पुस्तकालयभाग ९

५ जेठ २०१७ बिक्रमी तेज भान दे घर शेख़सर ज़िला जम्मू

सो पुरख निरँजण निरगुण धार, निरवैर आप चलांयदा। हरि पुरख निरँजण अकल कल खेल अपार, आदि जुगादी आप खिलांयदा। एकँकारा रूप अगम्म अपार, अलक्ख अलक्खणा आप वखांयदा। आदि निरँजण हो त्यार, सति सरूपी आप दरसांयदा। श्री भगवान बल आपणा धार, दर घर साचे सोभा पांयदा। अबिनाशी करता ना पुरख ना दिसे नार, आपणा तत्त आप उपांयदा। पारब्रह्म शाहो भूप सच्ची सरकार, शाह शहाना नाउँ वटांयदा। सच दुआरा खोल्ह किवाड़, सचखण्ड आपणा तख्त सुहांयदा। थिर घर मन्दिर पावे सार, घर घर विच आप सुहांयदा। बाढी बण आप निरँकार, साची सेवक सेव कमांयदा। सच सिँघासण कर तिआर, पावा चूल ना कोई रखांयदा। आसण लाए धुर दरबार, दरगाह साची आप विछांयदा। ना कोई दिसे चोबदार, दर दरबान ना कोई सुहांयदा। इक्क इकल्ला हो उज्यार, नौजवान आपणा रूप वटांयदा। आपणी इच्छया आपे कर विचार, आपणी मंगण आप मंगांयदा। आपणी सिख्या देवणहार सच्ची सरकार, साचा हुक्म आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन आप रचांयदा। सो पुरख निरँजण सुते प्रकाश, परम पुरख आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण शाहो शबाश, ना मरे ना जाईआ। एकँकारा पावे रास, मंडल आपणी रास रचाईआ। आदि निरँजण रक्खे वास, वास निवासा इक्क कराईआ। श्री भगवान दासी दास, दासन दास आप हो जाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल पृथ्मी आकाश, आप आपणा रूप वटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रकाश, जोती जोत जोत जगाईआ। सचखण्ड दुआरा साचे तख्त निवास, निरगुण बैठा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला दए उसार, आप आपणा खेल खिलांयदा। सच महल्ला अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा आप सुहांयदा। उच्चा टिल्ला कर त्यारा, अछल अछल आसण लांयदा। चारों कुंट ना कोई दीवारा, छप्पर छन्न ना कोई सुहांयदा। एका दीपक कर उज्यारा, निरगुण बाती जोत जगांयदा। शहनशाह शाह बण सिक्दारा, शाह भूप आप अख्वांयदा। आपणे रंग रवे करतारा, दूसर रंग ना कोई रंगांयदा। आपणी इच्छया आपणा कर पसारा, आपे वेख वखांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, जल्वा नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। सचखण्ड दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा, एका एक रखाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। आदि जुगादी साजण साजा, सच रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण सोभावन्त, आपे बैठ श्री भगवन्त, भगवन आपणा रूप दरसाईआ। साचे तख्त सच सुल्तान, हरि साचा आप सुहांयदा। साचा रूप श्री भगवान,

