पुस्तकालयभाग ९

१२ जेठ २०१७ बिक्रमी सेवा राम रसीआ राम दे घर दया होई पिण्ड कलोए

इकओंकारा अगम्म अथाह, अलक्ख अगोचर नाउँ धरांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, बेऐब परवरदिगार जोत जगांयदा। श्री भगवान सिफ्त सालाह, महिमा अगणत ना कोए गणांयदा। अबिनाशी करता जगत मलाह, जुग जुग बेड़ा मात चलांयदा। निरगुण सरगुण वेस वटा, अकल कल आपणी खेल खिलांयदा। शब्द अगम्मी ढोला गा, राग नाद इक्क वजांयदा। लक्ख चुरासी डेरा ला, घट घट आपणा मन्दिर सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा ला, त्रैगुण पल्ले गंढ्ढ बंधांयदा। पंज तत्त कर रुशना, जोत निरँजण दीप जगांयदा। नौ दुआरे वेख वखा, जगत तृष्ना विच भरांयदा। मन मति बुध दए टिका, रूप अनूप आप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप खलांयदा। खेलणहारा हरि समरथ, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल चलाए आपणा रथ, दीन दयाल सच्चा रथवाहीआ। सचखण्ड निवासी एका रक्खे साची वथ्थ, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप वरताईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाए पूजा पाठ, निष्अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। इक्क सरोवर वखाए तीर्थ ताट, अमृत आत्म ताल भराईआ। इक्क वजाए नगारे अनहद सट्ट, शब्द अनादी आप सुणाईआ। एका सोए साची खाट, सच सिँघासण आप हंढाईआ। एका जाणे आपणी वाट, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। एका खोल्हे चौदां हाट, चौदां लोक निरगुण जोत कर रुशनाईआ। एका लेखा जाणे आन बाट, जीव जंत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वड वड्याईआ। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। सचखण्ड निवासी इक्क सुहाए सच दुआरा, थिर घर साचे आसण लांयदा। शाहो भूप वड बण सिक्दारा, राजन राज आप अख्वांयदा। सति सरूपी सच निशाना दए हुलारा, दरगाह साची आप झुलांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। विष्नूं वंसी कर उज्यारा, घर घर आपणा रिज़क सबांयदा। ब्रह्मा आत्म अन्तर भर भण्डारा, शब्द शब्दी

❋

❋

झोली पांयदा। चारे वेदां बण लिखारा, चारे जुग चारे मुख आप सालांहयदा। शंकर साचे घर कर प्यारा, आप आपणे रंग रंगांयदा। एका बख्शे साची कारा, जो घड़या भन्न वखांयदा। त्रैगुण अतीता एकँकारा, अनडीठा खेल खिलांयदा। लोकमात लै अवतारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। गुर गुर रूप वरते आप करतारा, जोती शब्दी मेल मिलांयदा। भगत भगवन्त वखाए इक्क अखाड़ा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। सन्तां देवे सच हुलारा, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। गुरमुखां करे इक्क प्यारा, घर मन्दिर मेल मिलांयदा। गुरमुखां देवे अमृत ठंडा ठारा, भर प्याला जाम प्यांअदा। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद पुराण सर्ब जस गांयदा। आपे वसे सच महल्ल उच्च अटल मुनारा, धुर दरबारा आप सुहांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, दो जहानी आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, दर घर साचे सोभा पांयदा। एकँकारा कर पसारा, आप आपणा वेख वखांयदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, घर घर दीवा बाती आप टिकांयदा। श्री भगवान भर भण्डारा, अतोट अतुट्ट आपणा नाउँ रखांयदा। अबिनाशी करता बण वरतारा, लोकमात आप वरतांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। राम रूप एका धारा, रंग रेख ना कोई जणांयदा। जुगा जुगन्तर आप वरते आपणा वरतारा, दूसर संग ना कोई रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपणा डेरा लांयदा। सच महल्ला एकँकार, सचखण्ड दुआर आप सुहाईआ। जल थल महीअल कर पसार, आप आपणी रचन रचाईआ। धरत धवल कर प्यार, रूप अनूप सति सरूप आप वटाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी वेख विचार, हरिभगतां ल्ए उठाईआ। एका देवे नाम अधार, राम नाम करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे काया माटी नगर ग्राम, साचा खेड़ा वेख वखाईआ। अमृत अंमिउँ रस प्याए साचा जाम, सतिगुर पूरा हथ्थ उठाईआ। सन्तां करे पूरा काम, काम कामनी मेट मिटाईआ। आसा तृष्ना मिटाए अन्धेरी शाम, हउँमे हंगता रहिण ना पाईआ। सच प्रकाश करे एका भान, भगवन भगतन होए सहाईआ। एका बख्शे दानी दान, नाम निधाना झोली पाईआ। चरन दुआरे बख्शे माण, जगत अभिमाना दए मिटाईआ। इक्क वखाए सच निशान, सचखण्ड दुआरे आप झुलाईआ। लोकमात हो प्रधान, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। सतिजुग साचा कर परवान, आप आपणे विच टिकाईआ। त्रेता लेखा जाणे सीआ राम, रावण लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। द्वापर दोए जोड़ करे प्रनाम, कान्हा बंसरी एका नाम वजाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए वाली दो जहान, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता हरि करनहार, आदि जुगादी इक्क अवतार, भगत भगवन्त पाए सार, साचे

