२३ हाढ़ २०१७ बिक्रमी रेछम सिँघ दे घर पिण्ड खहिरा ज़िला जलन्धर
सति पुरख निरँजण निरगुण धार, आदि जुगादि रखांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपार, जुगा जुगन्त आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव ना आंयदा। एकँकारा नूर उज्यार, आदि निरँजण जोत जगांयदा। अबिनाशी करता वसणहारा सचखण्ड दुआर, थिर घर साचे सोभा पांयदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणी कार, करनी करता पुरख आप अख्वांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, जूनी रहित आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्ला एकँकारा, आदि जुगादि वटाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती नूर डगमगाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे वसणहारा, थिर घर बैठा सेज हंढाईआ। महल्ल अट्टल उच्च मुनारा, हरि मन्दिर आप सुहाईआ। शाहो भूप सच्चा सिक्दारा, राज राजानां हुक्म सुणाईआ। धुर फ़रमाणा इक्क जैकारा, शब्द अनादी नाद वजाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, नर नरेश अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा आप आपणा खेल खिलाईआ। सचखण्ड दुआरा सच महल्ला,
❋
❋
सति पुरख निरँजण आप वसांयदा। सो पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, आदिन अन्ता आसण लांयदा। हरि पुरख निरँजण अछल अछला, वल छल आपणा आप वखांयदा। एकँकारा आपणे दीपक आपे बला, आदि निरँजण डगमगांयदा। श्री भगवान आपणी जोती आपे रल्ला, दूसर संग ना कोए वखांयदा। अबिनाशी करता करे खेल जलां थलां, जल थल महीअल डेरा लांयदा। पारब्रह्म सच सिँघासण एका मल्ला, साची सेजा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, पुरख अबिनाशी भेव ना राईआ। आदि जुगादी बेपरवाह, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। निरगुण बणे निरगुण मलाह, निरगुण खेवट खेटा बेड़ा आप चलाईआ। निरगुण सिफ्ती सिफ्त सालाह, बेऐब परवरदिगार आपणा नाउँ धराईआ। निरगुण वसे सचखण्ड दुआरे साचे थाँ, थिर घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निराकार, अकाल मूर्त खेल अपार, अजूनी रहित वड वड्याईआ। अजूनी रहित पुरख अकाला, भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादी दीन दयाला, दयानिध आपणा नाउँ रखांयदा। एका वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा सच दुआरा, निर्मल दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखांयदा। कमलापाती हरि भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। सदा सुहेला सद मेहरवान, अनुभव प्रकाश समाईआ। जुगा जुगन्तर खेल महान, चारों कुंट जोत करे रुशनाईआ। इक्क वखाए सच निशान, शब्द निशाना हथ्थ उठाईआ। पावे सार दो जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। एका नाउँ कर उज्यार, सृष्ट सबाई हरि करतार दए सुणाईआ। आपणे घर हो प्रधान, आपणी बाणी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे सच महल्ला, पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, एकँकारा एका जोत रुशनाईआ। इक्क इकल्ला कर पसारा, एकँकारा आदि आदि आपणा आप प्रभ साचा आप उपांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शाह सुल्तान नाउँ धरांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्मी हुक्म आप चलांयदा। सच सिँघासण खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल हरि वरतंता, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण रूप श्री भगवन्ता, सारंगधर आप अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटंता, रूप रेख ना कोए वखाईआ। शब्द अनादी नाद वजंता, सुर ताल ना कोए जणाईआ। थिर घर साचा धाम सुहंता, सचखण्ड वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।
❋
❋
