पुस्तकालयभाग ९

९ जेठ २०१७ बिक्रमी धर्म चन्द दे घर पिण्ड बाले वाला ज़िला जम्मू

सो पुरख निरँजण खेल अपारया, आदिन अन्ता इक्क रघुराईआ। हरि पुरख निरँजण जोत उजारया, नूर नुराना बेपरवाहीआ। एकँकारा निरगुण धारया, रूप अनूप आप दरसाईआ। आदि निरँजण डगमगा रिहा, अलक्ख अलक्खणा लख्या ना जाईआ। श्री भगवान तख्त सुहा रिहा। दरगाह साची आसण लाईआ। अबिनाशी करता हुक्म चला रिहा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा रिहा, वेस अनेका आप रखाईआ। लोआं पुरीआं रचन रचा रिहा, मंडल मंडप आप सुहाईआ। शब्द दुलारा सुत आप उपा रिहा, देवे माण वड्डी वड्याईआ। रवि ससि दीपक आप जगा रिहा, तार सतार करे रुशनाईआ। विष्नूं रूप आप धरा रिहा, विष्नूं मेला सहिज सुभाईआ। नाभी कँवल फुल्ल खिला रिहा, अमृत धारा आप चलाईआ। ब्रह्म आपणा नाउँ धरा रिहा, अंदर बाहर भेव ना राईआ। धूंआँधार आप समा रिहा, सुंन अगम्मी डेरा लाईआ। शंकर आपणा अंग कटा रिहा, हथ्थ त्रसूल फड़ाईआ। विष्नूं विश्व इक्क उपा ल्या, दे मति एका समझाईआ। ब्रह्मा चारे मुख खुल्हा ल्या, अठ्ठे नेत्र राह तकाईआ। शंकर साचा संग निभा ल्या, एका अकल कल वरताईआ। विष्नूं एका वस्त झोली पा रिहा, दाता देवे रिज़क सबाईआ। ब्रह्मा एका हरि हरि ज्ञान दृढ़ा रिहा, चारे वेदां दए लिखाईआ। शंकर एका रंग रंगा ल्या, बाशक तशका गल लटकाईआ। विष्नूं आपणा रंग वटा ल्या, निरगुण नूर सरगुण नूर करे रुशनाईआ। ब्रह्मा आपणी वण्ड वण्डा रिहा, चार चार करे पढ़ाईआ। शंकर साचा घर वसा ल्या, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा राह चला रिहा, बेअन्त बेपरवाहीआ। त्रैगुण आपणा तत्त बणा ल्या, रजो तमो सतो नाम रखाईआ। सतो विष्नूं झोली पा रिहा, रजो ब्रह्मे अंग लगाईआ। तामस शंकर हथ्थ फड़ा रिहा, लहिणा लहिणा रिहा वखाईआ। तिन्नां एका हुक्म सुणा ल्या, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सति आपणी धार आप बणा रिहा। सो पुरख निरँजण एका गावना, दूसर होर ना कोई जणांयदा। हरि पुरख निरँजण एका गावणा, एका इष्ट आप धरांयदा। एकँकारा निराकारा वेख वखावणा, रूप रंग ना कोई वखांयदा। आदि पुरख निरँजण साचा दीप जोत जगावणा, आदि जुगादी डगमगांयदा। अबिनाशी करता घर घर पावणा, साचे खण्ड साचे आसण लांयदा। श्री भगवान एका संग रखावणा, विछड़ कदे ना जांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म रूप वटावणा, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। त्रै त्रै साचा वेस करावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हावणा। आपणा भेव अगम्मी खोल्ह, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। सति पुरख निरँजण साची वस्त रक्खे कोल, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। अलक्ख निरँजण अलक्ख जैकारा एका बोल,

❋

❋

आपणा नाअरा इक्क लगाईआ। सचखण्ड दुआरे वज्जे ढोल, साज मृदंगा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज आपणी रीत चलाईआ। अचरज रीत हरि भगवान, आदि आदि आपणी आप चलांयदा। आपणे तख्त बैठ सुल्तान, साचा हुक्म आप वरतांयदा। शाहो भूप राज राजान, राज जोग आप कमांयदा। साचे मन्दिर बैठ मकान, थिर घर साचा आप सुहांयदा। साचा दीपक जगे महान, तेल बाती ना कोए टिकांयदा। साचा राग गाए गान, गावणहारा दिस ना आंयदा। खेले खेल श्री भगवान, सारिंगधर आप अख्वांयदा। आपणी करे आप पछाण, आपणा मेला आप मिलांयदा। आपे होए नौजवान, आपणा रूप अनूप आपणा आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। जगे जोत आदि निरँजण एका बैठा हरि हरि कन्त, कन्तूहल वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी दर्द दु:ख भय भञ्जण शब्द जाए आपणा सुत, नाद अनादी नाद वजाईआ। सचखण्ड निवासा साचे धाम साचा सज्जण करे खेल बेअन्त, अगम्म अथाह बेअन्त बेपरवाह आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे लेखा जाणे आपणे जंत, जीव जंत ल्ए उपाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ाया। विष्नूं देवे धुर फ़रमाण, धुर दा शब्द आप जणाया। शंकर सुणना ला ला कान, सहिंसा रोग रहे ना राया। चौदां लोक खोल्ह दुकान, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। त्रैलोक इक्क निशान, आप आपणा दए झुलाया। साचा हुक्म धुर फ़रमाण, धुर दी वादी धुर दी धार बंधाया। लक्ख चुरासी देवे दान, एका झोली वस्त टिकाया। ब्रह्मा करे दर परवान, निउँ निउँ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी होया मेहरवान, दे मति रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहया। ब्रह्मा सेवक सेवादार, त्रै पंज जोड़ जुड़ांयदा। घाड़ण घड़े अपर अपार, इट्ट गारा ना कोए वखांयदा। अंदर मन्दिर खेल अपार, डूँग्घी कंदर आप करांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, लोकमात वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आपणा नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, ब्रह्मा विष्न शिव ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी सार, हउँ सेवक मूल ना पाईआ। तूं शाह सच्चा सिक्दार, हउँ रईयत सेव कमाईआ। तूं दाता दानी गुर करतार, हउँ भिछक झोली अग्गे डाहीआ। तूं साहिब सच्चा दातार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मति रिहा समझाईआ। ब्रह्मे सुण सच ज्ञान, पुरख अबिनाशी आप जणांयदा। लक्ख चुरासी दित्ता दान, तेरी झोली पांयदा। विष्नूं सेवा करे महान, घर घर रिज़क पुचांयदा। शंकर अन्त करे कल्याण, जो घड़या भन्न वखांयदा। सचखण्ड निवासी करे खेल महान, आपणी वण्डण वण्ड वण्डांयदा।

