१७ हाढ़ २०१७ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल दरबार विच शब्द धार
सति पुरख निरँजण निरगुण गुण निधान, गुणवन्ता वड वड्याईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपहचान, रूप रंग रेख ना कोई जणाईआ। सचखण्ड दुआरे वसे धाम मकान, थिर घर साचे आसण लाईआ। शब्द अनादी धुर फ़रमाण, धुर दरबारे आप सुणाईआ। आदि जुगादी खेल महान, अगम्म अगम्मड़ा खेल खिलाईआ। सति सरूपी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, आपणी कल वरताईआ। हरि पुरख निरँजण देवे दान, देवणहार बेपरवाहीआ। एकँकारा सच निशान, सति सतिवादी इक्क बणाईआ। आदि निरँजण नूर महान, नूर नुराना जोत जगाईआ। अबिनाशी करता आप आपणी कर पछान, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। श्री भगवान करे खेल महान, घर मन्दिर सोभा पाईआ। पारब्रह्म आप आपणी रक्खे आण, दूसर हुक्म ना कोए फिराईआ। तख्त निवासी राज राजान, शाहो भूप वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वसे निरगुण घर, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण हरि हरि वसया, साचे तख्त सच सुल्तान। भेव अभेद किसे ना दस्सया, जुगा जुगन्तर खेल महान। आपणी सेजा आपे बह बह हस्सया, आपे जाणे धुर फ़रमाण। आपे रस माणे बण बण रसीआ, आपे वेखे मार ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल श्री भगवान। श्री भगवान सर्ब गुणवन्ता, गुण अवगुण कहिण ना जाईआ। आपे आदि आपे अन्ता, मध आपणी रचन रचाईआ। आपे लेखा जाणे जुगा जुगन्ता, जागरत जोत आप वखाईआ। आपे धाम खण्ड सच सुहंता, आपे थिर घर करे रुशनाईआ। आपे महल्ल अटल रचन रचंता, उच्च मिनार वेख वखाईआ। आपे जोबन रूप हढंता, आपे नूर नूर दरसाईआ। आपे नारी आपे कन्ता, आपे फूलन बरखा लाईआ। आपे दर दरवेश बणे मंगता, आप आपणी अलख जगाईआ। आपे सालस चोली रंगन रंगता, निरगुण रंगीला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। अगम्म अथाह बेपरवाह, परवरदिगार अख्वांयदा। नूर नुराना सिफ्त सलाह, सिफ्ती सिफ्त विच ना आंयदा। दो जहानां धुर मलाह, साचा बेड़ा आप उठांयदा। एका आपणा नाउँ धरा, एका अल्फी तन हंढांयदा। एका बस्ती दए वखा, एका नगर ग्राम सुहांयदा। एका मीत घोड़ा ल्ए दौड़ा, शाह अस्वार इक्क बणांयदा। एका पौड़ा ल्ए चढ़ा, दरगह साची आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेले खेल पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण चलाए रथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। एकँकारा आपणी झोली पावे वथ्थ, आपणी वस्त आप वण्डाईआ। आदि निरँजण निरगुण नूर घत, साचा दीप करे रुशनाईआ।
❋
❋
श्री भगवान आपे वेखे आपणी पति, पतिपरमेश्वर नाउँ धराईआ। अबिनाशी करता आप आपणा कर उत्पत, आपे लेखा ल्ए लखाईआ। पारब्रह्म आपे वेखे जाणे आपणा हट्ट, दूसर दर ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण ल्ए उपाईआ। निरगुण पुरख अकाल, आपणी कल वरतांयदा। निरगुण पुरख दयाल, दीन दयाल आप हो जांयदा। निरगुण रूप महांकाल, आप आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण करे कराए सदा प्रितपाल, प्रितपालक दिस ना आंयदा। निरगुण पाए आपणा आप जंजाल, काल रूप आप वटांयदा। निरगुण वसे सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा अछल अछेदा आप आपणा भेव खुल्हांयदा। सचखण्ड वसे आप निरँकार, निरगुण नूर आप रुशनाईआ। दूसर दिसे ना कोए धार, कुदरत करता ना कोए बणाईआ। रवि ससि ना कोए उज्यार, गगन मंडल ना कोए वड्याईआ। धरत धवल ना कोए सहार, ज़िमीं अस्मान ना कोए बणाईआ। जंगल जूह ना कोए पहाड़, समुंद सागर ना कोए वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा जाणे ना कोए छाहीआ। पंज तत्त ना कोए वरतार, त्रैगुण रंग ना कोए रंगाईआ। मन मति बुध ना कोए विचार, चतुर सुघड़ ना कोए वखाईआ। मनमुख मूढ़े ना कोए गंवार, हउमे हंगता ना कोए वरताईआ। भुक्खा नंगता ना दिसे कोए दरबार, शाह सुल्तान ना सीस ताज टिकाईआ। खड़ग खण्डा ना दिसे कटार, शस्त्र बस्त्र ना कोए सज़ाईआ। जोरु ज़र ना कोए भतार, तीर कमान ना हथ्थ उठाईआ। शाही लशकर ना शाह अस्वार, अश्व घोड़ा ना कोए दौड़ाईआ। तीर तुफ़ंग ना मारे मार, काल रूप ना कोए वटाईआ। लाड़ी मौत ना करे शंगार, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त ना करे विचार, लेखा लिखे ना थाउँ थाँईंआ। लक्ख चुरासी ना कोए पसार, चारे खाणी ना वेख वखाईआ। चारे बाणी ना कोए शब्द नगार, चारे वेद ना कोए पढ़ाईआ। चारे मुख ना कोए पुकार, चारों कुंट ना कोए सुणाईआ। चार जुग ना कोए कल्याण, चार चार ना वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड ना कोए निशान, सत्त दीप ना रूप दरसाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए प्रधान, ब्रह्मा विष्न शिव ना हुक्म जणाईआ। इष्ट देव ना पूजा ज्ञान, सिमरत रूप ना कोए वखाईआ। दृष्ट वशिष्ट राम ना देवे कोए माण, कान्हा बंसरी ना कोए उठाईआ। निरगुण खेल श्री भगवान, नर हरि आपणा आप कराईआ। सचखण्ड निवासी वसे सच मकान, आप आपणा घर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे सच दुआर, इक्क इकल्ला एकँकार, निरगुण रूप अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार, एका एक वसांयदा। निरगुण नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। सच सिँघासण कर त्यार, पुरख अबिनाशन आसण लांयदा। उप्पर बैठ सच्ची सरकार,
❋
❋
सो पुरख निरँजण एका नाउँ धरांयदा। हरि पुरख निरँजण बणे चोबदार, दर दरबान अलक्ख जगांयदा। एकँकारा बोल जैकार, उच्ची नाअरा इक्क अल्हांयदा। आदि निरँजण हो उज्यार, घर दीपक डगमगांयदा। श्री भगवान बण पनिहार, दर साची सेव कमांयदा। अबिनाशी करता करे सच विहार, घर साचे सच कमांयदा। पारब्रह्म ढह ढह पए चरन दुआर, आप आपणा सीस झुकांयदा। सति पुरख निरँजण सच विचार, आदि पुरख आदि जुगादी खेल अपार, आपणी धार आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वेस वटांयदा। इक्क इकल्ला अकल धार, आप आपणी कल वरतांयदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह किवाड़, आप आपणा आसण लांयदा। आपे बणे सच्ची सरकार, साचे तख्त आप सुहांयदा। आपणी करनी कर विचार, करता पुरख आप अख्वांयदा। आपणी सरनी पड़ मंगे मंग बण भिखार, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। आपे वर देवे देवणहार, दाता दानी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, एकँकारा निराधारा निरवैर आपणा नाउँ रखांयदा। निरवैर अकाल मूर्त, अज़ूनी रहित भेव ना आंयदा। पुरख अबिनाशी साची सूरत, सचखण्ड दुआरे आप बणांयदा। आपणी मनसा आपे पूरत, एका रंग रंगांयदा। ना कोई नेड़ ना कोई दूरत, घर घर विच जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर विच कर त्यार, आपे वेखे वेखणहार, आदि जुगादी साची कार, हरि साचा आप करांयदा। घर विच घर घर न्यार, हरि साचे खेल खिलाया। सचखण्ड निवासी निराकार, निरगुण नूर करे रुशनाया। थिर घर पाए आपे सार, आप आपणा बंक वखाया। ऊँचो ऊँच बेऐब परवरदिगार, जल्वा नूर नूर टिकाया। तख्त निवासी शाहो शबाशी भेव न्यार, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बंक आप वड्याआ। साचा बंक सोहे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी हरी हरि, हरी हरि आपणा रूप वटाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खिलाईआ। एकँकारा एका हरि, निरँकारा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप चुकाया आपणा डर, निर्भय आपणा नाउँ रखाईआ। निर्भय होया शाहो भूप, शाह सुल्ताना आप अख्वांयदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, रूप रंग ना कोई रखांयदा। ना कोई दिशा ना कोई कूट, ना कोई वण्डन वण्ड वण्डांयदा। ना कोई सच ना कोई झूठ, ना कोई वणजी वणज वखांयदा। ना कोई ठग्ग चोर यार सके लूट, चोग नखुट्ट ना कोई वखांयदा। पुरख अकाल निरगुण शाहो भूप, मूर्त अकाल आपणा नाउँ धरांयदा। एका खेल बार अनक कोटन कोटि कोट रूप, आपणा डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड सच दुआर, एका वसे वसणहार, दूसर कोए ना संग रखांयदा। ना कोई संग सगला साथा, ना कोई
❋
❋
