१८ हाढ़ २०१७ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
सचखण्ड निवासी हरि निरँकार, घर साचा सच सुहांयदा। पुरख अबिनाशी निराकार, निरवैर आपणा नाउँ धरांयदा। जोत प्रकाशी अगम्म अपार, खण्ड ब्रह्मण्ड सुहांयदा। सर्ब निवासी सिरजणहार, आदि अन्त वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर सच दुआरा आप सुहांयदा। सच दुआर सुहञ्जणा, परम पुरख करतार। जोत जगाए आदि निरँजणा, इक्क इकल्ला एकँकार। साचे मन्दिर बह बह सजणा, आप सुहाए बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे कराए साची कार। कार करदंड़ा पुरख अकाल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर खेल न्यार, खेलणहार आप खिलाईआ। लक्ख चुरासी फल वेखे डाल, पत्त डाल्ही फोल फोलाईआ। हट्ट विकाए काल दयाल, निरगुण निरगुण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना वेख वखाईआ। आपणी रचना लक्ख चुरासी वेखणहार, त्रै त्रै आपणी खेल खिलांयदा। निरगुण दीआ कर उज्यार, साचा मन्दिर आप सुहांयदा। कँवल नैण मीत मुरार, आप आपणी कल वरतांयदा। शब्द अगम्मी सच जैकार, धुर दरबारा आप सुणांयदा। घट घट अंदर कर पसार, आप आपणा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सगन आप मनांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, हरि साचा खेल खिलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा ला, साचा हुक्म जणांयदा। धुर फ़रमाणा इक्क सुणा, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। आपणा ताणा आप तणा, आपणा पेटा आप वखांयदा। साचा राणा बण धुर दरगाह, बेपरवाह आपणा नाउँ वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रतड़ा पारब्रह्म बेअन्त, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। लेखा लिखे जुगा जुगन्त, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लेखा दए समझाईआ। एका लेखा हरि समझाया, ब्रह्मा विष्न शिव उठांयदा। साची सेवा सेवादार कराया, भेव अभेदा आप खलांयदा। देवी देवा आप अख्वाया, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखांयदा। साची वस्त लाल गुलाल, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। दो जहानां बणे दलाल, दर घर साचे दए वड्याईआ । लेखा चुकाए काल महांकाल, दीन दयाल होए सहाईआ। वसाए धर्म सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। करे कराए सदा प्रितपाल, प्रितपालक आप हो जाईआ। आपणे फल लगाए डाल, ब्रह्मा विष्न शिव उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वस्त आपणे संग निभाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन ध्यान, चरन कँवल चित
❋
❋
लाया। पुरख अबिनाशी बख्शे दान, तेरा दान जीआं रिज़क सबाया । हउँ सखी मंगे बण बण काहन, कान्हा तेरा रूप समाया। हरि रक्खणा एका माण, माण निमाणयां गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार दए समझाया। साची धार हरि निरँकार, त्रै त्रै आप समझांयदा। मेरा रूप थिर दरबार, सचखण्ड दुआर वेस वटांयदा। अंस बंस खेल न्यार, पूत सपूता वेख वखांयदा। साचा सच दए हुलार, सच साची खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलांयदा। मेल मिलावणहार गोपाल, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। विष्नूं उठाया आपणा लाल, ब्रह्मे आपणी गोद सुहाईआ। शंकर बणया आप दलाल, सच विचोला बेपरवाहीआ। चरन प्रीत निभाए लग्गी निभे नाल नाल, साची जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रीत इक्क वखाईआ। साची रीती हरि निंरकार, आपणी आप चलांयदा। तिन्नां करे इक्क प्यार, दया नाथ दया कमांयदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, चरन कँवल बाहर कढांयदा। आपणा रस आपे कर त्यार, अमृत नाउँ रखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, निरगुण निरगुण आप खिलांयदा। विष्नूं फड़या निराकार, अकार अकार अकारा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। अमृत साचा सतिगुर साहिब सुल्तान, सचखण्ड दुआरे हथ्थ रखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल महान, तख्त निवासी आप करांयदा। विष्नूं शिव ब्रह्मा कर प्रधान, आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। साचा अमृत हरि भण्डार, पुरख अकाल भराया। विष्नूं करे सच प्यार, पूत सपूता गले लगाया। आपणी रत्त कढ्ढे बाहर, लाल रंगण रंग रंगाया। ब्रह्म तत्त कर त्यार, एका मति दए समझाया। साचा सति विच संसार, निरगुण धार बन्धन पाया। शंकर मेला सच दुआर, घट घट वासी आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रस आप चवाया। विष्नूं रत्त अमृत रस, हरि अमर अमर वखाया। पुरख अबिनाशी करया खेल हस्स हस्स, निरगुण आपणा रूप वटाया। पुरख अगम्मड़ा आपणा मार्ग साचा दस्स, साचा राह इक्क चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल गुलाला रंग चढ़ाया। एका अमृत हरि करतारा, साचा सच वखांयदा। दूजी विष्नूं रतड़ी धारा, रत्ती रत्त रंगांयदा। दोहां मेला अपर अपारा, पुरख करतार आप करांयदा। ना जल ना रत्त पसारा, दोहां मेल मिलांयदा। आपणा रंग आपे चाढ़ा, रंग रंगीला वेख वखांयदा। लहू मिझ ना दिसे गारा, हड्ड मास ना जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खलांयदा। अमृत रत्त तत्त कर त्यार, हरि साचे बणत बणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव बहाए उठाल, दे मति आप समझाईआ।
❋
❋
