२१ विसाख २०१७ बिक्रमी मिर्ज़ा दे मकबरे पर कादीआं ज़िला गुरदास पुर
लाशरीक बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना बेपरवाहीआ। आदि जुगादी सांझा यार, एका कलमा नाम पढ़ाईआ। अमाम अमामा शाह सिक्दार, शाह सुल्तान वड वड्याईआ। खेले खेल अगम्म अपार, जल्वा नूर इक्क इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वसे एका घर, एका एक करे रुशनाईआ। एका नूर नूर नुराना, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। पुरख अबिनाशी खेल महाना, दरगाह साची आप कराईआ। एका वसे सच मकाना, चार दीवार ना कोए बणाईआ। एका कलमा करे परवाना, आलमा उलमा करे पढ़ाईआ। एका देवे धुर फ़रमाणा, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। एका बन्न्हे्ह साचा गाना, साचा सगन इक्क मनाईआ। इक्क सुणाए आत्म धुन नाम तराना, तुआरफ़ आपणा आप दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इलाही नूर इक्क अख्वाईआ। इलाही नूर नूर अल्हा, हक हकीकत वेख वखांयदा। लाशरीक इक्क ख़ुदा, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। पीर फ़कीर शाह हकीर आपणे रंग दए रंगा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। सच मृदंग काया महिराब दए वजा, एका काअबा आप दिखांयदा। दो दो आबा वेख वखा, आबहयात जाम प्यांअदा। पुन्न सवाब इक्क गणा, आप आपणा राह चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जल्वा जल्वा नूर, इक्क इकल्ला हाज़र हज़ूर, रहिमत रहिमान आप अख्वांयदा। रहिमत रहिमान हरि महिबान बीदो बीखैर या अल्ला नूर इलाहीआ। सर्ब जीआं दा सच ईमान, उम्मत आपणी करे पढ़ाईआ। आपे जाणे आपणी इक्क कलाम, कागद कलम ना लिखे शाहीआ। आपे बणया रहे सद गुलाम, आप आपणी सेव कमाईआ। आपे देवे साचा ताम, जगत तृष्ना भुक्ख गुआईआ। आपे करे करावे आपणा काम, कायनात वेख वखाईआ। आपे मेटे अन्धेरी शाम, साचा चन्द कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाईआ। आपणा लेखा हरि मेहरवान, तालब तुलबा आप पढ़ांयदा। दरगाह साची वखाए इक्क निशान, सच साचा आप झुलांयदा। दो जहानी वेखे मार ध्यान, चौदां तबकां फोल फुलांयदा। लेखा जाणे ज़िमी अस्मान, जीव जंत डेरा लांयदा। करे प्रकाश आप आपणे भान,
❋
❋
दिस किसे ना आंयदा। जिस जन देवे आपणा दान, आत्मक विद्या इक्क सुणांयदा। चौदां विद्या होण हैरान, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। एका नाद वजाए कान, राग इलाही आप अल्हांयदा। आप सुणाए आपणा कलाम, रसना जिह्वा ना कोए हिलांयदा । सच मुक्दस वेख मुकाम, मुकामे हक राह तकांयदा। ऐनल हक इक्क पैग़ाम, धुरदरगाही आप सुणांयदा। अहिमद मुहम्मद पकड़े दाम, दामनगीर दामन आपणा आप फड़ांयदा। सच दुआरे कर परवान, निगहबान वेख वखांयदा। नेड़ ना आए जगत शैतान, मेहरबान खेल खिलांयदा। हक जमायत कर प्रधान, या हक हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा आप जणांयदा। एका कलमा लाशरीक, सृष्ट सबाई आप पढ़ाईआ। मेटणहार जगत तारीक, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। हरि का अक्खर इक्क बारीक, जगत नेत्र पढ़न ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह एका अल्ला, घर साचे सोभा पांयदा। सच सिँघासण एका मल्ला, घर घर विच डेरा लांयदा। अहिमद सुनेहड़ा एका घल्ला, हुक्मी हुक्म अल्हांयदा। चार वरन फड़ाए पल्ला, जोती नूर डगमगांयदा। करे खेल इक्क इकल्ला, अकल कल आप वरतांयदा। पवण पवणी आपे रल्ला, डूँग्घी कंदर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पांयदा। कूड़ कुड़यारा करे हल्ला, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप दरसांयदा। दरगाह साची सच बहिश्त, घर साचा सच सुहांयदा। जिस जन देवे आपणा इष्ट, ईश जीव आप मिलांयदा। जगत वासना करे भृष्ट, निरभउ भय सर्ब वखांयदा। कलिजुग अन्तिम लेखा जाणे सर्ब सृष्ट, रूप अनूप आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार यारी तक्के राह, संग मुहम्मद बण मलाह, अहिमद लेखा दए दिखा, आप आपणा पर्दा लाहीआ। आपणा