मेल मिलन्नया। ना कोई बह बह गाए गाथा, वेद पुराण ना कोई पढ़न्नया। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, मन्दिर मस्जिद चार दिवार ना कोई रखन्नया। अमृत रस ना मारे ठाठा, सर सरोवर ना कोई नुहन्नया। ना कोई पवण पवणी ना कोई जोत लिलाटा, अग्नी लाटा ना कोई रखन्नया। ना कोई पंज तत्त वसे काया माटा, ना कोई निउँ निउँ सीस झुकन्या। चौदां लोक ना दिसे चौदां तबक विछाई खाटा, ना कोई सेज हढन्नया। करे खेल पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक्क सुहन्नया। सचखण्ड दुआर सोभावन्त, निरगुण साचा इक्क सुहांयदा। पुरख अबिनाशी साचा कन्त, हरि हरि नारी नर नरायण आप प्रनांयदा। आप आपणी बणाए बणत, वाह वाह अपणा खेल खिलांयदा। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। ना कोई साध ना कोई सन्त, गुर पीर अवतार ना कोई अख्वांयदा। ना कोई रसना जिह्वा मणीआ मंत, मन मति बुध ना कोई धरांयदा। ना कोई हउमे ना कोई हंगत, ना कोई गढ़्ह हँकार वखांयदा। ना कोई वरन बरन एका रूप ना दिसे कोई संगत, त्तत्व तत्त ना कोई मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल अपार, करे कराए करनेहार, कादर आपणी खेल खिलांयदा। कादर करीम बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर जल्वा अलाहीआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, पुरख अबिनाशी दिस ना आईआ। श्री भगवान हो त्यार, आप आपणा घर वसाईआ। साचे तख्त सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। राज जोग इक्क निरँकार, निरगुण आपणा रूप दरसाईआ। हुक्मी हुक्म कर विचार, हुक्मी हुक्म विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत वखाईआ। बणत बणाए हरि भगवान, सचखण्ड दुआर सुहांयदा। निरगुण निरगुण हो मेहरवान, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण गोपी बण बण काहन, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण सति बण सन्तान, निरगुण अपणा घर वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआर वड वडियाई, हरि वड्डा वड वड्यांअदा। पुरख अबिनाशी करी कुड़माई, निरगुण निरगुण आपणा आप प्रनांयदा। सो पुरख निरँजण घर वज्जे वधाई, हरि पुरख निरँजण गीत सुहागी आपे गांयदा। एकँकारा वेखे चाँईं चाँईं, आदि निरँजण नाल रलांयदा। श्री भगवान पकड़े बांही, अबिनाशी करता आप उठांयदा। पारब्रह्म आपणी सेवा रिहा कमाई, सेवक सेवादार नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर आप सुहाए करे खेल बेपरवाहे, बेपरवाह आपणी कल वरतांयदा। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, हरि साचा आप सुहांयदा। जोत जगाए आदि निरँजणा, आदि अन्त वेख वखांयदा। दाता बण दर्द दु:ख भय भंजना, निर्भय आपणा नाउँ धरांयदा। निर्मल निरवैर कर
❋
❋
कर मजना, अमृत साचा ताल सुहांयदा। सदा सुहेला बण बण सज्जणा, साचा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक एकँकारा, आपे जाणे आपणा आप पसारा, दूसर होर ना कोई वखांयदा। एकँकारा पुरख अगम्म, अलक्ख अगोचर भेव ना राया। आपणी गोदी आपे प्या जम्म, मात पित ना कोई बणाया। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाया। आपे वसया आपणी छप्पर छन्न, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। आप राग सुणाए आपणे कन्न, नाद अनादी आप वजाया। आप आपणे मन्दिर बह बह गया मन्न, आप आपणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। भेव खुल्हाए सचखण्ड, सति पुरख निरँजण वड वड्याईआ। पहली वण्डी आपणी वण्ड, सो पुरख निरँजण नाउँ धराईआ। दूजी खोल्ही निरगुण गंढ्ढ, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। तीजे होया आप बख्शंद, एकँकारा नाउँ उपजाईआ। चौथे आपे जाणे आपणा पन्ध, आदि निरँजण कर रुशनाईआ। पंजवें मेल गुणी गहिन्द, अबिनाशी करता संग रखाईआ। छेवें घर दर वर हरि नर एका बिन्द, श्री भगवान ल्ए उपजाईआ। सत्तवें दर गुणी गहिन्द, पारब्रह्म रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए बुझाईआ। पहला लेखा हरि करतार, सो पुरख निरँजण नाउँ धराया। दूजा लेखा धुर दरबार, हरि पुरख निरँजण वेस वटाया। तीजा दर खोल्ह किवाड़, एकँकारा अंग लगाया। चौथा अंदर कर त्यार, आदि निरँजण जोत जगाया। पंचम मेला मेलणहार, अबिनाशी करता वेख वखाया। पंचम मेला धुर दरबार, निरगुण निरगुण आप कराया। साचा तख्त कर त्यार, सच सिँघासण आसण लाया। पंचम पंचम कर प्यार, पंचम वेखे थाउँ थाया। पंचम एका दए आधार, पंचम एका रूप समाया। पंचम इक्क कर सिक्दार, पंचम एका ताज वखाया। पंचम वखाया इक्क दरबार, पंचम एका हुक्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आप आपणी कल वरताया। सो पुरख निरँजण हरि पुरख निरँजण पाया, आदि निरँजण वज्जी वधाईआ। अबिनाशी करता मंगल गाया, आप आपणा गीत अल्हाईआ। साचा बंक आप सुहाया, घर साचा सिफ्त सालाहीआ। शाहो भूप इक्क धराया, शाह सुल्ताना वेख वखाईआ। पंचम मुख मुख सालाहया, पंचम देवे आप वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राणा आप बणाईआ। साचा राणा हरि सुल्तान, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। पंचम पंच कर परवान, पंचम पंच प्रधान आप बणांयदा। पंचम देवे सच निशान, पंचम ताज मुख सालांहयदा। पंचम जाणे इक्क ज्ञान, पंचम इक्क रूप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा भूप, हरि साचा आप अख्वांयदा। पंच मुख पंच निशाना, हरि साचे सच उपाया। निरगुण बण
❋
❋
बण राज राजाना, राजन राज आप अख्वाया। सति सन्तोखी बध्धा गानां, सति सति अपणा सगन मनाया। गति मित जाणे आप भगवाना, भगवन आपणी खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम ताज सोभावन्त, आप सुहाए श्री भगवन्त, आदि अन्त आप सुहाया। पंचम ताज कर त्यार, पंचम मुख मुख सालाहीआ। तख्त निवासी बैठ तख्त सरकार, निरगुण आपणे सीस टिकाईआ। सचखण्ड निवासी आप परवरदिगार, जल्वा जल्वा विच तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मुख सच्चा ताज, आप रखाए सीस ग़रीब निवाज़, दूसर होर ना कोए वड्याईआ। सीस रक्ख ताज निरँकार, निरगुण सच्ची खेल खिलांयदा। दूजी बन्न्हे्ह साची धार, श्री भगवान सेव लगांयदा। पारब्रह्म करे ख़बरदार, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। सति सरूपी सति वरतार, घर साचे आप वरतांयदा। निरगुण जोत होए उज्यार, आप आपणा रंग वटांयदा। सुते प्रकाश कर निरँकार, निराकार खेल खिलांयदा। लाल गुलाला रंग चाढ़, कंचन आपणा रूप वटांयदा। सूहा वेस हरि आप सरकार, चिट्टी धार मेल मिलांयदा। पीला मेल अगम्म अपार, नीला नीली धार पार करांयदा। काला वेस करे अनेक अनक कल कल विचार, आप आपणी कल वरतांयदा। एका जोत खेल न्यार, घर घर विच आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती इक्क झमकार, आपे वेखे खोल्ह आपणी अक्ख, आपणा नैण आप खुल्हांयदा। एका जोती साची धार, सत्त सत्त रंग समाईआ। सचखण्ड दुआरे कर उज्यार, थिर घर साचे दए बहाईआ। थिर घर साचे आपे वाड़, आपणा कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहीआ। सचखण्ड दुआरे कर उज्यार, थिर घर साचे दए बहाईआ। ना कोई पुरख ना दिसे नार, निरगुण खेल करे बेपरवाहीआ। सोलां करे ना कोई शंगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। एका जोती सत्त रंग, सति सतिवादी आप वटांयदा। आपे लाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वांयदा। आप वखाए आपणा इष्ट इष्ट विच वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे घर, घर साचा आप वखांयदा। साचे घर खेल अपार, साची जोत जोत रुशनाईआ। रंगे रंग निरगुण निरगुण धार, एका रंग चढ़ाईआ। वण्डे वण्ड सच्ची सरकार, वण्डणहारा दिस ना आईआ। एकँकारा खेल अपार, निराधार सच्ची सरकार, शाहो भूप आप अख्वाईआ। साचे तख्त बैठ करे विचार, साचे हथ्थ सच्ची वड्याईआ। आदि जुगादी हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उच्चा मन्दिर हो उज्यार, सचखण्ड वसे वसणहार आप अख्वाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख अबिनाशी सर्ब घट वासी आपणा मार्ग आपे दस्से, दूसर मार्ग कोई ना लाईआ। साचे मन्दिर आपे वसे, थिर घर साचा आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
जोत धर, सच महल्ला सच पसारा, करे कराए हरि करतारा, सच सिँघासण खेल अपारा, पंचम ताज सीस दस्तारा, सति पुरख निरँजण आप सज़ाईआ। पुरख निरँजण साजण साजया, सुहाए साचा घर। पुरख अबिनाशी ग़रीब निवाजया, आपे देवणहारा वर। आपे रक्खे सीस ताजया, आपे दर दरवेश बणे दर। आपे रचया आपणा काजया, आपे घाड़न ल्ए घड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि। साचा हरि हरि सुल्ताना, हरि सज्जण बेपरवाह अख्वांयदा। पंचम ताज ताज महाना, तख्त निवासी सीस टिकांयदा। छेवें घर घर फ़रमाना, दर दर आप समझांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण गुण निधाना, आपणा गुण आप वखांयदा। सत्त रंग निशाना दो जहानां, हरि भगवाना आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्डण आप वण्डांयदा। सत्त रंग निशाना देवे चाढ़, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धार, हार जित ना कोए वखाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, दूती दुश्मण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण खेल करे हरि, हरि की गति ना कोए जणाईआ। सत्त रंग निशाना सच दुआरे, हरि साचा सच चढ़ांयदा। सो पुरख निरँजण कर विचारे, हरि पुरख निरँजण आख सुणांयदा। एकँकारे तेरी कारे, कार करता आप कमांयदा। आदि निरँजण हो उज्यारे, जोती जोत डगमगांयदा। अबिनाशी करता पावे सारे, लै अवतारे खेल खिलांयदा। पारब्रह्म भेव न्यारे, आप आपणी कल वरतांयदा। साचे मन्दिर अस्थिल बैठ चुबारे, आप आपणा मता पकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। साचा मता हरि पकाया, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। सत्त रंग निशाना इक्क चढ़ाया, आदि जुगादि झुलाईआ। पंचम मुख ताज पहनाया, पंचम देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणे विच रखाईआ। आपणी इच्छया आपणे अंदर धर, आपे बाहर कढांयदा। आपे देवणहारा वर, वर दाता नाउँ रखांयदा। आपे आपणी किरपा कर, कर किरपा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार बंधांयदा। किरपा कर श्री भगवान, आपणी इच्छया पूर कराईआ। करे खेल वाली दो जहान, दो दो धार आप चलाईआ। आपे निरगुण नूर महान, आपे आदि आदि वड्याईआ। आपे शक्ति होए प्रधान, आप आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे घर आपणी रचना वेख वखाईआ। घर विच घर रचन रचाया, रच रचना वेख वखाईआ। साचे मन्दिर हो उज्यार आप आपणा रंग रंगाया, हरि साचा मेल मिलाईआ। नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया, इक्क इकांता खेल खलाईआ। दिवस राता ना खेल खलाया, दाई दाया ना सेव कमाईआ। जोती जाता आप हरि जाया, जागरत जोत इक्क
