पुस्तकालयभाग ९

६ जेठ २०१७ बिक्रमी राम चन्द दे घर पिण्ड देवा ज़िला जम्मू

एकँकार अकल कल धार, सो पुरख निरँजण वेस वटांयदा। निरगुण रूप अगम्म अपार, आदि जुगादी खेल खिलांयदा।

❋

❋

सचखण्ड सुहाए बंक दुआर, पुरख अबिनाशी डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर हरि भगवान, आपणी रचना आप रचाईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, रूप अनूप आप वटाईआ। शब्द अनादी धुर फ़रमाण, लोकमात आप सुणाईआ। लक्ख चुरासी इक्क ज्ञान, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। हरि सन्तां देवे साचा माण, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। इक्क वखाए सच मकान, काया मन्दिर गढ़्ह बणाईआ। दीपक जोत जगे महान, बिमल रूप आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वड वड्याईआ। जुग करता हरी हरि भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लक्ख चुरासी बणाए बणत, ब्रह्मा विष्न शिव सेव कमाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, आपणा गेड़ा आप दवाईआ। हरिजन उपजाए साचे सन्त, साधन सिद्ध आप तराईआ। आप जपाए आपणा मंत, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। अजूनी रहित साचा कन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लेखा आप चुकाईआ। जुग जुग लेखा हरि मेहरवान, लक्ख चुरासी आप चुकांयदा। हरिभगतन देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म विद्या आप पढ़ांयदा। साचा देवे शब्द निशान, दर घर साचे आप वखांयदा। सृष्ट सबाई एका पाए आण, एका हुक्म सुणांयदा। शाहो भूप वाली दो जहान, राज राजाना आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग त्रेता मात हंढाया, द्वापर आपणी खेल खलाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाया, लोकमात कर रुशनाईआ। भगत वछल हरि नाउँ धराया, आपणा बिरद आप धराईआ। एका नईआ नाम चलाया, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाईआ। साचा सईआ बण के आया, राम रामा वड वड्याईआ। एका घनईआ रूप वटाया, मुकंद मनोहर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन साचा मीतड़ा, हरि हरि आप जणांयदा। काया चोली रंगे चीथड़ा, रंग रंगीला आप अख्वांयदा। एका नाम वखाए सच अनडीठड़ा, साची सेवा आप कमांयदा। आपे पतित पापी करे पुनीतड़ा, पतित पापी आप तरांयदा। जुग जुग चलाए आपणी रीतड़ा, सतिगुर साची धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम अन्धेरी रात, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। सच वस्त ना किसे पास, जीव जंत रहे कुरलाईआ। त्रैगुण माया बद्धा नात, पंच विकार रिहा कुरलाईआ। साचा संग ना दिसे साथ, सगला संग ना कोई निभाईआ। दिस ना आए त्रिलोकी नाथ, तीन लोक पई दुहाईआ। रसना जिह्वा चुक्कया पूजा पाठ, पढ़ पढ़ अक्खर जगत पढ़ाईआ। कोई ना नुहावे साचा घाट, अठसठ तीर्थ नेत्र नीर रहे वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, उच्ची कूके दए

