४ जेठ २०१७ बिक्रमी अंगरेज़ सिँघ मंगल सिँघ दे घर नई बस्ती जम्मू
भगत उधारन आप प्रभ, हरी हरि रूप वटांयदा। जुगा जुगन्तर मेल मिलाए लभ्भ, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। अमृत जाम प्याए मदि, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ांयदा। उलटी करे कँवल नभ्भ, निझर झिरना आप वखांयदा। पंच विकारा देवे दब्ब, माया ममता मोह मिटांयदा। नौ दुआरे कराए पार हद्द, जूठा झूठा नेहों मुकांयदा। इक्क उपजाए साची यद, विष्नूं वंसी खेल खिलांयदा। सबद वजाए अनहद नद, राग तराना आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत वछल हरि मीत मुरारा, खेले खेल विच संसारा, निरगुण सरगुण रूप धरांयदा। भगत वछल हरि गिरधार, एका धाम वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, दयावान बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणे वेखे मार ध्यान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बख्शिश करे नाम दान, आत्म भिच्छया एका पाईआ। अन्तर मन्त्र ब्रह्म ज्ञान, निरगुण शब्द करे पढ़ाईआ। एका राग सुणाए कान, कागद कलम ना लिखे शाहीआ। दो जहानां पाए साची आण, साखीआत रूप दरसाईआ। बिरहों तीर निराला मारे बाण, अणयाला तीर आप चलाईआ। घट घट होए जाणी जाण, हर घट बैठा सहिज सुभाईआ। आदि जुगादी श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन हरि हरि जाणया, हरि मेला सहिज सुभाए। हरिजन वेखे गुण निधानयां, गुणवन्ता रंग रंगाए। आप चलाए आपणे भाणया, एका अक्खर बूझ बुझाए। आप बणाए चतुर सुघड़ स्याणया, मूर्ख मूढ़े ल्ए तराय। एका सुणाए अकथ कहाणीआं, अकथ कथ आप अल्हाए। आपे जाणे आपणी बाणीआं, आप आपणा हुक्म सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला विच संसार, आप कराए। एकओंकार, हरिजन साचे कर पछाण। हरिजन हरि हरि एक है, एका रंग समाया। पुरख अबिनाशी करे बुध बबेक है, आत्म अन्तर वेख वखाया। त्रैगुण माया ना लाए सेक है, पंचम तत्त ना तत्त जलाया। सति सरूपी लाए मेख है, ना कोई सके मात उखड़ाया। एका रंग रंगाए धारी केस है, मूंड मुंडाए गोद बहाया। लेखा जाणे
❋
❋
धुर दा लेख है, लिखणहार बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगवन्त आदि अन्त हरिजन साचे ल्ए उठाया, हरिजन साचा सोभावन्त, हरि सतिगुर पुरख मनांयदा। मेल मिलावा हरि हरि कन्त, घर साची सेज हंढांयदा। मानस जन्म बणाई बणत, मन मनूआ आप समझांयदा। तोड़े गढ़्ह हउँमे हंगत, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, साची भिच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन पूरी करे आसा, चरन कँवल बख्शे सच भरवासा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या गुण विचार, हरि साचे सच पढ़ाईआ। एका अक्खर एकँकार, एकओंकार रूप जणाईआ। सो पुरख निरँजण ख़बरदार, आदि जुगादि रिहा समाईआ। हरि पुरख निरँजण मीत मुरार, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। आदि निरँजण हो उज्यार, जोत निरँजण सर्ब जगाईआ। श्री भगवान ठांडा ठार, सांतक सति दए वरताईआ। अबिनाशी करता खेल अपार, घर घर आपणा वेस वटाईआ। पारब्रह्म वसे धाम न्यार, ब्रह्म आपणा रूप दरसाईआ। ईश जीव एका धार, जगत जगदीश वेख वखाईआ। सीस धड़ ना होए उज्यार, पीसण पीस सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां अंदर आपे वसे, आप आपणा धाम सुहाईआ। भगतन अंदर वसया, निरगुण रूप अपार। साचा मार्ग एका दस्सया, नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार। करे प्रकाश कोटन कोटि रवि सस्या, रवि ससि होए शर्मशार। जुगा जुगन्तर फिरे नस्सया, लोआं पुरीआं दए हुलार। