९ जेठ २०१७ बिक्रमी ज्ञान चन्द दे घर पिण्ड ख़ैर वाला ज़िला जम्मू
सति पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, सति सतिवादी सति समाईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल महान, घर अगम्मड़े आप कराईआ। अलक्ख निरँजण वड मेहरवान, अलक्ख अलक्खणा लख्या ना जाईआ। सो पुरख निरँजण गुण निधान, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण नौजवान, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। एकँकारा वसे सच मकान, सच महल्ला आप
❋
❋
सुहाईआ। आदि निरँजण जोत महान, नूरो नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता शाह सुल्तान, तख्त निवासी इक्क अख्वाईआ। श्री भगवान साचा काहन, रूप रंग ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म खेले खेल महान, दर घर साचे खेल खिलाईआ। सचखण्ड दुआरा सच मकान, हरि हरि साचा आसण लाईआ। शाहो भूप वड राज राजान, अकल कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देवे वड्याईआ। सति पुरख निरँजण सोभावन्त, अलक्खणा अलक्ख ना लख्या जाईआ। अबिनाशी करता एका कन्त, एकँकारा रूप वटाईआ। सो पुरख निरँजण बणाए बणत, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा आप सुहाए साचा धाम सुहंत, निरगुण बाती कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची एका नूर करे रुशनाईआ। दरगाह साची सच टिकाणा, थिर घर साचे आसण लांयदा। पारब्रह्म प्रभ श्री भगवाना, परम पुरख आपणा नाउँ धरांयदा। आपणा खेल करे हरि महाना, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। साचे मन्दिर हो प्रधाना, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे तख्त आसण लांयदा। साचे तख्त आसण लाया, सचखण्ड साचा सोभा पांयदा। निरगुण दाता इक्क अख्वाया, दाता दानी रूप वटांयदा। आपणी भिच्छया इक्क वखाया, साची भिच्छया झोली पांयदा। आपणी इच्छया आप कराया, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। आपणा लेखा आप लिखाया, दूसर कोए ना संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड महल्ले बैठा चढ़, आसण सिँघासण आप विछांयदा। सच महल्ला उच्च मुनारा, हरि साचा आप सुहांयदा। इक्क इकल्ला वसे सिरजणहारा, आप आपणा धाम सुहांयदा। आपे पुरख आपे नारा, आपे साची सेज हंढांयदा। आपे उपजे सुत दुलारा, हरि शब्दी नाउँ धरांयदा। आपे वेखे आपणा सच अखाड़ा, आपणी धारा आप बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप करांयदा। सचखण्ड निवासी खेल अपारा, निरगुण आपणा आप कराईआ। सार शब्द सुत कर त्यारा, आदि जुगादि वेस वटाईआ। एका नाद सच्ची धुन्कारा, शब्द अगम्मी आप अल्हाईआ। एका हुक्म सच्ची सरकारा, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यारा, त्रैगुण माया रंग रंगाईआ। पंज तत्त हरि भर भण्डारा, आपणी वस्त हथ्थ फड़ाईआ। गगन मंडल लोआं पुरीआं हो उज्यारा, रवि ससि करे रुशनाईआ। सुन अगम्मी पार किनारा, रूप अनूपा आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। निरगुण धार सरगुण रूप, सति पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। लेखा जाणे चारे कूट, दहि दिशा वेख वखांयदा। शब्द हुलारा एका जोत, लोआं पुरीआं फेरी पांयदा। एका तागा एका सूत, एका तन्दन बंध बंधांयदा।
❋
❋