❋

❋

घर साचे आप प्रगटांयदा। घर साचे वेखे साचा काहन, घर साचे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। सचखण्ड दुआरा एकँकारा, कल आपणी आप रखाईआ। निरगुण जोत कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। आपे बणे भूप सिक्दारा, शहनशाह पातशाह आप अख्वाईआ। आपणी घाड़त घड़े बण सुन्यारा, सच कुठाली आप तपाईआ। आपणी जोत लाए अंग्यारा, अग्नी आपणी आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त शाह नवाब, एका बैठा सोभा पाईआ। सोभावन्त हरि भगवान, तख्त निवासी तख्त बराजया। आप झुलाए सच निशान, खेले खेल ग़रीब निवाज़या। आपणा देवे धुर फ़रमाण, शब्द अगम्मी मारे वाजया। आपे बणे राज राजान, आपे रक्खे आपणी लाजया। आपे जोद्धा सूरबीर बली बलवान, आप संवारे आपणा काजया। आपे वेखे आपणा मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा होए आप मुहताजया। साचे घर उच्चे मन्दिर चढ़, हरि आपणा आप वेख वखांयदा। आपे अग्गे बैठा खड़्ह, आप आपणा मुख भवांयदा। आपे आपणी विद्या रिहा पढ़, आपे आपणा राग अल्हांयदा। आपे आपणा घाड़ण घड़, घड़ण भन्नणहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सच संदेश, आप सुणाए नर नरेश, नर नरायण आपणा नाउँ धरांयदा। नर नरायण हरि नाउँ रक्ख, आपणा नूर ल्ए प्रगटाईआ। आपे साख्यात होए प्रतक्ख, दर घर साचे सोभा पाईआ। आपे खेले खेल अलक्खणा अलक्ख, अलक्ख अगोचर वड वड्याईआ। आपे आपणा मार्ग दस्स, साचा राह आप चलाईआ। आपे आपणे अंदर वस, आपणा तत्त आप बुझाईआ। आपे आपणे संग रिहा हस्स, आप आपणी ख़ुशी वखाईआ। आपे गाए आपणा जस, आपणा गुण आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल, अकल कल धार आप चलाईआ। अकल कल धारा खेल अपारा, हरि साचा सच करांयदा। सचखण्ड निवासा धुर दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। साचा राणा बण सिक्दारा, आदल अदली हुक्म कमांयदा। एका घर सोहे दरबारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप गणांयदा। सो पुरख निरँजण हो त्यार, आपणी बणत आप बणाईआ। हरि पुरख निरँजण भर भण्डार, एका वस्त रिहा वखाईआ। एकँकारा बण सुन्यार, साची घाड़त रिहा घड़ाईआ। आदि निरँजण साचा दीपक कर त्यार, एका जोत करे रुशनाईआ। श्री भगवान जड़त जड़ाए अगम्म अपार, आपणा रूप अनूप विच टिकाईआ। पंचम बणे सेवादार, साची सेवा सच वखाईआ। पंचम मुख कर त्यार, पंचम मेला मेल मिलाईआ। श्री भगवान सोहे दरबार, आपणी वस्त आप वखाईआ। पारब्रह्म करे निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची घाड़त

❋

❋

आप घड़ाईआ। सो पुरख निरँजण घाड़त घड़, आपणा आप दरसाया। हरि पुरख निरँजण जड़ती जड़, लाल अमोलक विच टिकाया। एकँकारा हथ्थीं फड़, आप आपणे हथ्थ उठाया। आदि निरँजण अग्गे खड़्ह, साची देवे सिफ्त सलाहया। अबिनाशी करता सीस ल्ए धर, दरगाह साची सगन मनाया। श्री भगवान देवे वर, वाह वा आपणा शब्द सुणाया। पारब्रह्म सरन सरनाई जाए पड़, दर दरवेशा अलक्ख जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरगाह साची खेल खलाया। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, साची बणत बणाईआ। हरि पुरख निरँजण सेवादारा, घर साची सेव कमाईआ। एकँकारा बण पनिहारा, चाकर चाक आप अख्वाईआ। आदि निरँजण बण कहारा, चारों कुंट रिहा उठाईआ। अबिनाशी करता शाह सिक्दारा, साचा तख्त रिहा सुहाईआ। श्री भगवान कर प्यारा, सीस ताज इक्क टिकाईआ। पारब्रह्म बणे भिखारा, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। साचा ताज सच सुल्तान, पंचम मुख उपांयदा। आपणे सीस रक्ख हरि भगवान, साचा हुक्म सुणांयदा। लोआं पुरीआं इक्क ज्ञान, धुर फ़रमाणा इक्क अल्हांयदा। एका शब्द नौजवान, सुत दुलारा आप उठांयदा। सेवा लाए दो जहान, दो जहानां वाली वेस वटांयदा। चरन दुआरा बख्शे माण, दरगाह साची इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी भिच्छया आप वरतांयदा। साची भिच्छया हरि निरँकार, आपणी बूझ बुझाईआ। पंचम मुख ताज कर त्यार, अबिनाशी करता सीस टिकाईआ। श्री भगवान मीत मुरार, निरगुण साचा मेल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सच तख्त बराज, आपणा भेव खुल्हाया। हरि पुरख निरँजण बख्शे राज, दरगाह साची धाम सुहाया। एकँकारा करे काज, करता पुरख आप कराया। आदि निरँजण रक्खे लाज, लाजावन्त बेपरवाहया। श्री भगवान ग़रीब निवाज़, घर साचे सोभा पाया। अबिनाशी करता वेखे इक्क ज़हाज़, इक्क इकल्ला रिहा चलाया। पारब्रह्म प्रभ देवे दाज, साची वस्त झोली पाया। एका शब्द मारे वाज, सार शब्द संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाया। सति पुरख निरँजण शब्द सार, आप आपणे विच्चों प्रगटांयदा। अगम्म अगम्मड़ा बोल जैकार, अलक्ख अलक्खणा आप सुणांयदा। तीजे घर आए सचखण्ड दुआर, थिर घर आपणा कुण्डा लांहयदा। चौथे घर कर पसार, आपणी रचना वेख वखांयदा। सुन अगम्मी धूंआँधार, रूप अनूप ना कोए दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त साचा ताज, आपे रचे ग़रीब निवाज़, रच रच आपे वेख वखांयदा। साचा ताज सीस सोहे भगवान, सच्चखण्ड साचे वज्जी वधाईआ। एकँकारा नौजवान, बिरध