❋

❋

दुहाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलाया, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाया, लोकमात वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए हिलाया, सत्तां दीपां आप जगाईआ। शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिलाया, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। शाह नवाब कोई रहिण ना पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे खेल अगम्म अपार, एकँकारा आप अख्वाईआ। एक एकँकारा इक्क इकल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। वेखणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर फोल फुलांयदा। सच संदेश नर नरेश नर नरायण एका घल्ला, शब्दी शब्द आप सुणांयदा। गुरमुख विरले फड़ाए एका पल्ला, हरिजन सोया आप उठांयदा। भगतां अंदर भगती रला, भगवन आपणा दरस दिखांयदा। आप भुलाए कर वल छला, बावन भेख धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल अपार, करे कराए हरि निरँकार, निरगुण सरगुण दोवें धार, साची धारा आप वखांयदा। साची धार हरि भगवन्त, लोकमात चलाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, चारे कुंट वेख वखाईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हउंमे हंगत, जिउँ रामा रावण घाईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। नार दुहागण वेखे कन्त, जो हरि हरि रहे ध्याईआ। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन साचे सज्जण मीत, ग़रीब निमाणयां गले लगांयदा। जुगां जुगां दी साची रीत, सतिगुर साचा आप निभांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान ना कोई वखांयदा। आपे करे काया ठंडी सीत, अमृत आत्म मेघ बरसांयदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावण आपणा नाउँ धरांयदा। मानस जन्म हरिभगत जाए जीत, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। एका गाए गोबिन्द गीत, गीत गोबिन्द आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, करे कराए करनेहारा, दो जहानां आप करांयदा। दो जहाना धुर फ़रमाण, हरि शब्दी शब्द जणांयदा। ब्रह्मा देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। विष्नूं देवे साचा माण, आप आपणे रंग रंगांयदा। शंकर करे दर परवान, दर दरवेश वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम मेटे कूड़ कुड़यारा, नौ नौ दए शब्द हुलारा, सत्त सत्त करे पार किनारा, ब्रह्म मति आप समझांयदा। ब्रह्म मति देवे साचा इष्ट, आत्म दृष्ट आप खुल्हाईआ। लेखा जाणे सर्ब सृष्ट, साख्यात रूप वटाईआ। भेव चुकाए रामा वशिष्ट, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, रोग सोग चिंत गंवाईआ। रोग सोग मिटे दुक्ख, जिस जन आपणी दया कमांयदा। लोकमात कराए उज्जल मुख, दरुमत मैल आप धवांयदा। करे कराए हरि रघुराय इक्क उपजाए साचा सुख,

❋

❋

सांतक सति सति आप वखांयदा। कर दरस नेत्र नैण जगत तृष्ना मिटे भुक्ख, आत्म तृप्त आप वखांयदा। धुर दा लेखा दए लिख, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, हरि आपणा नाम दृढ़ांयदा। साचा मन्त्र शब्द ज्ञान, गुरमति सुर आप जणाईआ। जन भगतां बख्शे इक्क ध्यान, लिव अन्तर आप लगाईआ। इक्क सुणाए राग कान, छत्ती राग भेव ना राईआ। नेड़ ना आए पवण मसाण, जिस दर्शन पाया साचे माहीआ। घर करे प्रकाश कोटन भान, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। नाम वखाए साची खाण, घर घर विच आप टिकाईआ। सर्ब जीआं दा जाणी जाण, साचे मन्दिर अंदर बैठा आसण लाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों हरिजन साचे ल्ए पछाण, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। एका देवे नाम निधान, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। चौथे पद कर परवान, परम पुरख मेल मिलाईआ। पंचम वखाए सच निशान, दरगाह साची आप झुलाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, एका बणे सज्जण सुहेला, लेखा जाणे गुरू गुर चेला, गुर चेला रूप वटाईआ। गुर चेला हरि नरायण, निरगुण आपणी धार चलांयदा। गुरमुख वेखे साचे साक सज्जण सैण, जुग विछड़े मेल मिलांयदा। दरस दखाए आपणे नैण, दोए लोचण बन्द करांयदा। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। जो जन हरि हरि नाउँ रसना कहिण, लहिण देण सर्ब चुकांयदा। माया ममता ना वहणा झूठे वहण, सच्ची वस्त इक्क फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लगाए आपणे लड़, एका पल्लू नाम वखांयदा। हरिजन साचे पल्लू फड़या, पुरख अबिनाशी आप फड़ाईआ। साचे पौड़े एका चढ़या, घर मन्दिर पौड़ी लाईआ। सुखमन नाड़ कदे ना अड़या, डूँग्घी भँवरी चरनां हेठ दबाईआ। अमृतसर नुहाए साचे सरया, हँस काग रूप वटाईआ। शब्द अनाहद उप्पर धौल पुरख अबिनाशी आपे धरया, सुर ताल आपणे हथ्थ रखाईआ। बज़र कपाटी तोड़ गड़्हया, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। आत्म सेजा हरिजन साचे आपे वड़या, आप आपणा मेल मिलाईआ। गुरमुख गुर गुर आप आपणे जेहा करया, एका रंगन रंग चढ़ाईआ। आवण जावण चुक्के डरया, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए फड़, आप आपणा बन्धन पाईआ। बन्धन पाए नाम डोर, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा । बन्न्हणहारा पंजे चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेट मिटांयदा। आसा तृष्ना देवे होड़, जगत वासना आप खपांयदा। इक्क प्रीती देवे जोड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। मन मनूआ ना पाए शोर, दहि दिशा ना उठ उठ धांयदा। मति मतवाली ना करे ज़ोर, ज़ोर आपणा आप वखांयदा। गुरमुख चढ़ाए साचे घोड़, शब्द अश्व आप दौड़ांयदा। आप आपणे संग ल्ए तोर,

❋

❋

दूसर होर ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगतन एका रंग वखांयदा। भगतन हरि रंग रत्तया, आदि जुगादि समाए। एका देवे साची मत्तया, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाए। आपणा मार्ग आपे दस्सया, नौ दुआरे खोज खुजाए। घर दसवें बह बह हस्सया, पुरख अबिनाशी बेपरवाहे। भगत दुआरे फिरे नस्सया, जुग जुग आपणी पैज रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे वर, दर घर साचा वड वडियाए। दर घर साचा कुली कक्ख, अलक्ख निरँजण आप सुहांयदा। दरस दखाए हो प्रतक्ख, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। करणहारा कक्खों लक्ख, लक्ख करोड़ी ख़ाक मिलांयदा। हरि भगत हरिजन लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, आपणी वण्डण आप वण्डांयदा। मेल मिलावा नट्ठ नट्ठ, दूर दुराडा पन्ध चुकांयदा। एका पल्ले बन्न्हे नाम गठ, साची गठड़ी हथ्थ वखांयदा। कलिजुग अन्तिम गेड़े उलटी लट्ठ, जीव जंत सर्ब कुरलांयदा। बिन पीआ खेड़ा दिसे भट्ठ, सौहरा पेईए ना कोए सुहांयदा। वसणहारा घट घट, घट अन्तर खोज खुजांयदा। हरिजन अमृत आत्म निझर धारा देवे झट्ट, साचा झिरना आप झिरांयदा। आप सुहाए साची खाट, आत्म सेजा आसण लांयदा। बज़र कपाटी पत्थर जाए पाट, जो जन नेत्र दर्शन पांयदा। हरिजन ना विके किसे हाट, चौदां लोकां पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। घर मन्दिर हरि सच मुनारा, एका एक वखाईआ। आपे वसे एकँकारा, ओंकारा रूप वटाईआ। आपे होए शाह सिक्दारा, शाह सुल्तान बेपरवाहीआ। आपे हुक्मी हुक्म करे वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। आपे लेखा जाणे रवि ससि सतारा, मंडल मंडप आप भवाईआ। आपे ज़िमी अस्मानां दए हुलारा, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। आपे ब्रह्मा विष्न शिव करे प्यारा, आपे करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद ल्ए उठाईआ। आपे त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंचम नाता जोड़ जुड़ाईआ। आपे लक्ख चुरासी कर पसारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। आपे जुगा जुगन्तर लै अवतारा, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेखे बेपरवाहीआ। आपे वेद पुराणां दए हुलारा, शास्त्र सिमरत आप सुणाईआ। आपे वेद व्यासा बण लिखारा, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक गया गणाईआ। आपे अठारां अध्याए कर पसारा, अर्जन ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। आपे अञ्जील कुरानां लेखा जाणे बेऐब परवरदिगारा, मुकामे हक करे रुशनाईआ। आपे कलमी कलमा पढ़े शाह सवारा, उच्चे टिल्ले कूके दए दुहाईआ। आपे जल्वा नूर कर उज्यारा, नूर नुराना रूप दरसाईआ। आपे मक्का काअबा खोल्ह किवाड़ा, दो दो आबा फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल अवल्ला, आप कराए इलाही अल्ला, हक हकीकत वेख वखाईआ। हक

