पुस्तकालयभाग ९

२ विसाख २०१७ बिक्रमी लाभ सिँघ दे दरवाज़े अग्गे पिण्ड सैद पुर ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण अगम्म अपार, आदि जुगादी खेल अपारया। हरि पुरख निरँजण भेव न्यार, रूप रेख ना कोए जणा रिहा। एकँकारा साची धार, सति सतिवादी आप वहा रिहा। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगा रिहा। श्री भगवान मीत मुरार, साचा संग रखा रिहा। अबिनाशी करता दो जहाना पावे सार, निरगुण आपणा खेल खला रिहा। पारब्रह्म प्रभ आपे जाणे आपणी कार, करनी करता नाउँ धरा रिहा। वसणहारा सचखण्ड दुआर, सच सिँघासण आसण ला रिहा। शाहो भूप सच्ची सरकार, वड सुल्तान भेव अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला निराकार दिस ना आ रिहा। सो पुरख निरँजण गहर गम्भीर, वड दाता बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण चोटी चढ़े इक्क अखीर, महल्ल अटल आप सुहाईआ। एकँकारा शाह हकीर, एका रंग समाईआ। आदि निरँजण आप आपणी बन्न्हे बीड़, जोती जाता आप अख्वाईआ। श्री भगवान वड पीरन पीर, पीत पीतम्बर सीस छुहाईआ। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा अमृत सीर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पारब्रह्म जोद्धा सूर वड दाता बीरन बीर, बली बलवान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा सच महल्ला, हरि साचा सच सुहांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, थिर घर वासी आसण लांयदा। आपणी जोती दीपक आपे बला, दीवा बाती ना कोए टिकांयदा। कमलापाती वसे नेहचल धाम अटला, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा नाउँ धरांयदा। सच संदेश हरि नरेश शब्द अगम्मी एका घल्ला, धुर फ़रमाणा आप जणांयदा। सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्मादि आप फड़ाए आपणा पल्ला, आपणी रचना आप रचांयदा। आपे होए अछल अछला, वल छल धारी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डांयदा। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा नौंजवान, आदि निरँजण ना मरे ना जाईआ। श्री भगवान देवे दान, अबिनाशी करता अतोट, अतुट्ट आप वरताईआ। पारब्रह्म खेले खेल महान, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार खेल अपार, निरगुण निरगुण देवे माण, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। निरगुण शाह निरगुण सुल्तान, राज

❋

❋

राजान आप अख्वाईआ। निरगुण गोपी निरगुण काहन, निरगुण साचा संग निभाईआ। निरगुण मेला दो जहान, निरगुण वेखे ताड़ी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, आदिन अन्ता इक्क अख्वाईआ। आदिन अन्त श्री भगवन्त, दूसर अवर ना कोए जणांयदा। आपे नारी आपे कन्त, आपे साची सेज हंढांयदा। आपे आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोए वखांयदा। आपे आपणा रंग रंगे इक्क बसन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा पुरख अबिनाशा आपणा आप करांयदा। सचखण्ड अटारी जोत निरँकारी, निरगुण आपणी आप जगाईआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यारी, थिर घर साचे सोभा पाईआ। वज्जे शब्द नाद धुन सच्ची धुन्कारी, धुनी धुन नाद उपजाईआ। आपे सुणे सुणाए सुणनेहारी, आपणा ढोला आपे गाईआ। आपे वणज आप वपारी, आपे साचा हट्ट खुल्हाईआ। आपे भिक्खक मंगे बण भिखारी, आपे दाता दानी नाउँ धराईआ। आपे पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण खेले खेल अगम्म अपारी, अलक्ख अगोचर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर सोहे सोभावन्त, खेले खेल श्री भगवन्त, हरि हरि आपणा खेल खलाईआ। हरि खेल अवल्लड़ा, इक्क इकल्लड़ा, साचे धाम खलांयदा। सचखण्ड निवासी सच तख्त सुल्तान आपे मलड़ा, मेहरवान आप आसण लांयदा। सच संदेश नर नरेश एकँकारा ओंकारा आपे घलड़ा, निराकार हुक्म सुणांयदा। आपणे दर दुआर आपे खलड़ा, दर दरवेश आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा आपणा आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा थिर घर वास, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। नर नरायण खेल तमाश, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणे मन्दिर पावे रास, आपणा मंडल आप सुहाईआ। आपणे अग्गे आपे होए दास, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आदि अन्त ना जाए विनास, थिर घर वासी बेपरवाहीआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, धरत धवल ना कोए वड्याईआ। रवि ससि ना कोए प्रकाश, त्रैगुण माया ना तत्त वखाईआ। पंचम पंच ना कोए धरवास, रक्त बूंद ना कोई वखाईआ। ना कोई पवण ना कोई स्वास, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। निरगुण नूर नूर प्रकाश, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। मात गर्भ ना वसे दस दस मास, पिता पूत ना नाउँ धराईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना दिसे कोई प्रभास, समुंद सागर ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, निरगुण जोत दीप प्रकाश्या। पुरख अबिनाशी दर्द दु:ख भय भंजना, आदि जुगादि ना कदे विनासया। सखा सुहेला साचा सज्जणा, आप आपणी पूरी करे आसया। आपे जाणे आपणा मजणा, अमृत धारा आप चलासया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

