पुस्तकालयभाग ९

२४ हाढ़ २०१७ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे घर ऐहमद पुरा दया होई ज़िला कपूरथला

सति पुरख निरँजण दीन दयाला, सति सतिवादी खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता जोत अकाला, अकल कल कलधारी नाउँ रखांयदा। आदि शक्ती नूर ज्वाला, जागरत जोत डगमगांयदा। निरगुण रूप अनूप हरि महांकाला, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। धुर दरबार वसाए सच्ची धर्मसाला, दर दरबारा आप सुहांयदा। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखांयदा। शब्द अगम्मी बण दलाला, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। नाम निधाना एका माला, लक्ख चुरासी फोल हंढांयदा।

❋

❋

सच सिँघासण सोहे साची शाला, शाह सुल्ताना आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरतांयदा। आपणी कल हरि वरताए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटाए, लोकमात वज्जे वधाईआ। सतिगुर साचा नाउँ धराए, गुर गुर एका बूझ बुझाईआ। सन्तन मेला सहिज सुभाए, घर साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन साचे ल्ए उठाए, एका अक्खर ल्ए पढ़ाईआ। नाम निधाना झोली पाए, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाले, देवी देव सेव कमाईआ। सेवक सेवादार आप अख्वाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचा आप सालाहीआ । हरि घर साचा वसया, पारब्रह्म करतार। दो जहानां फिरे नस्सया, नित नविता साची कार। साचे मन्दिर बह बह हस्सया, हरिजन वेखे मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उभार। गुरमुख साचा जाणया, गुर गुर किरपा धार। आप चलाए आपणे भाणया, देवे राम नाम उरधार। लेखा जाणे दो जहानया, लोकमात खेल न्यार। हरिजन साचा सुघड़ स्याणया, गुरमुख विरला उतरे पार। लक्ख चुरासी बाल नादानया, आत्म ब्रह्म ना कोए विचार। हरि का रंग हरिजन साचे माणया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। करता खेल करंदड़ा, हरि सच्चा साहिब सुल्तान। गुरमुख वेख वखंदड़ा, साचे भगत वड मेहरवान। एका रचना राम रचन्दड़ा, रच रच वेखे आप भगवान। साचा छत्र सीस सुहंदड़ा, करोड़ तेतीसा देवे दान। इंदर मेघ आप वसंदड़ा, गुरसिख तृखा मिटे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे होए प्रधान। दर घर साचा सोहया, सतिगुर पूरा आप सुहांयदा। गुरमख करे नवां नरोआ, निर्मल अमृत जाम प्यांअदा। एका बीज साचा बोया, फल साचा आप खवांयदा। धुर दरगाही लै के आया ढोआ, हरिजन साचे तन पहनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उठाए। गुरमुख साचा उठया, मिल्या हरि गोबिन्द। गोबिन्द सूरा तुट्ठया, मिटाए सगली चिन्द। भाग लगाए बुत्तया, अमृत बख्शे सागर सिन्ध। आप सुहाए आपणी रुत्तया, वड दाता गुणी गहिन्द। नाम चढ़ाए साची चोटीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सुरपति इंद। आप बणाए साचा राणया, गुरमुख मात पछाण। आप चलाए आपणे भाणया, देवे नाम निधान। लेखा लिखे सुघड़ स्याणया, बिरहों मारे निराला बाण। एका अक्खर कर प्रधानया, दो जहान जपाए साचा नाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे वेखे इक्क निशान। सच निशाना गुरसिख धार, गुर सतिगुर वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी बुझे प्यास, चातृक चित ना फिर बिल्लाईआ। सतिगुर पूरा