❋

❋

चारे वेद तेरा ध्यान, तेरी इच्छया भिच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, साची सिख्या आख सुणांयदा। ब्रह्मा उठ ल्ए अंगड़ाई, नेत्र नैण उग्घाड़या। पुरख अबिनाशी तेरी वडियाई, तेरा भेव किसे ना पा ल्या। तेरा हुक्म मन्नां मेरे सच्चे साँईं, तेरा साया सिर रखा ल्या। तेरी सेव कमावां चाँईं चाँईं, लक्ख चुरासी भार उठा ल्या। तेरा दर्शन मंगां उच्चीआं कर कर बाहीं, नेत्र नैण राह तका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हा रिहा। ब्रह्मे सुण तेरी फ़रयाद, नर हरि साचा दया कमांयदा। एका देवे तेरी दाद, तेरी वस्तू झोली पांयदा। खेले खेल विच ब्रह्माद, आदि जुगादि रचन रचांयदा। चार जुग नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा मेला करदा रहे सन्त साध, गुर पीर अवतार नाल रलांयदा। लोकमात वजौंदा रहे नाद, जुग जुग आपणा हुक्म सुणांयदा। शब्द जणाए बोध अगाध, धुर बाणी लेख लखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। ब्रह्मा दोए जोड़ करे निमस्कार, प्रभ चरन सीस झुकाईआ। जुग जुग राह तक्कां तेरा परवरदिगार, बिन तेरे मेरा होए ना कोए सहाईआ। जो लोकमात आवे अवतार, जस तेरा आपणा दए गवाईआ। जो साध सन्त करे पसार, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। सृष्ट सबाई करन पुकार, एका अक्खर करन पढ़ाईआ। जुगा जुगन्तर खेल न्यार, रूप अनूपा ल्ए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दरस मोहे भाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, दयानिध आप अख्वांयदा। ब्रह्मे दस्से राह सुखाला, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आपणा नाउँ रखाए काल महांकाला, अवल्लड़ी चाला आप चलांयदा। त्रैगुण माया पाए जंजाला, साचा गाणा आप गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी गुर पीर अवतार, साध सन्त करे जणाईआ। एका शब्द बोल जैकार, आपणा नाअरा दए सुणाईआ। एका जोत कर आकार, निरगुण धारा दए बंधाईआ। एका खोल्ह बन्द किवाड़, आपणा दरस दए वखाईआ। एका मेल मिलाए साचे लाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मा लेखा रिहा पुच्छ, घर साचे कर पुकारया। लोकमात तेरा रूप निरगुण सरगुण देवे सुख, साचा सुख कवण वखा रिहा। लक्ख चुरासी मेटे कवण दुक्ख, दुखियां दु:ख कवण वण्डा रिहा। निमाणयां मेटे कवण भुक्ख, भुखयां रिज़क कवण पुचा रिहा। मार झात लेखा चुकाए कवण उलटा रुख, मात गर्भ फंद कवण कटा रिहा। पुरख अबिनाशी किरपा कर, दए संदेश ब्रह्मे निरगुण आपे बण मानुख, पंज तत्त चोला आप हंढा रिहा। गुरमुख सन्त भगत लक्ख चुरासी विच्चों चुग, आप आपणी बूझ बुझा रिहा। हथ्थ फड़ाए नाम धुज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी

❋

❋

दया कमांयदा। ब्रह्मा अग्गे करे पुकार, सुण दाता बेपरवाहीआ। कवण पुरख होए विच संसार, गुर पीर अवतार कवण अख्वाईआ। कवण मेटे सोग हरख, एका रंग रंगाईआ। कवण करे तेरी रचना उत्ते तरस, तेरा तेरा होए सहाईआ। कवण अमृत मेघ देवे बरस, सांतक सति दए वरताईआ। कवण मेटे मेरी हरस, हवस रहिण ना पाईआ। कवण लेखा जाणे अर्श फर्श, कुर्श कुरा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर रिहा बुझाईआ। लोकमात अवतार निशानी, ब्रह्मे ब्रह्म रिहा समझाईआ। जुग अन्त करे जीव शैतानी, चोला चोला ल्ए बदलाईआ। आपे जाणे आपणी बाणी, राम नाम करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे अकथ कहाणी, अकथ अकथना आप अख्वाईआ। जन भगतां देवे ठंडा पाणी, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त एका रंग रंगाईआ। सन्त निशाना हरि भगवाना, एका एक समझांयदा। पंज तत्त देवे माणा, अभिमाणा मेट मिटांयदा। आपणा राग सुणाए तराना, धुन आत्मक आप वजांयदा। एका बन्न्हे साचा गाना, पुरख अबिनाशी सगन मनांयदा। एका देवे धुर फ़रमाणा, आपणा अक्खर आप वखांयदा। जीवां जंतां विच वसे हो हो निमाणा, निमाण निमाणयां आप अख्वांयदा। हरि का सिर ते मन्ने भाणा, सो सन्त मात अख्वांयदा। ब्रह्मे ब्रह्म रूप वखाना, पारब्रह्म आप समझांयदा। गुर गुर वेख जगत विचार, हरि साचा बूझ बुझांयदा। सतिगुर किरपा करे आप करतार, गुर गुर जन्म दवांयदा। मात गर्भ वसे बाहर, दस मास ना अंदर आंयदा। नौ अठारां कर कर पार, आपणा चोला रूप वटांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म कर प्यार, जोती जोत विच टिकांयदा। आप सुणाए सच्ची धुन्कार, धुर दा शब्द आप अल्हांयदा। आपे लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची आप बहांयदा। आपे वणज कराए वपार, साची वस्तू हट्ट वकांयदा। आपे नाम भरे भण्डार, आपणी वण्डण आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे गंढ्ढ पावे संसार, लोकमात जोड़ जुड़ांयदा। आपे सति सति बोल जैकार, जगत जैकारा इक्क वखांयदा। आपे वरन बरन कर प्यार, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। आपे साची सरन दस्से निरँकार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। गुर गुर करे खेल अपार, गुरमति सिख्या इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। ब्रह्मा सुण उठया नौजवान, प्रभ साचे सच समझांयदा। चार जुग तेरा आवे जावे धुर फ़रमाण, जीव जंत सर्ब गांयदा। तेरा शब्द डंका वज्जे विच जहान, तेरा नाम सर्ब अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तूं कवण रूप प्रगटांयदा । साचा वर दे प्रितपालक, ब्रह्मा पारब्रह्म सुणांयदा। कवण खेल करे विच ख़ालक, निरगुण निरगुण रूप वटांयदा। कवण जुग बणें सालस, सच सालसी मात करांयदा। कवण रूप होए ख़ालस, सृष्ट सबाई बन्द ख़लास करांयदा।