सचखण्ड दुआरा हरि जी वसे एकँकारा एका रंग समांयदा। एका रंग रंग अपार, रंग रत्तड़ा आप अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। एकँकारा दए हुलार, आदि निरँजण आप जगाईआ। श्री भगवान साची कार, अबिनाशी करता करे किरत कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, जन जनणी आप अख्वाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, हरि शब्दी नाउँ धराईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां महल्ल उसार, चौदां लोकां वण्ड वण्डाईआ। आपणी इच्छया आपे धार, विश्व आपणा रूप वटाईआ। आपे कँवल कँवला खिड़े गुलज़ार, आपे नाभी अमृत सच भराईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप अख्वाईआ। आपे ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डाईआ। आपे शंकर बणया मीत मुरार, हथ्थ त्रसूल उठाईआ। आपे त्रैगुण माया भर भण्डार, सतो रजो तमो आपणे रंग रंगाईआ। आपे पंज तत्त खेले खेल संसार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणत बणाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, मानस मानुख दए वड्याईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत वासना विच टिकाईआ। घर विच घर कर त्यार, घर बैठा आसण लाईआ। घर मन्दिर दिसे धूंआँधार, घर साचा चन्द चढ़ाईआ। घर पंज शब्द सच्ची धुन्कार, घर सुन्न समाध वखाईआ। घर बह बह मारे मार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हलकाईआ। घर नाम वजाए सच सितार, तार सितार ना कोए हिलाईआ । घर अमृत भरया ठंडा ठार, नाभी कँवली मुख भुआईआ। घर अनहद शब्द वजाए सच्ची सरकार, ताल तलवाड़ा ना कोए वखाईआ। घर मान सरोवर ल्ए उछाल, साची वस्तू आप रखाईआ। घर बज़र कपाटी लाए पाड़, दूई द्वैती पर्दा दए मिटाईआ। घर आत्म सेजा कर त्यार, निज बैठा डेरा लाईआ। घर सखीआं मंगलाचार, घर गीत गोबिन्द अल्हाईआ। घर वेस करे कुड़यार, मन मति खेल खलाईआ। घर बुध बबेकी करे प्यार, घर सगला संग रखाईआ। घर सतिगुर बैठा मीत मुरार, डूँग्घी कंदर मुख छुपाईआ। घर सोहे बंक दुआर, घर वजदी रहे वधाईआ। घर मेला कन्त भतार, नारी सुरती ल्ए प्रनाईआ। घर एका सेजा सुत्ते पैर पसार, ना करवट ल्ए बदलाईआ। घर पाया मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी आत्म ज़ात, हरि साचे सच उपाईआ। निरगुण बख्शे आपणी दात, जीव आत्म परम आत्म मेल मिलाईआ। ईश जीव वेखे मार झात, बन्द ताक आप खुल्हाईआ। आपे होए पतित पाक, पवित आपणा नाउँ धराईआ। आपे साक सैण सज्जण साक, मात पित भाई भैण आप हो जाईआ। आपे अन्तिम पत ल्ए राख, वेले अन्त होए सहाईआ। आपे पुछणहारा वात, कमलापत आप अख्वाईआ। आपे लहिणा देण चुकाए बाक, राए धर्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा घढ़या, ब्रह्मा