❋

❋

बाल ना रूप वटाईआ। जोद्धा सूरबीर बलवान, बल धारी आपणा बल वखाईआ। मात पित ना कोए निशान, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा लेखे ल्ए लगाईआ। आपणा लेखा लिखणहारा, वेद कतेब ना कोए रखांयदा। आपणे नेत्र आपणा आप पेखणहारा, दोए दोए लोचण ना कोए खुल्हांयदा। आपणे तख्त ताज सच्चा शाहो बैठणहारा, जगत रईयत ना कोए बणांयदा। आपणे सीस ताज हरि परखणहारा, परीख्या विच कदे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सीस ताज रक्ख आपणी खेल करे प्रतक्ख, निरगुण विच्चों निरगुण होए वक्ख, आप आपणा रंग वटांयदा। निरगुण अंदरों आया बाहर, शब्दी आपणा नाउँ धराईआ। निरगुण जोत मात करे प्यार, धुन शब्द गोद सुहाईआ। पुरख अकाल करे प्यार, पिता पूत वड वड्याईआ। बन्न्हे सीस सच्ची दस्तार, साचा ताज नाम टिकाईआ। भरे अतुट आप भण्डार, प्रभ वडा शहनशाहीआ। सुत दुलारा ढह ढह पए चरन दुआर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्ड आप वण्डाईआ। निरगुण आपणी वण्डी वण्ड, वण्डणहार आप अख्वाया। आपणे पल्ले बन्हाई आपे गंढ्ढ, आपणा भार आप उठाया। सति शब्द सुणाया एका छन्द, हरि साचे आप अल्हाया। मेरा रूप तेरा परमानंद, तेरा मेरे विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अक्खर आप वखाया। सति शब्द हरि अक्खर वेख्या, आपणा नैण उग्घाड़। ना रूप ना दिसे रेख्या, ना कोई दर दुआर। इक्क इकल्ला वसे सच महल्ला निरगुण जोत शब्द प्रवेशया, आप वजाए आपणी सच सितार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दए अधार। साचे शब्द सुण साचे लाल, हरि साचा सच समझाईआ। तेरे फल लग्गे डाल्ह, तेरी फुलवाड़ी आप महिकाईआ। तेरा बणे आप दलाल, तेरा वणज इक्क कराईआ। तेरी घालण रिहा घाल, वड वडा शहनशाहीआ। तेरी साची चले चाल, सच्चखण्ड बैठा देवे सच सालाहीआ। सार शब्द करे तेरी प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तेरा वजदा रहे ताल, पुरख अबिनाशी आप वजाईआ। तेरी उपजाए सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मति रिहा समझाईआ। सुत दुलारा सुण संदेश, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। पारब्रह्म सद रहे हमेश, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। तिस पुरख को सदा आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साचे सज्जण मैं वसां तेरे देस, तेरा घर मोहे भाईआ। तूं पिता हउँ बालक बाल अल्हड़ वरेस, तेरा भेव ना जाणा राईआ। तेरा सति सरूप रिहा वेख, निरगुण जोत तेरी रुशनाईआ। मेरी कोई ना चले पेश, इक्क इकल्ला बैठा राह तकाईआ। मैं बणया रहां तेरा दरवेश, दर तेरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, सुत शब्द देवे वर, एका भिच्छया झोली पाईआ। सुत शब्द सुण फ़रमाण, सो पुरख निरँजण आप सुणांयदा। हरि पुरख निरँजण होया आप मेहरवान, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। एकँकारा देवे दान, साची भिच्छया झोली पांयदा। आदि निरँजण हो प्रधान, आप आपणा बल वखांयदा। श्री भगवान बख्शे माण, चरन दुआरा इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्ड आप वण्डांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अवल्लड़ा, एका एक करांयदा। शब्द फड़ाए साचा पल्लड़ा, दे मति आप समझांयदा। तेरे दर निरगुण आपे खल्हड़ा, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। साची वण्ड हरि निरँकार, आपणी आप वण्डाईआ। साचे शब्द कर प्यार, आपणी बूझ आप बुझाईआ। आपणा रूप कर त्यार, अनूप महिमा कथ ना जाईआ। एका हँ पसर पसार, शाहो भूप ल्ए वटाईआ। अपणी इच्छया कर विचार, विश्व आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका दूजा वेख वखाईआ। विश्व रूप विष्नूं रंग, हरि हरि आप रंगाया। आपे माणी आपणी सेज पलँघ, आप आपणा कन्त हंढाया। आपे मंगी आपणी मंग, देवणहार आप अख्वाया। आपे रक्खे साचा संग, सगला साथी नाउँ धराया। आपे जाणे आपणा अगला पन्ध, आपे पिछला रिहा मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, आप आपणा रूप प्रगटाया। आपणा रूप आप प्रगटाए, हरि वडा बेपरवाहीआ। आपणा कँवल आप खलाए, आपे अमृत रिहा भराईआ। आपे नाभी बाहर कढाए, आप आपणा ल्ए महिकाईआ। आपे आपणा गुल खिल्हाए, आपे पंखड़ी वेख वखाईआ। आपे ब्रह्म नाउँ धराए, पारब्रह्म सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताईआ। आपे ब्रह्मा वेता पाया मीता, नाभी कँवल फुल्ल खिलाईआ। आपे होए खेवट खेटा, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। आपे मात पित होए बेटी बेटा, पिता पूत आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण हरि भगवान, आप उपाए आपणा सच निशान, आपे ल्ए झुलाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा कर त्यार, शंकर रूप वटांयदा। आपे वसे धूंआँधार, सुंन अगम्म आप समांयदा। आपे बणया मीत मुरार, आप आपणे अंग लगांयदा। आपे सो पुरख निरँजण होया मेहरवान, साचा दान आपे झोली पांयदा। आपे हँ रूप कर प्रधान, त्रै त्रै मेला मेल मिलांयदा। सोहँ अक्खर इक्क निशान, आपणे सीस ताज टिकांयदा। त्रैगुण माया जगत निशान, निरगुण आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ अक्खर कर त्यार, करे खेल अगम्म अपार, ब्रह्मा विष्न शिव आप पढ़ांयदा। ब्रह्मे लेखा आप जणाया, प्रभ वडा वड वड्याईआ। आपणा शब्द आपणा राग अल्हाया, आपे

