८ जेठ २०१७ बिक्रमी कथा सिँघ जीवण सिँघ दे घर पिण्ड मोइल ज़िला जम्मू
हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्लड़ा, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। दरगाह साची धाम सुहंदड़ा, निरगुण आपणी जोत जगांयदा। सरगुण आपणा वेस वटंदड़ा, लोकमात फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी वेख वखंदड़ा, घर घर आपणा आसण लांयदा। सन्त सुहेले आप उठंदड़ा, आत्म अन्तर ज्ञान दृढ़ांयदा। साचा शब्द इक्क सुनंदड़ा, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर वेस अवल्ला, हरि साचा सच कराईआ। लक्ख चुरासी भुलाए कर कर वल छला, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम लेखा जाणे राणी अल्ला, ऐनलहक वेखे ख़ुदाईआ। संग मुहम्मद फड़ाए आपणा पल्ला, चारों कुंट फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम काला रंग, नौ खण्ड पृथ्मी आप चढ़ांयदा। जूठ झूठ जगत मृदंग, सृष्ट सबाई आप वजांयदा। ग़रीब निमाणे होए नंग, सिर हथ्थ ना कोए रखांयदा। राज राजान शाह सुल्तान माया ममता होए अन्ध, नेत्र नैण ना कोए खुल्हांयदा। साचा दिसे ना किसे चन्द, रुस्सया रैण सर्ब वखांयदा। वरनां बरनां होई कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुंट दए दुहाईआ। चौदां तबकां खेल न्यारा, ज़िमी अस्मानां वेख वखाईआ। शरअ शरीअत पावे सारा, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। ग़फ्लत करे ना बेऐब परवरदिगारा, ग़ाफल करे सृष्ट सुबाईआ। उच्ची कूके लाए नाअरा, आपणी सदा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग कूड़ा वज्जया डंक, चारों कुंट उठ कुरलाया। नाता तुटा राउ रंक, शाह सुल्तान देण दुहाया। सच दुआरा दिसे ना कोए बंक, साचा मन्दिर ना कोए सुहाया। प्रगट होया वासी पुरी घनक, अकल कल धारी आपणा नाउँ रखाया। हरिजन वेखे जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, साचा चन्द इक्क चढ़ाया। कलिजुग कंसा अन्तिम अन्त, हरि पुरख निरँजण आप मिटाईआ। चारों कुंट माया पाए बेअन्त, त्रैगुण आपणा रूप दरसाईआ। हरी हरि ना मिले कोई सन्त, चारों कुंट ठगोरी पाईआ। अबिनाशी करता महिमा बेअन्त, लेखा गणत ना कोए गिणाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, सृष्ट सबाई आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। लेखा लिखणहार निरँकार, आदि जुगादि समांयदा। विष्नूं करे सच प्यार, वंस आपणा वेख वखांयदा। ब्रह्मा नेत्र रिहा उग्घाड़, चारे कूटां वेख वखांयदा। शंकर
❋
❋
आपणा खोल्ह किवाड़, हथ्थ त्रसूल चमकांयदा। पुरख अबिनाशी करया ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। चौथे जुग आई हार, ब्रह्म मति ना कोए पढ़ांयदा। पंज तत्त काया तप्या अंग्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब जलांयदा। रत्ती रत्त ना दिसे विच संसार, आसा तृष्ना सर्ब भरांयदा। साची खाट ना सोवे कोई पैर पसार, हरि हरि कन्त ना कोए मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा इक्क संसार, विष्नूं उठ हो त्यार, पुरख अबिनाशी आप जगाईआ। तेरा विश्व रूप ना दिसे विच संसार, नर नारी गए भुलाईआ। तेरा भरया इक्क भण्डार, तूं दाता रिज़क सबाईआ। तूं घर घर बणे जगत वरतार, तेरी सेवा सच कमाईआ। तेरा लेखा लिख्या ना सके कोए विचार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। ब्रह्मे उठ कर ध्यान, पुरी ब्रह्म आप हलांयदा। चारे जुग गेड़े मेहरवान, चारे वेद