पुस्तकालयभाग ९

३ हाढ़ २०१७ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे घर जंडिआला गुरु ज़िला अमृतसर

गुरसिख जोबन वन्त, जोबन हरि हरि नाम वड्याईआ। गुरमुख सोभावन्त, घर सच शंगार कराईआ। गुरमुख वर मंगे साचा कन्त, सति पुरख निरँजण इक्क रघुराईआ। गुरमुख आसा मनसा पूर करंत, पारब्रह्म वड वड्याईआ। गुरमुख इक्क वखाणे मणीआ मंत, जिह्वा रसना हरि हरि गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन जोबन वेख वखाईआ। गुरसिख जोबन रतड़ा, लाल गुलाला रंग अपार। दर घर साचे बैठा वक्खरा, आप आपणी कर विचार। सगल विसूरा जगत लथड़ा, चिंता सोग ना कोए प्यार। लाल रंगीला रंग चढ़ाए हथड़ा, जगत मैंहदी होए ख्वार। मेल मिलावा कमलापतड़ा, पति पतिवन्ता हरि करतार। इक्क चढ़ाए साचे रथड़ा, रथ रथवाही सच्चा सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जोबन दए हुलार। हरिजन जोबन जगत जवानी, सतिगुर सच्ची सरनाईआ। शब्द मिलावा एका हाणी, हरि हरि कन्त मनाईआ। घर अंदर अमृत ठंडा पाणी, नीर सीर वहाईआ। बंक दुआरा अनहद बाणी, दिवस रैण आप जणाईआ। सच मकाना पद निरबानी, पारब्रह्म आप वखाईआ। अकथ कथ सुणाए कहाणी, कथनी कथ ना सके राईआ। गुरमुख बणाए साची राणी, सच महल्ल आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जोबन दए वड्याईआ। हरिजन जोबन साचा सुख, सुख सागर रूप समांयदा। सतिगुर मेटे हउमे दुक्ख, घर प्रीआ प्रीतम मेल मिलांयदा। दरस दिखाए पड़दा चुक, नेत्र नैण मटकांयदा। बाल अवस्था जो रिहा लुक्क, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। वेखणहारा झुक झुक, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोबन रंग इक्क चढ़ांयदा। गुरमुख जोबन रंग करतार, सतिगुर साचा आप रंगाईआ। लोकमात लै अवतार, हरिजन साचे वेख वखाईआ। शब्द विचोला बणे विच संसार, दिस किसे ना आईआ। गोला बणे दर पनहार, पक्खा फेर सेव कमाईआ। सच कराए तन शंगार, एका अल्फ़ी हथ्थ उठाईआ। अंदर बाहर एका धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, हरि जोबन वेखे शहनशाहीआ। गुरमुख जोबन पाया, सतिगुर चरन दुआर। सतिगुर पूरा दया कमाया, एका भरे सच भण्डार। सच भण्डारा आप वरताया, असथल सोहण घर चुबार। घर चुबारे फेरा पाया, आप आपणी किरपा धार। किरपा निध नाउँ रखाया, दिस ना आए विच संसार। संसार सागर वरोल वखाया, नाम निधाना दए हुलार। नाम निधाना एका पाया, पेखणहार सच्ची सरकार। साचे शाहो रूप वटाया, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार भेव ना राया, हरिजन वेखे सच दुलार। हरिजन आपणे अंग लगाया, गुरमुख करे मात उज्यार। गुरमुख साचा रंग चढ़ाया, उतर ना जाए दूजी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। हरिजन जोबन रंग अपारा, दिस किसे ना आंयदा। रंगणहारा आप निरँकारा, निराकार सेव कमांयदा। आदि जुगादी बणया रहे ललारा, जगत वणजारा फेरी पांयदा। लेखा जाणे आर पारा, सच किनारा डेरा लांयदा। त्तत्व तत्त कराए इक्क शंगारा, ब्रह्म मति भूशन इक्क वखांयदा। एका सीस जगदीस दस्तारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरमुख जोबन माणया, हरि मिल्या सच्चा शाहो। पाया पद इक्क निरबाणया, मिल्या मेल अगम्म अथाहो। आपणा घर आप पछाणया, आपे चल्लया सच्चे राहो। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि हरिजन बणे सच मलाहो। सच मलाह पुरख अकाल, काल जंजाल तुड़ाईआ। भगत भगवन्त आपे भाल, दीन दयाल दया कमाईआ। साध सन्त बणे रखवाल, आदि अन्त बेपरवाहीआ। जीव जंत करे संभाल, जो जन रहे सरनाईआ। हँ ब्रह्म वेखे धर्मसाल, काया बंक आप सुहाईआ। गुरमुख बणाए साचे लाल, हरिजन आपणा संग रखाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाल, जागरत जुगत इक्क जणाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख जोबन जोग कमाईआ। गुरमुख जोबन धुर संजोग, हरि साचा मेल मिलाया। अन्तर आत्म रसीआ भोगे भोग, भस्मड़ आपणा खेल खलाया। जगत विछोड़ा कट्टे विजोग, हउमे रोग दए मिटाया। अनहद अनाहत सुणाए सच सलोक, अक्खर वक्खर आप पढ़ाया। चरन दासी कराए मुक्त मोख, सिर आपणा हथ्थ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ना हरख़ ना कोए सोग, गुरमुखां चुगाए एका चोग, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाया। आत्म तृष्ना होए दूर, गुर सतिगुर दया कमांयदा। घर मन्दिर वसे सदा हज़ूर, हरि मन्दिर हरि की पौड़ी आपे लांयदा। निरगुण दीपक जोत जगाए नूर, ज़ाहर ज़हूर खेल खिलांयदा। आसा मणसा सदा सद पूर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। जगत जोबन दिसे कूड़, हरिजन जोबन सच हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा साची धूढ़, मस्तक टिक्का नाम लगांयदा। साची