❋

❋

सन्तन देवे नाम आधार, गुरमुख सज्जण लाए पार, गुरसिख साचे मेल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण आप करावणा। आदि जुगादी इक्क इकल्लड़ा, रूप अनूप आप वटावणा। सचखण्ड दुआर सुहाए सच महल्लड़ा, थिर घर साचे डेरा लावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात वेस वटावणा, लोकमात वेस अपारा, हरि पुरख निरँजण आप कराईआ। निरगुण रूप अगम्म अपारा, जोती बाती आप जगाईआ। सरगुण करे सच प्यारा, घर घर विच मेल मिलाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा, धूंआँधार ना कोए वखाईआ। सुन्न अगम्मी पार किनारा, आपणा पन्ध आप चुकाईआ। इक्क वसाए सच दुआरा, घर घर विच कर रुशनाईआ। सतिगुर खेल अपर अपारा, गुर गुर आपणा नाउँ वटाईआ। दोहां विचोला बणे आप निरँकारा, शब्दी आपणा नाउँ धराईआ। शब्द सरूपी बोल जैकारा, हरि हरि नाउँ ल्ए प्रगटाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, निहकलंका आपणा नाउँ रखाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, जल्वा नूर नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, आप बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ आप बरसाईआ। कलिजुग अन्तिम लग्गी अग्ग, चार कुंट कुरलांयदा। कोई ना देवे धीरज जत, सति सन्तोख मुख भवांयदा। शाहां पातशाहां लथ्थी पति, राज राजान कोए नज़र ना आंयदा। लक्ख चुरासी उबली रत्त, सांतक सति ना कोए वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धरांयदा। कलिजुग अन्तिम कूक पुकार, जीव जंत रिहा कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हाहाकार, सत्त दीप देण दुहाईआ। वरनां बरनां कोए ना करे सच प्यार, साची सरन ना कोए रखाईआ। हरनां फरनां नेत्र खुल्ल्हे ना बन्द किवाड़, साध सन्त बैठे ताड़ीआं लाईआ। घर घर अग्नी लग्गी हाढ़, पंज तत्त रही जलाईआ। उब्बले रत्त बहत्तर नाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। जूठ झूठ बणाया इक्क अखाड़, सच सुच्च ना कोए वखाईआ। एका भुल्लया हरि करतार, रसना जिह्वा कोए ना गाईआ। कलिजुग कूक करे प्यार, चारे कुंटां रिहा सुणाईआ। चौदां तबकां दयां हुलार, संग मुहम्मद दए गवाहीआ। चौदां लोकां बणावां इक्क अखाड़, नौ खण्ड पृथ्मी चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। कलिजुग कूड़ा वड बलवान, झूठ शस्त्र हथ्थ उठांयदा। चारों कुंट करे वैरान, गढ़्ह बंक ना कोए सुहांयदा। लेखा तोड़े अञ्जील कुरान, सच ईमान ना कोए धरांयदा। नाल रलाए पंज शैतान, कलमा नबी ना कोए पढ़ांयदा। घर घर गल गल तसबी पाए बेईमान, मन का मणका ना कोए भवांयदा। अल्ला राणी नैण शर्माण, वेला अन्तिम आंयदा। चार यार रोण कुरलाण, पीर दस्तगीर ना कोए मिलांयदा। पुरख अबिनाशी खेल महान, जुग जुग आपणी कार कमांयदा। पंडत पांधा