❋

❋

कवण रूप ना निन्दरा ना रक्खे आलस, जूनी रहित कवण अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे साचा वर, आपणा पर्दा आपे लांयदा। पुरख अबिनाशी सच जणाया, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। सचखण्ड दुआरे आसण लाया, थिर घर साचा आप वड्यांअदा। सुत दुलारा इक्क उपजाया, हरि शब्दी नाउँ धरांयदा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्म चलाया, लक्ख चुरासी बन्धन पांयदा। गुर पीर अवतार साध सन्त हुक्मी हुक्म फिराया, आपणा भाणा आप मनांयदा। आपणा नाम सच जैकारा इक्क सुणाया, रसना जिह्वा सर्ब गांयदा। इक्क ध्यान इष्ट गुर आप अख्वाया, एका नेत्र नैण खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटांयदा। ब्रह्मा रोवे धाहां मार, प्रभ साची कर जणाईआ। कवण जुग सुणे सर्ब पुकार, लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राह रहे तकाईआ। कवण रूप सुणाए सच सलोक, लक्ख चुरासी तेरा एका नाउँ गाईआ। कवण रूप बख्शे साची मोख, मुक्ती चरनां हेठ रखाईआ। कवण रूप मेरी रचना देवे झोक, एका जोती लम्बू लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बूझ दए बुझाईआ। ब्रह्मे बूझ कर विचार, हरि पुरख निरँजण आप सुणाया। चार जुग एका बन्न्हे धार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा बन्धन पाया। इक्क चौकड़ी चवी अवतार, दस अठ्ठ अठारां वेख वखाया। बावन अक्खर करे त्यार, पैंती अक्खर लोकमात प्रगटाया। सतारां अक्खर गुर पीर ना पावण सार, आपणे अंदर बन्द कराया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा कर कर पसार, तेरा लेखा वेख वखाया। विष्नूं दे दे थक्के सर्ब भण्डार, जीव जंत तृप्त ना कोए कराया। अन्तिम आए चल दरबार, आपणी विथिआ दए सुणाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, हउँ ढट्ठा तेरी सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे एका अक्खर रिहा पढ़ाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरा पसारा, इक्त्तर मनवन्तर देण गवाहीआ। रवि ससि पाणी हारा, सूरज चन्न नच्चण वाहो दाहीआ। मंडल मंडप इक्क सहारा, शब्द डोरी बन्धन पाईआ। नौ गृह करे चरन भिखारा, धरू दरबारा इक्क सुहाईआ। लेखा चुकाए नौ नौ वारा, चार जुग आप भवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलारा, सच हलूणा एका लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देवे भेव खोल्ह, शब्द अनादी एका बोल, बोलणहारा इक्क अख्वाईआ। शब्द अनादी बोलया, साची धुन जैकार। ब्रह्मे पर्दा खोल्हया, पुरख अबिनाशी खेल अपार। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा बाग़ीचा मौलया, लोकमात खिड़ी गुलज़ार। कलिजुग अन्तिम करे हौलया, चारों कुंट फेरा मार। नर हरि बणे साचा तोलया, नाम कंडा हथ्थ उठाल। तेरा पूरा करे कीता कौलया, भुल्ल ना जाए बेऐब परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दस्से आपणी धार। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी

❋

❋

जुग पन्ध मुकाउणा, चार जुग गेड़ा आप दुआईआ। चार वेद प्रभ भेव खुलाउणा, चारे मुख सालाहीआ। चार कुंट प्रभ फेरा पाउणा, चार वरन वेख वखाईआ। चारे बाणी आप पढ़ाउणा, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखाईआ। ब्रह्मे कलिजुग अन्तिम आउणा, नौ नौं चार पन्ध मुकावणा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार लँघाउणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखावणा। रामा कृष्ना मेल मिलाउणा, ईसा मूसा आप जगावणा। संग मुहम्मद चार यार ढोला गाउणा, ऐनलहक नाअरा लावणा। मुकामे हक इक्क वखाउणा, सच अमाम रूप प्रगटावणा। एका कलमा नबी पढ़ाउणा, नबी रसूलां आप समझावणा। मुल्ला शेख़ मुसायक आप उठाउणा, पीर दस्तगीरां राह वखावणा। हक हकीकत वेख वखाउणा, लाशरीक डंक वजावणा। साची तारीख इक्क जणाउणा, ना कोई मेटे मेट मटावणा। चौदां तबकां डेरा ढाउणा, उच्ची कूक आप सुणावणा। दामनगीर ना किसे अख्वाउणा, हथ्थ दामन ना किसे फड़ावणा। ज़ामन हो ना किसे छुडाउणा, अल्ला राणी मुख शर्मावणा। नानक निरगुण जोत जगाउणा, सरगुण आपणा रूप धरावणा। पुरख अकाल एका गाउणा, एकँकारा घर बहावणा। सति नाम नाम सति मन्त्र दृढ़ाउणा, चार वरनां इक्क पढ़ावणा। हिन्दू मुस्लिम एका रंग रंगाउणा, दूई द्वैती मेट मिटावाणा। कलिजुग मार्ग इक्क वखाउणा, झूठा ठूठा भन्न वखावणा। ताणा पेटा एका पाउणा, एका सूत्र रंग रंगावणा। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका धाम बहाउणा, साचा तख्त इक्क वखावणा। अंगद अंगीकार कराउणा, अमरू अमरापद दरसावणा। रामदास साचा सर भराउणा, अमृत ताल सुहावणा। अर्जन लेखा बोध ज्ञान दृढ़ाउणा, गुरू ग्रन्थ इक्क लिखावणा। हरि गोबिन्द साचे घौड़े आप चढ़ौणा, दो धारा आप बंधावणा। हरि राए हरि आप मिलाउणा, हरि कृष्ना वेख वखावणा। तेग़ बहादर तेग़ उठाउणा, धरत धवल हौला भार करावणा। गोबिन्द सुत आप उपजाउणा, तन कटार आप सजावणा। कल्ग़ी तोड़ा सीस टिकाउणा, पंज प्यारे मेल मिलावणा। अमृत बाटे जाम पिआउणा, ऊँचां नीचां रंग रंगावणा। आप आपणा वार वखाउणा, सिर भाणा सच मनावणा। माछूवाड़े इक्क धिआउणा, सूलां सथ्थर हेठ विछावणा। शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाउणा, मित्र प्यारे हाल सुणावणा। पुरख अबिनाशी दया कमाउणा, गुर गोबिन्द मेल मिलावणा। ब्रह्मे तेरा रंग चढ़ाउणा, रंग रतड़ा आप अख्वावणा। गोबिन्द गोबिन्द घर सुहाउणा, गोबिन्द गोबिन्द सोभा पावणा। गोबिन्द डंका इक्क वजाउणा, पुरख अबिनाशी आप वजावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एकँकार, खेले खेल विच संसार, निरगुण सरगुण रक्खे धार, धार अवल्ली आप चलावणा। निरगुण मिल्या गुर गोबिन्द, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। तेरा अमृत सागर सिन्ध, लोकमात दए वहाईआ। चार वरन बणाए तेरी बिन्द,