❋
❋
जणाईआ। आपणा नूर नूर दरसाया, नूर नुराना नूरो नूर डगमगाईआ। आप आपणा वेला वक्त सुहाया, थित वार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बीज बजाईआ। बोया बीज आपणे खेत्र, आपे हल चलांयदा। आपे वेखे आपणे नेत्र, आपणी दृष्टी आप खुल्हांयदा। आपे रुत्त जाणे आपणी बसन्त बसन्ती चेत्र, आपे मेल मिलांयदा। आपे करे साचा हेतड़, नित नवित आपणी धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा पड़दा लांहयदा। हरि पड़दा आप चुकाया, आप आपणी किरपा धार। सचखण्ड दुआर सच वसाया, निरँकार निरँकार निराकार। जोती जोत मेल मिलाया, घर घर विच भरया भण्डार। घर घर विच कर रुशनाया, घर घर होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बणया नारी कन्त भतार। नारी कन्त बणया हरि हरि, हरि सच्चा बेपरवाहया। आपणी जोत आपणे अंदर धर धर, आप आपणा मेल मिलाया। आपणे मन्दिर आपे खड़ खड़, आप आपणा दरस दिखाया। आपणे पौड़े आपे चढ़ चढ़, आप आपणा कुण्डा लाहया। आप आपणा नूर आपे धर धर, आप आपणा अंग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण आपणा लेखा दए समझाया। सो पुरख निरँजण इच्छया धार, आपणी खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण कर प्यार, आपणी गोद बहांयदा। एकँकारा अंदर देवे वाड़, अन्तर आपणा बीज बजांयदा। आदि निरँजण निरगुण जोत कर त्यार, आप आपणा मेल मिलांयदा। अबिनाशी करता आपे अंदर आपे बाहर, रसीआ भोगी आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति संजोगी आपणा नाउँ धरांयदा। सचखण्ड दुआरे भोगे भोग, भस्मड़ आपणा रूप वटाया। एका एक निरगुण जोत, आप आपणा खेल खिलाया। ना कोई किला ना कोई कोट, ना कोई दर सहाया। ना कोई नगारा ना कोई चोट, ताल तलवाड़ा ना कोई वजाया। किसे रक्खे ना कोई ओट, आप आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, करता पुरख आपणा नाउँ धराया। करता पुरख नाउँ रक्ख, आप आपणी कल वरतांयदा। सचखण्ड दुआरे हो प्रतक्ख, निरगुण निरगुण रूप वटांयदा। साचे मन्दिर आपे वस, आप आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी सोभा पाया। सति पुरख निरँजण धरया भेस, हरि पुरख निरँजण आप वटांयदा। एकँकारा तेरे लिखे लेख, आदि निरँजण नाल रलांयदा। श्री भगवान करे आदेस, देस आपणा आप सुहांयदा। अबिनाशी करता नर नरेश, आपणी अल्फी आप हंढांयदा। पारब्रह्म आप आपणा रिहा वेख, शाहो भूप सचखण्ड साचे आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप
❋
❋
करांयदा। एका वसया सचखण्ड निरँकारा, आप आपणी जोत जगाया। इक्क सुहाए सच दुआरा, साचा तख्त सुहाया। शाहो भूप सच्ची सरकारा, सचखण्ड आपणा आसण लाया। सत्त रंग निशाना कर त्यारा, दो जहानां आप चढ़ाया। सति पुरख निरँजण साची धारा, धुर दी धार आप सुहाया। सति पुरख निरँजण बोल जैकारा, एका आपणी अलक्ख जगाया। थिर घर वसया वसणहारा, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताया। सति दुआरा खोल्हया, खोलणहार आप निरँकार। आपणा वज़ूद निरगुण निरगुण आपे तोलया, तोलणहारा बोले एका धार। आदि जुगादि रहे अडोलया, ना डोले डोलणहार। सचखण्ड निवासी सच दुआरा एका खोल्हया, अतोट अतुट रक्खे भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल अपार। आदि जुगादी एका हरि सच्चा पातशाह, साचे तख्त होए तुठया। धुरदरगाही इक्क मलाह, जुगा जुगन्तर कदे ना रुट्ठया। देवणहारा सच सलाह, लुकया बैठा एका गुट्ठया। सचखण्ड दुआरे मुख छुपा, किसे कोलों जावे ना कदे लुट्टया। ठग्ग चोर ना ल्ए चुरा, हरि का चोग ना कदे नखुटया। भण्डारा आपणा रिहा वरता, पुरख अबिनाशी बूटा कदे ना जावे पुट्टया। लक्ख चुरासी रिहा लगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा आदि आपे समझा। आदि पुरख आप उपाया, आपणी दया कमाईआ। आपणी वण्ड रिहा वण्डाया, आप आपणी सेव लगाईआ। सच दुआरा आप उपजाया, वस्त अतोट अतुट झोली पाईआ। आपणी लज्जया आप रखाया, आपे देदां रहे वधाईआ। आपणा मन्दिर आप सुहाया, आपणी जोत कर रुशनाईआ। आपणा मंगल आपे गाया, सुर ताल ना कोई वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर एकँकार, करे खेल अगम्म अपार, पारब्रह्म आपणी कल वरताईआ। कुलवन्ता काल दयाल, आपणी कल वरतांयदा। सर सरोवर इक्क उछाल, पुरख अबिनाशी आप लगांयदा। आपणी करे आप संभाल, आप आपणा वेख वखांयदा। आपणा तोड़ आप जंजाल, आप आपणी चाल वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर बंक इक्क सुहांयदा। घर बंक हरि सुहावणा, सुहाए हरि करतार। पुरख अबिनाशी भेव खुलावना, घर मन्दिर बैठ सच्ची सरकार। एका सुत सुत उपजावना, अबिनाशी अचुत्त खेल अपार। पंज तत्त ना तत्त बणावना, रक्त बूंद ना कोई प्यार। ब्रह्म जोत ना कोए जगावना, मन मति ना दए अधार। काया बंक ना कोई वसावना, करे खेल अगम्म अपार। आप आपणी गोद धरावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर देवणहार। सो पुरख निरँजण वर घर पाया, वड दाता बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण ख़ुशी मनाया, घर वज्जदी रहे वधाईआ। एकँकारा गावण आया, आप आपणा रूप वटाईआ। जोत निरँजण
❋
❋
कर रुशनाया, आदि निरँजण खेल खिलाईआ। श्री भगवान बणे मलाहया, आपणा बेड़ा रिहा चलाईआ। अबिनाशी करता चप्पू लाया, आप आपणा बल धराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सलाहया, घर साचे सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण वस्त अमोल, आपणी आप जणांयदा। हरि पुरख निरँजण तोले तोल, एका कंडा हथ्थ रखांयदा। एकँकारा धारन बोल, सच जैकारा एका लांयदा। आदि निरँजण मन्दिर खोल्ह, आपणे अंदर आप टिकांयदा। अबिनाशी करता जाए मौल, मौला आपणा नाउँ रखांयदा। श्री भगवान पूरा करे कौल, कीता कौल आप निभांयदा। पारब्रह्म ना कोई रूप साँवल सौल, अलक्ख अभेद ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणांयदा। सो पुरख निरँजण सच प्यार, हरि पुरख निरँजण नाल करांयदा। एकँकारा साची सेज कर त्यार, घर साचे आप सुहांयदा। आदि निरँजण फिरे चारों तरफ़ एका वार, चारों कुंट फेरा पांयदा। अबिनाशी करता अंदरे अंदर भुंच भण्डार, सच भण्डार आप वरतांयदा। श्री भगवान आए बाहर, आप आपणी कल वरतांयदा। पारब्रह्म हो उज्यार, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत समांयदा। जोत उजाला हरि गोपाला, जोती जोत करी रुशनाईआ । पुरख अबिनाशी दीन दयाला, दया निध वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड वसाए सच्ची धर्मसाला, थिर घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। निरगुण रूप श्री भगवाना, आपणी खेल खिलांयदा। निरगुण मात पित बणे बाल निधाना, बाली बाला आप अख्वांयदा। निरगुण विष्नूं बण अञ्याणा, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा साचा माणा, आप आपणा माण रखांयदा। आपे वसया निराकार, निरगुण नूर नूर उपाया। आप आपणा भर भण्डार, आपे दए वरताया। आपे अन्तिम करे प्यार, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण विच टिकाया। आपे अंदर हरि करतार, आपे कल वरतांयदा। आपे अमृत भर भण्डार, नाभी आप उलटांयदा। आपे नूर कर उज्यार, आपे बाहर वखांयदा। आपे पारब्रह्म पावे सार, ब्रह्म आपणा आप उपांयदा। आपे फुल खिड़ी गुलज़ार, आपे पंखड़ीआं मुख खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, पारब्रह्म वेख वखांयदा। करे कम्म सच्ची सरकार, नेहकर्मी कर्म कमांयदा। मानस जन्म आपणे हथ्थ वण्डे करतार, आपणा भाणा आप समझांयदा। वरन बरन ना कोए प्यार, साची सरन इक्क रखांयदा। चरन सरन सरन चरन इक्क सरकार, सच्ची सरन इक्क वखांयदा। तरनी तरन तारनहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगांयदा। ब्रह्मा
❋
❋