❋

❋

धूढ़ मस्तक माथ, ब्रह्म मति दृढ़ाईआ। जोबन जवानी एका साथ, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। लाल रंगण वेखे हाथ, नेत्र नैण आप खुल्हाईआ। बंक दुआरे बह बह गाए गाथ, नाथ अनाथां वेख वखाईआ। हवन घृत वेखे पूजा पाठ, पाठशाला तन सुहाईआ। सरोवर सहाए तीर्थ ताट, अमृत जल आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोबन रंग अवल्ला आपणे हथ्थ रखाईआ। चार जुग जगत जोबन, सरगुण सरगुण नाल हंढाया। साध सन्त एक नाम बीज साचा बोवण, पत्त डाल्ही फुल महिकाया। आत्म सेजा चढ़ चढ़ साची सोवण, साचा पौड़ा नाम लगाया। दुरमति मैल मल मल धोवण, माया ममता मोह चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाया। चार जुग जगत जोबन होए ख्वार, काची माटी रहिण ना पाईआ। फ़रीद कूके करे पुकार, काग नैण मुख लगाईआ। सृष्ट सबाई जाए हार, हरि का रूप दिस ना आईआ। गुरमुख विरला पाए सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। चढ़े महल्ल अट्टल मुनार, दूई द्वैती पड़दा देवे लाहीआ। कूड़ी क़िया कर्म तजे शंगार, साची अल्फ़ी इक्क हंढाईआ। नाम निधाना पाए कज्जल धार, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। सोलां कलीआं सच प्यार, सोलां इच्छया पूर वखाईआ। जोबन हंढाए नार मुटयार, गुरमुख घर साचे सोभा पाईआ। कन्त भतारा हरि निरँकार, दूल्हो दूल्ह करे प्यार पारब्रह्म बेपरवाहीआ। साची सेजा फूलन बरसे बरखा धार, सच सुगंधी इक्क महिकाईआ। रवि ससि ना कोए होए उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अमृत बरखे ठंडा ठार, घर साचे सगन मनाईआ। निरगुण रूप सच्ची सरकार, साचा तख्त आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोबन वेख वखाईआ। सरगुण जोबन सरगुण मेला, सरगुण संग रखाया। सरगुण गुरू सरगुण चेला, चार जुग खेल खलाया। सरगुण सज्जण सरगुण सुहेला, सरगुण सरगुण वेख वखाया। निरगुण वसया इक्क इकेला, दिस किसे ना आया। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ आपणा खेला, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताया। निरगुण हरि निरँकार, निरगुण आत्म ब्रह्म जणाईआ। निरगुण कन्त हरि भतार, निरगुण सुरती ल्ए प्रनाईआ। निरगुण शब्द सच जैकार, निरगुण नाम मृदंग वजाईआ। निरगुण जोबन ल्ए हुलार, रूप रंग बेपरवाहीआ। निरगुण मन्दिर कर त्यार, घर घर विच वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खलाईआ। निरगुण जोबन दिस ना आए, गुरमुखां रंग रंगांयदा। कलिजुग हिस्सा आप वण्डाए, आपणी वण्डण वण्ड वखांयदा। दहि दिशा उठ उठ फेरी पाए, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। गुरमुख साचे मेल मिलाए, गोबिन्द सगला संग निभांयदा। लाल गुलाला रंग चढ़ाए, आपणा जोबन वेख वखांयदा। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। निरगुण जोबन अपर अपारा, निरगुण ईश जीव रंगाईआ। निरगुण तत्त ना कोए धारा, निरगुण हरि हरि रूप समाईआ। निरगुण रंग ना दिसे विच संसारा, निरगुण सगला संग निभाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, सरगुण रूप ना कोए दरसाईआ। अंदर मन्दिर करे प्यारा, सतिगुर सच्चा शहनशाहीआ। रंग चढ़ाए अगम्म अपारा, रंगणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोबन वेख वखाईआ। गुरसिख अंदर साचा जोबन, हरि साचे नाम रखाया। रंग रंलीआं मानण एका सेजे सोवण, सुरती शब्दी खेल खलाया। आपणे अग्गे आपे होवण, दूजा रूप ना कोए वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा पड़दा लाहया। सुरती जोबन सच घर, आपणा वेख वखाईआ। गुर शब्द मिल्या साचा वर, घर वजदी रहे वधाईआ। मेल मिलावा नारी नर, नर हरि एका धाम बहाईआ। निर्भय चुकाया जगत डर, भय आपणा इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंगण वेख वखाईआ । सुरती रंग शब्द ललारा, हरि करता आप रंगांयदा। दस्म दुआरी दए हुलारा, साचा जोबन वेख वखांयदा। सेज सुहञ्जणी सोए कन्त भतारा, जोत निरँजण डगमगांयदा। दर्द दु:ख भय भंजन करे खेल आपणी वारा, चौथा जुग मुख सालांहयदा। निरगुण रूप ल्ए अवतारा, जोती जामा भेख वटांयदा। निरगुण आत्म पावे सारा, परम आत्म वेख वखांयदा। निरगुण धाम कर त्यारा, घर घर विच डेरा लांयदा। निरगुण जोबन वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। गुरमुख मिल्या हरि सरनाई, मिटे जगत अंदेसा। पुरख अबिनाशी दया कमाई, कलिजुग अन्तिम देवे सच संदेशा। निहकलंका जामा पाई, प्रगट होए माझे देसा। सम्बल नगरी इक्क सुहाई, तख्त सुहाया नर नरेशा। हरि मन्दिर साची जोत जगाई, दर मंगण ब्रह्मा विष्नूं शिव बण दरवेशा। आपणी कल आप वरताई, रूप रंग ना कोए जणाई, दिस ना आए मुच्छ दाढ़ी केसा। जोती जोत कर रुशनाई, लोकमात ख़ुशी मनाई, जूनी रहित धारे भेसा। पुरख अकाल वज्जी वधाई, निरगुण ढोला गाए चाँईं चाँईं, आप चुकाए आपणा लेखा। गुरमुख उठाए फड़ फड़ बांहीं, करे कराए सच न्याईं, लोकमात कोए ना चले किसे दी पेशा। सिर देवण आया ठंडीआं छाईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे आपणे देसा। देस दसन्तर सुहावणा, हरि साचा सच सुहांयदा। निरगुण निरगुण मेल मिलावणा, सरगुण सरगुण पन्ध मुकांयदा। निरगुण निरगुण खेल खलावणा, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ांयदा। निरगुण निरगुण जोग कमावणा, जगत हठ ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले आपणे घर, घर जोबन इक्क वखांयदा। घर जोबन जोग जुगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ।