❋

❋

पूरी करे आस, दे दरस तृप्त कराईआ। निज घर निज आत्म करे वास, घर मन्दिर सोभा पाईआ। साची जोत जोत प्रकाश, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। हरिजन पूरी करे आस, आस निरासा ना कोए वखाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, पुरीआं लोआं खोज खोजाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त बह बह पाए आपणी रास, आपणी खेल आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ । बुझी प्यास मन तृप्ताया, गुर सतिगुर दया कमाईआ। जन्म जन्म दा लेख चुकाया, घर मिल्या साचा माहीआ। आवण जावण फंद कटाया, भय भयानक होए सहाईआ। अचन अचानक खेल वरताया, पूर्ब लहिणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म अजन्मा दए समझाईआ। पूर्ब लहिणा वेख्या, कर किरपा हरि निरँकार। आपे जुग जुग लिख्या लेखया, आपे कर्ज़ा दए उतार। आपे द्वापर धारे भेख्या, कान्हा कृष्ना रूप अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे गोवर्धन ल्ए उभार। आप गोवर्धन धारी हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आपे ग्वाल बाला बण बण देवे वर, गोकल मथरा होए सहाईआ। आपे बिन्दराबन वेखे खड़, आपणी सेव आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे नंद मेहर दए वड्याईआ। आपे नंद नंद प्यारा, भाई भईआ संग रखांयदा। आपे लम्भया सुत दुलारा, आपे सय्या मेल मिलांयदा। आपे मंगे बण भिखारा, दोए दोए चरनी सीस झुकांयदा। कवण रूप दिसे गिरवर गिरधारा, गोवर्धन हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी छहबर आपणा मेघ आपणे हुक्म चलांयदा। साचा मेघ साची धार, हरि कृष्ना कृष्न जणाईआ। बाल बाले उतरे पार, चौथे जुग वज्जे वधाईआ। तेरा जन्म जन्म होए संसार, लोकमात दए हरि वड्याईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल अपार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चरन कँवल कराए सच प्यार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। कलिजुग अग्नी तपे हाढ़, चारों कुंट रही जलाईआ। सतिगुर पूरा हो त्यार, सति सतिवादी खेल खलाईआ। गुरमुख करे सच प्यार, घर मन्दिर खोज खोजाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दा लहिणा मूल चुकाईआ। देवे दरस दर घर आण, आप आपणी दया कमाईआ। द्वापर करे कल पछाण, कलि कल्की वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मेघ एका धार, एका छहबर सच्चे घर बार, दर घर साचे आप वखाईआ। दर घर सच सुहावणा, होई रुत्त बसन्त। गुरमुख गुर गुर एका रंग रंगावणा, एका जिह्वा मणीआ मंत। एका शब्दी नाद वजावणा, धन्न वडियाई साचे सन्त। दर मन्दिर आप सुहावणा, पारब्रह्म प्रभ बेअन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, मेल मिलावा साची संगत। संगत संग निभाया, कर किरपा गुण निधान। गुरसिख गुर गुर लेखे लाया,