सचखण्ड निवासी वसे त्रै त्रैकाल, त्रैकाल दरसी भेव ना राईआ। आपणा रक्खे अग्गे इक्क सवाल, सवाल स्वामी दए समझाईआ। कवण रूप होए महांकाल, कवण दुआरे काल वखाईआ। कवण तोड़े तोड़णहार जंजाल, जागरत जोत कवण रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वधाईआ। साचे मन्दिर घोलन घोलया, अमृत रत्त कर त्यार। पुरख अबिनाशी एका बोलया, विष्नूं सुण तेरी पुकार। आदि जुगादी रहे अडोलया, ब्रह्मा तेरी पावे सार। शंकर तेरा लाहे चोलया, चोली रंगे आप निरँकार। आपे खेलणहारा साची होलया, लाल गुलाला रंग चाढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे सच विहार। सच विहारा हरि निरँकारा, धुर दरबारा आप करांयदा। आदि आदि खेल अपारा, दिस किसे ना आंयदा। अमृत रस रत्त रतड़ी धारा, रत्ती रत्त रत्त रंगांयदा। साचा तिलक कर त्यारा, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ टिकांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव लगाए वारो वारा, तिन्नां आपणे विच बन्द करांयदा। उच्ची कूक बोल जैकारा, एका हुक्म सुणांयदा। लक्ख चुरासी वरते वरतारा, अजून अजूनी गेड़ वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी मति आप रखांयदा। लक्ख चुरासी भरे भण्डार, वड भण्डारी आप अख्वांयदा। जीवां जंतां दए अधारा, जीवण आपणा नाउँ धरांयदा। नारी कन्त करे शंगारा, साची सेज हंढांयदा। बणाए बणत अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा मेल मिलांयदा। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वसे बाहरा, अम्मड़ा अम्मड़ी ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क अल्हांयदा। धुर फ़रमाणा शब्द जणाया, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी गेड़ बणाया, जून अजूनी वेख वखाईआ। चारे जुगां बन्धन पाया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अंक लगाईआ। ब्रह्म ब्रह्म वेता ब्रह्म वटाया, रूप अनूप आप दरसाईआ। खेवट खेटा नाउँ धराया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। मात पिता जननी जन जन जाया, धन्न धन्न जणेदी माईआ। कागद कलम लिख लिख थक्की शाहया, चारे वेद देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तिलक ल्ए लगाईआ। मस्तक लग्गा तिलक लिलाट, विष्नूं कूक कूक पुकारया। पुरख अबिनाशी तेरा कवण किनारा पार घाट, कवण दुआरे बैठ करे खेल निरंकारया। कवण घर तेरा खुल्ल्हे हाट, कवण वणज होए वणजारया। कवण नूर तेरा जोत लिलाट, कवण नूरो नूर उज्यारया। कवण लेखा चुकाए आन बाट, लक्ख चुरासी पावे सारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खोल्हे भेव अगम्म अपारया। पुरख अबिनाशी भेव खुल्हाया, विष्नूं एका इक्क सुणांयदा। आदि जुगादी इक्क रघुराया, दूसर होर ना कोई दसांयदा। आपणा गेड़ा रिहा चलाया, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग एका बन्धन पाया, दूसर बंध ना कोई रखांयदा।
❋
❋
आपणा तन्दन तन्द वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कवण धार, प्रभ साचे सच वरतावनी। कवण रूप आवे विच संसार, पूरन करे भावनी। कवण सोहे बंक दुआर, कवण मेटे रैण अन्धेरी शामनी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, भेख वेख वगे बावनी। पुरख अबिनाशी आप अल्हाया, निरगुण निराकार अडोल। विष्नूं तेरा लेखा दए वखाया, शब्द अगम्मी अनादी बोल। जुग जुग पन्ध दए मुकाया, चौकड़ी जुग हट्ट वरोले खोल्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम अन्त हरि भगवन्त तेरी मूर्त जाए मौल। साची मूर्ति मूर्त अकाल अकाल, मूर्ति वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी आप आपणे ल्ए भाल, दो जहानां वेख वखाईआ। आपे बणे सालस साल, सच सालसी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखाईआ। चौकड़ी जुग अन्त करावणा, नौ नौ चार रहिण ना पाईआ। विष्नूं भगवान मेला आप मिलावणा, आप आपणा रूप अनूप दरसाईआ। आपणा तिलक हथ्थीं फेर लगावणा, तेरी लिलाट विच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग जुग गेड़ा तिलक लिलाटी आप वखाईआ। ब्रह्मे तिलक लिलाट लगाया, आत्म ब्रह्म होई जणाईआ। पड़दा ओहला आप हटाया, साची हाट वज्जी वधाईआ। आत्म खाट साची सेज नर हरि पाया, नारी कन्त खुशी मनाईआ। नेड़े वाटी पन्ध मुकाया, औखी घाटी आप चढ़ाईआ। दीवा बाती मन्दिर सुहाया, कमलापाती मेल मिलाईआ। गाई गाथी शब्द अल्हाया, चार वेदां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तिलक ल्ए लगाईआ। तिलक तिलक लोकमात धर, धरन धवल सुहाया। साध सन्त मंगां मंगदे रहे दर, पुरख अबिनाशी भिच्छया पाया। बावन रूप अग्गे खड़, बल दुआरा मंग मंगाया। पहली वार मस्तक लाया हरि, निरगुण सरगुण वेस धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। बावन तेरी साची धार, रत्त रत्त विच टिकाईआ। तेरी आसा जगत प्यार, तृष्ना तृष्ना वेख वखाईआ। तेरा फल सच्ची गुलज़ार, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। तेरा बूटा होया उज्यार, कली कली आप महिकाईआ। नाम धर विच संसार, एका केसर नाउँ रखाईआ। ना कोई जाणे जीव जंत गंवार, भेव अभेदा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बावन तेरी रत्ती रत्त, अंदर पाई ब्रह्म मत, पुरख अबिनाशी एका तत्त, धरनी धरत धवल दए समझाईआ। साचा केसर कर त्यार, चार जुग आप समझाया। जगत जगदीश खेल अपार, पंडत पाधां वेख वखाया। थक्का मांदा जीव गंवार, हरि का रूप दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाया। सतिजुग
❋
❋