❋

❋

विष्न शिव सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण अंदर वड़या, दिस किसे ना आईआ। आपणे मन्दिर आपे चढ़या, हरि बैठा डेरा लाईआ। आउँदा जांदा किसे ना फड़या, नेत्र लोचण नैण ना कोए वखाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़या, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गौर ना कोए दबाईआ। फड़ कटार कदे ना लड़या, हुक्मी हुक्म रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर खेल अपार, हरि गिरधार आप कराईआ। हरि गिरधार सच निशानी, थिर घर साचे आप वखांयदा। आदि शक्ति जोत भवानी, जागरत जोत इक्क जगांयदा। चतुर्भुज खेल महानी, मूर्त अकाल रूप वटांयदा। जूनी रहित वड्डा दानी, निर्भय आपणा भउ जणांयदा। शब्द अगम्मी गाए तरानी, आपणा सोहला आप अल्हांयदा। आपे जाणे आपणी बाणी, ब्रह्मे भिच्छया एका झोली पांयदा। चार वेद लोकमात निशानी, लक्ख चुरासी जीव जंत आप समझांयदा। आपे वेखे चारे खाणी, अंडज जेरज सेत्ज उत्भुज घट घट फोल फुलांयदा। आपे राजा आपे राणी, तख्त ताज आप सुहांयदा। आपे होया जाण जाणी, आप आपणा वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड प्रकाश पुरख अबिनाश, इक्क इकल्ला आप करांयदा। इक्क इकल्ला अगम्म अथाह, अकल कला अख्वाईआ। लक्ख चुरासी बण मलाह, लोकमात वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण नाउँ धरा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। शब्द अगम्मी विच टिका, राग नाद आप अल्हाईआ। दीपक जोती इक्क जगा, घर घर विच करे रुशनाईआ। आपणा आप दए जणा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म दए वखाईआ। रवि ससि रहे शर्मा, जिस जन मिल्या सच्चा माहीआ। लोकमात फेरी पा, हरिभगत ल्ए उठाईआ। हरि सन्तां देवे सिफ्त सालाह, नाम निधाना झोली पाईआ। दो जहानां बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाईआ। खेवट खेटा नाम धरा, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पा, सत्तां दीपां ल्ए अंगड़ाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखा, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए समझाईआ। जुग जुग लेखा दए मुका, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सो पुरख निरँजण खेल खला, हँ ब्रह्म विच समाईआ। सोइम रूप आपणा आप करा, ओअँग आपणा नाउँ उपजाईआ। देवी देवा भेव ना पाए कोई रा, अलक्ख अभेव वड्डी वड्याईआ। वास्तक रूप विश्व आपणा नाम धरा, नमो देव इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे निराकार तख्त निवासी बेऐब परवरदिगार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। बेऐब परवरदिगार हरि निरँकार, जुग जुग आपणी खेल खिलांयदा। भगतां देवे भगती धार, आत्म शक्ती इक्क धरांयदा। बूंद रक्ती कर प्यार, जगत व्यक्ती आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार, सालस आपणा नाउँ धरांयदा। सच्चा सालस हरि भगवन्त, लोकमात वेस वटांयदा। आप उठाए साचे

❋

❋

सन्त, सति धर्म इक्क दृढ़ांयदा। आप जणाए ब्रह्म मत, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। आप रखाए निरगुण तत्त, त्तत्व तत्त ना कोए जणांयदा। आपे जाणे मित गति, गति मित आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे बीज बीजे साचे वत, फल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। आपे सन्तन जोड़े चरन कँवल नत्त, जगत नाता तोड़ तुड़ांयदा। चार वरन वखाए एका ज़ात पात, शत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर लोकमात बुझाए लग्गी बसन्तर, सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, साचे सन्तन मेल मिलांयदा। सन्तन मेला हरि भगवान, गुरमुख वड्डा वड वड्याईआ। शब्द जणाई धुर फ़रमाण, कागद कलम ना लिखे छाहीआ। हरिजन पाए पद निरबान, परम पुरख मेल मिलाईआ। जो जन रसना जिह्वा हरि हरि गाण, घर साचे वज्जे वधाईआ। अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख दए मिटाईआ । एका राग सुणाए कान, अनुभव प्रकाश कराईआ। एका देवे ब्रह्म ज्ञान, जगत ज्ञान ना कोए वखाईआ। सच वखाए सत्त निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। जन भगतां उप्पर होए आप मेहरवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आप कराए आपणी पछाण, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा वेख वखाईआ। जुग जुग लेखा हथ्थ करतार, चार जुग चौकड़ी आप भुआंयदा। आपे ब्रह्मा मनवन्तर पाए सार, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। आपे शास्त्र सिमरत वेद रिहा विचार, खाणी बाणी फोल फुलांयदा। आपे अञ्जील कुराना पावे सार, शाह सुल्ताना नाउँ धरांयदा। शब्द तराना अपर अपार, गुरमुख विरले आप सुणांयदा। काया मन्दिर अंदर खेल अपार, डूँग्घी कंदर आपे गांयदा। बज़र कपाटी तोड़े जंदर, आपणा मुख आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भगौती भगवत धार, आपणी आप वखांयदा। साची धार धुरदरगाह, हरि साचा सच जणांयदा। रथ रथवाही इक्क मलाह, लक्ख चुरासी बेड़ा आप चलांयदा। जन भगतां देवे सच सलाह, एका नाम जपांयदा। राम रामा दए मिला, राम रूप आप अख्वांयदा। पूरन काम दए करा, निहकर्मी कर्म कमांयदा। काया नगर खेड़ा दए वसा, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। झूठा झेड़ा दए मुका, भाण्डा भरम भउ भनांयदा। पंज तत्त सथ्थर दए विछा, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। एका अक्खर दए पढ़ा, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। गुर पीर अवतार साध सन्त रहे गा, तुरीआ नाद इक्क वजांयदा। गुरमुखां जाग दए खुल्हा, तीजा नेत्र आप खुल्हांयदा। चौथे पद दए मिला, घर साचे सोभा पांयदा। पंचम मेला सहिज सुभा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना रक्खे कोई छाँ, सिर आपणा हथ्थ धरांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोती जोत ल्ए मिला, जोती जोत विच टिकांयदा। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां दए खपा, अप तेज वाए पृथ्मी