एका पिता एका पूत, पूत सपूता सर्ब वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप गणांयदा। साचा लेखा लिखणहारा, आदि जुगादि समाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यारा, लक्ख चुरासी बणत बणाया। घर घर मन्दिर कर त्यारा, नौ दर जगत वेख वखाया। अंदर वड़ सच्ची सरकारा, पुरख अबिनाशी आसण लाया। पंचम रक्खे बाहर धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आप वसाया। पंचम बोल शब्द जैकारा, घर साची धुन सुणाया। अमृत भरे ठंडी ठारा, कँवल नाभी आप टिकाया। आपे करया बन्द किवाड़ा, बज़र कपाटी कुण्डा लाया। आपे आत्म सेजा हो उज्यारा, साचा तख्त रिहा सुहाया। आपे ब्रह्म रूप प्रगट हो संसारा, बंक आपणा नाउँ रखाया। सो पुरख निरँजण ना मरे ना पए जम्म, नूरो नूर सदा रुशनाया। ना ख़ुशी ना कोई ग़म, हरख़ सोग विच ना आया। ना तृष्ना ना कोए तम, आलस निन्दरा ना कोए वखाया। जुग जुग बेड़ा लोकमात बन्न्ह, लक्ख चुरासी आप चलाया। वसणहारा छप्पर छन्न, महल्ल अटल वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, सरगुण बणे शब्द मलाह, साचा राग इक्क सुणाया। शब्द उपाए हरि निरँकार, आपणी इच्छया आप जणाईआ। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, ब्रह्मण्ड खण्ड आप वसाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, घर घर विच आप बहाईआ। सरगुण निरगुण कर प्यार, आपणा जोड़ा आप जुड़ाईआ। बख्शे नाद सच्ची धुन्कार, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। आपे साध सन्त गुर पीर बण अवतार, लोकमात करे जणाईआ। आपे हरि हरि नाउँ ल्ए उच्चार, आपे बैठा मुख भवाईआ। आपे इष्ट बणे गिरधार, आपे सृष्ट वेख वखाईआ। आपे निरगुण नूर होए उज्यार, आपे सरगुण बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग सन्त कन्त भगवन्त आपणी धार चलाईआ। आपे सन्तन होए मीत, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाईआ। आपे त्रैगुण रहे अतीत, माया बन्धन कोए ना पाईआ। आपे ठांडा आपे सीत, सांतक सति आप वरताईआ। आपे गाए गोबिन्द गीत, लक्ख चुरासी आप पढ़ाईआ। आपे वसे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। आपे सेज सुहाए धाम अनडीठ, काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। आपे ब्रह्म पारब्रह्म कराए सच प्रीत, ईश जीव मेल मिलाईआ। आपे जुग जुग चलाए आपणी रीत, आपणा ढोला आपे गाईआ। आपे लेखा जाणे मन्दिर मसीत, आपे गुर दर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निराधार, निराकार इक्क अख्वाईआ। निराकार हरि हरि गोपाला, वेद कतेब भेव ना पांयदा। जुग जुग चले आपणी चाला, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। सेवा लाए काल महांकाला, जगत जंजाला वेख वखांयदा। भगतां भगती फल लगाए डाल्हा, अमृत मेवा इक्क खवांयदा। हरि सन्तन वखाए काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, चार दीवार ना कोए बणांयदा।
❋
❋
जोत निरँजण कर उजाला, घर साचा दीपक जगांयदा। सोहँ पाए सच्ची गल माला, हँ ब्रह्म रंग रंगांयदा। भाग लगाए काया माटी खाला, ख़ालक ख़लक वेख वखांयदा। अनहद वज्जे साचा ताला, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। अमृत सरोवर मारे इक्क उछाला, मानसरोवर आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करता करनेहार, आदि जुगादी इक्क अवतार, साधां सन्तां पावे सार, लेखा जाणे गुर पीर अवतार, हुक्मी हुक्म आप फिरांयदा। सति पुरख निरँजण सच्चा