साचा राह चलाया, हरि साचे वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाया, वरन गोत ना कोई जणाईआ। ब्रह्मे सुत आप उपजाया, एका विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए खिलाईआ। बावन धरया बावन रूपा, भेख अवल्लड़ा इक्क रखांयदा। वसणहारा चारे कूटा दहि दिशा फेरी पांयदा। इक्क लगाया साचा बूटा, रत्न अमोलक आप कढांयदा। आपे देवे साचा झूटा, सच हुलारा नाम रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। ब्रह्मे सेत्ज तेरी जूनी, बावन आपणा रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी पुकार सुणी, सुण दातार वेस वटाया। लेखा जाणे गुण अवगुणी, गुणवन्ता बेपरवाहया। आपणी रत्त आपे छाण पुणी, पुण छाण आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका फल दए खुआया। साचा केसर कर त्यार, चार जुग आप समझांयदा। सतिजुग त्रेता उतरे पार किनार, द्वापर आपणा मुख छुपांयदा। त्रेता पहलों आए वार, त्रीया वेख वखांयदा। गौतम अहल्लया कर ख्वार, एका हुक्म सुणांयदा। वलीआ छलीआ आप निरँकार, अछल अछल भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटांयदा। रूप वटाए पुरख करतार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ । त्रीया त्रेता कर पसार, राम रामां नाउँ धराईआ। दसरथ होए सुत दुलार, जगत अयुध्या भाग लगाईआ। वशिष्ट गुरु कर प्यार, एका रंग रंगाईआ। सृष्ट सबाई बण वणजार, साचा वणज इक्क कराईआ। घर मन्दिर तज गढ़ दुआर, बन धार फेरी पाईआ। साची सीता कर प्यार, जनक सपुत्री आप प्रनाईआ। धनुक्ख चिल्ला कर उज्यार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। भरत भईआ कर सिक्दार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका लाया अंगीकार, लछमण आपणे अंग लगाईआ। शत्रुघन सोहे दुआर, छत्र एका हथ्थ उठाईआ। भरत मंगे बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। किरपा करे राम अवतार, एका केसर रत्ती हथ्थ फड़ाईआ। सवा रत्ती तेरा होए वणज वणजार, चार जुग लेखा तेरा सके ना कोई गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। साची वस्त झोली पा, भरत ख़ुशी मनांयदा। साहिब सच्चे तेरी सरना, सिदक सबूरी नाल हंढांयदा। सच दीप इक्क जगा, तेरा हवन वेख वखांयदा। तेरे दर दर सीस झुका, आपणा बिरध रखांयदा। तूं कमलापाती हओं निरगुण सृष्ट सबाई जाणे भ्रा, हउँ सेवक नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, राम रामा आप समझांयदा। राम राम आप समझाया, भरत आपणी वण्ड वण्डाईआ। तेरी झोली एका रत्ती केसर पाया, लोकमात वज्जी वधाईआ। लक्ख चुरासी सेसर बणके आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, एका वस्त वस्त अनमोल, साचे कंडे आपे तोल, साचे तक्कड़ आपे पाईआ। साचे तक्कड़ आपे तोलया, तोल तोले आपे गिरवर गिरधार। राम राम अक्खर बोलया, राम रूप आप करतार। आप चुकाए पड़दा ओहलया, दिस ना आए विच संसार। जगत काया बदले चोलया, निरगुण सरगुण कर प्यार। शब्द अगम्मी बोले ढोलया, एका बोले सच जैकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए आपणी कार। साची वस्त साचे घर, हरि साचा आप टिकाईआ। पुरख अबिनाशी दित्ता वर, एका कंडा दए फड़ाईआ। त्रेता तेरा चुक्के डर, गढ़ हँकार दए तुड़ाईआ। हनवन्ता अंदर आपे वड़, बलवन्ता बल धराईआ। सुगरीव बाली ल्ए फड़, अंगद अंग वखाईआ। जामावन्त मंगे मंग, देवणहारा बेपरवाहीआ। तोड़णहारा लंका गढ़्ह, एका इक्क करे चढ़ाईआ। तीर कमाना हथ्थीं फड़, शाह सुल्ताना दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताईआ। साची रत्ती कर त्यार, लोकमात वेस वटाया। त्रेता तेरा पार किनार, द्वापर वेला दए सुहाया। सोलां कलीआं कर शंगार, सोलां कल रूप वटाया। सोहे सीस मुक्ट सच्ची दस्तार, साची सखीआं मंगल गाया। बण गुरू विच संसार, बण खण्ड आपणा फेरा पाया। मथरा गोकल बन्न्हे धार, बिन्दराबन आप सुहाया। जमना किनारा आर पार मंझ धार, काली नाग फंदन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त हथ्थ टिकाया। साची वस्त नाम रत्ती, रत्ती रत्त रंगांयदा। सर्ब जीआं दा कमालपती, कँवल नैण नैण मटकांयदा। आपणी लिखे आपे पट्टी, आपणा अक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। साची रत्ती कर त्यार, केसर आपणे हथ्थ उठाईआ। रथ रथवाही खेल अपार, खेल अवल्लड़ी आप चुकाईआ। जगत थनेसर कर विचार, भूम भूमका दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रत्ती सच लिलाट, पंचम अधारे आपणे घाट, मस्तक टिक्का दए लगाईआ। साची रत्ती तिलक लगाया, केसर आपणा नाउँ धरांयदा। जगत थानेसर पाया, सृष्ट सबाई आप खपांयदा। आपणा वेस आप वटाया, निरगुण निरगुण जोत जगांयदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाया, चरन कँवल आप रखांयदा। बधक हो हो बाण चलाया, तीर निशाना इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार रखांयदा। बधक मारया तीर निराला, चरन कँवल कँवल छुहाईआ । ल्ए अंगड़ाई कृष्ना कान्हा, कान्हा आपणा रूप वटाईआ। आपे वेखे मार ध्याना, पिछला लेखा रिहा मुकाईआ। आपे जाणे साचा भाणा, हरि भाणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क रत्ती दए वड्याईआ। एका रत्ती नाल नाल प्यार, काहन घनईआ आप करांयदा।
❋
❋