❋

❋

ना देवे कोए ज्ञान, साचा मन्त्र ना कोए दृढ़ांयदा। अठसठ तीर्थ नहावण नहाण, दुरमति मैल ना कोए कटांयदा। मन्दिर बह बह एका गाण, काया मन्दिर ना कोए वसांयदा। ठाकर पूजा करन भगवान, भगवन हथ्थ ना किसे आंयदा। जूठी झूठी खोल्ह दुकान, माया राणी नाल प्रनांयदा। कलिजुग वेखे मार ध्यान, आप आपणा हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग मेटे कूड़ पसारा, प्रगट होए विच संसारा, सतिजुग त्रेता द्वापर पार उतारा, कलिजुग अन्तिम वारी आईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम वार, चारों कुंट अन्धेरा छाया। दीनां अनाथां कोए ना सुणे पुकार, दर्द दु:ख ना कोए वण्डाया। ग़रीब निमाणे धाहां रहे मार, बाल बिरध जवान उच्ची कूकण देण दुहाया। नेत्र रोवे नर नार, ज़ारो ज़ार नीर वहाया। जूठे झूठे होए सिक्दार, साचा अदल ना कोए कमाया। चारों कुंट होए विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हलकाया। हँकार आपणा गढ़्ह कर त्यार, काया मन्दिर अंदर डेरा लाया। पुरख अबिनाशी पावणहारा सार, लक्ख चुरासी वेख वखाया। साध सन्त करन पुकार, हरि का पौड़ा दिस ना आया। अन्तिम डिग्गे मूंह दे भार, फड़ बाहों ना कोए उठाया। कलिजुग पाए गल विच हार, आप आपणे अंग लगाया। चारों कुंट झूठ शंगार, तन वेसवा रूप वटाया। मिले मेल ना हरि निरँकार, नेत्र नैण दरस किसे ना पाया। घर मन्दिर ना जोत उज्यार, हवन धूप दीप ना किसे वखाया। घर कन्त ना कोए प्यार, नार दुहागण सर्ब कुरलाया। रुत्त बसन्त ना खिड़ी गुलज़ार, पत डाल्ही ना कोए महिकाया। भँवरा गूंजे ना सिरजणहार, सच सुगंधी ना वेख वखाया। मनमुख जीव आपणा जन्म गए हार, जम का जेड़ा ना किसे कटाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वार, नव सत्त सत्त नव हरि हरि वेख वखाया। ब्रह्म मति प्रभ पावे सार, त्तत्व तत्त इक्क बुझाया। गति मित जाणे नर नार, नर नरायण आपणा नाउँ रखाया। रथ चलाए सर्ब संसार, जुग जुग आपणा नाउँ वटाया। महिमा अकथ बोल जैकार, साचा नाअरा एका लाया। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ रिहा विचार, धरत धवल धरनी तेरी वण्ड वण्डाया। जो दीसे सो जाए ढट्ठ अन्तिम वार, भट्ठ खेड़ा आप कराया। उलटी गेड़े लट्ठ आप निरँकार, जुग चौथा वेख वखाया। अथर्बण आए हरि दुआर, गल पल्लू एका पाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, कलिजुग नाता दे तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे साचा वर, साचा शब्द आप जणाया। अथर्बण सुणी हरि पुकार, एका हुक्म जणाया। ब्रह्मे सद्दे विच दरबार, सच दरबारा आप लगाया। तेरी चौकड़ी होया पार किनार, तेरा जुग सरनाई आया। औध गई पुग विच संसार, जगत चोग ना कोए वखाया। ख़ालक ख़लक सुणे पुकार, मख़लूक वेखे सहिज सुभाया। आफताब तलूह ना होए आपणी धार, नबी नूह दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम

❋

❋

वर, तेरा लेखा दए मुकाया। कलिजुग सूरा सूरबीर सरबंग, बल आपणा आप वखाईआ। सृष्ट सबाई वजाए मृदंग, साचा डौरु हथ्थ उठाईआ। राज राजानां करे नंग, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। लेखा जाणे गोदावरी गंग, जमना सुरस्ती अठसठ तीर्थ फेरा पाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद आपणी भिख्या रिहा मंग, दर दरवेशा आप अख्वाईआ। नौ दुआरे आपे लँघ, नव नव खोज खुजाईआ। रसन आहार कराया मदिरा मास गंद, बत्ती दन्द हरि का नाम ना कोए सालाहीआ। जोत निरँजण चढ़े ना चन्द, अन्ध अन्धेरे सुत्ती सर्ब लोकाईआ। भरमां ढाए ना कोए कंध, दूजा पर्दा ना कोए उठाईआ। किसे हथ्थ ना आए परमानंद, निज आत्म गए गंवाईआ। घर सुणे ना साचा छन्द, अनहद शब्द ना कोए सुणाईआ। खुशी होए ना बन्द बन्द, त्रैगुण माया बन्धन पाईआ। मन इच्छया ना करे कोए खण्ड खण्ड, मनमति ना कोए समझाईआ। ब्रह्म मति ना वण्डे वण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल आप कराईआ। कलिजुग कूड़ा राजा, चार कुंट अख्वांयदा। दहि दिशा फिरे भाजा, आप आपणा वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी रचया काजा, साचा सगन मनांयदा। राए धर्म मारे वाजां, सुत्तयां आप उठांयदा। लाड़ी मौत देवे दाजा, साची वस्त हथ्थ उठांयदा। नाता तोड़े सन्तां साधां, साचा सन्त ना कोए वखांयदा। मिले मेल ना कृष्न राधा, सच स्वामी ना कोए मनांयदा। सीता राम ना माधव माधा, सुरती सीता शब्द ना कोए प्रनांयदा। खाणी बाणी शब्द ना जाणे बोध अगाधा, पढ़ पढ़ रसन विवाद वधांयदा। घर घर वजाए ना कोए नादा, धुन आत्मक ना कोए सुणांयदा। अमृत भोजण किसे ना ख़ाधा, जूठ झूठ मुख वखांयदा। नज़र ना आया मक्का काअबा, साचा हाजी हज्ज ना कोए करांयदा। कलिजुग उठ उठ वेखे शाह नवाबा, चरन रकाबा आप टिकांयदा। सत्तां दीपां फिरे भाजा, दिवस रैण रैण दिवस एका रंग वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा आप मुकांयदा। कलिजुग तेरा साजन साज़, चौथे जुग करी कुड़माईआ। तेरी सुरती रही बांझ, साचा सुत ना कोए वखाईआ। तेरे नेत्र नीर अंझू आंझ, अक्ख प्रतक्ख वेख वखाईआ। तेरा नाता तुट्टे जगत सांझ, सतिगुर पूरा दए तुड़ाईआ। अन्तिम कल प्रगट होए देस माझ, निहकलंक नाउँ रखाईआ। सतिजुग साचे साचा बख्शे राज, सच सुच्च दए वड्याईआ। सति धर्म दा सीस रखाए ताज, धीरज जत इक्क वखाईआ। जन भगतां सन्तां रक्खे लाज, जो हरि हरि रसना गाईआ। पिछला लग्गा धोवे दाग़, अग्गे निर्मल आप कराईआ। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ साची माणक मोती चोग चुगाईआ। घर घर दीपक जोत जगे चिराग, अनहद शब्द वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई आपणे हथ्थ पकड़े वाग, चारों कुंट आप फिराईआ।

❋

❋

सति सतिवादी चलाए इक्क जहाज़, चारे वरनां ल्ए चढ़ाईआ। अठारां बरन ना करन नाच, स्वांगी सांग ना कोए वखाईआ। लेखा जाणे काया माटी काच, घर सच सुच्च दए वखाईआ। त्रैगुण लग्गी बुझाए आंच, सीतल धार आपणी आप चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे दए वड्याईआ। सतिजुग साचा लावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। बल बावन भेख वटावणा, निरगुण रूप अगम्म अपार। कलिजुग हँकारी मारे रावणा, शब्द खण्डा तेज़ कटार। जूठ झूठ कंसा पकड़ गिरावणा, कृष्ना कान्हा हो उज्यार। तेरा कूड़ा पन्ध मुकावणा, मिटे रैण अन्धेरी धूंआँधार। सतिजुग साचा चन्न चढ़ावणा, जगे जोत इक्क निरँकार। चार वरनां एका रंग रंगावणा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करन प्यार। सिख ईसाई हिन्दू मुस्लिम एका धाम बहावणा, इक्क वखाए मन्दिर मस्जिद गुरूदुआर। एका राम नाम दरस करावणा, मिटे हरस सर्ब संसार। पारब्रह्म प्रभ तरस कमावणा, ब्रह्म मेले किरपा धार। एक अक्खर जाप जपावणा, सो पुरख निरँजण निराकार। हँ हंगता मेट मिटावणा, साची संगतां बख्शे इक्क आधार। काया चोला रंग रंगावणा, उतर ना जाए दूजी वार। भाण्डा भरम भउ भन्नावणा, शब्द हथौड़ा एका मार। सोहँ सो साचा जाप जपावणा, जागरत जोत होए उज्यार। घर घर मंगल एका गावणा, एका रंग रंगाए नर नार। सति सतिवादी खेल खिलावणा, ब्रह्म ब्रह्मादी करे विचार। आदि जुगादी रूप वटावणा, जुगा जुगन्तर साची कार। जन भगतां मेल मिलावणा, सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़। गुरमुखां अमृत जाम प्यावणा, गुरसिखां तृष्ना दए निवार। धुर दा लेखा आप समझावणा, थिर रहे ना कोई विच संसार। ग़रीब निमाणे गले लगावणा, शाह सुल्ताना कर ख्वार। सृष्ट सबाई तेरा मार्ग इक्क वखावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त भगवन आदि जुगादी जाए तार।