❋

❋

दए समझाईआ। आपणा नेत्र आप खुल्हाया, आपे देवे दरस बेपरवाहीआ। आपणे मार्ग आपे लाया, दे मति रिहा समझाईआ। एका वस्त हथ्थ फड़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। विष्नूं वंसी कर त्यारा, आपणा बंस सुहांयदा। साची वस्त भर भण्डारा, साचा हुक्म अल्हांयदा। आदि जुगादि रहे वरतारा, सेवक सेवा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे साचा वर, दूजा दर ना कोए बणांयदा। शंकर मीता कर त्यार, साची सिख्या हरि समझाईआ। अनडीठा देवे शब्द भण्डार, दिवस रैण रिहा जगाईआ। भोले नाथ तन शंगार, बाशक तशका गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां करे एका मेला, आप बणे गुरू चेला, चेला गुरू आप समझाईआ। तिन्नां देवे इक्क ध्याना, प्रभ वडा वड वड्याईआ। तिन्नां देवे इक्क ज्ञाना, एका करे पढ़ाईआ। तिन्नां देवे इक्क निशाना, एका मार्ग लाईआ। तिन्नां जणाए इक्क तराना, एका ताल वखाईआ। तिन्नां बद्धा एका गाना, एका सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, बोध अगाध आपणे हथ्थ रखाईआ। बोध अगाध शब्द अनादि, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मे देवे साची दाद, एका विद्या ल्ए पढ़ाईआ। चारे वेद सुणे फरयाद, ऊँची कूके दए दुहाईआ। वेखणहार ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वसणहारा आदि जुगादि, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। तिन्हां देवे साची दाद, आपणी वण्ड इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचे भाण्डे आप घड़ाईआ। साचा भाण्डा कर त्यार, प्रभ अबिनाशी एह समझांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, साचे घर सुहांयदा। पंचम जोड़ सच्ची सरकार, पंचम मेला मेल मिलांयदा। पंच पंच करे आहार, पंज दस सोभा पांयदा। अठ दस ना कोए धार, धरनी धरत धवल आप सुहांयदा। पुरीआं लोआं दए सहार, रवि ससि आप चमकांयदा। मंडल मंडप हो उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका तत्त, आपे पाए आपणी रत्त, रक्त बूंद ना कोए रखांयदा। रक्त बूंद ना पिता मात, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। हँ ब्रह्म रक्खी साची ज़ात, पुरख अबिनाशी आपणा नाउँ धराईआ। आपे होया कमलापात, जीव जंत नारी नर नरायण आप प्रनाईआ। आप सुणाई आपणी गाथ, आपणा ढोला आपे गाईआ। सर्बकला होया समरथ, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा पथ्थ, कोलू चक्की चक्क आप चलाईआ। मन मति बुध पाई आपे नथ्थ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच समाईआ। पंच शब्द आपे कर प्रगट, घर घर विच दए टिकाईआ। नौ दुआरे खोल्ह जगत खाट, आसा तृष्ना दए सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे लुकया अंदर बज़र कपाट, आपणा