चरन कँवल रत्त आई बाहर, एका हिस्सा वण्ड वण्डांयदा। चौथा हिस्सा कर त्यार, चौथे जुग तेरी झोली पांयदा। आपणी रसना कहे पुकार, सवा रत्ती नाउँ रखांयदा। अठारां भार ना तुले कोई भार, बनास्पत वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा केसर इक्क उपजांयदा। सवा रत्ती वर दतार, एका एक रखाया। द्वापर करया पार किनार, कलिजुग लोकमात फेरा पाया। जीव जंत वणज वापार, बेअन्त आप वखाया। साध सन्त करन शंगार, जगत बिभूत रहे हंढाया। चारे कूट करन पुकार, लाल रंग ना कोए चढ़ाया। जूठ झूठ होए हाहाकार, आसा तृष्ना मन लुभाया। पंज तत्त तत्त विकार, रत्ती रत्ती ना कोई दसाया। चौदां हट्ट होए ख्वार, चौदां तबक रहे कुरलाया। ईसा मूसा रो रो गए ज़ारो ज़ार, साचा केसर हथ्थ ना आया। संग मुहम्मद आहीं रिहा मार, अल्ला राणी नैण शर्माया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाया। निरगुण सरगुण ल्ए अवतार, पंज तत्त दए वड्याआ। जगी जोत अगम्म अपार, नानक आपणा नाउँ धराया। एका केसर कर त्यार, आपणे अमृत विच मिलाया। साचा अमृत कर त्यार, आपणे मुख चुआया। लहिणा उतरया पार किनार, देणा कोए रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका केसर दए समझाया। साचा केसर हरि करतार, एका वेख वखांयदा। एका बूटा कर उज्यार, पत्त डाल्ही आप महिकांयदा। रुती बसन्त रुत प्यार, अमर अमर फल लगांयदा। अमृत फल होया त्यार, रामदास आप अख्वांयदा। रस वेखे अर्जन धार, पक्का बूटा वढ्ढ वखांयदा। सच अहूती देवे चाढ़, लोहां उप्पर बहांयदा। लेखा जाणे आपणी वार, हरि साचा आप करांयदा। गुर तेग बहादर साची भट्ठी देवे चाढ़, उप्पर आपणा घोल घुमांयदा। रंग रत्ते रंग कर त्यार, सच लिलारी वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी करे कराए करनेहार, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा केसर इक्क उपजांयदा। साचा केसर केसर रत्ती, रत्ती रत्त विच मिलाईआ। दुष्ट दमन उपजाया जती सती, सति सति नाउँ धराईआ। साची नारी मिल्या एका पती, पति पतिवन्ता वड वड्याईआ। घर जगाए बैठा निरगुण बत्ती, बत्ती तेल ना कोई वखाईआ। सचखण्ड दुआर वखाए एका हट्टी, चौदां लोक चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बूटा दए लगाईआ। साचा बूटा केसर कर त्यार, अर्जन भेट चढ़ाया। आपे वढ्ढे आपणी वार, सच किरसाना हरि अख्वाया। साची भट्ठी देवे चाढ़, तेग बहादर जोती लम्बू अग्नी लाया। सच लिलारी रंग करतार, गोबिन्द चोला इक्क बणाया। सचखण्ड खेल अपार, लोकमात वेखण आया। केस गढ़्ह हो त्यार, सीस धड़ आप रंगाया। उप्पर चढ़ बोले कूक करे पुकार, गुरमुखां एह समझाया। आपे खण्डा खिच कटार, आपणे हथ्थ रिहा चमकाया। कोई आए पहली
❋
❋
वार, गुर गुर का रूप समाया। सिँघ दया कर प्यार, उठ उठ आपणा सीस निवाया। सतिगुर पूरा जाए चरन बलिहार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। आपणा खण्डा आपणी गरदन आपे मार, आर पार आप कराया। गुरसिखां कर प्यार, साचे सुत गोद बहाया। आपणी रंगी लहू धार, गुरसिख रंग ना कोई चढ़ाया। गुर तेग बहादर तेरा प्यार, गुर गोबिन्द आपणी तेग चढ़ाया। जगत ज़ुलम करे ख्वार, मज़लूमां ल्ए बचाया। पंच प्यारे कर त्यार, साचा बस्त्र तन सजाया। आप आपणा करे खेल करतार, खेलणहारा दिस ना आया। साचा रंग कर त्यार, लाल गुलाला रंग चढ़ाया। सतिजुग कूके उठे करे पुकार, गुर गोबिन्द अग्गे आया। तेरी जोती जगी अपार, तेरे दरस हरि दर पाया। त्रेता आया आपणी वार, कीता कौल दए समझाया। दर द्वापर रोवे ज़ारो ज़ार, पंचां प्रीती भुल्ल ना जाया। युधिष्टर ढह ढह पए चरन दुआर, चरन चरनोदक मुख चवाया। कलिजुग आई अन्तिम वार, नानक बूटा इक्क वखाया। गुर अर्जन आपा उत्तों वार, साचा मेवा फल लगाया। गुर तेग बहादर कर त्यार, आपणा सीस विच रखाया। सच्चा वखाए जगत विहार, गुर गोबिन्द आपणा भेव ना किसे जणाया। साचा अमृत बाटा कर त्यार, आपणी रीती रिहा चलाया। जगत पतासे पाए करे मिट्ठा खार, मिट्ठा रस रस विच टिकाया। साची रत्त विच करे अमृत रास, साचा सच प्याला इक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग साचे दए समझाया। सतिजुग त्रेते द्वापर कलिजुग, गुर गोबिन्द एह समझांयदा। जुग जुग औध जाए लँघ, थिर कोई रहिण ना पांयदा। हरि का भेव ना रहे गुझ, लोकमात आप प्रगटांयदा। आपणा भाणा आपे रिहा सुझ, आपणे भाणे विच आप रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द एह समझांयदा। सतिजुग उठ नौजवान, तेरा लेखा दए मुकाईआ। साचा सुत मेरा बलवान, सिँघ अजीत तेरी झोली पाईआ। मस्तक टिक्का लाए इक्क निशान, निरगुण आप होए रुशनाईआ। त्रेता तेरे वेखे मकान, जुझार झूज झूज समाईआ। द्वापर तेरी मिटे आण, ज़ोरावर आपणा बल धराईआ। कलिजुग सके ना कोई पछाण, फतिह डंका फतिह रिहा वजाईआ। चौहां लेखा चुक्के विच जहान, गुर गोबिन्द दए मुकाईआ। कोए जीव जंत ना सके कर पछान, भेव अभेदा गया ना किसे समझाईआ। एका वसया सच निशान, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। गुरू ग्रन्थ गुरू गुर आण, गुर मन्त्र नाम पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी सद मेहरवान, जुग जुग आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवा रत्ती साचा केसर, गुर गोबिन्द आपणी झोली पाईआ। सवा रत्ती केसर पल्ले बन्न्ही गंढ्ढ, सतिगुर पूरा ख़ुशी मनांयदा। गुरसिखां अंदर पाए ठंड, अमृत आत्म मुख चुआंयदा। लक्ख चुरासी देवे वण्डां वण्ड, आपणा हिस्सा आप करांयदा। आपे सुत्ता दे कर कन्ढ्ढ,
❋
❋