पातशाह, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। अलक्ख निरँजण एका अलक्ख ल्ए जगा, दो जहाना आप सुणाईआ। निरगुण सरगुण रूप वटा, सतिगुर गुर गुर नाउँ धराईआ। सन्त सुहेले ल्ए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भगत भगवन्त ल्ए उठा, आत्म दृष्टी आप खुल्हाईआ। गुरमुख साचे ल्ए मिला, आप आपणा पर्दा लाहीआ। गुरसिख साचे अंगीकार ल्ए करा, आपणी गोद आप बहाईआ। सतिजुग त्रेता वेख्या द्वापर आपणी फेरी पा, आपणी कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। निरगुण सरगुण एका रंग, जिस जन आपणी दया कमांयदा। साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, पुरख अबिनशी आप अख्वांयदा। जन भगतां आत्म सेजा सुत्ता सच पलँघ, दूसर सेज ना कोए हंढांयदा। नाम अनडीठा वजाए मृदंग, साची सेवा आप कमांयदा। इक्क चढ़ाए साचा चन्द, रवि ससि मुख शरमांयदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। लेखा चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पार करांयदा। चरनां हेठ दबाए कोटन ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। लेखा जाणे सर्ब वरभण्ड, लक्ख चुरासी नाच नचांयदा। जन भगतां सुणाए आपणा छन्द, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। ना कोई गाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस करे अवल्ला, काया मन्दिर वेखे सच महल्ला, उच्च अटला आसण लाईआ। निरगुण सरगुण साचा मीत, मीत मुरारा आप अख्वाईआ। निरगुण सुणाए सुहागी गीत, सरगुण कूके दए दुहाईआ। निरगुण बैठा रहे अतीत, सरगुण चारों कुंट भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। जुग जुग धार हरि निरँकार, लोकमात आप चलांयदा। लक्ख चुरासी लेखा करे आर पार, सर्ब संसार वेख वखांयदा। सतिजुग त्रेता देवे हुलार, द्वापर वेला अन्त वखांयदा। कलिजुग कूके करे पुकार, चार कुंट आपणा डोरू वांहयदा। जूठ झूठ कर पसार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलांयदा। आसा तृष्ना भर भण्डार, दर दर आपणी वण्डण वण्ड वण्डांयदा। सृष्ट सबाई कर नार विभचार, आपणा हुक्म चलांयदा। किसे ना मिले कन्त भतार, खुल्ली मींढी सर्ब वखांयदा। साध सन्त गए हार, हरि का पौड़ा ना कोए
❋
❋
चढ़ांयदा। चार वेद रोवण ज़ारो ज़ार, डुबदा बेड़ा ना कोए तरांयदा। पुराण अठारां करन विचार, साचा मता ना कोए पकांयदा। गीता ज्ञान पाए सार, इक्क ध्यान भगत रखांयदा। अञ्जील कुरान कर प्रधान, संग मुहम्मद चार यार वेख वखांयदा। दीन ईमान सर्ब कुरलाण, सच रसूल ना कोए नज़री आंयदा। मक्का काअबा होए वैरान, साचा हज्ज ना कोए करांयदा। खाणी बाणी भुल्ले जीव निधान, निरगुण मेल ना कोए मिलांयदा। घर लग्गे पंज शैतान, पंच शब्द ना कोए सुणांयदा। एका भुल्लया हरि भगवान, साचा मार्ग ना कोए वखांयदा। वरन बरन मुख शर्माण, साचा काहन नज़र ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग कूड़ा कर पसारा, चार वरनां रिहा लड़ाईआ। अठसठ तीर्थ करया पार किनारा, गंगा गोदावरी दए दुहाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर हाहाकारा, माया राणी आपणा रंग चढ़ाईआ। साधां सन्तां मन हँकारा, हरि का रूप ना कोए दरसाईआ। साचा मन्दिर काया वसाए ना कोई गुरदुआरा, घर ठाकर नज़र ना आईआ। अंदर हवन धूप ना होए कोए उज्यारा, साचा घिृत ना कोए वखाईआ। जोत ललाट ना कोए पसारा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोजण दर दर आपणी अलख जगाईआ। घर शब्द ना सुणे कोए धुन्कारा, जगत ताल रहे वजाईआ। घर अमृत पीए ना ठंडा ठारा, दिवस रैण होए हलकाईआ। गुरमुख विरले प्रभ मिल्या एकँकारा, घर साचे वज्जी वधाईआ। सतिगुर रूप अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। प्रगट होए विच संसारा, निरगुण सरगुण नाउँ धराईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। जिस जन किरपा कर वखाए आपणा दर दुआरा, सो जन बूझण पाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण नर ल्ए अवतारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। एका शब्द बोले जैकारा, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ। नाम सति अन्त ना पारावारा, ओंकारा खेल खलाईआ। आदि निरँजण कर उज्यारा, ओँं रूप सर्ब समाईआ। त्रैगुण माया वसे बाहरा, पंज तत्त खेल खलाईआ। लक्ख चुरासी घर घर मन्दिर पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, आप कराए हरि करतारा, लोकमात ल्ए अवतारा, तारनहार आप अख्वाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ा भेख, चारों कुंट वेख वखाया। ना कोई नर ना नरेश, राज राजान दिस ना आया। बुध बबेकी खुल्हड़े केस, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मति मतवाली आपणे वेखे लेख, लेखा लिख्या ना कोए मिटाया। मन मनूआ मुच्छ दाड़ी्ह ना दिसे केस, आपणा मूंड आपे रिहा मुंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे तेरा घर, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाया। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, निरगुण आपणा जामा धार। चौथे जुग गेड़ा रिहा दवाया, चारे कुंटां दए हुलार। ब्रह्मा विष्न शिव रिहा उठाया,
❋
❋
आप कराए शब्द बेदार। एका हुक्मी हुक्म रिहा सुणाया, लक्ख चुरासी दए हुलार। शाह सुल्तान कोए रहिण ना पाया, राज राजान होए वैरान। गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाया, बिन हरि नामे ख़ाली दिसण मकान। मनमुक्ख जीव दए खपाया, लेखा चुक्के पंज शैतान। एका कलमा नौ खण्ड पृथ्मी दए पढ़ाया, सृष्ट सबाई इक्क ईमान। एका शब्द अनादी दए सुणाया, मेल मिलावा श्री भगवान। नौ दुआरे बन्द कराया, दसवें जोत जगाए इक्क महान। अठ्ठां तत्तां फेरा पाया, सति सरूप वखाए इक्क निशान। छेवें छप्पर छन्न छुहाया, पंचम शब्द राग धुनकान। चौथे पद डेरा लाया, तीजा नेत्र खोल्हे हो निगहबान। दूजा घर इक्क सुहाया, सचखण्ड निवासी वसे सच अस्थान। एका एकँकारा वेख वखाया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। कलिजुग अन्तिम फेरा पाया, प्रगट होया वाली दो जहान। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, देवे नाम सच्चा धन माल। मनमति झूठी दए गंवाया, गुरमति करे घर प्रधान। मन पंखी उड उड दहि दिश ना जाया, आप पाए आपणी आण। सुखमन तेरा टेढा पन्ध मुकाया, गुरसिखां हो आप मेहरवान। ईड़ा पिंगल चरनां हेठ दबाया, पुरख अबिनाशी जाणी जाण। हरिजन साचे संग रलाया, अमृत आत्म सरोवर आप वखाए आपणा कर ध्यान। कागों हँस आप वटाया, साचे सर कराए अशनान। एका राग ब्रह्मादी आप सुणाया, सुणन ना पाए किसे कान। अगाध बोधी भेव खुल्हाया, लेखा जणाए धुर फ़रमाण। सुरती शब्दी मेल मिलाया, कर किरपा आप मेहरवान। आत्म अन्त सेज हंढाया, गुर सतिगुर नौजवान। ना मरे ना कदे जाया, आदि जुगादी साचा काहन। साची सखीआं वेख वखाया, गुरमुख