❋

❋

कुण्डा आपे लाईआ। सो पुरख निरँजण वण्ड वण्डाए, वण्डणहार निरँकारा। जीउ पिण्ड प्रभ आप बणाए, आपे देवे सच सहारा। नौ दुआरे इंड हेठ दबाए, खेले खेल धुर दरबारा। ब्रह्मण्ड आपणी रचन रचाए, रवि ससि कर उज्यारा। उप्पर आपणा आसण लाए, घर बैठ सच्ची सरकारा। दर मन्दिर आपणा गीत अल्हाए, आपे होए सुनणेहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बूझे आपे पावे आपणी सारा। हँ ब्रह्म प्रभ रचन रचाया, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। नौ दस ग्यारां बीस तीस लक्ख चार वेख वखाया, चुरासी लक्ख आप भवाईआ। चारे बाणी रिहा पढ़ाया, चारे वेद रिहा गाईआ। चारे खाणी विच समाया, जाणी जाण आप अख्वाईआ। धुर दी बाणी शब्द अल्हाया, जुग जुग लोकमात सुणाईआ। अकथ कहाणी भेव ना आया, कथ सके ना जीव लोकाईआ। कागद कलम ना लिखे छाहया, समुंद सागर रहे कुरलाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते आपणा पर्दा आपे लाहया, जन भगतां दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ अक्खर कर त्यार, ब्रह्मा विष्न शिव करया पसर पसार, लक्ख चुरासी ल्ए उभार, आपणी अंस आप बणाईआ। बंक पसारा एकँकारा, दूजी कुदरत वेख वखांयदा। तीजे दर खेल न्यारा जोत उज्यारा, इष्ट दृष्ट आप खुल्हांयदा। चौथे दर मीत मुरारा करे प्यारा, घर साचे सोभा पांयदा। पंचम बोले सच जैकारा एका नाअरा, निरगुण आपणा आप लगांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सहारा चार दीवारा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण ना कोई पुरख ना कोई नारा, ना कोई करे तन शंगारा, वेस अवेसा वेस वटांयदा। अठवें अठ्ठ तत्तां वसे बाहरा खेल न्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए रखांयदा। नौ दुआरे दर ना कोए किवाड़ा, वा ना लग्गे तत्ती हाढ़ा, अग्नी अग्ग ना कोए बणांयदा। दसवें बैठा कर पसारा खेल न्यारा, हँ ब्रह्म आपणा मेल मिलांयदा। सोहँ शब्द सच्ची धुन्कारा, आप वजाए वजावणहारा, तुरीआ नाद आप सुणांयदा। सचखण्ड निवासी हो त्यारा, लोकमात ल्ए अवतारा, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जन भगतां देवे चरन प्यारा, साचा नाम भरे भण्डारा, अतोट अतुट आप वरतांयदा। अनहद शब्द वज्जे नगारा, बज़र कपाटी पर्दा पाड़ा, आत्म सेजा आप सुहांयदा। अमृत देवे ठंडी ठारा, सागर विरोले आप निरँकारा, चौदां लोकां फोल फुलांयदा। गुरसिख ना उडे कागां डारा, हँस बणाए विच संसारा, सोहँ माणक मोती चोग चुगांयदा। प्रगट होया बेऐब परवरदिगारा, सिर रक्ख ताज आप निरँकारा, शाह सुल्ताना करे ख्वारा, राज राजान ना कोए रखांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, आपे रक्खे तिक्खी धारा, चारों कुंट दए हुलारा, नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलांयदा। सत्तां दीपां पार किनारा, रवि ससि ना कोए उज्यारा, लोआं पुरीआं धूंआँधारा, आप आपणा बल वखांयदा। ब्रह्मा विष्न रहे पुकारा, अठ्ठे