करवट आपणी ना बदलांयदा। कलिजुग वेला जाए हंढ, माछूवाड़े एह समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल इक्क मनांयदा। पुरख अकाल हरि हरि मन्नया, गुर गोबिन्द वज्जी वधाईआ। चार सुत चार जुग चाढ़े चन्नया, चार जुग होए रुशनाईआ। कलिजुग बेड़ा तेरा बन्न्हया, डूँग्घी धार ना कोई वहाईआ। गुरसिखां दुआरे फिरे भन्नया, गुरसिखां सेव कमाईआ। गुरसिख आपणी कुक्खों जम्मया, तिक्खी धार कटार मिलाईआ। तेरी ताब सके ना कोई झल्लया, मन मनका दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा लिखाईआ। गुर गोबिन्द सच दुआर, एका एक सुहांयदा। पुरख अकाल करे प्यार, घर साचे मेल मिलांयदा। दोहां रंग एका धार, ब्रह्मण्ड रूप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझांयदा। साचा लेखा हरि निरँकार, गुर गोबिन्द आप समझाया। तेरी रत्त करे प्यार, अन्तर कोई रहिण ना पाया। तेरा बीज बीजे साचे वत विच संसार, चार वरन दए मिटाया। एका मति करे करतार, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाया। एका हट्ट खोल्हे दुआर, दूसर हट्ट ना कोई जणाया। तीर्थ तट मारे मार, अठसठ लेखा दए चुकाया। तेरी खोल्हे गट्ठ आप निरँकार, जो पल्ले बन्न्ह ल्याया। प्रगट होए विच संसार, निहकलंक नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप समझाया। सुणया भाणा हरि भगवान, गुर गोबिन्द ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी तेरा कवण मकान, कवण दुआरे डेरा लांयदा। कवण वखाए मात निशान, कवण रूप दरसांयदा। कवण होए तेरा मकान, कवण ढोला नाम अल्हांयदा। कवण मारे निराला बाण, चिल्ला तीर कमान, कवण उठांयदा। कवण सके तेरा रूप पछाण, कवण विचोला मेल मिलांयदा। अबिनाशी करता जाणी जाण, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमांयदा। गोबिन्द विचोला लोकमात, मातलोक करे कुड़माईआ। शब्द ढोला तेरी दात, दो जहानां वज्जे वधाईआ। तेरा नाम सच्ची करामात, लोआं पुरीआं दए वड्याईआ। तेरे मन्दिर खोल्हे ताक, आपणा नूर करे रुशनाईआ। तेरा हट्ट वेखे साचा हाट, चौदां चौदां वेख वखाईआ। तेरी सेजा सोहे साची खाट, दूसर आसण ना कोई लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर घर साचा इक्क रखाईआ। गोबिन्द हरि हरि जाणया, एका नाउँ करतार। तेरा खेल श्री भगवानया, वरते विच संसार। आपा आप करे कुरबानया, पंज तत्त ना कोए अकार। एका घर सोहे मेहरवानया, सम्बल नगरी धाम न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आपणी वार। सम्बल नगरी सच दुआर, हरि साचे सच समझाया। प्रगट होए आप निरँकार, निरगुण नूर करे रुशनाया। शब्द शब्दी वाज ल्ए मार, उच्ची कूके
❋
❋
दए सुणाया। चार वरनां करे प्यार, चौथा जुग रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाया। कलिजुग वेला अन्तिम आवणा, हरि साचा खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी जामा पावणा, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। बवन्जा अक्खर वेख वखावणा, बावन आपणी कल वरतांयदा। पैंतीस अक्खर रंग रंगावणा, सतारां अक्खर आपणी झोली पांयदा। दोए रूप इक्क करावणा, दोआ अक्खर इक्क वखांयदा। तिन्नां लोकां सिफर सिफर सिफर आप करावना, बीस बीस आपणा खेल खिलांयदा। बीस सौ आपणा रंग चढ़ावना, रंग होर ना कोई बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचांयदा। वीह सौ बिक्रमी खेल अपारा, आपणी रत्त दए जलाईआ। रत्ती रत्त कर उज्यारा, अग्न लाट इक्क वखाईआ। अग्न लाट भर भण्डारा, अस्माना धूंआँधार बणाईआ। धूंआँधार करे उज्यारा, जोती जोत कर रुशनाईआ। गोबिन्द सच करे प्यारा, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। साचे मन्दिर कर पसारा, सम्बल आपणा गढ़्ह वसाईआ। शब्द बोल सति जैकारा, गोबिन्द तेरा नाउँ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी वेखणहारा, एका एक अख्वाया। कलिजुग आई अन्तिम वारा, ब्रह्मा विष्नूं शिव ल्ए अंगड़ाया। पुरख अबिनाशी जोत जगाई लोकमात होया उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बन्न्हे आपणी धारा। एका जोती एका धार, दूजे आपणी खेल खिलाईआ। तीजे बरस हो त्यार, चौथे सृष्टी वण्ड वण्डाईआ। पंचम पंचां पावे सार, छेवें छेवें घर वज्जे वधाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण साची कार, अठ्ठां तत्तां आप वखाईआ। नौंवे दर खेल करे आप करतार, दसवें आपणा लेखा दए गणाईआ। साचा बाला कर त्यार, जोत ज्वाला दए बुझाईआ। शाह कंगालां पावे सार, प्रितपालक वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। रत्ती रत्त पाई हवन, आहूती आप वखांयदा। लेखा चुकाए अवण गवण, पवण पवणां विच समांयदा। अमृत मेघ बरसे सवण, सावण आपणा रूप वटांयदा। लेखा जाणे पौण पवण, वल छलधारी खेल खिलांयदा। तोड़े हँकारी गढ़्ह रावण, राम रामा बाण उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। हुक्म सुणाया धुर फ़रमाण, हरि साचा शब्द जणांयदा। शब्द फट होए कुरबान, सिख शूरा सो अख्वांयदा। हथ्थ फड़ाए ना कोई कृपान, जगत म्यान ना कोई बणांयदा। निरगुण रूप निगहबान, निरगुण आपणा तीर चलांयदा। सतिगुर जोद्धा नौजवान, इक्क अतीता आप उठांयदा। पतित पुनीता करे पुण छाण, साची रीता आप वखांयदा। रत्ती रत्त गुण निधान, तत्त नत्त ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रखांयदा। साचा
❋
❋
रंग चाढ़नहारा, दस इक्क करे कुड़माईआ। साचा बणे मात मुनारा, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। दस्म दुआरी पार किनारा, वीह सौ दस बिक्रमी नाल रलाईआ। सोलां मग्घर कर शंगारा, साची चोली आप रंगाईआ। आपे खिच्चे चरन दुआरा, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याईआ। आपे देवे सच सहारा, साचा साची करे खेल रघुराईआ। अंदर मन्दिर सोहे अंदर धारा, शब्द सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। लाल गुलाला रंग अनडिठा, रंग रंगे रंगणहार। खेले खेल अबिनाशी अचुत्ता, आदि जुगादी साची धार। आलस निन्दरा विच कदे ना सुत्ता, सुत्ता रहे सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाए आपणी रीता, करे खेल अगम्म अपार। साची रुत्त सुहावनी हरि साचा आप सुहांयदा। गुर गोबिन्द तेरी पूर कराए भावनी, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। तेरी पक्की हाढ़ी सावणी, फल बूटा