करे परवान। दस्म दुआरी विच्चों बाहर कढाया, आप आपणा फड़ाए सच निशान। सुन अगम्मी पार कराया, जोद्धा सूरबीर बलवान। थिर घर साचे आप टिकाया, पंज तत्त ना कोए निशान। सचखण्ड दुआरा आप खुल्हाया, गुरमुख साचे आप पछाण। अलक्ख अगोचर मेल मिलाया, मिल्या मेल श्री भगवान। सति सतिवादी वेख वखाया, सति पुरख निरँजण जाणी जाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन हरि करे दर परवान। हरिजन साचा सोभावन्त, वेद पुराण सर्ब जस गांयदा। जिस जन मिल्या हरि हरि कन्त, खाणी बाणी रूप प्रगटांयदा। लेखा चुक्के मणीआ मंत, रसना शब्द ना कोए गांयदा। धन्न सुभागी साचा सन्त, जो हरि हरि दर्शन पांयदा। जगत जीवां माया पाई बेअन्त, कलिजुग आपणा पर्दा पांयदा। चारों कुंट भुक्ख नंगत, हरि का नाम ना कोए वरतांयदा। बिन हरि दिसे ना कोए साची संगत, सगला संग ना कोए रखांयदा। बिन हरि नामे कोए ना चाढ़े रंगत, रंग मजीठ ना कोए रंगांयदा। बिन सतिगुर कोए ना तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए वखांयदा। बिन गुर माणस जन्म होए भंगत, लक्ख चुरासी फंद ना कोए कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ा डंक, नौ खण्ड पृथ्मी वज्जया। नाता तुट्टा राउ रंक, पंच विकारा फिरे भज्जया। ना कोई मेटे किसे दा शंक, ना कोई रक्खे किसे लजया। गुरमुख विरला उधरे जिउँ जन जनक, जिस जन चरन धूढ़ कराए साचा मजया, जोती शब्द लाए तनक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, हरिजन रक्खे साची लज्जया। हरिजन तेरा सच निशाना, सतिगुर पूरा आप झुलांयदा। गुर गुर देवे शब्द बबाणा, लोकमात आप चढ़ांयदा। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या आप पढ़ांयदा। आत्म अमृत पीणा खाणा, जगत तृष्ना भुक्ख गवांयदा। इक्क वखाए पद निरबाणा, निर्भय आपणा रूप जणांयदा। साचे तख्त सच सुल्ताना, हरि भगवाना आसण लांयदा। जन भगतां बन्न्हे एका गाना, लोकमात सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्द अखण्ड विच ब्रह्मण्ड आपणा आप चलांयदा। शब्द गुरू गुर मेहरवान, आदि जुगादि समाया। जुग जुग रक्खे सच निशान, लोआं पुरीआं आप झुलाया। जुग जुग पाए आपणी आण, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराया। जुग जुग होए मात प्रधान, आपणा डंका आप वजाया। जुग जुग मेटे झूठ निशान, सच सुच्च दए दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाया। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, शब्दी गुर रूप वटाए। जन भगतां मार्ग दस्से इक्क सुखल्लड़ा, मनमुख जीव सर्ब भुलाए। दर दुआरे आत्म सेजा सच सिँघासण आपे खलड़ा, आप अपणा दरस दिखाए। निरगण सरगुण फड़ाए पलड़ा, आप आपणे नाल बंधाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग गुर सतिगुर नाउँ धराए। सतिगुर शब्द हरि जगदीश, निरगुण सरगुण विच समांयदा। आपणी पढ़ाए इक्क हदीस, शरअ शरीअत आप जणांयदा। आपे लेखा जाणे राग छतीस, सति सुरसती आप समझांयदा। आपे लहिणा देण चुकाए बीस इकीस, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। आपे हरिजन तेरे छत्र झुलाए सीस, दरगाह साची धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेखे घर, हरिजन तेरा बंक वड्यांअदा। साचा बंक बंक दुआरा, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा भगत भगवन्त वणजारा, पुरख अबिनाशी एका वणज कराईआ। साचा सन्त हरि सुत