❋

❋

नेत्र खोल्ह किवाड़ा, कवण कूटे पारब्रह्म आपणा खेल खिलांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, गुर गोबिन्द बणया मात लिखारा, वेद व्यासा करे विचारा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले साचे पर्बत आपणी जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त लुट्टी जाए दिन दिहाढ़ा, भेव कोए ना पांयदा। कलिजुग तेरा वेखण आया आप अखाड़ा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ना मुख वखांयदा। जो घलदा रिहा गुरू पीर अवतारा, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम होए उज्यारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणे चरनां हेठ दबांयदा। जन भगतां करे सच प्यारा, साची गोद आप बहांयदा। करन आया वणज वणजारा, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। तोलण आया झूठ विभचारा, शौह दरयाए आप रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ अक्खर कर त्यार, लक्ख चुरासी करे पसार, आपे अंदर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे ज़ाहर, ब्रह्म पारब्रह्म आप अख्वांयदा। ब्रह्म रूप आप निरँकारा, ईश जीव आप अख्वाईआ। जगत जगदीश खेल न्यारा, सीस ताज आप सुहाईआ। इक्क हदीस सर्ब संसारा, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दयावान, प्रगट होए श्री भगवान, धर्म झुलाए सच निशान, मेट मिटाए जीव शैतान, गुरमुख उठाए चतुर सुजान, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपणी बूझ बुझाए गुर सतिगुर, धुर मस्तक वेख वखांयदा। हरिजन हरिभगत चरन प्रीती जाए जुड़, मनमुख दर दुरकांयदा। एका शब्द एका ताल एका सुर, रंग रतड़ा साचा माही आप वजांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता चढ़ के आया साचे घोड़, सोलां कलीआं आसण पांयदा। निरगुण निरवैर निराकार रिहा दौड़, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। जन्म जन्म दी लग्गी औड़, गुरमुखां आप बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचे वेखण आया, आप आपणी कल कलधार। साचा लेखा लिखण आया, धुरदरगाही हो त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि हरिजन बहाए इक्क दुआर। इक्क दुआरा सचखण्ड, हरि साचे सच सुहाया। सतिजुग त्रेता द्वापर वण्डदा आया साची वण्ड, धरू प्रहलाद दए गवाहया। लेखा चुकाए जेरज अंड, जो जन सरनाई आया। नंगी होण ना देवे अन्तिम कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। राए धर्म ना देवे दंड, चित्रगुप्त ना लेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मीता इक्क अतीता किसे हथ्थ ना आए गुरदुआर, मन्दिर मसीता, घट घट बैठा आसण लाया। घट घट अंदर हरि जू वड़या, हरि मन्दिर आप सुहाईआ। निरगुण रूप किसे ना फड़या, बाहर लभ्भणी फिरे लोकाईआ। निष्अक्खर आत्म अंदर किसे ना पढ़या, पढ़ पढ़ विद्या जगत होई हलकाईआ। आपणी अग्नी कोए ना सड़या, घर घर लम्बू रहे लगाईआ। आपणे पौड़े कोए ना चढ़या, उच्च महल्ल अटल सुत्ते आसण लाईआ।

