख्वा, आपणा सीस झुकांयदा। नाद तराना आप वजा, तार सितार हिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ नाउँ धरा, जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे अंदर वड़, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि सुहञ्जणा, महिमा अकथन कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण दर्द दु:ख भय भञ्जणा, हरि दाता बेपरवाहीआ। एकँकारा सच दुआर कराए मजना, सर सरोवर इक्क वखाईआ। आदि निरँजण रक्खे लजणा, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। श्री भगवाना ना घड़या ना भज्जणा, भन्नणहार हथ्थ वड्याईआ। अबिनाशी करता आदि जुगादी एका गज्जणा, शब्द अनादी नाद वजाईआ। पारब्रह्म सचखण्ड अंदर थिर घर बह बह सजणा, घर घर विच आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल खलाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, भेव कोए ना पांयदा। आदि अन्त इक्क अवतारा, एका वेस वटांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। ना कोई पुरख ना कोई नारा, नर नरायण नाउँ धरांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, पुत्तर धीआं ना बणत बणांयदा। ना कोई नारी कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढांयदा। ना कोई सखीआं मंगल गाए आपणी वारा, रचना रास ना कोए रचांयदा। ना कोई ताल ना तलवाड़ा, रागनी राग ना कोए सुणांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, दर घर साचे आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगांयदा। जोत उजाला हरि गोपाला, थिर घर साचे सोभा पाईआ। आपणी करे आप प्रितपाला, आदि जुगादि सेव कमाईआ। आपे खेले खेल निराला, वेद कतेब ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई गल्ल विच पाए माला, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे आप बिराजे, साचे सीस सोहे ताजे, पंचम मुख आप सुहाईआ। पंचम मुख ताज सुहावणा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सो पुरख निरँजण एका नज़री आवणा, दूसर होर ना कोए वखाईआ। हरि पुरख निरँजण एका गावणा, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। एकँकारा रंग रंगावणा, रंग चलूल इक्क चढ़ाईआ। आदि निरँजण जोत जगावणा, जोत निरँजण डगमगाईआ। श्री भगवान खेल खलावणा, आपणी महिमा आप वखाईआ। अबिनाशी करता नाउँ धरावणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पारब्रह्म थिर घर साचे डेरा लावणा, आपणा तख्त ताज सुहाईआ। साची वण्ड आप वण्डावणा, आपणी भिच्छया इच्छया मंग मंगाईआ। आपे झोली अग्गे डाहवणा, शाह हकीर आप अख्वाईआ। बेनज़ीर आप अख्वावणा, तबदीर तकसीर आप बणाईआ। लाशरीक नाम धरावणा, नूरो नूर जल्वा इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। सो पुरख निरँजण हरि रंग राता, रंग रतड़ा साचा माहीआ। हरि पुरख निरँजण उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोए बणाईआ। एकँकारा सोहे आपणी खाटा, पावा चूल ना कोए बणाईआ। आदि निरँजण

❋

❋

करे प्रकाश चौदां हाटा, चौदां लोक इक्क रुशनाईआ। श्री भगवान देवे दाता, वड दाता इक्क अख्वाईआ। अबिनाशी करता आपे गाए आपणी गाथा, निरगुण निरगुण करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म सर्बकला समराथा, समरथ पुरख आप अख्वाईआ। आपे चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही इक्क अख्वाईआ। आप निभाए सगला साथा, सगला संग आप हो जाईआ। आपे पिता आपे माता, आपे जन जननी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखाईआ। सो पुरख निरँजण निराकार, एका रंग समाया। हरि पुरख निरँजण मीत मुरार, घर सज्जण सच्चा पाया। एकँकारा कर प्यार, सेज सुहावी दए सुहाया। आदि निरँजण दीपक बाती बाल, प्रकाश प्रकाश दए कराया। श्री भगवान चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाया। अबिनाशी करता आपणा रूप वटाए काल महांकाल, दीन दयाल आपणा नाउँ धराया। पारब्रह्म आपणा आपे पाए जंजाल, आप आपणा खेल खलाया। आपे शब्द अगम्मी बण दलाल, पूत सपूता आपे जाया। आपे वेखे साचा लाल, साची गोदी आप बहाया। आपे आपणा फल लगाए आपणी डाल्ह, पत डाल्ही आप महिकाया। आपे आपणी घालण रिहा घाल, सेवक साची सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अंदर निरगुण वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, नारी कन्त सेजे चढ़, शब्द दुलारा सुत उपजाया। शब्द सुत सच बलवाना, सचखण्ड दुआरे आप उपांयदा। थिर घर वासी देवे धुर फ़रमाणा, दरगाह साची आप सुणांयदा। लोआं पुरीआं पावे तेरी आणा, तेरा बंक वसांयदा। मेरा राग तेरा गाणा, तेरी धार चलांयदा। तेरा रूप श्री भगवाना, विछड़ कदे ना जांयदा। सति सरूप बद्धा गाना, सति पुरख निरँजण सदा मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सति सतिवाद लेखा जाणे आदि जुगादि, ब्रह्म ब्रह्माद आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचना हरि रचाए, वड दाता बेपरवाहीआ। शब्द दुलारा सेव कमाए, अगम्म अगम्मड़ी खेल खलाईआ। सचखण्ड दुआरा तज थिर घर वासी बाहर आए भज्ज, आपे रक्खे आपणी लज्ज, लाजावन्त आप अख्वाईआ। शब्द शब्दी पर्दा रिहा कज्ज, आप आपणा पर्दा पाईआ। आपणे नगारे आपे रिहा वज्ज, तार सितार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकार करे खेल अपर अपार, सुत दुलारा कर त्यार, आपणे अंदर लेवे वाड़, आपे बाहर कढ्ढाईआ। आपे पूत सपूता मात पित, जन जननी आप अख्वांयदा। आपे आदि जुगादि जुगा जुगन्त खेले खेल नित नवित, वेस अवेसा वेस वटांयदा। आपे जोती नारी करे हित्त, आपे कन्त रूप समांयदा। आपे वसे साचे खेत, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। आपे रक्खे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। आपे होए नेतन नेत, नित नित आपणी रचन रचांयदा। आपे हारे आपे ल्ए जित्त, आपे आपणी