पर्दा देवे चुक्क, नूरो नूर करे उज्यारया। जूठा झूठा सुनेहड़ा जाए मुक्क, सच सुच्च वरते विच संसारया। प्रगट होवे जो बैठा लुक, डंक वजाए अपर अपारया। हरिभगत बूटा ना जाए सुक्क, मुर्शद मुरीद एका रंग रंगा रिहा। आपणी गोदी ल्ए चुक्क, आप आपणा संग निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वेखे सच दुआ, नबी रसूलां नाल रला, पीर पैग़म्बर वेख वखा, दस्तगीर दस्त मिला, दस्त बरदार ना आप अख्वाईआ। दस्त बदस्त वेख तकदीर, तकबीर लेखा आप जणांयदा। आप जणाए आपणी तदबीर, तलकीन इक्क करांयदा। काया काअबा वेखे शाह फ़कीर, कुतब गौंस फोल फुलांयदा। झूठा तोड़े जगत जंज़ीर, जिस जन रहिमत रहिमान आप करांयदा। चोटी चाढ़े इक्क अखीर, साची सदा बांग ऊँची कूक आप सुणांयदा। एका मेला दए मिला, नूर नूर विच रखांयदा। कलमा कलाम दए पढ़ा, कातब भेव कोए ना पांयदा। ख़ादम बणे आप ख़ुदा, बाईबल
❋
❋
दुआ जो मंग मंगांयदा। झूठा निज़ाम नाज़म दए मिटा, जगत निहाद वेख वखांयदा। साचा सालस बणे बेपरवाह, अदल आपणा आप कमांयदा। गालब गुरबत दए गुआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मुकाम मुकामे हक, ख़ुदी ख़ुदा रिहा तक्क, हक हकीकत वेख वखांयदा। हक हकीकत सच्चा हकदार, हाकम हुक्म आप जणाईआ। मेल मिलाए मीत मुरार, अंदर मन्दिर हुक्म सुणाईआ। आप जणाए आपणी गुफ़तार, जगत रफतार ना कोए वखाईआ। अहिबाब रबाब वजाए संसार, सारंग सारंगी ना हथ्थ वखाईआ। अञ्जील कुरान करे पुकार, बीस बीस दए गवाहीआ। ख़ालक ख़लक करे प्यार, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। निन्दक दुष्ट दुराचार, चारों कुंट देण दुहाईआ। प्रगट करे आपणा नूर उज्यार, महिताब बेआब होए कुरलाईआ। सृष्ट सबाई पकड़े वाग, डोर आपणे हथ्थ उठाईआ। साचे घर जगाए चिराग, तेल बत्ती ना कोए पाईआ। तत्त विकारा बुझे आग, माया ममता दए गुआईआ। एका कलमा पढ़ाए अयुध्या कांशी प्राग, मक्का काअबा करे इक्क जणाईआ। जिस जन उपजाए आत्म वैराग, बिस्मिल रूप आप दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नूर शाह सुल्ताना, खेले खेल श्री भगवाना, भारत खण्ड वेख ब्रह्मण्ड, नौ नौ खण्ड फेरा पाईआ। सच दुआ होए कबूल, जिस जन एका एक ध्याया। ना कातल ना दिसे मकतूल, काया मकबरा वेख वखाया। ख़ुदावंद करीम अज़ीम ना जाए भूल, तालीम रोज़ा इक्क पढ़ाया। आपे जाणे आपणा सच असूल, बेकायदगी विच कदे ना आया। आप जणाए आपणा जनून, जागरत जोत करे रुशनाया। पहला मेटे सर्ब कानूंन, ज़ात पात वरन गोत बरन अठारां दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मक्द्स वेखे धाम, एका खेड़ा इक्क ग्राम, एका इच्छया एका काम, एका भिच्छया देवे राम, नाम निधाना एका गाया।
१ जेठ २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
लाल रंग हरि गुलाला, सो पुरख निरँजण आप उपजांयदा। बणे लालारी पुरख अकाला, हरि पुरख निरँजण नाल रलांयदा। एकँकारा चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आपणी आप उपांयदा। अबिनाशी करता वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धुर दरबारा आप सुहांयदा। श्री भगवान बणे दलाला, दर घर साचे सेव कमांयदा। पारब्रह्म राह वेखे इक्क सुखाला, मार्ग आपणा पन्ध रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग रंग रंगीला आप रंगांयदा। लाल रंग हरि अनमोला, एका एक उपजांयदा। सो पुरख निरँजण बणया तोला, साचे कंडे आप तुलांयदा। हरि पुरख निरँजण दर
❋
❋