वेता पारब्रह्म, ब्रह्म ब्रह्म करी कुड़माईआ। विष्नूं अंदर आपे जम्म, आप आपणा रूप वटाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे खेल खिलाईआ। आपे शंकर चाढ़े चन्न, धूंआँधार आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे विच्चों बाहर कढाया। ब्रह्मा विष्न कर त्यार, हरि आपणा खेल खिलाया। दरगह साची सच दरबार, तख्त निवासी हुक्म सुणाया। शब्द अनादी धुर जैकार, अनादी नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार एका अक्खर आप पढ़ाया। एका वार एका अक्खर आप पढ़ाए, पारब्रह्म ब्रह्म समझांयदा। विष्नूं तेरा लेखा प्रभ आपणे हथ्थ रखाए, तेरी सेवा आप कमांयदा। शंकर तेरा जोर तेरा बल धराए, तेरा तेरी झोली पांयदा। तिन्ना विचोला आप रघुराय, त्रै त्रै साचा वेस वटांयदा। आपणी वस्त दए वरताए, त्रैगुण तत्त उपजांयदा। रजो तमो सतो अंग लगाए, आप आपणी कल वखांयदा। तिन्ना त्रै त्रै रंग चढ़ाए, रंगणहारा रंग रंगांयदा। सूरा सरबंग आप अख्वाए, आपणा अंग ना भंग करांयदा। सति सरूप सर्ब समाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वरतांयदा। साची रचना रच करतार, त्रैगुण त्रै त्रै मेल मिलाया। एका हुक्म धुर दरबार, धुर फ़रमाणा आप जणाया। शब्दी शब्द शब्द जैकार, शब्द गुर आप वखाया। शब्द नूर नूर उज्यार, शब्द शब्द प्रकाश वखाया। शब्द लोआं पुरीआं ल्ए उसार, शब्द ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणाया। शब्द सूरज चन्न करे उज्यार, मंडल मंडप वेख वखाया। शब्द वणज शब्द वापार, शब्द हट्टो हट्ट विकाया। शब्द महल्ल शब्द अटार, शब्द साची सेज हंढाया। शब्द नारी शब्द कन्त भतार, शब्द अंगी अंगीकार कराया। शब्द सुत होए दुलार, शब्द गोदी गोद सुहाया। शब्द जोद्धा सूरबीर बलकार, शब्द खड़ग खण्डा तेज़ चमकाया। शब्द गुर पीर होए अवतार, शब्द साध सन्त रूप वटाया। शब्द विष्नूं भरे भण्डार, साची वस्त झोली पाया। शब्द ब्रह्मा करे प्यार, आपणा लेखा आप समझाया। शब्द विष्नूं करे शंगार, सच अल्फी इक्क रखाया। शब्द अंदर आप निरँकार, दूसर हट्ट ना कोई वखाया। शब्दी शब्द करे परउपकार, उपकार आपणा इक्क कमाया। शब्द जित शब्द हार, शब्द झण्डा इक्क लहराया। शब्द खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड होए उज्यार, लोक परलोक होए सहाया। शब्द करे खण्ड खण्ड शब्द नार दुहागण रंड, शब्द साचा कन्त हंढाया। शब्द भेख शब्द पखण्ड, शब्द सच सच दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर आप समझाया। एका शब्द साची वस्त अनमोल, विष्नूं हरि समझांयदा। आपे तेरा तोले तोल, हरि शब्दी खण्डा हथ्थ उठांयदा। शंकर तेरा तैनूं रक्खे अडोल, तेरी धारन आप चलांयदा। शब्द अगम्मी वसे कोल, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द इक्क समझांयदा। साचा शब्द हरि निरँकार,
❋
❋
विष्नूं आप दरसाया। शब्द वसे सचखण्ड दुआर, एका गूंज गूंज विच टिकाया। शब्द सुणाए एका धार, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाया। विष्नूं चारे कुंट करे विचार, हरि का शब्द दिस ना आया। दोए जोड़ करे निमस्कार, पुरख अबिनाशी तेरी दासी सेव कमाया। सेवक बण सेवादार, चरन धूढ़ी मस्तक खाक रमाया। तेरी वस्त मेरा आधार, मेरा आधार तेरी सहाया। तूं पिता हउँ सुत दुलार, क्यों बैठा मुख छुपाया। हउँ भिक्खक मंगे बण भिखार, विष्नूं अग्गे झोली डाहया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, शब्द अगम्मी हुक्म सुणाया। विष्नूं वंसी कर उज्यार, तेरा मेरा रूप वटाया। मेरा हुक्म तेरी निमस्कार, मेरे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाया। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि साचा आप समझांयदा। पहलां बणाया तेरा मकान, आपणा आसण विच लगांयदा। दूसर ना दिसे कोई निशान, रूप रंग ना कोए वखांयदा। ना कोई सखी ना कोई काहन, ना कोई नारी कन्त हंढांयदा। किसे हट्ट ना दिसे दुकान, ना कोई वणज वणजारा वणज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। विष्नूं सुणया धुर फ़रमाण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं शाह पातशाह सच सुल्तान, शहनशाह वड्डी वड्याईआ। हउँ दर दरवेशा बणे दरबान, तेरी अल्फी गल विच पाईआ। तेरा मन्दिर इक्क मकान, तूं वसे बेपरवाहीआ। हउँ मंगण आए दान, दाता दानी एका भिच्छया झोली पाईआ। तूं मेरा जाणी जाण, मैं तेरी अंस अख्वाईआ। तूं मेरा निगहवान, मैं तेरी ओट तकाईआ। तूं मेरा सच निशान, हउँ मंगां सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका विष्नूं दए समझाईआ। विष्नूं तैनूं आदि उपाया, तेरा पिता आप निरँकार। तेरा बूटा आप लगाया, माली बणया सिरजनहार। साचा अमृत आप चवाया, आपणी बरखे निझर धार। करोड़ छिआनवे मेघ ना कोए वखाया, ना कोई सेवा करे सेवादार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खोल्हे भेव आप निरँकार। विष्नूं तेरा माण रखावणा, हरि साचे सच जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा मुख ना किसे दिसावणा, चार चार जुग चौकड़ी गेड़ा दए गिड़ाईआ। तेरा भण्डारा आप वरतावणा, तेरी वस्त हथ्थ रक्खी रघुराईआ। तेरा अन्तिम खेल खिलावणा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अन्त तेरा चोला आप वटावणा, काया चोली भेव ना राईआ। तेरा गोला हरि अख्वावणा, तेरा तोला बणे सहाईआ। तेरा डोला आपणे कंध उठावणा, होए कहार सच्चा शहनशाहीआ। तेरा मुख ना किसे वखावणा, घूँगट एका ल्ए कढ्ढाईआ। आपणा पड़दा आप उठावणा, आपणी नार आपणे अंग लगाईआ। दूसर हथ्थ ना किसे लगावणा, लोकमात तेरी कोए ना करी कुड़माईआ। तेरी जोत आपणे विच टिकावणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। वरन गोत विच ना आवणा, कोटन कोटि जन्म दए भवाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, एका अक्खर दए समझाईआ। विष्नूं सुणया सच संदेश, पुरख अबिनाशी आप सुणाया। निउँ निउँ करे चरन कँवल अदेश, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाया। कवण रूप मिले नर नरेश, तेरा भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, निरगुण रूप दए दरसाया। विष्नूं हरि सुणांयदा, उठ सुत बाल नादान। तेरा नेत्र इक्क खुल्हांयदा, सचखण्ड वेख सच्चा मकान। पुरख अबिनाशी आसण लांयदा, सत्त रंग झुलाए इक्क निशान। पंचम मुख सीस ताज टिकांयदा, निरगुण जोत श्री भगवान। तेरा वेला अन्तिम सुहांयदा, लोकमात करे खेल महान। जोती जामा रूप वटांयदा, तेरा लेखा चुकाए आण। निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा, खेले खेल खेलणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची भिच्छया झोली पांयदा। विष्नूं वेला अन्तिम आवणा, हरि साचा दए समझाईआ। आप आपणा रूप वटावणा, आप आपणा खेल खिलाईआ। तेरा नाम वडियावणा, आप आपणी कर कुड़माईआ। निरगुण तेरा मेल मिलावणा, निरगुण वज्जदी रहे वधाईआ। साची सेजा आप सुहावणा, सुंञी सेज सर्ब वखाईआ। निरगुण निरगुण मेल मिलावणा, नौ नौ चार लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे तख्त सुहाईआ। साचा सगन बन्न्हे डोर, हरि साचे सच कमाया। आप आपणे नाल ल्ए तोर, आप आपणे भाणे विच रखाया। जुग जुग चलण ना देवे दिसे दा ज़ोरू ज़ोर, बल बावन आपणी खेल खिलाया। हरि बिन अवर ना दिसे कोई होर, रूप अनूप ना कोई वटाया। लेखा जाणे अन्ध घोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाया। विष्नूं लेखा जाणया, हरि सच्चे शहनशाह। तेरा हुक्म धुर फरमाणया, मेरा बणे जगत मलाह। तूं साहिब सच्चा राणया, तूं सिफ्ती सिफ्त सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे आपणा नाँ। विष्नूं मंगे नाम दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी कर कल्याण, तेरी कल वड्डी वड्याईआ। कवण रूप तेरा ध्यान, निरगुण निरगुण ल्ए मिलाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा देवे आप ब्यान, दूसर कोई ना गवाह रखाईआ। सो रूप श्री भगवान, हँ तेरी करे कुड़माईआ। तूं अंस मेरा निशान, सरबंस तेरा ल्ए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधाईआ। विष्नूं सोहँ गाया, पाया हरि भगवान। दूसर कोए नज़र ना आया, एका दस्सया सच निशान। घर मन्दिर इक्क दिसाया, उच्च अटल मकान। गीत गोबिन्द इक्क अल्हाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया जाणी जाण। जाणी जाण पारब्रह्म, एका आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। ब्रह्म उपजाए आपणी धुन, धुन धुन विच समाईआ। आप बुझाए आपणा गुण, गुणवन्ता गुण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाईआ। ब्रह्मे हरि समझांयदा, पारब्रह्म हरि करतार। एका शब्दी शब्द अल्हांयदा, अलाही नूर आप निरँकार। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालांहयदा, सिफ्त सलाही परवरदिगार। उलफत आपणी आप करांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अल्फ कर उज्यार। शब्द उच्चारन कर भगवान, एका अक्खर आप पढ़ाया। एका बख्शे चरन ध्यान, दूसर सथ्थ ना कोई विछाया। बख्शणहारा दानी दान, दाता दानी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी विच रखाया। आपणी कल अंदर धार, धर्म दया आप कमाईआ। सूतक सूतक कर विचार, प्रसूतक वेख वखाईआ। दर घर साचे खेल अपार, हरि साचा आप कराईआ। उलटा रुख ना कोई विचार, एका मुख मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोहझ गोहझ दए खुल्हाईआ। गोहझ ज्ञान ध्यान प्रभ देवे ब्रह्म विचार, एका अक्खर नाम पढ़ाया। चेतन्न चित हरि निरँकार, साचा गेड़ा आप वखाया। गेड़ा गेड़े गेड़णहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए करनेहार। एका गेड़ा शब्द नाद, नाद अनादी आप वजाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म वखाए ब्रह्मादि, ब्रह्म ब्रह्म वज्जी वधाईआ। रूप वखाए आदि जुगादि, आदि अन्त बेपरवाहीआ। एका नारी मिले कन्त सुहाग, सुहागी कन्त इक्क अख्वाईआ। एका नेत्र खोल्हे जाग, नैणां एका रूप दरसाईआ। एका घर लाए भाग, श्री भगवान आपणी दया कमाईआ। एका इक्क उपजाए वैराग, वैरागी आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त अंदर धर, धर धर वेख वखाईआ। अंदर धरया धाम अपारा, नूरो नूर नूर उज्यारया। पुरख अबिनाशी भरया सच भण्डारा, कराए वणज वणज वणजारया। आपे बणे हरि वरतारा, वरतावणहार अगम्म अपारया। लेखा जाणे लिखणहारा, लेखा लिख ना पावे कोई सारया। चारे वेदां खोल्ह किवाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप लगाए एका नाअरया। आपणा नाअरा सच जैकार, ओअँ रूप आप लगाया। सोहँ रूप साची धार, ब्रह्म पारब्रह्म चलाया। दोइम रंग रंगे सच्ची सरकार, घर साचे रंग चढ़ाया। शब्द मृदंग वज्जे सच्ची धुन्कार, नाद अनादी आप सुणाया। बोध अगाधी शब्द जैकार, भेव अभेदा आप सुणाया । चारे वेदां बण लिखार, चारे खाणी मेल मिलाया । चारे बाणी कर प्यार, चारे जुग गेड़ गिड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। ब्रह्मे मिल्या सच दरबार, हरि साचे तख्त सुहाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, आप आपणा रूप दरसाया। निउँ निउँ करे निमस्कार, नेत्र नैण नैण शर्माया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताया। ब्रह्मा नैण नीर वरोले, नेत्र नैण ना धीर धराईआ । पुरख अबिनाशी तख्त निवासी बैठा अडोल ना बोले, शब्दी शब्द जणाईआ।
❋
❋
आप सुणाए आपणे सोहले, गीत ज्ञान विच टिकाईआ। आपे वसया आपणे ओहले, आपणा पर्दा आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म ब्रह्म रक्खे सरनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म उपाया, घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। पुरी ब्रह्म वेख वखाया, चरनां आपणयां हेठ दबांयदा। उप्पर आपणा भार टिकाया, ब्रह्मा भार ना सीस उठांयदा। चारे मुख रौला पाया, चारों कुंट कूक सुणांयदा। निउँ निउँ सीस दए झुकाया, सच हदीस इक्क पढ़ांयदा। आप आपणा हुक्म चलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव चुकांयदा। भेव चुकाया हरि भगवन्त, ब्रह्मे ब्रह्म जणाया। तेरी बणाई आप बणत, तेरा रूप वटाया। तूं नारी हरि साचा कन्त, तेरी सेज हंढाया। तेरा लेखा आदि अन्त, हरि आपणे हथ्थ रखाया। तेरी महिमा नाम मंत, साचा मन्त्र सुणाया। हरि की महिमा सदा बेअन्त, तेरे मुख सलाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे घर वखाया। ब्रह्मे पाया हरि का भाओ, भेव अभेद मिटाया। निथावयां देवे साचा थाउँ, मंगन दर दरवाजे तेरे आया। पुरख अबिनाशी पकड़ी बांहों, हउँ सेवक सेव कमाया। तूंही पिता तूंही माउँ, हउँ बालक रूप रखाया। तेरा नाउँ हँस हउँ काउँ, हँस मुख चोग चुगाया। सदा देणी ठंडी छाउँ, सिर मेरे हथ्थ रखाया। मेरा नगर तेरा गाउँ, तेरा खेड़ा तूही दईं वसाया। तेरे चरनां बलि बलि जाओ, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दए बुझाया। ब्रह्मे दित्ती एका बूझ, पारब्रह्म समझांयदा। तेरा ब्रह्म ना कोई दूज, मेरी अंस अख्वांयदा। तेरी अंस मेरे चरन कँवलां जाए जूझ, चरन चरन कँवलां विच टिकांयदा। एका भेव रक्खे गूझ, तेरी झोली ना कोई पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। सुणया हुक्म ब्रह्म धार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। पुरख अबिनाशी तेरी धार, तेरे विच समाईआ। हउँ मूर्ख मुग्ध की जाणा गंवार, तूं बेअन्त बेपरवाहीआ। हउँ बालक मंगां बण भिखार, तूं समरथ दातार, देवणहार अख्वाईआ। हउँ मूर्ख लाउणा आपणी कार, सेवक सेवा ल्ए कमाईआ। तेरे दर बणया रहां भिखार, तेरी भिच्छया मोहे भाईआ। तेरा मंगदा रहां दुआर, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त हथ्थ अडोल, दस्तगीर बणया साचा माहीआ। दस्तगीर हरि आप सुणाया, शाह पातशाह नाउँ धरांयदा। ब्रह्मे सीर इक्क प्याया, अमृत आप चुआंयदा। सच जंजीर इक्क बंधाया, आपणा बन्धन आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखांयदा। लेखा ब्रह्मे ब्रह्म धार, पारब्रह्म जणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा रहे पसार, लोकमात वेख वखाया। लक्ख चुरासी तेरा करे जै जैकार, तेरा रंग रंगाया। अन्तिम अन्त प्रभ करया खेल आपणी वार, आप आपणी
❋
❋
कल वरताया। चारे वेद ना पावन सार, तेरी विद्या ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाया। सुणया भेव हरि भगवान, ब्रह्मा ख़ुशी मनांयदा। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। तेरा झुलाए आप निशान, जुगा जुगन्तर आप झुलांयदा। तूं मेहरबाना मेहरवान, मेहर आपणी इक्क रखांयदा। तेरा प्रेम निराला बाण, हउँ आपणे विच लगांयदा। तेरे चरन मेरा माण, निमाणया माण आप रखांयदा। तेरा हुक्म धुर फ़रमाण, तेरी आण सर्ब पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमांयदा। दया निध सहिज गुण पूरा, आपणी दया कमांयदा। ब्रह्मे तेरा अन्त करे पूरा, वक्त आपणे हथ्थ रखांयदा। लोकमात प्रगट होए हाज़र हज़ूरा, निरगुण आपणी खेल खिलांयदा। आपणा शब्द नाद वजाए तूरा, तुरीआ राग आप अल्हांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, कूड़ी क़िया आप मिटांयदा। तेरे मस्तक लाए आपणी धूढ़ा, तेरा लेखा लेखे पांयदा। करया कौल करे पूरा, भुल्ल कदे ना जांयदा। अबिनाशी करता सतिगुर सूरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। ब्रह्मे वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा दए जणाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, दिस किसे ना आईआ। विष्नूं आपणे अंग लगाउणा, तेरा लेखा दए मुकाईआ। तेरी जोत आपणे विच टिकाउणा, जोती जोत लऐ मिलाईआ। आपणा किला कोट फेर वसाउणा, तेरी पुरी ना कोई दरसाईआ। आपणा डंक आप वजाउणा, चारे वेद दए खपाईआ। साचा भेव किसे ना पाउणा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दए दुहाईआ। उच्ची कूक शब्द सुणाउणा, वाह वाह तेरी कुदरत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताईआ। ब्रह्मे सुणया ला कर कन्न, प्रभ तेरा भेव न्यारा। तेरे दर सोहे सूरज चन्न, कोटी कोटि करन निमस्कारा। हउँ जणया तूं बण के जननी जन, उपज्या सुत दुलारा। तूं बेड़ा दित्ता बन्न्ह, हउँ खड़ा अद्धविचकारा। तेरा हुक्म ल्या मन्न, दोए दोए जोड़ करां निमस्कारा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच प्यार। ब्रह्मे तेरा सच प्यार, हरि साचे अन्त कमावना। तेरा लहिणा देणा दए उतार, आप आपणा कर्ज़ा लाहवणा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, जोती जामा भेख वटावना। शाह सुल्ताना नाउँ धर पंचम मुख सीस रक्ख दस्तार, लोकमात वेख वखावणा। आपणी अंस कर उज्यार, साचा रथ फेर चलावणा। तेरी पुरी कर ख्वार, आपणा धाम आप वसावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा आपे करे पूरा कौल, भुल्ल कदे ना जावणा। लेखा जाणे धरती धरत धवल धौल, आकाश आकाशा वेख वखाईआ। आपे घट घट रिहा मौल, आप आपणी कल वरताईआ। आपे अमृत भरया नाभ कँवल, आपे भरया दए डुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, आपे शंकर धूंआँधार, रूप अनूप दरसाईआ। एका रूप सच्ची सरकार, जोती जोत जगांयदा। एका वसे उच्च मुनार, महल्ल अटल इक्क सुहांयदा। शंकर कर आप प्यार, आप आपणी अंस सुहांयदा। बाशक तशका कर त्यार, कंठ माला आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच त्रिसूल हथ्थ फड़ांयदा। शंकर मंगी चरन धूढ़ी, हरि साचा दया कमांयदा। एका रंगन चाढ़े गूढ़ी, इक्क भिबूत वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वरतांयदा। चरन धूढ़ी मिल्या दान, शंकर ख़ुशी मनाईआ। इक्क झुलाए सच निशान, आपणा बल धराईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या साचा काहन, नारी कन्त मेल मिलाईआ। वाह वाह वसया घर मकान, पीआ प्रीतम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर एका वस्त आप वरताईआ। शंकर मंगे वस्त अपार, पुरख अबिनाशी आप वरतांयदा। मेरा दरस नूर अपार, एका आपणी मंग वखांयदा। तेरी लग्गी रहे प्यास, नाता कोए ना तोड़ तुड़ांयदा। तेरे नैण मेरा शंगार, मेरा संग तेरी तोड़ निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा । रक्खया हथ्थ सिर हरि करतार, समरथ समरथ दया कमांयदा। पाए नथ्थ आप निरँकार, आपणी डोरी नाल बंधांयदा। ब्रह्मा विष्न कर प्यार, एका शंकर संग निभांयदा। थिर रहे ना कोई विच संसार, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। तिन्नां लोकां पावे सार, त्रैगुण तेरे नाल प्रनांयदा। तेरा तत्त करे विचार, आप आपणी रत्त वखांयदा। सच सच सच्ची सरकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेल मिलांयदा । शिव शंकर मंगी सच भिबूती, प्रभ चरन धूढ़ लगाया। पुरख अबिनाशी तेरी इक्क अहूती, जगत हवन तपाया। लक्ख चुरासी वेखां चारे कूटी, जो घड़या सो भन्न वखाया। तेरी भुल्ले ना कदे अकाल मूर्ति, मूर्त अकाल दया कमाया। तेरा वज्जदा रहे नाद तूरती, तूरत तुरीआ आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे आपणा वर, आपणा लेखा दए समझाया। शंकर तेरा साचा नाता, हरि साचा जोड़ जुड़ांयदा। तेरी गाए आपे गाथा, तेरा हुक्म सुणांयदा। तेरी धूढ़ लाए माथा, तेरा मस्तक आप चमकांयदा। जटा जूट तेरी हरि पूजा पाठा, तेरा साचा मट्ठ खुल्हांयदा। तेरे अंदर भरया एका बाटा, अक्खर लेख ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमांयदा। दयानिध गहर गुण सागर, शंकर एह समझाया। आपे वेखणहारा गागर, आप आपणा रूप वटाया। तेरा सिन्ध तेरा सागर, तेरी लहर लहर विच समाया। तेरा कर्म करे उजागर, नेहकर्मी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म सुणाया। शंकर सुण गोबिन्द गीत, हरि साचा आप सुणाईआ। आदि बंधाई तेरी रीत, तेरा भेव