❋

❋

आकाश मन मति बुध नज़र ना आंयदा। नावें नौ दुआरे खोज खुजा, काया गढ़्ह फोल फुलांयदा। दस्म दुआरी जोत जगा, गुरमुख साचे राह वखांयदा। सुखमन नाड़ी पार करा, टेढी बंक पन्ध मुकांयदा। ईड़ा पिंगल लेखा दए जणा, लेखा लेख ना कोए वखांयदा। सतिगुर पूरा नाउँ धरा, आप आपणा रूप वटांयदा। कागों हँस दए बणा, सोहँ माणक मोती चोग चुगांयदा। घर घर जोती दए जगा, नाम बत्ती एका लांयदा। कोटन कोटि रहे ध्या, दिस किसे ना आंयदा। राम नाम घर घर बैठे रहे गा, राम रंग ना कोए रंगांयदा। कान्हा कृष्ना नेत्र नैण रहे तका, मुकंद मनोहर लक्ख़मी नरायण नैण दरस कोए ना पांयदा। जिस जन बणे सज्जण सैण, घर साचे मेल मिलांयदा। नाता तोड़े भाई भैण, भईआ बेबा आप अख्वांयदा। आप चुकाए लहण देण, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। हरिभगत लाड़ी मौत ना खमति सुण, चित्रगुप्त ना हिसाब खुल्हांयदा। राए धर्म निउँ निउँ चरनी पैण, जिस दुआरे गुरमुख जांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव अग्गे हो हो बहण, दर दर साचा दरस करांयदा। हरि सन्तन महिमा कोए ना सके कहिण, सन्त सुहेला इक्क इकल्ला एका रंग रंगांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म एका धाम इक्ट्ठे बहण, सोहँ रूप आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, दरस दिखाए आत्म घर, निज आत्म मेल मिलांयदा। निज आत्म निझर रस, निजधारा आप चलाईआ। निज मन्दिर मेला हस्स हस्स, निज घर वजे सच वधाईआ। निज दर मार्ग देवे दस्स, साचा पन्थ इक्क वखाईआ। निज तीर निराला मारे कस, तिक्खी मुखी नाम चढ़ाईआ। निज हिरदे अंदर जाए वस, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जुगा जुगन्तर जन भगतां होया रिहा वस, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। जगत विकार हँकार चरना हेठ देवे झस्स, त्रिलोकी नाथ आपणा भार उप्पर पाईआ। लेखा जाणे सर सरोवर तीर्थ अठ्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेख वखाईआ। आपे जाणे किनार तट्ट, आप आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां दूई द्वैती मेटे फट, एका पट्टी नाम बंधाईआ। आत्म अमृत सर सरोवर देवे झट्ट, भर प्याला जाम प्याईआ। आत्म सेज सुआए खाट, पलँघ रंगीला आप विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे घर, घर साचा हरि साचा दर साचा वर साचा मिले मेल सहिज सुखदाईआ।

२ विसाख २०१७ बिक्रमी अजीत सिँघ दे घर बटाला ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। एकँकारा वड मेहरवान, आपणी रचना आप रचाईआ। आदि निरँजण खेल महान, घर साचे करे रुशनाईआ।

❋

❋

अबिनाशी करता नौजवान, नर नरायण नाउँ धराईआ। श्री भगवान आपे होया जाणी जाण, आपणा लेखा आप गणाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआरे निगहबान, नर हरि आपणा नैण खुल्हाईआ। दहि दिशा वेखे मार ध्यान, चारे कूटां फोल फुलाईआ। तख्त निवासी राज राजान, शाहो भूप बेपरवाहीआ। अगम्म अगम्मड़ा धुर फ़रमाण, अलक्ख अलक्खणा आप सुणाईआ। दो जहानां एका आण, हुक्मी हुक्म फिराईआ। एका शब्द एका गाण, नाम तराना एका लाईआ। एका जोती हरि भगवान, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, थिर घर वासी आप करांयदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, अकल कल वरतांयदा। वसणहारा जलां थलां, जल थल महीअल डेरा लांयदा। सच सिँघासण एका मल्ला, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला जूनी रहित दिस ना आंयदा। जूनी रहित पुरख अकाल, रूप रंग ना कोए जणाईआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप रखाईआ। आपणी वस्त आपणे हथ्थ रक्खे भगवान, अछल अछल वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस पुरख सुल्तान, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा खेल खिलांयदा। लोकमात हो प्रधान, धरत धवल आप सुहांयदा। लेखा जाणे ज़िमी अस्मान, चौदां लोकां फोल फुलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवे दान, साची भिच्छया झोली पांयदा। चरन दुआरा बख्शे माण, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। सति सरूपी पाए आण, आपणा भाणा आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। भेव अवल्ला हरि भगवन्त, आपणा आप खुल्हाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता बेपरवाहीआ। लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि वड्डी वड्याईआ। आप उठाए साचे सन्त, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। मेल मिलाए साचे कन्त, हरि दूल्हा आप अख्वाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। महिमा जाणे गणत, अगणत लेखा लेख ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग खेल हरि निरँकारा, लोकमात आप वरतांयदा। आपे वसे सचखण्ड दुआरा, थिर घर साचे सोभा पांयदा। आपे गगन मंडल हो उज्यारा, रवि ससि आप चमकांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव दए आधारा, आप आपणी जोत टिकांयदा। आपे शब्द अगम्मी बोल जैकारा, अलक्ख निरँजण आपणी अलख जगांयदा। आपे वरते वरतावे हरि वरतारा, आप आपणी धार बंधांयदा। आपे पंज तत्त करे प्यारा, त्रैगुण आपे मेल मिलांयदा। आपे ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म खेल खिलांयदा। आपे