❋

❋

आपणा तोड़या ना हँकारी गढ़या, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। गुरसिख विरला सतिगुर पूरे सरन सरनाई पड़या, सतिगुर पूरा ल्ए तराईआ। गुर सतिगुर ना जन्मे ना कदे मरया, मढ़ी गोर ना कदे दबाईआ। जन भगतां दर दुआरे अग्गे खड़या, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम आप आपणा आपे फड़या, सोई सुरती ल्ए उठाईआ। सोहँ अक्खर जिस जन पढ़या, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। दरगाह सची जा के वड़या, जिस नेत्र दर्शन पाया शहनशाहीआ। अद्धविचकार कदे ना अड़या, जूनी जून ना कोए भवाईआ। मात गर्भ भाण्डा फेर ना घड़या, दस मास ना कोए तपाईआ। जगत जीवां नाल गुरमुख लड़या, मनमुख मारन ताअने रसना बोल होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जेठ देवण आया सच वधाईआ। पंचम जेठ हरिभगत वडियाई, पंचम मीता हरि हरि पाया। गुर सतिगुर होई शब्द कुड़माई, सुरत सवाणी लड़ बंधाया। चौथे पौड़े दए चढ़ाई, वर पाया बेपरवाहया। रसना गौंणा चाँईं चाईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जेठ देवे वर, हरिजन साचे आपणीआं भुजां उठाया। आपणीआं भुजां आपे चुक्क, हरिजन साचे पार उतारदा। गुरसिख ना जाए बूटा सुक्क, सतिगुर पूरा पैज संवारदा। मनमुखां पैंडा जाए ना मुक्क, राए धर्म राह विच वंगारदा। वेले अन्त ना जाए कोई लुक, जो मनमतीआ दर हँकारदा। शौह दरया देवे सुट्ट, कुंभी दु:ख ना कोए नवारदा। हरिभगत लाहा रहे लुट्ट, पाया दरस परवरदिगार दा। नेत्र दरस अमृत आत्म पीता घुट्ट, माणस जन्म पैज संवारदा। आवण जावण जाए छुट्ट, लक्ख चुरासी गेड़ नवारदा। मनमुख दर तों कढ्ढे कुट्ट, अन्तिम पासा आया हारदा। पुरख अबिनाशी किसे कोलों ना मंगे वोट, इक्क इकल्ला आपणी खेल आप खलारदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जेठ वखाए साचा घर, पंचम मीता तन शंगारदा। पंचम तन रंगाया, हरि सज्जण वड मेहरवान। नाम मजीठी इक्क चढ़ाया, उतर ना जाए दो जहान। साची रीती इक्क चलाया, चार वरनां इक्क ज्ञान। ऊँचां नीचां एका धाम बहाया, लेखा जाणे राज राजान। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाया, सोहँ शब्द कर प्रधान। ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया, इक्क वखाए चरन ध्यान। साचे साकी साचा जाम प्याया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मात पछाण। हरिजन साचे सज्जणा, तेरा दरस अगम्म अपार। तेरे दर दरवेश हरि हरि बह बह करे मजना, तेरा अमृत ठंडा ठार। तेर पर्दा तेरे कज्जणा, तेरी रक्ख सीस दस्तार। तेरे मक्के करे साचा हज्जणा, हाज़ी बण आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। सच प्यारा हरि निरँकारा, हरी हरि हरिजन आप करांयदा। दए सहारा चरन दुआरा, नैण न्यारा इक्क खुल्हांयदा। शब्द धुन्कारा अंदर बाहरा, ताल अनाद अनाद वजांयदा। जागरत

❋

❋

जोत कर उज्यारा मेटे अँध्यारा, शाह सवारा दरस दिखांयदा। पवण हुलारा ठंडी ठारा, आत्म धारा आप वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देवे सच संदेश, तख्त बराजे नर नरेश, विशेष आपणी खेल खिलांयदा। भिन्नी रैनड़ीए उठ जाग, हरि साचा आप जगाईआ। लोकमात लग्गा भाग, नव नव होए रुशनाईआ। गुरमुखां बुझावण आया लग्गी आग, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। दीपक जोत जगाए चिराग़, तेरा अन्धेरा दए मिटाईआ। एका बख्शे नाम वैराग, काग हँस रूप वटाईआ। त्रैगुण डस्से ना डस्सणी नाग, माया ममता मोह मिटाईआ। हरि हरि मिले कन्त सुहाग, साची रैण वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाईआ। भिन्नड़ी रैण नेत्र खोल्ह, चारों कुंट वेख वखाया। कवण कूट प्रभ रिहा बोल, शब्द अगम्मी आप अल्हाया। कवण कंडे तोले तोल, कवण तराज़ू हथ्थ उठाया। कवण मृदंग वजाए ढोल, सुत्तयां रिहा जगाया। कवण वस्त सद रक्खे कोल, जन भगतां आप वरताया। लक्ख चुरासी सुत्ती रही अनभोल, वेला गया हथ्थ ना आया। पारब्रह्म प्रभ मारन आया रोल, पर्दा ओहला आप रखाया। मनमुखां कोलों कराए मख़ौल, गुरमुखां मुख अमृत आप चवाया। भिन्नी रैनड़ीए तूं रहिणा सदा अडोल, तेरा नाता संगत आप जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रैण दए सुहाया। भिन्नड़ी रैण चढ़या चाअ, प्रभ अबिनाशी शुकर मनाया। धन्न भाग मेरे जे भैण प्यारी मिल्या गुरसिख भ्रा, मेरी लज्जया ल्ए रखाया। मेरे सिर उप्पर रक्खे ठंडी छाँ, दूती दुष्ट नेड़ कोए ना आया। सतिजुग वखाए साचा राह, चार वरनां नाता जोड़ जुड़ाया। ना कोई खाए सूर गां, रत्ती मुख रत्त ना कोए लगाया। घर घर उडणे अन्तिम काँ, सुंञी रैण दए दुहाया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पकड़े बांह, वेले अन्त ना कोए छुडाया। जुग जुग करदा आया सच न्याँ, रामा कृष्ना रूप वटाया। कलिजुग अन्तिम निथावयां देवे साचा थाँ, ग़रीब निमाणयां गोद बहाया। राज राजानां शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिला, सीस ताज ना कोए टिकाया। साचा शब्दी हुक्म दए चला, दूजी धार ना कोए बंधाया। नौ खण्ड पृथ्मी एका मार्ग ल्ए लगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण वखाए साचा घर, हरिसंगत मेल मिलाया। भिन्नड़ी रैण संगत मेला, पंचम जेठ होई कुड़माईआ। लेखा जाणे गुरू गुर चेला, गोबिन्द दाता बेपरवाहीआ। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, सुख सागर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण दए सालाहीआ। भिन्नी रैनड़ीए तेरा सच्चा रंग, हरिसंगत आप चढ़ाईआ। हरिसंगत मंगे एका मंग, गुर दरस नैण तृप्ताईआ। सतिगुर पूरा दाता वड सरबंग, दोहां मेले साचे थाँईंआ। आप लगाए आपणे अंग, आपणे अंगण दए वड्याईआ। शब्द वजाए इक्क मृदंग, आपे सुत्तयां रिहा जगाईआ। लोआं पुरीआं