❋
❋
दए खुल्हाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदुआला मट्ठ ना कोई वखाईआ। एका एक पतित पुनीत, पापी ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्नूं सुणया अन्तिम लेखा, लिख्या हरि भगवान। आप मेटे आपणा भरम भुलेखा, सतिवादी सति दिसे इक्क निशान। निरगुण रूप दरसाया मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसा, मूंड मुंडाए ना कोई जहान। भेव अभेद करे अवल्लड़ा वेसा, लेखा लिखे ना कोई महान। शंकर निउँ निउँ कर अदेसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा शब्द जणाई, हरि साचे सच जणाया। शंकर तेरी बणत बणाई, बनावणहारा आप अख्वाया। अन्तिम लहिणा देण चुकाई, नौ नौ चार पन्ध मुकाया। तेरा बंक आप सुहाई, आप आपणा खेल खिलाया। तेरी जोती जोत मिलाई, जोती जोत ल्ए समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाया। विष्नूं अन्तिम जाणया, हरि का खेल अपार। पुरख अबिनाशी तेरा सच्चा भाणया, हउँ मन्नां मन्नणहार। तूं दानी देवणहार दानया, हउँ भिक्खक मंगदे रहे भिखार। तेरा वेला वक्त ना किसे जाणया, कवण रूप होए उज्यार। हउँ गावां तेरा गाणया, लिव अन्तर कर प्यार। तेरी बसन्तर जगे दो जहानया, मन्त्र फिरे विच संसार। तेरा मन्त्र गुण निधानया, त्तत्व तत्त करे ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे लिखणहार। लेखा लिखणहार गोपाला, एका खेल खिलांयदा। शंकर तेरा तोड़ जंजाला, तेरी जोती जोत मिलांयदा। अन्त आदि होए रखवाला, आप आपणी सेव कमांयदा। आपणे गल पावे तेरी माला, मूंड मणके आप बणांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा इक्क सुणांयदा। सच संदेशा हरि मेहरवाना, ब्रह्मा विष्नूं शिव सुणाया। लक्ख चुरासी कर प्रधाना, जीव ईश मेल मिलाया। पंज तत्त तत्त मकाना, हरि हरिजन ब्रह्म मति विच टिकाया। बूंद रक्त इक्क निशाना, लोकमात इक्क वखाया। शब्द शब्दी धुर फ़रमाणा, घर घर विच आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर दए पढ़ाया। एका अक्खर सच पढ़ाई, पुरख अबिनाशी आप जणांयदा। ब्रह्मे विष्न शिव करी कुड़माई, तिन्नां मेला मेल मिलांयदा। साचे दर वज्जे वधाई, दर दुआर आप सुहांयदा। करे खेल बेपरवाही, बेपरवाह आपणी बणत बणांयदा। कल वरतंता गहर गम्भीर, भेव कोई ना पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवे धीर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। अमृत बख्शे ठांडा सीर, अवर हथ्थ किसे ना आंयदा। ब्रह्मण्ड खेले खेल अख़ीर, आपणा बेड़ा आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ी कार कमांयदा। तिन्ना शब्द इक्क हुलारा, हरि साचे आप सुणाया। लक्ख चुरासी
❋
❋
कर पसारा, लोकमात वेस वटाया। रवि ससि कर उज्यारा, सूरज चन्न मंडल मंडप आप सुहाया। ज़िमीं अस्माना लाए पौड़ा, आप आपणी कल वरताया। धरत धवल वेख वखाया, जल बिम्ब आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाया। साचा भेव हरि करतार, अभेद भेद खुल्हांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म आप उपाया, आप आपणी धार बंधांयदा। शंकर तेरी सेव कमाया, विष्नूं खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाहया, थिर घर बैठा वेख वखांयदा। सचखण्ड निवासी सच दुआरा इक्क सुहाया, जोती जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग चढ़ांयदा। चढ़या रंग त्रैगुण तत्त, हरि साचा आप चढ़ांयदा। आप आपणी उपजाए मति, ब्रह्म मति भेव खलांयदा। आपे बीजे आपणे वत्त, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे विष्न शिव आप समझाया। ब्रह्मे विष्न शिव शाह सुल्तान, हरि साचा आप समझांयदा। तिन्नां मेला आप जहान, दो जहानां वाली हरि करांयदा। लक्ख चुरासी कर प्रधान, सच निशान आप झुलांयदा। चारे जुग करे कल्यान, चारे वेदां आप पढ़ांयदा। साध सन्त देवे माण, गुर पीर अवतार आप उपांयदा। शब्द जणाए धुर फ़रमाण, नादी नाद सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव छुपांयदा। भेव छुपाउणा साहिब जन मीत, अभेद अभेद अख्वांयदा। चारे जुग बोध अगाध गाए गीत, गुर पीर अवतार आप आपणा राग अल्हांयदा। आपे बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आंयदा। सदा सुहेला वसे मन्दिर मसीत, सांतक आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग चलाए आपणी रीत, जुग चौकड़ी आप भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधांयदा। बन्न्हे धार लोकमात, त्रैगुण जोड़ जुड़ाया। पंज तत्त जगत करामात, कर्म कर्मी बन्धन पाया। अगम्म अगम्मड़ी अंदर धर सुगात, साचा संग रखाया। नौ दुआरे वेखे मार झात, वासना वासना विच टिकाया। आपे अंदर वेखे डूंग्घा खात, दर घर साचे डेरा लाया। आपे वेखे आपणा खात, आपणा लेखा आप जणाया। आपे विकाए आपणे हाट, दूसर हट्ट ना कोई वखाया। आपे खोल्हे चौदां हाट, चौदां तबकां वण्ड वण्डाया। आपे होए आत्म परमात्म सच्चा साक, सज्जण सैण नाउँ धराया। आपे ईश जीव होए पाकी पाक, जगदीसर जगदीस सेव कमाया। आपे अश्व शब्द घोड़े चढ़े मार पलाक, आपे आपणा आसण लाया। आपे बोध अगाध बोले शब्द भविख्त वाक, आपे खाणी बाणी ल्ए समझाया। आपे होए सभ तों आक, आपे निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए समझाया। ब्रह्मा विष्न शिव हरि समझाया, भुल्ल रहे ना राईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी आपणा गेड़ बणाया, गेड़ा गेड़ा दए गंवाईआ। जुग जुग आपणा पन्ध मुकाया, सतिजुग
❋
❋
त्रेता द्वापर कलिजुग दए गवाहीआ। जुग जुग रामा कृष्न बावन भेख वटाया, ईसा मूसा संग मुहम्मद दए सलाहीआ। जुग जुग नानक गोबिन्द भेख वटाया, पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग निरगुण रूप ना किसे दरसाया, निहकलंक ना नाउँ धराईआ। ब्रह्मे विष्न शिव पुरख अबिनाशी फड़ के आप उठाया, फड़ बांहों ल्ए मिलाईआ। मेरा हुक्म भुल्ल ना जाया, वेद शास्त्र सिमरत पुराण अञ्जील कुरान देण गवाहीआ। गुर पीर अवतार साध सन्त चार कुंट लोकमात जो उपजाया, अन्तिम आपणे विच मिलाईआ। उच्ची कूक ना कोए देवे दुहाया, हउँ भाणा देणा उलटाईआ। शाह पातशाह आप अख्वाया, विष्नूं तेरा संग निभाईआ। ब्रह्मे तेरा पन्ध दए मुकाया, तेरी पुरी आपणे चरनां हेठ दबाईआ। चार चौकड़ी नौ सौ चुरानवे जुग गेड़ा दए मुकाया, कोहलू चक्की चक्क आप भवाईआ। नानक निरगुण सेवादार बणके आया, उच्ची कूके दए दुहाईआ। छत्ती जुग भेव खुल्हाया, कोए हरि का भेव ना पाईआ। निरगुण आपे आप आपणा पड़दा पाया, ना सके कोई लाहीआ। सचखण्ड बैठा आपे आसण लाया, दो जहानां वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा लेखा दए जणाया, तेरा जन्म आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरा जन्म आपणे विच टिकाया, तेरा वरन ना कोई बणाईआ। करनी करता आप अख्वाया, करता पुरख सच्ची सरनाईआ। धरनी धरत धवल दए वड्याआ, आकाश प्रकाश करे रुशनाईआ। रवि ससि सूरज चन्न चरनां हेठ ल्ए दबाया, आप आपणा भार टिकाईआ। निरगुण जोत करे रुशनाया, इक्क इकल्ला फेरी पाईआ। दूसर अग्गे ना सीस झुकाया, आप आपणा बल धराईआ। जो घड़े सो भन्न वखाया, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे देवे साचा वर, विष्न शिव अग्गे खड़, शंकर लेखा चुक्के सीस धड़, तन ख़ाकी ख़ाक ना कोई रमाईआ। तिन्नां सुणया हरि का हरि संदेश, त्रै चेले निउँ निउँ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी तेरे अग्गे चले ना कोई पेश, तेरा वेस अवल्लड़ा दिस ना आया। कोटन कोटि जन्म अजन्म धारे वेस, ब्रह्मा विष्न महेष तेरी सेवक सेव कमाया। तूं आदि जुगादी रहे हमेश, जुग जुग तेरी साची साया। हउँ भाणा तेरा ल्ए वेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक एक दए जणाया। अन्तिम भाणा हरि वखावना, करया कौल इकरार। पुरख अबिनाशी जामा पावणा, निरगुण नूर होए उज्यार। शब्द डंका इक्क वजावणा, शब्द अगम्मी एका तार। पंज तत्त ना कोई रखावणा, त्रैगुण वेस ना विच संसार। दीपक दीआ इक्क जगावणा, विष्नूं नूर उज्यार। ब्रह्म पारब्रह्म मिलावणा, पारब्रह्म करे प्यार। ब्रह्म तेरा रूप पारब्रह्म मिलावणा, पारब्रह्म करे प्यार। शंकर तेरा ठूठा आपणे हथ्थ रखावणा, निरगुण चारों कुंट बणे भिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल खेलणहार। विष्नूं शिव करन पुकार, शंकर
❋
❋