❋

❋

घर भोगी भोग करे आपणी भुगत, भगवन भगतन संग रखाईआ। लोक परलोक दो जहान, बणाए आपणी युगत जुग करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख लगाए आपणे लड़, निरगुण निरगुण संग रखाईआ। निरगुण सुरती शब्द प्यारी, सन्त कन्त मेल मिलन्नया। गुरमुख घर शाहो पाया सच्चा सिक्दारी, गृह मन्दिर बह बह मन्नया। दर घर साचे लग्गी यारी, पुरख अकाल एका मन्नया। जोबन वेखे तन शंगारी, करवट ल्ए नौजवन्नया। गुरमुख साचे ल्ए उभारी, लोकमात वेख वखन्नया। उच्ची कूक करे पुकारी, आप आपणा राग सुणन्नया। चरन कँवल लेखा धुर दरबारी, सचखण्ड दुआरा खेल खलन्नया। कलिजुग आई अन्तिम वारी, साचा तख्त ना कोए सुहन्नया। शाह सुल्ताना आए हारी, हरि का रूप किसे ना मन्नया। गुरमुख होया शाह अस्वारी, साचे घोड़े चरन रकाब टिकन्या। अबिनाशी करता पावे सारी, लेखा जाणे दो जहन्नया। गुरमुख नार ना रहे कुँवारी, घर कन्त कन्तूहला फिरे भन्नया। जोबन हंढाए आपणी वारी, पावे सारी छप्पर छन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, मात पित ना किसे जणया। मात पित ना कोई दादा, बंस सरबंस ना कोई जणाईआ। करे खेल आदि जुगादा, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। लेखा जाणे बोध अगाधा, शब्द शब्दी रूप समाईआ। आपणा मन्दिर आपे लाधा, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। आप वजाए आपणा नादा, तुरीआ नाद आप वखाईआ। आपे होए रहे विस्मादा, विस्मादी आपणा नाउँ धराईआ। आप लडाए आपणा लाडा, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। आपे लेखा जाणे सन्तन साधा, सतिगुर आपणा नाउँ धराईआ। आपे गुरमुख साजण साचे लाधा, लक्ख चुरासी खोज खोजाईआ। आप वजाए आपणा अनहद वाजा, तार सितार ना कोई हिलाईआ। आपे संवारे गुरमुखां काजा, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। आपे रक्खणहारा लाजा, समरथ पुरख आप अख्वाईआ। आपे शाहो भूप बण वड राजन राजा, तख्त ताज इक्क सुहाईआ । आपे चलाए सच जहाजा, साचा बेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी बणत आप बणाईआ। आपणी बणत हरि बनवारी, दरगह साची आप बणांयदा। निरगुण जोत निराकारी, निराधारी वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारी, साची धारी मात बंधांयदा। गुरमुख जोबन वेखे एका वारी, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां वखाए सच निशान, घर घर दर दर हरि हरि आप उठांयदा।