❋

❋

चाल चलांयदा। आपे वसे धाम अणडिठ, नेत्र नैण ना किसे वखांयदा। आपे साची सेजा रिहा लेट, साची खाट हेठ विछांयदा। आपे सूत ताणा पेट, आपे साची बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अंदर निरगुण धार, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। निरगुण अंदर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण सज्जण निरगुण मीत मुरार, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण ठांडा दर दरबार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण वरते सच वरतार, निरगुण सतिवाद अख्वाईआ। निरगुण शब्द बोल जैकार, आप अपणा नाउँ उपजाईआ। निरगुण नाउँ रक्ख निरँकार, निराकार खेल खलाईआ। निरगुण आपणा आप ल्ए पाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर बैठा अलक्ख जगाईआ। निरगुण आया निरगुण दुआर, निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण पुरख अगम्मड़ा एकँकार, ना मरे ना जाईआ। निरगुण पुरख अकाल बोल जैकार, आपणा नाउँ आपे उपजाईआ। निरगुण विश्व कर पसार, विष्नूं आपणी कल वरताईआ। निर्मल अमृत भरया ठंडी ठार, सति सरोवर आप टिकाईआ। निरगुण कँवल होया उज्यार, नाभी कँवल आप भुआईआ। निरगुण खिड़ी सच्ची गुलज़ार, पत पत आप महिकाईआ। निरगुण साची सच बहार, पारब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। ब्रह्म अंदरों आया बाहर, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। देवे दरस अगम्म अपार, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। एका अक्खर निष्अक्खर आप विचार, कोई दूसर दिस ना पाईआ। ब्रह्मे अंदर कर पसार, ब्रह्म विद्या इक्क समझाईआ। ब्रह्मा निउँ निउँ करे चरन निमस्कार, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं ठाकर हउँ सेवक तुहार, आदि जुगादि सेव कमाईआ। तूं दाता वड सिरजणहार, सिर सिर देणा रिज़क सबाईआ। तेरे दर बणे भिखार, एका भिच्छया मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, देवणहार बेपरवाहीआ। एका वस्त भरे भण्डार, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। निखुट ना जाए विच संसार, एका एक दए समझाईआ। तेरी कराए धुँदूकार, सुन अगम्म वड्डी वड्याईआ। आपे शंकर करे प्यार, एका तख्त वखाईआ। एका तन पहनाए हार, बाशक तशका गल लटकाईआ। एका त्रसूल कर त्यार, जोती नूर करे रुशनाईआ। विष्नूं सुत्ता पैर पसार, सागों पांग इक्क हंढाईआ। सचखण्ड निवासी खेल करे अपार, आप आपणा नैण खुल्हाईआ। देवे हुक्म सच्ची सरकार, सेवक सेवा सच लगाईआ। लक्ख चुरासी कर प्यार, ब्रह्मे ब्रह्म मति समझाईआ। विष्नूं घर घर भर भण्डार, तेरे हथ्थ हथ्थ वड्याईआ। शंकर अन्तिम दए सँघार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तिन्नां विचोला आप निरँकार, दिस किसे ना आईआ। शब्द अगम्मी वाजां मार, थिर घर बैठा सेज सुहाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लिखे ना कोए शाहीआ। ब्रह्मा निउँ निउँ करे निमस्कार, अठ्ठे नेत्र रहे शर्माईआ। विष्नूं गल पल्ला पा पा रिहा पुकार, तेरा विछोड़ा

❋

❋

झल्लया ना जाईआ। शंकर गलों लाहे आपणे हार, बिन तेरे कुझ ना भाईआ। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, शहनशाह मेटया ना जाईआ। तूं दिसें वड ठठयार, हउँ घुमिआर घुमिआर अख्वाईआ। लक्ख चुरासी करनी कार, कादर तेरी कुदरत इक्क जणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव की करन विचार, तेरी चरन ओट तकाईआ। इक्क वस्त देवीं थार, थिर घर वसया इक्क मलाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी दृष्टी आपे पाईआ। त्रैगुण माया कुआड़, रजो तमो सतो आपणे रंग रंगाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवे कर प्यार, इक्क इक्क झोली पाईआ। विष्नूं सतो करया गल दा हार, रजो ब्रह्मा रंग रंगाईआ। तमो शंकर वेखे आपणे अखाड़, घर साचे नाच नचाईआ। पुरख अबिनाशी सच दुलार, तिन्ने ल्ए उपजाईआ। त्रैगुण माया बणाई जगत नार, घर साचे करे कुड़माईआ। साचा मंगल आप उच्चार, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। हँ ब्रह्म करे पसार, आपणी वण्ड आप वण्डाईआ। हरि का भेव ना कोए विचार, लेखा लेख ना लिख्या जाईआ। अलक्ख निरँजण बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर जल्वा इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण माया पाई वण्ड, खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, रचना रची विच वरभण्ड, लक्ख चुरासी दित्ती गंढ्ढ, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त वस्त अणमोल, विष्न ब्रह्मा शिव झोली पांयदा। पारब्रह्म आपणे कंडे आपे तोल, नाम तराजू हथ्थ उठांयदा। लोआं पुरीआं कुण्डा खोल्ह, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखांयदा। गगन मंडल वजाए ढोल, रवि ससि अपणी जोत चमकांयदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त आपे करे चोल्ह, त्रैगुण माया जगत जुड़ांयदा। आपे अंदर रक्खया खोल्ह, आकाश प्रकाश आप करांयदा। आपे रक्खया पर्दा ओहल, आपणा मुख आप छुपांयदा। आपे हौली हौली रिहा बोल, आपणा राग आप अल्हांयदा। आपणे अंदर गया मौल, मौला रूप आप अख्वांयदा। आपे बणया आपणा कौल, कँवल कँवला नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया भर भण्डारा, ब्रह्मा विष्न शिव लाए सेवादारा, लक्ख चुरासी आप उपांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव त्रैगुण वस्त झोली पा, दोए जोड़ करन निमस्कारया। तूं पातशाह सच्चा शहनशाह, तेरा रूप ना किसे विचारया। तूं मार्ग सच्चा देणा ला देवें सच सलाह, तेरा अन्त ना पारावारया। तूं आपणा नाम आपे दए सुणा, हउँ मूर्ख मुग्ध गंवारया। तूं आपणा इष्ट आपे दए तरा, सारी सृष्ट तेरा रंग रंगारया। तूं साडी दृष्ट दए खुल्हा, देव देवा नमो देव इष्ट गुर वास्तक रूप तेरा नज़री आ रिहा। तूं दाता अलक्ख अभेव तेरी बिरथा ना जाए सेव, तूं समरथ पुरख नाउँ धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव जणा ल्या। भेव जणाए हरि भगवान, ब्रह्मे विष्न शिव करे जणाईआ। लक्ख चुरासी मात निशान, लोकमात वड वड्याईआ। पंज तत्त तत्त प्रधान, त्रै त्रै तत्त आप रखाईआ। पंचम शब्द पंच