❋

❋

हकीकत लाशरीक, परवरदिगार वेख वखांयदा। आपे मेटणहारा जगत तहरीक, आप आपणा चन्द चढ़ांयदा। आपे लेखा लिखे वड बरीक, तीस बतीस ना कोए गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे गाए आपणी धार, प्रगट हो विच संसार, निरगुण तत्त करे विचार, एका तत्त आप सुहांयदा। निरगुण तत्त नानक नरायण नर पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। मन्त्र नाम सति दृढ़ाया, चार वरनां करे पढ़ाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाया, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। राउ रंकां राज राजानां आप समझाया, जगत दिसे झूठी शाहीआ। साचा डंका इक्क वजाया, चारे कूटां फेरी पाईआ। गोबिन्द खण्डा इक्क चमकाया, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। जेरज अंड वेख वखाया, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। चौथा जुग दए दुहाया, चारे कूटां फेरी पाईआ। बिन हरि होए ना कोई सहाया, गुर पीर अवतार देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, प्रगट हो विच संसार, निहकलंकी जामा धार, शब्दी डंक वज्जे संसार, सृष्ट सबाई आप उठाईआ। सृष्ट सबाई जगावणहारा, आदि जुगादि समाया। एका शब्द बोल जैकारा, लोआं पुरीआं वेख वखाया। ब्रह्म पारब्रह्म करे सच प्यारा, ईश जीव मेल मिलाया। घर मन्दिर सोहे इक्क दुआरा, सतिगुर साचा आप सुहाया। मेट मिटाए धूंआँधारा, अन्ध अन्धेरा रहिण ना पाया। जिस जन बुझाए दया कमाए इक्क दुआरा, घर घर विच दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पार कराया। पार कराया बण मलाह, बेड़ा लोकमात चलाईआ। सोहँ अक्खर देवे सच सलाह, सतिजुग सच करे कुड़माईआ। कलिजुग कूड़ा मिटे नाँ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ हँसा मोती चोग चुगाईआ। निथावयां देवे साचा थाँ, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। दो जहानां करे सच न्याँ, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। शाह सुल्ताना देवे ख़ाक मिला, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। दर दर घर घर उडण काँ, सृष्टी दृष्टी काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साची वस्त इक्क वखाईआ। साची वस्त नाम अनमोल, हरिजन साची झोली पांयदा। आदि जुगादी रक्खे कोल, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डांयदा। सति सतिवादी साचे कंडे तोल, तोलणहारा आप अख्वांयदा। आपणी धारन आपे बोल, सोहँ अक्खर शब्द पढ़ांयदा। सुरती शब्दी जाए मौल, आप आपणा रूप वटांयदा। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत आत्म रस भरांयदा। माण रखाए उप्पर धवल, धर धरनी आप वड्यांअदा। दरस दखाए सुंदर साँवल, रूप अनूप आप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर आप सुहांयदा। घर मन्दिर हरि सोभिआ, दर घर खेल महान। मिले ज्ञान इक्क

❋

❋

अगाध बोध्या, रसना जिह्वा ना करे ब्यान। गुर का शब्द सदा वड जोधन जोध्या, मरे ना जम्मे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर देवे धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा साचा राणा, हरी हरि हरि आप सुणाईआ। कलिजुग वरते हरि हरि भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भेव ना पाए सुघड़ स्याणा जगत विद्या दए दुहाईआ। गुरमुख विरला कर परवाना, आपणी बूझ आप बुझाईआ। एका बख्शे चरन ध्याना, चात्रिक तृखा दए गंवाईआ। दरस दिखाए बहु बिध नाना, आप आपणी कल वरताईआ। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, धीरज जत इक्क धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वसाए साचे घर, मन्दिर सोहे श्री भगवन्त, लेखा चुक्के जीव जंत, ज़ात पात ना कोई रखाईआ।