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज तीर निराला एका कसया, दो जहानां मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन साचा उठया, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। सो पुरख निरँजण सुत्ता उठया, एका रूप अनूप दरसाईआ। जाम प्याए अमृत घुट्टया, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। नाता तोड़े जूठ झूठया, सच सुच्च वणज वखाईआ। मेल मिलाए अबिनाशी अचुतया, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। आप सुहाए साची रुतया, बसन्त बहार आप वखाईआ। आपे दरस दिखाए हरिजन सुत्तयां, आलस निन्दरा दए मिटाईआ। पंच विकारा फड़ फड़ कुट्टया, जगत शैतान नेड़ ना आईआ। हरिभगत ना जाए कदे लुट्टया, नाम ख़ज़ाना मिल्या बेपरवाहीआ। आवण जावण छुटया, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन हरि हरि तारया, कर किरपा हरि निरँकार। जुग जुग खेले खेल विच संसारया, निरगुण सरगुण हो उज्यार। भगत भगवन्त भगती एका मार्ग ला रिहा, जगत जुगत जोग सच विहार, साची शक्ती आप धरा रिहा। आदि शक्ति अगम्म अपार, एका जोती नूर डगमगा रिहा। जोत सरूपी जोत निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लाए दर, दर दुआर इक्क सुहा ल्या। दर दुआरा हरि भगवन्त, एका
❋
❋
एक सुहांयदा। सचखण्ड दुआर बणाए बणत, आपणा घाड़ण आप घड़ांयदा। गुरमुख विरला वेखे सन्त, जिस जन साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणे लड़ बंधांयदा। हरिजन हरि हरि मीतड़ा, पारब्रह्म गुर करतार। काया चोली रंगे चीथड़ा, दुरमति मैल दए उतार। नाम जणाए इक्क अनडीठड़ा, साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पापी ल्ए उधार। आपे जाणे आपणी रीतड़ा, जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार। सति पुरख निरँजण ठांडा सीतड़ा, सति सतिवादी खेल न्यार। एका गाए सुहागी गीतड़ा, सोहँ शब्द अगम्म अपार। मानस जन्म हरिजन जीतड़ा, लक्ख चुरासी ना होए ख्वार। एका रंग वखाए हस्त कीटड़ा, चार वरन सोहन इक्क दुआर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे भरे भण्डार। सच भण्डारा नाम वण्ड, हरि सतिगुर आप वण्डांयदा। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड फोल फुलांयदा। आदि जुगादी कदे ना देवे कंड, जो जन रसना हरि हरि गांयदा। मनमुक्ख जीव नार दुहागण रंड, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। हरिजन ढाए दूई द्वैती कंध, भाण्डा भरम भउ आप भनांयदा। आप मुकाए झूठा पन्ध, साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। इक्क वखाए परमानंद, निज आत्म रस चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा सोहया, घर मन्दिर बंक दुआर। एका बीज साचा बोया, लोकमात खिड़ी गुलज़ार। दरगाह साची मिले ढोआ, ढोला गाए एकओंकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत देवे नाम अधार। हरि हरि नाम अनमोल, सतिगुर साचे हट्ट विकांयदा। जगत तक्कड़ सके ना कोई तोल, नौ खण्ड पृथ्मी मुख शर्मांयदा। आपणी वस्त हरि आपे रक्खे कोल, आपणी कीमत आपे पांयदा। लक्ख चुरासी जीव जंत विरोल, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। शब्द अनाद वजाए ढोल, अनहद मृदंगा आप उठांयदा। साचे मन्दिर आपे बोल, आपणा नाअरा आपे लांयदा। सचखण्ड दुआरा एका खोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची वस्त इक्क रखांयदा। साची वस्त हरि हरि नाम, हरि सतिगुर आप उपाया। आपे रक्खे काया मन्दिर ग्राम, घर घर विच दए टिकाया। कोए ना लाए हरि जू दाम, कीमत कोए ना सके चुकाया। जिस जन होए आप मेहरवान, तिस देवे आप रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाया। हरिजन साचा जागया, नेत्र नैण खोल्ह किवाड़। मन तन उपजे इक्क वैरागया, वाओ लग्गे ना तत्ती हाढ़। त्रैगुण माया बुझे आज्ञा, पंज विकार ना सके साड़। दुरमति मैल धोवे दागया, अमृत बख्शे ठंडा ठार। फड़ फड़ हँस बणाए कागया, सर सरोवर दए नुहाल। घर दीपक जोत जगे चरागया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। मेल