❋

❋

ज्ञान, पंज दस्स वज्जे वधाईआ। पंज नाल रलाए शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। पंचम देवे लोकमात दान, आसा तृष्ना हउमे हंगता मेल मिलाईआ। पंचम बणाए सच्चा काहन, मन मनूआ वड वड्याईआ। पंचम मति करे प्रधान, एका हुक्म सुणाईआ। पंचम बुध बबेकी ल्ए पछाण, घर साचे वेख वखाईआ। नौ दर खोल्हे जगत दुकान, जगत वाष्ना विच रखाईआ। घर विच घर धरे महान, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। सुखमन नाड़ी टेड निधान, अन्ध घोर घोर समाईआ। ईड़ा पिंगल ना सके कोए वखाण, मारू दंड करे जुदाईआ। पंच विकारा मारे बाण, मन मनूआ करे शहनशाहीआ। मन मति बुध होए निधान, साचा बल ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी वड मेहरवान, आपणी दया आप कमाईआ। अंदर रक्खे सच निशान, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। साची धुन सुणाए साचे कान, धुन आत्मक आप अल्हाईआ। अनहद गाए आपणा गाण, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। अमृत आत्म रक्खे पीण खाण, कँवल कँवला आप भराईआ। शब्द निराला मारे बाण, तिक्खी मुखी तीर चलाईआ। बज़र कपाटी वेख चटान, ना कोई भन्ने भन्न हटाईआ। हरि का शब्द सतिगुर पूरा होए आप मेहरवान, आपणा पर्दा देवे लाहीआ। घर विच घर जोत जगाए महान, दस्म दुआरी खेल खलाईआ। साची सेजा सुत्ता नौजवान, कन्त कन्तूहला इक्क अख्वाईआ। सुरत सुआणी साची सखी मिले सच्चा काहन, घर साचे रास रचाईआ। साची सेजा हो परवान, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। घर विच घर खेल महान, घर घर विच रिहा कराईआ। लक्ख चुरासी देवे दान, जीआं दाता जीअ दान झोली पाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव होए हैरान, ब्रह्म कवण रूप अख्वाईआ। पारब्रह्म कवण दुआरे देवे माण, कवण घर वज्जे वधाईआ। कवण पुरख होए सुजान, जिस मिले सच्चा माहीआ। कर्म धर्म जरम विच जहान, तिन्नां लेखा एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, विष्नूं भण्डारा साचा भर, शंकर अन्तिम देणा हर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। त्रै भिखारी दर दरवाज़े, निउँ निउँ सीस झुकाया। शब्द अगम्मी वज्जण वाजे, पुरख अकाल रिहा सुणाया। साचे तख्त बैठा वड राजन राजे, थिर घर महल्ला उच्च अटला साचे सच सुहाया। करे खेल ग़रीब निवाज़े अश्व घोड़े चढ़े ताजे, लोआं पुरीआं आप दौड़ाया। ब्रह्मे विष्न शिव तेरी रक्खे लाजे, जिस तेरी बणत बणाया। आपे रचया आपणा काजे, प्रभ आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर आप बुझाया। एका अक्खर पुरख अकाल, सो आपणा नाम दृढ़ाईआ। ब्रह्मे उप्पर हो दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। तन पहनाया साचा लाल, लाल गुलाला आप अख्वाईआ। फल लगाए आपणे डाल्ह, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। आप बणाई धर्म सच्ची धर्मसाल, ब्रह्मे अंदर डेरा लाईआ। शब्द वजाया साचा ताल, निरगुण करे सच पढ़ाईआ।

❋

❋

आपणा मार्ग दस्स सुखाल, चारे वेद करे जणाईआ। चारे जुग करे बहाल, आपणा बन्धन तोड़ तुड़ाईआ। आपणी चौकड़ी घालण घाल, आप आपणी सेव कमाईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या हरि समझाए, ब्रह्मे भुल्ल रहे ना राईआ। तेरा वेला अन्तिम आए, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तेरा काल दए बताए, महांकाल वड वड्याईआ। तेरा जंजाल दए तुड़ाए, त्रैगुण मेटे तेरी शाहीआ। तेरी घाल लेखे लाए, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। तेरा थाल मस्तक वेख वखाए, गगन गगनंतर फोल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। ब्रह्मे नेत्र नीर वहाया, प्रभ तेरा भाणा सिर सिर मन्नया। हउँ चाकर तेरी सेव कमाया, वेले अन्त ना जावां डन्नया। घड़ घड़ भाण्डे इट्टां लावां, मैं जो घड़या सो तूं ही भन्नया। त्रैगुण माया तेरा तपदा रहे आवा, तेरा हुक्म सूरज चन्न मन्नया। कवण वेला मैं तेरा दर्शन पावां, तूं मेरे दुआरे आवें भन्नया। प्रभ तेरी सरनगत तेरी सरनाई बलि बलि जावां, मैनूं तेरी छाया मैं वसां तेरी छप्पर छन्नयां। तूं मेरा पिता तूं मेरा माया, तूं मेरा दाई दाया, तेरी सरन तेरी सरनाई घोली घोल घुमावां, तेरे हुक्मे अंदर आया, लक्ख चुरासी सेव कमाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, तेरा भाणा सिर सिर मन्नया। पुरख अबिनाशी शब्द जणाया, ब्रह्मे बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी तेरा खेल रचाया, वेखणहारा बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया रंग रंगाया, पंचम मुक्ट मुक्ट जुड़ाईआ। ब्रह्म ब्रह्म विच ब्रह्म टिकाया, पारब्रह्म भेव ना राईआ। धरत धवल दए सुहाया, धरनी धरन वेख वखाईआ। साध संगत तेरा संग निभाया, भगत भगवन्त दए वड्याईआ। आपणा नाउँ ल्ए उपजाया, आपणे सेवक आप सुणाईआ। गुर पीर रूप ल्ए वटाया, अवतार आपणा खेल खलाईआ। सहँसर मुख बाशक सेवा लाया, दो सहँसर जिह्वा रिहा हिलाईआ। विष्नूं सांगोपांग डेरा लाया, सागों पांग रिहा खिलाईआ। अन्तिम वेला कोई भेव ना पाया, तेरे वेद देण गुआहीआ। पुरख अबिनाशी निरगुण रूप सति सरूप ल्ए वटाया, लोकमात करे रुशनाईआ। कोटन कोटि जीव जंत भरम भरम किसे हथ्थ ना आया, जुग चौकड़ीआं जाण बिताईआ। अठासी अठासी हज़ार बरस जिस तप कमाया, निरगुण घर मिले ना सच्चा माहीआ। खण्ड खण्ड जिस तन कराया, अग्नी अग्नी भेट चढ़ाईआ। रत्ती रत्त जो रहे सुकाया, रत्ती नाम ना हट्ट विकाया। तीर्थ तट जो रहे नुहाया, जटा जूट धार गंगा आपणी धार वहाईआ। सुरस्ती जमना ना पार कराया, गोदावरी दए दुहाईआ। अठसठ नीर रहे कुरलाया, काया कुरा साफ ना कोए कराईआ। रवि ससि रहे शर्माया, जोत प्रकाश ना कोए कराया। गण गंधर्ब देण दुहाया, घर मन्दिर राग ना कोए सुणाईआ। चारे वेद होए हलकाया, हरि का रूप ना कोए वखाईआ। ब्रह्मा