❋

❋

गुर पीर अवतारा, भगत भगवन्त आपणा नाउँ धरांयदा। आपे अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, धुन अनादी नाद वजांयदा। आपे अमृत सरोवर ठंडी ठारा, कँवल कँवला आप धरांयदा। आपे जोत निरँजण हो उज्यारा, घर घर दीआ आप टिकांयदा। आपे आत्म सेजा कर प्यारा, साची सखीआं मेल मिलांयदा। आपे गाए गावणहारा, गावत गावत आपणा राग अल्हांयदा। आपे भरे सच भण्डारा, नाम वणजारा आप अख्वांयदा। आपे सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़ा, बज़र कपाटी पर्दा लांहयदा। आप वखाए सच अखाड़ा, गोपी काहन आप नचांयदा। आपे मेटे पंचम धाड़ा, माया ममता मोह चुकांयदा। आपे जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। आपे वेख वखाए धुरदरगाही साचा लाड़ा, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। आपे खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर फोल फुलांयदा। आपे अग्नी तत्त बुझाए तत्ती हाढ़ा, सांतक सति सति आप वरतांयदा। आपे लेखा लिखणहारा, चारे वेदां भेव खुल्हांयदा। आपे ब्रह्मा करे प्यारा, चारे मुख मुख सालांहयदा। आपे विष्नूं बख्शे चरन सहारा, विश्व आपणा रूप सुहांयदा। आपे बाशक सेजा सुत्ता पैर पसारा, सांगोपांग आप हंढांयदा। आपे शंकर हो उज्यारा, हथ्थ त्रिसूल उठांयदा। आपे करोड़ तत्तीसा बन्न्हे धारा, अमृत साचा जाम प्यांअदा। आपे लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणा आसण लांयदा। आपे निरगुण सरगुण खेल करे संसारा, सारंगधर भगवान बीठलो, दिस किसे ना आंयदा। आपे जागरत जोत करे उज्यारा, आप आपणा डगमगांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादा हरि ब्रह्मादा, शब्द चलाए नाद अनादा, राग रागनी आप अल्हांयदा। शब्द अनादा हरि भगवन्त, पारब्रह्म आप उपजाईआ। आप सुणाए साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाईआ। आपे लेखा जाणे जीव जंत, ईश जीव वड्डी वड्याईआ। आपे शब्द गाए मणीआ मंत, मन मनूआ आप बंधाईआ। आपे मेट मिटाए सगली चिंत, चिंता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आपणा खेल खलाईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण लै अवतारा, लोकमात वेख वखांयदा। एकँकारा कर पसारा, आप आपणा रंग रंगांयदा। आदि निरँजण मीत मुरारा, जोत निरँजण डगमगांयदा। श्री भगवान बोल जैकारा, शब्द अगम्मी आप सुणांयदा। अबिनाशी करता कर प्यारा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ भर भण्डारा, अतोट अतुट आप वरतांयदा। नाम वणज कराए सच्चा सिक्दारा, राउ रंक राज राजान एका रंग रंगांयदा। एका वस्त रक्खे हरि थारा, थिर घर साचे आप टिकांयदा। उच्च महल्ल अटल मुनारा, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। अठ्ठे पहर रहे उज्यारा, सञ्झ सवेर ना कोए रखांयदा। ना कोई सूरज चन्द दिसे सितारा,

