पुस्तकालयभाग ९

३ विसाख २०१७ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे घर भलाई पुर डोगरां

हरि मूर्त अकाल, काल रहित अख्वाईआ। हरि मूर्त दयाल, दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। हरि मूर्त अकाल, अकल कल बेपरवाहीआ । हरि मूर्त दयाल, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। हरि मूर्त अकाल, एका आपणा नाउँ उपजाईआ। हरि मूर्त दयाल, साचा डंका शब्द वजाईआ । हरि मूर्त अकाल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। हरि मूर्त दयाल, थिर घर साचे आसण लाईआ। हरि मूर्त अकाल, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ । हरि मूर्त दयाल, लोआं पुरीआं वण्ड वण्डाईआ।

❋

❋

हरि मूर्त अकाल, लोकमात वेस वटाईआ। हरि मूर्त अकाल, ब्रह्मा विष्न महेष सेवा लाईआ । हरि मूर्त अकाल, नर नरेश नर नरायण अख्वाईआ। हरि मूर्त दयाल, मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, सीस जगदीश ना मूंड मुंडाईआ। हरि मूर्त अकाल दो जहानां दर दरवेश, घर घर आपणी अलक्ख जगाईआ। हरि मूर्त दयाल निरगुण सरगुण अवल्लड़ा वेस, पारब्रह्म प्रभ रूप वटाईआ । हरि मूर्त अकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दाता आप अख्वाईआ। हरि मूर्त अकाल, लोकमात पसारया। हरि मूर्त दयाल, त्रैगुण माया तत्त प्यारया। हरि मूर्त अकाल, पंचम नाता जोड़ जुड़ा रिहा। हरि मूर्त दयाल, मन मति बुध नाता चरन बंधा रिहा । हरि मूर्त अकाल, घर विच घर बंक सुहा ल्या। हरि मूर्त दयाल, अनहद वाजा शब्द वजा ल्या। हरि मूर्त अकाल, साचे तख्त राजन राजा आप अख्वा रिहा। हरि मूर्त दयाल, लक्ख चुरासी संवारे काजा, घड़ भाण्डे वेख वखा रिहा। हरि मूर्त अकाल आपे होए ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगा रिहा। हरि मूर्त अकाल, शब्द अगम्मी मारे वाजा, तार सितार आप हिला रिहा। हरि मूर्त अकाल जुगा जुगन्तर रचया काजा, त्रै भवन वेख वखा रिहा। हरि मूर्त दयाल अश्व रक्खे एका ताजा, दहि दिशा आप दौड़ा रिहा। हरि मूर्त अकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बिरध रखा ल्या। हरि मूर्त अकाल, गहर गम्भीर समाया। हरि मूर्त दयाल, आदि अन्त भेव ना राया। हरि मूर्त अकाल अमृत बख्शे साचा सीर, दर घर साचे जाम प्याया। हरि मूर्त दयाल लेखा जाणे शाह फ़कीर, गुर पीर अवतार सेवा लाया। हरि मूर्त अकाल लक्ख चुरासी मारे ज़ंजीर, निरगुण सरगुण बन्धन पाया। हरि मूर्त दयाल शब्द चलाए एका तीर, तिक्खी मुखी धार बंधाया। हरि मूर्त दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर गुरमुखां वेखे आत्म भुक्खी, दे दरस तरस कमाया। हरि मूर्त अकाल, रोग सोग विच ना आईआ। हरि मूर्त दयाल, धुर दा जोग इक्क वखाईआ। हरि मूर्त अकाल, चौदां लोक भेव खुल्हाईआ। हरि मूर्त दयाल, नाम निधाना सच सलोक इक्क सुणाईआ। हरि मूर्त अकाल बख्शणहारी साची मोख, मुक्ती दर दर सेवा लाईआ। हरि मूर्त दयाल, हरिजन भोगे साचा भोग, रस रसीआ रस वखाईआ। हरि मूर्त अकाल लेखा जाणे धुर संजोग, धुर दी रेख ना कोए मिटाईआ। हरि मूर्त दयाल झूठा मेटे जगत विजोग, बिरहों अग्ग ना कोए लगाईआ। हरि मूर्त अकाल, दरस दखाए आप अमोघ, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। हरि मूर्त दयाल नाम चुगाऐ साची चोग, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। हरि मूर्त अकाल हरिजन उधारे विच्चों कोटन कोटि कोट, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हरि मूर्त दयाल सच नगारे लाए चोट, एका डंका आप वजाईआ। हरि मूर्त अकाल हरिजन कढ्ढे ममता खोट, सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाईआ। हरि मूर्त दयाल निरगुण बिमल जगाए जोत, धूंआँधार