❋

❋

तेरा डंका इक्क वजाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा इक्क वड्याईआ। ब्रह्मे सुण कर विचार, हरि पुरख निरँजण आप सुणांयदा। वेद व्यासा बणे लिखार, लेखा आपणा आप जणांयदा। गोबिन्द जोद्धा बण बलकार, एका भिच्छया मंग मंगांयदा। नानक बोले सच जैकार, सृष्ट सबाई आप समझांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, जुगा जुगन्तर आप करांयदा। कलिजुग आए अन्तिम वार, चारों कुंट अन्धेरा छांयदा। सृष्ट सबाई होए नार विभचार, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। वरन बरन आपणा धर्म जायण हार, साचा धर्म ना कोए वखांयदा। घर घर भरे इक्क हँकार, माया ममता मोह हलकांयदा। आसा तृष्ना करे ख्वार, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। सिख नाल सिख ना करे प्यार, सिख्या सिख सिक्खी तोड़ ना कोए निभांयदा। अन्तिम ल्ए निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती जामा भेख वटांयदा। गोबिन्द तेरा करे सच प्यार, तेरी नगरी आप सुहांयदा। सम्बल तेरा धाम अपार, उच्चे टिल्ले डेरा लांयदा। अमृत जाम भर भण्डार, हरि वरतारा इक्क वरतांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी बोल जैकार, वाहवा गुरू फ़तेह इक्क गजांयदा। राम नाम करे प्यार, कान्हा गीत आपणे आप अल्हांयदा। एका कलमा सच न्यार, उच्ची कूक आप सुणांयदा। आपे वसे सभ तों बाहर, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग मेटे कूड़ पसार, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। लोकमात लाए सच दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। ब्रह्मे बणना पए भिखार, शिव शंकर नाल रलांयदा। विष्न रूप करे त्यार, त्रै त्रै आपणा खेल खिलांयदा। भगवन जोत जगे संसार, निरगुण दीआ आप जगांयदा। ब्रह्मे तेरी पाए सार, हँ रूप तेरा वेख वखांयदा। सोइम रूप होए सिरजणहार, सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ उपजांयदा। सोहँ शब्द कर त्यार, लोकमात आप धरांयदा। सतिजुग बेड़ा करे त्यार, साचा बाढी बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, घर घर भाण्डे फोल फुलांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना करे कोई विचार, ज़ात पात विच ना आंयदा। दीन मज़्हब ना कोए आधार, शरअ शरीअत ना बन्धन पांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल इक्क अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे अपार, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ांयदा। काया चुल्हे तपे इक्क अंग्यार, त्रैगुण माया अग्नी लांयदा। गुरमुखां खुल्ल्हे देवे आप भण्डार, साचा नाम आप वरतांयदा। कलिजुग कल्की लै अवतार, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। अमाम मैहन्दी पावे सार, दिशा लहिंदी फोल फुलांयदा। अञ्जील कुरान इक्ट्ठी हो हो बहन्दी, कवण कूटे हरि हरि जोत जगांयदा। लाल रंगण रंगाए साची मैहन्दी, घर साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आपे डगमगांयदा। नूर नुराना शाह सुल्ताना मेहरवान इक्क

❋

❋

अख्वाईआ । शाहसवार नौजवाना, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। चौदां तबकां वेखे मार ध्याना, जल्वा नूर नूर इलाहीआ। एका कलमा कलाम कर परवाना, उलमा उलमा दए पढ़ाईआ। एका रक्खे तीर कमाना, शाह अफ़गाना वेख वखाईआ। लेखा जाणे ग़फ़ूर ईराना, महिबान भेव ना राईआ। मेट मिटाए पंच शैताना, इक्क निशाना दए लगाईआ। करे खेल वाली दो जहानां, बेऐब परवरदिगार आपणा नाउँ रखाईआ। तालब तुलबा आप पढ़ाणा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। लेखा जाणे अञ्जील कुराना, तीस बतीसा दए गवाहीआ। चार यारी कर प्रधाना, संग मुहम्मद मेल मिलाईआ। इज़राईल ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील गायण इक्क तराना, वाहदे लाशरीक एका एक ख़ुदाईआ। पुरख अबिनाशी खेल महाना, अमाम अमामा सिर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काला सूसा तन छुहाईआ। काला सूसा तन शंगार, आपणी अल्फ़ी आप हंढांयदा। ईसा मूसा पावे सार, मुस्लिम सुन्नी वेख वखांयदा। मक्का काअबा खोल्ह किवाड़, दो दो आबा खोज खुजांयदा। शाह नवाबा सांझा यार, चरन रकाबे आप टिकांयदा। दहि दिशा फिरे शाह सवार, आपणा घोड़ा आप दौड़ांयदा। हरिजन साचे ल्ए उभार, उम्मत उम्मती वेख वखांयदा। सूफ़ीआं सूफ़ी करे प्यार, आपणा नशा नाम चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप चुकाए तेरा लहिणा, तेरा बस्त्र तेरे गल पहनाए गहिणा, जूठ झूठ नाल लटकाईआ। जूठा झूठा तेरा बस्त्र, कलिजुग तेरा संग रखांयदा। माया राणी तेरा शस्त्र, तेरी कमर बंधांयदा। तेरी बिध जाणे अन्तर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तेरा गढ़्ह बणांयदा। त्रैगुण माया तेरी बसन्तर, घर घर अग्ग लगांयदा। सतिजुग चलाए आपणा मन्त्र, सोहँ साचा जाप जपांयदा। गुरमुख सदा रहे सुतंतर, दुरमति मैल धवांयदा। आप बणाए भगतां बणतर, ब्रह्म ज्ञान आप दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा खेल न्यारा, करे कराए करणेहारा, करनहार आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरा काला चोला, चारे कन्नीआं रिहा वखाईआ। तेरी सृष्टी खेले होला, लाल रंगण इक्क वखाईआ। चारे जुग चुक्कण डोला, नौ खण्ड पृथ्मी विच बहाईआ। राणी मौत आपणा गीत गाए ढोला, नैण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा खलाईआ। खेले खेल हरी दुआर, हरी हरि आपणा रूप वटांयदा। राए धर्म हो त्यार, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणांयदा। वरन बरन होए ख्वार, साची सरन ना कोए रखांयदा। धीरज जत तुट्टा संसार, साची पति ना कोए रखांयदा। रत्ती रत्त गई हार, ब्रह्म मति ना कोए धरांयदा। अठसठ होया विभचार, नारी पुरष नंगा तारीआं लांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद सच धर्म ना दिसे इक्ट्ठ, जगत स्यासत नाच करांयदा। पुरख अबिनाशी वेखणहारा इक्क समरथ,