तिन्नां लेखा आपणे हथ्थ रखाया, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। सचखण्ड निवासी साचे तख्त आसण लाया, शाहो भूप आपणा हुक्म चलांयदा । पंचम ताज सीस टिकाया, पंचम मुख सालांहयदा। तिन्नां लोकां तिन्नां एका रंग रंगाया, चौथा गुण आप समझांयदा। चारे मुख दए खुल्हाया, चारे वेदां आप पढ़ांयदा। चारे जुग वण्ड वण्डाया, चारे खाणी आप उपजांयदा। चारे बाणी धुन अनादि वजाया, शब्द अनादी इक्क रखांयदा । चारे वरनां वेस वटाया, चार यारी मेल मिलांयदा। चारों कुंट वेख वखाया, आप आपणा मुख छुपांयदा। विष्नूं तेरी सेवा लाया, सेवक तेरा नाउँ धरांयदा। तेरा रूप आप वटाया, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। ब्रह्मा वेता ब्रह्म धराया, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा अंग कटांयदा। एका अक्खर शब्द पढ़ाया, नाम नामा हट्ट चलांयदा। शंकर संसा दए चुकाया, निरगुण आपणा रूप दरसांयदा। जो घड़या सो भन्न वखाया, थिर कोए रहिण ना पांयदा। आदि जुगादी हरि रघुराया, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाया, आप आपणा संग निभांयदा। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड पंज तत्त तेरी झोली पाया, त्रैगुण साचा जोड़ जुड़ांयदा। लक्ख चुरासी वण्ड वण्डाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त झोली पांयदा। साची वस्त नाम अनमोल, हरि विष्नूं झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी वसे तेरे कोल, जीआं दाता रिज़क सबाईआ। त्रैगुण तेरा वजाए ढोल, राजस तेरा रूप दरसाईआ। सांतक सति सरूपी जाए मौल, किरपा करे बेपरवाहीआ। तमो तत्त जाए खोल्ह, अग्नी तत्त इक्क जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वणज इक्क वणजारा, एका खोल्हे हट्ट दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्हया, कर किरपा आप करतार। निरगुण विष्नूं अंदर बोलया, एका शब्द राग जैकार। अबिनाशी करता सुणाए साचा ढोलया, तेरा रूप अगम्म अपार। निरगुण सरगुण बदले चोलया, सोहँ शब्द भरे भण्डार। तेरी आत्म अन्तर मौलया, अमृत खिड़ी सच्ची गुलज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वस्त इक्क अपार। विष्नूं वस्त एका पा, पुरख अबिनाशी सीस झुकांयदा। तूं पातशाह सच्चा पातशाह, निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। तेरा दर तेरा घर मैं मंगदा रहवां, सदा सद एका वर दर घर साचा इक्क सुहांयदा। तूं पिता तूं मेरी माँ, बालक तेरा नाउँ ध्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा चरन तेरा कँवल तेरा रूप दरसांयदा। पुरख अबिनाशी वर घर दीआ, विष्नूं देवे वड वड्याईआ। करता पुरख कर निर्मल जीआ, जीआं जोत कर रुशनाईआ। चारे जुग सेवा करनी कर कर हीआ, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दए भवाईआ। तेरा बीज आपे बीआ, फुल फुलवाड़ी वेखे साचा माहीआ। कलिजुग अन्तिम तेरी वण्ड वण्डा साढे तिन्न हथ्थ सीआं, धरत धवल करे रुशनाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सेवक तेरी सेवा धर, अन्त धरनी धरत धवल सुहाईआ। विष्नूं वर हरि एका पाया, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। निउँ निउँ सीस दर झुकाया, सीस आपणा भार आप उठांयदा। हरि जगदीस नज़री आया, जागरत जोत इक्क जगांयदा। छत्र सीस इक्क झुलाया, पंचम मुख ताज बणांयदा। छेवें घर डेरा पार कराया, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। सत्तवें सत्त रंग निशाना इक्क चढ़ाया, सुते प्रकाश वखांयदा। सो पुरख निरँजण हथ्थ उठाया, हरि पुरख निरँजण वेख वखांयदा। एकँकारा सगन मनाया, आदि निरँजण खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता वेखण आया, श्री भगवान आपणे हथ्थ उठांयदा। पारब्रह्म प्रभ दए झुलाया, दर घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति पुरख निरँजण साची धार आप चलाए अगम्म अपार, लेखा लेख ना कोए लिखाया। लेखा किसे ना लिख्या, हरि साहिब सच्चा बेअन्त। नेत्र नैण किसे ना दिसया, आदि जुगादी साचा कन्त। ब्रह्मा विष्न वण्डाया आपणा हिस्सया, नाम मिल्या मणीआ मंत। पुरख अबिनाश देवे साची सिख्या, वड दाता गुणी वन्त। धुरदरगाही पाए भिच्छया, लक्ख चुरासी उपाउणा जीव जंत। अमृत झिरना एका रिसया, अमृत बख्शे साचा कन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, दर बणाए साची बणत। पारब्रह्म ब्रह्म उपजाया, पुरख अबिनाशी किरपा धार। आपणी अंस आप उपजाया, रूप अनूप सति सरूप साहिब सच्ची सरकार। पाती पाती आप महिकाया, कमलापाती मीत मुरार। साचे साकी जाम प्याया, अमृत भरया सच भण्डार। साची ताकी खोल्ह वखाया, आपणा खोल्हया आप किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ब्रह्म करे उज्यार। पारब्रह्म ब्रह्म उपजाया, निरगुण करया खेल अपारा। आपणी