वेख वखांयदा। आपणी हथ्थीं आपे गाहवनी, दूसर नाल ना कोई रलांयदा। तेरी रक्खे विच ज़ामनी, ज़ामन इक्क गुर बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा अंग इक्क वखांयदा। साची रत्त सवा रत्ती केसर हरि निरँकार, साची सच करे जणाईआ। वीह सौ ग्यारां करया ख़बरदार, पंजां प्यारयां ल्ए उठाईआ। साची सच करे करतार, करनी करता आप कराईआ। लाल किला वेख विचार, दिल्ली फेरा पाईआ। आपणा पड़दा उत्तों उतार, गुरसिखां हेठ विछाईआ। सेवा कराए करनेहार, साची सेवक सेव कमाईआ। मौली तन्द बने तन्द शंगार, साचा सगन रिहा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ बिक्रमी ग्यारा दस दो वार पार किनारा, एका मिल्या साचा यारा, यारी यारां नाल निभाईआ। दस्म दुआरी नाता गया तुट्ट, पुरख अकाल प्रभ पाया। काया मन्दिर लेखा गया छुट्ट, सचखण्ड दुआरे आपे बहाया। लोकमात त्रैगुण माया लुट्ट, गुरसिख खाली हथ्थ रखाया। धर्म राए दवारिउँ कढ्ढया कुट्ट, चित्रगुप्त नेड़ ना आया। लाड़ी मौत गुत सुट्टी पुट्ट, दर दुआर ना फेरा पाया। आवण जावण गुरसिखां गया छुट्ट, जिस जन आपणी गोद बहाया। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भी एका मुट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलाया। अबिनाशी करता गया तुट्ठ, गुर गोबिन्द दए सलाहया। भर प्याला जाम प्याया एका घुट, नशा उतर कदे ना जाया। विच्चों कढ्ढे वासना खोट, शब्द चोट इक्क लगाया। आप उठाए आल्हणिउँ डिगे बोट, आप आपणे अंग लगाया। देवे नाम भण्डारा अतोट, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाया। गुरसिखां उप्पर सतिगुर पूरा तुट्ठ, घर घर आपणा आपणा ताण गुरसिखां विच टिकाया। गुरसिखां दी रक्खी सदा ओट, गुरसिख आपणा सीस ताज सुहाया। गुरसिखां नगारा घर घर वज्जे चोट, सतिगुर पूरा डंका आप लगाया। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, दिस किसे ना आया।
❋
❋
कलिजुग जीआं माया ममता भरी ना पोट, आसा तृष्ना ना भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे किले दित्ता वर, नानक लेखा नाल मिलाया। नानक लेखा अगम्म अथाह, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। शब्द गुरू इक्क मलाह, चार वरनां गया समझाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई भैण भ्रा, ऊँच नीच ना कोई वखाईआ। सतिगुर पूरा सदा मलाह, सभ दा बेड़ा रिहा तराईआ। निमाणयां गले ल्ए लगा, ग़रीब निमाणे गोद सुहाईआ । जरवाणयां दर दए दुरका, वड दाता बेपरवाहीआ। लालो तेरा लेखा दए मुका, काया किला वेख वखाईआ। लाल किले चरन छुहा, लाल रंग गुर नानक दए चढ़ाईआ। दोहां विचोला बण मलाह, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। अंगीकार ल्ए करा, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सम्मती सच विहारा, हरि साचा आप वखाईआ। सम्मत ग्यारां सच विहारा, हरि साचे सच कराया। लेखा लिख्या अपर अपारा, ना कोई मेट मिटाया। सम्मत सतारां सतारां हाढ़ा, नौ महीने अठारां दिन मात गर्भ फंद दए कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच लगाया। सम्मत बारां सच दिहाढ़ा, हाढ़ सतारां वज्जी वधाईआ। सम्मत तेरां करया सच विहारा, लोकमात रिहा चलाईआ। ना कोई गुर ना अवतारा, गुरसिखां दए वड्याईआ। एका भरे सच भण्डारा, सच अवतारा आप अख्वाईआ। ऊँचां नीचां करया पार किनारा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका गोद रखाईआ। अठारां बरन ना कोई वणजारा, एका रंगन रंग चढ़ाईआ। एका शब्द इक्क जैकारा, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, गुर सरन इक्क सरनाईआ। एका रक्खे रक्खणहारा, जुग जुग हरिजन पैज रखाईआ। भगत वछल हरि गिरधारा, हरिभगत ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। सम्मत तेरां तेरी धार, त्रैलोकां आप चलांयदा। कलिजुग सन्तां मारे मार, साचे मंतां मेल मिलांयदा। चौथे जुग मारे मार, ख़ाकी बन्दे ख़ाक मिलांयदा। शाह सुल्तानां कर ख्वार, तख्त ताज मिटांयदा। गुरमुख साचे कर प्यार, साचे दर सुहांयदा। वाली हिन्द करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। कलिजुग आई अन्तिम वार, दर घर संग ना कोई निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां सच विहार, एका इक्की पावे विच संसार, साची सिक्खी आप उपांयदा। साची सिक्खी एका रंग, हरि हरि आप रंगाया। सतिगुर पूरा सूरा सरबंग, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। नाम वजाए इक्क मृदंग, धुन अनादी नाद सुणाया। आत्म सेजा सच पलँघ, आत्म सेजा डेरा लाया। गुरमुखां भिच्छया रिहा मंग, एका झोली अग्गे डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौदां हट्टां वेख वखाया। चौदां हट्टां पार किनारा, पंदरां पंदरां वेख वखाईआ। तीर्थ तट्टां पार किनारा, तट किनारा ना
❋
❋