❋

❋

लेखा मिटया दो जहान। नेत्र पेख पेख दर्शन पाया, दरदीआं दर्द मिटाए आण। नर नरेशा वेस वटाया, दर दरवेशा खेल महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, गुरमुख साचे चतुर सुजान। गुरबचन बचन गुर मन्नया, द्वापर चुक्की काण। कलिजुग भाण्डा भन्नया, भरमी मिटे कूड़ निशान। सतिजुग साचा चढ़े चन्नया, जोत जगे दो जहान। देवे नाम सच्चा धन्न धनया, सच ख़ज़ीना आप पछाण। एका राग सुणाए कन्नया, सोहँ शब्द श्री भगवान। लक्ख चुरासी देवे डन्नया, नौ खण्ड होए वैरान। जो घड़या सो भन्नया, पंज तत्त दिसे ना कोए मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे करे पछाण। गुरबचन गुर एक है, एक टेक रघुनाथ। त्रैगुण माया ना लाए सेक है, पुरख अबिनाशी सगला साथ। कलिजुग अन्तिम रिहा वेख है, आप पढ़ाए आपणी गाथ। लेखा जाणे मस्तक रेख है, लहिणा चुक्के ललाटी माथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख चुकाए जगत डर, इक्क वखाए साचा घर, सगल विसूरे जायण लाथ। सगल विसूरा चुकया, पाया पारब्रह्म गुर करतार। हरिजन बूटा कदे ना सुक्कया, हरया होए विच संसार। गुरमुख कदे ना रहे लुकया, प्रगट करे आप निरँकार। जो जन सरन सरनाई झुकया, फड़ फड़ बांहों आपे करे पार। उलटा मात गर्भ ना रुख्या, दस दस मास ना होए ख्वार। उज्जल करे मात मुख्या माणस जन्म पैज संवार। गुरसिखां भार सतिगुर पूरे आपे चुकया, गुरसिख रक्खे हौले भार। चित्रगुप्त लेखा लैण कदे ना ढुक्कया, राए धर्म ना करे ख्वार। कलिजुग वेला अन्तिम ढुक्कया, चारों कुंट अग्ग अंग्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन साचे पेख्या, परम पुरख करतार। पूर्ब जन्म जन्म दी मेटे रेख्या, लेखा लिखणहार अगम्म अपार। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसया, मूंड मुंडाए ना हरि निरँकार। आपणा रूप आपे वेख्या, आपे वेखणहार। हुक्मे अंदर ब्रह्मा विष्न महेष गणेश्या, त्रैगुण माया करे शंगार। आदि जुगादी धारे भेख्या, निरगुण सरगुण लै अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए साचा सच दरबार। सच दुआरा सोभावन्त, गुर चरन सच्ची सरनाईआ। गुर गुर मिलावा हरि हरि कन्त, नारी कन्त सेज हंढाईआ। काया चोली चढ़ाए रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका अक्खर एका नाउँ मणीआ मंत, मन मनसा दए मिटाईआ। हरिजन विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्त, त्रैगुण आपणा ताल वजाईआ। कलिजुग अन्तिम हउमे हंगत, माया ममता गढ़्ह सुहाईआ। चारों कुंट भुक्ख नंगत, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। गुरसिख विरला मिले साची संगत, जिस जन सतिगुर पूरा आप मिलाईआ। मेल मिलावा साची संगत, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। लक्ख चुरासी फोलण फोलया, काया गढ़्ह हँकार। पुरख अबिनाशी तोले तोलया, तोलणहारा एकँकार। आदि जुगादी बदले चोलया, निरगुण सरगुण लै अवतार। शब्द अनाद सुणाए ढोलया, उच्ची कूक करे पुकार। कलिजुग अन्तिम खेले होलया, सृष्ट सबाई जाए हार। गुरमुख विरले उलटा करे नाभ कौलया, झिरना झिरे अमृत धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साजण करे शंगार। गुरसिख तन शंगारया, तन बस्त्र नाम निधान। आप बिठाए सच दवारया, सचखण्ड निवासी वड मेहरवान। साचा काज आप सुआरया, दो जहानां बण निगहबान। रक्खे लाज विच संसारया, आदि अन्त कर पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए फड़, आत्म अन्तर कर पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, करे खेल मात पित जिउँ बाल अञ्याण।

२४ हाढ़ २०१७ बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे घर करतार पुर ज़िला जलन्धर