❋

❋

ना कोए वखाईआ। हरि मूर्त अकाल ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। हरि मूर्त दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। हरि मूर्त अकाल, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। हरि मूर्त दयाल, लग्गी बसन्तर आप बुझांयदा। हरि मूर्त अकाल, नाम मन्त्र इक्क दृढ़ांयदा। हरि मूर्त दयाल, साची बणतर आप बणांयदा। हरि मूर्त अकाल, सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, आपणा भेव आप छुपांयदा। हरि मूर्त दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरि मूर्त अकाल, भगतन देवे वड वड्याईआ। हरि मूर्त दयाल, सन्त साजण ल्ए जगाईआ। हरि मूर्त अकाल, गुरमुख मेले सहिज सुभाईआ। हरि मूर्त दयाल, गुरमुख आपणे गले लगाईआ। हरि मूर्त अकाल, साची भिच्छया भिक्ख झोली पाईआ। हरि मूर्त दयाल, अगला लेखा देवे लिख, पिछला आप मिटाईआ। हरि मूर्त अकाल, साची मस्तक लाए मेख, बिधना बिध ना कोए वड्याईआ। हरि मूर्त दयाल, हरि सज्जण आपे वेख, चरन कँवल प्रीत बंधाईआ। हरि मूर्त अकाल, करे कराए अवल्लड़ा वेस, इक्क इकल्लड़ा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। हरि मूर्त अकाल, भेव अभेव छुपांयदा। हरि मूर्त दयाल, चारे वेद ब्रह्मा रसना हरि जस गांयदा। हरि मूर्त अकाल, लेखा लिखे ना कोए कतेब, आदि अन्त ना कोए वखांयदा। हरि मूर्त दयाल गा ना सके कोई जिह्व, जिह्वा गुण ना कोए वड्यांअदा। हरि मूर्त अकाल गुरमुख विरले लाए सेव, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। हरि मूर्त अकाल निरगुण दाता अलक्ख अभेव, अलक्ख अगोचर नाम धरांयदा। हरि मूर्त दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा आप लखांयदा। हरि मूर्त अकाल, साचा लेखा लेख लिखांयदा। हरि मूर्त दयाल, हरिजन भरम भुलेखा दूर करांयदा। हरि मूर्त अकाल, पवण पवणा साचा चँवर सीस झुलांयदा। हरि मूर्त दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा संग निभांयदा। हरि मूर्त अकाल, आदि जुगादी सदा सुहेलया। हरि मूर्त दयाल, जुगा जुगन्तर गुरमुख मेलया। हरि मूर्त अकाल, एका रंग रंगाए गुरू गुर चेलया। हरि मूर्त दयाल, सगला संग निभाए सज्जण सुहेलया। हरि मूर्त दयाल, लक्ख चुरासी कट्टे धर्म राए दी जेलया। हरि मूर्त अकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपे खेलया। हरि मूर्त अकाल, घट घट अंदर आप समाईआ। हरि मूर्त दयाल, मन्दिर अंदर सोभा पाईआ। हरि मूर्त अकाल, निरगुण दीवा बाती इक्क जगाईआ। हरि मूर्त दयाल, कमलापाती साची सेज सुहाया। हरि मूर्त अकाल, बन्द किवाड़ा खोल्हे ताकी, साचा साकी जाम प्याईआ। हरि मूर्त दयाल, लेखा जाणे भविख्त वाकी, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। हरि मूर्त अकाल साचे अश्व चढ़े राकी, चारों कुंट

❋

❋

आप फिराईआ। हरि मूर्त दयाल, दो जहान ना दिसे कोई आकी, अग्गे सीस ना कोए उठाईआ । हरि मूर्त अकाल, गुरसिखां लहिणा देवे बाकी, पूर्ब मूल चुकाईआ। हरि मूर्त दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरि मूर्त अकाल, माया ममता मोह तजांयदा। हरि मूर्त दयाल, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ांयदा। हरि मूर्त अकाल, भुक्खा नंगता गले लगांयदा। हरि मूर्त दयाल, नानक अंगदा अंग समांयदा। हरि मूर्त अकाल, साची संगत वेख वखांयदा। हरि मूर्त दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमांयदा। हरि मूर्त अकाल, हरिजन साचा आप उठाईआ। हरि मूर्त दयाल, दर घर मेला साचा मेल मिलाईआ। हरि मूर्त अकाल, जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए रखाईआ। हरि मूर्त दयाल, अचरज खेल आपे खेला, नित नवित वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। हरि मूर्त अकाल, हरी हरि हरि नाउँ धरांयदा। हरि मूर्त दयाल, करनी करता कर कर वेख वखांयदा। हरि मूर्त अकाल, धरनी धरत धवल जल आपे धरता, जल बिम्ब आपणा रूप वटांयदा। कँवल फुल्ल कँवल नाभी अमृत जल आपे भरदा, साचा झिरना आप झिरांयदा। गुरसिख काया अंदर आपे वड़दा, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। तख्त निवासी साचे पौड़े आपे चढ़दा, सच सिँघासण सोभा पांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों हरिजन साचे आपे फड़दा, नाम डोरी हथ्थ उठांयदा। आपणा अक्खर आपणे मन्दिर बह बह आपे पढ़दा, हँ ब्रह्म सो रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे घर, आप आपणा बिरध रखांयदा।

२० विसाख २०१७ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे घर पिण्ड नया शाला ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण पाया, इक्क इकल्ला खेल अपार। हरि पुरख निरँजण गाया, निरगुण जोत नूर उज्यार। एकँकारा वेख वखाया, घर मन्दिर सोहे बंक दुआर। आदि निरँजण दीप जगाया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। श्री भगवान संग निभाया, मेल मिलावा कन्त भतार। अबिनाशी करता गोद उठाया, जुगा जुगन्तर साची कार। पारब्रह्म वेस वटाया, रूप अनूप सच्ची सरकार। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया, सचखण्ड निवासी सिरजणहार। सच सिँघासण आसण लाया, पुरख अबिनाशी हो उज्यार। शाहो शाबाशण हुक्म चलाया, शब्द अगम्मी इक्क जैकार। एका आपणी बणत बणाया, निरगुण निरगुण कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। अगम्म अपारा खेल न्यारा, महिमा गणत