❋
❋
मिलावा कन्त सुहागया, धन्न सुलक्खणी सोभावन्ती नार। चरन धूढ़ मजन कराए माघिआ, हरि सज्जण मीत मुरार। जो जन सरनाई लागया, आवण जावण उतरे पार। लक्ख चुरासी विच्चों काढया, राए धर्म ना करे ख्वार। सचखण्ड निवासी करे लाडया, सिर रक्ख हथ्थ समरथ करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पाए सार। सार समालीअन साख्यात, सर्बकला भरपूरया। गुरसिख बणाए पार ज़ात, पुरख अबिनाशी हाज़र हज़ूरया। हरिभगत बंधाए चरन नात, ज़ात पात ना कोए वखा रिहा। इक्क चढ़ाए साचे राथ, रथ रथवाही खेल खिला रिहा। एका मन्त्र पूजा पाठ, अक्खर वक्खर आप पढ़ा रिहा। एका अमृत सरोवर मारे ठाठ, काया जल आप टिका रिहा। चौदां लोक वखाए एका हाट, वणज वणजारा रूप धरा रिहा। एका सोया साची खाट, आत्म सेजा आसण ला ल्या। एका जाणे नेड़े वाट, दूर दुराडा पन्ध मुका ल्या। एका पूरी करे घाट, स्वच्छ सरूपी दरस दखा ल्या। इक्क नुहाए तीर्थ ताट, अठसठ एका धार बंधा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे एका वार, दूई द्वैती मोह मिटा ल्या। दूई द्वैती देवे तोड़, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, तुरीआ राग आप सुणाईआ। जगत विकारा देवे होड़, दर दुआर रहिण ना पाईआ। मिट्ठा करे रीठा कौड़, अमृत आत्म आप चुआईआ। एथे ओथे जाए बौहड़, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जिस जन होए दयाल, सो जन पार उतारया। नेड़ ना आए काल महांकाल, गुर सतिगुर दए सहारया। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगा रिहा। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना आप वखा रिहा। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, माणक मोती हीरे लाल जड़त जुड़ा रिहा। गगन मस्तक वेखे साचा थाल, रवि ससि सीस झुका रिहा। आदि निरँजण दीपक आपे बाल, अन्ध अन्धेरा सर्ब मिटा ल्या। अनहद शब्द वजाए ताल, पंचम आपणा राग सुणा ल्या। सुरत सवाणी करे संभाल, साचा हाणी शब्द मिला ल्या। आत्म सेजा कर परवान, आप आपणे अंग लगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, घर साचे सगन वखा ल्या। हरिजन वरया किरपा कर, गुर सतिगुर गहर गम्भीर। लेखा जाणे नरायण नारी नर, आदि जुगादि शाह सुल्तान पीरन पीर। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख करनेहार बन्न्हे बीड़। कलिजुग चुकाए झूठा डर, गुरमुख चोटी चाढ़े फड़ अखीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत बंधाए एका लड़, गुरमुख वेखे आपे खड़, हरि सन्तन लाए साची जड़्ह, अमृत बख्शे ठांडा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्धन सरधन सरधन निर्धन निराकार निराधार निरवैर एका शब्द वखाए साची धीर।
❋
❋
४ जेठ २०१७ बिक्रमी गूढ़ा राम दे घर पिण्ड शेख सर ज़िला जम्मू