❋

❋

आपणा वेला वक्त ना किसे जणाया, आपणे भाणे आप समाईआ। तेरी अन्तिम आपणे लेखे ल्ए लगाया, तेरी बदली करे शाहीआ। साचे सिखां माण दए दुआया, ब्रह्म पुरी आप बहाईआ। मस्तक चरन आप छुहाया। अगम्म अगम्म बूझ आप बुझाईआ। साची सरन इक्क तकाया, संसा रोग रहे ना राईआ। साचा छत्र सीस झुलाया, जगदीश हथ्थ वड्याईआ। अमृत झिरना दए झिराया, अंमिउँ रस आप भराईआ। अठ्ठे पहर दरस दखाया, सिँघ पाल रूप वटाईआ। आपे पिता आपे माया, आप आपणी गोद सुहाईआ। तेरा लेखा दए चुकाया, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। आपणा रूप ल्ए वटाया, निहकलंका नाउँ धराईआ। पंज तत्त ना कोए वखाया, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। शब्द अगम्मी एका गाया, चारे वेद लिखण ना पाईआ। ब्रह्मे लक्ख लक्ख शुकर मनाया, सजदा करे बेपरवाहीआ। तेरा तेरी गोद सुहाया, तेरा सोहँ मुम्मा रसना सीर एका प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खलाईआ। विष्नूं बख्शे विश्व धार, सति सतिवादी खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी तेरा अहार, लेज फेज आप बणांयदा। भक्ख भोज कर त्यार, रोज़ी रिज़क राज़क नाम धरांयदा। चोजी चोज करे निरँकार, चाल अवल्लड़ी इक्क वखांयदा। बोध अगाधी खेल न्यार, शब्द अनादी नाद वजांयदा। अतोट अतुट भर भण्डार, आदि जुगादि वरतांयदा। आपे अन्तिम पावे सार, आप आपणी कल वरतांयदा। भगत भगवन्त करे प्यार, जागरत जोत इक्क जगांयदा। अंदर मन्दिर खोल्ह किवाड़, कंचन गढ़्ह सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न आपणी अंस उपजांयदा। अंसा बंसा हरि करतार, सहँसर सहँसा नाउँ रखाईआ। आपणा बेड़ा विच संसार, साचे सागर आप तराया। आपे जाणे आर पार, मँझधार आप डुबाईआ। आपे वणज करे वापार, आपे हट्टो हट्ट विकाईआ। आपे खेवट खेटा सांझा यार, पुरख अकाल आप अख्वाईआ। आपे बेटी बेटा ल्ए उभार, आप आपणी गोद सुहाईआ। आपे नेतन नेता मीत मुरार, नित नवित वेख वखाईआ। आपे ठांडा सीता सच दरबार, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। आपे पतित पुनीत निरगुण निराकार, पतित पापी ल्ए तराईआ। आपे हस्त कीटा पसर पसार, ऊँच नीच आपणी जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं सेवा इक्क समझाईआ। विष्नूं सेवा साची कर, हरि साचा सच समझांयदा। घट घट अंदर वसया हरि, बिन हरि नज़र कोए ना आंयदा। खुल्हा रक्खे सदा दर, ना बन्द कोए करांयदा। आपणी करनी आपे कर, कादर कुदरत वेख वखांयदा। आपणा भाणा आपे जर, आप आपणे सीस टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं चाढ़े एका रंग, पारब्रह्म सूरा सरबंग नाम वजाए सच मृदंग, साचा धौंसा आप वजांयदा। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि साचे सच जणाईआ। तेरा मिटे अन्त निशान, मेटणहार

❋

❋

आप अख्वाईआ। कोटन कोटि बैठे दर दरबान, विष्न ब्रह्मे अलक्ख जगाईआ। रसना जिह्वा बह बह गाण, बत्ती दन्द रहे हिलाईआ। जिस जन किरपा करे आप भगवान, साची सेवा दए लगाईआ। लोकमात करनी सच पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका हुक्म धुर फ़रमाणा, देवणहारा साचा राणा, वड सच्चा शहनशाहीआ। शाह सुल्ताना, हरि मेहरवाना एका एकंकारया। विष्नूं राग सुणाए तराना, नादी नाद वजा रिहा। सति सरूपी बन्न्हे गाना, साचा सगण मना रिहा। अन्तिम वेखे मार ध्याना, आप आपणी दया कमा रिहा। मेले मेल दो जहानां, त्रैभवण मेट मिटा रिहा। अवण गवण इक्क तराना, एका राग सुणा रिहा। लक्ख चुरासी जाणी जाणा, घट घट अंदर वेख वखा रिहा। आपे होए मात प्रधाना, निरगुण आपणा नाउँ धरा रिहा। सच झुलाए इक्क निशाना, साचा मार्ग इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझा रिहा। विष्न ब्रह्मा शिव जणाया, हरि आपणा भेव खुल्हांयदा। निरगुण सरगुण खेल खलाया, सरगुण निरगुण रूप वटांयदा। निरगुण अंदर जोत जगाया, सरगुण डगमगांयदा। सरगुण ताक आप खुल्हाया, बन्द किवाड़ी आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए हरि भगवाना, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचे हो प्रधाना, साचा तख्त इक्क सुहाईआ। सृष्ट सबाई साचा राणा, राउ रंक वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाए सच्चा गाणा, लोआं पुरीआं आपे गाईआ। लोकमात इक्क तराना, तुरीआ नाद इक्क वजाईआ। सुपन सखोपत जागरत होए हैराना, जग जीवण दाता भेव ना राईआ। आपे गाए खाणी बाणी इक्क तराना, शास्त्र सिमरत आप अल्हाईआ। आपे राम रूप हो प्रधाना, सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ । आपे त्रेता त्रीया वेस करे बहाना, तीर कमान आप उठाईआ। आपे फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबाना, आपे ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। आपे भीलणी देवे दाना, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। आपे लंका गढ़्ह तोड़े मारे रावण वड बलवाना, आपे मेटे झूठी शाहीआ। आपे एका नाम होए प्रधाना, दोए दोए अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता खेल खलाईआ। करनी करता साचा काहन, भेव कोए ना पांयदा। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आपे देवे सच्चा दान, मोर मुक्ट सीस ताज आप टिकांयदा। आपे सखीआं मंगल गाए गाण, साची रास आप रचांयदा। आपे बण ग्वाला देवे दान, आपे बंसरी नाम वजांयदा। आपे अर्जन बख्शे गीता ज्ञान, अठारां अध्याए आप दृढ़ांयदा। आपे पंचम करे दर परवान, द्रोपत लज्जया आप रखांयदा। आपे बिदर सुदामा देवे माण, हँकारीआं हँकार मेट मिटांयदा। आपे मेटे झूठ निशान, साचा साची सिख्या इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शास्त्र सिमरत