❋

❋

गणी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क वणजारा, एका वस्त वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण साची वस्त रक्खे थारा, थिर घर साचे आप टिकाईआ। एकँकारा कर पसारा, आदि जुगादि वेख वखाईआ। आदि निरँजण भेव न्यारा, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। श्री भगवान सच्चा सिक्दारा, साचे तख्त सच सुल्तान सोभा पाईआ। अबिनाशी करता बण दरबारा, आप आपणा सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ मंगे दाना, निरगुण आप आपणी इच्छया भिच्छया वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा सच मकाना, उच्च महल्ल अटल आप सुहाईआ। आपे पहरया आपणा बाणा, मात पित ना कोए बणाईआ। आपे गाए आपणा गाणा, नाद तरान आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण बेअन्त बेअन्त बेअन्त, भेव कोए ना पांयदा। एकँकारा एका कन्त, एका सेज हंढांयदा। आदि निरँजण लेखा जाणे जीव जंत, जागरत जोत इक्क जगांयदा। श्री भगवान मेल मिलावे साचे कन्त, कन्त कन्तूहल खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता बणाए बणत, आप आपणी रचन रचांयदा। पारब्रह्म लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल अबिनाशा, अबिनाशी करता आप करांयदा। अबिनाशी करता पुरख अकाल, रूप रेख ना कोए जणाईआ। सचखण्ड दुआर वसे सच्ची धर्मसाल, थिर घर बैठा आसण लाईआ। आपणी आप करे प्रितपाल, प्रितपालक बेपरवाहीआ। आप वजाए आपणा ताल, शब्द शब्दी धुन रखाईआ। आपे लेखा जाणे काल महांकाल, दीन दयाल वड वड्याईआ। आपे आपणी घालण ल्ए घाल, आदि जुगादि वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण सच सलाह, सिफ्ती सिफ्त आप सालांहयदा। एकँकारा बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। आदि निरँजण जपाए एका नाँ, निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। श्री भगवान वसे साचे थाँ, थान थनंतर सोभा पांयदा। अबिनाशी करता आपे कर सच न्याँ, शाहो भूप आप अख्वांयदा। पारब्रह्म मेल मिलावा एका नाँ, नाम निधाना झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, दिस किसे ना आंयदा। जुगा जुगन्तर खेल अपार, आप आपणा रूप वटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार, शब्द शब्दी नाद वजांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, एका तत्त वखांयदा। ब्रह्म मति कर उज्यार, आप आपणी रत्त तरांयदा। सर्बकल समरथ पुरख निरँकार, जूनी रहित खेल खिलांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां महल्ल अटल ल्ए उसार, आप आपणी बणत बणांयदा। दीवा बाती

❋

❋

कर उज्यार, निरगुण एका जोत डगमगांयदा। कमलापाती मीत मुरार, दर घर साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रंगीला हरि करतारा, ब्रह्मा विष्न शिव दए जणाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धारा, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। आपे देवे सति भण्डारा, सति सतिवादी आप वरताईआ। आपे देवे शब्द हुलारा, आपणी बूझ आप बुझाईआ। आपे वसे धूंआँधारा, सुन्न अगम्म आप समाईआ। आपे करे पार किनारा, अद्धविचकार आपणा डेरा लाईआ। आपे त्रैगुण माया पाए सारा, रजो तमो सतो रहिण ना पाईआ। पंज तत्त कर प्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आप आपणी खेल खलाईआ। आपे जीव जंत बण वरतारा, लख चुरासी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला आदि निरँजण दर्द दु:ख भय भञ्जण, दीनां नाथ दया कमाईआ। साची वस्त नाम अमोलक, सो पुरख निरँजण हथ्थ रखांयदा। हरि पुरख निरँजण तोले एका तोल, साचा कंडा आप उठांयदा। एकँकारा बोले बोल, आपणी धारन आप चलांयदा। आदि निरँजण सदा अडोल, जुगा जुगन्तर ना कोए डुलांयदा। श्री भगवान वसे कोल, विछड़ कदे ना जांयदा। अबिनाशी करता रिहा मौल, रूप रंग ना कोए वखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म उलटा करे कौल, अमृत आपणा जाम भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता निराकार, करे खेल अपर अपार, आप आपणी रेख उपजांयदा। आपे कँवल आपे अमृत रस, आप आपणा विच टिकाईआ। आपे त्रैगुण मेला करे हस्स हस्स, आप आपणा बन्धन पाईआ। आपे पंज तत्त प्यार करे नस्स नस्स, दर घर साचे जोड़ जुड़ाईआ। आपे ब्रह्मा मार्ग रिहा दस्स, चारे वेद करे पढ़ाईआ। आपे शब्द तीर निराला मारे कस, चारे मुख मुख भुआईआ। आपे हिरदे हरि हरि जाए वस, हरि जू हरि मन्दिर डेरा लाईआ। आपे करे प्रकाश कोटन रवि ससि, जोती नूर नूर विच टिकाईआ। आपे बाशक तशका मारे डस्स, विष आत्म आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी धार, आदि जुगादी खेल अपार, इक्क इकल्ला आप कराईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, दूसर संग ना कोए रखांयदा। सचखण्ड दुआरे वसणहारा सच मकान, चार दीवार ना कोए बणांयदा। ना कोई चिल्ला तीर कमान, शस्त्र बस्त्र ना कोए सजांयदा। ना कोए जोद्धा सूरबीर बलवान, दूसर रंग ना कोए रंगांयदा। इक्क इकल्ला वाली दो जहान, आप आपणा बल धरांयदा। पवण पाणी सर्ब शर्माण, लक्ख चुरासी जीव जंत निरगुण जोती आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचे सोभा पांयदा। दर घर साचा हरि भगवन्त, एका एक सुहांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। लेखा जाणे साध सन्त, सतिगुर आपणी खेल खिलांयदा। आपे