❋

❋

७ हाढ़ २०१७ बिक्रमी डाक्टर पाल सिँघ दे घर पिण्ड
भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजन साहिब सुल्तान, अगम्म अथाह बेपरवाह अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणी कार कमांयदा। एकँकारा खेल महान, अकल कल धारी भेव कोई ना पांयदा। आदि निरँजण जोत महान, अजूनी रहित नूरो नूर डगमगांयदा। श्री भगवान खेल महान, भेव अभेदा अछल अछेदा दिस किसे ना आंयदा। अबिनाशी करता नौजवान, मूर्त अकाल रूप अनूप वटांयदा। पारब्रह्म खेले खेल दो जहान, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। सचखण्ड दुआर वसणहारा गुण निधान, गुणवन्ता गुण आप जणांयदा। घर विच घर हरि मकान, थिर दरबारा आप सुहांयदा। शाहो भूप बण वड राजान, सति सतिवादी सति सति आसण लांयदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, नाद अनादी नाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि जुगादी खेल अपारा, निरगुण जाणे निरगुण धारा, दूसर रूप ना कोई वखांयदा। सो पुरख निरँजण हरि हरि मीता, एका रंग समांयदा। हरि पुरख निरँजण ठांडा सीता, दरगह साची आसण लांयदा। एकँकार पतित पुनीता, पतित पावण नाउँ धरांयदा। आदि निरँजण सदा अनडीठा, नेत्र लोचण नैण दिस ना आंयदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणी रीता, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता आपे बणे आपणा मीता, दूसर संग ना कोई रखांयदा। पारब्रह्म एका रंग समाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला अगम्म अपार, थिर घर बैठ सच्चे दरबार, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साचा आप सुहाईआ। एकँकारा नर हरि कन्त, नर नरायण सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। सो पुरख निरँजण एका रंग चढ़ाए बसन्त, आदि अन्त उतर ना जाईआ। एका गीत गाए सुहागी छंत, घर मन्दिर बेपरवाहीआ। आपणा लेखा जाणे आदि अन्त, दूसर हथ्थ ना कोई वड्याईआ। पुरख पुरखोतम महिमा अगणत, अलक्ख अगोचर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत अकाला दीन दयाला, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा थिर दरबारा, हरि साचे आप उपाया। निरगुण जोत कर उज्यारा, हरी हरि बैठा खेल खिलाया। चार कुंट ना कोई किवाड़ा, दहि दिशा ना कोई वखाया। करे खेल एकँकारा, निराकारा एका रूप वटाया। साची धुन सच्ची धुन्कारा, शब्द अगम्मी नाद वजाया। राग रागनी ना पावे सारा, लेखा लेख ना कोई गिणाया। अलक्ख निरँजण आप आपणा बोल जैकारा, आप आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा

❋

❋

सच महल्ला, पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, सच सिँघासण सोभा पाया। सच सिँघासण श्री भगवान, एका आसण लांयदा। सचखण्ड निवासी नौजवान, नर हरि आपणा रूप वटांयदा। सति सन्तोखी सति निशान, सति सतिवादी नाउँ धरांयदा। दो जहानां एका माण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका हुक्म सुणांयदा। एका शब्द इक्क धुनकान, पुरख अबिनाशी बैठ सच मकान, सचखण्ड दुआरे आपे गांयदा। सुर ताल ना कोई वखाना गण गंधर्ब ना कोई पछान, करोड़ तेतीस ना मुख सलांहयदा। सुरपति ना करे कोई ध्यान, शंकर सुणे ना ला ला कान, ब्रह्मा वेखे ना मार ध्यान, विष्नूं कोई ना खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी ना कोई प्रधान, पंज तत्त ना कोई माण, मन मति बुध ना कोई ज्ञान, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। ना कोई ज़िमी ना अस्मान, पाणी पवण ना कोई निशान, अग्नी हवन ना मारे बाण, त्तत्व तत्त ना कोई उपजांयदा। चार वेद ना कोई पुराण, चारे खाणी ना कोई कल्याण, चारे बाणी ना कोई गाण, चारे जुग ना कोई निशान, चार वरन ना कोई वखांयदा। इक्क इकल्ला हरि भगवान, थिर घर वसे नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, करता पुरख आपणा नाउँ धरांयदा। करता पुरख हरि भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। दरगह साची सोभावन्त, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। थिर दरबारे मेल मिलावा नारी कन्त, नर हरि वड्डी वड्याईआ। एका नाम जणाए मणीआ मंत, नर निरँकारा आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द अगम्मी हरि हरि धार, जोती जोत करे उज्यार, कोटन कोटि रूप अपार, रेख रंग ना कोई वखाईआ। रेख रंग ना कोए रूप, हरि का भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादी सति सरूप, सति पुरख निरँजण आपणा नाउँ रखांयदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर हरि सुहाए, कमालपाती दीप जगाए, तेल बाती ना कोए रखांयदा। तेल बाती ना कोए प्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरार, थिर घर साचे करे रुशनाईआ। रवि ससि ना कोए उज्यार, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाईआ। मंडल मंडप पावे सार, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क वड्याईआ। दर घर साचा हरि वड्याआ, सचखण्ड दुआर सोभा पांयदा। घर घर विच आप टिकाया, थिर घर साचा नाउँ धरांयदा। सच सिँघासण इक्क विछाया, पावा चूल ना कोए बणांयदा। सोलां कलीआं आसण पाया, आप आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण नूर कर रुशनाया, जोती जामा भेख वटांयदा। शाहो भूप वड राज राजाना आपणा नाउँ धराया, सच सिँघासण चरन टिकांयदा। दर दरबान दर दरवेश आप अख्वाया, निरगुण आपणी अल्फ़ी एका आपणे अंग लगांयदा। आपे निउँ निउँ सीस झुकाया, आपे आपणा