❋

❋

वेद कतेब आपे गाए आपणी जिह्व, वेद कतेब हरि का रूप ना कोए बणांयदा। आपे खेल खेले भगवाना, भेव कोए ना पांयदा। आपे कलिजुग हो प्रधाना, प्रिआ प्रीतम वेख वखांयदा। आपे जाणे आवण जाणा, लक्ख चुरासी आप भुआंयदा। आपे पहरे आपणा बाणा, वेस अनेका रूप धरांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाणा, बुध बबेकी आप करांयदा। आपे ईसा मूसा बद्धा गानां, काला सूसा तन वखांयदा। आपे सुणाए इक्क तराना, सच हदीसा आप पढ़ांयदा। आपे दरगाह करे परवाना, नूर नूर विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। आपे नूर इलाही जल्वा नूर, नूर नूर नूर सच ज़हूर होए महानया। आपे राह तक्के उप्पर कोहतूर, आपे मूसा भेख वटानया। आपे मंग मंगे बहश्ती हूर, आपे खेले खेल श्री भगवानया। आपे बणे शाह ग़फ़ूर, आपे पाए फ़तूर पंज शैतानया। आपे तोड़णहार ग़रूर, आपे हज़ूर होए प्रधानया। आपे देवे आब हयात सरूर, आपे भर प्याए इक्क पैमानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल दो जहानया। दो जहाना ख़ालक ख़लक, बेऐब नाउँ धरांयदा। आपे वसे आपणे फ़लक, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। आपे नूरी इसम रक्खे आपणा तुअल्लक, तालब तल्ब आपणी पूरी आप करांयदा। आपे महबूब आशक इशक, अहिबाब रबाब आप वजांयदा। आपे सादक आपे भिक्खक, सबर सबूरी आप हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जल्वा नूर अलाह, आपे बणे सच मलाह, चौदां तबकां वेख वखांयदा। चौदां तबकां आपे अमाम, कायनात वेख वखाईआ। आपे चार यारी बणे गुलाम, ज़बराईल मेकाईल असराफील अजराईल आप अख्वाईआ। आपे देवणहारा सच पैग़ाम, आपे कासद रिहा उडाईआ। आपे घोड़े देवे इक्क लगाम, चरन रकाब इक्क रखाईआ। आपे जाणे हकीकी कलाम, लाशरीकी हथ्थ वड्याईआ। तहिकीकी तहिरीकी मेटे दो जहान, नूरी नूर करे रुशनाईआ। सच तौफ़ीकी करे काम, तौफ़ीक इक्क ख़ुदाईआ। नाम हकीकी देवे जाम, अन्धेरी शाम गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा दए पढ़ाईआ। एका कलमा हरि हदीस, उम्मती उम्मत आप सिखांयदा। एका पीसण रिहा पीस, चारों कुंट गेड़ा आप लगांयदा। एका छत्र एका सीस, एका अमाम नाउँ धरांयदा। चौदां चौदां वेखे तीस बतीस, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। संग मुहम्मदी चार यार, राणी अल्ला नाल रलाईआ। महिबान बीदो खेल अपार, ऐनलहक करे कुड़माईआ। सच महिराबे करे पुकार, मक्का काअबा दए दुहाईआ। शाह नवाबा परवरदिगार, ख़ाकी तन ना कोए रखाईआ। अमाम अमामा सिर होए सिक्दार, रईयत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। धुर फ़रमाणा मारे मार, तीर कमान ना हथ्थ उठाईआ। एका कलमा करे प्यार, कुरान कुरान अञ्जील

❋

❋

अञ्जील भेव ना राईआ। साचा बालम होए आप त्यार, सनम आपणा नाम रखाईआ। सिला पत्थर देवे तार, उच्चे पर्बत चरन छुहाईआ। मुहम्मद चरन दुआरे मंगे मंग भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। सदी चौधवीं जाए हार, चौदां लोक ना कोए सहाईआ। चौदां तबकां मारे मार, मारणहारा दिस ना आईआ। दुलदुल ऐली शाह सवार, नीले बस्त्र तन रखाईआ। काली कफ्नी देवे पाड़, एका अल्फ़ी आप हंडाईआ। एका अल्फ़ करे दरकार, निझर धारा आप चुआईआ। अल्फ़ रूप आप करतार, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। भेव ना पाए कोई जीव गुआर, जगत विद्या मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकओंकारा वसे आपणे घर, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। सचखण्ड दुआरे वसया, पारब्रह्म प्रभ बेअन्त। गुरमुख विरले मार्ग दस्सया, मेल मिलाए साचे सन्त। जुग जुग जन भगतां फिरे पिच्छे नस्सया, धुरदरगाही साचा कन्त। तीर निराला एका कसया, आप मारे महिमा गणत अगणत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि अन्त। आदि अन्त हरि हरि खेल, भेव कोए ना पांयदा। गुरमुख सज्जण ल्ए मेल, आप आपणी बूझ बुझांयदा। काया चोली चाढ़े तेल, घर साचे सगन मनांयदा। मेल मिलाए सज्जण सुहेल, सतिगुर पूरा संग निभांयदा। धाम बहाए इक्क नवेल, सचखण्ड दुआरा आप बणांयदा। लेखा जाणे गुरू गुर चेल, गुर चेला आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा । वेस अवल्लड़ा पुरख अगम्म, निरगुण आप धरांयदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। पवण स्वास ना ल्ए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलांयदा। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, पंज तत्त ना कोए रखांयदा। आपे जाणे आपणा कम्म, जुग जुग आप तरांयदा। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, ममता मोह ना कोए वधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव छुपांयदा। आपणा भेव आपे रक्ख, जुग जुग करे वड्याईआ। आपे निरगुण सरगुण कर प्रतक्ख, भगत भगती वेख वखाईआ। आपे लेखा जाणे मस्तक मथ, गगन मंडल कर रुशनाईआ। आपे पाए नाम सरूपी साची नथ्थ, हरिजन साचे आप उठाईआ। आपे देवे साची वथ्थ, शब्द अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। आपे दरस दिखाए हो प्रगट, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। आपे अमृत आत्म देवे झट्ट, निझर झिरना आप झिराईआ। आपे जोत जगाए लट लट, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। आपे वसे घट घट, हस्त कीट एका रंग समाईआ। आपे दूई द्वैती मेटे फट्ट, बिरहों रोग रहिण ना पाईआ। आपे नाता तोड़े आण बाट, मात गर्भ दस दस मास ना कोए तपाईआ। आपे दुरमति मैल देवे कट्ट, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सर्बकला समरथ, समरथ पुरख आप अख्वाईआ।

❋

❋

समरथ पुरख इक्क इकल्ला, घर साचे सोभा पांयदा। लोकमात वसाए सच महल्ला, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। वसणहारा जलां थलां, समुंद सागर डेरा लांयदा। करे खेल वल छला, अछल अछला नाउँ उपजांयदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, आप आपणा पन्ध मुकांयदा। आपणा नूर आपे घल्ला, सति सरूप आप वटांयदा। पंज तत्त काया जोती रला, शब्दी डंक वजांयदा। नानक फड़ाया साचा भल्ला, नाम सति मन्त्र इक्क दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आपणा आप करांयदा। नानक निरगुण सरगुण धार, लोकमात चलाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। दोहां विचोला सिरजणहार, सति पुरख निरँजण नाउँ धराईआ। सचखण्ड दुआरा सुहाए बंक दुआर, अलक्ख अलक्खणा बेपरवाहीआ। तख्त बैठ सच्ची सरकार, सीस जगदीश सोभा पाईआ। पंचम मुख ताज हरि निरँकार, आप आपणा दए प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपार, हँ ब्रह्म गया कराईआ। शहनशाह सच्चा सिक्दार, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। नानक दर्शन पाया हरि करतार, दरगह वज्जी सच वधाईआ। सो पुरख निरँजण कर प्यार, आप आपणे अंग लगाईआ। हरि पुरख निरँजण बोल जैकार, नाम सति करे पढ़ाईआ। एकँकारा बन्न्हे धार, धार धार विच टिकाईआ। आदि निरँजण हो त्यार, जोती जोत जोत मिलाईआ। श्री भगवान ख़बरदार, लोकमात संग निभाईआ। अबिनाशी करता इक्क जैकार, चारे वरनां दए सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। अठारां बरनां कर ख्वार, पुरख अकाल इक्क जणाईआ। चारों कुंट दए हुलार, दहि दिशा करे रुशनाईआ। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, सतिनाम करे पढ़ाईआ। जगत विकारां कर ख्वार, मन मति दए तजाईआ। गुरमति साची कर अकार, साकार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द गुर अख्वाईआ। शब्द गुर दाता सूरा, नानक गुर दए गवाहीआ। आदि जुगादी हाज़र हज़ूरा, ना मरे ना जाईआ। नूर इलाही जल्वा नूर, नूरो नूर डगमगाईआ। शब्द वजाए नादी तूर, तार सितार ना कोए हिलाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। जिस जन मस्तक लाए धूढ़, मूर्ख मुग्ध चतुर सुघड़ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। नानक खोल्हया भेव हरि निरँकार, एका अक्खर नाम जणांयदा। बहत्तर नाड़ वज्जे सितार, सारंग साची सेव कमांयदा। छत्ती राग रहे पुकार, राग रागनी हुक्म सुणांयदा। अनहद देवे साची धुन्कार, ताल तलवाड़ा आप सुणांयदा। पुरख अगम्म अगम्मड़ी गुफ्तार, गुफ्तम आपणी आप जणांयदा। पेशतो पेश सुणे सुणनेहार, पेशानी आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बोध अगाध आप