हरि तख्त निवासी सिर सोहे ताज, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। दो जहानां साचा राज, राज राजान शाह सुल्तान शहनशाह आप कमाईआ। आदि जुगादी ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। शब्द अगम्मी इक्क अवाज, श्री भगवान आप लगाईआ। करता पुरख रच रच काज, कादर करीम वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव साजण साज, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। त्रैगुण माया देवे दाज, पंचम वस्त झोली पाईआ। आदि जुगादी रक्खे लाज, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी चलाए जहाज़, एका चप्पू नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर शाहा शाह आप हो जाईआ। सीस ताज श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ आप टिकांयदा। सो पुरख निरँजण खेल महान, अबिनाशी करता आप करांयदा। एकँकारा धुर फ़रमाण, सचखण्ड दुआरे आप अल्हांयदा। आदि निरँजण नूर महान, निरगुण जोत डगमगांयदा। साचे तख्त हो प्रधान, आसण सिँघासण आप सुहांयदा। एका देवे धुर फ़रमान, धुर फ़रमाना आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह पातशाह वेस वटांयदा। शाह पातशाह शाह सुल्ताना, हरि साचा वड वड्याईआ। मन्दिर वसे सच मकाना, थिर घर साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड महल्ल उच्च टिकाणा, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। शब्द अनादी गाए तराना, तुरीआ नाद इक्क वजाईआ। आपे जाणे पद निरबाना, परम पुरख सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। घर साचा हरि सुहञ्जणा, निर्भय रूप हरि निरँकार। जोत

❋

❋

जगाए इक्क निरँजणा, नूरो नूर होए उज्यार। दरगाह साची साचा सज्जणा, सति पुरख निरँजण मीत मुरार। ना घड़या ना भज्जणा, मरे ना जम्मे विच संसार। आपणा पड़दा आपे कज्जणा, निरगुण आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाहो भूप सच्ची सरकार। सच सरकार शाहो भूप, सतिगुर साचा नाउँ धरांयदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख भेख ना कोए दसांयदा। ना कोई तागा ना कोई सूत, ताणा पेटा ना कोए पांयदा। ना कोई मास बरस ना कोई दिसे रुत्त, बसन्त बहार ना कोए जणांयदा। आदि जुगादि अबिनाशी अचुत्त, आप आपणा खेल खिलांयदा। आप पिता आपे बणे सुत, साची गोद आप सुहांयदा। आपे निर्मल नूर उजाला जगे जोत, दर घर साचे डगमगांयदा। आपे रूप वटाए कोटी कोटि, आपे रूप रंग ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वसे साचे घर, शाह पातशाह आपणा नाउँ रखांयदा। शाह पातशाह हरि राजन राज, राज जोग इक्क हंढाईआ। दो जहानां साजण साज, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। आपे जाणे आपणा काज, करनी करता किरत कमाईआ। खेले खेल शाह नवाब, दर दरवेश नर नरेश एका अल्फ़ी गल हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका कार, करे कराए करनेहार, आपणी कल आप वरताईआ। कल वरतंता हरि मेहरवाना, दर घर साचे सोभा पांयदा। सति सरूपी नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वखांयदा। एका बन्न्हे साचा गाना, थिर घर साचे सगन मनांयदा। शब्द अनादी बोल तराना, अनहद एका ताल वजांयदा। पावे सार रवि ससि सूरज चन्न कोटन भाना, आकाश प्रकाश डगमगांयदा। धरत धवल वेखे इक्क निशाना, आप आपणा कर्म कमांयदा। निरगुण निरवैर नर हरि पहरे आपणा बाणा, रूप अनूप आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल श्री भगवाना, दिस किसे ना आंयदा। हरि साचा खेल खलंदड़ा, खेलणहार बेपरवाह। दरगाह साची धाम सुहंदड़ा, आदि जुगादी जगत मलाह। धुर फ़रमाणा हुक्म जणंदड़ा, दो जहानां मार्ग ला। त्रै त्रै चेले रंग रगंदड़ा, एका अक्खर विद्या दए पढ़ा। शब्द निराला तीर चलंदड़ा, आपणे हथ्थ उठा। सच निशाना इक्क लगंदड़ा, आर पार दए करा। साचा तख्त आप सुहंदड़ा, तख्त निवासी शहनशाह। सीस ताज इक्क टिकंदड़ा, पंचम मुखी मुख भवा। चारे वेदां भेव खुलदंड़ा, चारे जुग वण्डण पा। चारे खाणी खोज खोजदंड़ा, चार वरनां दए सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे साचे थाँ। थान थनंतर सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहाया। पुरख अबिनाशी हरि हरि हरिजू हरि मन्दिर बैठा एका कन्त, दूल्हे दूल्हा नाम धराया। लाल गुलाला रंग चाढ़े एका रुत्त वखाए बसन्त, आपणी महिक आप महिकाया। लेखा जाणे आदि अन्त, मदि आपणा भेव छुपाया। लक्ख चुरासी जीव