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तानयां, आदिन अन्ता खेल अपार। हरि पुरख निरँजण वड मेहरबानया, निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार। एकँकारा खेल महानया, करे कराए आप करतार। आदि निरँजण जोती नूर डगमगानया, दीपक नूर करे उज्यार। श्री भगवान एका रंग समानया, रूप रंग ना कोई विचार। अबिनाशी करता सचखण्ड दुआरा इक्क सुहानया, सच सिँघासण हरि सिक्दार। पारब्रह्म आपे जाणे आपणी अकथ कहाणीआं, गावत गाए आपणी वार। थिर घर साचा इक्क निशानया, आप सुहाए बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार खेल न्यारा, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण मेल मिलावा, एकँकारा आदि निरँजण डगमगांयदा। अबिनाशी करता कर पसारा, श्री भगवान दए हुलारा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखांयदा। सचखण्ड निवासी खेल न्यारा, साचा शब्द सच्ची धुन्कारा, राग अनादी आप अल्हांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, आपणी इच्छया भरे भण्डारा, साची सिख्या धुर दरबारा, दरगाह साची धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप करांयदा। पुरख अबिनाशा इक्क इकल्ला, आदि जुगादी खेल खलाईआ। निरगुण वसे सच महल्ला, निराकार रूप दरसाईआ। ऊँचो ऊँच उच्च अटला, नेहचल आपणा धाम सुहाईआ। आपे फड़या आपणा पल्ला, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपणी शक्ती आपणी जोती आपे रला, आप आपणा बल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, एकँकारा आप कराईआ। एकँकारा निरगुण धार, सचखण्ड दुआरे आप चलांयदा। कमलापाती मीत मुरार, कँवल नैण आप मटकांयदा। साची गाथी कर त्यार, शब्द अनादी नाद वजांयदा। पुरख बिधाती धुर दरबार, दर घर साचा आप सुहांयदा। सति सतिवाद हो उज्यार, अगम्म अगम्मड़ी कार करांयदा। अलक्ख निरँजण बोल जैकार, आपणी अलक्ख आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, आपे वसे श्री भगवन्त, नारी कन्त रूप वटांयदा। नारी कन्त हरि भगवाना, आपणी सेज हंढाईआ। एका मर्द इक्क मरदाना, मेहरवान इक्क अख्वाईआ। एका बन्न्हे साचा गानां, एका घर घर सगन मनाईआ। एका गाए राग तराना, तुरीआ राग नाद वजाईआ। एका खोल्हे सच दुकाना, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। एका दस्से पद निरबाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका बख्शे ब्रह्म ज्ञाना, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत उजाला निरगुण दाता खेले खेल पुरख बिधाता, इक्क इकांता आसण लाईआ। साचा आसण शाह सुल्तान, थिर घर
❋
❋
साचे आपे लांयदा। आपे गोपी आपे काहन, आपे मंडल रास रचांयदा। आपे सीता आपे राम, राम आपणा रूप वटांयदा। आपे निरगुण निरगुण करे काम, आपे साचा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादी सच मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। साचा बेड़ा हरि भगवन्त, आदि जुगादि चलांयदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। आपे शब्द होए मणीआ मंत, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड खोल्ह दरवाज़ा, खेले खेल ग़रीब निवाज़ा, आप वजाए आपणा वाजा, तार सितार ना कोई रखांयदा। सचा शब्द दर घनघोर, घर मन्दिर आप सुणाईआ। करे खेल अन्ध घोर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। आपे चढ़े आपणे घोड़, दूर दुराडा साचा माहीआ। साचे घर लाए एका पौड़, उच्चा डण्डा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे होए ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं रिहा दौड़, दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख अकाला, आपणी धार आप चलांयदा। आप आपणी करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर घर सुहञ्जणा, हरि साची जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी आदि निरँजणा, निरगुण बैठा आसण लाईआ। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर आप तराईआ। सर्ब जीआं दा साचा सज्जणा, एकँकारा इक्क अख्वाईआ। ना घड़या ना भज्जणा, घड़े भन्ने सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा घर थिर दरबारा पुरख अबिनाशी पावे सारा, रवि ससि ना कोई सतारा, ज़िमी अस्माना दए हुलारा, एकँकारा खेल खलाईआ। एकँकारा हरि गोबिन्द, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आप उपजाए आपणा सुत दुलारा, शब्द शब्दी नाउँ धराईआ। आपे होए गुणी गहीरा, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सुत कर त्यार, अबिनाशी अचुत्त पावे सार, सुहाए रुत्त अगम्म अपार, आप आपणी वेख वखाईआ। सुत दुलारा नौजवाना, हरि साचे घर उपाया। शब्द अनादी धुर फ़रमाणा, आदि जुगादी आप सुणाया। चरन कँवल बख्शे इक्क ध्याना, नेत्र लोचण इक्क खुल्हाया। अन्तर आत्म इक्क ज्ञाना, एका इष्ट देव वखाया। एका मन्दिर इक्क मकाना, इक्क सिँघासण सोभा पाया। एका शाह इक्क सुल्ताना, एका बैठा जोत जगाया। एका चिल्ला तीर कमाना, एका शस्त्र बस्त्र आप सजाया। एका मारनहारा बाणा, आर पार एका रूप दरसाया। एका बन्न्हे साचा गानां, दरगाह साची सगन मनाया। एका देवे साचा दाना, साची भिच्छया झोली पाया। इक्क सुणाए सच तराना, राग अनादी आपे गाया।
❋
❋
इक्क वखाए आपणा भाणा, हरि भाणे सद समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचना ल्ए रच, अंदर वड़े हो हो सच्च, साचा वेस वटाया। हरि साचा शाह सुल्तान, एका एक एकंकारया। सचखण्ड झुलाए इक्क निशान, दो जहानां पावे सारया। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, चौदां लोकां दए हुलारया। अवण गवण धुर फ़रमाण, पवण पवणी आप सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सुत कर त्यार, अबिनाशी अचुत पावे सार, सुहाए रुत्त सचखण्ड निवासा दासी दासा, सेवक साची सेव कमा रिहा। साची सेवा हरि हरि मीत, एका एक कमांयदा। शब्द सुणाया साचा गीत, सुत दुलारा वेख वखांयदा। आप चलाई आपणी रीत, आपणा बंस आप सुहांयदा। आपे होए ठांडा सीत, सांतक आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वसे सच दुआर, दूजी दस्से ना कोई धार, तीजे खोल्हे बन्द किवाड़, चौथे पद होए उज्यार, पंचम मेला सच्ची सरकार, छेवें छप्पर ना कोई विचार, सत्तवें सति सति करे साची कार, अठवें अठ्ठां तत्तां कर प्यार, नौवें नौ दर खोल्हे बंक दुआर, दसवें आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा घर साचा हरि साचा वर एका कन्त मनांयदा। एका कन्त गाए ढोला, शब्द अनादी गीत गाईआ। निरगुण आपणा बदला चोला, सरगुण आपणा रूप दरसाईआ। शब्द सरूपी बण विचोला, दोहां एका मेल मिलाईआ। आपे विष्नूं होए गोला, आदि जुगादी सेव कमाईआ। आपे पारब्रह्म ब्रह्म बणया तोला, आपणा कंडा हथ्थ उठाईआ। आप चुकाए आपणा पर्दा ओहला, आप आपणा विच टिकाईआ। आपणे कँवल आपे मौला, आपे अमृत ताल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे अंदर बैठा वड़, बाहर मुख आप खुल्हाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर ज़हूर आप अख्वांयदा। आपे पुरख आपे नार, नर नरायण आपणी सेज आप सुहांयदा। आपे जोती करे सच प्यार, वरन गोती ना रूप दरसांयदा। आपे उच्ची चोटी चढ़े आप निरँकार, महल्ल अटल आप सुहांयदा। शब्द सरूपी वर घर पा, घर साचे शब्द जणांयदा। पुरख अबिनाशी एका गा, एका हरि अल्हांयदा। एका वेखे साचा थाँ, थान थनंतर आप सुहांयदा। एका पिता एका माँ, रूप रंग ना कोए वखांयदा। एका विष्नूं ल्ए उपजा, एका कँवल नाभ आप उपांयदा। एका फुल्ल ल्ए खिला, एका ब्रह्मा रूप वटांयदा। एका चार मुख ल्ए बणा, चारे कूटां वेख वखांयदा। एका चारे वेदां दए लिखा, चारे नाउँ आप अल्हांयदा। एका चारे खाणी ल्ए रचा, आप आपणी रचन रचांयदा। एका चारे जुग वण्ड वण्डा, वण्डणहारा दिस ना आंयदा। एका लक्ख चुरासी बणत बणा, पंज तत्त मेल मिलांयदा। एका त्रैगुण माया जोड़ जुड़ा, जागरत जोत विच टिकांयदा। एका अप तेज वाए पृथ्मी अकास रंग रंगा, मन मति मेल मिलांयदा। एका