❋

❋

मंडल मंडप ना कोए रुशनांयदा। तख्त बैठ सच्ची सरकारा, सीस साचा ताज टिकांयदा। पंचम मुख हो उज्यारा, दरगह साची खेल खिलांयदा। चार जुग कर पसारा, एका चौकड़ी बन्धन पांयदा। ब्रह्मा वेता मंगे बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। पारब्रह्म प्रभ देवणहारा, साची भिच्छया इक्क वखांयदा। विष्नूं दोए जोड़ कर निमस्कारा, मस्तक टिक्का चरन धूढ़ी आप लगांयदा। पारब्रह्म तेरा सच प्यारा, लोकमात भुल्ल ना जांयदा। शंकर रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। भोला नाथ मंगे इक्क सहारा, एका नाता जोड़ जुड़ांयदा। पुरख निरँजण एकँकारा, आपे जाणे आपणी कारा, साचा राणा धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। लोकमात ल्ए अवतारा, त्रैगुण वेखे जगत पसारा, पंज तत्त करे प्यारा, आप आपणी जोत जगांयदा। भगतन देवे नाम अधारा, सन्तन बख्शे चरन दुआरा, गुरमुखां करे दीप उज्यारा, गुरसिखां बख्शे अमृत ठंडी ठारा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकल आपे समरथ, जुगा जुगन्तर चलाए रथ, रथ रथवाही आपणा नाउँ धरांयदा। रथ रथवाही हरि निरँकार, जुग जुग गेड़ा आप दुआईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। चारे कुंटां दए हुलार, आप आपणा धक्का लाईआ। लक्ख चुरासी होए ख्वार, जो घड़या सो भन्न वखाईआ। रवि ससि ना रहे उज्यार, प्रकाश प्रकाश ना कोए जणाईआ। धरनी रोवे धाहां मार, धवला भार ना कोए उठाईआ। सांवल सँवला मीत मुरार, कान्हा कृष्ना रूप वटाईआ। राम रामा हो उज्यार, कलिजुग लंका रावण गढ़्ह दए तुड़ाईआ। सशत्र बस्त्र तेज कटार, गोबिन्द चीरा सीस गुंदाईआ। निरगुण निरवैर करे खेल न्यार, नानक चार वरना करे पढ़ाईआ। नाम सति बोल जैकार, कलिजुग रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। तीर्थ तट चौदां हट्ट अठसठ रोवण ज़ारो ज़ार, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए टिकाईआ। साधां सन्तां खाली मट, काया गढ़्ह ना कोए वड्याईआ। जोत ना जगे लट लट, जोत ज्वाला रहे जगाईआ। दुरमति मैल ना देवे कट्ट, सर सरोवर ताल तारीआं रहे लाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले बैठे मट्ठ, माया ममता मोह ना कोए चुकाईआ। खेले खेल बाज़ीगर नट, कलिजुग सुआंगी आपणा सुआंग रचाईआ। दिवस रैण मारे सट्ट, जूठ झूठ टकसाल हथ्थ उठाईआ। घर घर उलटी गेड़ी जाए लट्ठ, मन मनूआ नाल रलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी राज राजान कोई ना रक्खे किसे दी पति, पतिपरमेश्वर गए भुलाईआ। घट घट अंदर उब्बले रत्त, रत्ती रत्त नाम दिस ना आईआ। ना कोई धीरज सन्तोख दिसे जति, काम कामनी होई हलकाईआ। किसे दर ना उपजे ब्रह्म मत, मन मति जगत प्रनाईआ। साचा बीज ना बीजया आत्म वत्त, सच क्यारी ना कोए महिकाईआ। आसा तृष्ना अंदर लई घत्त, दिवस रैण रही सताईआ। कूड़ कुटम्ब बध्धा नात, पुरख बिधाता दिस ना आईआ। झगड़ा

❋

❋

पाया ज़ात पात, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। डूँग्घी कंदर अन्धेरी रात, जोत निरँजण ना करे रुशनाईआ। अन्तिम पूरा करे ना कोए घाट, साचे कंडे ना कोए तुलाईआ। कलिजुग नेड़े आई वाट, ऊँची कूके दए दुहाईआ। काया बस्त्र सभ दा जाणा पाट, थिर कोए रहिण ना पाईआ। धर्म राए दे विकणा हाट, गुर पीर ना देवे कोई गवाहीआ। रंग कसुम्बड़ा जाए पाट, लाल गुलाला ना कोए रंगाईआ। आत्म सेजा सुत्ता ना साची खाट, घर मिल्या ना साचा माहीआ। लेखा चुक्के ना आण बाण, मात गर्भ ना फंद कटाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा देवे आपणा साथ, दो जहानां होए सहाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थों हाथ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। खेले खेल त्रिलोकी नाथ, तिन्नां लोकां वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम आप जणाए साची गाथ, सतिजुग साचा राह वखाईआ। गुरसिखां लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चुमारा नाल रलाईआ। लेखा चुक्के पूजा पाठ, जो जन सतिगुर पूरे दर्शन पाईआ। आपे पिता आपे मात, हरिजन बाल अंञाणे गोद उठाईआ। चार वरन बणाए भैण भ्रात, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बरन अठारां एका रंग रंगाईआ। आदि जुगादी बैठा रहे इक्क इकांत, इक्क इकल्ला खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। जुगा जुगन्तर भेख भगवन्त, भगवन आपणी खेल खिलांयदा। लेखा जाणे नारी कन्त, नर नरायण वेख वखांयदा। आपे माया पाए बेअन्त, दूई द्वैती पर्दा आपे लांहयदा। आपे सार समाले जीव जंत, जम की फाँसी आप कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा रंग रंगांयदा। रंग रतड़ा हरि करतार, महिमा अकथ कथन ना जाईआ। ब्रह्मा चारे वेद लिख लिख गया हार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत कर विचार, छे छे देवण नाल गवाहीआ। गीता ज्ञान कर उज्यार, दस अठ्ठ मेल मिलाईआ। अञ्जील कुरान खोल्ह किवाड़, जगत हदीस करे पढ़ाईआ। खाणी बाणी साची धार, धुरदरगाही आप अल्हाईआ। साध सन्त करन पुकार, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त सांझा यार, मीत मुरारा इक्क अख्वाईआ। गुरमुख लेखा जाणे धुर दरबार, धुर मस्तक लेख चुकाईआ। गुरसिख सज्जण ल्ए उभार, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। डुब्बदे पाहन पाथर ल्ए तार, साची सिला सतो चरन छुहाईआ। ग़रीब निमाणे लाए पार, जो अन्तर आत्म रहे ध्याईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। शब्द डंका अपर अपार, वासी पुरी घनका आप वजाईआ। मेटे शंका सर्ब संसार, संसा रोग दए गुआईआ। जिउँ कान्हा कंसा करे ख्वार, रावण रामा दए मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम मारे मार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। साचा खण्डा तेज कटार, नाम निधाना हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं पावे सार, करोड़ तेतीसा सुरपति