❋

❋

जंत, जून अजूनी आप भवाया। आपे वेखे गढ़्ह हउमे हंगत, आपे काम क्रोध लोभ मोह हँकार झोली पाया। आपे लेखा जाणे साची संगत, सतिगुर साचा संग निभाया। आपे नाम भिच्छया मंगे मंगत, दर दर आपणी अलख जगाया। आपे हरिजन लाए आपणे अंग अंगद, अंगीकार दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक्क वड्याआ। साचा तख्त सचखण्ड दुआरा, शाह पातशाह आप सुहाईआ। आसण लाए एकँकारा, ओंकारा रूप वटाईआ। मन्दिर सोहे बंक दुआरा, निरगुण जोत होए रुशनाईआ। नाद धुन उपजे सच्ची धुन्कारा, अनादी नाद आप सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादि पावे सारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अगाध बोध इक्क जैकारा, जै जैकार आप कराईआ। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, आपणा पड़दा दए चुकाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। कराए वणज सच्चा वणजारा, एका हट्ट चलाईआ। एका खोल्ह नाम भण्डारा, पुरख अबिनाशी दए वरताईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादारा, आदि जुगादि सेव कमाईआ। रवि ससि कर उज्यारा, मंडल मंडप वेख वखाईआ। ज़िमीं अस्मान बन्न्हे धारा, धरत धवल जल बिम्ब आप टिकाईआ। शब्द अगम्मी खेल न्यारा, बिन थम्मी गगन रहाईआ। अग्नी हवन कर उज्यारा, पवण पवणी दए टिकाईआ। करनी करे आप निरँकारा, आप आपणी खेल खलाईआ। वरते वरतावे विच संसारा, वास्तक आपणा रूप वटाईआ। विश्व नाम इक्क वरतारा, वासदेव आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त शाह पातशाह आप सुहाईआ। तख्त सुहाया धुर दरबार, तख्त निवासी चरन टिकांयदा। जोत प्रकाशी एकँकार, निरगुण आपणी कल वरतांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आदि जुगादी वेस वटांयदा। बन्द खुलासी करे सर्ब संसार, जम की फाँसी आप लटकांयदा। पवण स्वामी दए आधार, निज घर वासी मेल मिलांयदा। मंडल रास गिरवर गिरधार, गृह आपणा वेख वखांयदा। साचा साकी बण निरँकार, निर्मल अमृत आत्म सच प्याला जाम प्यांअदा। खोल्हे ताकी बन्द किवाड़, आपणा पड़दा आप उठांयदा। लहिणा देणा बाकी चुक्के विच संसार, जिस जन आपणा दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। सतिगुर सच्चा शब्द गुरदेव, देव देवा वड वड्याईआ। आदि जुगादी अलक्ख अभेव, अलक्ख अलक्खणा लख्या ना जाईआ। जन भगतां करे साची सेव, निरगुण सरगुण साची सेव कमाईआ। ना रसना ना गाए जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। गुरमुखां वखाए अमृत आत्म एका मेव, साचा फल आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहान वसाए एका घर, घर सच्चा सहिज सुखदाईआ। दो जहानां वसया, हरि सच्चा परवरदिगार। आदि जुगादी फिरे नस्सया, जुगा जुगन्तर साची कार। जुग जुग मेटे रैण