❋

❋

अल्हांयदा। बोध अगाध भेव अभेदा, नानक हरि जणाया। लेखा जाणे ना चारे वेदा, साध सन्त रहे ध्याया। लेखा लिखे ना कोए कतेबा, गुर पीर रहे सालाहया। रसना गाए ना कोई जिह्वा, जीव जंत रहे कुरलाया। पुरख अबिनाशी अलक्ख अभेवा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द अगम्मा सच जैकार, आप सुणाए सुणावणहार, एका नानक झोली पाया। नानक सुण शब्द जैकार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क निरँकार, दूसर इष्ट ना कोए जणाईआ। जुगा जुगन्तर गुर पीर अवतार साध सन्त पनिहार, मुल्ला शेख़ मूसा इक्क पीर दस्तगीर सेव कमाईआ। आपे करता जाणे आपणी कार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई अन्ध अँध्यार, सच चन्द्रमा ना कोए चढ़ाईआ। वरन बरन हाहाकार, साची सरन ना कोए तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर होया पार, कलिजुग अन्तिम रहिण ना पाईआ। ऐड़ा अथर्बण करे विचार, अल्ला राणी नाल सलाहीआ। सदी चौधवीं आए हार, चौदां तबकां वेख वखाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, पुरान अठारां गया जणाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आपणा डेरा लाईआ। नानक गाया एका वार, एका मति रिहा समझाईआ। किसे कुखों ना जम्मे ल्ए अवतार, मात पित ना कोए बणाईआ। महांबली उतरे विच संसार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द सरूपी तेज कटार, खड़ग खण्डा आपणा ल्ए चमकाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावणहारा सार, ब्रह्मे वेला दए मुकाईआ। शंकर करे पार किनार, शिव पुरी वेख वखाईआ। इंद इंद्रासण तज बणे भिखार, भोगी भोग ना कोए कराईआ। करोड़ तेतीसा रोवे ज़ारो ज़ार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। गण गंधर्ब ना गाए कोई आपणी वार, किन्नर जच्छप ना नाच नचाईआ। प्रगट होवे हरि कल्की अवतार, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। लक्ख चुरासी जाए हार, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। कलिजुग डुब्बे विच मँझधार, सीस भार ना सके उठाईआ। लेखा लिखे आप निरँकार, हुक्मी हुक्म करे जणाईआ। एका जोती दस अवतार, गोबिन्द सिँघ सिँघ अख्वाईआ। सिँघ सिँघ बोल जैकार, एका फ़तह डंक वजाईआ। पंचम पंचम दए आधार, पंचम करे सच कुड़माईआ। पंचम बणाया सच्चा सिक्दार, पंचम बख्शे शहनशाहीआ। पंचम मार तेज़ कटार, नाम धार आप चलाईआ। पंचम कर निमस्कार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पंचम अमृत भर भण्डार, काया बाटे आप प्याईआ। मिट्ठा रस हरि निरँकार, गुरबाणी विच टिकाईआ। गुरू अर्जन बणया मीत मुरार, गुर शब्द दए गवाहीआ। गुरू ग्रन्थ गुर मीत मुरार, चार वरनां इक्क समझाईआ। जगत सुत ना करे प्यार, अबिनाशी अचुत्त इक्क मनाईआ। सुहाई रुत्त सांझे यार, बसन्त रुत्तड़ी वेख वखाईआ। आपे सथ्थर सुत्ता पैर पसार, मंगे दरस साचे माहीआ। पुरख अबिनाशी

❋

❋

मिल्या एकँकार, जंगल जूह मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। नानक गोबिन्द हरि हरि मेला, एका जोती जोत रुशनाईआ। आपे गुरू गुरू गुर चेला, गुर चेला आप अख्वाईआ। आपे बणया सज्जण सुहेला, पुरख अकाल आप मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बन्धन पाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ बलकार, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, तीर तरकश आप उठांयदा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, पंचम प्यारा आप अख्वांयदा। वाहिगुरू फ़तह बोल जैकार, चार वरनां डंका इक्क सुणांयदा। ऊँचां नीचां एका धार, अमृत साचा जाम प्यांअदा। नीले घोड़े हो अस्वार, शाह अस्वार खेल खिलांयदा। अन्तिम वार गया पुकार, सृष्ट सबाई एह समझांयदा। निहकलंक ल्ए अवतार, पुरख अकाल इष्ट वखांयदा। दूजे दर ना बणे कोई भिखार, पंज तत्त गुरू ना कोए अख्वांयदा। शब्द गुरू सर्ब संसार, जुग जुग सगला संग निभांयदा। काया देस ल्ए अवतार, दर दरवेश खेल खिलांयदा। पुरख अगम्म अगम्मड़ी धार, लोकमात आप चलांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यार, साची सिख्या सिख समझांयदा। इक्क इकल्ला वसे एकँकार, दूजा कोए रहिण ना पांयदा। हरि मन्दिर वेखे सच दुआर, उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आया, एका ढईआ दए गवाहीआ। पुरख अबिनाशी जामा पाया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साचा डंका शब्द वजाया, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा ल्ए उठाईआ। लोकमात नाउँ धराया, आप आपणी कर पढ़ाईआ। सम्बल नगरी डेरा लाया, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। गोबिन्द मेला सच मिलाया, प्रभ मिल्या विछड़ ना जाईआ। गुर चेला एका रंग रंगाया, सीस आपणा ताज टिकाईआ। सोहँ अक्खर आप लिखाया, नानक रसना गया गाईआ। कबीर जुलाहया दए दुहाया, दर्शन पाया साचे माहीआ। पुरख अबिनाशी दया कमाया, कलिजुग खेल करे बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण आपे बण बण आया, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। सतिगुर साचा घाड़ण घड़ के आया, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शाह सवार हरि निरँकार शब्द अगम्मी घोड़े चढ़ के आया, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां रिहा दौड़ाईआ। एका नाम खण्डा हथ्थ फड़ के आया, लम्मा चौड़ा ना कोए जणाईआ। सीस धड़ अड्ड आपणा कर के आया, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एकँकार आप अख्वाईआ। निहकलंक हरि निरँकार, दूसर अवर ना कोए अख्वाया। प्रगट कल कल्की अवतार, कल कलेश दए मिटाया। दस दस्मेश करे प्यार, दहि दिशा वेख वखाया। नर नरेश हो त्यार, सच सिँघासण सोभा पाया। दर दरवेश