६ जेठ २०१७ बिक्रमी नानक चन्द प्रेम चन्द भोला राम दे घर
पिण्ड सरदारी ज़िला जम्मू

जोत जगाए जगत जोत, जागरत जोत हरि रघराईआ। जगत भवाए कोटी कोटि, कोटन कोटि रूप वटाईआ। शब्द लगाए साची चोट, सच नगारा आप वजाईआ। इक्क रखाए आपणी ओट, पुरख अबिनाशी वड वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव बणाए ओत पोत, ब्रह्मा विष्न शिव लोक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उज्यार इक्क कराईआ। जोत उपजाए हरि रघुराय, आदि अन्त ना कोई जणांयदा। सुते प्रकाश आप कराए, आप आपणा रूप वटांयदा। आपणे मन्दिर आप टिकाए, घर बंक आप सुहांयदा। आपणा खेल आप खिलाए, दूसर संग ना कोई रखांयदा। आपणी सोभा आप जणाए, गुणवन्ता नाउँ धरांयदा। आपणी खेल आप खिलाए, आपणा भेव आप खुल्हांयदा । साची करनी किरत कमाए, करता पुरख नाउँ वड्यांअदा। दरगाह साची डेरा लाए, दर सुहञ्जणा इक्क रखांयदा। सो पुरख निरँजण आपणा पर्दा आपे लाहे, आप आपणा रूप प्रगटांयदा। एकँकारा नाउँ रखाए, निरगुण धारा आप चलांयदा। अबिनाशी करता आपणी गति मित आप जणाए, लेखा लेख ना कोई वखांयदा। श्री भगवान साचे तख्त डेरा लाए, शाह सुल्तान आपणा हुक्म चलांयदा। पारब्रह्म निरगुण नूर कर रुशनाए, जोती जोत डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत जोत उजाला, एका नूर पुरख अकाला, दीन दयाला खेल खिलांयदा। साची जोत हरि कर त्यार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। एका खोल्ह आप किवाड़, आपे वेखे वेख वखाईआ। आपणे उप्पर आपे होए मोहत निरँकार, निरगुण निरगुण ल्ए प्रनाईआ। निरगुण कन्त निरगुण नार, निरगुण साची सेज सुहाईआ। निरगुण कन्त निरगुण भतार, निरगुण सेवक सेवा

❋

❋

करे अपार, दरगाह साची सेव कमाईआ। निरगुण आप आपणा महल्ल ल्ए उसार, जोती बाती कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती जोत जगाईआ। जोती जोत गई जग, श्री भगवान आप जगांयदा। करे खेल सूरा सरबंग, भेव कोई ना पांयदा। आपणी सरनाई आपे लग्ग, आप आपणा हुक्म मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची जोत कर त्यार, जोती अंदरों आए बाहर, साची धारा आप वहांयदा। साची धारा जोती जोत, पुरख अबिनाशी जोत उपांयदा। आपे खेले खेल अलक्ख निरँजण अनक बार कोटी कोटि, कोटि कोटां वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, खेल खलंता आप हो जांयदा। गोबिन्द गाया हरि हरि गीत, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। ना मन्दिर वड़या किसे मसीत, गुरदुआर ना चरन टिकाईआ। पुरख अगम्मा एका धाम रिहा डीठ, चारों कुंट वेख वखाईआ। आदि जुगादी ना सोए दे कर पीठ, जो जन ध्यान लगाईआ। सदा सुहेला होए मीत, मीत मुरारा बेपरवाहीआ। थिर घर वसे धाम अतीत, त्रैगुण माया बन्धन पाया। लक्ख चुरासी परखे नीत, गुर गोबिन्द वेखे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा गीत दए समझाईआ। साचा गीत गाया ढोला, पुरख अबिनाशी इक्क मनाया। माछूवाड़ा पाटा चोला, सूलां सथ्थर हेठ विछाया। पंज तत्त माटी रक्खया ओहला, आपणा बोला ना किसे सुहाया। निरगुण अंदर करया तोला, आपणा हट्ट आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाया। गोबिन्द गाए हरि हरि करतार, रसना जेहवा ना कोई हिलाईआ। निर्भय होए कदे ना डरदा, भय आपणा सर्ब वखाईआ। अजूनी रहित कदे ना मरदा, जन्म मरन विच ना आईआ। गुरुआं पीरां साधां सन्तां घाड़ण घड़दा, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाईआ। पंज तत्त काया चोले अंदर आपे वड़दा, आप आपणी वस्त टिकाईआ। गोबिन्द इक्क अकाल सयदा एका करदा, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। हउँ सेवक होया तेरा बरदा, तेरी बद्धी ना कोई छुडाईआ। करया खेल नरायण नर दा, नर नरेश सभनी थाँईंआ। तेरा भाणा मैं लोकमात जरदा, मात पित नाता तोड़या साक सज्जण सैण ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। शब्द सुनेहड़ा इक्क भगवान, आपणा आप सुणांयदा। पुरख अबिनाशी धुर फ़रमाण, शब्द अगम्मी आप जणांयदा। गोबिन्द सूरा नौजवान, आप आपणे गल लगांयदा। एथे ओथे वेखे दो जहान, विछड़ कदे ना जांयदा। तेरा तेरे उत्तों कर कुरबान, आप आपणी झोली पांयदा। तेरा झुलाए सच निशान, लोकमात आप वखांयदा। सृष्ट सबाई मन्ने आण, एका हुक्मी हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुणाए सच संदेश, पारब्रह्म प्रभ नर नरेश, दिस किसे