❋

❋

हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा उच्च अटला, पुरख अबिनाशी आपे मल्ला, आप आपणा बंक सुहांयदा। बंक सुहाए साचा घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। ना कोई नारी ना कोई नर, नर नरायण आपणी रचन रचाईआ। आपणा भोग आपे कर, आपणी सेज हंढाईआ। आपे उत्पत बण बण देवे वर, आपे आपणी गोद सुहाईआ। आपे सुत दुलारा लाए लड़, अंगीकार आप कराईआ। निरगुण निरगुण घाड़न घड़, निरगुण निरगुण झोली पाईआ। निरगुण निरगुण लाए जड़, ना सके कोए उखड़ाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। अक्खर विद्या ना जाए पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आपणे मन्दिर आपे खड़, स्वच्छ सरूपी आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा निराकारा निराधारा आप हो जाईआ। निराकार निरगुण दाता, निरवैर आपणा नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी पुरख बिधाता, आपणा बिरद आप रखांयदा। आपे पिता आपे माता, आपे बालक रूप वटांयदा। आपे देवे आपणी साची दाता, आपे भिक्खक आपणी झोली अग्गे डांहयदा। आपे जाणे जणाए आपणी गाथा, आपे आपणा शब्द अल्हांयदा। आपे चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। आपे निभाए आपणा साथा, सगला संग आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मी एका बोल, सचखण्ड दुआरा देवे खोल्ह, आपणा भेव आप जणांयदा। भेव अभेदा हरि जणाया, आपणी इच्छया पूर कराईआ। सति सतिवादी सेव कमाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी वेस वटाया, आप आपणी कल वखाईआ। आप आपणा रूप वटाया, निरगुण निरगुण ल्ए अंगड़ाईआ। विश्व आपणी गोद बहाया, विष्नूं मेला सहिज सुभाईआ । घर अमृत नाभ चवाया, कँवल कँवला ल्ए उपजाईआ। आपणी डाल्ही फल लगाया, पत्त पंखड़ीआं वेख वखाईआ। आपणा रूप आप वटाया, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। उपज्या पूत ब्रह्मा सुत, विष्नूं कँवल मुख खुल्हाया। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, आपणा लेखा दए समझाया। वार थित ना कोई रुत्त, दिवस मास बरख ना कोए जणाया। पंज तत्त ना कोई बुत्त, त्रैगुण माया ना बन्धन पाया। निरगुण धरी निरगुण जोत, जोती जोत कर रुशनाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डाया। ना कोई तृष्ना ना कोई खोट, माया ममता ना कोए तपाया। हउमे हंगता ना लाए कोई चोट, जूठ झूठ ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म रूप कर, आप आपणा बंस सुहाया। विष्नूं अंस ब्रह्म दुलारा, ब्रह्मा बंस सरबंस वड्याईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, आपणी महिमा आप कराईआ। आपणी इच्छया बण वरतारा, साची भिच्छया त्रैगुण