मेल मिलांयदा। अथर्बण अन्तिम आई हाण, चारों कुंट सर्ब वखांयदा। अल्ला राणी होई नादान, नेत्र सच ना कोए खुल्हांयदा। विभचारी जीव ना सके कोए पछाण, साचा कर्म ना कोए करांयदा। तेरा तेज लुकया विच जहान, ब्रह्म जोत ना कोए जगांयदा। आत्म ब्रह्म ना सके कोए पछाण, ईश जीव ना कोए मिलांयदा। कलिजुग कूड़ा होया प्रधान, डोरु डंका इक्क वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा अक्खर इक्क पढ़ांयदा। शंकर उठ हो त्यार, हरि साचे सच जणाईआ। कलिजुग अन्तिम कूके करे पुकार, राह तक्के तेरा वाहो दाहीआ। जो घड़या सो भन्न विच संसार, तेरी सेवा सच वखाईआ। लक्ख चुरासी होए ख्वार, साचे तख्त ना किसे वड्याईआ। राज राजान करन हाहाकार, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। त्रैगुण माया देणी साड़, पंज तत्त नज़र ना आईआ। एका अग्नी लौणी हाढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां वेखे एको थाँईंआ। विष्नूं तेरी साची कार, हरि करता आप करांयदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म प्यार, पारब्रह्म वेख वखांयदा। शंकर तेरा अन्त शंगार, बाशक तशका गल लटकांयदा। दो जहानां पावे सार, लोकमात जोत जगांयदा। माया भुल्ले भरमी जीव गंवार, हरि का नाम ना कोए ध्यांअदा। घर घर भरया लोभ हँकार, धीरज जत ना कोए धरांयदा। नारी कन्त ना कोए प्यार, साचा मन्दिर ना कोए सुहांयदा। धर्म राए धुर दरबार बैठा करे विचार, चित्रगुप्त नाल रलांयदा। चौथे जुग खोल्ह किवाड़, आपणा लेखा आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पन्ध मुकांयदा। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाउणा, चार वरन रहिण ना पाईआ। शाह सुल्तानां तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाउणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम ना किसे अख्वाउणा,
❋
❋
रोज़ा बांग ना कोए सुणाईआ। साचे हुजरे बह किसे ना गाउणा, मक्का काअबा फोल फुलाईआ। पंडत पांधा वेद शास्त्र सिमरत एका रंग रंगाउणा, रंग रंगीला इक्क अख्वाईआ। सच दुआरा इक्क खलाउणा, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेटे कूड़ी शाहीआ। कलिजुग मिटे कूड़ा शाह, जगत सिक्दार रहिण ना पाईआ। एकँकारा बणे इक्क मलाह, श्री भगवान बेड़ा आप चलाईआ। अबिनाशी करता देवे सच सलाह, साची सिख्या मात सिखाईआ। ना कोई सजदा करे सीस नवा, पंज वक्त निमाज़ ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई मुसल्ला सके हेठ विछा, वुज़ू बांग ना कोए जणाईआ। ना कोई मस्तक तिलक ल्ए लगा, जोत ललाटी इक्क वखाईआ। एका ब्रह्म दए दृढ़ा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग ला, साची सिख्या इक्क समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वसे एका थाँ, सत्तां दीपां मेल मिलाईआ। सच संदेशा दए सुणा, ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, आपणे रंग रंगाईआ। ना कोई जाणे धारी केसा, मूंड मंडाए आपे वेख वखाईआ। आपे धारे आपणा वेसा, निरगुण सरगुण जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। सतिजुग उतरया पार किनारा, बावण बलि बलि भेख वटाया। त्रेता तेरी पावे सारा, राम रघुवंस आप कहाया। द्वापर तेरा अन्त किनारा, मुकंद मनोहर आप कराया। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाया। वेद व्यासा बण लिखारा, ब्रह्मण गौड़ा गया समझाया। पूत सपूता हो त्यारा, उच्चे टिल्ले पर्बत बैठा आसण लाया। नानक उच्ची कूके करे पुकारा, एकँकारा इक्क मनाया। गोबिन्द बोले सच जैकारा, सम्बल नगरी नाउँ उपाया। प्रगट होए हरि सिरजणहारा, जोती नूर कर रुशनाया। एका डंक वजाए वजावणहारा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लेखे लाया। कलिजुग कूड़ पसारा कूड़या, कूड़ी रैण अँध्यार। लक्ख चुरासी चुक्के लहण देणया, जीव जंत कोए ना उतरे पार। नाता तुट्टे साक सज्जण सैणया, बेड़ा डुब्बे विच मँझधार। लाड़ी मौत खाए डैणया, तन सोलां कर शंगार। गुरमुख विरले हरि हरि रसना कहिण, हरि सतिगुर करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अपार। खेल अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, सति पुरख निरँजण आप कराईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, आप आपणी रचन रचाईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपार, घनक पुर वासी आप कराईआ। बन्द ख़लासी करे विच संसार, गुरमुख सज्जण आप उठाईआ। जम की फांसी दए हुलार, जो जन हरि हरि गए भुलाईआ। पंडत काशी ना करे विचार, ग्रन्थी पन्थी देण दुहाईआ। जोत प्रकाशी निरगुण धार, आदि निरँजण आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा खेड़ा वेख वखाईआ।
❋
❋
कलिजुग खेड़ा नौ खण्ड, धरत धवल आप वसाया। पुरख अबिनाशी वण्डे वण्ड, चारे कूटां वेख वखाया। दहि दिशा वेखे भेख पखण्ड, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाया। मन मति नार दुहागण होई रंड, घर कन्त सुहाग नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, गुरमुख साचे ल्ए तराया। साचा खेड़ा साची संगत, हरि साचा संग निभाईआ। अंदरे अंदर बणन मंगत, रसना कहिण ना सकण राईआ। पुरख अबिनाशी कट्टे भुक्ख नंगत, भुख्यां नग्गयां देवे रिज़क सुबाईआ। ग़रीब निमाणे लाए अंगत, अंगीकार आप कराईआ। तुट्टे गढ़्ह हउमे हंगत, घर घर वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस बेपरवाहीआ। साचा खेड़ा वसया जीव जंतया, बिरध बाल जवान वेख वखांयदा। काया चोली चाढ़े रंग बसंतया, हरी हरि चोला आप रंगांयदा। एका देवे मणीआ मणतया, शब्द शब्दी झोली पांयदा। तुटे गढ़्ह हउमे हंगतया, हरि हरि रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। साचा खेड़ा संगत वसेरा, घर साचे मेल मिलाया। दुक्खां दरदां ढाहे डेरा, जो जन सरनाई आया। चारों कुंट पाए शब्दी घेरा, किला कोट ना कोए वखाया। आपे वसे नेरन नेरा, निझर घर आपणा डेरा लाया। ग़रीब निमाणयां बन्न्हे बेड़ा, एका चप्पू हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा वेला दए सुहाया। दुक्खां रोगां तोड़े नाता, जिस जन नेत्र दर्शन पाया। मेटे रैण अन्धेरी राता, अन्ध अन्धेरा दए गंवाया। इक्क वखाए पूजा पाठा, राम नाम इक्क दृढ़ाया। इक्क वखाए साचा हाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगाया। साचा खेड़ा नगर ग्रां, गृह आपणे विच रखाईआ। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। दु:ख दलिद्र तोड़े फड़ फड़ बांह, दर आया दुखीआ कोए रहिण ना पाईआ। जो जन सोहँ शब्द गाए साचा नाँ, जम की फाँसी दए कटाईआ। निथावयां देवे साचा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका माणक मणीआ हँसा साची चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा इष्ट इक्क वखाईआ। साचा खेड़ा साचा इष्ट, देवी देवा आप वखांयदा। भगतन खोल्हे भगती दृष्ट, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। नाता तोड़े झूठी सृष्ट, दर घर साचे मेल मिलांयदा। मेल मिलावा जिउँ रामा वशिष्ट, गुर चेला एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आप वड्यांअदा। साचा नगर दया प्रभ धार, दीनां अनाथां वड्डी वड्याईआ। ख़ाली कुक्ख ना रहे कोई घर घर गोदी विच दए हुलार, सुक्के रुखड़े आप हरे कराईआ । आपणा अमृत निझर बरसे ठंडी ठार, सांतक सति सति वरताईआ। जो जन आए चल दुआर, दर दुआरका दए वखाईआ। मेल मिलावा कृष्न मुरार, साची