कल आप वरताया, निरगुण वरते सच वरतारा। जोती जोत जोत जगाया, दीपक दीआ कर प्यारा। मात पित ना कोए बणाया, रक्त बूंद ना लाया गारा। हड्ड मास नाड़ी ना जोड़ जड़ाया, त्रैगुण भरया ना कोए भण्डारा। मन मति बुध ना विच टिकाया, आसा तृष्ना ना कोए विचारा। आप आपणा अंग कटाया, खेले खेल सूरा सरबंग निरँकारा। घर साचा शब्द वजाया, निरगुण नाद धुन जैकारा। एका विद्या अक्खर पढ़ाया, निष्अक्खर ना पावे कोई सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे इक्क हुलारा। ब्रह्मा उत्पत कमलापात, पत डाल्ही आप महिकाईआ। ना कोई वरन गोत ना दीसे ज़ात, बरन बरन विच ना कोए लगाईआ। ना कोई भैण ना भ्रात, साक सैण ना कोए अख्वाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, इष्ट देव ना कोए वखाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई घाट, अठसठ ना कोए नुहाईआ। ना कोई सेजा ना कोई खाट, आसण सिँघासण ना कोए वछाईआ।
❋
❋
ना कोई चौदां लोक दिसे हाट, त्रैभवण ना रचन रचाईआ। ना कोई लेखा जाणे आन बाट, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। ना कोई खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी स्वांग ना कोए वखाईआ। ना कोई बजर ना कपाट, तुरीआ नाद ना कोए वजाईआ। ना कोई जोत ना ललाट, नूर नूर ना कोए दरसाईआ। पुरख अबिनाशी आप उतारया आपणे घाट, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म ल्ए उपजाईआ। आपे जाणे आपणी वाट, दूसर पन्ध ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत किया उत्पत आपे देवे ब्रह्म मत, दूजा सुत ना कोए जणाईआ। ब्रह्मा वेता आपे जाया, आप आपणी गोदी गोद सुहाईआ। दाई दाया नाउँ धराया, सेवक सेवा सेव कमाईआ। आपणी गोदी आप उठाया, निरगुण दिस किसे ना आईआ। साचे साकी साचा जाम प्याया, अमृत झिरना इक्क झिराईआ। अलक्खणा लाखी अलक्ख आपणा खेल खलाया, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाया, निज घर वासी डेरा लाईआ। पवण स्वास ना कोए चलाया, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा वेता सुत दुलारा, आप उपाए हरि निरँकारा, विष्नूं साचा संग मिलाईआ। ब्रह्मा सुत कर प्यार, निरगुण आपणी दया कमांयदा। शब्द अनादी दए धुन्कार, साचा नाद वजांयदा। सुणे सुणाए सुणनेहार, घर मन्दिर सोभा पांयदा। हरि मन्दिर साचे मीत मुरार, आपणा रूप दरसांयदा। ठांडा सीता धुर दरबार, दर साचा घर आप वड्यांअदा। अनडीठा वखाए धाम न्यार, नेत्र नैण ना कोए खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे साचा वर, साचा हुक्म आप सुणांयदा। ब्रह्मे सुणना कर ध्यान, हरि साचा शब्द सुणांयदा। तेरा नाउँ होया प्रधान, पारब्रह्म तेरा रंग आप रंगांयदा। तेरे हथ्थ रखाए निशान, सच निशान आप झुलांयदा। तेरी झोली पाए इक्क ज्ञान, आपणी भिच्छया वण्ड वण्डांयदा। आदि जुगादि रहे निगहवान, जुग जुग वेख वखांयदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रक्खे आपणी आण, हुक्मी हुक्म आप फिरांयदा। सिर सिर मन्नणा पए भाण, हरि भाणा वड धरांयदा। दो जहानां एका आण, एका आपणी कल वरतांयदा। तेरी वस्त चार खाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची वण्डण आप वण्डांयदा। साची वण्डण वण्डणहारा, पुरख अकाल अख्वांयदा। ब्रह्मे देवे नाम भण्डारा, आत्म अन्तर आप टिकांयदा। घर मन्दिर दीआ कर उज्यार, निरगुण जोत जोत जगांयदा। शब्द अनादि नाद धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणांयदा। चार कुंट हो उजिअरा, दहि दिशा डगमगांयदा। चार वेदां बण लिखारा, चार युगां झोली पांयदा। चार वरन कर वणजारा, अठारां बरन वेख वखांयदा। चारे बाणी बोल जैकारा, चौथा पद आप सुहांयदा। लेखा चुक्के चार यारा, पंचम जोती जोत डगमगांयदा। लेखा जाणे एकँकारा, आप आपणी कल वरतांयदा। नौ नौ चार
❋
❋