❋
❋
नौ दुआरे दए खुल्हा, जगत वासना विच भरांयदा। एका रथ रथवाही रथ ल्ए चला, सृष्ट सबाई आप हिलांयदा। एका आपणा रूप वटा, सुन्न समाधी फोल फुलांयदा। एका धूंआँधार रिहा समा, दिस किसे ना आंयदा। एका शंकर ल्ए उपजा, बाशक तशका गल लटकांयदा। एका त्रसूल हथ्थ उठा, चारों कुंट फेरी पांयदा। एका सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाँ, जो घढ़या भन्न वखांयदा। एका बणे आप मलाह, खेवट खेटा आप अख्वांयदा। एका देवे सिफ्त सलाह, साची सिख्या इक्क समझांयदा। इक्क वखाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा आप जपांयदा। एका मार्ग दए दृढ़ा, दो जहानां आप चलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए समझा, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। निष्अक्खर आपणा रूप दरसा, आप आपणे विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बन्न्हे आपणी धार, आदि जुगादी खेल अपार, करे कराए करनेहार, करता पुरख हो उज्यार, अजूनी रहित विच संसार, निर्भय होए सच्ची सरकार, मूर्त अकाल पावे सार, दीन दयाल आपणा नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी जंत उपाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ रूप वटाया, जगत आपणा नाउँ धराईआ। सोइम रूप सोहँ हो हो लोकमात फेरा पाया, इक्क दूजे नाल करे कुड़माई, एका शब्द सच्ची धार बंधाया, नेत्र लोचण नैण दिस ना आईआ। घट घट अंदर जोत जगाया, ईश जीव मेल मिलाईआ। जगत जगदीश खेल रचाया, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। रफीक तौफीक दए इक्क ख़ुदाया। आप आपणी रचन रचाईआ। लाशरीक पाए आपणी माया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे आपणा वर, दूसर संग ना कोए रलाईआ। साचा वर त्रैगुण दात, ब्रह्मा विष्न झोली पांयदा। लक्ख चुरासी बध्धा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ांयदा। आपे बैठा रहे इक्क इकांत, दर घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। साची खेल लोकमात, जुग जुग आप करांयदा। आपे वेखे मार झात, आप आपणा मुख छुपांयदा। लेखा जाणे दिवस रात, घड़ी पल गणत गणांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वण्डणहारा साची वण्ड, खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। चारे खाणी कर त्यार, हरि साचा वेख वखांयदा। चारे बाणी भर भण्डार, एका शब्द सुणांयदा। चारे जुग वरते वरतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मेल मिलांयदा। चारे वेदां कर त्यार, साची भिच्छया झोली पांयदा। चार वरनां एका धार, जुगा जुगन्तर आप चलांयदा। मानस मानुश कर प्यार, मानुख आपणी बूझ बुझांयदा। शब्द अगम्मी हरि गुफतार, अन्तर धार आप अल्हांयदा। साचे सन्त कर त्यार, साची सिख्या इक्क समझांयदा। भगत भगवन्त मीत मुरार, घर साचे मेल मिलांयदा। इक्क वखाए सच दरबार, दरगाह साची आप लगांयदा। सीस रक्ख ताज निरँकार, पंचम मुख
❋
❋
सालांयदा। पंचम दर खोल्ह किवाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप गिणांयदा। साचा लेखा लिखणहारा, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करे पार किनारा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। तोड़णहारा गढ़्ह हँकारा, हउमे हंगता रोग मिटांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड आप चलांयदा। अष्टभुज हो उज्यारा, शाह अस्वारा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेले खेल अगम्म अपार, एका हुक्म सुणांयदा। बोध अगाध शब्द जैकारा, हरि साचा सच लगांयदा। भगत भगवन्त मीत मुरारा, घर सन्तन मेल मिलांयदा। दूती दुष्ट