❋

❋

गढ़्ह हउमे हंगत, पंज विकारा आपणा तत्त उपांयदा। आपे काया चोली रंगे रंगत, रंग मजीठी इक्क रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, करता पुरख नाउँ धरांयदा। करता पुरख करने जोग, आपणी करनी आप करांयदा। दो जहानां आपे रसीआ भोगे भोग, आपणी रचना आप रचांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे जाणे धुर संजोग, संजोग विजोग आपणा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे लेखा जाणे चौदां लोक, लोक परलोक आपणी खेल खिलांयदा। आपे गाए शब्द सलोक, ब्रह्मा वेता आप समझांयदा। आपे जाणे मुक्त मोख, जून अजूनी आप फरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर नूर उजाला, एक एका रंग रंगाईआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपे जाणे आपणी माला, आप आपणा नाउँ धराईआ। आपे वेखे सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। आपे लक्ख चुरासी फल लगाए काया डाल्हा, फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। आपे अनहद नाद वजाए ताला, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे आत्म अमृत भरया ताला, सर सरोवर साचा न्हावण आप नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, घर साचा इक्क वड्याईआ। घर वड्डा हरि वड्याआ, पारब्रह्म बेअन्त। दरगाह साची जोत जगाया, पुरख अबिनाशी एका कन्त। सच सिँघासण आसण लाया, महिमा गणत अगणत। शाहो भूप इक्क अख्वाया, आप बणाए साची बणत। शब्दी सुत इक्क उपजाया, आप जणाए आपणी बणत। ब्रह्मा विष्न शिव जोत जगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे आदि अन्त। आदि अन्त हरि वसया, पारब्रह्म करतार। आपणा भेव किसे ना दस्सया, लेखा लिखे ना वेद चार। दो जहानां फिरे नस्सया, निरगुण जोत कर उज्यार। आप उपाए रव सस्या, मंडल मंडप दए सहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ धरे निरँकार। निरँकार हरि नाउँ रक्ख, निरगुण आपणी जोत जगाईआ। विष्नूं रूप हो प्रतक्ख, सागों पांग सेज हंढाईआ। ब्रह्मा वेता ल्ए रक्ख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। शंकर देवे एका तत्त, बाशक तशका गल लटकाईआ। त्रैगुण माया रक्खे हथ्थ, आप आपणी ल्ए उपजाईआ। पंज तत्त वखाए एका हट्ट, सच भण्डारा आप वरताईआ। एका वस्त अंदर घत, निरगुण जोत दए जगाईआ। संग रखाए मन बुध मत, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। लेखा जाणे काया पंज तत्त मट, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। खोल्हे किवाड़ काया घट, घर घर विच रूप प्रगटाईआ। लक्ख चुरासी लाए फट्ट, आप आपणा तीर चलाईआ। निरगुण सरगुण अंदर हो प्रगट, धरत धवल करे रुशनाईआ। आपणी मैल आपे कट्ट, उज्जल मुख आप धराईआ। आपणी करवट आपे वट्ट, आप आपणा नूर करे रुशनाईआ।

❋

❋

आपे सोए साची खाट, घर घर आत्म सेज आप हंढाईआ। आपे मस्तक जोत धरे लिलाट, जोत निरँजण आप जगाईआ। आपे जुग जुग जाणे आपणी वाट, आपणा पन्ध आप मुकाईआ। ब्रह्मा दोवें जोड़ चरन दुआर मस्तक टेके माथ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी दस्से आपे गाथ, अन्तर आत्म करे पढ़ाईआ। सगल विसूरे जायण लाथ, नेत्र नैण दर्शन पाईआ। सर्बकल हरि समरथ, आपणा गेड़ा रिहा चलाईआ। आप उपजाए आपे देवे मथ, ब्रह्मा विष्न शिव तेरी पेश कोए ना जाईआ। खेले खेल स्वांगी बाज़ीगर नट्ट, आप आपणी रचन रचाईआ। सचखण्ड दुआरे साचे तख्त बैठ हो प्रगट, परम पुरख आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका मत, मति तत्त विच रखाईआ। मति तत्त हरि साची धार, पारब्रह्म ब्रह्म समझांयदा। ब्रह्मा तेरा लेखा वेद चार, तेरी बणत बणांयदा। शब्द अनादी इक्क जैकार, सत्त इक्क नाल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, पंज तत्त ना कोए रखांयदा। जुग जुग ना मरे विच संसार, लाड़ी मौत ना कोए प्रनांयदा। करे खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी चाल चलांयदा। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वसया बाहर, रक्त बूंद ना कोए उपांयदा। तेरे अंदर कर प्यार, आप आपणी तार वजांयदा। चारे वेद कर त्यार, चारे जुग नाल रलांयदा। चारे खाणी पावे सार, चारे बाणी मेल मिलांयदा। गुर पीर अवतार आवण वारो वार, जगत चौकड़ी आप फरांयदा। रवि ससि सूरज चन्न करन पुकार, दिवस रैण सेव कमांयदा। करोड़ तेतीसा मंगे बण भिखार, सुरपति राजा राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि खेल ब्रह्मादि, आप आपणी रचन रचांयदा। ब्रह्मे सुण कर ध्यान, हरि साचे सच जणाईआ। तेरा रूप सच जहान, तेरा अंग अंग कटाईआ। प्रगट होवे विच जहान, निरभउ आपणा नाउँ रखाईआ। मेरा शब्द तेरा फ़रमाण, सृष्ट सबाई दए सुणाईआ। मेरा अमृत पीण खाण, निझर झिरना इक्क वखाईआ। मेरा नाउँ तेरा शब्द वखाण, रसना जिह्वा एका गाईआ। मेरी दरगाह तेरा माण, मेरी सरन तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वर देवे साचे घर, साचे तख्त सच सुल्तान हो मेहरवान, ब्रह्मे भिच्छया झोली पाईआ। ब्रह्मे भिच्छया साची पा निरगुण निराकार, आपणी वण्ड वण्डांयदा। प्रभ अबिनाशी तेरा चरन दुआर, जुग जुग ना कोए छुडांयदा। तेरी सेवा करां अपार, सेवक झोली आप भरांयदा। तेरा वणज मेरा वापार, तेरा हट्ट मैं चलांयदा। तेरा घर बंक दुआर, जुग जुग वेख वखांयदा। विछड़ ना जाईं विच संसार, माया भरम ना मोहे भुलांयदा। लक्ख चुरासी तेरी धार, लोकमात तेरा रूप प्रगटांयदा। ब्रह्म अंस कर त्यार, घट घट अंदर जोत जगांयदा। सहँसर सहँस पावे सार, आप आपणा विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा

❋

❋

वर, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। ब्रह्मे तेरा हरि हरि मीता, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। मेरा दर ठांडा सीता, जुगा जुगन्तर इक्क रखाईआ। जुगा जुगन्तर चलाए रीता, लोकमात करे रुशनाईआ। मेरी धार पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराईआ। मेरा रंग हस्त कीटा, ऊँचां नीचां आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बूझ आपे रिहा बुझाईआ। आपणा रंग आप चढ़ाया, ब्रह्मे लेखा इक्क समझाए। नेत्र नैण इक्क खुल्हाया, कँवल नैण बेपरवाहे। जोती जोत डगमगाया, एका नूर करे रुशनाए। आपणा भेव आप खुल्हाया, कागद कलम कोई लिख ना सके राए। लेखा हथ्थ ना किसे फड़ाया, तख्त निवासी सचखण्ड दुआरे डेरा लाए। लक्ख चुरासी जीव उपाया, हँ ब्रह्म अंदर बन्द कराए। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया, निरगुण सरगुण वेख वखाए। सुहागी छन्द एका गाया, आप आपणा ल्ए उपजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि जू बैठा साचा कन्त, घर साचे डेरा लाए। दरगाह साची हरि प्रधाना, दूसर होर ना कोए वखांयदा। सति पुरख निरँजण नौजवाना, एका रंग रंगांयदा। एका वसे सच मकाना, थिर घर साचे सोभा पांयदा। आपे गोपी आपे कान्हा, आपे आपणा संग निभांयदा। आपे मन्ने आपणा भाणा, हरि भाणे सद समांयदा। आपे गाए आपणा गाणा, राग अनादी आप सुणांयदा। आपे पहने जोती जामा, निरगुण आपणा रूप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे ब्रह्मे देवे माणा, विष्न शिव आप आपणे रंग रंगांयदा। एकँकारा खेल अवल्ला, हरि साचा सच कराईआ। आपे वसया सच महल्ला, थिर घर बैठा जोत जगाईआ। आपे जोती शब्दी रला, निरगुण आपणी धार बंधाईआ। आपे सच सुनेहड़ा एका घल्ला, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। आपे ब्रह्मे फड़ाया आपणा पल्ला, आप आपणे लड़ बंधाईआ। आपे वसया जलां थलां, जल थल महीअल डेरा लाईआ। आपे लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल्ला, धरनी धरत धवल आप वड्याईआ। आपे बैठा रहे इक्क इकल्ला, निरगुण आपणी जोत कर रुशनाईआ। आपे वसे निहचल धाम अटला, महल्ल अटल सोभा पाईआ। आपे करे कराए आपणा वल छला, अछल छलधारी वड सिक्दारी भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा लेखा जाणे चारे वेद, साची किरपा आप कराईआ। चारे वेद साची सिख्या, प्रभ अबिनाशी करता आप जणाईआ। चार जुग मंगण भिख्या, अग्गे बैठे झोली डाहीआ। सृष्ट सबाई दीसे मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाईआ। एकँकारा एका एक जिस जन पेख्या, काल महांकाल नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वर दाता आप अख्वांयदा। वर दाता शब्द भण्डारी, एका एकंकारया। निरगुण जोत नूर उज्यारी, नूरो नूर उपजा रिहा। आदि जुगादी खेल न्यारी, ख़ालक ख़लक विच खिला