दरवेश बण बण गोला, आपणी भिख्या मंग मंगांयदा। एकओंकारा बोले एका बोला, एका हुक्मी हुक्म जणांयदा। आदि निरँजण गाए साचा ढोला, रूप रंग ना कोए वखांयदा। श्री भगवान वसे कोला, आप आपणा पर्दा लांहयदा। अबिनाशी करता रंगे चोला, दूसर रंग ना कोए जणांयदा। पारब्रह्म आप मिटाए पर्दा ओहला, आप आपणा रूप प्रगटांयदा। सचखण्ड दुआरे सुणाए एका सोहला, नाद अनादी राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग उपांयदा। साचा रंग लाल अपारा, सो पुरख निरँजण आप उपजांयदा। हरि पुरख निरँजण कर प्यारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। इकओंकारा बण ललारा, साची सेवक सेव कमांयदा। श्री भगवान करे खेल न्यारा, खेलणहारा दिस ना आंयदा। अबिनाशी करता वसे उच्च चुबारा, महल्ल अटल इक्क सुहांयदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, दीपक दीआ इक्क जगांयदा। पारब्रह्म नेत्र नैण इक्क उग्घाड़ा, आपे आपणा दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग रंगे लाल, लालण आपणा नाउँ धरांयदा। लाल लालण पुरख अगम्मा, दूसर होर ना कोए जणांयदा। आपे जाणे आपणा कम्मा, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। मात पित जनणी जन ना किसे जणा, रसना रस ना कोए वखांयदा। राग नाद ना सुणाए कोई कन्ना, रसना जिह्वा ना कोए हिलांयदा। ना करे प्रकाश कोए रवि ससि चन्ना, सूरज सूर्या ना कोए चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग अपर अपारा, आप उपाए हरि निरँकारा, दर घर साचे आप सुहांयदा। दर घर हरि सुहञ्जणा, पुरख अबिनाशी आप सुहाईआ। खेल करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपणा लेखा आपे जाणे ना घड़या ना भज्जणा, घड़ण भन्नणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आप आपणा वेस धराईआ। सचखण्ड दुआरे आपे वड़या, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। नर निरँकारा आपणी सेज आपे चढ़या, आप आपणा सगन मनांयदा। आपणा पल्ला आपे फड़या, सालू आपणी गंढ्ढ बंधांयदा। आपणा घाढ़ण आपे घड़या, रूप रेख ना कोए वखांयदा। अग्नी पवणी कदे ना सड़या, त्तत्व तत्त ना कोए जलांयदा। विद्या अक्खर कोए ना पढ़या, आप आपणा शब्द सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, हरि निरँकारा आप करांयदा। खेल अपारा श्री भगवान, आपणा आप कराईआ। सचखण्ड दुआरा सुहाए सच मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ । आपणी जोती नाल रलाए नार रकान, अंग अंगीकार कराईआ। आपणी सेजा करे परवान, परम पुरख वड वड्याईआ। आपणा वेखे मार ध्यान, निरगुण निरगुण नैण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, इकओंकारा आप
❋
❋
खिलाईआ। इकओंकारा सच महल्ला, सचखण्ड सोभा पांयदा। साची सेजा इक्क इकल्ला, आपणा आसण लांयदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आप आपणा मेल मिलांयदा। आप वसाए निहचल धाम अटला, अगम्म अथाह आप अख्वांयदा। आपणा आसण आपे मल्ला, आप आपणा चरन टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि सच करी कुड़माईआ। हरि हरि बणया नारी कन्त, नर हरि नरायण वेख वखाईआ। आप बणाई आपणी बणत, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि भगवाना, तख्त निवासी सोभा पांयदा। आपणे हथ्थीं बन्न्हे गाना, आप आपणा सगन मनांयदा। आपे बोले सच तराना, तुरीआ राग आप अल्हांयदा। आपे वेखे सच निशाना, दर घर साचे आप झुलांयदा। आपे बण बण नौजवाना, आपणा जोबन रूप सुहांयदा। आपे मस्ती मस्त मस्ताना, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे आदि शक्ति बणे नौजवाना, निरगुण नार भतार रूप वटांयदा । आपे सौहरे पेईए देवे माणा, आप आपणा हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर दिस ना आंयदा। सचखण्ड दुआरा पारब्रह्म, एका रंग समाया। ना मरे ना पए जम्म, त्तत्व तत्त ना कोए उपाया। आपे जाणे आपणा कम्म, करता कारज आप रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप कराया। पुरख अबिनाशा खेल करंदड़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। साचे तख्त आप सुहंदड़ा, सोभावन्त बेपरवाहीआ। आपणी रचना आप रचन्दड़ा, रच रच वेखे वेखणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। निरगुण नारी निरगुण कन्त, निरगुण बणे विचोलया। निरगुण धाम निरगुण काम निरगुण सोभावन्त, निरगुण गाए ढोलया। निरगुण जाम निरगुण मंत, निरगुण बोले बोलया। निरगुण आदि निरगुण अन्त, निरगुण खेले आपणी होलीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रंगे आपणी चोलीआ। निरगुण नारी कन्त भतारा, सच्चखण्ड डेरा लाया। निरगुण करे सच प्यारा, निरगुण आपणा मेल मिलाया। निरगुण नेत्र नैण वेखे एका धारा, धार धार विच टिकाया। निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। निरगुण मेल पुरख बिधाता, आदि निरँजण वड वड्याईआ। खेले खेल इक्क इकांता, अकल कल भेव ना राईआ। ना कोई दिवस ना कोई राता, घड़ी पल ना कोए बणाईआ। ना कोई बरस ना कोई मास ना कोई लेखा लिखे गाथा, ना कोई करे पढ़ाईआ। ना कोई मंडल मंडप रवि ससि चलाए राथा, हुक्मी हुक्म ना कोए भवाईआ। इक्क इकल्ला हरि समराथा, सचखण्ड बैठा