❋

❋

ब्रह्मण्डां खण्डां आया लँघ, लोकमात जोत करे रुशनाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, साचा ढोला आपे गाईआ। कलिजुग जीव भागां मंद, करवट कोए ना सके बदलाईआ। जिस जन देवे आपणा परमानंद, प्रीआ प्रीतम दए मिलाईआ। जिस रसना तजाया मदिरा मास गंद, भरमां कंध आपे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नी रैनड़ीए तेरा साचा छन्द, दर घर साचे आपे गाईआ। दर घर साचे गावणा, हरि पातशाह सुल्तान। सति पुरख निरँजण इक्क मनावणा, अबिनाशी करता दो जहान। दूसर सीस ना किसे झुकावणा, अन्तिम मिटे सर्ब निशान। पुरख अकाल एका नज़री आवणा, चार वरनां इक्क ज्ञान। एका इष्ट ध्यान लगावणा, साचा इष्ट श्री भगवान। पत्थर कागज़ किसे ना पार लँघावणा, गा गा थक्के वेद पुराण। अञ्जील कुरानां एह समझावणा, साचा नबी देवे सच्चा इक्क ईमान। अमाम अमामा आप अख्वावणा, आपे मेटे पंज शैतान। दामनगीर दामन आप फड़ावणा, आप सुणाए अल्ला इक्क राम। दर दरवाज़ा इक्क खुल्हावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला साचे घर, पंचम मोह आप चुकावणा। पंचम नाता देवे जोड़, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। पंचम नाता देवे तोड़, गुर सतिगुर बेपरवाहीआ। पंचम चाढ़े साचे घोड़, गुर सतिगुर सच्चा शहनशाहीआ। पंचम दर ते देवे होड़, देवणहारा आप सज़ाईआ। पंचम मीता पंच प्यारा एकँकारा धुर दरबारा आपे जाए बौहड़, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जेठ दिवस सुहावणा, हरिसंगत हरि हरि नाम इक्क ध्यावणा, एका लेखा दए मुकाईआ। एका लेखा पार कराए, बन्दी छोड़ आप अख्वांयदा। एका बेड़े ल्ए चढ़ाए, साचा बेड़ा आप चलांयदा। एका खेड़ा दए वसाए, साचे नगर डेरा लांयदा। जगत झेड़ा दए मिटाए, जो जन सोहँ रसना गांयदा। उलटा गेड़ा आप दवाए, मन मणका आप फिरांयदा। खुल्हा वेहड़ा आप वखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे एका वर, घर साचा आप सुहांयदा। घर साचे सुख पाया, हउमे रोग निवार। पुरख अबिनाशी इक्क मनाया, नाता तोड़ सर्ब संसार। कन्त सुहागी इक्क हंढाया, धन्न सुलक्खणी सोभावन्ती होई नार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे जीआ दान, दाता दानी दया आप कमाईआ।