होए पार किनारा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। मनवन्तर इकत्तर ना कोए सहारा, जुग चौकड़ी ना कोए वखांयदा। तेरा वेद ना पाए सारा, आप आपणा आप छुपांयदा। आपे जाणे आपणी अन्तिम वारा, लेखा लेख ना कोए लिखांयदा। तेरा करे पार किनारा, तेरा लेखा मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, एका तत्त समझांयदा। ब्रह्मे अन्त हरि बूज्झया, प्रभ साचे दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी भेव खुल्हाया गूज्झया, भेव रहे ना राईआ। लेखा चुक्के एका दूजया, तीजे नैण होए रुशनाईआ। चौथे पद हरि दरस कर कर लूज्झया, पंचम घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्दिर दए सुहाईआ। मन्दिर सुहाया हरि भगवान, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। ब्रह्मे दीआ एका दान, जीआ दाता आप अख्वाईआ। त्रैगुण माया सति निशान, सति सतिवादी झोली पाईआ। पंज तत्त कर प्रधान, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी तेरी सन्तान, तेरी अंस आप वखाईआ। मन मति बुध इक्क निशान, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। ब्रह्म मति होए प्रधान, ईश जीव करे कुड़माईआ। नौ दुआरे जगत दुकान, आसा तृष्ना विच टिकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंज शैतान, पंचम मेला ल्ए मिलाईआ। पंचम शब्द नाद धुनकान, घर घर विच दए वजाईआ। अनहद नाद सच्ची धुनकान, हरि मन्दिर दए सुणाईआ। सुखमन टेढी बंक निशान, ईड़ा पिंगल संग निभाईआ। सर सरोवर इक्क महान, अमृत आत्म जल भराईआ। बजर कपाटी घट दुकान, आपणी हथ्थीं बन्द कराईआ। शब्द वखाए सच निशान, घर साचे आप झुलाईआ। पुरख अबिनाशी खेल महान, काया बंक गढ़्ह आप सुहाईआ। निरगुण जोत जगे महान, जोत निरँजण डगमगाईआ। आत्म सेजा होए प्रधान, दस्म दुआरी दर खुल्हाईआ। सुरत सखी मिले साचा काहन, घर वज्जदी रहे वधाईआ। पीआ प्रीतम एका जाण, प्रेम प्याला दए प्याईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, निष्अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। बोध अगाधा हरि भगवान, शब्द अनादा नाद वजाईआ। ब्रह्मे पंज तत्त माणस मानुख रक्खे तेरा जगत निशान, हरि दाता बेपरवाहीआ । निरगुण सरगुण खेल करे महान, आपणा रूप आप वटाईआ। लक्ख चुरासी करे पुण छाण, आपणी वण्डण वण्ड वण्डाईआ। आपे जोती दीप जगे महान, आप आपणी कल धराईआ। आपे शक्ती रूप होवे नौजवान, आदि शक्ति आपणा जोबन आप हंढाईआ। आपे गुर पीर देवे दान, साची वस्त झोली पाईआ। आपे प्रगट होवे वाली दो जहान, चतुर्भुज आपणा रूप आप वटाईआ। आपे गाए साचा गाण, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। आपे पवण पाणी मसाण, स्वास स्वास आप चलाईआ। आपे खाणी बाणी पाए आण, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड परा पसंती मद्धम बैखरी आपणी धार बंधाईआ। आपे चार जुग वण्डण वण्डे वण्ड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग
❋
❋
आपणे अंग लगाईआ। आपे पाए सार हरि हरि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखाईआ। आपे रवि ससि सूरज चन्न तारा मंडल देवे डंन, जो घड़या सो भन्न वखाईआ। आपे होए नार दुहागण रंड, आपे साचा कन्त हंढाईआ। आपे वेस वटाए भेख पखण्ड, आपे सच सुच्च दए दृढ़ाईआ। आपे होए परमानंद, निजानंद आपणा डेरा लाईआ। आपे दूई द्वैती ढाए आपणी कंध, आपे हउमे गढ़्ह वसाईआ। आपे सोवे दे कर कंड, आपणी करवट ना दए बदलाईआ। आपे आपणा आप लाए आपणे अंग, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाईआ। आपे सुणाए सुहागी छन्द, जुग जुग ढोला आपणा आपे गाईआ। आपे ब्रह्मा तेरा मुकाए नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे वसणहारा सच्चे सचखण्ड, आपे धरत धवल निरगुण सरगुण रूप ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे साची सिख्या दए समझाईआ। ब्रह्मे सुणया हरि संदेश, दोए जोड़ करे निमस्कारा। तूं साहिब सच्चा नरेश, बेऐब परवरदिगारा। हउँ ठाकर करां आदेश, मंगां मंग बण भिखारा। आदि जुगादी तेरा वेस, जुगा जुगन्तर गुर पीर अवतारा। मेरी कोई ना चले तेरे अग्गे पेश, हउँ सेवक सेवादारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मिले साचा हरि, छुट्ट जाए ना तेरा दुआरा। पुरख अबिनाशी हुक्म जणाया, ब्रह्मा सुण ल्ए अंगड़ाईआ। चारे वेद तेरी धार बंधाया, चार जुग करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी तेरी झोली पाया, घड़ भाण्डे आप वखाईआ। अन्तिम वेला आपणे हथ्थ रखाया, कोई लिख ना सके राईआ। चौकड़ी जुग गेड़ा रिहा दवाया, त्रिताली लक्ख बीस हज़ार एका रंग वखाईआ। साची वण्डन आप वण्डाया, आपे वेखणहार होए बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं धरत धवल जेरज अंड आपणा खेड़ा लवां वसाया, वसदा खेड़ा लवां उजड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, वर दाता आप अख्वाईआ। ब्रह्मे मन्नया हरि का भाणा, नेत्र नीर वहाया। पुरख अबिनाशी साचा राणा, साचे तख्त सुहाया। सचखण्ड निवासी बेमुहाणा, हरि किसे ना पाया। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार दिस ना आया। जो घड़या सो भन्न वखाणा, थिर कोए रहिण ना पाया। आपे जाणे आपणा भाणा, हरि भाणे सद समाया। मेरा खेल आवण जाणा, जावण आण रचन रचाया। लक्ख चुरासी पेटा ताणा, ताणा पेटा आपे पाया। घट घट अंदर गाए गाणा, शब्द अनादी नाद सुणाया। लक्ख चुरासी देवे पीणा खाणा, सृष्ट सबाई रिज़क सबाया। दर दुआरे बख्शे माणा, सच सरनाई इक्क वखाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चौथे आए हाणा, वेला अन्त दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपणा वेस, करे कराए नर नरेश, नर हरि आपणा खेल खलाया। नर हरि खेल खलंदड़ा, जोद्धा सूरबीर बलवान। सचखण्ड दुआरा आप वसंदड़ा, सत्त रंग झुलाए
❋
❋
इक्क निशान। तख्त ताज इक्क वखंदड़ा, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान। एका हुक्म आप सुनंदड़ा, जुगा जुगन्तर धुर फ़रमान। ब्रह्मा एका मार्ग आप चलंदड़ा, चार जुग कर प्रधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पाए साची आण। साची आण शब्द जणाया, ब्रह्मे भुल्ल रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलाया, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाईआ। त्रै त्रै चेले रूप वटाया, एका मात गोद बहाईआ। सिर समरथ हथ्थ टिकाया, अनाथ अनाथां आप हो जाईआ। एका मन्त्र गाथ पढ़ाया, इष्ट देव इक्क जणाईआ। एका दृष्ट दए खुल्हाया, सृष्ट सबाई वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे दित्ता एका वर, अन्तिम लेखा दए चुकाईआ। अन्तिम लेखा हरि चुकावणा, पारब्रह्म ब्रह्म समझांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकावणा, हुक्मी हुक्म आप फिरांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डा भन्न वखावणा, घड़या कोए रहिण ना पांयदा। ब्रह्म तेरा पन्ध मुकावणा, जोती जोत मेल मिलांयदा। रवि ससि मुख शर्मावणा, जगत अन्धेरा पड़दा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या धुर दरबार, विष्न ब्रह्मे आप समझाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, किरपन आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, सरगुण निरगुण वेख वखाईआ। दोहां विचोला आप करतार, शब्द मेला सहिज सुभाईआ। गावे ढोला विच संसार, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। बदले चोला अगम्म अपार, जोती जोत करे रुशनाईआ। कला सोलां ना कोए अवतार, चौदां लोक ना हुक्म चलाईआ। अकल कला कल आपे धार, आप आपणा खेल वरताईआ। कूड़ी क़िया पावे सार, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाउणा, हरि साचा लेख लिखांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराउणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। रामा कृष्ना वेस वटाउणा, रावण लंका गढ़्ह तुड़ांयदा। ग़रीब निमाणयां गले लगाउणा, बिदर सुदामा आप तरांयदा। ईसा मूसा संग निभाउणा, काला सूसा तन छुहांयदा। कलमा अमाम आप पढ़ाउणा, कायनात आप जगांयदा। शरअ शरीअत इक्क वखाउणा, लाशरीक खेल खिलांयदा। बेऐब परवरदिगार रूप वटाउणा, नूरो नूर डगमगांयदा। उच्ची कूक नाअरा इक्क सुणाउणा, हक बहक वेख वखांयदा। ऐनलहक मेल मिलाउणा, हक हकीकत जोड़ जुड़ांयदा। जग तारीकी इक्क गवाउणा, एका नूर डगमगांयदा। तुलबा तालिब इक्क अख्वाउणा, एका सबक सुख़न जणांयदा। रहिमत रहिमान नाउँ धुराउणा, अज़मत आपणे हथ्थ रखांयदा। संग मुहम्मद मेल मिलाउणा, चार यारी जोड़ जुड़ांयदा। मक्का काअबा फेरा पाउणा, दो दो आबा वेख वखांयदा। शाह नवाबा नाउँ धराउणा, शाह सवार अश्व घोड़ा आप दौड़ांयदा। आब हयाता जाम प्याउणा, बेआब ना कोए तड़फांयदा। साबत ईमान
❋
❋