❋

❋

सर्बकल आपणा नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम होए प्रगट, निहकलंका जामा पांयदा। गुरमुख सज्जण करे वक्ख, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। सतिजुग मार्ग साचा दस्स, भुल्ले पान्धी राहे पांयदा। गुर गोबिन्द मिलाए मेला नट्ठ नट्ठ, दिवस रैण सेव कमांयदा। कलिजुग बुरज रिहा ढट्ठ, कल्लर कंध ना कोए बचांयदा। झूठा खेड़ा होणा भट्ठ, बण यार सथ्थर ना कोए हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। मेल मिलावा हरि गोबिन्द, चिंता सोग रहे ना राईआ। सतिगुर पूरा सदा बख्शंद, ना मरे ना जाईआ। मनमुख लगाए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया मुख भराईआ। हरिजन उपजाए साची बिन्द, मात पित आप अख्वाईआ। दर आयां मेटे सगली चिन्द, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। हरिजन साचा जागया, प्रभ किरपा करी अपार। शाहो मिल्या वड राजन राजया, नाता तुट्टा सर्ब संसार। मनमुख जीव चारों कुंट फिरे भाजया, मगर लग्गा काम क्रोध हँकार। घर मिल्या ना ग़रीब निवाज़या, देवे पैज संवार। अनहद वज्जे ना साचा वाजया, धुनी सुणे ना नाद धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आप निवाज़या, निरगुण सरगुण कर प्यार। निरगुण मेला मेलया, सरगुण प्रेम प्यार। निरगुण खेल गुरू गुर चेलया, गुर चेला बन्न्हे धार। निरगुण सतिगुर सज्जण सुहेलया, सरगुण वेखे इक्क दुआर। निरगुण कट्टे धर्म राए दी जेलया, सरगुण लक्ख चुरासी उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लेखा जाणे कल्गी तोड़ा, जोड़ी जोड़ा शाह अस्वार। कल्गी तोड़ा हरि निरँकार, आदि अन्त रखांयदा। शब्द घोड़े हो अस्वार, जुग जुग फेरा पांयदा। मिट्ठा कौड़ा परखे परखणहार, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, आपणी दृष्टी आपे पांयदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, जोत निरँजण आप जगांयदा। अमृत बख्शे ठंडा ठार, घर सरोवर आप प्यांअदा। आत्म सेजा हो त्यार, सच सिँघासण आसण लांयदा। सुरत सवाणी मेले शब्द भतार, घर सखीआं मंगल गांयदा। पंचम शब्द बोल जैकार, आप आपणा खेल खिलांयदा। रंगण रंग चढ़े अपार, चढ़या रंग उतर ना जांयदा। चारे जुग गए हार, वेला अन्तिम आंयदा। नारद मुन वेस करे अपार, कलिजुग तेरा संग निभांयदा। बारां अख्शर करे त्यार, ब्रह्मा वेता नाल रलांयदा। जगत सुरस्ती करे प्यार, छत्ती राग अल्हांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। जीव जंत चारों कुंट रहे झक्ख मार, हकीकी जाम ना कोए प्यांअदा। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादी इक्क अवतार, दूसर गुरू ना कोए वखांयदा। जिस तन चोले करे प्यार, पंज तत्त बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्बल

❋

❋

नगर बैठा वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई जीव जंत सके फड़, दर दर घर घर बैठ रहे कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी करया खेल अपारा, चार जुग मुख शर्माया। लेख ना लिख्या किसे कर उज्यारा, गुर पीर अवतार रहे राह तकाईआ। कवण रूप प्रगटे विच संसारा, निहकलंक कवण अख्वाईआ। गुर गोबिन्द बणया सच लिखारा, लिख लिख लेखा दए गवाहीआ। सोहँ शब्द होए उज्यारा, चिल्ला तीर कमान ना कोए वखाईआ। दो जहानां मारे मारा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, गढ़्ह हँकारीआं दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, इक्क वजाए साचा डंका, आप उठाए राउ रंका, राज राजान सोया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन एका घर, सतिजुग साचा घाड़ण घड़, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड उत्भुज सेत्ज जेरज अंड एका एक रंग रंगाईआ।