❋

❋

अन्धेरी रुस्सया, लोकमात लै अवतार। गुरमुख विरले मार्ग दस्सया, आप आपणा कर प्यार। घर मन्दिर बह बह हस्सया, बन्द ताकी खोल्ह किवाड़। करे प्रकाश कोटन रव सस्या, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। हरिजन हिरदे अंदर आपे वसया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त सोहे सच्ची सरकार। सच सरकार सच सुल्ताना, सूत्रधारी भेव ना आंयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, बल आपणा आप रखांयदा। गुणवन्ता गुण निधाना, नाम निशाना हथ्थ उठांयदा। साचा चिल्ला तीर कमाना, दो जहानां आप वखांयदा। जन भगतां देवे साचा माणा, माण निमाणयां गले लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह वेस वटांयदा। शाह पातशाह प्रभ वेस वटाए, जुग जुग कार कमांयदा। भगत भगवन्त ल्ए उठाए, साचे सन्त आप जगांयदा। गुरमुख साजण संग रलाए, आप आपणी गोद बहांयदा। गुरमुखां अंदर नाम मृदंग वजाए, दिवस रैण सेव कमांयदा। काया चोली रंग चढ़ाए, उतर कदे ना जांयदा। धुर दीबाण निरगुण सरगुण भिच्छया मंगण आपे आए, रूप अनूप आप वटांयदा। दहि दिशा चार कुंट फेरी पाए, नव नव आपणी कल वरतांयदा। हरिजन साचे ल्ए जगाए, जागरत जोत इक्क डगमगांयदा। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कल वरतांयदा। गुरमुख सज्जण दरस दिखाया, दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंंजण। आप आपणा तरस कमाया, गुर चेला मिल्या साचा सज्जण। अमृत मेघ बरस वखाया, चरन धूढ़ कराया एका मजन। हउमे हंगता रोग गंवाया, गढ़्ह हँकारी भांडे भज्जण। लग्गी प्रीत तोड़ निभाया, अन्तिम आया पड़दे कज्जण। जगत विछोड़ा दए कटाया, दरगाह साची हरिजन साचे बह बह सजण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र पाए एका अंजन। एका अंजन नाम गुर मन्त्र, मदन मूर्त दए दरसाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, त्रैगुण भेव ना भरम भुलाईआ। आदि जुगादि बणाए बणतर, लक्ख चुरासी भाण्डा घड़ घर घर विच दए टिकाईआ। पाए सार गगन गगनंतर, गहर गम्भीर आप अख्वाईआ। तत्त विकार लगाए बसन्तर, अग्नी हवन आप जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन मिल्या चरन दुआर, चरन चरनोदक मुख चवाया। कोटन कोटि पाप दए उतार, पतित पापी ल्ए तराया। वड प्रतापी बण सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन वेखण आया, निरगुण रूप सच्ची सरकार। लक्ख चुरासी फोल फोलाया, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार। सत्तां दीपां ढोला गाया, एका शब्द धुन जैकार। आपणा चोला आप बदलाया, सरगुण निरगुण लै अवतार। पड़दा ओहला इक्क रखाया, दिस ना आए जीव गंवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