❋

❋

ना आंयदा। गोबिन्द गाए गोबिन्द हरि, गोबिन्द गोबिन्द विच समाईआ। गोबिन्द नारी कन्त मिल्या वर, गुर गोबिन्द सेज हंढाईआ। गोबिन्द अग्गे गोबिन्द आपणा आप दित्ता धर, गोबिन्द गोबिन्द झोली पाईआ। गोबिन्द भण्डारा रिहा भर, गोबिन्द गोबिन्द रिहा वरताईआ। आपणी करनी आपे ल्ए कर, आदि अन्त भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा करे कौल इकरार, कीता कौल आप निभाईआ। साचा करया हरि इकरार, कलम लेख ना कोई लिखांयदा। निरगुण निरगुण करे प्यार, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण शाह बणे सिक्दार, निरगुण निरगुण हुक्म चलांयदा। निरगुण जोत जगे निरँकार, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण भट्ठ करे संसार, निरगुण खेड़ा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। पुरख अबिनाशी भेव खुल्हाया, गोबिन्द गुर समझाईआ। तेरा लहिणा आपणी झोली पाया, सिर आपणे रिहा उठाईआ। तेरा चोला ल्ए बदलाया, एका ढोला आपे गाईआ। तेरा होला ल्ए मनाया, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क वखाईआ। गोबिन्द सुणया हरि हरि गीत, सो पुरख निरँजण आप सुणाया। मानस जन्म जाणा जीत, पंज तत्त तत्त मुकाया। कलिजुग अन्तिम चले चलाए साची रीत, लोकमात फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरे तेरे दए लड़ लगाया। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, शाह पातशाह आप जणांयदा। गोबिन्द तेरा संग निभाउणा, पुरख अबिनाशी मेल मिलांयदा। निरगुण हो हो जामा पाउणा, मात पित ना कोई बणांयदा। तेरे अंदर डेरा लाउणा, तेरी पलँघ सेज सुहांयदा। तेरे मन्दिर बह बह गाउणा, तेरा इष्ट आप मनांयदा। तेरी वेखे ठंडी पौण, सांतक आपणा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा हुक्म आप सुणांयदा। साचा हुक्म सुण गोबिन्द, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। जगत मिटौणी सगली चिन्द, चिंत सोग ना कोई रखांयदा। मेल मिलावा गुणी गहिन्द, घर साचे सोभा पांयदा। पुरख अबिनाशी आप उपजाई आपणी बिन्द, दुष्ट दमन लेखे लांयदा। ना कोई कराए हवन कुण्ड, नैणां देवी ना देव जगांयदा। हेम कुण्ड ना होणा सुन्न, नेत्र बन्द ना कोई वखांयदा। तेरे अंदर रक्खे आपणी धुन, आपणा राग आप समझांयदा। तेरी पुकार ल्ए सुण, जगत पुकार तेरे अग्गे रखांयदा। तेरे तेरे विच्चों कढ्ढे चुण, जो तेरी सेव लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच संदेशा इक्क सुणांयदा। सच संदेशा सतिगुर सुणया, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। लेखा चुक्या गुण अवगुणया, गुणवन्त ना कोई गुण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलावा करे कराए सहिज सुभाईआ। आपणी कीती कदे ना भुल्ले, अभुल आप अख्वांयदा। झूठे कंडे कदे ना तुले, साचा तोला तोल तुलांयदा।