कोई सुहाईआ। गुरमुख साचे कर त्यारा, चार कुंट आप फिराईआ। एका शब्द शब्द जैकारा, सृष्ट सबाई रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा खेल खिलाईआ। किरपा कर खेल खिलांयदा, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। सम्मत सोलां वेस वटांयदा, बालक बिरध ना कोई रखाईआ। शाहो भूप नाउँ धरांयदा, सति सरूप अन रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा साचा वर, हरि साचा पूर कराईआ। सम्मत सोलां सोलां धार, सोलां सोलां विच टिकाईआ। चार जुग दा भरया भण्डार, कलिजुग अन्तिम दए वरताईआ। एका गुर गुरू दुआर, गुरचरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर सच दुआर, हरि साचा सच सुहाईआ। पैंती अक्खर वसया बाहर, भेख कोई ना पांयदा। ब्रह्म वेता ना करे विचार, वेद कतेब ना कोई गांयदा। सतारां अक्खर निरगुण धार, साल सतारां आप रखांयदा। साल सतारवें हो उज्यार, आप आपणी कल वरतांयदा। पंचम सीस ताज कर उज्यार, लोकमात वेस वटांयदा। शब्द अनादी बोल जैकार, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। कल वरतंता हरि भगवान, अन्तिम खेल खिलांयदा। इक्क वखाए सच निशान, सतिजुग साचा आप उठांयदा। सम्मत सतारां हो प्रधान, मन का भरम मिटांयदा। सच सखीआं मेले साचा काहन, मिल सखीआं मंगल गांयदा। साचा मेला सुरती राम, राम सुरती आप प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा राह वखांयदा। सम्मत सतारां सच विहारा, हरि साचे सच कराया। कलिजुग तेरा पार किनारा, सतिजुग साचा रंग चढ़ाया। रत्ती केसर कर त्यारा, सिँघ प्रगट हथ्थ फड़ाया। नाल रलाया प्रीतम सिँघ दुलारा, भरत शत्रुघन मेल मिलाया। करे कराए आपणी कारा, कल आपणी आप वरताया। आया अन्तिम सच दिहाढ़ा, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाया। गुरसिख तेरा सच प्यारा, हरि साचे आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अमृत आप वखाया। हरिसंगत तेरा सति प्यार, हरि अमृत रूप वटांयदा। रत्ती केसर कर त्यार, सवा रत्ती मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी बन्न्हे धार, त्रैगुण रूप ना कोई दरसांयदा। रंग रंगीला मोहण साचा यार, साची सेज हंढांयदा। पतित पुनीता करे इक्क विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। साची रत्ती गुरसिखां रत्त, हरि अमृत विच समाईआ। एका देवणहारा ब्रह्म मति, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत तेरा एका नत्त, त्तत्व तत्त ना कोई रखाईआ। रक्खे हथ्थ सिर समरथ, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। सोहँ सो पूजा पाठ, पूजस पूजस पूज पुजाईआ। आप उतारे औखे घाट, कलिजुग बेड़ा रिहा चलाईआ। अग्गे नेड़े रक्खे वाट, पिछला पन्ध मुकाईआ। घर घर जोत जोत
❋
❋
जगे ललाट, गुरसिख तेरा मस्तक टिक्का आप छुहाईआ। तेरी सेजा सोए खाट, आपणा आसण आप विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे वड वड्याईआ। हरिजन वड वडियाई देवणहारा, वड वड्डा आप अख्वांयदा। पंजां मेलां मेल मिलावणहारा, आप आपणा मेल करांयदा। एका केसर फड़के विच संसारा, हरिसंगत रंग रंगांयदा। भुक्ख नंग ना रहे दुआरा, काल महांकाल दर दुरकांयदा। साचा संग सच्ची सरकारा, सतिगुर पूरा आप निभांयदा। आत्म अन्ध चुक्के अन्धेरा, संझ सवेर इक्क वखांयदा। भरम गंवाए हेरा फेरा, भरम गढ़्ह रहिण ना पाईआ। लेखा चुक्के तेरा मेरा, मेरा तेरा रूप वटाईआ। प्रगट होया सिँघ शेर दलेरा, सिँघ रूप गुरसिख सर्ब वखाईआ। हरि शब्द मन चाउ घनेरा, पुरख अबिनाशी ख़ुशी मनाईआ। गुरसिख वसदा रहे घर तेरा, सतिगुर पूरा आप वसाईआ। भाग लगाए काया खेड़ा, घर रुत्तड़ी आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा हरिसंगत विच टिकाईआ। साचा केसर चरन कँवल, गुर संगत प्यार समांयदा। देवे वडियाई उप्पर धवल, धरती धरत धवल भार मिटांयदा। तेरा कर्ज़ा लाहया कृष्ना साँवल सँवल, बधक बाण ना कोई चलांयदा। गुरसिखां अंदर आपे मवल, आपणा रंग रंगांयदा। गुर गोबिन्द छकाई एका पवल, अमृत जाम आप प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप सलांहयदा। सवा रत्ती केसर कृपानिध, कर्म कांड मेट मिटाईआ। गुरसिख तेरा कारज करे सिद्ध, नौ निध तेरे चरनां सेव कमाईआ। आप बणाई आपणी बिध, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। तीर निराला गया विध, तिक्खी मुखी आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवा रत्ती साचा केसर तेरा अन्त विहारा विच संसार, सम्मत सतारां हाढ़ सतारां दए कराईआ। चार जुग लेखा पूर कराया, सम्मत सतारां वज्जी वधाईआ। साची संगत रंग चढ़ाया, दूसर रंग किसे रहिण ना पाईआ। हरि का रूप विच संसार दिस ना आया, विभचार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लाल रंगन इक्क रंगाईआ। लाल रंग गया चढ़, सतिगुर साचे आप चढ़ाया। गुरसिख साजन ल्ए फड़, चरन दुआर आप बहाया। आप बंधाए आपणे लड़, एका पल्लू हथ्थ रखाया। किला कोट हँकारी तोड़ गढ़्ह, आप आपणा दर वखाया। एका अक्खर विद्या पढ़, हँ ब्रह्म रिहा पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला आप सुहाया। सम्मत सतारां लाल रंग, हरिसंगत आप चढ़ाईआ। सृष्ट सबाई होए नंग, चारों कुंट दए दुहाईआ। पंज तत्त तुटे काची वंग, कलिजुग अन्तिम भन्न वखाईआ। मानुस मानख होए भंग, थिर कोए रहिण ना पाईआ। आकाश ना डोरी उडे पतंग, गुडीया लोकमात कुरलाईआ। जो जन नर निरँकार सच दुआर नौ दर आए लँघ, मिले मेल साचे माहीआ। दो जहानां मिटे
❋
❋
पन्ध, जम की फाँसी तुटे फंद, तन्दन तन्द आप कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा केसर हरिसंगत रूप बटाया थनेसर, थिर घर साचा इक्क वसाईआ। थिर घर वसया हरि करतार, हरिसंगत आप वखांयदा। उच्च बणाए इक्क दरबार, लोकमात वेस वटांयदा। एका रंग रंगे रंगणहार, लाल गुलाला रंग चढ़ांयदा। सवा रत्ती केसर कर त्यार, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्तिम धार आप वखांयदा। अन्तिम धार हरि हरि करया, किसे तोट रहिण ना पाईआ। चार जुग चार वेद चार वरन चार बाणी चार खाणी आसा पूर करया, निरासा रहिण कोई ना पाईआ। गुरसिखां अंदर वासा रक्खे हरया, चरन भरवासा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, रत्ती रत्त आप खिचाईआ। रत्ती रत्त खिच्ची डोर, गुर संगत मेल मिलांयदा। अर्श फर्श रिहा होड़, अन्ध घोर फोल फोलांयदा। लेखा चुकाए तोर मोर, मनमुख दर