❋
❋
आसण लाईआ। आपणे अंदर मारे साची ठाठा, सर सरोवर आप अख्वाईआ। आपणा बणे आपे बाटा, अमृत आपणा विच टिकाईआ। आपे वेचे आपणे हाटा, चौदां हट्ट ना वणज वखाईआ। आपे सोहे आपणी खाटा, सेज सुहञ्जणी इक्क वछाईआ। आपे जोती नूर होए ललाटा, नूरो नूर डगमगाईआ। आपे वड़े आण बाटा, आपे पर्दा दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल अगम्म अथाहीआ। निरगुण बाटा अमृत भरया, प्रेम प्रेम विच समांयदा। आपे फड़ फड़ अग्गे करया, आपे वेख वखांयदा। आपे नारी नर देवे वरया, वर घर आपणा आप सुहांयदा। आपे आपणा सगन करया, प्रेम रंगण रंग रंगांयदा। लाल रंग पहली वेर पुरख अबिनाशी करया, सचखण्ड दुआरे आपणी सेज सुहांयदा। आपणा पल्लू आपे फड़या, दूसर कोए ना वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा खेल खिलांयदा। लाल रंग हरि निरँकारा, घर साचे आप रंगाईआ। नारी कन्त मेल भतारा, प्रिआ प्रीतम वेख वखाईआ। साचा सालू होए त्यारा, दीन दयालू आप कराईआ। आदि जुगादी अन्त ना पारावारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कोए ना जाणे आर पार किनारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। लाल रंग निरगुण धारा, सुते प्रकाश आप कराईआ। सचखण्ड निवासी आपे जाणे आपणी धारा, आप आपणे विच्चों प्रगटाईआ। करे खेल खेलणहारा, साची रचना रच वखाईआ। सचखण्ड दवारिउँ आवे बाहरा, सुन अगम्म समाईआ। सुन अगम्मी हो उज्यारा, पारब्रह्म ल्ए उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ भर भण्डारा, ब्रह्म विद्या इक्क जणाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर उज्यारा, विष्नूं विश्व रूप प्रगटाईआ। शंकर खेल विच संसारा, सतिगुर पूरा आप कराईआ। तिन्नां विचोला बण निरँकारा, त्रैगुण झोली इक्क भराईआ। एका शब्द शब्द जैकारा, धुन आत्मक आप सुणाईआ। चारे वेदां बण लिखारा, चारे मुख दए सालाहीआ। चारे जुग भरे भण्डारा, चारे खाणी वेख वखाईआ। चारे बाणी आपणी धारा, आप आपणा शब्द सुणाईआ। चारे वरन करे पुकारा, चार चारां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाईआ। लेखा हरि भगवन्त, भेव कोए ना पांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटांयदा। आपे नारी आपे कन्त, कन्त कन्तूहल नाउँ धरांयदा। आपे चोली चाढ़े रंग बसन्त, काया कपड़ वेख वखांयदा। आपे मणीआ आपे मंत, आपे शब्द रूप प्रगटांयदा। आपे जीव आपे जंत, लक्ख चुरासी आप समांयदा। आपे साध आपे सन्त, आदि अन्त वेख वखांयदा। आपे हउमे आपे हंगत, ख़िमां ग़रीबी आप हंढांयदा। आपे भुक्खा आपे नंगत, शाह सुल्तान आप हो जांयदा। आपे दर दर भिखारी बणे मंगत, आपे मंग्गयां भिछ ना पांयदा। आपे चोली चाढ़े साची रंगत, रंग रंगीला आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा।
❋
❋
लाल रंग हरि करतार, आपणा आप रंगाईआ। प्रगट करे विच संसार, गुर सतिगुर बूझ बुझाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, पीआ प्रीतम दए मिलाईआ। घर सुहञ्जणा खेल अपार, आदि निरँजणा आप कराईआ। दर्द दु:ख भय भञ्जणा पावे सार, नेत्र अञ्जणा एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात दए वड्याईआ। लाल रंग लोकमात, गुर सतिगुर आप चढ़ांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे मार झात, नेत्र नैण ना कोए दखांयदा। लेखा चुकाए दिवस रात, सवेर संझ ना कोए बणांयदा। हरिभगत सुणाए आपणी गाथ, आप आपणा नाम अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लाल रंग वण्ड वण्डांयदा। लाल