नाल रलाया। कवण रूप ल्ए अवतार, लोकमात होए रुशनाया। कवण जन ल्ए अधार, जन जननी लेखे लाया। कवण मन ल्ए संवार, मन मनका दए फिराया। कवण तन करे अधार, तन तन का भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप दए समझाया। अन्तिम अन्त खेल खिलावणा, भेव अभेद हथ्थ रखांयदा। निरगुण निरगुण जामा पावणा, निरगुण निरगुण वण्ड वण्डांयदा। विष्नूं तेरा संग निभावणा, सगला संग निभांयदा। शब्द गुर इक्क उपजावणा, गुर गुर मेल मिलांयदा। चार जुग आपणे हथ्थ रखावणा, सन्त साजन मेल मिलांयदा। भगतां भगती लेखे लावणा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमांयदा। चार जुग हरि करे ध्याना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुरमुख साचे चतुर सुघड़ मेल मिलाणा, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। गुरसिखां अन्तिम देवे इक्क दरबाना, एका रूप दरसाईआ। हरिभगतन देवे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। सन्तन हथ्थीं बन्न्हे गाना, साचा सगन आप कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग अन्तिम जुग लोकमात होए प्रधाना, निहकलंक नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे ल्ए उपजाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेला अन्तिम आउणा, अन्त अन्त खेल खिलांयदा। गुरमुख साचे शब्द जगाउणा, सतिगुर साचा आपणी दया कमांयदा। गुरमुख गुरमुख साचा बेड़ा उठाउणा, दिवस रैण सेव कमांयदा। एका एक मेल मिलाउणा, दूई द्वैती हरि गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगांयदा।
कलिजुग वेला अन्तिम आया, हरि साचा दया कमांयदा। चौथे जुग फेरा पाया, निहकलंका नाउँ रखांयदा। जुग जुग विछड़े मेल मिलाया, पूर्ब लहिणा मूल चुकांयदा। आप आपणा संग निभाया, सगला संग रखांयदा। राम कृष्ना रूप वटाया, राम रामा आप हो जांयदा। ईसा मूसा अंग लगाया, संग मुहम्मद जोत जगांयदा। नानक निरगुण नाउँ धराया, मन्त्र सतिनाम दृढ़ांयदा। गोबिन्द जोत आप जगाया, वाहिगुरू फतिह आप गजांयदा। निरगुण निरगुण खेल खिलाया, खेलणहारा दिस ना आंयदा। आपणी चौकड़ फेरा पाया, चौथे जुग मुख भवांयदा। गुरमुखां औकड़ कट्टण आया, आप आपणा भेट चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। कट्टण आया धुर दी फाँसी, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण कलीआं चोली पाई चुरासी, गुरसिख चुरासी विच कोई ना आईआ। प्रगट होया घनकपुर वासी, शाहो शबाशी नाउँ धराईआ। अंदर वड़ वड़ आपणे मन्दिर करे वासी, वास निवासा आप वखाईआ। भेव ना पायण
❋
❋
पंडत कासी, ज्ञानी ध्यानी दिस ना आईआ। हरिजन मानस जन्म करे रहिरासी, घर मंडल रास रचाईआ। सोहँ शब्द पवण स्वासी, सो पुरख निरँजण आप जपाईआ। जुग जुग करदा आया पूरन आसी, पूरन पतिपरमेश्वर नाउँ धराईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत होए प्रकाशी, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। जन भगतां बणया दासन दासी, सेवक सेवा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग खेले खेल बेपरवाहीआ। गुरसिखां फाँसी कट्टण आया, हरिजन बण जगत मलाह। स्वास स्वासी गुरसिखां दा नाम जपण आया, आपणा तन कर स्वाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा लेखा दए लिखा। हरिसंगत लेखा आप लिखावणा, लिखणहार आप अख्वाया। सम्मत सतारां हाढ़ सतारां दिवस वडियावणा, वड वड्डा वेख वखाया। सो पुरख निरँजण दर्शन पावणा, दरदीआं दर्द दए मिटाया। चौथे जुग हरिसंगत तेरी चरन धूढ़ी मस्तक तिलक आप लगावणा, तेरी लिलाट जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सवा रत्ती एका केसर जुग जुग आपणे हथ्थ रखाया। सवा रत्ती केसर जगत जलाल, लालो लाल रंग चढ़ांयदा। गुरसिख नेड़ ना आए काल, महांकाल सीस झुकांयदा। हरिजन मेला दीन दयाल, सतिगुर पूरा आप मिलांयदा। लक्ख चुरासी विचों भाल, आप आपणा तोल तुलांयदा। भाग लगाए काया माटी खाल, पंज तत्त काया वेख वखांयदा। जन्म जन्म घालन जो रहे घाल, कीती घाल लेखे लांयदा। सच सुहाए सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोई छुहांयदा। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़जाना इक्क वखांयदा। आपे बणया रहे कंगाल, गुरसिख आपणे शाह बणांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा साचा लेखा, लिखणहार दस दस्मेशा, दर घर साचे आप लिखांयदा। केसर सवा रत्ती, गुर गोबिन्द लोकमात वण्ड वण्डाईआ। गुरमुखां वा ना लग्गे तत्ती, अग्नी तपे सृष्ट सबाईआ। पुरख अबिनाशी देवे एका मती, एका ब्रह्म चार वरन जणाईआ। गुर चरन दुआरा साची हट्टी, दूसर हट्ट ना कोई वखाईआ। गुरमुख लाहा रहे खट्टी, मनमुख गूढ़ी नींद सवाईआ। कूड़ कुड़यारा जड़ रिहा पुट्टी, झूठा बूटा कोई रहिण ना पाईआ। सतिजुग साची पौह आपे फुट्टी, सतिगुर नूर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्न जुग दा साचा लेखा, राम भरत जिउँ आपे वेखा, शत्रुघन मेल मिलाईआ। भरत भारत भवन भय कर, भय भयानक खेल खिलांयदा। गुर गुर चरन सीस धर, धुर मस्तक टिक्का लांयदा। राम नाम एका हरि, हरि हरि रूप समांयदा। राज तिलक मिल्या सच्चे घर, पिता पूत ना कोई वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे कर, आपे हुक्म सुणांयदा। हुक्म सुणना सिँघ प्रगट, प्रगट हो
❋
❋
हरि जणाईआ। पुरख अबिनाशी वसणहारा घट घट, घट घट जोत करे रुशनाईआ। सवा रत्ती केसर लिआउणा झट्ट, पहली चेत जो मंग मंगाईआ। तिलक जोत लगाए ललाट, आपणी लिलाट गुरसिखां विच टिकाईआ। दूई द्वैती मिटे फट्ट, फट्टड़ गुरसिख कोई दिस ना आईआ। सतिगुर पूरा तोले आपणे तक्कड़, आपणा कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलक्ख लेखा फेर दए समझाईआ।
चौथे जुग खेल अपारा, चार वरनां आप करांयदा। निरगुण नर नरायण ल्ए अवतारा, नर हरि आपणा रूप वटांयदा। जुगा जुगन्तर वेखणहारा, जुग जुग आपणी कल वरतांयदा। सन्तन दए नाम हुलारा, राम नाम इक्क वड्यांअदा। भगतन मेला धुर दरबारा, हरि गिरधारा आप करांयदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। गुरसिख मेला विच संसारा, चेला गुर रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची वण्डन वण्ड वण्डांयदा। वण्डी वण्ड सतिगुर पूरे, साचा हिस्सा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग नाते दिसन कूड़े, कूड़ो कूड़ जगत वड्याईआ। मनमुख जीव माया ममता मूढ़े, हउमे हंगता घर हलकाईआ। गुरमुख विरले बख्शे चरन धूढ़े, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़े, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। काया रंगन रंग चढ़ाए गूढ़े, उतर कदे ना जाईआ। दर्शन पा उतरन सगल विसूरे, वख आत्म रहे ना राईआ। शब्द सरूपी देवे तत्त, रत्ती रत्त विच टिकांयदा। सति सन्तोखी धीरज जति, हठ तप आप सिखांयदा। एका बीज आत्म घत, फुल फुलवाड़ी मात महिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा बूटा मात लगांयदा। नौ जन्म मानुस मानुख, मन ममता विच भवाईआ। मात गर्भ आए उलटा रुक्ख, अग्न कुण्ड आप तपाईआ। दिवस रैण सुखणा सुख, नौ अठारां पन्ध मुकाईआ। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, मुख आपणा बाहर रखाईआ। दरस देवे जीओ अंदर लुक, बैठा पड़दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लेखा दए समझाईआ। नौ जन्म नौ वार, मानस मानस आप उपांयदा। आप आपणा दए आधार, आप आपणा नाम दृढ़ांयदा। आप आपणी किरपा धार, आप आपणा मेल मिलांयदा। नौ जन्म जप तप करे संसार, हठ मठ आप रखांयदा। तीर्थ तट करे ख्वार तट, तट किनारे आप फिरांयदा। गुर दर मन्दिर मट्ठ करे पुकार, शिवदुआले राह तकांयदा। जोत ज्वाला लट लट करे उज्यार, घर घर दीपक आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस धरांयदा। नौ जन्म लोकमात, मानस रूप वटाईआ। देवणहारा साची दात, साची वस्त झोली पाईआ। एका अक्खर वड करामात,
❋
❋