❋

❋

रिहा। जुगा जुगन्तर सांझा यारी, आप आपणा रूप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे वेदां लेखा लिख, ब्रह्मे देवे एका सिख, साची सिख्या सिख समझा रिहा। ब्रह्मा लिख लिख वेद चार, अग्गे कूके दए दुहाईआ । सो पुरख निरँजण तेरी कोए ना पाए सार, तेरा लेखा लिख्त विच ना आईआ। तूं दाता दातार सिरजणहार, तेरी महिमा गणत गणी ना जाईआ । सेवक सेवा करे विच संसार, साची सेवा जो लगाईआ। वेला अन्तिम मेला होए पुरख भतार, नारी कन्त ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द करे जणाईआ। ब्रह्मे हरि हरि शब्द जणाया, आत्म ब्रह्म समझांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी सेवा लाया, जीव जंत तेरे नाल प्रनांयदा। तेरा रूप ब्रह्म दरसाया, हँ ब्रह्म आप उपजांयदा। तेरा सगला संग निभाया, विष्नूं सिर सिर रिज़क सबांयदा। शंकर लेखा दए मुकाया, जो घढ़या सो भन्न वखांयदा। चार जुग गेड़ा आप चलाया, गेड़ा गेड़े विच रखांयदा। नौंं नौ चार प्रभ साचा वेख वखाया, साचे तख्त डेरा लांयदा। चारे खाणी भेव ना राया, भेव अभेदा आप छुपांयदा। सरगुण रूप आप प्रगटाया, लोकमात वेख वखांयदा। आपणी धारा आप चलाया, आप आपणा खेल खिलांयदा। बेअन्त बेअन्त आपणा नाउँ उपजाया, साध सन्त सभ रसना गांयदा। रवि ससि राह रहे तकाया, मंडल मंडप वेख वखांयदा। तेरा गेड़ा ना कोए चुकाया, बिन हरि मेल ना कोए मिलांयदा। नौ नौ चार जुग वक्त दए चुकाया, आप आपणी खेल खिलांयदा। पंज तत्त ना कोए रूप वटाया, काया बंक ना कोए सुहांयदा । निरगुण जोत नूर करे रुशनाया, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। निहकलंकी जामा इक्क रखाया, मात पित ना कोए बणांयदा। भैणा भइया ना कोए रखाया, साक सैण ना वेख वखांयदा। धरत धवल किसे दिस ना आया, आकाश प्रकाश ना कोए जणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव वेला अन्तिम दए वखाया, आप आपणा मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे तख्त तख्त सुल्तानां, आपे बैठा वाली दो जहानां, सचखण्ड वेखे मार ध्याना, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड गगन गगनंतर, लोआं पुरीआं वेखणहारा एका एकंकारया। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, निरगुण सरगुण रूप वटा रिहा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम आई वारा, खाणी बाणी करे विचारा, तत्त विरोले सिरजणहारया। साधां सन्तां पावे सारा, आत्म अन्तर ब्रह्म पारब्रह्म खेल नयारया। चारे वेदां दए हुलारा, पुराण अठारां खोज खुजा रिहा। सिमरत शास्त्र करे विचारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटा रिहा। रूप वटंदड़ा हरि भगवाना, महिमा कथ कथी ना जाईआ। खेल खलंदड़ा दो जहानां, लोकमात करे रुशनाईआ। प्रगट हो श्री भगवाना, घर साचा वेख वखाईआ। नौ

❋

❋

खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, सत्तां दीपां पर्दा लाहीआ। चौदां विद्या वेखे जगत ज्ञाना, लक्ख चुरासी मात पढ़ाईआ। राम रमइया खेल महाना, सीता सुरती कवण प्रनाईआ। लेखा जाणे गोपी कान्हा, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। ईसा मूसा वेख निशाना, काला सूसा इक्क छुहाईआ। संग मुहम्मद जगत तराना, चार यारी नाल गाईआ। अल्ला राणी खेल महाना, ऐनलहक वज्जी वधाईआ। हकीर फ़कीर शाह वेखे विच जहानां, पीर दस्तगीर खोज खुजाईआ। आलम उलमा करे ध्याना, आलमगीर बेपरवाहीआ। जगत जंज़ीर इक्क वखाणा, तकदीर तकसीर विच बंधाईआ। लेखा जाणे शाह सुल्ताना, राज राजाना भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। संग मुहम्मद चार यार, उम्मत उम्मती वेख वखांयदा। नबी रसूलां पावे सार, नौबत आपणी आप वजांयदा। काया काअबा वेख किवाड़, दो दोआबा मेल मिलांयदा। लेखा जाणे पंचम झूठी धाड़, पंज शैताना आप मिटांयदा। पंचम तराना गाए वारो वार, लाशरीक खेल खिलांयदा। साचा गानां कर त्यार, मैहन्दी मौली नाम रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल विच संसार, खेलणहार आप खलांयदा। खेल अवल्ला हरि कराया, भेव कोए ना पांयदा। निरगुण जोती जोत जगाया, नानक निरगुण आप उठांयदा। नाम सति मन्त्र इक्क दृढ़ाया, चार वरनां आप उठांयदा। ग़रीब निमाणयां गले लगाया। हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। उच्ची कूके दए दुहाया, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा । एका अक्खर जगत पढ़ाया, गुर गुर बाणी नाउँ वखांयदा। एका गुर गुर ल्ए प्रगटाया, जोती जोत जोत जगांयदा। गुर अर्जन सेवा साची लाया, साचा संग निभांयदा। एका जोती नूर कर रुशनाया, गोबिन्द मेला मेल मिलांयदा। पंचम मेला मेल मिलाया, साची सीस दस्तार बंधांयदा। अमृत साचा जाम प्याया, एका खण्डा विच फिरांयदा। कागों हँस दए बणाया, सूरबीर वड वड्यांअदा। चार वरनां एका गोद बहाया, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पन्ध मुकांयदा। मिट्ठा रस एका पाया, एका जाम हथ्थ उठांयदा। आप आपणा वार वखाया, साची सेवा सेव कमांयदा। अन्तिम वेले गया सुणाया, पुरख अबिनाशी शब्द जणांयदा। कलिजुग अन्तिम होए रुशनाया, जगत अन्धेरा आप मिटांयदा। निहकलंक कल हरि रूप वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल साचे घर, घर साचा इक्क वड्याआ। घर साचा हरि हरि सुहांयदा, थिर घर सच्चा दरबार। चार दीवार ना कोए बणांयदा, छप्पर छन्न ना कोए विचार। ना कोई बाढी नाल रलांयदा, घाड़ण घड़े ना विच संसार। सच समाधी आपे लांयदा, बोध अगाधी शब्द जैकार। विस्मादी रूप समांयदा, इक्क इकल्ला एकँकार। मुल्ला शेख़ मुसायक भेव ना पांयदा, सच मेहरबाना पावे सार। साचा हाजी हज्ज ना कोए वखांयदा, मक्का काया काअबा ना कोई पावे सार। पंज