❋
❋
बंसरी इक्क वजाईआ। राधा कूके करे पुकार, कँवल नैण राह तकाईआ। मोर मुक्ट सीस दस्तार, छैल छबीला साचा माहीआ। पन घट आया वेखे तट किनार, जमन किनारा सोभा पाईआ। गोकल बिन्दराबन बन बन वाज़ां मार, आप आपणी खेल खलाईआ। साची सखीआं करे प्यार, घर मंगल एका गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। नगर खेड़ा ऊँचो ऊँच, पारब्रह्म प्रभ पाया। लेखा चुक्कया नीचो नीच, नीचां अंदर आप समाया। वेखणहारा खेवट खेट, अनडिठ रूप वटाया। पीत पीतम्बर सोहे सीस, जगत जगदीश खेल खलाया। चारों कुंट पीसण रिहा पीस, कलिजुग चक्की इक्क चलाया। अल्ला राणी पढ़े हदीस, कलमा अमाम आप सुणाया। पढ़ पढ़ थक्के राग छतीस, रागां वाला दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन खेड़ा दए वसाया। हरिजन खेड़ा उच्चा घर, महल्ल अटल वखाईआ। सतिगुर पूरा अंदर वड़, दिस किसे ना आईआ। आपणे पौड़े गया चढ़, काया मन्दिर अंदर आप लगाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, साची सेजा रिहा हंढाईआ। आपणी विद्या निष्अक्खर आपे पढ़, गुरमुख साची करे पढ़ाईआ। जिस फड़ाया आपणा लड़, दो जहानी पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। नगर खेड़ा सच टिकाना, हरिजन साचे सोभा पाईआ। गुर गुर देवे शब्द बबाणा, सेवक साची सेव कमाईआ। धुरदरगाही साचा राणा, सतिजुग साची बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, ख़ाली कुक्ख ना रखाईआ। ख़ाली कुक्ख ना जाए रहि, गुर सतिगुर दया कमांयदा। जो जन संगत विच आए बह, मंद भागी भाग लगांयदा। रसना कोई कहे ना कहे, घट घट अंदर वेख वखांयदा। दुखियां अंदर दु:ख ना रहे, बांझ नार ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे फल आप लगांयदा। साचा फल फल आप लगाए, काया कंचन गढ़्ह सुहाईआ। अमृत सिंच हरा कराए, पत डाल्ही आप महिकाईआ। ख़ाली भाण्डे दए भराय, भरनहार आप अख्वाईआ। माता ना रोवे पुत्तर दे हावे, पूरी इच्छया आस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, डुबदे पाथर ल्ए तराईआ। डुबदे पाथर तारनहार गोपाला, सो पुरख निरँजण दया कमांयदा। हरिजन उपजाए साचे लाला, लाल अनमोला नाउँ रखांयदा। गल विच पाए सोहँ माला, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ चले अवल्लड़ी चाला, लोकमात खेल खिलांयदा। संग रखाए काल महांकाला, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। हरिजन बहाए सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिसंगत हरि तारया, दीनां नाथ दयानिध धार। गुरमुख उतरे पार किनारया, पाया पुरख
❋
❋