तों होड़ आप दुरकांयदा। गुरसिख चढ़ाए आपणे घोड़, साचा राकी नाम दौड़ांयदा। हरिजन आपणे आपे लोड़, लुड़ींदड़ा साजन मेल मिलांयदा। पुरख निरँजण आपे बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काली शाही आप मिटांयदा। कालख शाही मिटया दाग़, सम्मत सतारां वज्जी वधाईआ। हाढ़ सतारां जगे चिराग़, गुरसिख घर होए रुशनाईआ। फड़ बणाया हँस काग, सोहँ मोती चोग चुगाईआ। सोई सुरती गई जाग, जागरत जोत इक्क वखाईआ। त्रैगुण बुझी आग, त्तत्व तत्त विच समाईआ। हरिसंगत होया वड वड भाग, वडभागी ख़ुशी मनाईआ। आप कराया मजन माघ, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। जो जन सरनाई गया लाग, राए धर्म ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत एका केसर तेरी रत्ती रत्त बणाईआ। तेरी रत्त सच उछाल, लोकमात कराया। करे खेल हरि तत्त काल, त्रैगुण तत्त आप तपाया। दिवस रैण होए रखवाल, गुरसिखां साचे ल्ए बचाया। फल लगाए काया डाल, अमृत फल आप खवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क वखाया। साचा मन्दिर सुहावणा, सुहाए आप निरँकार। कलिजुग अन्तिम रंग रंगावणा, चाढ़े रंग सच्ची सरकार। पंज प्यारे जोत जगावणा, इक्की इकी इकीआं उत्तों वार। एका सिक्खी सिख बणावणा, चार वरन कर ख्वार। तेरी तिक्खी धार रखावणा, वालों निक्की विच संसार। नेत्र पेख पेख रूप दरसावणा, दीनां नाथा दए अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लाए पार। हरिसंगत बेड़ा चुक्या, कर किरपा दीन दयाल। गुरसिख बूटा कदे ना सुक्कया, होए सहाई आप कृपाल। कलिजुग वेला अन्तिम ढुक्कया, फल दिसे ना किसे डाल। लक्ख चुरासी चोग निखुटया, घर घर वेस कराए
❋
❋
काल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होया मेहरवान। पुरख अबिनाशी आपणा खेल आपे खेलया, देवण आया दानी दान। लक्ख चुरासी कट्टे जेलया, बख्शे चरन धूढ़ अशनान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दानी दान। दान अवल्लड़ा पुरख अकाला, एका सोहँ जाप जपांयदा। अजपा जाप पाए गल माला, भगत भगती भगतां विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साची वण्ड वडांयदा। गुरमुख वण्डी वण्ड अपार, सतिगुर पूरा आप वण्डाईआ। सम्मत सतारां हाढ़ सतारां दिवस विचार, दिवस रैण वेख वखाईआ। कालख काल मेटे धार, लाल लाल लाल रंगाईआ। एका केसर करे प्यार, सवा रत्ती रत्त समाईआ। परमेश्वर मेला विच संसार, परम पुरख आप मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत देवे माण वड्याईआ। साचा अमृत भरया भण्डार, केसर रत्ती नाल रंग रंगाया। सिँघ बिशन बणे इक्क वरतार, हरिसंगत दए वरताया। रोग सोग चिंता दु:ख लथ्थे दु:खड़ा भार, जो जन चरन ध्यान लगाया। उज्जल मुखड़ा होए विच संसार, उलटा रुखड़ा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मा विष्न शिव देवण आया दान। नौ सौ चुरानवी चौकड़ी जुग करे कल्याण, हरि सिखां वेखे मार ध्यान, गुरसिखां मेल मिलाया। हरिसिख हरि हरि वेखण आया, हरि जोती जोत जगा। गुरसिख गुर गुर गोद बहाया, गुर गोबिन्द गया समझा। माणक मोती चोग चुगाया, सुरती सोती ल्ए उठा। वरन गोती पन्ध मुकाया, एका चोटी दए चढ़ा। पांधा पोथी ना कोई पढ़ाया, मुल्लां मसीती ना दए सुणा। ग्रन्थी पन्थी ना राह तकाया, ना कोई बणे जगत मलाह। सतिगुर पूरा आपे आपणे वेखण आया, कलिजुग अन्तिम लाया आपणा दाअ। निरगुण सरगुण विच समाया, एका पड़दा उप्पर पा। गुर नानक ढाकन को पति एका शब्द गा उच्ची कूक गया सुणाया, इक्क उतरे निहकलंक कलिजुग अन्तिम फेरी जाए पा। प्रेम पटोला गुरसिख तेरा रूप वखाया, गजां फीतीआं नाल ल्ए मिणा। सिर आपणे उत्ते ल्ए टिकाया, सिर रक्खे ठंडी छाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत ल्ए तरा। तारनहारा आ गया, निरगुण रूप पुरख अकाल। दीवा बाती जोत जगा गया, काया बैठ धर्म सच्ची धर्मसाल। गुरसिख उपजे मन वैरागया, कोटन कोटि कोटि ना सके भाल। घर जगे जोत चरागया, मुर्शद मुरीदां आपे रिहा भाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदरगाही बणया मात दलाल। जगत दलाल बणके आया, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। काल महांकाला आपणे सज्जे हथ्थ फड़के आया, आप आपणा संग निभांयदा। काल चरना हेठ दब्बके आया, उप्पर आपणा भार रखांयदा। ब्रह्मा
❋
❋
विष्न शिव आपणी उँगली ला, चरन दुआरा इक्क दरसा, एका अक्खर आप पढ़ा, सृष्ट सबाई पढ़ावन आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सतारां हाढ़ सतारां करे कराए सच विहार, गुरमुखां करे इक्क प्यार, एका आपणे अंग लगाईआ। गुरसिख सज्जण जिस आप जगाया, जगवाणहार सदा अतीत। सृष्ट सबाई रिहा सुआया, हरि का भेव किसे ना पाया, लक्ख चुरासी रही बीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे साचा वर, अमृत देवे ठंडा सीत। धुरदरगाही साचा माण, हरिसंगत मेल मिलांयदा। कलिजुग अन्तिम करे पछान, गुरसिख तेरे ढोले गांयदा। आपे बैठ सच मकान, दो जहानां तेरा राह तकांयदा। शब्द सरूपी ल्ए बिबान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची खेल देवे कर, खेलणहारा आप अख्वांयदा। सम्मत सतारा जाए लँघ, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। गुरसिख तेरी माणे सेज पलँघ, आपणा आसण आप विछांयदा। पंजां प्यारया चाढ़े रंग, गुर गोबिन्द गोद सुहांयदा। इकीआं मंगी एका मंग, एका सिक्खी रूप वटांयदा। एका डोरी हरिसंगत पतंग, दो जहानां आप उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत उत्तों आप आपणा कर कुरबान, देवण आया दानी दान, गुर आपणी रत्त गुरसिखां ब्रह्म मति समझांयदा।