इक्क रखाउणा, अञ्जील कुरान आपे गांयदा। तीस बतीस आप सुणाउणा, बीस बीसा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग साचा वेख वखांयदा। कलिजुग साचा वेखणहारा, एका एकँकार। करे खेल अगम्म अपारा, लोकमात लै अवतार। नानक निरगुण दीपक जोत कर उज्यारा, लक्ख चुरासी पावे सार। सचखण्ड दुआरे पार किनारा, दो जहानां इक्क आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त भरे भण्डार। साची वस्त नाम भण्डार, हरि साचे हथ्थ रखाईआ। नानक निरगुण करया इक्क प्यार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। नाम सति वणज वपार, निरगुण सरगुण दए कराईआ। चार वरनां दए आधार, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। मिल्या मेल मीत मुरार, इक्क तौफीक शहनशाहीआ। सच रफ़ीक हरि निरँकार, बेऐब इक्क अख्वाईआ। महबूब मिल्या कर प्यार, मैख़ाना इक्क प्रगटाईआ। काया काअबा कर त्यार, सच महिराबे बैठा आसण लाईआ। उच्ची कूक करे पुकार, मुकामे हक इक्क ख़ुदाईआ। नूरो नूर जल्वा सच्ची सरकार, साख्यात रूप वटाईआ। हिन्दू मुस्लिम करे प्यार, नानक निरगुण एका तत्त समझाईआ। वरन गोत तों वसया बाहर, कलमा कलमी सिफ्त सालाहीआ। खाणी बाणी करे पुकार, हरि हरि साची महिमा रही गाईआ। अक्खर लिखण पढ़न विच ना करे कोए विचार, हरि का नाउँ दिस ना आईआ। चारे वेद लिख लिख गए हार, पुराण अठारां देण गवाहीआ। वेद व्यासा करे पुकार, चार लक्ख सतारां हज़ार, सलोक गया गणाईआ। शास्त्र सिमरत बण भिखार, मंगण भिख्या बेपरवाहीआ। हरि का नाम अगम्म अपार, बिन सतिगुर पूरे हथ्थ किसे ना आईआ। पंडत कूकण करन पुकार, वाचक विद्या रहे गाईआ। याचक गुरमुख मंगे दान, देवणहारा इक्क रघुराईआ। नाम सति कर प्रधान, नानक सिख्या सिख समझाईआ। एका बाणी शब्द निशान, धुर फ़रमाना आख सुणाईआ। जुगा जुगन्तर खेल महान, श्री भगवान आप कराईआ। अन्तिम कलिजुग प्रगट होवे वाली दो जहान, निहकलंक आपणा नाउँ धराईआ। चार कुंट वाजे शब्द निशान, सच नगारे चोट लगाईआ। चारे वरन होण हैरान, अठारां बरन मुख शर्माईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड ब्रह्मा विष्न शिव राह तकाण, करोड़ तेतीसा राजा सुरपति इंद मंगे दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। एका जोत बली बलवान, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। दस रूप विच जहान, गोबिन्द आपणी खेल खलाईआ। साचा खण्डा नाम कृपाल, तिक्खी धार आप उठाईआ। पंचम मीता पंचम कर प्रधान, पंचम अमृत जाम प्याईआ। पंचम देवे धुर फ़रमान, शब्द संदेश इक्क सुणाईआ। कलिजुग मिटे कूड़ निशान, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। चौदां तबक होण वैरान, अल्फ़ी अल्फ़ ना कोए हंढाईआ। माया मन्दिर ना दिसे निशान, डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। कट्टे जंदर पंज शैतान, हउमे गढ़्ह दए तुड़ाईआ। प्रगट होवे वाली
❋
❋
दो जहान, शाहो भूप आपणा बल धराईआ। सम्बल नगरी सच मकान, साचा तख्त दए सुहाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, एका खण्डा हथ्थ रखाईआ। लोआं पुरीआं पावे आण, नौ खण्ड पृथ्मी एका हुक्म चलाईआ। सत्तां दीपां करे पछाण, सत्त समुंद सागर एका गेड़ा दए दवाईआ। प्रगट प्रगटाए गुरमुख चतुर सुजान, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका राग सुणाए कान, दिवस रैण नाद धुन शनवाईआ। मिले मेल श्री भगवान, संसा रोग रहे ना राईआ। घर मन्दिर वसाए इक्क मकान, आत्म सेजा दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम आपणा खेल आप खलाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल खेलणा, निरगुण नूर हरि निरँकार। भगत भगवन्त आप आपणा मेल मेलणा, लक्ख चुरासी कर विचार। आपे जाणे आपणा वक्त वेलना, थित वार ना पावे सार। लेखा जाणे गुरू चेलना, चेला गुर हरि अवतार। आपे वसे रंग नवेलना, सचखण्ड निवासी थिर दरबार। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरमुखां कट्टे धर्म राए दी जेलणा, राए धर्म ना मारे मार। जोत निरँजण चाढ़े तेलना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन सच उभारया, कर किरपा हरि गोबिन्द। देवे दरस अगम्म अपारया, मेटे सगली चिन्द। काया कपड़ आपे ठारया, अमृत प्याए सागर सिन्ध। आवण जावण गेड़ नवारया, मेल मिलाया गुणी गहिन्द। लक्ख चुरासी पार किनारया, हरि मिल्या सद बख्शिंद। घर मन्दिर सोहे दवारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेटे सगली चिन्द। हरिजन चिंता चिखा टुटा नाता, रोग सोग रहिण ना पाईआ। मिल्या मेल पुरख बिधाता, आत्म अन्तर वज्जी वधाईआ। मिटी रैण अन्धेरी राता, सच सुच्च करे रुशनाईआ। हरिजन सुणाए हरि हरि साची गाथा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। लेख चुकाए मस्तक