❋

❋

बणे भिखार, गुरसिख दुआरा मंगण आया। मुच्छ दाढ़ी केस ना दिसे विच संसार, ना कोई मूंड मुंडाया। गणपति गणेश ना करे प्यार, इष्ट देव ना कोए रखाया। सृष्ट सबाई सांझा यार, हरि आपणा नाउँ धराया। गुरमुख साचे ल्ए उभार, हरिजन साचे वेख वखाया। हरि सन्तन करे प्यार, पारब्रह्म वड्डी वड्याआ। भगत भगवन्त मीत मुरार, पीत पीतम्बर रिहा सुहाया। अमृत बख्शे ठंडी ठार, आपणी छहबर आपे लाया। करोड़ छिआनवें गया हार, सीतल धार ना कोए वहाया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना करे पार, सतिगुर पूरा पुरख अकाल इक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा तख्त ताज सुहाया। तख्त ताज हरि गोबिन्द, एका एक सुहांयदा। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, जिस जन आपणा दरस दिखांयदा। हरि सन्त बणाए आपणी बिन्द, सुत अनादी नाउँ धरांयदा। गुरमुख अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, कँवल कँवला आप भरांयदा। गुरसिखां होए सदा बख्शिंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखांयदा। मनमुख लगाए आपणी निन्द, मुख थुक्कां आप भरांयदा। वड दाता गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर भेव ना आंयदा। लेखा जाणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेले खेल पुरख करतार, हरिभगतां दए वड्याईआ। जिस जन खोल्हे बन्द किवाड़, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। अमृत्र बख्शे ठंडी ठार, बूंद सुआंती आप पिलाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्चा गुरूदुआर, सतिगुर बैठा राह तकाईआ। नेत्र नैण करे उज्यार, तीजा लोचण आप खुल्हाईआ। अनहद शब्द सुणे धुन्कार, साचा राग आपे गाईआ। जो जन आए चल दुआरा, प्रभ लेखा दए मुकाईआ। लक्ख चुरासी पार किनारा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना करे शंगारा, वेले अन्त ना ल्ए प्रनाईआ। सतिगुर पूरा करे प्यारा, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, चार जुग विछड़े मेल मिलाईआ। जो सरसे डुब्बे डूँग्घी धारा, आप आपणे गले लगाईआ। सीस जगदीश उत्तों जिस वारा, गढ़्ही चमकौर होए सहाईआ। चाली चाली पार किनारा, छत्ती जुग सेव कमाईआ। गुर गोबिन्द मीत मुरारा, घर मेला सहिज सुभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा अञ्जील कुराना वसे बाहरा, खाणी बाणी रही गुण गाईआ। करे खेल गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहरा आप अख्वाईआ। चार वरन सुणाए एका नाअरा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे पढ़ाईआ। शाह सुल्ताना राज राजाना आउँणा चल दुआरा, वीह सौ बीस बिक्रमी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी माया आपे छाईआ। आपे माया आपे छाया, आपे पर्दा पांयदा। आपे गुर आप अवतार पीरन पीरा आप अख्वाया, आपे भेव रखांयदा। आपे मन्त्र आपे नाम आपे शब्दी शब्द दृढ़ाया, आपे ज्ञान गोझ वखांयदा। आपे रसना आपे जिह्वा आपे बत्ती

❋

❋

दन्द हिलाया, सुन्न समाध आप करांयदा। आपे नेत्र लोचण नैण बन्द वखाया, आपे नैण नैण दरसांयदा। आपे दीपक जोत दीआ आप जगाया, अज्ञान अन्धेर आप मिटांयदा। आपे कलिजुग अन्तिम निहकलंका बण के आया, हरिजन साचे आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिक्खी सिख समझांयदा। साची सिक्खी सिख विचार, सिख्या सिख विच ना आईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी दृष्टी दए टिकाईआ। चरन दुआर साची भगती विच संसार इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। जोग अभ्यास तुट्टा नाता, सतिगुर पूरे दर्शन पाया। रसना जिह्वा छुट्टी गाथा, हरि हरि एका रसना गाया। लहिणा देणा चुक्या पूजा पाठा, पतिपरमेश्वर नज़री आया। सर सरोवर मुक्कया घाटा, चरन धूढ़ एका नुहाया। अमृत पीता काया बाटा, पुरख अबिनाशी आप प्याया। अग्गे आई नेड़े वाटा, पिछला चुरासी पन्ध मुकाया। गुरसिख कदे ना खाए घाटा, सतिगुर साचे कंडे तोल तुलाया। सेवा करे आदि शक्ति जोत लिलाटा, हवनी हवन गुरसिख तेरा प्रेम अहूती विच पुआया। उत्तम होई जगत ज़ाता, जोती जाता एका पाया। लेखा चुक्या मस्तक माथा, जिस जन चरनी मस्तक लाया। पारब्रह्म प्रभ सगला साथा, पुरख अकाल संग निभाया। गुरसिख विके ना किसे हाटा, बिन सतिगुर पूरे कीमत ना सके कोई चुकाया। कलिजुग खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिक्खी सिख अख्वाया। साची सिक्खी गोबिन्द गोपाल, हरि साचा मेल मिलांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, आप आपणे अंग लगांयदा। आप वजाए साचा ताल, तन नगारे चोट लगांयदा। लक्ख चुरासी तोड़ ज़ंजाल, जागरत जोत इक्क जगांयदा। सम्मत सत्तरां बण दलाल, कलिजुग बेड़ा पार करांयदा। पहली विसाख होए खुशहाल, जो जन नेत्र दर्शन पांयदा। वेले अन्त ना खाए काल, जम का दूत नेड़ ना आंयदा। सचखण्ड बहाए सच्ची धर्मसाल, सतिगुर पूरा आपणी हथ्थीं आप उठांयदा। एथे ओथे दो जहानी चले नाल नाल, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। गुरसिख मन तन रतड़ा, हरि नामा रंग अमोल। हरिजन ना ठांडा ना तत्तड़ा, एका तक्कड़ तुले तोल। गुरमति वेखे साची मतड़ा, मन मति ना बोले बोल। लेखा मिले हथ्थो हथ्थड़ा, शब्द नगारा वज्जे ढोल। कलिजुग अन्तिम राहों घुथड़ा, सच वस्त ना किसे कोल । बसन्त सोहे ना कोए रुत्तड़ा, पत डाल्ही ना रही मौल। लक्ख चुरासी जीव सिम्बल रुक्ख ना फल ना फुलड़ा, अमृत आत्म छकी ना साची पहुल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां पर्दे देवे खोल्ह। गुरसिख तेरा पर्दा खोल्हणा, कर किरपा सिरजणहार।