दुलारा, सन्त पुरख निरँजण आप उपजाईआ। साचा गुरमुख सोहे इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। साचा गुरसिख मंगे मंग बण भिखारा, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। साचा सतिगुर बणया रहे वरतारा, देंदयां तोट कोए ना आईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका गुर अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम करे पार किनारा, नव नव लेखा दए चुकाईआ। एका शब्द बोल जैकारा, सोहँ ढोला आपे गाईआ। साचा
❋
❋
तोला बण निरँकारा, सृष्ट सबाई तोल तुलाईआ। गुरसिख ना आए पासा हारा, हार जीत प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। भरमे भुल्ला भरम गंवारा, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जूठा झूठा तन शंगारा, वेसवा रूप रिहा वटाईआ। घर मिल्या ना पुरख अपारा, साचा कन्त ना दरस दखाईआ। आत्म सेज ना करे कोई प्यारा, सुंजी सेज दए दुहाईआ। सुरत सवाणी कूके रोवे ज़ारो ज़ारा, सतिगुर शब्द साचा हाणी, मिल्या ना बेपरवाहीआ। आर पार ना दिसे कोए किनारा, डूँग्घे सागर भँवरी भवर रही भवाईआ। जिस जन किरपा करे आप निरँकारा, दर घर आए दर्शन देवे जम की फाही दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, गुरसिख कलिजुग सागर जाए तर, जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गाईआ। कलिजुग सागर करना पार, एका नाम बोल जैकारा। गुरसिख तेरा जप तप उतरया पार, तेरे अंदर वड़या आप निरँकारा। तेरा जन्म जन्म दा उतरया भार, तेरा भार चुक्के आप गिरधारा। तेरा दुआरा ठंडा ठार, हरि अमृत बरसे मेघा धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यारा। सच प्यार सुहावी रात, रैण भिन्नड़ी रंग रंगाईआ। सतिगुर बख्शी साची दात, आत्म झोली नाम भराईआ। आपणा दरस दखाए आप वड करामात, कर्म धर्म जरम लेखे लाईआ। मन मति नेड़ ना आए दुहागण नार कमज़ात, गुरमति एका एक सिखाईआ। आदि अन्त पुच्छे वात, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। दरस दिखाए बहु बिध भांत, कर किरपा बेपरवाहीआ। आपे बणे पिता मात, गुरमुख बाल अंञाणे गोद उठाईआ। दरस दखाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला फेरी पाईआ। शब्दी शब्द सुणाए साची गाथ, सोहँ नाम वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत चढ़ी साचे राथ, रथ रथवाही रिहा रथ चलाईआ। ना कोई पूजा ना कोए पाठ, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। ना कोई तीर्थ ना कोए ताट, मन्दिर गुरदुआर ना कोए रखाईआ । कर किरपा चढ़ाए आपणे घाट, आपणा बेड़ा आप उठाईआ। गुरसिख तेरी लक्ख चुरासी मुक्की वाट, मात गर्भ ना फेरी पाईआ। प्रभ सेज विछाई साची खाट, दरगाह साची इक्क रखाईआ। गुर चरन दुआरे विकणा एका हाट, चौदां लोक ना भरम भुलाईआ। कलिजुग खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी रिहा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर देवे शब्द ज्ञाना, ज्ञान ध्यान विच रखाईआ। ज्ञान ध्यान चरन गुर टेक, दूजी टेक ना कोए तकांयदा। सतिगुर पूरा करे कराए बुध बबेक काया खोट आप गवांयदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी हाढ़ ना कोए तपांयदा। पूर्ब वेखणहारा लेख, अग्गे लेखा आप मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख वसाए साचे घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा।
❋
❋