१० जेठ २०१७ बिक्रमी गुरदित सिँघ दे घर छम्ब ज़िला जम्मू

सतिगुर पूरा हरि निरँकार, इक्क इकल्ला हरि अख्वांयदा। गुर गुर रूप विच संसार, शब्दी ढोला एका गांयदा। भगती भगत कर त्यार, भगवन आपणी बूझ बुझांयदा। सन्तन देवे नाम आधार, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। गुरमुख सज्जण ल्ए उभार, अन्तर आत्म पर्दा लांहयदा। गुरसिख साचे करे प्यार, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। आदि जुगादी खेल अपार, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। लोकमात पावे सार, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा आप अख्वांयदा। सतिगुर साचा हरि मेहरवान, दर घर साचे सोभा पाईआ। गुर गुर देवे इक्क निशान, शब्द निशाना हथ्थ फड़ाईआ। भगतां देवे भगती दान, साची भिच्छया झोली पाईआ। सन्तन देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। गुरमुख वेखे गुण निधान, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। गुरसिखां चरन धूढ़ कराए अशनान, अमृत साचा जाम प्याईआ। खेले खेल दो जहान, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। दाता दानी श्री भगवान, साची वस्त आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि जुगादी खेल अपारा, दर घर साचे आप कराईआ। सतिगुर सच्चा सर्ब गुणवन्त, सति पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। गुर गुर बणाए आपे बणत, आपणी जोती आप जगांयदा। भगतन मेला हरि हरि कन्त, घर साचा वेख वखांयदा। सन्तन काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, रंग मजीठी इक्क रंगांयदा। गुरमुखां देवे एका मंत, मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। गुरसिखां बणाए साची बणत, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, आदि जुगादी भेव ना आंयदा। त्रैगुण माया रक्खे बेअन्त, लक्ख चुरासी पर्दा पांयदा। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी धार चलांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। गुर गुर शब्द कर प्रधाना, लोकमात करे रुशनाईआ। भगतां बन्न्हे साचा गानां, आप आपणा सगन मनाईआ। सन्तन देवे इक्क तराना, अनहद नादी नाद वजाईआ। गुरमुखां बख्शे इक्क ध्याना, अन्तर आत्म हरि लिव लाईआ। गुरसिखां करे आप पछाणा, दूई द्वैती पर्दा दए चुकाईआ। इक्क वखाए पद निरबाणा, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्क इकल्ला, इक्क वसाए सच महल्ला, थिर घर बैठा जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा नौजवान, अगम्म अगम्मड़ी कार कमांयदा। गुर गुर रूप श्री भगवान, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। भगतन मेला दो जहान, आप आपणा संग निभांयदा। सन्तन पाए साची आण, आपणे भाणे विच रखांयदा। गुरमुखां चुकाए जम की काण, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। गुरसिखां राग सुणाए एका कान, आपणा ढोला आपे गांयदा। इक्क वखाए सच मकान, घर घर विच आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। सतिगुर पूरा सति रंग, सति सतिवादी आप समाया। गुर गुर मंगे एका मंग, निरगुण सरगुण झोली पाया। भगत वजायण नाम मृदंग, पुरख अबिनाशी हथ्थ फड़ाया। सन्त सुहेले नहावण साची गंग, अमृत सरोवर इक्क वखाईआ। गुरमुख नौ दुआरे जायण लँघ, आपणा पर्दा आप तुड़ाया। गुरसिख जगत माया ना मारे डंग, ममता मोह दए चुकाया। सतिगुर पूरा साहिब संग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अकल कल आप वरताया। सतिगुर पूरा अकल कल धार, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। गुर गुर रूप विच संसार, पंज तत्त चोला आप हंढांयदा। शब्द नाद धुन जैकार, आपणा राग सुणांयदा। निरगुण जोती कर उज्यार, घर दीपक आप टिकांयदा। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकार, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। एक इष्ट गुरदेव वखाए सच्ची सरकार, नमो निमस्कार आप करांयदा। वास्तक रूप विच संसार, विश्व आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क वड्यांअदा। सतिगुर पूरा आदि निरँजण, आदि जुगादि समाया। गुर गुर नेत्र पाए अञ्जण, ज्ञान नेत्र इक्क खुल्हाया। दीनां नाथा दर्द दु:ख भय भञ्जण, दीन दुनी वेख वखाया। सर्ब जीआं दा साचा सज्जण, बेपरवाह मौला आपणा नाउँ धराया। जुग जुग आवे भगतां पर्दे कज्जण, मनमुखां दए सजाया। गुरमुखां रक्खे लोकमात लज्जण, नाम दोशाला हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप ल्ए प्रगटाया। सतिगुर पूरा शाहो भूप, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। गुर गुर वेखे चारे कूट, दहि दिशा फेरीआं पाईआ। इक्क इकल्ला सति सरूप, सति सतिवादी आप

❋

❋

अख्वाईआ। नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा शब्द भण्डारा, लोकमात बणे वरतारा, आपणा हट्ट आप खुल्हाईआ। सतिगुर पूरा खोल्हे हट्ट, चौदां लोकां वण्ड वण्डांयदा। गुर गुर लाहा रिहा खट्ट, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। लोकमात हो प्रगट, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा आप जणांयदा। वेख वखाए काया मट्ट, पंज तत्त फोल फुलांयदा। लेखा जाणे हड्ड मास नाड़ी रत्त, रक्त बूंद वेख वखांयदा। हरिजन देवे साची मत, ब्रह्म मति इक्क दरसांयदा। आपे जाणे मित गति, गति मित आपणे हथ्थ रखांयदा। शब्द जणाई एका तत्त, त्तत्व तत्त मिटांयदा। नाम चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही फेरा पांयदा। शब्द सुणाए साची गाथ, अनमोला ढोला आपे गांयदा। जुग जुग वेखे आपणा घाट, साचे पत्तण फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा आपणा नाउँ धरांयदा। सतिगुर सच्चा दीन दयाल, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। गुर गुर उपजाए साचा लाल, शब्द शब्दी वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड बठाए सच्ची धर्मसाल, नव नव लेखा आप गिणाईआ। जन भगतां बणे दलाल, साचा वणज इक्क वखाईआ। एका देवे वस्त नाम धन माल, सच ख़ज़ाना दए लुटाईआ। नेड़ ना आए झूठा काल, दयाल सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। महांकाल करे प्रितपाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा सहिज सुखदाईआ। सतिगुर सच्चा हरि पुरख निरँजण दाता, भेव अभेद ना कोए खुल्हांयदा। गुर गुर रूप हरि आप पछाता, रंग रेख ना कोए वखांयदा। खेल खलाए त्रिलोकी नाथा, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। चतुर्भुज पुरख समराथा, आपणीआं भुजां आप उठांयदा। जन भगतां निभाए साचा साथा, अष्टभुज रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। सतिगुर पूरा पुरख अबिनाशी, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। गुर गुर रूप जोत प्रकाशी, निरगुण सरगुण विच टिकांयदा। भगतां अंदर करे निवासी, निज आत्म डेरा लांयदा। नाम जपाए पवण स्वासी, बन्द ख़लासी आप करांयदा। काया मंडल पावे रासी, रवि ससि आप चमकांयदा। मन मति ना होए कोए उदासी, जगत वैराग ना कोए वखांयदा। सुरत सवाणी रहे प्यासी, हरि दर्शन तृप्त करांयदा। निरगुण जोत आदि जुगादि ना कदे विनासी, जुग जुग आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा रूप वटांयदा। सतिगुर पूरा जोद्धा बलकार, शस्त्र बस्त्र आप उठाईआ। गुर गुर रूप विच संसार, त्रैगुण अतीत बेपरवाहीआ। सतिजुग साचे पाई सार, सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार नाउँ रखाईआ। बराह रूप धर अपर अपार, यज्ञे पुरष दए वड्याईआ। हाव ग़रीव खेल न्यार, नर नरायण जोत करे रुशनाईआ। कपल मुन बन्न्हे्हे धार, एका तत्त ज्ञान दृढ़ाईआ। दत्ता त्रै पावे सार, रिखप देव वज्जे वधाईआ।