❋

❋

राजा इंद ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए जगाईआ। गण गंधर्ब दए हुलार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। पशू प्रेतां करे ख्वार, माणस मानुख आप उठाईआ। गुरसिख साचे लाए पार, साचे बेड़े नाम चढ़ाईआ। कलिजुग डुब्बे विच मंजधार, वहिंदी धार आप वहाईआ। नाल रलाए मुहम्मदी यार, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर रही वहाईआ। आबेहयात ठंडा पाणी ना मिले विच संसार, नाता तुट्टा सच ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक पावे सार, मख़लूक वेखे सर्ब लोकाईआ। कायनात आर पार, चौदां तबक रहे शर्माईआ। साचा साथ ना कोए करे अन्त प्यार, साचा राह ना कोए वखाईआ। कलमी कलमा रहे विचार, अमाम अमामा आप अख्वाईआ। जगत दमामा वज्जे इक्क निरँकार, हरि हरि साचा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा लेखे ल्ए लगाईआ। लेखा लेखे लावणा, कलिजुग तेरा अन्तिम वार। जो घढ़या सो भन्न वखावणा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। शंकर साची सेवा लावणा, लक्ख चुरासी दए सँघार। ब्रह्मे भाण्डा आप घढ़ावणा, विच वस्त रक्खे हरि थार। विष्नूं रोज़ी राज़क आप पुचावणा, देवे रिज़क सर्ब संसार। प्रभ सभ दा मूल चुकावणा, आपणा वरते सच वरतार। खाणा पीणा पहनणा बन्द करावणा, तन करे ना कोए शंगार। सोलां इच्छया वेख वखावणा, सोलां कलीआं ना पावे कोई हार। साचा सीस ना किसे गुंदावणा, नेत्र नैण ना कजल धार। बत्ती दन्द ना मुख हसावणा, नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार। गीत सुहाग किसे ना गावणा, घर घर होए ख्वार। साचा कन्त ना किसे हंढावणा, नारी नर ना कोए प्यार। जगत विभचार इक्क वखावणा, सृष्ट सबाई धूंआँधार। जोती लम्बू एका लावणा, अग्नी तत्त देवे साड़। गुरमुख विरला आप बचावणा, कर किरपा हरि निरँकार। सिर आपणा हथ्थ टिकावणा, निरगुण सरगुण कर प्यार। सोहँ साचा जाप जपावणा, सतिजुग साची बन्न्हे धार। त्रैगुण माया तेरा ताप मिटावणा, तीनो ताप देवे मार। अमृत मेघ इक्क बरसावणा, काया करे ठंडी ठार। कँवल कँवला झिरना आप झिरावणा, निझर रस अपर अपार। गुरसिख कागों हँस बणावणा, मानस जन्म पैज संवार। जन्म जन्म दा पिछला दाग धुआवणा, कर किरपा आप करतार। अगला लेखा आप लिखावणा, ब्रह्मे वेद ना पायण सार। गुरसिख साचे तख्त बहावणा, दरगाह साची सच सच्ची धर्मसाल। अन्तिम जोती जोत मेल मिलावणा, फल लाए साचे डाल। आवण जावण पन्ध मुकावणा, जो जन घालण रहे घाल। साचे मन्दिर आप सुहावणा, करे कराए सदा प्रितपाल। गुरमुख दूसर हथ्थ ना किसे फड़ावणा, वेले अन्त ना खाए जम काल। काल महांकाल आपणे चरनां हेठ दबावणा, लक्ख चुरासी तोड़ जंजाल। करे कराए जो हरि भावणा, जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्मा अगम्मड़ी कार, करे कराए विच