❋

❋

रूप दरसाईआ। त्रैगुण देवे इक्क हुलारा, त्रै लोकां करे कुड़माईआ। त्रै त्रै सेवक लाए सेवादारा, शंकर आपणी बूझ बुझाईआ। एका वस्त वस्त हरि थारा, थिर आपणे हथ्थ रखाईआ। लोआं पुरीआं बणाया महल्ल मुनारा, इट्ट गारा ना कोए लगाईआ। बन्धन पाया सूरज चन्न सितारा, आकाश प्रकाश आप टिकाईआ। आपे वसया सभ तों बाहरा, बेअन्त बेपरवाह हरि वड्डा वड वड्याईआ। करे खेल गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर शहनशाहीआ। जोती नूर कर उज्यारा, आपणी धारा आप बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, आप आपणी दया कमाईआ। वर दाता हरि भण्डारी, त्रै त्रै वस्त आप वरतांयदा। करे खेल एकँकारी, ओंकारा आपणा नाउँ दरसांयदा। एका वणज इक्क वपारी, एका हट्ट खुल्हांयदा। एका दर दरवेश बणे भिखारी, दर दर आपणी अलख जगांयदा। एका इष्ट गुर वड पनहारी, हरि आपणा नाउँ रखांयदा। एका पूजा इक्क पुजारी, एका निउँ निउँ सीस झुकांयदा। एका शाह सच्चा सुल्तान करे सिक्दारी, एका हुक्मी हुक्म फिरांयदा। एका वसे महल्ल अटल उच्च मुनारी, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। एका त्रैगुण माया दए आधारी, विष्न ब्रह्मा शिव नाल प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या हरि भगवान, ब्रह्मे विष्न शिव आप सुणांयदा। आदि उपजाया हरि निशान, आदि आदी आप अख्वांयदा। जगत जुगत पाए आपणी आण, जागरत जोत इक्क टिकांयदा। धुरदरगाही धुर फ़रमान, दो जहान आप चलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव रक्खी आण, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। लक्ख चुरासी कर प्रधान, जीव जंत रूप वटांयदा। चारे खाणी कर पछाण, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज मेल मिलांयदा। नौ नौ चार चौकड़ी जुग इक्क ज्ञान, चार जुग आपणा गेड़ रखांयदा। ब्रह्मा सुणे ला ला कान, हरि का हुक्म ना कोए भवांयदा। विष्नूं करे चरन ध्यान, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। शंकर वेख होया हैरान, भय भयानक रूप हरि दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्क इकेला, लक्ख चुरासी सज्जण सुहेला, आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए रखांयदा। थित वार ना दिवस मास, वदी सुदी ना कोए रखाईआ । पुरख अबिनाशी खेल तमाश, दरगाह साची आप खलाईआ। सचखण्ड दुआरे पावे साची रास, साचा तख्त आप सुहाईआ। आदि जुगादी कर प्रकाश, परम पुरख आप अख्वाईआ। आपणी करे आपे पूरी आस, बेआस ना होए ख़ुदाईआ। सालस बणे शाहो शाबाश, शाह सुल्ताना भुल्ल ना जाईआ। लक्ख चुरासी कर कर वास, पवण स्वासी दए सलाहीआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म मति एका तत्त रिहा समझाईआ। ब्रह्म मति इक्क ज्ञान, हरि शब्दी शब्द जणाया। पुरख

❋

❋

अबिनाशी सच निशान, दर घर साचे आप झुलाया। एका हुक्म इक्क फ़रमाण, एका नादी नाद वजाया। एका रूप श्री भगवान, रूप अनूपा दए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप चुकाया। साचा लेखा जगत धार, पारब्रह्म ब्रह्मे झोली पाईआ। शब्द जणाई वेद चार, चारे जुग करे कुड़माईआ। चारे खाणी कर त्यार, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। चार जुग कर वरतार, चार वरन वेख वखाईआ। चार यारी पावे सार, सार पाशा खेल खलाईआ। अन्तिम बाज़ी जाए हार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नौ नौ चार चौकड़ जुग कर ख्वार, गुर पीर अवतार साध सन्त सेवा लाईआ। पंडत पांधे उच्ची कूकण करन पुकार, वेद सिमरत शास्त्र देण दुहाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर रोवण ज़ारो ज़ार, दस्तगीर रहे कुरलाईआ। हरि का खेल अपर अपार, अञ्जील कुरान ना सके गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। चार जुग जगत गेड़ा, हरि साचा आप दवांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चुक्कया झेड़ा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। हक हकीकत लाशरीक करे हक नबेड़ा, बेऐब ऐब सर्ब वेख वखांयदा। जन भगतां बन्न्हे आपे बेड़ा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां धरत मात दा खुल्हा करे वेहड़ा, पृथ्मी आकाश आप आपणी रचन रचांयदा। लक्ख चुरासी मनमति उलटा देवे गेड़ा, बुध बिबेक ना कोए रखांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार काया नगर वसे खेड़ा, हरि का नाम ना कोए दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दए हुलारा, आपे जाणे आर पार किनारा, दूर दुराडा वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम आई वार, धरती कूके दए दुहाईआ। माणस मानुख आप आपणा गए हार, धीरज जत सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, कूड़ी क़िया कर्म कुड़माईआ। हरि मिल्या ना कन्त भतार, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। घर मन्दिर ना होए उज्यार, दीवा बाती ना कोए जगाईआ। सुरत सवाणी रोवे ज़ारो ज़ार, बेआब मरे तिहाईआ। अमृत झिरना झिरे ना ठंडा ठार, भर प्याला जाम ना कोए प्याईआ। अठसठ तीर्थ गए हार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। साध सन्त साचा करे ना कोए शंगार, तन झूठी भिबूत रहे रमाईआ। मिले मेल ना पीआ प्रीतम यार, त्रिया तृखा ना कोए बुझाईआ। त्रैगुण माया जगत भण्डार, पंच विकारा वण्ड वण्डाईआ। आसा तृष्ना करे ख्वार, घर घर जोबन रही वखाईआ। मनमुख जीव ना पाए सार, हरि का रूप ना कोए दरसाईआ। गुरमुख विरला उतरे पार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़, पंचम धाड़ दए मिटाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण सरगुण ल्ए मिलाईआ। एका नैण दए उग्घाड़, दोए लोचन बन्द वखाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़,