माथा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। आप चढ़ाए आपणे राथा, सतिगुर पूरा सेव कमाईआ। गुरसिख ना विके किसे हाटा, चौदां लोक चरनां हेठ दबाईआ। चार जुग दा पूरा करे घाटा, जो जन आए सरनाईआ। अग्गे नेड़े रक्खे वाटा, पिछला पन्ध मुकाईआ। अमृत प्याए काया बाटा, सर सरोवर दए नुहाईआ। दो जहानां रक्खे साथा, सगला संग आप निभाईआ। लहिणा देणा चुक्या तीर्थ अठसाठा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती गुरसिख तेरे चरन वहाईआ। मस्तक जोत जगे ललाटा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, सच भण्डारा नाम वरताईआ। गुरसिख सोवे साची खाटा, सतिगुर पूरे आप विछाईआ। देवणहारा साची दाता, दाता दानी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन साचा तारया, कर किरपा आप करतार। जुग जुग दा कर्म निवारया, नेहकर्मी कर्म विचार। माणस जन्म आप सुआरया, फिर आए ना दूजी वार। साचे पौड़े आपे
❋
❋
चाढ़या, दस्म दवारिउँ कढ्ढया बाहर। शब्द घोड़े शाह अस्वारया, आपे बन्न्हे आपणी धार। सचखण्ड दुआरे आपे वाड़या, थिर घर खोल्ह आप किवाड़। जोती जोत मेल मिला रिहा, पंज तत्त ना कोए प्यार। वासना खोटी सर्ब कढा रिहा, आत्म जोती कर उज्यार। कोटन कोटि दर दुरका रिहा, गुरमुख साचे ल्ए उभार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम लै अवतार। कलिजुग अन्तिम हरि हरि जामा, निरगुण जोत जगाईआ। लेखा जाणे सीआ रामा, राधा कृष्ना वेख वखाईआ। ईसा मूसा पहरे बाणा, संग मुहम्मद करे रुशनाईआ। नानक गोबिन्द कर प्रधाना, लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे वाली दो जहानां, निहकलंका नाउँ धराईआ। हथ्थ रखाए सच निशाना, नौ खण्ड पृथ्मी दए झुलाईआ। मेट मिटाए शाह सुल्ताना, सीस ताज ना कोए हंढाईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, लाड़ी मौत ल्ए प्रनाईआ। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। गोबिन्द रूप खेले खेल श्री भगवाना, गोबिन्द आपणा रूप वटाईआ। काल महांकाल रखाए चरन ध्याना, आदि शक्ति सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, चार कुंट कूके दए दुहाईआ। ब्रह्मे आपणा नैण उठाया, चारे कूटां वेख वखाईआ। चारे वेदां मुख शर्माया, अथर्बण संग ना कोए निभाईआ। चारे खाणी भेव ना राया, तुरीआ नाद ना कोए वजाईआ। चारे वरनां नाता दए तुड़ाया, सगला संग ना कोए निभाईआ। चौथे जुग धीर ना कोए वखाया, चार यारी नेत्र नैणां नीर रहे वहाईआ। अल्ला राणी मुख कुमलाया, झूठा घूँगट रही वखाईआ। धरत मात दए दुहाया, धीरज जति सति ना कोए धराईआ। मावां पुतरां नेंह लगाया, भैणां भईआ संग रखाईआ। पिता पूत ना कोए सुहाया, लेखा चुक्या सर्ब लोकाईआ। चारों कुंट अन्धेरा छाया, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। साध सन्त कोई दिस ना आया, काया बंक ना कोए वड्याईआ। धीआं भैणां रहे तकाया, अठसठ तीर्थ फेरा पाईआ। मन का मणका ना किसे फिराया, माला अठोतरी रहे चलाईआ। जन जनका मेल ना किसे मिलाया, सीता राम ना कोए कुड़माईआ। राधा कृष्न ना मेल मिलाया, नाम बंसरी ना कोए वजाईआ। सति नाम ना नज़री आया, निरगुण निराकार नानक नाम ना किसे दृढ़ाईआ। पंजां डेरा किसे ना ढाया, गुरदर मन्दिर पई लड़ाईआ। हरि का मन्दिर दिस ना आया, कलिजुग पड़दा रिहा पाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलाया, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। निहकलंकी जामा पाया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गोबिन्द डंका इक्क वजाया, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। राउ रंकां आप उठाया, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सभ दा शंका दए मिटाया, सम्मत वीह सौ सतारां दए गवाहीआ। वासी पुरी घनका आप अख्वाया, वार अनका जोत जगाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा ल्ए उठाईआ। गुरमुख साचा जागया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। हरि हरि पाया कन्त सुहागया, मेल मिलावा कन्त भतार। सुन्न उपजे इक्क वैरागया, दर भगतन होए ख्वार। जो जन सरनाई लागया, सतिगुर पूरा खोल्हे बन्द किवाड़। त्रैगुण माया डस्से ना डस्सणी नागया, पंच विकारा देवे दर दुरकार। फड़ फड़ हँस बणाया कागया, सोहँ मोती चुगे चोग अपार। दुरमति मैल धोवे दाग़िआ, निर्मल