दर दुरकारा, दर दर मेल ना कोई मिलांयदा। लेखा जाणे आर पार किनारा, मँझधारा फेरी पांयदा। लक्ख चुरासी दए सहारा, आपणा गेड़ा आप दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग दाता बेपरवाह, त्रेता बणे आप मलाह, द्वापर बन्न्हे देवे ला, कलिजुग अन्तिम तक्के राह, चारों कुंट धूंआँधार साचा चन्द ना कोई चढ़ांयदा। शाह सुल्तान गए हार, राज राजान पान्धी राहीआ। साध सन्त होए ख्वार, हरि का पौड़ा नज़र ना आईआ। पढ़ पढ़ वेद ना सके विचार, पुराण अठारां ना मिल्या साचा माहीआ। शास्त्र सिमरत रहे पुकार, उच्ची कूक देण दुहाईआ। गीता ज्ञान दए उच्चार, अठारां अध्याए दए गवाहीआ। अञ्जील कुरान सर्ब पछताण, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर सच मसल्ला हेठ ना कोई विछाईआ। खाणी बाणी ना कोई धार, धरत धवल दए वड्याईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, रसना जिह्वा वाद विवाद वधाईआ। गुरमुख विरले मिल्या हरि निरँकार, कलिजुग अन्तिम बेपरवाहीआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, एका सतिगुर ल्ए मनाईआ। साचे शब्द करे प्यार, पुत्तर धी भैण भाई ना कोई धी जवाईआ। वरन गोत तों वसया बाहर, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। इक्क इकांत बोल जैकार, बेऐब परवरदिगार मुकामे हक एका नाअरा रिहा लगाईआ। राम नाम बोल जैकार, करे प्यार जो जन रसना जिह्वा रहे गाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण नाम बंसरी इक्क वजाईआ। एका अल्ला हू हू करे पुकार, अन्ना हू ऐनलहक वेख वखाईआ। एका बोले नाम सति धुर दी धार, सति सतिवादी ल्ए उठाईआ। एका गुरू फ़तेह कर प्यार, वाह वाह गुरू दए समझाईआ। सर्ब जीआं दा एकँकार, दूसर वण्ड ना कोई वण्डाईआ। चार जुग करौंदा लोकमात विहार, वरन बरन खेल खलाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर उज्यार, घर घर आपणी वण्ड वण्डाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, जगत विद्या जुग फड़ाईआ। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, घर घर बैठा जोत जगाईआ। काया काअबा खोल्ह किवाड़, चौदां तबकां वेखे बण मलाहीआ। सन्त भगत दए अधार, तन मन्दिर सोभा पाईआ। घर शब्द सच्ची धुन्कार, घर सखीआं मंगल गाईआ।
❋
❋
घर अमृत ठंडा ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। घर आत्म सेजा करे शंगार, सोलां कलीआं आप सुहाईआ। सोलां इच्छया भरे भण्डार, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। नारी मेला कन्त भतार, घर साचे वज्जे वधाईआ। मूर्ख मुग्ध ना पावण सार, चारों कूट उच्ची कूक देण दुहाईआ। किसे ना मिल्या सांझा यार, सखी सरवर सुल्तान रहे मनाईआ। डूँग्घी कंदर करे प्यार, मन बन्दर आपणी डोर बंधाईआ। बज़र कपाटी लग्गा तोड़े जंदर, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ थक्के गोरख मछन्दर, गुर पीर देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा खेल अपारा, करे कराए हरि निरँकारा, वरते वरतावे विच संसारा, धरत धवल वेख वखाईआ। धरत धवल हरि वेखण आया, लोकमात जोत रुशनाईआ। चार वरनां हरना फरना खोल्हण आया, दिब नेत्र इक्क दरसाईआ। चौथे पद चढ़ चढ़ मेला मेल मिलावण आया, घर साचे वज्जी वधाईआ। पंचम सखीआं बह बह मंगल गाया, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। कागद कलम कोई लिखण ना पाया, सत्त समुंदर रहे कुरलाईआ। बसुधा आपणा मुख छुपाया, बनास्पत रही नैण शर्माईआ। बिन हरिभगत हरि जू हरि मन्दिर दिस ना आया, नेत्र लोचण नैण दरस ना कोई पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल निराला, किरपा करे पुरख अकाला, चार वरनां एका सरना एका रंग रंगाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका नाम शब्द पढ़ाईआ। चार वरनां इक्क ध्यान, सति सतिवादी इक्क सरनाईआ। चार वरनां एका दान, आत्म भिच्छया ब्रह्म वखाईआ। चार वरनां एका काहन, साची सखीआं वेख वखाईआ। चार वरनां एका राम, सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ। चार वरनां दस्से एका भान, एका नूर करे रुशनाईआ। चार वरन सुणाए एका गान, धुन आत्मक आप अलाहीआ। चार वरनां देवे एका माण, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना करे वड्याईआ। चार वरनां करे आप पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल श्री भगवन्त, लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि आप अख्वाईआ। आदि अन्त भेव अभेदा, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। लेखा जाणे चार वेदां, वेद विदातां आप उपांयदा। कलिजुग मेटे अन्धेरी राता, अथर्बण अन्त करांयदा। अल्ला राणी पुच्छे वाता, संग मुहम्मद वेख वखांयदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, आप आपणा रूप वटांयदा। सतिजुग चलाए साची गाथा, सो निष्अक्खर आप पढ़ांयदा। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब लेखा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्त्र पूजा पाठा, एका सरोवर मारे ठाठा, तीन लोक खुल्हाए एका हाटा, अमृत प्याए साचे बाटा, लेखा जाणे जोत लिलाटा, जोती नूर आप जगांयदा। जोती नूर जगावण आया, जागरत जोत हरि रघुराईआ। कलिजुग अन्तिम लेख मिटावण आया, हरि सच्चा शहनशाहीआ। सतिजुग साचा मार्ग आप वखावण
❋
❋
आया, निरगुण बणया आप मलाहीआ। जुग जुग विछड़े सन्त कन्त भगवन्त मेल मिलावण आया, आप आपणे ल्ए जगाईआ। मनमुख गूढ़ी्ह नींद सुआवण आया, माया पर्दा उप्पर पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन हिरदे अंदर जाए वस, एका मार्ग देवे दस्स, आप आपणी बूझ बुझाईआ। साचा मार्ग हरि हरि पन्थ, हरी हरि आपणा आप जणांयदा। लेखा जाणे संख असंख, कोटन कोटि गणत गणांयदा। वेद पुराण पुकारन ग्रन्थ, बिन सतिगुर पार ना कोए करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए फड़, आप आपणी बूझ बुझांयदा। हरिजन हरि हरि बुझिआ, किरपा करी आप भगवान। भेव चुकाए एका दूजया, तीजा नेत्र खोल्ह महान। घर आपणा आपे सूज्झया, तन मन्दिर सच मकान। जो जन चरन कँवल हरि हरि झूजया, मिले वडियाई दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा माण। माण निमाणयां आप हरि, जुग जुग वेख वखांयदा। भगत भगवन्त आए दर, दर दरवेश फेरी पांयदा। करनी करता आपे कर, आपणी करवट आप बदलांयदा। लेखा जाणे नारी नर, बिरध बाल जवान ना रूप धरांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़, घट वस्तू थिर धरांयदा। हरिजन साचे ल्ए फड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा ना सीस ना दिसे धड़, पंज तत्त ना कोई वखांयदा। काया अंदर साचे पौड़े आपे जाए चढ़, औंदा जांदा दिस ना आंयदा। हरिजन चुकाए जगत डर, निर्भय आपणा भय करांयदा। जो जन एका अक्खर जाए पढ़, निष्अक्खर वेख वखांयदा। कलिजुग अग्न ना जाए सड़, त्रैगुण त्तत्व तत्त बुझांयदा। सच भण्डारा आपणा भर, अतोट अतुट रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, वर दाता आप अख्वांयदा। देवे वर रंगण नाम, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। लेखा जाणे काया माटी चाम, साचा दाम इक्क बंधाईआ। आप वसाए नगर ग्राम, काया खेड़ा सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, नाम निधाना हरि मेहरवाना एका झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीआ दाता पुरख बिधाता, पुरख परखोतम आप अख्वाईआ।