जोत धर, हरिजन साचे करे प्यार। सच प्यार करंदड़ा, घर साचे धुर संजोग। गुरमुख सज्जण मेल मिलंदड़ा, हउमे चुक्के रोग। घर मन्दिर आप सुहंदड़ा, दर दरस वखाए अमोघ। आवण जावण फंद कटंदड़ा, पार कराए चौदां लोक। एका साचे धाम बहंदड़ा, जो जन सोहँ गाए सच सलोक। पुरख अबिनाशी मेल मिलदंड़ा, अद्धविचकार ना सके कोई रोक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची मोख। साची मोख मुक्त गुर चरन दासी, गुरमुख तेरी सेव रही कमाईआ। प्रगट होया शाहो शाबाशी, जगत जुगत इक्क बणाईआ। वेस वटाया घनकपुर वासी, साची शक्ति इक्क धराईआ। गुरमुखां पूरी करे आसी, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। निज आत्म निरगुण जोत इक्क प्रकाशी, परम पुरख वेख वखाईआ। पार कराए पवण स्वासी, रसना जिह्वा जो जन रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा दीन दयाल, हरिजन उठाए आपणे लाल, लालन लाल गोद सुहाईआ। गुरमुख लाल उठाया, लक्ख चुरासी विच्चों भाल। आप आपणी गोद बहाया, कर किरपा दीन दयाल। तख्त निवासी तख्त वखाया, सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाल। पुरख अबिनाशी आसण लाया, उप्पर बैठ शाह कंगाल। जोत प्रकाशी जोत जगाया, आप आपणा दीपक बाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दिवस रैण करे प्रितपाल। प्रितपालक प्रभ प्रितपालदा, दिवस रैण प्रभात। हरिजन साचे तेरी सुरत संभालदा, मेट मिटाए अन्धेरी रात। करे खेल शाह कंगाल दा, लेखा जाणे ऊँच नीच ज़ात पात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां देवे साची दात। सच दात नाम वडियाई, गुर सतिगुर हट्ट विकांयदा। गुरमुख मंगण चाँईं चाँईं, गुर पूरा झोली पांयदा। देवणहारा सभनी थाँईं, अतोट अतुट वरतांयदा। जुग जुग करे सच नयाईं, साचा सालस आप अख्वांयदा। हरिजन पार कराए फड़ फड़ बांहीं, मँझधार ना कोए रुढ़ांयदा। सिर रक्खे ठंडीआं छाईं, समरथ पुरख आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार, पार किनारा इक्क वखांयदा। पार किनारा लोकमात, लोक परलोक होए सहाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निज घर आत्म वेखे मार झात, काया झरोखा इक्क खुल्हाईआ। चरन कँवल उप्पर धवल आप बंधाए साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। साची सखी नर नरायण मिल्या मेला हरि हरि कमलापात, विछड़ कदे ना जाईआ। बोध अगाध शब्द अनादा सुणाए साची गाथ, नाम वक्खर करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्या पूजा पाठ, पारब्रह्म प्रभ मिली सच सरनाईआ। गुरसिख उतरया आपणे घाट, सच्चा बेड़ा बन्ने लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह पातशाह देवे वर, साचे तख्त उप्पर चढ़, किला कोट ना दिसे गढ़्ह, चार दीवार छप्पर छन्न ना

❋

❋

कोए वखाईआ। छप्पर छन्न ना कोए दरवाजा, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। करे खेल ग़रीब निवाजा, माण निमाणयां वेख वखांयदा। अश्व घोड़ा रक्खे ताजा, शब्द शब्दी आप दौड़ांयदा। अनहद वजाए आपणा वाजा, अनहद साची तार हलांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे भाजा, गगन पाताल फेरी पांयदा। दो जहानां साचा राजा, शाहो भूप मस्तक टिक्का तिलक ललाटी जोत जगांयदा। अन्तिम कलिजुग प्रगट होए देस माझा, मात पित ना कोए वखांयदा। सम्बल नगरी शाह नवाबा, तन रबाबा सितार हलांयदा। काया गढ़्ह मक्का काअबा, हुजरा हाज़ी वेख वखांयदा। गुरमुखां प्याए हयात आबा, बेआब ना कोए तड़फांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सुहाए दर, दर घर साचा आप वखांयदा। दर घर साचा खोलया, कर किरपा गुण निधान। सोहँ अक्खर एका बोलया, सतिजुग सच करे प्रधान। अबिनाशी करते एका कंडे तोलया, तोला बण श्री भगवान। आपणा पड़दा आपे फोलया, वेख वखाए दो जहान। साची वस्त रक्खे कोलया, गुरमुखां देवे आण। निज आत्म निज घर निज रूप हो हो मौलया, जीव जंत ना सके पछाण। उलटा करे नाभ कौलया, अमृत झिरना झिरे महान। देवे वडियाई उप्पर धौलया, धरत धवल कर परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेले आपणे घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।