अगम्म अपार। घर वसदा रहे दवारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे सच प्यार। सच प्यार चरन कँवल, नाभी कँवल मुख खुल्हाईआ। मिले वडियाई उप्पर धवल, धर धरनी दए सालाहीआ। आत्म अन्तर जाए मवल, मौला रूप आप अख्वाईआ। मेल मिलावा सुंदर सँवल, घर वेख सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा ल्ए लगाईआ। हरिजन लेखा लावणा, लिख्या धुर करतार। साचे मन्दिर आप बहावणा, उच्च महल्ल अटल मुनार। साची सखीआं मेल मिलावणा, सोलां कलीआं कर शंगार। गीत गोबिन्द एका गावणा, सोहँ शब्द बोल जैकार। पुरख अबिनाशी दर घर पावणा, घर मेला कन्त भतार। आवण जावण फंद कटावणा, नाता छुट्टे सर्ब संसार। सेज रंगीली इक्क हंढावणा, दरगाह साची धुर दरबार। पुरख अगम्मड़ा इक्क मनावणा, जन्मे ना मरे आवे जावे वारो वार। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखावणा, रामा कृष्ना लै अवतार। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकावणा, निहकलंकी जामा धार। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, चार वरन करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन साचा सोहया, तेरा बंक दुआर। हरि जू साचा बीज बोया, फल लग्गे अपर अपार। धुर दा लै के आया ढोआ, कराए वणज सच्चा वपार। मुख अमृत साचा चोया, खिड़या फुल्ल होई गुलज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए सच बहार। सच बहार बसन्ती रुत्त, गुरमुख तेरी आप बणांयदा। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत्त, पारब्रह्म प्रभ खेल खिलांयदा। आप उपजाए साचे सुत, ब्रह्म तत्त इक्क वखांयदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, एका खण्डा हथ्थ चमकांयदा। अमृत जाम प्याए साचा घुट्ट, भर प्याला हथ्थ उठांयदा । लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि रंग रंगांयदा। हरिजन हरि हरि रंगया, रंगे नाम चलूल। देवे दान मूंहों मंगया, जो जन सरनाई आए भूल। गुरमुख गुर दर कदे ना संगया, मेल मिलावा कन्त कन्तूहल। आपे जाणे आपणा बाल भुयंगीआ, जुगा जुगन्तर ना जाए भूल। साचा मेल मिलाया साचे संगीआं, आपणा तोड़े ना कदे असूल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे करे कबूल। ग़रीब निमाणे झोली पा, आपणा शुकर मनांयदा। आपणा कर्ज़ा देवे लाह, मकरूज़ ना कोए अख्वांयदा। आपणा फ़र्ज़ करे अदा, आदल साचा अदल कमांयदा। गुरसिखां कोलों होए ना कदे जुदा, जुग जुग साचा संग निभांयदा। कलिजुग अन्तिम आपणा आप कर फ़िदा, आपणी फ़ितरत ना कोए वखांयदा। शब्द अगम्मी नाद वजा, हज़रत अपणा नाउँ रखांयदा। कागद कलम कोई लेखा जाणे ना, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब गांयदा। गुरमुख विरले आपणी बूझ दए बुझा, ज्ञान गोझ आप दृढ़ांयदा। तीजा
❋
❋
नेत्र दए खुल्हा, निज नेत्र वेख वखांयदा। चौथे पद दए बहा, घर चौथे मेल मिलांयदा। पंचम ढोला देवे गा, शब्द विचोला रूप वटांयदा। गुरसिख काया चोला दए बदला, जीवण मुक्त आप करांयदा। सोलां कला रूप प्रगटा, रूप बराटी आप अख्वांयदा। अकल कल कल वेस वटा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। हरिजन साचे ल्ए जगा, जागरत जोत इक्क जगांयदा। साचे खेड़े चरन टिका, उजड़या खेड़ा आप वसांयदा। डुबदा बेड़ा ल्ए तरा, साची सेवा सेव कमांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी उलटा गेड़ा दए दवा, कलिजुग झेड़ा आप मुकांयदा। धरत मात दा खुल्हा वेहड़ा दए करा, चारों कुंट वेख वखांयदा। गुरमुखां उप्पर आपणा हथ्थ टिका, वेले अन्त आप बचांयदा। समरथ पुरख नाउँ धरा, साचा रथ आप चलांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे एका वर, राती सुत्तयां ना आवे किसे डर, दु:ख रोग सोग चिंता जाए हर, जो जन चरनी सीस निवांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे के जावे जीआं दान, जो जन करे चरन धूढ़ सच्चा अशनान, दुरमति मैल आप गवांयदा ।