❋

❋

त्रैगुण माया विच कदे ना रुले, दरगाह साची सोभा पांयदा। वेखणहारा काया कुले, घर घर आपणी जोत जगांयदा। गोबिन्द बूटा कदे ना हुल्ले, पुरख अबिनाशी फल लगांयदा। भाग लगाए साची कुले, कुलवन्ता आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्धेरा एका झुल्ले, लक्ख चुरासी जड़्ह उखड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कीता कौल पूरा करांयदा। कीता कौला हरि भगवान, आपणी खेल आप खिलाईआ। प्रगट होए वाली दो जहान, निहकलंक नाउँ रखाईआ। तेरा करे इक्क ध्यान, सच ज्ञान आपणे विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करया कौल इकरार, खेले खेल अगम्म अपार, भुल्ल ना जाए विच संसार, अभुल गुर आप अख्वाईआ। निहकलंका नाउँ धराया, पुरख अबिनाशी जोत जगाईआ। गोबिन्द साजण मेल मिलाया, थिर घर साचे वज्जी वधाईआ। सच सिँघासण आसण लाया, पुरख अबिनाशी सेज सुहाईआ। सम्बल नगरी नाउँ धराया, जोत अक्गरी इक्क जगाईआ। शब्द अनादी नाद सुणाया, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाईआ। आदि जुगादी वेस वटाया, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए जगाया, तेरी सेवक बख्शे सच सरनाईआ। साचे मन्दिर कर रुशनाया, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। तेरा बूटा मातलोक दए लगाया, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचाईआ। नौ दर मन्दिर आप खुल्हाया, दर दरवाज़ा बेपरवाहीआ। सत्त रंग निशाना तेरी रत आप रंगाया, गुर अर्जन मेल मिलाईआ। पंचम मुखी ताज तेरे सीस टिकाया, गढ़्ही चमकौर भुल्ल ना जाईआ। तेरा डुब्बदा बेड़ा साचा जहाज़ आप तराया, सरसा लेखा रिहा मुकाईआ। आपणा साजण साज प्रभ आपे आया, ना कोई देवे होर सालाहीआ। माझे देस डेरा लाया, नर नरेश इक्क अख्वाईआ। पहली चेत दिवस मनाया, वीह सौ सतारां बिक्रमी नाल रलाईआ। यारां नाल यार बण के आया, गंवारां नाल हो गंवार, बण बण हथ्थ रिहा मिलाईआ। आपणी खिच सच्ची कटार, तेरे म्यानों कढ्ढे बाहर, गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। आपणा सीस दित्ता अद्धविचकार, जगत जगदीश निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा वेखे राज जोग सच्चा सिक्दार, नौ खण्ड पृथ्मी तेरी सरन तकाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर ब्रह्मण्ड खण्ड करन निमस्कार, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तेरा वरते सर्ब वरतार, तेरी सिख्या सच पढ़ाईआ। चार वरन करन प्यार, हरि मेला सहिज सुभाईआ। वरन बरन होण ख्वार, मिले दर ना सच्चा कोए थाँईंआ। जो जन पुरख अकाल बोले इक्क जैकार, हँ ब्रह्म ल्ए मिलाईआ। करया कौल सच्चा इकरार, बेकरार पूरा ल्ए कराईआ। भुल्ल ना जाए बण के यार, सथ्थर यार जो रिहा हंढाईआ। मित्र प्यारा करे प्यार, आप आपणा रूप वटाईआ। मुरीद मुर्शद सोहण इक्क दुआर, एका हुजरा रिहा बणाईआ। नौ खण्ड करे ख्वार, कलिजुग मुजरा दए वखाईआ। कूड़ कुड़यारा नच्चे घर घर बाहर, मुख घूंगट ल्ए उठाईआ। तेरे तेरे दुआरे फड़