हरि हरि की करे पढ़ाईआ। उत्तम रक्खे गुरमुख ज़ात, वरन बरन ना कोई रखाईआ। इक्क रंग रंगाए दिवस रात, रैण अन्धेरी ना कोई वखाईआ। आपे वेखे मार झात, आप आपणा पड़दा लाहीआ। खोल्हणहारा बन्द ताक, बन्द किवाड़ आप तुड़ाईआ। पुच्छणहार उत्तम ज़ात, पुरख अबिनाशी इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए समझाईआ। पहला जन्म मानस पा, आपणी बूझ ना कोई रखांयदा। बाल जवानी ल्ए गंवा, हरि का नाम ना कोई ध्यांअदा। अन्तिम वेला राह तका, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, आप आपणा हथ्थ रखांयदा। मानस जन्म दए दवा, दूजी वार जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लेखा आप समझांयदा। दूजी वार मानस जोत, तन माटी आप महिकाईआ। आप बंधाए विच वरन गोत, ब्रह्म रूप ना कोई जणाईआ। तन ना लग्गे शब्द चोट, मन मनका ना कोई भवाईआ। वासना कढ्ढे ना कोई खोट, निरवैर ना कोई दरसाईआ। पुरख अकाल ना दिसे ओट, एका इष्ट ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ। वेला अन्तिम बिरध अवस्थ, जन्मी जन्म संवारदा। आप जणाए आपणा अस्त, आपे पैज संवारदा। लेखा जाणे कीट हस्त, खेले खेल सच सरकार दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए धुर दरबार दा। अन्त बुड़्हेपा सन्तन संग, हरिजन आप कराईआ। कर दरस ना कोई सके मंगे मंग, नेत्र नैण रहे शर्माईआ। मानस जन्म ना होए भंग, लेखा लेखे ल्ए लगाईआ। तीजे चोले चाढ़े रंग, मानस जन्म दए उपाईआ। आप फिराय तीर्थ तट जमना सुरस्ती गंग, चारों कुंट फेरा पाईआ। हरि का नाम ना लाए अंग, दुरमति मैल ना कोई धवाईआ। बण बण सन्त भिच्छया रिहा मंग, साची भिच्छया ना कोई वखाईआ। सृष्ट सबाई दर दरवाज़ा रिहा लँघ, आपणा कुण्डा ना कोई खुल्हाईआ। अन्त बुड़्हेपा आए पन्ध, जम की फाँसी ना कोई कटाईआ। साचे भगत मेल मिलाए करे विछोड़ा बन्दी बन्द, एका बन्दना दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे लेखा दए वखाईआ। चौथा जन्म लोकमात, मानस मनुख आप धराया। बिरध जवाना ना पुच्छे वात, वेला गया हथ्थ ना आया। हरि हरि नाउँ ना गाए गाथ, हिरदे हरि ना कोई वसाया। मन मति फिरे हाटो हाट, साचे हट्ट ना कोई विकाया। अन्तिम काया चोला जाए पाट, थिर कोई रहिण ना पाया। आत्म हिरदे रक्खे वास, हरि का नाम ना मात ध्याया। पुरख अबिनाशी कर प्रकाश, आपणी दया कमाया। पंचम जामा दए धरवास, पूत सपूता रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। पंचम जामा मात धर, धरत धवल सुहांयदा। जवानी अवस्था मिले वर, आप आपणा मुल पुआंयदा। सन्त साजन लभ्भे
❋
❋
घर घर, दर दर फेरी पांयदा। वक्त लँघाए डर डर, भय भयानक इक्क जणांयदा। हरि के पौड़े ना सके चढ़, डण्डा हथ्थ ना कोई फड़ांयदा। माया ममता बैठे अड़, दूसर भार ना कोई वण्डांयदा। काचे पत्तर जायण झड़, साचा फल ना कोई खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस धरांयदा। जवान अवस्था जोबन जवानी, जुग जुग हंढाईआ। हरि का नाम नाम निशानी, लभ्भदे फिरदे थाउँ थाँईंआ। तीर निशाना ना वज्जे कानी, तीर अणयाला ना कोई चलाईआ। अमृत हथ्थ ना आए ठंडा पाणी, सर सरोवर फेरी पाईआ। वेले अन्तिम गाए हरि की बाणी, अन्तिम हरि हरि लिव लाईआ। पुरख अबिनाशी जाण जाणी, जानणहार दया कमाईआ। छेवां जामा देवे दो जहानी, लोकमात कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत सवाणी ल्ए उठाईआ। सुरत सवाणी आप जगाए, आपणी दया कमांयदा। जोबन अवस्था रंग रंगाए, एका तत्त समझांयदा। जगत विद्या आप पढ़ाए, गुर गुरमुखां गिण गिण आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छेवां रूप आप दरसांयदा छेवां जामा छे छे धार, छे घर आप लगाईआ। जोबन जवानी पाए सार, मस्त मस्तानी रहे ना राईआ। लभ्भे हाणी विच संसार, सुरत सवाणी दए दुहाईआ। उच्ची कूके करे पुकार, चारों कुंट फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा आसा विच समाईआ। अन्तिम आसा प्रभ मिलण का चाउ, चाउ घनेरा इक्क रखांयदा। आदि जुगादी करे पसाओ, आप आपणा खेल खिलांयदा। वेखणहारा थाँईं थाउँ, थान थनंतर आप सुहांयदा। काया खेड़ा वेखे नगर गराउँ, आपणा भेव खुल्हांयदा। आपे मार्ग पाए फड़ फड़ बांहों, पार किनारा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति आपणा रूप वटांयदा। सत्तवां जामा लोकमात दे, एका मति समझांयदा। सतिगुर लग्गे साचा नेह, बिन सतिगुर कोए ना पार करांयदा। अमृत बरखे ना कोई मेंह, मेघ रूप ना कोई वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमांयदा। अठ्ठवें जामे सुरत प्यासी, आत्म अन्तर रही बिल्लाईआ। चार कुंट दहि दिशा फिरे बण बण दासी, कोई सन्त ल्ए मिलाईआ। कवण रूप निज घर करे वासी, स्वासी स्वास कवण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। अठ्ठवें जामे हरि बिल्लाए, सांतक सति सति ना कोई करांयदा। बाल जवानी बिरध अवस्था हरी गुण गाए, गुण गा गा सेव कमांयदा। अठ्ठे पहर एक लिव लाए, नेत्र नैण ना कोई खुल्हांयदा। विकार हँकार सर्ब गंवाए, प्यार अधार इक्क रखांयदा। कवण यार मेल मिलाए, सुंञी सेज कवण हंढांयदा। कवण नार कन्त रलाए, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। कवण नैण शंगार कराए, सोलां इच्छया पूर करांयदा। कवण कंगन तन पहनाए,
❋
❋
ठग्ग चोर यार कवण वखांयदा। कवण सुरत मिशराणी ल्ए मनाए, कवण ब्रह्मण रूप वटांयदा। कवण गंगा तीर्थ यात्रा ल्ए कराए, राम नाम कवण सुणांयदा। कवण अठ्ठां तत्तां लेखा दए मुकाए, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध समझांयदा। कवण मानस जन्म रास कराए, कवण जम की फाँसी फंद कटांयदा। कवण चौथे पद ल्ए मिलाए, चौथे घर कवण बहांयदा। कवण ब्रह्म नद वजाए, राग अनादी सुणांयदा। कवण साची हद्द टपाए, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। धुर दी वादी कवण रखाए, एका शब्द बोल सुणांयदा। पुरख अबिनाशी हरि रघुराय, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। सन्त साजण दए समझाए, भरम भुलेखा सर्ब कढांयदा। वेले अन्त हरि भगवन्त जो जन लिव अन्तर लाए, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौवां जामा फेर दवांयदा। नौवां जामा मानुस धार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। गुरसिख बणे विच संसार, सतिगुर पूरा ल्ए बणाईआ। पुरख अबिनाशी ल्ए अवतार, आप आपणा मेल मिलाईआ। सिर रक्ख हथ्थ समरथ करतार, पिछला लहिणा झोली पाईआ। चढ़े रथ सच्ची सरकार, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा जन्म दए समझाईआ। नौवें जामे जन्म रक्ख, सतिगुर सच्चे मेल मिलाया। जुगां जुगन्तर हो प्रतक्ख, गुरमुख साचे गोद बहाया। लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, नौ दुआरे ना कोई फिराया। करनहारा कक्खों लक्ख, लक्खों कक्ख दए बणाया। दरस दिखाए हो प्रतक्ख, जोती नूर नूर रुशनाया। कलिजुग विच्चों अन्तिम ल्ए रक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मानस जन्म ना होए भट्ठ, कलिजुग भठयाले ना कोई तमाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, पिछला लेखा आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई धूणी लाए फड़ फड़ काठ, अग्नी हवन ना कोई कराया। ना कोई जाए तीर्थ ताट, सर सरोवर ना कोई नहाया। ना कोई मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआला ना कोई वखाया। एका चरन दुआरे कर अकट्ठ, आप आपणे गले लगाया। गुरमख तेरा खोल्हया साचा हट्ट, सतिगुर वणजारा बण के आया। तेरी सेजा सुत्ता साचे पट, आप आपणा आसण लाया। तूं आपणी करवट आपे लई वट्ट, वेला अन्तिम दए दुहाया। बिन निहकलंक किसे ना मेटणा लग्गा फट, कोटन कोटि साध सन्त देण दुहाया। सावण रस हरि चरन रहे चट्ट, दिवस रैण इक्क ध्यान लगाया। गुरसिख तेरी नेड़े वाट, पिछला दूर दुराडा पन्ध मुकाया। अन्तिम उतरना आपणे घाट, अद्धविचकार ना कोई रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नौ नौ लेखा दए मुकाया। नौ जन्म दर चुक्या भार, नौ नौ चुरासी गेड़े आप भवाईआ। नौ चार वाष्ना कर ख्वार, नौ नौ करे हलकाईआ। नौ दुआरे रो रो ज़ार, नौ नौ दए दुहाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वार, पुरख अबिनाशी खेल खिलाईआ। हरिजन साचे ल्ए उभार, जिउँ बालक
❋
❋
माता गोद बिठाईआ। सालस बणे आप निरँकार, हक हकीकत दए वखाईआ। ख़ालस करे सर्ब संसार, चार वरन इक्क पढ़ाईआ। बालक बिरध ना करे विचार, जो जन जगत ना दए वड्याईआ। गुरमुख सज्जण कर प्यार, चरन धूढ़ी मजन इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन साचा तारया, गुरसिख गोबिन्द ज़ात। कर किरपा पार उतारया, वेले अन्तिम पुच्छी वात। झूठा खेल ना कोई खिलारया, जिउँ लिख्या लेख सुलखणी सच दवात। आपे आपा उत्तों वारया, कलिजुग मिटी अन्धेरी रात। गुरसिख तेरी पैज संवारया, अंदर बह बह रिहा झात। तेरा झूठा मन्दिर पाड़या, आप वखाया आपणा घाट। दिवस सुहाया सतारां हाढ़या, सतिगुर पूरा पुच्छे वात। गुरसिख साचे लाड़या, तेरी चढ़ी सच बरात। सचखण्ड दुआरे तेरी जोती माता तेरे उत्तों पाणी वारया, निरगुण बध्धा साचा नात। तेरी सुरत ना रहे कुँवारया, नाम मिले सोहँ सच्ची दात। तेरा वज्जदा रहे नगारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी वाट। गुरसिख सोहणे सज्जण, उठ मीत प्यारे मीत। कलिजुग काया भाण्डे भज्जण, ना दिसन देहुरे मसीत। शाह सुल्तान राज राजान घर तजण, सुहागी गाए ना कोई गीत। मक्का काअबा हाजी ना हजन, मुल्ला शेख़ ना दिसे मसीत। गुरसिख गुर चरन दुआरे बह बह सजण, लोकमात होए पतित पुनीत। मदिरा मास जो जन तजण, अन्तिम मिट्टी ना होए पलीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग रंगाए हस्त कीट। गुरसिख सच्चे दूल्हिआ, तेरी दूल्हन हरि निरँकार। तेरे गल अद्रिश फूलया, फुल फुलवाड़ी होई उज्यार। पुरख अबिनाशी चुकाए मूलया, बण मालण पाए हार। तेरी सूली होई सूलया, सतिगुर पूरे चुक्या भार। गुरसिख बूटा कदे ना हुल्लया, लोकमात खिड़ी गलज़ार। आए दर जो फिरे भुलया, दूजे घर ना कोई वापार। किसे अग्ग ना मिलणी चुलया, नारी कन्त ना करे प्यार। कलिजुग माया ममता अंदर रुलया, फल दिसे ना किसे डाल। गुरसिख तेरा सतिगुर पूरा पाए मुलया, कीमत करता दर विचार। लाल अनमुल्लड़ा कदे ना रुलया, लाल लालां विच करे शंगार। जो जन दर दर आए भुलया, चरन सरन करे निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख गुरसिख हरिजन हरिभगत कर किरपा जाए तार।
❋
❋