❋

❋

संसार, निरगुण जोती जामा लै अवतार, शब्द डंका इक्क वजावणा। शब्द डंका वज्जया, चार कुंट जैकार। ब्रह्मा विष्न शिव फिरे भज्जया, करोड़ तेतीसा करे पुकार। लक्ख चुरासी कोए ना रक्खे लज्जया, मानस जन्म गए हार। काल नगारा सिर ते वज्जया, ऊँची कूके करे पुकार। गुरसिख विरला सतिगुर दुआरे बह बह सजया, हरिसंगत करे प्यार। चरन धूढ़ करे साचा मजन मजया, दुरमति मैल ल्ए उतार। वेले अन्तिम पर्दा कज्जया, कर किरपा आप निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम रंग, आपे वेखे सूरा सरबंग, सच मृदंग एका वज्जया। नाम मृदंगा ढोल नगारा, त्रैगुण माया रिहा जगाईआ। आप वजाए हरि निरँकारा, पंज तत्त दए उठाईआ। मति बुध दए हुलारा, मनूआ सोया रहिण ना पाईआ। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन आत्म बूझ बुझाईआ। मनमुख जीव होए गंवारा, गुर का शब्द ना कोए गाईआ। अंदर मन्दिर वसे ना हरि निरँकारा, घर बंक ना कोए सुहाईआ। जनक सपुत्री ना करे कोए प्यारा, सीता सुरती ना कोए प्रनाईआ। बिन हरि नामे उतरे ना कोए पारा, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लेखा जाणे चवीआं अवतारा, चौथा जुग वेख वखाईआ। चौथे जुग साची धार, चार वेदां फोल फुलांयदा। चारे खाणी पावे सार, चारे बाणी भेव जणांयदा। चार वरन रहे पुकार, चारे दिशा नैण उठांयदा। चारे घर राह तक्कण मीत मुरार, कवण दुआरे हरि हरि फेरा पांयदा। उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिस ना आए विच संसार, जीव जंत राह तकांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, घर मन्दिर वेख वखांयदा। तन माटी हाटी खोल्ह किवाड़, औखी घाटी आप चढ़ांयदा। तीर्थ ताटी सर सरोवर आर पार, जोत ललाटी डगमगांयदा। इक्क इकांती खेल अपार, बूंद स्वांती देवे ठंडी ठार, गुरसिख चातृक तृखा बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठे पहर रक्खे प्रभाती, सवेर सञ्झ ना कोए बणांयदा। गुरमुख तेरी सच प्रभाती, अठ्ठे पहर रंग रंगाया। रातीं सुत्तयां पुच्छे वाती, सुपन सखोपत जागरत तुरीआ आपणा खेल खलाया। उत्तम रक्खी तेरी ज़ाती, ज़ात पात ना वण्ड वण्डाया। कलिजुग मिटी अन्धेरी राती, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाया। कलिजुग मारे ना आपणी काती, तिक्खा तीर ना कोए वखाया। गुरसिख होवे ना कोए घाती, गुर चरन ध्यान इक्क धराया। प्रभ देवणहारा साची दाती, वस्त अमोलक झोली पाया। सतिजुग तेरी बूंद स्वांती, अमृत मेघ इक्क बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला आपणा नाउँ धराया। दीन दयाला गहर गुण सागर, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। गुरमुखां निर्मल कर्म करे उजागर, माया ममता मोह चुकाईआ। एका वणज कराए सच सौदागर, साची वस्त एका हट्ट वखाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता बेपरवाहीआ। जुग करता बेपरवाह, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। नाम सति देवे सच सलाह, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। कलिजुग कूड़ा पन्ध दए मुका, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। सतिजुग साचा देवे ला, धरत मात दी गोद बहांयदा। वरन बरन ना कोए वण्ड वण्डा, इष्ट देव इक्क रखांयदा। ना कोई खाए सूर गां, इक्क हदीस सर्ब पढ़ांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग दए रंगा, आप आपणी खेल खिलांयदा। राज जोग साचा दए सिखा, साची रइयत मेल मिलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी एका हुक्म सुणा, सत्तां दीपां सच निशान झुलांयदा। जगत जगदीश प्रभ खेल खला, आप आपणा कर्म कमांयदा। सीस ताज इक्क टिका, राज राजानां आप समझांयदा। शब्द अश्व रिहा दौड़ा, चारे वागां हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे पार किनारा, सतिजुग साची बन्न्हे धारा, दोहां विचोला हरि निरँकारा, गुरसिखां करे सच प्यारा, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिजन बेड़ा बन्न्हणा, आपणी गंढ्ढ संभाल। हरि हरि भाणा सिर ते मन्नणा, पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी चाल। जो घढ़या सो भन्नणा, वेखणहारा गगन मंडल साचा थाल। जीव हँकारी सर्ब डन्नणा, जगत वजाए झूठा ताल। गुरमुख विरला जननी जनणा, जिस होए आप कृपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिखां करे आप संभाल। गुरसिखां सदा संभालदा, सतिगुर सूरा वड मेहरवान। लेखा जाणे दो जहान दा, आप झुलाए सच निशान। लेखा चुकाए धर्म राए दी काण दा, लाड़ी मौत ना करे परवान। दरगाह साची इक्क वखाण दा, मेल मिलाए श्री भगवान। नाता तुटे आवण जाण दा, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्बल नगरी बैठा वड़, साढे तिन्न हथ्थ वेख मकान, खेले खेल खेल महान।