❋

❋

पृथू रिड़के ज़िमी अस्मान, पुरख अबिनाशी सेवा लाईआ। मत्स वसे विच जल धार, मीन आपणी कल धराईआ। कच्छप चुक्के साचा भार, मिन्दिरा आपणी पिठ उठाईआ। धनंतर वैद होए उज्यार, औखद सारे वेख वखाईआ। मोहणी रूप वरते वरतार, शंकर लेखा दए चुकाईआ। बावण धर रूप निरँकार, बल राजा ल्ए तराईआ। नर सिँघ जोत कर उज्यार, प्रहलाद अग्नी पोहे ना पाईआ। हँसा चोग चुगे अपार, पंखी पंछीआं विच सुहाईआ। हरी हरि करे प्यार, धरू प्रहलाद नाल तराईआ। हरि नर आपणी खेल अपार, गज तन्दवे तन्द ल्ए कटाईआ। सतिजुग जोत जगे अपार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। त्रेता तेरा कर्म विचार, पारब्रह्म प्रभ खेल खलाईआ। परस राम दए आधार, पिता पूत करे कुड़माईआ। कौरो कुशेतर खेल अपार, साचा सागर इक्क सुहाईआ। राम रामा लै अवतार, घर दसरथ वज्जी वधाईआ। सीता सुरती कर प्यार, जनक सपुत्री ल्ए प्रनाईआ। चढ़े चिल्ला तीर कमान, साचा धनुख आप उठाईआ। बन बन खोजे अपर अपार, जंगल जूह फेरा पाईआ। बानर बांदर दए तार, बाली सुगरीव अंगद गले लगाईआ। हनवन्ता देवे इक्क आधार, महांबीर वड्डी वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां लाए पार, जगत भीलणी आप उठाईआ। लंका तोड़ गढ़्ह हँकार, हँकारी रावण दए खपाईआ। चार वेद छे शास्त्र ना करे विचार, दहिसिर आपणा नाउँ धराईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, जुग जुग आपणा वेख वखाईआ। द्वापर तेरा हो उज्यार, तेरा रूप वेख वखाईआ। कुँवारी कन्या भरे भण्डार, वेद व्यासा सुत उपजाईआ। पुराण अठारां लिखे लेख अपार, नारद मुन नाल रलाईआ। बारां अक्खर कर त्यार, ब्रह्मे देण सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, दूसर अवर ना कोए वखांयदा। जामा धारे कृष्ना काहन, मुकंद मनोहर लखमी नरायण नाउँ धरांयदा। पंजां देवे इक्क ज्ञान, साची सिख्या इक्क समझांयदा। द्रोपद सुत करे परवान, आपणा पर्दा उप्पर पांयदा। बिदर सुदामा कर पछाण, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा । अर्जन देवे इक्क ज्ञान, अठारां अध्याए आप सुणांयदा। गीता ज्ञान कर प्रधान, लोकमात राह चलांयदा। जूठा झूठा मेट निशान, धर्म युद्ध इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी खेल खिलांयदा। द्वापर तेरा पार किनारा, यादव बंस रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी हो उज्यारा, अथरबन वेद वेख वखाईआ। ईसा मूसा कर उज्यारा, जल्वा नूर करे रुशनाईआ। एका हुक्म धुर दरबारा, कलमा कलमी आप पढ़ाईआ। नबी रसूल कर प्यारा, शरअ शरीअत इक्क वखाईआ। एका धाम वखाए सांझा यारा, मुकामे हक हक वड्याईआ। सच तौफ़ीक बेऐब परवरदिगारा, रहीम रफ़ीक इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संग मुहम्मद चार यार, लेखा जाणे परवरदिगार, बेपरवाह

❋

❋

आपणा नाउँ धराईआ। चार यारी पार किनारा, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, नानक जोती जोत जगांयदा। एका जोती दस अवतारा, गुर गोबिन्द लेखा आप जणांयदा। पिता पूत कर प्यारा, घर मन्दिर इक्क वखांयदा। सचखण्ड निवासी वसे सच दुआरा, आदि जुगादी वेस वटांयदा। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यारा, चार कुंट अन्धेरा छांयदा। वरनां बरनां हाहाकारा एका रंग ना कोए रंगांयदा। गुर पीर लेखा जाणे जीव गंवारा, दे मति सर्ब समझांयदा। कलिजुग तेरी बन्न्हे धारा, बुध बबेक बबेकी इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा शहनशाह, गुर गुर बणे मात मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। सतिगुर सदा सालाहीए, निरगुण रूप अगम्म। सतिगुर सदा सालाहीए, ना मरे ना पए जम्म। सतिगुर सदा सालाहीए, गगन पाताल रखाए बिन बिन थम्म। सतिगुर सदा सालाहीए, लोआं पुरीआं बेड़ा रिहा बन्न्ह। सतिगुर सदा सालाहीए, करे प्रकाश सूरज चन्न। सतिगुर सदा सालाहीए, साचा राग सुणाए कन्न। सतिगुर सदा सालाहीए, पंच विकारे देवे डन्न। सतिगुर सदा सालाहीए, लेखा चुकाए छप्परी छन्न। सतिगुर सदा सालाहीए, कर किरपा जाए मन्न। सतिगुर सदा सालाहीए, लेखे लाए जननी जन। सतिगुर सदा सालाहीए, देवे ज्ञान आत्म अन्ह। सतिगुर सदा सालाहीए, देवे नाम सच्चा धन्न। सतिगुर सदा सालाहीए, हँकारी गढ़्ह देवे भन्न। सतिगुर सदा सालाहीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क भगवान। सतिगुर पूरा सदा सालाहीए, मेहरवान मेहरवाना। सतिगुर पूरा सदा सालाहीए, आदि जुगादी नौजवाना। सतिगुर पूरा सदा सालाहीए, धुन आत्मक नाद सुणाए राग तराना। सतिगुर पूरा सदा सालाहीए, देवे गुण गुण निधाना। सतिगुर पूरा सदा सालाहीए, अन्तर बिध करे आप पछाना। सतिगुर सदा सालाहीए, लेखा जाणे पवण मसाणा। सतिगुर पूरा सदा सालाहीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे धुर फ़रमाणा। सतिगुर पूरा हरि गोबिन्द, सिँघ साचा रूप वटांयदा। आपे मेटे आपणी चिन्द, हरख सोग ना कोए रखांयदा। लेखा जाणे इंदरासण इंद, करोड़ तेतीसा वेख वखांयदा। वेख वखाए ब्रह्मा विष्न शिव मृगिंद, आप आपणा पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका एक, लक्ख चुरासी बख्शे टेक, एका रूप अनूप दरसांयदा। जुग जुग सतिगुर सच्चा एको एका, एका रंग समाया। चार जुग लक्ख चुरासी जीव जंत गुर पीर अवतार साध सन्त रक्खदे आए टेका, रसना जिह्वा गुण गुण गाया। नानक कबीर उप्पर चढ़ चढ़ वेखा, आपणी तृष्ना आप बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल खलाया। जुग जुग अवतारा हरि निरँकारा, निरगुण धार आप चलांयदा। लोकमात खेल अपारा विच संसारा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। निरगुण जोती

❋

❋

कर उज्यारा पावे सारा, हरिजन साचे आप जगांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा अगम्म अपारा, अलक्ख अलक्खणा खेल खिलांयदा। प्रगट होवे विच संसारा, निहकलंक नर अवतारा आपणा नाउँ धरांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्डा आप उठांयदा। वण्डे वण्ड वण्डणहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी वण्ड वण्डांयदा। सतिगुर पूरा हो त्यारा, लोकमात फेरी पांयदा। करे खेल चवीआं अवतारा, चौदां दस मेल मिलांयदा। आपे जाणे पार किनारा, लेखा आपणा आप लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सज्जण सच्चा एका मीत, बैठा रहे इक्क अतीत, शब्द सुणाए सुहागी गीत, साचा मन्त्र आप दृढ़ाईआ। सतिगुर पूरा जागया, निरगुण जोती जामा धार। कलिजुग तेरी पकड़ी हथ्थ आपणे वागया, चारों कुंट दए हुलार। बादशाह शाह सुल्तानां लथ्थे ताजया, सीस रहिण ना देवे किसे दस्तार। प्रगट होया देस माज्झया, निहकलंकी लै अवतार। सिँघ शेर हो हो गाजया, चार कुंट दहि दिशा मारे ललकार। आपणे चढ़या अश्व ताजया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। सतिगुर पूरा उठया, निरगुण रूप निराकार। गुरमुखां उप्पर तुठया, सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े मेले यार। अमृत जाम प्याए साचा घुट्टया, मिटे रैण अन्धेरी धूंआँधार। आप चढ़ाए साची चोटीआं, शब्द हुलारा एका मार। विच्चों कढ्ढे वासना खोटीआ, पंच विकारा देवे मार। इक्क रखाए चरन ओटीआ, सोहँ शब्द पढ़ाए सच जैकार। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटिआ, जंगल जूह विच उजाड़। माणस देही पढ़ पढ़ थक्की पोथीआं, दरस ना पाया हरि निरँकार। हँकारी गल्लां करन थोथीआं, थिर रहिणा किसे ना विच संसार। पुरख अबिनाशी अन्तिम फड़ फड़ मुंने चोटीआं, चारों कुंट करे ख्वार। राए धर्म तोड़े बोटीआं, कुंभी नर्क करे विचार। गुरसिखां घर घर जगण जोतीआं, निर्मल जोत होए उज्यार। आप उठाए रूहां सोतीआं, शब्द हुलारा दए मार। गुरमुख विरले आपणी दुरमति मैल धोतीआ, जो आए चल दुआर। मनमुख ममता दिवस रैण रोंदीआ, उच्ची कूके करे पुकार। दुहागण नार आपणी मींढी खोंहदीआ, सिर नंगी फिरे विच संसार। गुरमुख सवाणी गीत सुहागी गौंदीआ, घर पाया वर करतार। मनमुख तेरा मुल ना पए कौडीआ, ख़ाली हथ्थ जाएं विच्चों संसार। गुरमुख साचे दरगाह साची लाईआं पौड़ीआं, सतिगुर पूरा आप चढ़ावणहार। मनमुखां वेलां होईआं कौड़ीआं, आपे पुट्ट पुट्ट सुट्टे बाहर। गुरमुखां बुझाए लग्गी औड़या, अमृत बरखे ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा सिरजणहार। सतिगुर पूरा रिज़क सबांयदा, जुगा जुगन्तर कार। सतिगुर पूरा गुरमुखां मेल मिलांयदा, लोकमात लै अवतार। सतिगुर पूरा मनमुखां दर दुरकांयदा, एका धक्का देवे मार। सतिगुर पूरा गुरमुख साचे धाम बहांयदा, सेवा करे सेवादार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक ल्ए अवतार।

❋

❋

निहकलंक हरि बुकया, शब्द डंका वज्जे अनन्त। लोकमात किसे कोलों ना रुक्या, खेले खेल हरि बेअन्त। कलिजुग वेला अन्तिम ढुक्कया, घर घर रोवे जीव जंत। गुरमुख बूटा कदे ना सुक्कया, जो जन सोहँ गाए मणीआं मंत। अन्तिम किसे पाणी ना दिसे हुकया, हरिजन बणाए साचे सन्त। मदिरा मास पैंडा मुक्या, गुरमुख काया चोली चाढ़े रंग बसन्त। गुर का शब्द कदे ना उक्या, आदि जुगादी मारे आदि अन्त। चार कुंट ना रहे कोए लुकया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेअन्त बेअन्त बेअन्त, खेल बेअन्ता बेपरवाह अनुभव प्रकाश वखाईआ। आप उठाए साचे सन्ता, अनडिठ धाम दए वड्याईआ। एका मन्दिर एका बंक एका हरि सुहंता, एका हरिजन वेख वखाईआ। एका राग धुन सुन्न समाध आप उपजंता, पुरख अबिनाशी खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा काया माटी भाण्डा वेखे कच्चा, वस्त अमोलक आपणे हथ्थ रखाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक, गुर सतिगुर आप टिकांयदा। अनहद वजाए साची ढोलक, तार सितार ना कोए वखांयदा। दरस दखाए इक्क अमोलक, मुल कोए ना लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मीत सतिजुग चलाए साची रीत, चार वरन एका सरन एका बरन वखांयदा।