❋

❋

तेरी काया मन्दिर बोलणा, हौली हौली करे गुफ़तार। तेरी सुरती सुरती मौलणा, शब्द शब्दी खेल न्यार। तेरा करे भार हौलणा, सिर आपणे चुक्के भार। कलिजुग अन्त कदे ना डोलणा, चारों कुंट होए हाहाकार। पुरख अबिनाशी सच दुआरा एका खोल्हणा, चार वरन बणे भिखार। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां एका कंडे तोलणा, तोलणहारा आप निरँकार। जो जन चरन प्रीती घोली घोल घोलणा, भव सागर उतरे पार। सोहँ शब्द एका बोलणा, सतिजुग साची सच जैकार। नौ खण्ड वज्जे ढोलणा, मृदंगा गूंजे नाम गुंजार। हरिजन तेरा डूँग्घी भँवरी काया कँवरी पर्दा आपे खोल्हणा, लेखा जाणे अन्ध अँध्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सिर रक्ख ताज दस्तार। गुरसिख सोया जागया, कलिजुग अन्तिम चुकया मूल। पुरख अबिनाशी लोकमात आया भागया, जिउँ धरू प्रहलाद मिल्या कन्त कन्तूहल। जो जन रहे विच आज्ञा, शब्द पंघूड़ा ल्ए झूल। हरि मिल्या कन्त सुहागया, दो जहानी बरखे फूल। सतिगुर पूरा पाया वड वड भागया, साचा दाता दूहलो दूहल। मन उपजाए इक्क वैरागया, गुरसिख ना जाए भूल। जो जन सरनाई लागया, सरनगत कमलापत एका कन्त हरि भगवन्त कन्त कन्तूहल। गुरसिख सोया उठया, कलिजुग अन्तिम ल्ए अंगड़ाई। सतिगुर पूरा आपे तुठया, लोकमात देवण आया नाम वधाई। चार कुंट रहिण ना देवे लुकया किसे गुट्ठया, हरि शब्द करे कुड़माई। मनमुख जीव ना दिसे जूठा झूठया, वेले अन्त राए धर्म दए सज़ाई। कुंभी नर्क टंगे पुठया, अग्नी तत्त बालू पाए सिर शाही। गुरसिख पूर्ब जन्म जो रुसया, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाई। आप अंदर वड़ बुझाए गुरसिख तेरा गुसया, तेरा पीसण पीस सेव कमाई। तेरा तन बणाए आपणा सूसया, आपणी चोली दए तजाई। लेखा चुकाए ईसा मूसया, गुरमुखां बख्शे साची शाही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अजूनी रहित पुरख अकाला प्रगट होए दीन दयाला, चरन दुआर रखाए काल महांकाला, दर आए तराय कोटन कोटि जन्म दे वड गुनाही। गुरसिख सोया साची नींद, सतिगुर पूरा आप सुआंयदा। सगली मेटे दो जहानां चिन्द, चिंता चिखा ना कोए वखांयदा। दाता दानी वड मेहरवानी गुणी गहिन्द, वड मेहरवान सागर सिन्ध आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, वर घर साचा एका एक समझांयदा। वर घर एका पावणा, हरि सच्चा एकँकार। एका कन्त हंढावणा, पुरख अबिनाशी कर प्यार। एका सेज सुहावणा, हरि सज्जण मीत मुरार। एका अंग लगावणा, विछड़ ना जाए विच संसार। एका बंक सुहावणा, आत्म सेजा कर त्यार। एका रंग चढ़ावणा, रत्ती रत्त ब्रह्म मति आत्म तत्त उत्तों वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे जाए तार। गुरमुख साचा तारया, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। सतिजुग

❋

❋

साचे खेल अपारया, दस अठ्ठ करे रुशनाईआ। दोए दोए रूप आप निरंकारया, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। पंज तत्त जोत उज्यारया, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। हरिभगत कराए वणज सच वणजारया, एका भिच्छया झोली पाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वारया, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। वरनां बरनां फड़ फड़ारिहा, शाह सुल्तान करन लड़ाईआ। नारी कन्त ना कोए प्यारया, विभचार रही कमाईआ। पिता पूत ना सुत दुलारया, भाई भैण ना पति रखाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारया, सृष्ट सबाई होई गुनाहीआ। साध सन्त मन हंकारया, जगत विद्या वाद वधाईआ। पुरख अबिनाशी ना कोए मना रिहा, आपणे गीत रहे गाईआ। घर मन्दिर ना जोत कोई जगा रिहा, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ करन रुशनाईआ। आपणा शब्द ना किसे अल्हा ल्या, रसना पढ़ पढ़ जगत सुणाईआ। आपणा लेखा ना किसे पढ़ा ल्या, जीवां जंतां लेखा रहे जणाईआ। आपणा कन्त ना किसे मना ल्या, घर घर शादीआं रहे रचाईआ। चौथे पद प्रभ अबिनाशी किसे ना पा ल्या, चौथी लांव पूरी होई ना विच संसार, दुहागण नार सर्ब अख्वा रिहा। जिस जन सतिगुर पूरे चरन प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, आप आपणे घर बहा ल्या। घर सुहावा थिर दरबारा, महिमा गणत गणी ना जाईआ। एका वसे एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। सचखण्ड निवासी साची धारा, दरगाह साची आप चलाईआ। साचा तख्त सच्ची सरकारा, सच सिँघासण आसण लाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, सीस ताज आप टिकाईआ। पंचम मुख मुख उज्यारा, सप्तम आपणा रंग रंगाईआ। सति पुरख निरँजण खेल न्यारा, सति सतिवादी आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, निहकलंक नाउँ धराईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत हरि सन्त वसण इक्क दुआरा, एका मंगल गाईआ। गुरसिखां छुट्टा जगत संसारा, नाता जुड़या बेपरवाहीआ। कलिजुग माया कुट्ठा खाए सर्ब संसारा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जिस जन मिल्या सच्चा हरि दुआरा, हरिजन हरि का रूप समाईआ। गुरमुख उतरे पार किनारा, मनमुख वहिंदी धार वहाईआ। जुगा जुगन्तर साची कारा, सति पुरख निरँजण आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख फड़ाए आपणा लड़, ठाकर अबिनाशी किरपा कर, ठाकुर ठाकर ल्ए तराईआ। ठाकुर तराया धन्ना जट्ट, ठाकुर ठाकर रूप वटांयदा। ठाकुर लाहा ल्ए खट्ट, ठाकुर ठाकर मुख वखांयदा। ठाकुर वसे घट घट, घट ठाकुर आसण लांयदा। ठाकुर खोल्हे साचा हट्ट, ठाकुर वणज वपार इक्क करांयदा। ठाकुर पहनाए तन पट्ट, ठाकुर छप्पर छन्न छुहांयदा। ठाकुर गाए मोई ज्विाले झट्ट, ठाकुर कपला दोह लै आंयदा। ठाकुर खेले खेल बाज़ीगर नट, पंडत पांधा भेव ना पांयदा। ठाकुर गुरसिखां पहलों भरे काया मट्ट, आपणी तृष्ना फेर बुझांयदा। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे ठाकर आपे ठाकुर, आपणी ठोकर आपे लांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग आपणी खेल खिलांयदा।