❋

❋

फड़ देवे तार, तेरा पल्लू आप फड़ाईआ। आपे चढ़ के आए घोड़ अस्वार, नीला नीली धारों पार कराईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा शब्द मिलाईआ। तेरा पौड़ा लग्गे विच संसार, ब्रह्मण गौड़ा रूप वटाईआ। पूत सपूता कर त्यार, शब्द अवधूता रिहा दौड़ाईआ। चारे कूटां दए हुलार, जूठा झूठा ठूठा भन्न वखाईआ। तेरी गंढ्ढ पवे संसार, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाईआ। करे वण्डां हरि निरँकार, वण्डणहारा दिस ना आईआ। करया कौल सच्ची सरकार, उप्पर धवल पूर कराईआ। गुरसिख ना भुल्लणा ना होणा मात ख्वार, बिन सतिगुर पार ना कोए कराईआ। चारे खाणी करे पुकार, प्रभ मिलण दा मार्ग रही बताईआ। जिस जन सतिगुर पूरा मिले आण, जप तप ना कोए वखाईआ। एका अक्खर पढ़े हरि मेहरवान, सोहँ शब्द सच्ची कुड़माईआ। सखीआं मिल्या साचा काहन, घर घर बंसरी नाम वजाईआ। जगत बनबास कट्टया जिउँ सीता राम, सीता सुरती बण बण खोजण कदे ना जाईआ। घर मिल्या घनईया शाम, अन्धेरी शाम दए मिटाईआ। घर नानक कर प्रनाम, घर गोबिन्द फ़तह गजाईआ। घर देवणहारा माण, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। गोबिन्द तेरे ल्ए पछाण, आदि अन्त भुल्ल ना जाईआ। अन्तिम देवे दरगाह साची माण, सचखण्ड दुआरा आप खुल्हाईआ। जो जन चरनी डिगा आण, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। एका देवे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। झुलदा रहे सच निशान, हरि साचा आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा कौल कर, पूरे करे अन्तिम वर, भरम भुलेखा दए कढ्ढाईआ। भरम भुलेखा हरिजन चुक्कणा, मिटे रैण अँध्यार। कलिजुग झूठा पन्ध अन्तिम मुक्कणा, सतिजुग सच होए उज्यार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, गुर गोबिन्द करे प्यार। गुरमुख बूटा कदे ना सुक्कणा, पुरख अबिनाशी अमृत सिंचे ठंडा ठार। मनमुख जीव अंदर वड़ किसे ना लुकणा, अन्त जम डण्ड खाए मार। धर्म राए कुंभी नर्क फड़ फड़ सुट्टणा, जून अजूनी फिराए वारो वार। गुरसिख उच्ची कूक लोकमात विच बुक्कणा, नाल मिल्या सिँघ शेर सच्ची सरकार। आपणा भार गुरसिख किसे ना चुक्कणा, पुरख अबिनाशी चुक्कणहार। दो जहानां पैंडा मुकणा, पान्धी पन्ध ना करे दूजी वार। चरन दुआरे जिस जन झुकणा, लक्ख चुरासी ना होए ख्वार। गुरमुख बाल अंजाणा आपणी गोदी आपे चुकणा, शब्द पंघूड़ा दए हुलार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। हरिजन तेरा सच प्यार, सतिगुर साचा भुल्ल ना जाईआ। जुग जुग बणया रिहा भिखार, जन भगत दुआरे मंगण आईआ। आवे जावे आपणी वार, वार थित ना कोए रखाईआ। निरगुण सरगुण ल्ए अवतार, नित नवित वेस वटाईआ। ग़रीब निमाणे आप बणाए आपणे गल दा हार, लाल अनमुल्लड़े आपणे गले लटकाईआ। हँकारीआं गढ़्ह तोड़े विच संसार, दूती दुष्ट आप खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख गुरसिख बन्दीख़ानिउँ ल्ए छुडाईआ। बन्दीख़ाना तोड़ण आया, हरि सूरा वड बलवान। चरन प्रीती जोड़ण आया, देवणहारा धुर फ़रमाण। धर्म दुआरा दर ते होड़ण आया, सचखण्ड दुआरा कर प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे इक्क ज्ञान। इक्क ज्ञान हरि निरँकार, चरन कँवल दरसाईआ। एका नेत्र दरस भगवान, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। एका राग सुणाए अनहद कान, धुन आत्मक आप अल्हाईआ। एका जोत करे प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। एका दर करे परवान, जो जन आए सरनाईआ। कलिजुग जीव अन्त पछताण, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, आपे वेखे आपणे घर, घर आपणे पूर कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिरध बाल ना कोए जवान, रूप रंग ना दिसे विच जहान, जोती जोत जगे महान, शब्द नाद धुन आप वजाईआ।