रंग वण्डी वण्ड, वण्डणहार करतारा। भेव ना पाए कोई विच ब्रह्मण्ड, लिख लिख थक्का सर्ब संसारा। अन्त ना जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज दिसे ना पार किनारा। दिस ना आए विच नव खण्ड, सत्त दीप ना कोए उज्यारा। पुरख अबिनाशी आपणी सेजा सुत्ता दे कर कंड, नेत्र नैण ना कोए उग्घाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कारा। लाल रंग हरि सुल्तान, दर घर साचे आप वरतांयदा। जुगा जुगन्तर हो मेहरवान, जन भगतां झोली पांयदा। गुर सतिगुर देवे साचा दान, गुण निधान दया कमांयदा। जिस सखी मिल्या सच्चा काहन, तिस सालू लाल रंगांयदा। लक्ख चुरासी जीव जंत सर्ब पछताण, नेत्र दरस कोए ना पांयदा। कोटन कोटि रसना गाण, काया कोट ना कोए तुड़ांयदा। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, तिस जन आपणा रंग रंगांयदा। जुग जुग करे मात परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप उठांयदा। गुरसिख लग्गे ना दाग़, गुर सतिगुर आप धुआंयदा। गुरसिख ना होए काग, माणक मोती चोग चुगांयदा। गुरसिख उपजे इक्क वैराग, बिरहों तीर निराला अणयाला आप लगांयदा। गुरसिख जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेरा आप मिटांयदा। गुरसिख पकड़े आप वाग, साची सेवा सेव कमांयदा। गुरसिख तेरी सरन हरि साचा जाए लाग, लोकमात तेरी ओट रखांयदा। तेरे घर लग्गी बुझाए आग, आपणा अमृत मेघ बरसांयदा। तेरे मन्दिर गाए आपणा राग, आपणी धुन आप उपजांयदा। तेरा बणे सज्जण साक, आप कबीला ना कोए दखांयदा। तेरी धूढ़ी मंगे ख़ाक, सचखण्ड दुआरे आप टिकांयदा। आप चढ़ाए फड़ फड़ बाहों साचे राक, शब्द घोड़ा आप दौड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। गुरसिख माणक मोती हीरा लाल, सतिगुर पूरा कीमत पाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। दो जहान करे प्रितपाल, गुर पीर देण गवाहीआ। चारे बाणी करे पुकार, चारे खाणी दए मुकाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, दूसर दर ना कोए भुआईआ। जिस जन चाढ़े रंग लाल, उतर कदे ना जाईआ। कलिजुग बणया आप दलाल,
❋
❋
दिस किसे ना आईआ। शब्द सरूपी मारे एको छाल, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग इक्क अख्वाईआ। लाल रंग सच दरबारा, हरि साचा आप उपांयदा। जुग जुग रंगे विच संसारा, सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा। कलिजुग अन्तिम आई वारा, नानक निरगुण बोल सुणांयदा। कबीरा ऊँची कूके करे पुकारा, साचे लालण दर्शन पांयदा। वाहवा तेरा वसदा रहे दुआरा, दर तेरा इक्क सुहांयदा। दर दरवेश बणे भिखारा, एका मंगण मंग मंगांयदा। नानक पाया एका वारा, इकओंकारा वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी भर भण्डारा, साची वस्त हथ्थ फड़ांयदा। मिल्या मेल नार भतारा, निरगुण नारी नानक हरि हरि साचा कन्त मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रंगण आप चढ़ांयदा। नानक चढ़या रंग चलूल, चोला त्रैगुण आप रंगाया। एक अक्षर एका मूल, एका मन्त्र नाम सच दृढ़ाया। एका सेजा एका फूल, एका आसण सिँघासण सुहाया। एका कन्त इक्क कन्तूल, एका नारी नर नरायण प्रनाया। एका शब्द पंगूढ़ा रिहा झूल, पावा चूल ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। नानक मेला कन्त भतार, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पाया पुरख एकँकार, एका मेला साचे माहीआ। दो जहानां एका धार, एका रंग समाईआ। विछड़ ना जाए विच संसार, सगला संग आप निभाईआ। चाढ़े रंग अपर अपार, लाल गुलाला आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। चार जुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी धार, गुरमुख विरले दया कमांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों एका भगत ल्याए चरन दुआर, उच्ची कूक कबीर अल्हांयदा। बिन नानक ना करे कोई सच प्यार, सचखण्ड दुआरे मेल मिलांयदा। नानक कहे सच पुकार, लोकमात मात समझांयदा। कलिजुग अन्तिम आए वार, रैण अन्धेरी अन्धेरा छांयदा। ना कोई दिसे मीत मुरार, साक सैण ना कोए बणांयदा। नाता तुट्टे गुर पीर अवतार, साध सन्त ना कोए मनांयदा। पढ़ पढ़ बाणी ना करे कोए विचार, कलिजुग आपणा बाण लगांयदा। सर पाणी ना करे कोई ठंडा ठार, सरोवर अग्नी तत्त जलांयदा। जगत विद्या ना करे पार, बेड़ा मात ना कोए तरांयदा। वरन बरन होयण ख्वार, साची सरन ना कोए रखांयदा। हरन फरन ना खुल्ल्हे किवाड़, साध सन्त जूठ झूठ मुख रखांयदा। प्रगट होवे निहकलंक कल कल्की अवतार, जोती जामा वेस वटांयदा। सम्बल नगर होया उज्यार, साढे तिन्न हथ्थ लेख लखांयदा। गोबिन्द मीता बेऐब परवरदिगार, एका नाअरा आप सुणांयदा। शब्द खण्डा फड़े सच कटार, सच सुल्तान हथ्थ उठांयदा। पंज शैतानां मारे मार, जगत विकारा मेट मिटांयदा। भगत दुआरा मंगे बण भिखार, एका अल्फ़ी अल्फ़ आप हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
❋
❋
धर, आप आपणी दया कमांयदा। चौथे जुग हरि अवतारा, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, साचा हुक्म सुणांयदा। शाही लशकर ना कोए घोड़ अस्वारा, तीर तलवार ना हथ्थ उठांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटारा, दो जहानां आप चलांयदा। लक्ख चुरासी मारे मारा, मारनहारा दिस ना आंयदा। कागद कलम ना लिखणहारा, सत्त समुंदर मस्स बसुधा धार ना कोए धरांयदा। आदि अन्त ना पारावारा, साध सन्त सर्ब कुरलांयदा। आपणी मित गत जाणे आप निरँकारा, दूसर संग ना कोए रलांयदा। कलिजुग खेल करे अपारा, ख़ालक ख़लक वेख वखांयदा। उच्ची कूके बोले नाअरा, ऐनलहक हक मिलांयदा । तन वेस करे शंगारा, महिबान मेहरबान आपणा मेल मिलांयदा। मक्का काअबा दो दो आबा दए हुलारा, चौदां तबकां फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटांयदा। भेख वटाया इलाही नूर, जल्वा नूर विच वखाईआ। आपे वसे कोहतूर, आपे बैठा मुख छुपाईआ। आपे होए हाज़र हज़ूर, हज़रत नूह आप हो जाईआ। आपे बख्शे सच ज़हूर, शाह ग़फ़ूर वड वड्याईआ। आपे नेड़े आपे दूर, आपे हुजरा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा दए समझाईआ। आपणा लेखा बण मलाह, लोकमात समझांयदा। नबी रसूलां देवे सच सलाह, अमाम अमामा रूप वटांयदा। फड़ फड़ पाए आपणे राह, कलमी कलमा आप पढ़ांयदा। आपे बिस्मिल रूप हो जाए समा, आप आपणा रूप आप प्रगटांयदा। आपे राणी अल्ला नाउँ धरा, आपणा सालू आप रंगांयदा। लाल रंग इक्क चढ़ा, साची मैहन्दी हथ्थ लगांयदा। अमाम मैहन्दी वेस वटा, वेस अवल्ला आप करांयदा। उम्मत उम्मती वेख वखा, सम्मत सम्मती लेख चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग इक्क समझांयदा। मुहम्मद उपजी एका आस, बेऐब आप उपजाईआ। परवरदिगार बुझाए प्यास, बेपरवाह वड वड्याईआ। एका कलमा इक्क स्वास, एका आयत दए पढ़ाईआ। एका करे बन्द ख़लास, बन्दा बन्दीख़ाना ल्ए तुड़ाईआ। एका करे दरगाह साची वास, वसल महबूब इक्क वखाईआ। एका पढ़े सच निमाज़, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। मुहम्मद तक्कया जल्वा इलाही, एका रंग समाया। चार यार मिलाया बण मलाही, साचा मेला मेल मिलाया। नूरी नूर वसे एका थाँईं, थान थनंतर इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात मार झात, चौदां लोक रक्खे आपणे ख़ात, चौदां तबकां वेखे इक्क बरात, मुहम्मद बंधाया साचा नात, अल्ला राणी नाल प्रनाईआ। अल्ला राणी जुड़या जोड़, लालण लाल रंग रंगाया। शाह सवारा चढ़या साचे घोड़, मौली मैहन्दी गाना हथ्थ बंधाया। साची तसबी आपणी लई तोड़, मन का मणका आप फिराया । मिट्ठा करया रीठा
❋
❋
कौड़, अमृत रस आप भराया। दर्शन दीआ हरि हरि दौड़, आप आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप दरसाया। मुहम्मद वेख्या लाल रंग, बसुधा सुध रहे ना राईआ। चौदां तबक नच्चया बण मलँघ, अल्ला राणी नाल नचाईआ। चौथा यार नाल रिहा नरायण सिँघ कंग, हथ्थ कंगण आप बंधाईआ। जुग जुग मुक्के ना किसे दा पन्ध, ना कोई पान्धी आपणे कदम गणाईआ। चार वरनां सुणाउँदा आया आपणा छन्द, हक हकीकत वेख वखाईआ। आपे वसया परमानंद, निजानंद रूप वटाईआ। जिस जन ढाए भरमां कंध, एका जल्वा नूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग दए वड्याईआ। लाल रंग हरि आप चढ़ाया, दूसर होर ना कोए रंगांयदा। मुहम्मद जल्वा आप वखाया, तूर नाद नाद वजांयदा। सच सरोवर आप रड़्हाया, भर प्याला मदि प्यांअदा। सच सुराही हथ्थ उठाया, नूर इलाही सेव कमांयदा। आउँदा जांदा दिस ना आया, वेस अवेसा वेस धरांयदा। जिस जन आपणा कलमा आप दए सुणाया, तीस बतीस शरअ शरीअत आयत ना कोए सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगांयदा। मुहम्मद तक्कया लाल अनमोला, सुध रही ना राईआ। आपणा चुकया जाए ना डोला, चार कुहार रिहा बुलाईआ। परवरदिगार खेले होला, लोकमात वेख वखाईआ। करबला बणया आप विचोला, एका रंगण रंग वखाईआ। सुणाया आपणा साचा ढोला, दे मति गया समझाईआ। चौदां सद रहे रौला, मौला मेल ना कोए मिलाईआ। सदी चौधवीं बदले चोला, अमाम अमामा वडा शहनशाहीआ। लोकमात सुणाए एका ढोला, चार जुग किसे हथ्थ ना आया, एका रंग ना कोए वखाईआ। नानक बणया साचा तोला, तेरां तेरां तेरी धार चलाईआ। बिन हरि हरि जी करे ना कोई भार हौला, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। कृष्न होया कला सोलां, अर्जन बणया रथ रथवाहीआ। कलिजुग अन्तिम पुरख अबिनाशी शब्द सरूपी मारे गोला, ना सके कोए बचाईआ। जन भगतां अंदर आपणा मन्दिर आपे खोल्हा, आपणा पर्दा दए गुआईआ। सोहँ गाए साचा ढोला, हँ ब्रह्म मेल मिलाईआ। काया रंगे साचा चोला, लाल रंग इक्क वखाईआ। सृष्ट सबाई खेडे होला, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा चोला रंग रंगाया, निरगुण सरगुण तन पहनाया, अंदर आपणा डेरा लाया, वाहवा मन्दिर इक्क सुहाया, लुहार तरखाण ना किसे बणाया, ना कोई बाढी संग रखाईआ। लाल रंग हरि निरँकारा, कलिजुग अन्तिम आप रंगांयदा। सत्त रंग निशाना कर प्यारा, नवां खण्डां आप समझांयदा। गुरसिखां करे पार किनारा, नौ दुआरे पन्ध मुकांयदा। दरस दिखाए खोल्ह किवाड़ा, रातीं सुत्तयां आप उठांयदा। धुरदरगाही एका लाड़ा, लोकमात वेख वखांयदा। गुरसिख प्रनाए साची नारा, साची सखीआं वेख वखांयदा ।
❋
❋
आवण जावण तोड़ण विच संसारा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। लेखे लाए साढे तिन्न हथ्थ मुनारा, माया ममता मोह गुआंयदा। इक्क वखाए सच दुआरा, दरगाह साची आप सुहांयदा। सचखण्ड निवासी बण सिक्दारा, साचा हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां करे वड वड भाग, फड़ फड़ हँस बणाए काग, कागों हँस आप उडांयदा। वडभागी हरि पाया, पारब्रह्म सुल्तान। जगत झूठा पन्ध मुकाया, मिटया आवण जाण। हरि साचा कन्त हंढाया, सुंञी सेज ना होए दो जहान। प्रिआ प्रीतम गले लगाया, आप आपणे ल्ए पछाण। लक्ख चुरासी मुख भुआया, करवट बदले ना गुण निधान। साची सखीआं आप हंढाया, पुरख अबिनाशी साचा काहन। घर घर बंसरी नाम वजाया, धुनी राग सुणाए साचे कान। गुआल बाला रूप वटाया, गुरसिख गऊआं चारे विच बीआबान। साचा मुक्ट सीस टिकाया, बणया शाहां दा शाह सुल्तान। सत्त रंग निशाना इक्क उठाया, मेट मिटाए बेईमान। लाल रंग इक्क रंगाया, गुरसिख सारे ख़ुशी मनाण। घर सुहञ्जणा पुरख अबिनाशी वर घर पाया, नाता तुटा जीव जहान। चौथे जुग चौथी लांव, चौथे घर आप दुआया, ग्रन्थी पन्थी ना सकण पछाण। पुरख अबिनाशी सभ ने गाया, दरस किसे ना देवे आण। कलिजुग साचा वक्त सुहाया, सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े मेले आण। राम कृष्न आप घलाया, ईसा मूसा कर परवान। मुहम्मद कलमा आप पढ़ाया, चाली बरस मेट शैतान। नानक मेला सहिज सुभाया, दर घर साचे खेल महान। पूत सपूता इक्क उपजाया, गुर गोबिन्द नौजवान। सन्तां भगतां आप समझाया, काया अंदर खोल्ह दुकान। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, शब्द सरूप हरि भगवान। जोती जामा खेल खलाया, पंज तत्त ना कोए निशान। गुरसिखां रंग चढ़ावण आया, आप आपणा कर ध्यान। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वेख वखाया, वण्ड ना पाए शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी अञ्जील कुरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लाल रंग करे प्रधान। लाल रंग कर प्रधान, सतिजुग साचा दए वखाईआ। चार वरन चार कुंट लक्ख चुरासी सारे गाण, एका एक करे पढ़ाईआ। जन भगतां देवे एका दान, दाता दानी हरि अख्वाईआ। गुरसिख अन्तिम मिले मेल श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची चोली आप रंगाईआ। गुरसिख तेरी प्रेम रत, लाल रंग रंगाया। तेरी अन्तिम रक्खे पति, तेरा तेरे दुआरे आया। तेरा धीरज तेरा सति, तेरा रथ दए चलाया। तेरी बुध तेरी मत, गुरमति दए समझाया। तेरा बीज़ तेरे वत, तेरी काया दए बजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया क्यारी इक्क वखाया। काया क्यारी लाए केसर, निहकर्मी कर्म कमाईआ । मस्तक टिक्का लग्गे थनेसर, धरत धवल वड वड्याईआ। लेखा जाणे ना ब्रह्मा विष्नूं महेष महेषर, चार वेद भेव ना पाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग इक्क वड्याईआ। लाल रंग हरि उपजंदड़ा, निरगुण निरगुण धार। लोकमात खेल खलंदड़ा, सन्त भगत भगवन्त करे प्यार। गुरमुख साचे वेख वखंदड़ा, नाता तोड़े नर नार। आप आपणे अंग लगंदड़ा, अंगीकार करे करतार। भाण्डा भरम भउ भनंदड़ा, दूई द्वैती देवे मार। एका साचा शब्द सुणंदड़ा, दिवस रैण रहे धुन्कार। जगत जंजाला तोड़ तुड़ंदड़ा, लेखा चुक्के तट किनार। ख़ुशी ग़म एका रंग वखंदड़ा, हरिसंगत कर प्यार। सम्मत सोलां राह चलंदड़ा, गुरसिख रोवे ना ज़ारो ज़ार। लाल रंग इक्क चढ़ंदड़ा, चौवी मग्घर दिवस विचार। सच मलाह आप अख्वंदड़ा, भर भर बेड़ा लाए पार। जो जन साची सेव कमंदड़ा, मानस जन्म ल्ए संवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तन करे शंगार। सच शंगार लाल रंगण, रंग रंगीला आप कराईआ। गुरसिख पाया साचा कंगण, राम नाम आप घड़ाईआ। दूजे दर ना गया मंगण, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। मनमुक्ख जीव दर ते संगण, नेत्र दिसे ना बेपरवाहीआ। बिन गुरसिख ना सुहाए कोई आपणा अंगण, घर बंक ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंग इक्क वखाईआ। लाल रंग हरि चढ़ाया, एका भट्ठी नाम तपांयदा। त्रैगुण माया भट्ठी हेठां डाहया, इक्की जेठ लिख्त लिखांयदा। नां थेह वाला नाम वड्याआ, आप आपणा रंग रंगांयदा। सोलां साल तपदा रिहा कड़ाहया, पुरख अबिनाशी जोती लम्बू आपे लांयदा। सम्मत सतारां पहली चेत दिवस सुहाया, साचा ताज सीस टिकांयदा। लोकमात शाह पातशाह बण के आया, संसा रोग सर्ब चुकांयदा। आपणी हथ्थीं गुरमुखां तन नाम चोला दए पहनाया, फड़ हथ्थीं ना कोए लांहयदा। सम्मत सत्तरां हाढ़ सतारां दिवस दए सुहाया, कवण रंग सूरा सरबंग जन भगतां आप चढ़ांयदा। सचखण्ड निवास पुरख अबिनाश आपे सोए आत्म सेजा लँघ, सच पलँघ आप सुहांयदा। कलिजुग भन्ने काची वंग, गुरसिख कंगण आप पहनांयदा। दाता दानी सूरा सरबंग आप आपणी दया कमांयदा। शब्द वजाए नाम मृदंग, आपणी इच्छया मरदाना रूप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, रंग अवल्ला इक्क इकल्ला एकओंकार आप चढ़ांयदा। चढ़या रंग रंग मजीठ, उतर कदे ना जाईआ। सतिगुर मिल्या इक्क अणडीठ, जगत नेत्र दिस ना आईआ। जगत पीसण आपे पीठ, पीसण पीस रिहा सेव कमाईआ। निरगुण हो हो वसया चीत, सरगुण भेव ना जाणे राईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी ल्ए तराईआ। जो जन गाए सुहागी गीत, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ। पारब्रह्म मिले प्रभ साचा मीत, मीत मुरारा साचा फेरा पाईआ। इक्क रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। सीस सुहाए पीतम्बर पीत, जस अप जस आप कराईआ। आपे जाणे आपणी रीत, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। साचा वेहड़ा काया काअबा मन्दिर मसीत,
❋
❋
गुरदुआरा इक्क वखाईआ। जिस जन सतिगुर मिल्या इक्क अतीत, त्रैगुण नाता दए तुड़ाईआ। काया करे ठंडी सीत, लाल रंग दए वखाईआ। मानस जन्म गए जीत, जो जन आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे एका दान, जीआ दान झोली पाईआ।