❋

❋

गाज़ी ना कोए मिटांयदा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार। साचे ताजी ना कोए चढ़ांयदा, मिले मेल ना शाहसवार। साचा निमाज़ी नज़र ना आंयदा, पंजे वक्त होए ख्वार। धुर दी आवाज़ साचे हुज़रे ना कोए लगांयदा, जगत महिराब ना मारे नाअर। नूरो नूर ज़ाहर ज़हूर दरस ना कोए वखांयदा, कोहतूर राह तक्कण साचे यार। आसा पूर ना कोए करांयदा, अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार। गुर गोबिन्द तेरा लेखा लिख्या ना कोए मिटांयदा, कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। नौ खण्ड पृथ्मी साची सिख्या इक्क समझांयदा, सो पुरख निरँजण मीत मुरार। हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा, शब्दी सुरत कर प्यार। डूँग्घी कंदर फोल फुलांयदा, सुखमन वेखे डूँग्घी गार। तरबैणी नैणी पन्ध चुकांयदा, सर सरोवर दए नुहाल। कागों हँस आप करांयदा, सोहँ मोती चोग डार। हँसा रूप आप वटांयदा, निरगुण सरगुण आपणे रंग रवे करतार। साची सरसा आप नुहांयदा, नीले वाला हो उज्यार। गुरमुखां उप्पर तरस कमांयदा, फड़ फड़ बाहों जाए तार। कलिजुग तृष्ना हरस मिटांयदा, देवे नाम शब्द आधार। अमृत मेघ इक्क बरसांयदा, करोड़ छिआनवें होए ख्वार। घर साचा इक्क वखांयदा, दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ावंदा, एका धक्का देवे मार। लक्ख चुरासी फंद कटावंदा, सिर हथ्थ रक्ख निरँकार। साची दरगाह आप बहावंदा, जोती जोत कर उज्यार। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकावंदा, थिर रहे ना विच संसार। लक्ख चुरासी भाण्डा भन्न वखावंदा, भन्नणहार आप ठठयार। ब्रह्मा विष्न शिव सर्ब कुरलावंदा, वेला अन्तिम आई हार। करोड़ तेतीस ना धीर धरावंदा, सुरपति रोवे ज़ारो ज़ार। साधां सन्तां एका राह वखावंदा, पुरख अकाल सच्ची सरकार। साचा ढोला एका गावंदा, तोला बण आप निरँकार। आपणा चोला आप बदलावंदा, जोती जामा भेख अपार। साचा सोहला एका गावंदा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दए आधार। कलिजुग झूठा रौला ऐवें पावंदा, अन्त निभे ना कोए नाल। राए धर्म नाल उठालदा, चार जुग जो घालण रिहा घाल। चित्रगुप्त हिसाब वखालदा, हथ्थ फड़ नाम मसाल। लाड़ी मौत आप शंगारदा, घर घर वेखे शाह कंगाल। गुरमुखां उत्तों आप आपणा आपे वारदा, वेले अन्त बणे दलाल। दरगाह साची आपे वाड़दा, नेड़ ना आए माया काल। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार दा, नाता छुट्टे जगत जंजाल। मनमुख त्रैगुण अग्नी आपे साड़दा, वेले अन्त ना सके कोए संभाल। लेखा रक्खया आपणे हथ्थ महीना हाढ़ दा, पुरख अबिनाशी खेल निराल। हरिजन साची घोड़ी चाढ़दा, गुर गोबिन्द हरि गोपाल। कलिजुग जीवां बहत्तर नाड़ी दिसदा घर उजाड़दा, ना कोई सके सुरत संभाल। शब्द गुरू बैठा सभ नूं ताड़दा, ना कोई चौदां लोक झल्ले झाल। वेखे किनारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दा, सत्त समुंदर वेखे डूँग्घा ताल। नौ खण्ड पृथ्मी जड़्ह उखाड़दा, पत दिसे ना किसे डाल्ह। निहकलंक नरायण नर