अमृत उप्पर डार। माया ममता बुझे आज्ञा, काया होए ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन पार उतारया, कर किरपा हरि भगवान। अन्तिम मेल विच संसारया, शब्द वखाए धुर निशान। आवण जावण गेड़ निवारया, लक्ख चुरासी फंद कटान। पाया पुरख इक्क करतारया, वड दाता गुणी निधान। माणस जन्म जन्म पैज संवारया, साची सखी मिल्या हरि हरि एका काहन। सचखण्ड दुआरे आपे वाड़या, ब्रह्मा विष्न शिव होए हैरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे करे परवान। गुरसिख होए परवानया, दरगह साची मेल मिलाए। अन्तिम देवे शब्द बबाणया, सतिगुर पूरा आप चढ़ाए। राए धर्म मुख शर्मानया, चित्रगुप्त ना लेख वखाए। ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकानया, जिस मार्ग गुरसिख जाए। विष्नूं दोए जोड़ करे ध्यानया, वाह वा रसना हरि गुण गाए। पुरख अबिनाशी सद मेहरवानया, हरिजन साचे गोद बहाए। दरगह साची धाम वखानया, सचखण्ड दुआरा सोभा पाए। तख्त निवासी खेल महानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे धाम वसाए। हरि का धाम अवल्लड़ा, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त। पुरख अबिनाशी वसे इक्क इकल्लड़ा, खेले खेल आदि जुगादी जुगा जुगन्त। हरिजन फड़ाए साचा पलड़ा, मेल मिलाए साचे सन्त। जोती शब्दी आपे रलड़ा, आपे महिमा जाणे बेअन्त। गुरसिख साचे सच फड़ाया पलड़ा, लेखा चुकाए आदि अन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर, मेल मिलावा नारी कन्त। नारी कन्त हरि पाया, कन्त कन्तूहल नौजवान। साची सेजा इक्क हंढाया, मिल्या मेल श्री भगवान। संसा रोग रहे ना राया, घर वसया सच मकान। सति सन्तोखी एका पाया, सति सतिवादी वड मेहरवान। धुर संजोगी मेल मिलाया, विछड़ ना जाए दो जहान। हउँ रोगी रोग चुकाया, अंगीकार कर आप निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए पछाण। गुरसिख रेशम साचा पट, पुरख अबिनाशा तन्द तन्द उँणाया। सचखण्ड दुआरा खोल्ह हट्ट, साचे हट्ट विकाया। ब्रह्मा विष्न शिव लाहा रहे खट्ट, गुरसिख तेरा दर्शन पाया। तेरा किनारा एका तीर्थ तट, सचखण्ड दुआरा आप बणाया। तेरी जोत जगे लट लट, आदि शक्ति भवानी तेरा रूप वटाया। तेरी काया साचा मट, पुरख अबिनाशी डेरा
❋
❋
लाया। तेरा लहिणा देणा चुक्या पूजा पाठ, एका नेत्र हरि हरि दर्शन पाया। तेरा बेड़ा उतरया पार घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रेशम ताणा पेटा, हरि हरि बणया खेवट खेटा, मात पित लेखा जाणे बेटी बेटा, बाल बाला ल्ए तराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण रूप दो जहान, सरगुण निरगुण आपणा खेल खलाया। सो पुरख निरँजण निराकार, हरि पुरख निरँजण वेस वटांयदा। एकँकारा हो त्यार, आदि निरँजण जोत जगांयदा। अबिनाशी करता सच दरबार, सच सिँघासण आसण लांयदा। श्री भगवान बण भिखार, दर दरवेश अलक्ख जगांयदा। पारब्रह्म इक्क भण्डार, आपणी झोली आपे पांयदा। सति पुरख निरँजण साची कार, सचखण्ड दुआरे आप करांयदा। घर विच घर खोल्ह किवाड़, थिर घर आपणा वेख वखांयदा। आपणे मन्दिर हो त्यार, आसण सिँघासण आप सुहांयदा। आपणी सेजा कर विचार, सेज सुहञ्जणी आप सुहांयदा। आपे नार कन्त भतार, नर नरायण आप अख्वांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, लक्ख चुरासी रचन रचांयदा। आपे त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त जोड़ जुड़ांयदा। आपे अन्तिम मारे मार, चारे खाणी वेख वखांयदा। आपे लेखा जाणे सर्ब संसार, लेखा लेखे आपे पांयदा। आपे जुग जुग गेड़ा गेड़नहार, कोहलू चरख़ा चक्की चक्क आप भवांयदा। आपे रक्खे रक्खणहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे लक्ख चुरासी करे आर पार, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। कलिजुग अन्तिम होए ख्वार, धीरज धर्म ना कोए धरांयदा। निहकलंका नर हरि नरायण इक्क अवतार, लोकमात जोत जगांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणे सच्चा सिक्दार, सत्तां दीपां इक्क निशान झुलांयदा। शाह सुल्ताना कर ख्वार, राज राजानां दर दर फिरांयदा। बीस बीसा मारे मार, जगत जगदीसा आप अख्वांयदा। राग छतीसा पाए सार, जगत हदीसा फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेले एका दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा।