२ जेठ २०१७ बिक्रमी जगीर सिँघ दे घर पिण्ड सोल्ह ज़िला गुरदास पुर
सो पुरख निरँजण सद मेहरवान, हरि दाता बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण सच निशान, आदि जुगादि झुलाईआ। इकओंकारा नौजवान, नर हरि ना मरे ना जाईआ। आदि निरँजण जोत महान, परम पुरख आप जगाईआ। श्री भगवान साचा दान, तख्त निवासी आप वरताईआ। अबिनाशी करता खेल महान, इक्क इकल्ला आप कराईआ। पारब्रह्म प्रभ गुण निधान, गुणवन्ता वड वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, महल्ल अटल उच्च मिनार इक्क वखाईआ। दूसर दिसे ना कोए निशान, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। आपे गोपी आपे काहन, आपे सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा रंग रंगाईआ। सो पुरख निरँजण हरि हरि दाता, एका रंग समांयदा। हरि पुरख निरँजण शब्द ज्ञाता, धुन अनादी नाद वजांयदा। एकँकारा गाए आपणी गाथा, बोध अगाध आप अख्वांयदा। श्री भगवान सगला साथा, दर घर साचे आप निभांयदा। अबिनाशी करता आपे खेले खेल तमाशा, मंडल रास आप रचांयदा। पारब्रह्म दर घर साचे कर वासा, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा जोत प्रकाशा, निरगुण नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकारा खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। सो पुरख निरँजण सोभावन्त, हरि पुरख निरँजण वड वड्याईआ। एकँकारा आदि अन्त, आदि निरँजण सोभा पाईआ। श्री भगवान साचा कन्त, अबिनाशी करता सेज हंढाईआ। पारब्रह्म बणाए आपणी बणत, दूसर संग ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दुआरा महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। आपे आदि आपे अन्त, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, करनी करता नाउँ धरांयदा। करनी करता करने योग, दूसर अवर ना कोए वखांयदा। निरगुण निरगुण करे भोग, सच संजोग आप हंढांयदा। आपे वसे आपणे लोक, दो जहानां आप समांयदा। आपे शब्द सच सलोक, राग तराना आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, थिर घर साचे आसण लांयदा। थिर घर साचा सच महल्ला, सो पुरख
❋
❋
निरँजण आसण लांयदा। हरि पुरख निरँजण आप आपणा फड़ाए पल्ला, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। एकँकारा मार्ग लाए आप सुखल्ला, साचा पौड़ा आप वखांयदा। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बला, बाती तेल ना कोए टिकांयदा। श्री भगवान सच संदेश एका घल्ला, नर नरायण हुक्म सुणांयदा। अबिनाशी करता आपणी जोती आपे रला, त्तत्व तत्त ना कोए दिखांयदा। पारब्रह्म आपे जाणे आपणा वल छला, अछल अछल आप हो जांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क मुनारा नेहचल धाम अटला, निरगुण दाता आप वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण सच सुल्तान, बैठणहारा हरि मेहरवान, दूसर दर ना कोए उपांयदा। सो पुरख निरँजण सच सुल्ताना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे एका पद निरबाणा, निर भय आपणा नाउँ रखाईआ। एकँकार खेल महाना, जूनी रहित वड वड्याईआ। अबिनाशी करता गुण निधाना, अवगुण विच ना कोए टिकाईआ। श्री भगवान वड बलवाना, जोद्धा सूरबीर इक्क अख्वाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे दर दरबाना, दर दरवेश अलक्ख जगाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क मकाना, चार दीवार ना कोए रखाईआ। थिर घर वासा पुरख अबिनाशा, घर घर विच आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर सुहञ्जणा जोत जगाए आदि निरँजणा, नूर नुराना नूर धराईआ। सो पुरख निरँजण साचा नूर, निरगुण आपणा आप धरांयदा। हाज़र हज़ूर, हरि हरि आपणा वेस वटांयदा। एकँकारा आसा मनसा पूर, आपणी आसा आसा विच रखांयदा। आदि निरँजण जोत जगाए हाज़र हज़ूर, दर घर साचे आप रखांयदा। श्री भगवान आपे वसे नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणांयदा। अबिनाशी करता आपे चाढ़े आपणा रंग गूढ़, लाल गुलाला रंग रंगांयदा। पारब्रह्म मंगे साची धूढ़, आपणी धूढ़ी आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि हरि वसे साचा कन्त, नर हरि वड्डी वड्याईआ। नर हरि नरायण पुरख भतारा, पारब्रह्म अख्वांयदा। सचखण्ड सुहाए एका दुआरा, सच सिँघासण आसण लांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्मी हुक्म सुणांयदा। धुर फ़रमाणा बोल जैकारा, शब्द अनादी नाद वजांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारा, कागद कलम ना लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे साचे घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। दर दरवाज़ा परवरदिगार, दरगाह साची आप खुल्हाईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। जल्वा नूर नूर उज्यार, नूर नुराना शहनशाहीआ। साचे तख्त सोहे सच्ची सरकार, सीस जगदीश वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा बंक उपाईआ। बंक दुआरा हरि सुहाए, भेव कोए ना पांयदा। सचखण्ड दुआरा जोत जगाए, जोती जोत डगमगांयदा।
❋
❋
सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ धराए, हरि पुरख निरँजण गीत सुहागी आपे गांयदा। एकँकारा सगन मनाए, आप आपणे रंग रंगांयदा। आदि निरँजण एका रूप दरसाए, रेख भेख ना कोए वटांयदा। अबिनाशी करता दर दरवेश फेरी पाए, श्री भगवान मेल मिलांयदा। पारब्रह्म निउँ निउँ दर दुआरे आपणे सीस झुकाए, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। शाह सुल्तान आप बण जाए, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। एका वस्त हथ्थ उठाए, नेत्र नैण ना कोए दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड खेल अवल्ला, करे कराए इक्क इकल्ला, एका एक एक अख्वांयदा। एका पुरख अगम्म अपार, दर घर घर साचे आसण लांयदा। आप सुहाए सच दरबार, दर दरबारी वेस वटांयदा। छत्र झुलाए एकँकार, सेवक साची सेव कमांयदा। शाहो भूप बण सिक्दार, चोबदार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरगाह साची साचा घर, एका वसे हरी हरि, हरि हरि आपणा नाउँ धरांयदा। हरि हरि आपणा नाउँ रक्ख, नर निरँकार आप वड्याईआ। साचे मन्दिर हो प्रतक्ख, हरि मन्दिर दए सुहाईआ। निरगुण अंदर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर निरगुण विच्चों निरगुण होया वक्ख, निरगुण निरगुण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सर्बकला समरथ, अकल कल वड वड्याईआ। अकल कला हरि भगवाना, एका रंग समांयदा। सचखण्ड दुआरे गाए इक्क तराना, आप आपणा नाद वजांयदा। एका हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दी धार बंधांयदा। मात पित कर निशाना, पूत सपूता आप अख्वांयदा। पंज तत्त ना कोए ज्ञाना, ब्रह्म मति ना कोए धरांयदा। रत्ती रत्त ना कोए पछाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरगाह साची वण्डे वण्ड, वण्डणहारा आप अख्वांयदा। वण्डणहारा पुरख अकाल, आप आपणी वण्ड वण्डाईआ। सचखण्ड दुआरे हो दयाल, दयानिध आप अख्वाईआ। लेखा जाणे काल महांकाल, अवल्लड़ी चाल आप चलाईआ। आप आपणा तोड़ जंजाल, आपणा बन्धन दए गंवाईआ। आपणे सरोवर मारे उछाल, आपणा माणक ल्ए उठाईआ। आप सुहाए साचा ताल, अमृत आपणा नाउँ वखाईआ। आप उपजाए आपणा लाल, शब्द दुलारा आप साचा नाउँ रखाईआ। आपे बणे हरि दलाल, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे आपणा तत्त दए ढाल, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर एका वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग ना कोए वखाईआ। आपणे अंदर आपे वड़या, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। सो पुरख निरँजण दर दरवेश हो हो अग्गे खड़या, निरगुण निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। हरि पुरख निरँजण आपणी विद्या आपे पढ़या, बावन रूप ना कोए धरांयदा। एकँकारा आपणा फड़े आपे लड़या, आपणी ओट आप रखांयदा। आदि निरँजण अग्नी तत्त
❋
❋
कदे ना सड़या, जोती जोत डगमगांयदा। श्री भगवान ना कोई भन्ने ना किसे घढ़या, भन्नण घढ़णहार आप हो जांयदा। अबिनाशी करता साचे पौड़े आपे चढ़या, सचखण्ड दुआरे डेरा लांयदा। पारब्रह्म नर नरेश नरायण नरया, नर हरि हरी आपणा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे आपणा वर, आपणी इच्छया आपे भिच्छया झोली पांयदा। साची भिच्छया हरि भगवन्त, आपणी आपे झोली पाईआ। दरगाह साची बणया नारी कन्त, निरगुण निरगुण सेज हंढाईआ। सचखण्ड दुआरा बणाई बणत, ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना राईआ। आपणा चाढ़े आपे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आपणी धुन उपजाए आपणा मंत, शब्द शब्दी नाउँ रखाईआ। ना कोई साध ना कोई सन्त, सति सतिवादी बैठा जोत जगाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, आप आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड हरि हरि वसया, आदि जुगादी फिरे नस्सया, आप आपणी सेव कमाईआ। साची सेवा हरि निरँकार, दर घर साचे आप कमांयदा। आपणा रूप कर त्यार, आप आपणे विच रखांयदा। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखांयदा। आप बणाए सच्चा घर बार, सचखण्ड दुआरा नाउँ धरांयदा। घर विच घर कर त्यार, थिर घर आपणा आसण लांयदा। चार कुंट दहि दिशा दिसे ना कोई दुआर, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा आपे वेख, आपणी ख़ुशी मनाईआ। आपणा धारया आपे भेख, मात पित ना कोए बणाईआ। आपणा लिख्या आपे लेख, कागद कलम ना रक्खे कोई छाहीआ। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई हरि हरि मूंड मुंडाईआ। गणपति ना कोए गणेश, ब्रह्मा विष्न शिव इष्ट ना कोए जणाईआ। इक्क इकल्ला आप आपणी करे आदेस, आप आपणा सीस झुकाईआ। जुगा जुगन्तर रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर कर पसारा आपे जाणे आपणी कारा, करता पुरख आप अख्वाईआ। करता पुरख करनहारा, आपणी करनी किरत कमांयदा। आपणे घर हो उज्यारा, आपणा दीपक आप जगांयदा। आपणे घर भर भण्डारा, आप आपणा नाउँ वखांयदा। आपणे घर बण वणजारा, आप आपणा वणज करांयदा। आपणे घर बण वरतारा, हरि आपणा हट्ट चलांयदा। आपे वस्त रक्खे इक्क थारा, थिर घर साचे खेल खिलांयदा। निरगुण बन्न्हे निरगुण धारा, निरगुण रंग रंगांयदा। निरगुण हुक्म सच्ची सरकारा, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। निरगुण बोल सच जैकारा, साचा नाअरा एका लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, खेले खेल नारी कन्त, कन्त कन्तूहल आपणा रूप वटांयदा। कन्त कन्तूहल पारब्रह्म, घर साचे वज्जे वधाईआ। ना मरे ना पए जम्म, लक्ख चुरासी ना कोए भुआईआ। करे कराए
❋
❋
आपणा कम्म, आपणी करनी आप कराईआ। ना ख़ुशी ना कोई ग़म, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। ना कोई पवण स्वासी ल्ए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, तारा मंडल ना कोए दखाईआ। ना कोई गंधर्ब ना कोई गण, करोड़ तेतीसा वेख वखाईआ। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। ना कोई त्रैगुण माया ममता वसे तन, ना कोई डन्न रखाईआ। ना कोई जननी जणे जन, मात गर्भ ना कोए टिकाईआ। ना कोई बुध मति ना दिसे मन, पंज तत्त ना कोए हंढाईआ। ना कोई दिसे मुख नक्क कन्न, गीत गा ना कोए सुणाईआ। पुरख अबिनाशी आपणे घर नर हरि आपणा बेड़ा आपे बैठा बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। निरगुण कन्त निरगुण नारी, निरगुण आपणा आप प्रनाया। निरगुण महल्ल निरगुण अटारी, निरगुण आपणी सेज विछाया। निरगुण तत्त निरगुण शंगारी, निरगुण कमलापत वेख वखाया। निरगुण पाए आपणी सारी, आप आपणा पर्दा लाहया। निरगुण करे इक्क प्यारी, पीआ प्रीतम आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सगन मनाया। सगन मनंदड़ा हरि हरि काहन, दरगाह साची वेख वखाईआ। आपणे दर दुआर होए प्रधान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणा देवे सच फ़रमाण, साचा हुक्मी हुक्म अल्हाईआ। लालण रंगे लाल रंग महान, दीन दयाला हरि गोपाला आपणा रूप आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर हो उज्यार, करे खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी चाल चलाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी चाल, हरि साचा सच चलांयदा। शब्द सरूप वजाए ताल, नाद अनादी राग अल्हांयदा। आपणी घाल आपे घाल, आप आपणी सेव कमांयदा। आपे करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण खेल तमाशन आप करांयदा । खेल तमाशा सच्ची रहिरास, दर घर साचे आप वखाईआ। दाता दानी सर्ब गुणतास, गुणवन्त बेपरवाहीआ। आपणी पूरी करे आस, आपणी तृखा आप बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द सुत ल्ए उठाईआ। उठ सुत नौजवान, हरि साचा आप उठांयदा। हथ्थ फड़ाए सच निशान, दरगाह साची आप झुलांयदा। मेरी तेरी एको आण, एका रंग रंगांयदा। मेरा हुक्म धुर फ़रमान, तेरी धार बंधांयदा । तूं पूत सपूता बण नादान, हउँ तेरा बिरद रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द आप वड्यांअदा। हरि शब्द बलकार, पुरख अबिनाशी आप उठाया। देवे वड सच्ची सरकार, साचा लहिणा झोली पाया। तेरी वण्ड अपर अपार, निरगुण निरगुण दए समझाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल ल्ए उसार, तेरा मंडल
❋
❋
वेख वखाया। तेरी रसन बणाए रवि ससि सतार, बंस सरबंसा नाउँ रखाया। तेरी जोत जगे अपार, तेरे घर होए रुशनाया। पारब्रह्म करे प्यार, साची सेज आप हंढाया। एका मन्दिर कर त्यार, हरि हरि जू डेरा लाया। तेरा भरे सति भण्डार, सच भण्डार आप वरताया। निराकार होए साकार, निरगुण सरगुण वेस कराया। विष्न रूप अपर अपार, आप आपणा ल्ए प्रगटाया। कँवल नैण कर उज्यार, नैण नैणां विच रखाया। आप आपणा कर पसार, आप आपे वेख वखाया। विष्नूं अंदर अमृत धार, नाभी कँवल आप उपजाया। खिले कँवल होए गुलज़ार, ब्रह्म ब्रह्म ल्ए प्रगटाया। ब्रह्म बोले इक्क जैकार, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाया। घर साचे बैठ सच्चे दरबार, साची वण्डण इक्क रखाया। चारे बाणी कर त्यार, तुरीआ नाद इक्क सुणाया। चारे जुग कर वरतार, चारे खाणी ल्ए उपाया। चार वरनां भर भण्डार, चार मुख दए सलाहया। चार वेदां ल्ए उच्चार, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। अछल अछल आप निरँकार, दिस किसे ना आया। आपे शंकर बन्न्हे धार, धूंआँधार वेख वखाया। सुन्न अगम्म हो उज्यार, आपणा नूर ल्ए चमकाया। एका शब्द भर भण्डार, त्रै त्रै दए वरताया। त्रै त्रै वेस करे सच्ची सरकार, त्रैगुण आपणा तत्त रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि हरि ब्रह्मादि, ब्रह्म ब्रह्म वेख वखाया। पारब्रह्म ब्रह्म पाया, घर ब्रह्मे वज्जी वधाई। विष्नूं वेखण आया, विष्नूं आपणा नाउँ धराई। आपे देवे रिज़क सबाया, राज़क रहीम आप हो जाई। आपे ल्ए अन्त खपाया, शंकर हथ्थ त्रसूल उठाई। आपणा बुरज आपे ढाया, आप आपणा खेल खलाई। आपे त्रैगुण लड़ फड़ाया, रजो तमो सतो करी कुड़माई। आपे पंज तत्त मेल मिलाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा अंक बणाई। आप आपणा कर प्रवेश, दर दरवेश खेल खलाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त कर पसारा, खेले खेल एकँकारा, सो पुरख निरँजण रक्खे साची धारा, हरि पुरख निरँजण शब्द अनादी रिहा उच्चारा, आप आपणा नाद वजाई। पंज तत्त हरि हरि घाढ़ण घढ़या, त्रैगुण मेल मिलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव आपे फड़या, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आपणा अक्खर आपे पढ़या, अक्खर वक्खर आप सुणांयदा। आपणे मन्दिर आपे खड़या, आप आपणा दरस दिखांयदा। आपणे घर आपे लड़या, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणे दर हीरे माणक मोती लाल जवाहर आपे जड़या, हरि मन्दिर आप समांयदा। आपणे घर आपे वसे डूँग्घी गारया, अन्ध अन्धेरा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त कर प्रधान, लोकमात वखाए इक्क निशान, जगत निशान आप झुलांयदा। पंज तत्त काया गढ़्ह कर त्यार, त्रैगुण बन्धन पाया। पंचम पंच कर जैकार, पंच राग नाद वजाया। पंचम काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पंचम मेला सहिज सुभाया। पंज दस करे विचार, हस्स हस्स वेख वखाया।
❋
❋
मति बुध दे आधार, निरगुण आपणी वण्ड वखाया। मन मनूआ कर सिक्दार, नौ दुआरे तख्त सजाया। करे खेल आप निरँकार, आपणी रचना वेख वखाया। घर विच घर कर पसार, बज़र कपाटी कुण्डा लाहया। सुखमन टेढी बंक कर त्यार, साची पौड़ी आप छुपाया। अमृत सरोवर भर भण्डार, आपणा कुण्ड रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सोहे सच्चा दरबार, आत्म सेजा इक्क आधार, दर घर साचा आप सुहाया। आत्म सेजा खेल अपारा, हरि साचा सच कराईआ। नाद शब्द सच्ची धुन्कारा, हरि बह बह मंगल गाईआ। प्रकाश आकाश कर उज्यारा, वास निवास आप वखाईआ। पवण स्वास ना ल्ए हुलारा, दास दासी आप जणाईआ। निज घर वास निज आत्म करे प्यारा, ईश जीव वड वड्याईआ। जगदीश सोहे सच दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पारब्रह्म हरि हरि मेला कन्त भष्तारा, हरि साचा कन्त आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण अंदर निरगुण वड़, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। निरगुण सरगुण हरि हरि मेला, लोकमात कराया। लक्ख चुरासी गुरू गुर चेला, गुर हरि हरि रूप वटाया। जुगा जुगन्तर सज्जण सुहेला, साकी आपणा नाउँ धराया। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, वेद कतेब भेव ना आया। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, लोकमात वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी कर त्यार, मानस मनुक्ख कर प्यार, रूप अनूप आप दरसाया। रूप अनूपा शाहो भूपा, हरि सतिगुर पुरख अख्वांयदा। वसणहारा चारे कूटा, दहि दिशा फेरी पांयदा। आपे लाए आपणा बूटा, आपे जड़्ह उखड़ांयदा। आपे लेखा जाणे जूठा झूठा, सच सुच्च आप वरतांयदा। आपे करे ख़ाली ठूठा, भर प्याला आपे हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे वर, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, ब्रह्मा विष्न शिव करे जणाईआ। चारे जुग वरते आपणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दो जहानी साचा राणा, पातशाह आप अख्वाईआ। लोकमात सन्त भगत करे प्रधाना, आप आपणा गीत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिन्नां देवे एका वर, एका सिख्या सिख समझाईआ। तिन्नां सुत कर ध्यान, हरि साचे सच सुहाया। चार वेद जगत ज्ञान, ब्रह्मे विद्या इक्क पढ़ाया। विष्नूं तेरा रक्खे माण, सच भण्डारा आप वरताया। शंकर तेरी एका कान, बाशक तशका वेख वखाया। सांगोपांग सेज कर परवान, आप बैठा आसण लाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ब्रह्मे मनवन्तर तेरा झुलदा रिहा निशान, पुरख अबिनाशी आप झुलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर चले मात दुकान, चौदां हट्ट वेख वखाया। जुग जुग होए आप मेहरवान, आपणा रूप ल्ए प्रगटाया। निरगुण सरगुण देवे माण, जोत शब्द शब्द जोत विच टिकाया। आपे राम होए बलवान, आपे
❋
❋
रावण दहिसिर घाया। आपे वेखे गोपी काहन, दुष्ट हँकारी मेट मिटाया। आपे भगतां करे परवान, ग़रीब निमाणे गले लगाया। आपे कलिजुग वेखे कूड़ निशान, कूड़ा डंका जगत सुणाया। आपे ईसा मूसा हो प्रधान, काला सूसा तन वखाया। आपे अञ्जील कुरान गाए गाण, तीस बतीसा आप समाया। आपे संग मुहम्मद चार यारी देवे धुर फ़रमाण, अल्ला राणी मता आप पकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा शब्द सच संदेश, आप सुणाए नर नरेश, सचखण्ड बैठा हुक्म सुणाया। साचा हुक्म साचा शाह, हरि साचा सच सुणांयदा। जुगा जुगन्तर बणे मलाह, जुग जुग बेड़ा आप तरांयदा। जन भगतां देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, साची माणक मोती चोग चुगांयदा। दरगाह साची रखाए साचा थाँ, थान थनंतर इक्क वड्यांअदा। करे कराए सच न्याँ, हँकारी दुष्टां आप खपांयदा। कलिजुग खेड़ा वेखे नगर ग्रां, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फोल फुलांयदा। नानक निरगुण गया सुणा, बिन हरि कोए ना पार लँघांयदा। एका मन्त्र गया जणा, नाम सति सर्ब पढ़ांयदा। ऊँच नीचां एका रंग रंगा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका धाम बहांयदा। एका कलमा नबी गया लिखा, जगत रसूल आप वड्यांअदा। महिबान बीदो बीखैर या अल्ला बणे सच मलाह, चौदां तबकां बेड़ा आप तरांयदा। एका जोती दस दस नाउँ रखा, नूरो नूर नूर आप धरांयदा। शब्द अगम्मी हुक्म सुणा, सृष्ट सबाई आप जगांयदा। कलिजुग अन्तिम वेला जाए आ, चारों कुंट अन्धेरा छांयदा। नाता तुटे पुतर माँ, पिता पूत ना वेख वखांयदा। ना कोई दिसे भैण भ्रा, भैणा भईआ ना संग रलांयदा। बुध बबेकी काग वांग रही कुरला, चारों कुंट कूक सुणांयदा। किसे ना मिले सच्चा थाँ, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। राज राजान ना करे सच न्याँ, ग़रीब निमाणयां कोए ना गले लगांयदा। जगत निताणयां पकड़े कोई ना बांह, फड़ बाहों ना कोए उठांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, दरगाह साची वेख वखांयदा। अन्तिम प्रगट होवे आ, निहकलंका नाउँ धरांयदा। शब्द डंका दए वजा, राउ रंकां आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग रक्खे आपणी धार, पुरख अबिनाशी खेल अपार, लोकमात आप खिलांयदा। नानक धार निरगुण रूप, नर नरायण चलाईआ। गोबिन्द सूरा सति सरूप, सुत दुलारा वड वड्याईआ। लेखा जाणे जूठ झूठ, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। पुरख अकाल जाए तूठ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। जुग जुग धार हरि चलाए, वेद कतेब भेव ना राया। साध सन्त सद रहे गाए, रसना जिह्वा जगत हिलाया। धुर फ़रमाणा आप सुणाए, आप आपणी दया कमाया। बोध अगाधा शब्द अल्हाए, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। आपणा पर्दा दए चुकाए, भगत भगवन्त होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाया। कलिजुग वेला अन्तिम आउँणा, चार कुंट जंत कुरलाए। सृष्ट सबाई धीर ना कोए धराउँणा, सति सन्तोख ना कोए वखाए। साचा मन्त्र ना किसे दृढ़ाउँणा, हरी हरि ना कोए मिलाए। पढ़ पढ़ विद्या वाद वधाउँणा, ज्ञान ध्यान ना विच टिकाए। साध सन्त सर्ब कुरलाउँणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोई मेटे मेट मिटाए। साचा तख्त ना किसे वखाउँणा, साचा अदल ना कोए कमाए। एका रंग ना किसे रंगाउँणा, नाम ललारी दिस ना आए। निहकलंक हरि जामा पाउँणा, जोत नूर करे रुशनाए। साचा शब्द डंक वजाउँणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां उत्भुज अंड जेरज सेत्ज ल्ए जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाए। हरि निहकलंक लोकमात अवतारा, दिस किसे ना आईआ। जोती नूर जोत उज्यारा, जोत जोत विच टिकाईआ। शब्द नाम सच्चा जैकारा, साचा नाअरा दए सुणाईआ। चारे वरनां दे हुलारा, चारों कुंट आप उठाईआ। नौ खण्ड वेखे आर पारा, दीप सत्त फोल फुलाईआ। ब्रह्मे नेत्र नैण उग्घाड़ा, आलस निन्दरा दए मिटाईआ। विष्नूं वेखे मात संसारा, दिवस रैण सेव कमाईआ। शंकर चारों कुंट दे ललकारा, उच्ची कूके कूक सुणाईआ। राए धर्म खोल्ह किवाड़ा, दर दरवाजा रिहा खुल्हाईआ। चित्रगुप्त बण लिखारा, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। लाड़ी मौत करे शंगारा, नैण कज्जल रही पाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वारा, सालू रत्तड़ी आपणा रंग रंगाईआ। लक्ख चुरासी वरे कन्त भतारा, घर घर फेरी पाईआ। गुरमुख विरला उतरे पारा, जिस सतिगुर सच्चा मिल्या बेपरवाहीआ। सम्मत सम्मती दे हुलारा, सिंमल रुक्ख सृष्ट सबाईआ। फल ना दिसे किसे डाल्हा, पत डाल्ही रही कुमलाईआ। चारों कुंट आई हारा, शाह सुल्तान पंज शैतान करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत उजाला हरि गोपाला, निहकलंका नाउँ रखांयदा। लोकमात भगत दलाला बणे रखवाला, सेवक साची सेव कमांयदा। नाल रलाए काल महांकाला, अवल्लड़ी चाला जगत जंजाला तोड़ तुड़ांयदा। काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाला, अमृत सुहाए एका ताला, सर सरोवर आप नुहांयदा। एका नाम गल पाए साची माला, मन का मणका आप फिरांयदा। अनहद शब्द वज्जे साचा ताला, धुन आत्मक राग नाद आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई आप उठांयदा। सृष्ट सबाई उठणा जाग, हरि सतिगुर आप जगांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी आग, लोकमात ना कोई बुझांयदा। किसे घर ना दिसे चिराग, दीवा बाती ना कोई जगांयदा। चारों कुंट उडणे काग, हँस रूप ना कोए वटांयदा। नारी मिले ना कन्त सुहाग, सुहागी रुत्त ना कोए वखांयदा। माया ममता
❋
❋
जूठा झूठा लग्गा दाग, बिन सतिगुर पूरे ना कोए धुआंयदा। अन्त ना पकड़े कोई वाग, कन्त भगवन्त मुख छुपांयदा। माया ममता डस्सणी डस्से नाग, कलिजुग आपणा खेल वखांयदा। हरिभगत ना उपजे मन वैराग, बिरहों तीर ना कोए लगांयदा। झूठे दिसण सज्जण साक, अन्त संग ना कोए निभांयदा। जो जन हरि सरनाई जाए लाग, सिर समरथ हथ्थ रखांयदा। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जीव जंत आप समझांयदा। जीव जंत उठणा जाग, हरि जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द सरूपी बन्न्हे ताग, त्रैगुण अग्नी दए बुझाईआ। इक्क सुणाए साचा राग, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। काया मन्दिर अंदर जोती जगे चिराग, हरि मन्दिर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, घर साचे मेल मिलाईआ। हरिजन हरि हरि पाया, गुर सतिगुर गहर गम्भीर। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाया, लक्ख चुरासी कट्टी भीड़। परमानंद आप समाया, चौथे पद चढ़ अखीर। नेत्र तीजा आप खुल्हाया, अमृत बख्शे ठांडा सीर। दूई द्वैती पन्ध कटाया, एका रंग वखाणे हस्त कीट। एकओंकार मेल मिलाया, वड दाता पीरन पीर। घर सच्चा शाहो पाया, लोकमात मिटे तकसीर। नारी बह बह कन्त मनाया, बिरहों नाठी घरों पीड़। पीआ प्रीतम मंगल गाया, लालण रंगया आपणा चीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे देवे धीर। धीरज देवे सति ज्ञान, चरन कँवल वड्याईआ। आत्म अन्तर मारे बाण, ब्रह्म शस्त्र आप चलाईआ। पंजां चोरां लाहे घाण, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। मेट मिटाए झूठ निशान, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। एका देवे नाम निधान, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। एका शब्द सुणाए कान, आप आपणी धुन उपजाईआ। सचखण्ड दुआरे देवे साचा माण, मुक्ती गुरसिखां चरनां हेठ दबाईआ। ब्रह्मा विष्नूं शिव राह तक्कण आण, जिस मार्ग गुरसिख जाईआ। सतिगुर पूरा सूरबीर बलवान, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख लगाए आपणे लड़, आप आपणा बन्धन पाईआ। बन्धन बंधप देवे पा, पावणहार निरँकारा। सन्त सतिगुर ल्ए मिला, लोकमात खेल अपारा। भगत भगवन्त होए सहा, निरगुण जोत कर उज्यारा। लक्ख चुरासी ल्ए भुला, माया ममता खेल न्यारा। जुग जुग विछड़े ल्ए मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाए बंक दुआरा। बंक दुआरा सोहया, लोकमात वड्याईआ। गुरसिख गुर गुर जिहा होया, जिस जन आपणी दया कमाईआ। आलस निन्दरा विच ना सोया, जिस जन हरि हरि आप जगाईआ। घर साचे लै के आया ढोआ, एका नाम वस्त दिखाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे कोआ, नेत्र लोचण दिस किसे ना आईआ। गुरसिख
❋
❋
बीज साचा बोआ, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। करे प्रकाश त्रै त्रै लोआ, लोआं पुरीआं सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त नाम जगीर, सिँघ जगीर वखाईआ। संग रखाए अन्त अखीर, चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। सतिगुर पूरा कट्टणहारा भीड़, जगत जंजाला दए तुड़ाईआ। भर प्याला प्याए अमृत सीर, मदि प्याला दए सुटाईआ। तन पहनाए साचा चीर, बस्त्र आपणा शब्द वखाईआ। अठसठ काया अंदर विरोले नीर, निझर झिरना अमृत आप झिराईआ। जन्म जन्म दी निकले पीड़, मानस जन्म लेखे लाईआ। गुरसिखां गुरसिख मिल्या विछड़या वीर, राह तक्के सर्ब लोकाईआ। रस विच रस जिउँ मिट्ठा रस खीर, दोधी धार आप वहाईआ। किसे हथ्थ ना आए पीर फकीर, मुल्ला शेख़ मुसायक रहे कुरलाईआ। पंडित पांधे नेत्र वहायण नीर, विष्नूं भगवान दरस ना किसे दिखाईआ। गुरसिख साचे बन्न्हे्ह धीर, धरनी धरत धवल आपणे रंग रंगाईआ। पहलां कट्टे जगत ज़ंजीर, दूजी डोरी नाम बंधाईआ। तीजे हरन फरन नेत्र वखाए पीरन पीर, चौथे पद आप समाईआ। पंचम रंग रंगाए शाह हकीर, शाह सुल्तान रूप वटाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना दिसे बेनज़ीर, रहिमत रहिमान आप अख्वाईआ। सत्तवें सति सति सति मेटे आप तकदीर, तकसीर आपणी वण्ड वण्डाईआ। अठ्ठवें अठ्ठ तत्त ना पायण वैण कीर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए सदाईआ। नौवें नौ दुआरे कट्टे भीड़, नौ दर खोजे सहिज सुभाईआ। दसवें बख्शे अमृत सीर, भर प्याला आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण चरन धूढ़ कराए एका मजण, दुरमति मैल आप गंवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच्चा सच्ची शहनशाहीआ।
३ जेठ २०१७ बिक्रमी लैफ्टीनैंट चेला सिँघ दे घर वज़ारत रोड जम्मू
सो पुरख निरँजण हरि सुल्तान, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण महिबान, बीदो बीख़ैर या इलाहीआ। एक ओंकारा नौजवान, परवरदिगार इक्क ख़ुदाईआ। आदि निरँजण जोत महान, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। श्री भगवान दो जहान, आदि जुगादि वेस वटाईआ। अबिनाशी करता इक्क निशान, अकल कल आप झुलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क ज्ञान, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। धुन अनादि सच्ची धुनकान, अमाम अमामा आप सुणाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह दुकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाण, एका इसम आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जल्वा नूर इक्क वखाईआ। जल्वा नूर हरि जलाल रहिमान, रहिमत विच रखांयदा। जुगा जुगन्तर
❋
❋
एका आण, आलमगीर आप रखांयदा। सच झुलाए नाम निशान, चौदां लोकां वेख वखांयदा। चौदां तबकां हो प्रधान, हक हकीकत फोल फुलांयदा। लाशरीक निगहबान, वाहिद आपणा नाउँ उपजांयदा। मालक कुल गुण निधान, ख़ालक आपणा रूप वटांयदा। सालस बणे देवे जीआं दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, राम रहीम आप अख्वांयदा। राम रहीम बेऐब परवरदिगारा, एक ओंकारा खेल खिलांयदा। आदि जुगादी सांझा यारा, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। एका कलमा कर त्यारा, नबी रसूलां आप पढ़ांयदा। एका नाम कर उज्यारा, राम नाम आप लखांयदा। एका शब्द बोल जैकारा, जागरत जोत आप जगांयदा। एका वसे धाम न्यारा, उच्च महल्ल अटल आप बणांयदा। पंज तत्त ना कोए अकारा, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोए वखांयदा। मढ़ी गोर ना कोए पसारा, अग्नी हवन ना कोए करांयदा। रंग रूप ना गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शाह इक्क सुल्तान, एका हुक्म इक्क फ़रमाण, आप आपणा हुक्म चलांयदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, कलमा अमाम आप पढ़ाईआ। आपे जाणे आपणा भाणा, वरते वरतावे वड्डा शहनशाहीआ। राज जोग इक्क वखाणा, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराईआ। एका गाए राग तराना, नादि अनादी आप सुणाईआ। एका ब्रह्म करे पछाणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, शाह सवार इक्क अख्वाईआ। एका बन्न्हे साचा गाना, एका मौली मैहन्दी रंग रंगाईआ। एका वेखे मार ध्याना, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। एका रक्खे तीर कमाना, एका शास्त्र आप चमकाईआ। एका देवे ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या सर्ब पढ़ाईआ। एका करे सच सन्ताना, विष्नूं अंस उपजाईआ। एका रंग दो जहानां, हरि भगवाना आप चढ़ाईआ। एका देवे विष्नूं दाना, देवे रिज़क सृष्ट सबाईआ। एका शंकर मारे बाणा, एका हथ्थ त्रसूल फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। लेखा लेख इक्क इकल्ला, हरि साचा सच रखांयदा। आपे वसे सच महल्ला, नूरी अल्ला नाउँ धरांयदा। आपणी जोत आपणे नूर बिस्मिल होए आपे रला, भेव कोए ना पांयदा। जुग जुग गुर पीर अवतार साध सन्त दस्तगीर आपे घल्ला, मुल्ला शेख़ मुसायक आप अख्वांयदा। पंडत पांधे अंदर आपे रला, आपणा ज्ञान आप दृढ़ांयदा। चार वरन फड़ाए एका पल्ला, साची सिख्या आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, आप आपणी कल वरतांयदा। अकल कला हरि मेहरवाना, दूसर अवर ना कोए जणांयदा। लोकमात खेले खेल महाना, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। एका देवे धुर फ़रमाणा, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। आपे वसे सच मकाना, दरगाह साची धाम वखांयदा। सर्ब जीआं हरि जाणी जाणा, आप आपणा मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग रंग करतारा, खेले खेल अगम्म अपारा, आदि जुगादी साची कारा, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। जुग जुग धार बेपरवाह, बेअन्त आप बंधाईआ। आपे बणे सच्चा शहनशाह, राज राजान आप अख्वाईआ। हक हकीकत वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं फेरा पा, चौदां तबकां खोज खुजाईआ। मुकामे हक हक एका नाअरा ला, आप आपणा दए जणाईआ। एका बांग इक्क सदा, इक्क महिराब दए सुणाईआ। एका मेटे सर्ब अज़ा, सर्ब गिज़ा रिहा पहुँचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो मेहरवान, एका मार्ग दए वखाईआ। एका मार्ग हरि भगवान, दो जहान आप चलांयदा। सो पुरख निरँजण गुण निधान, हरि हरि आपणा खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण नौजवान, बाल बिरध ना रूप वटांयदा। एकओंकारा एका रक्खे आण, दूसर सीस ना कोए उठांयदा। आदि निरँजण दानी दान, साची भिच्छया झोली पांयदा। श्री भगवान खेल महान, दरगाह साची आप खिलांयदा। अबिनाशी करता गाए एका गाण, गीत इलाही आप अल्हांयदा। पारब्रह्म हो प्रधान, लोकमात वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर आपे बिध जाणे अन्तर, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। भेव अवल्ला इक्क इकल्ला, हरि साचा आप खुल्हांयदा। आपे रूप वटाए नूरी अल्ला, ऐनलहक आपे नाअरा लांयदा। आपे वसे जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर आप समांयदा। सच संदेश नर नरेश आपणा आप आपे घल्ला, इज़राईल ज़बराईल मेकाईल असराफील साची सेवा आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर डगमगांयदा। नूरो नूर नर नरायण, हरी हरि आप अख्वांयदा। रसना जिह्वा ना सके कोई कहिण, वेद कतेब भेव ना पांयदा। हरिजन विरला लेखा जाणे मेटे नुकता ग़ैन, ऐन आपणी अक्ख खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अल्फ़ अल्फ़ी परवरदिगार निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, आप आपणी धार चलांयदा। साची धार पुरख अकाल, पारब्रह्म आप चलाईआ। आपे वेखे चारे लाल, चार यारी करे कुड़माईआ। संग मुहम्मद कर प्रितपाल, एका जल्वा दए वखाईआ। ख़ालक ख़लक रिहा संभाल, घर घर आपणी जोत कर रुशनाईआ। एका एक बणे दलाल, दूसर होर ना कोए सुहाईआ। घर घर दीपक आपणा बाल, सच चिराग करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा कायनात, आपे रिहा पढ़ाईआ। कायनात हरि का रूप, चार वरन दरसाया। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाया। लेखा जाणे जूठ झूठ, सच सुच्च इक्क दृढ़ाया। जुग जुग पीर फकीर शाह सुल्तान आपे जाए तुट्ठ, मेहरवान आपणा नाउँ धराया। पंज शैतान जगत विकारा देवे कुठ, साचा मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग
❋
❋
जुग आपणा खेल खलाया। जुगा जुगन्तर वेस अवल्लड़ा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। दरगाह साची साचे धाम इक्क इकल्लड़ा, नूर नुराना डगमगांयदा। आपणी जोती आपे रलड़ा, जोती जोत जोत जगांयदा। खेले खेल अछल अछलड़ा, वल छलधारी आपणा नाउँ धरांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर आप फड़ाया आपणा पल्लड़ा, जन भगतां आप उठांयदा। शब्द अगम्मी एका घलड़ा, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी विद्या आप पढ़ांयदा। आपणी विद्या चारे वेद, ब्रह्मे चारे मुख सुणाईआ। आपणा लेखा रक्खे अभेद, भेव अभेदा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सिख्या साख्यात लोकमात ल्ए प्रगटाईआ। साची सिख्या लोकमात, हरि साचा आप चलांयदा। आपे वेखे मार झात, मुख नकाब आपे लांहयदा, आपे लेखा जाणे शाह नवाब, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आपे अर्श फर्श कुर्श वेखे हो बेताब, आबहयात आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे सहर होए बाद, बादबाना आप झुलांयदा। आप वजाए अगम्मी नाद, तुरीआ राग आप सुणांयदा। आपे होए सच्चा गाॅड, आप आपणे रंग रंगांयदा। जन भगतां करे साचा लाड, साची गोदी आप सुहांयदा। जगत चुरासी विच्चों देवे काढ, जम की फांसी आप कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समांयदा। रंग समाया हरि भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर पूरा आप अख्वाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, घर साची सेज हंढाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका राम नाम मनूआ मंत, सीता सुरती राम प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। खेले खेल दो जहान, आदि निरँजण जोत जगांयदा। आपे बणे साचा काहन, साची सखीआं मेल मिलांयदा। नाम बंसरी वजाए आप भगवान, भगवन भगती भगवन्त आप अल्हांयदा। आपे ग़रीब निमाणयां देवे दान, बाल अंञाणयां आप उठांयदा। आपे शाह सुल्तानां करे हैरान, तख्त ताज वेख वखांयदा। आपे मेटणहार जीव शैतान, लेख अन्त आपणा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस हरि मेहरवाना, आपणा आप कराया। ईसा मूसा हो प्रधाना, काला सूसा रंग रंगाया। संग मुहम्मद चार यार होया प्रधाना, एका पल्लू परवरदिगार आप फड़ाया। अञ्जील कुराना कर प्रधाना, बीस बीसा आपे गाया। चौदां तबकां इक्क निशाना, ज़िमी अस्मानां आप झुलाया। मक्का काअबा इक्क ज्ञाना, दो दो आबा मेल मिलाया। आपे साचे घोड़े चढ़या शाह नवाबा, आपणा अश्व आप दौड़ाया। आपे चरन छुहाए विच रकाबा, महिबान आपणा रूप वटाया। आपे होए ख़ादम ख़ादा, दर दरवेश आप कहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल
❋
❋
अपारा, करे कराए विच संसारा, निरगुण रूप नूर उज्यारा, पंज तत्त ना कोए वखांयदा। साचा नाअरा हरी हरि राम, आपणा आप सुणाईआ। ओअँ रूप श्री भगवान, सोहँ साची धार बंधाईआ। लेखा जाणे कृष्ना काहन, नाम बंसरी आप वजाईआ। एका अक्षर कर परवान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। एका कलमा वखाए सच अमाम, अमाम अमामा वड शहनशाहीआ। एका हकीकी प्याए जाम, सुराही आपणे हथ्थ उठाईआ। अहिबाब रबाब वजाए विच जहान, सच सितार आप हिलाईआ। लेखा जाणे पुन्न सवाब, महिबानबीदो ना कोए ख़ुदाईआ। एका लेखा लिखे हज़ारा दरूद, बंसरी इस्म आप पढ़ाईआ। आपे होए सच्चा महबूब, आशक इशक विच रखाईआ। आपे वसे विच कलबूत, आपे नूरो नूर नूर अख्वाईआ। आपणा देवे आप सबूत, गुर पीर अवतार देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि गोबिन्द, एका रंग उपाया। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप अख्वाया। अमृत बरखे सागर सिन्ध, आब हयात आपणे विच टिकाईआ। हरिजन बणाए आपणी बिन्द, नादी सुत नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खलाया। जुग जुग खेल हरि भगवान, लोकमात करांयदा। कलिजुग वेखे मार ध्यान, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। नानक देवे पद निरबाण, एका रूप दरसांयदा। एका शब्द इक्क ज्ञान, राग तराना इक्क सुणांयदा। हिन्दू मुस्लिम बद्धा गान, दूई द्वैत ना कोए दखांयदा। मक्का काअबा आप पछाण, कांशी अयुध्या प्राग फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिख्या हरि सुल्तान, लोकमात आप जणांयदा। एका कलमा नबी रसूल, चार वरन करे पढ़ाईआ। एका कन्त इक्क कन्तूहल, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। एका शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, सच बहश्ती आप झुलाईआ। एका बरखणहारा फूल, आपणा रहिम रिहा कमाईआ। हरि का शब्द ना जाणा भूल, घर घर अंदर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता एका वर, एका मेला सहिज सुभाईआ। एका अल्फ़ी गल विच पा, नानक निरगुण रूप वटाया। एका सिख्या गया समझा, ऊँच नीच भेव ना राया। सृष्ट सबाई मिथ्या गया गणा, थिर कोए रहिण ना पाया। हिन्दू मुस्लिम बणाए भैण भ्रा, साचा नाता जोड़ जुड़ाया। दरगाह साची मिले एका थाँ, परवरदिगार ना वण्ड वण्डाया। राम अल्ला एको नाँ, एका धाम रिहा सुहाया। एका सजदा सभ नूं रिहा करा, एका सीस झुकाया। एका निमाज़ रिहा पढ़ा, एका बांग दए सुणाया। एका हुजरा दए वखा, एका हज़रत ल्ए मिलाया। एका शजरा सभ दा दए बणा, आप आपणी कलम चलाया। कलमी कलमा आप उपा, आलम उलमा दए पढ़ाया। शरफ़ुल मौला आप ख़ुदा, हरफ़न मौला दए सुहाया। राम नाम इक्क जपा, कान्हा कृष्ना रूप वटाया। ऐली
❋
❋
शाह आप अख्वा, साचा खण्डा रिहा चमकाया। दुलदुल आपणा आप दौड़ा, आपे वेख वखाया। नानक सिख्या सहिज सुभा, सृष्ट सबाई रिहा जणाया। उच्ची कूके दए सुणा, आप आपणा पर्दा लाहया। बिन हरि भगवन्त ना कोई कन्त, साची नार ना कोए अख्वाया। इशक हकीकी ना दए कोई करा, सच माशूक ना कोए मिलाया। पतित पुनीती करे इक्क ख़ुदा, जो जन नेत्र नैण दर्शन पाया। एका अमृत जाम दए पिला, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका रंग रंगा, एका विद्या रिहा पढ़ाया। दूती दुष्टां दए खपा, गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाया। पीर फ़कीरां शाह हकीरां बेनज़ीरां दए मिला, पीरन पीरा आप अख्वाया। साचा सीरा मुख चुआ, सांतक सति दए वरताया। अन्त अखीरा गया जणा, कलिजुग वेला कूके दए दुहाया। चारों कुंट अन्धेरा जाए छा, सच सुच्च ना कोए रुशनाया। रवि ससि रहे मुख शर्मा, आफ्ताब तलूअ ना किसे कराया। पान्धी भुल्ले आपणा राह, थक्के मांदे देण दुहाया। कलिजुग आंधी वगे वाहो दाह, शाह सुल्तानां रही हिलाया। हरि की बांधी ना सके कोए छुडा, सदी चौधवीं मुहम्मद एह समझाया। वेद व्यासा गया लिखा, ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता भेव खुल्हाया। नानक निरगुण धार रिहा चला, निरगुण रूप करे रुशनाया। गुर गोबिन्द पर्दा गया लाह, सृष्ट सबाई आप उठाया। पुरख अबिनाशी प्रगट होवे बेपरवाह, मन्दिर मस्जिद गुरूदुआर बन्द ना किसे कराया। शिवदुआले मट्ठ ना बैठा डेरा ला, घट घट अंदर नूर करे रुशनाया। कलिजुग अन्त जोत जगा, निहकलंका आपणा नाउँ रखाया। सम्बल नगरी दए वसा, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाया। साचा शब्द सुनेहड़ा दए घला, सृष्ट सबाई आप उठाया। शाह सुल्तानां राज राजानां ल्ए जगा, सोया कोए रहिण ना पाया। सत्त रंग निशाना ल्ए बणा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां ल्ए वखाया। सोलां साल भेव ल्ए छुपा, सम्मत सतारवें करे रुशनाया। भारत खण्ड जोत जगा, ब्रह्मण्ड वेख वखाया। जेरज अंड फेरी पा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाया। चारे वरनां एका राग दए सुणा, दूई द्वैती दए मिटाया। शाह भबीखण ल्ए जगा, आप आपणा इष्ट वखाया। राष्ट्रपति नेत्र दए खुल्हा, अस्सू तिन्न दिवस सुहाया। पंचम ताज झोली दित्ता पा, भुल्ल रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता खेले खेल इक्क इकांता, आप चलाए आपणी गाथा, खेले खेल त्रिलोकी नाथा, लहिणा जाणे सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, पूजा पाठ वेख वखाईआ। पूजा पाठ अठसठ नीर, हरि हरि साचा वेख वखांयदा। काया काअबा वेखे पीर फ़कीर, अंदर मन्दिर डेरा लांयदा। आपे कट्टे आपणी जगत जंज़ीर, साची डोरी नाम बंधांयदा। आपे चोटी चाढ़े फड़ अखीर, मंज़ल आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे बख्शे अमृत साचा सीर, निझर धारा आप वहांयदा। आपे लेखा जाणे शाह हकीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
❋
❋
धर, आप आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, खेले खेल शाह नवाबा। शाह सुल्तानां रिहा जगाया, पुरख अबिनाशी बैठ सच्ची महिराबा। एका हुक्म रिहा सुणाया, लेखा जाणे साचा काअबा। एका रूप रिहा दरसाया, हरि साचा मोहण माधव माधा। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण नर हरि आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। रंग रतड़ा हरि साचा मीत, एका रंग समाया। सृष्ट सबाई परखे नीत, लुकया कोए रहिण ना पाया। लेखा जाणे हस्त कीट, कीट कीटां रूप वटाया। लक्ख चुरासी ल्ए जीत, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। आपे भन्ने कौड़े रीठ, आप आपणी खेल कराया। कलिजुग तप्या इक्क अंगीठ, त्रैगुण अग्नी रिहा लाया। कोए ना करे ठंडा सीत, नौ खण्ड रहे कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी जोत करे रुशनाया। जोत जगाए श्री भगवाना, श्री धर आपणा नाउँ धरांयदा। चार वरनां देवे इक्क ज्ञाना, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझांयदा । हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई गायण इक्क तराना, एका कलमा आप सिखांयदा। एका घर इक्क मकाना, दरगाह साची इक्क वखांयदा। एका मन्दिर मस्जिद सच निशाना, जो हरि हरि ध्यान लगांयदा। एका होए दाता दानी दाना, साची भिच्छया झोली पांयदा। एका बख्शे धुर धुर आपणा माणा, माण अभिमाना आप गवांयदा। एका होए साचा राणा, सीस साचा ताज टिकांयदा। एका होए शाह शहाना, शाह सुल्ताना रूप रंग ना कोए वखांयदा। एका होए नर नर कान्हा, साची बंसरी नाम वजांयदा। एका राम राम होए प्रधाना, कलिजुग रावण हँकारी मेट मिटांयदा। एका करबला फड़े तीर कमाना, एका जल जल आप तरसांयदा। एका देवे पद निरबाना, घर साचे आप बहांयदा। एका मुकामे हक वखाए सच निशाना, जगत तारीकी आप मिटांयदा। एका करे प्रकाश कोटन भाना, सूरज चन्द ना कोए चढ़ांयदा। एका बन्न्हे सगनी गाना, अन्तिम आपणा सगन मनांयदा। एका दोज़ख़ वखाए राह शैताना, सच बहश्ती इक्क बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका हुक्म सर्ब सुणांयदा। हुक्म सुनेहड़ा धुर दरगाह, हरि साचा सच जणांयदा। सृष्ट सबाई रिहा उठा, पर्दा ओहला ना कोए रखांयदा। राष्ट्रपती दए हला, नेत्र नैण आप खुल्हांयदा। चार कुंट नौ खण्ड पृथ्मी रोवे मारे धाह, नेत्र नीर सर्ब वहांयदा। उच्चे मन्दिर उडणे काँ, साचा राग ना कोए अल्हांयदा। दीन मज़्हब अन्तिम बैठणे एका थाँ, वण्डी वण्ड ना कोए रखांयदा। सांझा यार लोकमात जाए आ, आप अपणा पर्दा लाह मुख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरनां एका रूप दरसांयदा। चार वरन हरि का रूप, पारब्रह्म ब्रह्म उपजांयदा। अंदर वसे सति सरूप, सति सतिवादी खेल खिलांयदा। नौ दुआरे नाता झूठ, पंज शैतान नाल रलांयदा। जिस जन उप्पर
❋
❋
जाए तुट्ठ, आप आपणी बूझ बुझांयदा। साचा जाम प्याए घुट्ट, अमृत मुख चुआंयदा। दूई द्वैती जाए छुट, माया ममता मोह चुकांयदा। जगत विकारा जड़्ह देवे पुट्ट, सच सुच्च बूटा एका लांयदा। वरनां बरनां नाता जाए छुट्ट, एका रूप सर्ब दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर आप सुहांयदा। काया मन्दिर हरि जू वड़, साचा गढ़्ह सुहाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, एका नूर नूर रुशनाईआ। ना कोई विद्या रिहा पढ़, चौदां विद्या करे पढ़ाईआ। बज़र कपाटी तोड़े गढ़्ह, सुखमन टेढी बंक पार कराईआ। अमृत नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क वखाईआ। कागों हँस दए कर, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। एका रंग रंगाए नारी नर, नर नरायण बेपरवाहीआ। आत्म सेजा दरस दखाए खड़, सच सरूपी रूप वटाईआ। सन्त सुहेले ल्ए फड़, मनमुखां दिस ना आईआ। आपणी करनी आपे कर, करता कुदरत वेख वखाईआ। निर्भय रूप ना रक्खे कोई डर, भय भयानक आपणी खेल खिलाईआ। शाह सुल्तानां ल्ए फड़, राज मन्त्री वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर घर विच करे रुशनाईआ। घर विच दीपक बालया, निरगुण रूप अपार। घर विच वखाए सच्ची धर्मसालया, घर मेला मीत मुरार। घर घर विच जगे जोत ज्वालया, घर सवाणी करे शंगार। घर घर विच सिँघ शेर होए अस्वार। वेखे खेल लाटां वालीआ, लट लट नूर होए उज्यार। घर घर लेखा चुक्के माता कालीआ, कालख टिक्का दए उतार। घर घर करे आप रखवालीआ, पारब्रह्म बेऐब परवरदिगार। जुग चले अवल्लड़ी चालीआ, वेद कतेब ना पावण सार। जगी जोत इक्क अकालीआ, अकल कला कल आपणी धार। चौथे जुग बण आया हालीआ, लेखा मंगे सर्ब संसार। राज राजान फिरन हथ्थां खालीआ, वेले अन्त ना करे कोई विचार। फल दिसे ना किसे डालीआ, सिंमल रुक्ख ल्ए हुलार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कल्गी तोड़ा सीस रक्खे दस्तार। कल्गी तोड़ा हरि भगवन्त, एका एक रखाया। शब्द वजाए एका डंक, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उठाया। करोड़ तेतीसा वेखे बंक, गण गंधर्ब फोल फुलाया। लोकमात आप जगाए राउ रंक, नेत्र नैण इक्क वखाया। प्रगट होया वासी पुरी घनक, वार अनक वेख वखाया। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनक, जनक सपुत्री सीता सुरती ल्ए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे विच संसार, चारों कुंट हाहाकार, दीन मज़्हब रहे कुरलाया। दीन इलाही दीनां नाथ, दर्द दु:ख भय भञ्जण आपणा नाउँ रखांयदा। सृष्ट सबाई सगला साथ, विछड़ कदे ना जांयदा। लेखा जाणे मस्तक माथ, पूर्ब लहिणा आप गिणांयदा। आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही वेस करांयदा। सर्बकला आपे समराथ, समरथ पुरख
❋
❋
भेव ना आंयदा। हरि की महिमा अकथना अकथ, कागज़ कलम लिखण ना पांयदा। जो दीसे सो जाए ढट्ठ, थिर कोए नज़र ना आंयदा। अञ्जील कुरान कर कट्ठ, एका मसल्ला हेठ वछांयदा। आपे सजदा करे ढट्ठ, आपे आपणे हथ्थ ख़ाली वखांयदा। आपे बहे मस्जिद मट्ठ, आप आपणा रूप प्रगटांयदा। आपे लेखा जाणे नट्ठ नट्ठ, तबक तबकां फोल फुलांयदा। आपे करतब करे पुरख समरथ, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम पावे सार, सृष्ट सबाई दए हुलार, जगत हुलारा आप दवांयदा। सृष्ट सबाई अन्त हुलारा, सो पुरख निरँजण आप दुआंयदा। कूड़ी क़िया करे पार किनारा, जूठ झूठ सर्ब रुढ़ांयदा। चार वरनां वखाए इक्क दुआरा, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। सति सन्तोखी भरे नाम भण्डारा, आत्म दोषी सर्ब मिटांयदा। सच्चा गोशा करे विच संसारा, सोहँ कोश इक्क पढ़ांयदा। निरदोष रहे परवरदिगारा, दोष सभना सिर लगांयदा। आप खामोश सुत्ता पैर पसारा, सृष्ट सबाई आप लड़ांयदा। मदहोश ना होए कदे निरँकारा, हरख सोग ना कोए जणांयदा। लोक परलोक इक्क जैकारा, सच्चा सलोक आप अल्हांयदा। जोती जोश ल्ए हुलारा, घर घर जोती डगमगांयदा। जोतशी जोतश ना किसे कोए विचारा, पंडत पांधा पतरी फोल हिसाब ना कोए लगांयदा। अज़मतो कस्मतो अज़िबवा अतुलहे आपे वसे सभ तों बाहरा, आपणा आसण आप सुहांयदा। आपे जाणे आर पार किनारा, मँझधार आप रुढ़्हांयदा। आपे सञ्झ सवेर पाए सारा, रैण अन्धेरी आप मिटांयदा। आपे लेखा जाणे सूरज चन्द सतारा, चौदवीं चन्दन चन्दा रूप आप वटांयदा। आपे वेखे सृष्ट सबाई सति अखाड़ा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकांयदा। आपे आपणे ब्रह्मण्ड कर पसारा, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। निरगुण सरगुण खेल निरँकारा, सरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। जागरत जोत नूर होए उज्यारा, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकांयदा। सम्मत सतारां खेल अपारा, हरि निरँकारा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपरा, अपर अपार आपणी धार चलांयदा। साची धार साची रीत, हरि साचे सच चलाईआ। एका मन्दिर इक्क मसीत, एका गुर दर वेख वखाईआ। एका हस्त एका कीट, अणडीठ एका रंग रंगाईआ। एका साजण एका मीत, दामनगीर इक्क अख्वाईआ। एका ठांडा एका सीत, एका अग्नी तत्त वखाईआ। एका शब्द एका नाद एका गीत, एका कलमा आप पढ़ाईआ। एका ब्रह्म करे पुनीत, एका रूह ल्ए बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। एका साजण एका हरि, एका गुर एका घर, एका दर सुहांयदा। एका नारी एका नर, नर हरि नरायण एका रूप वटांयदा। एका करनी आप कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। एका धरत धवल धरनी उप्पर चरन धर, हौला भार आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, कलिजुग कढ्ढे भरम भुलेखया, लेखा जाणे धारी केसया, मूंड मुंडाए वेख वखांयदा। वेखणहारा घट घट अंदर, दिस किसे ना आंयदा। काया वसया साचे मन्दिर, घर घर विच जोत जगांयदा। करे प्रकाश डूँग्घी कंदर, काफ़र मोमन रूप वटांयदा। आपे तोड़े लग्गा जंदर, बन्द किवाड़ा आप खुल्हांयदा। लेखा जाणे गोरख मछन्दर, उच्चे टिल्ले फोल फुलांयदा। मनमुख जीव चारों कुंट भौंदे बन्दर, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मति एका बुध एका तत्त एका सुध, एका ब्रह्म निर्मल दुध्ध, एका नीर दए वखाईआ। एका नीर हरि विरोले, काया मन्दिर वेख वखाईआ। जूठी झूठी छाछ कलिजुग कंडे तोले, करता कीमत कोए ना पाईआ। अंदर वड़ आपे बोले, आपणा बिस्मिल रूप वटाईआ। निरगुण होए वसे चोले, काया अल्फ़ी आप हंढाईआ। आपणे रक्खे आपणे पर्दे ओहले, आप आपणा मुख छुपाईआ। मुरीद मुर्शद गाए ढोले, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। सदा सुहेला वसया कोले, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। चार वरन पाए आपणे रौले, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। कोटी अंदर वड़ वड़ लभ्भदे अक्खां खोल्हे, कोई उच्ची कूके दए दुहाईआ। मौला काया अंदर किसे दे ना मौले, मलकुल मौत दए दुहाईआ। आपे गाए आपणे सोहले, सालेबां साहिब आपणा आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन वखाए इक्क दरवाज़ा, पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाज़ा, आप वजाए आपणा अनहद वाजा, तार सितार ना कोए रखाईआ। अनहद वाजा वज्जे सितार, हरि साचा आप वजाईआ। गुरमुख विरले करे आप गुफ्तार, गुप्त ज़ाहर बातनी रूप वटाईआ। सच सुहञ्जणी सेजा करे प्यार, आप आपणा रंग वेखे नूर इलाहीआ। तालब तल्ब करे संसार, आलम इलम भेव ना राईआ। गुरबत तोड़े गढ़्ह हँकार, आप आपणा बल धराईआ। मुर्शद मिले हो हो ज़ाहर, मक्का काअबा काया विच वखाईआ। सच मुहम्मद उच्ची कूके करे पुकार, आलमीन यामबीन इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, करे कराए विच संसारा, सतिजुग साची बन्न्हे धारा, साचा मार्ग इक्क रखांयदा। साचा मार्ग सच संदेश, नौ नौ सत्त सत्त आप जणाया। लेखा जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गणपति लेखा बूझ बुझाया। भेव चुकाए देवी देवत, दर दरवेश अख्वा सच सुच्च लिखाया। प्रगट होए आदि निरँजण सद आदेस, आदि अन्त वेस वटाया। लेखा जाणे रिखी केश, जगत गवर्धन आप हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई बन्न्हे धार, धर धरनी धरत धवल एका रंग रंगाया। धरनी धरत धवल प्रभ देवे रंग, कलिजुग एका रंग रंगाईआ। इक्क वजाए नाम मृदंग, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। लोआं पुरीआं आपे लँघ, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। कलिजुग ढाहे भरमां कंध, भरम भुलेखा दए मिटाईआ।
❋
❋
सति सतिवादी चढ़े चन्द, नूर उजाला कर रुशनाईआ। चार वरन गाण एका छन्द, सो पुरख निरँजण हरि मनाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीछोड़ बन्द कटाईआ। लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना रस आप भराईआ। इक्क वखाए परमानंद, निज आत्म अमृत रस चुआईआ। आप गंवाए मदिरा मास गंद, नौ खण्ड वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, लेखा जाणे गुरू गुर चेला, मुरीद मुर्शद एका रंग रंगाईआ। एका रंग मुर्शद मुरीद, हरि साचा सच रंगांयदा। एका एक करे साची दीद, दृष्ट इष्ट सृष्ट आप खुल्हांयदा। इक्क वखाए साची ईद, निरगुण आपणा चन्द चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, लोकमात आप करांयदा। खेल अपारा हरि निरँकारा, कलिजुग अन्तिम अन्त कराईआ। बीस बीसा हो उज्यारा, शाह अस्वारा चारों कुंट फेरा पाईआ। संगत हरि हरि भरे भण्डारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए सच निशाना, सत्त रंग झुल्ले दो जहानां, दो जहान वाली आप झुलाईआ। लोकमात तेरा राज, पंचम पंच वड्यांअदा। वीह सौ बीस बिक्रमी होए काज, हरि साचा आप करांयदा। सीस किसे ना दिसे ताज, तख्त ताज सर्ब उलटांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी उठाए इक्क आवाज़, स्यासत वरासत ना कोए बणांयदा। ग़रीब निमाणयां प्रभ रक्खे लाज, सृष्ट सबाई एका रंग रंगांयदा। सतिजुग साचा साजन साज, साची सिख्या इक्क समझांयदा। एका शाह इक्क नवाब, एका अदली अदल कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच निशाना हरि मेहरवाना, एका एक उठांयदा। सत्त रंग निशाना सति सतिवाद, लोकमात करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी रक्खणा याद, भुल्ल कोए ना जाईआ। हरि का शब्द बोध अगाध, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। सत्तां दीपां लेखा जाणे सन्त साध, लोकमात सोए ल्ए उठाईआ । जमन किनारे वज्जे नाद, नादी सुत आप वजाईआ। अमाम अमामा सिर होए नवाब, सच दमामा इक्क रखाईआ। आपणा नूर आपणे विच्चों काढ, लोकमात करे रुशनाईआ। इका ख़ुदा इक्क आदि, इक्क वाहिगुरू राम नाम रहे विस्माद, एका कृष्न रूप दरसाईआ। एका नानक गोबिन्द सुणे फ़रयाद, आप आपणा दरस दिखाईआ। एका मेटे वाद विवाद, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। सच्चा पीर सभ नूं जाए लाध, हउमे पीड़ दए गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम घाढ़ण घढ़, साचे पौड़े आप चढ़ाईआ। साचा पौड़ा हरि निरँकार, लोकमात लगांयदा। ब्रह्मण गौड़ा रूप अपार, पूत सपूता वेस वटांयदा। मुहम्मद लेखा विच संसार, चौदां तबकां वेख वखांयदा। नानक निरगुण ल्ए उधार, निहकलंक रूप वटांयदा। गोबिन्द खण्डा तेज कटार, नाम प्रचण्ड आप चमकांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड दए हुलार, वरभण्ड
❋
❋
वण्ड वण्डांयदा। खण्ड खण्ड करे संसार, नार दुहागण रंड ना कोए दखांयदा। कलर कंध ढह ढह होए गार, सच महल्ल ना कोए बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती हो उज्यार, खेले खेल अपर अपार, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार करांयदा। अगम्म अगम्मड़ा नूरी अल्ला, एका एक अख्वांयदा। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा पंज तत्त कदे ना रल्ला, सच सिँघासण सोभा पांयदा। जुगा जुगन्तर सच संदेश नर नरेश हो प्रवेश आपणा घल्ला, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम करया वला छला, बल बावन भेख वटांयदा। हज़रत नूर दर दुआर एका मल्ला, साची नईआ हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल गिरवर गिरधार, गृह आपणा वेख वखांयदा। गृह मन्दिर हरि वेख्या, काया काअबा खोल्ह किवाड़। आपणे नेत्र आपे पेख्या, आपणा रूप अगम्म अपार। आपणा आपे लिख्या लेखया, जगत भगत ना पावे सार। रूप वटाए धारी केसया, मूंड मुंडाए सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत लाए पौड़ा, बज़र कपाटी आपे बौहड़ा, शब्द सरूपी रक्खे हथौड़ा, लक्ख चुरासी वेखे जीव मिट्ठा कौड़ा, कौड़ा रीठा आपे भन्न वखाईआ। आपे भन्ने भन्नणहारा, बिध आपणी आप करांयदा। जुग जुग करे पार किनारा, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखांयदा। लेखा जाणे गुर गुर अवतारा, साध सन्त हुक्म सुणांयदा। भगतां भरे भगती नाम भण्डारा, वणज वणजारा इक्क वणज करांयदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर सोहण सच दुआरा, भिखक भिच्छया एका झोली पांयदा। एका कूक एका नाअरा, हक बहक आप समझांयदा। एका राम नाम कर प्यारा, एका इष्ट रूप दरसांयदा। एका नानक सतिनाम बोल जैकारा, नाम सति सर्ब दृढ़ांयदा। एका गोबिन्द दए हुलारा, वाहवा गुरू फ़तह गजांयदा। आपे वसया सभ तों न्यारा, नेहचल धाम आप वखांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, निरगुण निरगुण आप करांयदा। आपे मेल मिलाए मुहम्मदी यारा, अहिमद मुहम्मद खेल खिलांयदा। आप ईसा मूसा होए उज्यारा, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे नर नरायण खेल करे विच संसारा, निहकलंका कलंक सर्ब गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगजीवणदाता पुरख बिधाता, इक्क सुणाए साची गाथा, लेखा चुक्के मस्तक माथा, साढे तिन्न तिन्न हथ्थ मूल मुकांयदा। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ मढ़ी गोर, हिन्दू मुस्लिम वेख वखाईआ। बिन हरि नामे साचे कलमे होए चोर, जगत बेड़ी ना सके कोए तुड़ाईआ । सच ईमान साची शरअ किसे विरले कोल, हरामख़ोर सर्ब लोकाईआ। आपणे नेत्र खांदे वेखे ढोर, डोर हथ्थ ना नबी फड़ाईआ। अन्तिम वसणा पए अन्धेर घोर, गुर पीर ना कोए छुडाईआ। चारों कुंट करन गुल शोर, ज़ोरो ज़ोर रहे वखाईआ। पुरख अबिनाशी परवरदिगार सभ नूं फड़ के अग्गे
❋
❋
ल्ए तोर, हाकम हुक्म ना कोए छुडाईआ। चढ़ के आया साचे घोड़, अर्श फर्श ज़िमीं अस्मान ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाईआ। सन्त भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख साचे सूफ़ी आपणे अंग ल्ए जोड़, आप आपणा संग निभाईआ। एका अल्फ़ चुकाए मोर तोर, दूसर राह ना कोए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई एका मिले सच गुसाँईं, लेखा जाणे थाउँ थाँईं, यसूह करिसचअन गया समझाईआ। यसूह बेटा मरीआ जाया, नबी ख़ुदा अख्वांयदा। अन्त अन्धेरा सृष्ट सबाई छाया, साचा नूर ना कोए धरांयदा। मेरा ख़ून रहे ध्याया, योरोशलम सर्ब कुरलांयदा। वेला अन्तिम वेख वखाया, आप आपणा रूप प्रगटांयदा। सोया कोए रहिण ना पाया, घर ख़ाली सर्ब दसांयदा। भैण भाई ना साथ रखाया, पिता पूत ना मेल मिलांयदा। बीवी ख़ौत ना कोए हंढाया, साची सेज ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नबी होए उज्यार, एका गुर ल्ए अवतार, एका राम खेल संसार, एका नानक जोत उज्यार, एका गोबिन्द बन्न्हे धार, एका शब्द करे जैकार, निहकलंक आपणा नाउँ रखाईआ। निहकलंक हरि भगवन्त, दूसर अवर ना कोए वखांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, चारे वेद सर्ब अल्हांयदा। अठारां पुराण वेख मणीआ मंत, वेद व्यासा भेव खुल्हांयदा। शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ थक्के जंत, हरि हरि दिस किसे ना आंयदा। अठारां अध्याए गाए गीता बेअन्त बेअन्त, कान्हा कृष्ना आपणा रूप दरसांयदा। अञ्जील कुरान खेल महाना एका नूर दरसाए श्री भगवन्त, सर सागर आप नुहांयदा। खाणी बाणी इक्क निशानी आपे जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क खुल्हाए साचा दर, दूसर दर ना कोए वखांयदा। साचा दर इक्क खुलाउणा, चार वरन सरनाईआ। दीन मज़्हब इस्लाम इक्क बणाउणा, आलमगीर बेपरवाहीआ। दामनगीर दामन इक्क फड़ाउणा, दूल्हो दूल्ह आप अख्वाईआ। ज़ालमा ज़ुलम आप गुआउणा, ज़िमनी आपणी आपे ल्ए लिखाईआ। राम नाम इष्ट इक्क कराउणा, वशिष्ट गुर शब्द कुड़माईआ। लंका गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाउणा, पंडत रावण दहि सिर घाईआ। कूड़ कुड़यारा कंस मेट मिटाउणा, कान्हा कृष्ना बल वखाईआ। पंचम पंच गले लगाउणा, दर दर्योध्न दए दुरकाईआ। कलिजुग नफ़स बन्द कराउणा, हवस हिरस दए खपाईआ। मोमन रूप सर्ब अख्वाउणा, घर मिल्या मेल सच्चे मलाहीआ। नाम मन्त्र सति इक्क दृढ़ाउणा, सति नाम दए गवाहीआ। वाहिगुरू फ़तह जैकारा जगत बुलाउणा, जो आपणा तन मन चित ल्ए गुरू भेट चढ़ाईआ। पारब्रह्म आपणा भेव खुलाउणा, सो पुरख निरँजण अकाल पुरख जूनी रहित एका रूप दरसाईआ। हँ ब्रह्म जीव जंत सर्ब बुझाउणा, प्रभ आपणी अंस उपजाईआ। त्रै त्रै मेला वेख वखाउणा,
❋
❋
रजो तमो सतो त्रैगुण माया बन्धन ब्रह्म विष्न शिव वण्ड वण्डाईआ। निरगुण सरगुण अंदर रख्या आपणा परमानंदन, चन्दन निज वास महिकाईआ। आप सुणाए साचा छन्दन, पाबन्द रक्खे इक्क ख़ुदा सर्ब ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देवे खोल्ह, सम्मत सम्मती लोकमात बोल, साचा ढोल दए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त नाम निधान रक्खे कोल, सृष्ट सबाई दए वरताईआ।