❋

❋

चौथे जुग कर्म विचारदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी चले चाल। चाल निराली जोत अकाली, कलिजुग अन्तिम आप चलाईआ। किसे ना देवे कोए दलाली, सृष्ट सबाई ख़ाली हथ्थ वखाईआ। बूटा पुट्टे आपे माली, लोकमात जो ल्या लगाईआ। शाह सुल्तानां खीसे करे ख़ाली, दर दर भिख्या मंगण भिक्ख कोए ना पाईआ। कलिजुग जड़ उखेड़े साचा हाली, सोहँ तिक्खा फाला अग्गे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेअन्त बेअन्त बेअन्त बेपरवाह भेव ना राईआ। बेपरवाह सो पुरख निरँजण, सर्ब जीआं दातारा। जिस जन नेत्र पाए नाम अंञण, मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा। जन भगतां बणे साचा सज्जण, लोकमात ल्ए अवतारा। हरिजन हरि हरि पर्दे कज्जण, एका देवे नाम सहारा। कलिजुग काल नगारे सिर ते वज्जण, सृष्ट सबाई धूंआँधारा। शाह सुल्तान तख्त ताज तज्जण, चारों कुंट हाहाकारा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि चरन दुआरे बह बह सजण, पाया पुरख अगम्म अपारा। जिस जन चरन धूढ़ कराए मजन, अठसठ तीर्थ उतरे पार किनारा। पी पी अमृत गुरमुख रज्जण, निझर झिरे साची धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, आपणी कल वरते संसारा। कल वरते हरि कलवन्त, कल कालख टिक्का दए मिटाईआ। गुरमुख उभारे साचे सन्त, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उठाईआ। एका शब्द कराए मणीआ मंत, मन मनूआ ल्ए बंधाईआ। सुरत सवाणी मेला हरि हरि कन्त, गुर शब्द करे कुड़माईआ। लेखा जाणे जीव जंत, जागरत जोत इक्क जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। हरिजन हरि हरि मेलया, मेलणहार निरँकार। लेखा जाणे गुरू गुर चेलया, गुर चेला सोहण सदा इक्क दुआर। प्रभ पाया सज्जण सुहेलया, लक्ख चुरासी उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उभार। गुरसिख साचा माणक मोती, हीरे रत्न जड़त जड़ाईआ। सतिगुर पूरा आप जगाए निरगुण जोती, घर दीपक करे रुशनाईआ। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटी, तीर्थ तट्टां फेरा पाईआ। चारों कुंट फिरन बन्न्ह लंगोटी, चक्रवर्ती रहे अख्वाईआ। कोटन कोटि छड्ड छड्ड रोटी, अग्नी धूंणीआँ रहे ताईआ। कोटन कोटि तल तल बोटी, आप आपणा रहे जलाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना कढ्ढे वासना खोटी, तीजा नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। चौथे पद ना चाढ़े चोटी, चोटी मुन्न मुन्न बैठे पान्धी राहीआ। जिस जन मिली नाम सोटी, पंजां चोरां दए हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए उठाईआ। गुरसिख सज्जण उठया, सतिगुर पूरा आप उठांयदा। गुर सतिगुर पूरा तुठया, दे दरस दया कमांयदा। पंच विकारा आपे कुठया, माया ममता मोह गवांयदा। कलिजुग माया ना जाए लुट्टया, साचा हट्ट इक्क वखांयदा। अमृत

❋

❋

जाम प्याए घुट्टया, दिवस रैण ख़ुमार वखांयदा। पूजा पाठ लेखा छुट्टया, जिस जन आपणी गोद बहांयदा। गुरसिख बूटा जाए ना पुट्टया, सतिगुर पूरा आप लगांयदा। सतिगुर पूरा कदे ना रुट्ठया, रुट्ठे सिख आप मनांयदा। फड़ फड़ बंधाए एका मुट्ठया, ज़ातां पातां मेट मिटांयदा। तीर निराला एका छुट्टया, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। दस मास जो टंगया रिहा पुट्ठया, अन्तिम पन्ध मुकांयदा। सचखण्ड दुआरे आपणे चरनां आपे सुट्टया, दूसर धाम ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, घर साचा वेख वखांयदा। घर साचा आपे पेख्या, काया मन्दिर अंदर सच दुआर। आपे लिख्या साचा लेखया, कलम छाही ना करे प्यार। सतिगुर पूरा निरगुण रूप मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसया, मूंड मुंडाए ना विच संसार। आदि जुगादि रहे हमेश्या, मरे ना जम्मे निरगुण धार। आपे नर आपे नरेश्या, आपे तख्त ताज सुल्तान सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, गुरमुख साचे कर प्यार। गुरसिख गुर गुर प्यारा पाया, जगत जहाना नाता तोड़। सतिगुर गुर दुआरा एका मंगण आया, सति सरूपी चढ़या साचे घोड़। काया चोली रंगण आया, चरन प्रीती नाता जोड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वेले अन्तिम जाए बौहड़। वेला अन्तिम हरि भगवन्त, गुरमुखां होए सहाईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। मेल मिलाए नारी कन्त, निरगुण सरगुण संग निभाईआ। माण रखाए विच जीव जंत, लक्ख चुरासी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन हरि हरि जाणया, पारब्रह्म करतार। चरन दुआरा एका माणया, घर मेला मीत मुरार। सदा चले चलाए आपणे भाणया, हरि भाणा वड बलकार। दरस दखाए ग़रीब निमाणया, निमाण निमाणयां आप निरँकार। गढ़्ह तोड़े वड जरवाणयां, शाह सुल्तानां कर ख्वार। इक्क सुणाए साची बाणीआं, सो पुरख निरँजण बोल जैकार। हँ ब्रह्म पाए पद निरबाणीआं, त्रैगुण नाता तोड़ जगत जंजाल। सुणे सुणाए अकथ कहाणीआं, गावणहारा गुर गोपाल। धुर लेखा पए नीसाणीआ, गुरमुख उपजाए साचे लाल। अमृत बख्शे ठंडा पाणीआ, जो जन घालण रहे घाल। शब्द मिलावा साचे हाणीआं, घर वज्जे अनादी ताल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस रैण करे प्रितपाल। प्रितपालक वड संसारीआ, हरि दाता गहर गम्भीर। गुरमुख मंगे इक्क दलालीआ, शब्द सरूपी शाह फ़कीर। आपे चले अवल्लड़ी चालीआ, आप विरोले अठसठ नीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख चोटी चाढ़े इक्क अख़ीर। गुरसिख चोटी साची चढ़या, सचखण्ड साची धर्मसाल। निरगुण अक्खर एका पढ़या, शब्द सरूपी वज्जे ताल। अग्नी हवन कदे ना सड़या, फल लग्गे काया डाल्ह। धर्म राए अग्गे हो किसे ना

❋

❋

फड़या, चित्रगुप्त लेखा लेख ना सके वखाल। लाड़ी मौत मस्तक सड़या, संग हो ना पाए जंजाल। दरगाह साची गुरमुख विरला चढ़या, जिस सतिगुर पूरा करे संभाल। सिँघ महिंदर लड़ एका फड़या, फड़ाया आप बाल गोपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी घाल आपे रिहा घाल।