❋

❋

बख्शे सतिगुर चरन सच्ची सरनाईआ। साचे पौड़े देवे चाढ़, चौथे पद मेल मिलाईआ। पंचम नाद शब्द धुन्कार, घर मन्दिर दए सुणाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, कागद कलम ना लिखे शाहीआ। ब्रह्मा वेता ना पावे सार, चार वेद करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, लोकमाती लै अवतार, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। जुगा जुगन्तर इक्क अवतारा, सो पुरख निरँजण रूप वटांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक विच करांयदा। एकँकारा हो उज्यारा, आदि निरँजण जोत जगांयदा। श्री भगवान पावे सारा, अबिनाशी करता मेल मिलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए हुलारा, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। सरगुण रूप विच संसारा, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ांयदा। गुरमुख साजण कर प्यारा, त्रैगुण माया फंद कटांयदा। जोत निरँजण दीपक कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, पंचम मिल सखीआं मंगल गांयदा। वेखे विगसे करे विचारा, वेखणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि प्रवेश, जोती जामा भेख वटांयदा। आपे नर आप नरेश, आपे सेवक सेव कमांयदा। आपे लेखा जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर दर आपे अलक्ख जगांयदा। आपे वेखणहारा मुच्छ दाढ़ी केस, आपे आपणा मूंड मुंडांयदा। आपे बह बह लिखणहारा लेख, लिख्या लेखा आप मिटांयदा। आपे चार जुग कर प्रवेश, आपणी चौकड़ी आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी खेल आप खलांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल करतार, आपणी आप कराईआ। निहकलंका लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द डंका विच संसार, चारों कुंट दए सुणाईआ। नौ खण्ड करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। ब्रह्मण्ड मारनहारा मार, चौदां लोक दए हिलाईआ। चौदां तबकां कर ख्वार, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। चौदस चन्न ना होए उज्यार, अमावस रैण सर्ब लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे ना पावे कोए सार, भव सागर पार ना कोए कराईआ। राए धर्म करे ख्वार, चित्रगुप्त दए गवाहीआ। लाड़ी मौत कर शंगार, कलिजुग जीवां ल्ए प्रनाईआ। हरिजन साचे उतरन पार, जिस जन मिल्या हरि सच्चा पातशाहीआ। एका नाम दए आधार, हरि हिरदे विच टिकाईआ। अजप्पा जाप कर त्यार, कंठ माला आप पहनाईआ। रसना जिह्वा ना कोए विचार, स्वास स्वास विच समाईआ। बत्ती दन्द ना करे पुकार, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। हरि का छन्द सुहागी निझर धार, धुन आत्मक आप अल्हाईआ। ब्रह्म आत्म करे प्यार, ईश जीव कर कुड़माईआ। जगत जगदीश पावे सार, जुगत जगत जुग आपणे हथ्थ रखाईआ। लक्ख चुरासी करे पार, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। घनकपुर वासी मीत मुरार, जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दीआ एका बाती, आप जगाए कमलापाती, मेटे रैण अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। सतिजुग साचा चन्द चढ़ाउणा, पारब्रह्म ब्रह्म दया कमांयदा। गुरमुख गुरसिख दीपक आप जगाउणा, तन मन्दिर आप सुहांयदा। अमृत जाम प्याला इक्क प्याउणा, निझर झिरना इक्क झिरांयदा। अनहद नाद इक्क वजाउणा, काया बंक आप सुणांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी भेव खुल्हाउणा, दूई द्वैती पड़दा आप उठांयदा। बोध अगाध शब्द जणाउणा, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। वाद विवाद सर्ब मिटाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल कर, घर आपणा मेल मिलांयदा। घर मेला अन्तिम धार, काया कंचन गढ़्ह सुहाया। सतिगुर पूरा कर प्यार, तन मन्दिर वेख वखाया। डूँग्घी कंदर कर प्यार, हँकारी जंदर तोड़ तुड़ाया। मन बन्दर फड़ हँकार, गुर शब्दी बन्धन पाया। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चवाया। दुरमति मैल दए उतार, जो जन सरनाई आया। कादर कुदरत करे प्यार, कुदरत कादर वेख वखाया। हरिजन साचे कर प्यार, सतिजुग साचा मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच समग्री झोली पाया। सच समग्री नाम धन रास, गुरमुखां झोली पांयदा। निज घर आत्म कर कर वास, बन्द ख़ुलासी आप करांयदा। अन्धेरी कंदर कर प्रकाश, कोटन कोटि रवि ससि आप चढ़ांयदा। सति सन्तोख धीरज जति दए धरवास, धर्म दया इक्क वखांयदा। गुरसिखां पूरी करे आस, पूर्ब जन्म लेखे लांयदा। हरिजन होए ना मात उदास, हरि की पौड़ी आप चढ़ांयदा। लेखा कट्टे दस दस मास, मात गर्भ ना अग्न तपांयदा। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन सोहँ रसना गांयदा। पार कराए पृथ्मी आकाश, सचखण्ड दुआरे आप बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां बणे मीत मुरार, आदि जुगादी लै अवतार, गुर गुर आपणा नाउँ धरांयदा। गुर चेला गुर साख्यात, गुर गहर गम्भीर समांयदा। गुरसिख सज्जण बणाए पार ज़ात, गुर गुरमुख सेव कमांयदा। गुर हरिजन मेटे अन्धेरी रात, गुर सति सति सति साचा चन्द चढ़ांयदा। गुर गहर गम्भीरा पुच्छे वात, आदि अन्त संग निभांयदा। गुर कढ्ढे हउमे पीड़ा, अमृत सीरा मुख चुआंयदा। गुर तोड़े जगत ज़ंजीरा, नाम डोरी आप बंधांयदा। गुर चोटी चाढ़े फड़ अख़ीरा, चौथे घर आप बहांयदा। गुर लेखा जाणे शाह हकीरा, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर इष्ट देव नमो वास्तक रूप, विश्व आपणा नाउँ धरांयदा। गुर विश्व चार वरन, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेख वखाईआ। गुर सतिगुर पूरा बख्शे एका सरन, चरन कँवल वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा लेखा चुकाए मरन डरन, तरनी तरन आप अख्वाईआ। गुर गुर खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र करे रुशनाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन साचा तारया, सिर हथ्थ रक्ख करतार। आवण जावण गेड़ निवारया, लक्ख चुरासी उतरे पार। एका बख्शे चरन प्यारया, घनक पुर वासी हो उज्यार। पिछला लेखा आपणी हथ्थीं पाड़या, लेखा चुकया धर्म दुआर। पाया दरस हरि निरंकारया, दरस देवे आप करतार। माणस जन्म ना जूए हारया, मिल्या मेल मीत मुरार। घर सोहे बंक दवारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि हरि मेला गुरू गुर चेला नारी कन्त भतार। कन्त भतार सर्ब सुख स्वामी, गहर गम्भीर अख्वांयदा। नेहकर्म करे नेहकामी, निर्धन सरधन आपणे लेखे लांयदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर अन्तरजामी, अन्तरगति आपे वेख वखांयदा। जन भगतां अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, भर प्याला जाम प्यांअदा। अगम्म अगम्मड़ा सुणाए अगम्मी बाणी, नाद अनाद आपणा आप वजांयदा। गुरमुख गुरसिख पाया पद पद निरबाणी, सच निशानी, इक्क वखांयदा। चार वरन चार जुग हरिजन गाए अकथ कहाणी, कथ कथा कथ आप सुणांयदा। गुरसिख धुरदरगाहे बणी साची राणी, दरगह साची सच महल्ल उच्च अट्टल मुनार आप बहांयदा। सतिगुर सच्चा साहिब सुल्तान आदि जुगादि जुगा जुगन्त करे सदा प्रितपाली, प्रितपालक आपणा नाउँ रखांयदा। कलिजुग अन्तिम बणया वाली, गुरमुखां भण्डारे भरे खाली, खाली आपणे हथ्थ रखांयदा। निरगुण चली अवल्लड़ी चाली, सरगुण भेव ना कोए पांयदा। ग़रीब निमाणयां करे आप दलाली, शब्द विचोला नाउँ धरांयदा। काया मन्दिर अंदर वसे सच्ची धर्मसाली, छप्पर छन्न चार दीवार ना कोए बणांयदा। घर घर अंदर निरगुण जोत जगे अकाली, पुरख अकाल आप जगांयदा। हरिसंगत बूटा लाया माली, कुल मालक ख़ालक आपणी ख़लक वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणी किरपा आपे कर, गुरमुख सज्जण ल्ए वर, घर आपणा मेल मिलांयदा। घर मेला भगवन्त, घर घर विच वधाईआ। घर मेला गुरू गुर सन्त, घर घर विच ख़ुशी वखाईआ। घर शब्द नाद धुन मंत, घर अनहद राग अल्हाईआ। घर माया पाए बेअन्त, घर घर विच गूढ़ी नींद सवाईआ। घर घर विच उठाए हरिजन साचा सन्त, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला नारी कन्त, मेल मिलावा हरि भगवन्त, आदि जुगादी महिमा अगणत, साध सन्त वेद पुराण शास्त्र सिमरत रहे जस गाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निराकार निरगुण एका रूप समाईआ।

❋

❋