पुस्तकालयभाग ९

२७ हाढ़ २०१७ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे घर पिण्ड मैंहणीआं ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण ठांडा सीत, आदि जुगादी हरि अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण इक्क अतीत, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। एकँकारा आप चलाए आपणी रीत, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। आदि निरँजण साचा मीत, सगला साथी सगला संग निभांयदा। अबिनाशी करता वसे धाम अनडीठ, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। श्री भगवान गाए आपणा सुहागी गीत, आपणा ढोला आप अल्हांयदा। पारब्रह्म प्रभ पतित पुनीत, रूप रंग ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण सर्ब गुण दाता, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण आप बंधाए आपणा नाता, आप आपणा मेल मिलाईआ। एकँकारा चलाए साचा राथा, रथ रथवाही दिस ना आईआ। आदि निरँजण जोती नूर ललाटा, नूरो नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी वाटा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। श्री भगवान आप चलाए साचा राथा, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। पारब्रह्म आपणा चुकाए लहिणा देणा मस्तक माथा, लेखा लेख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण नूर नुराना,

❋

❋

रूप रंग ना कोए वखांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल महाना, सति सतिवादी आप करांयदा। एकँकारा गुण निधाना, गुण अवगुण ना कोए जणांयदा। आदि निरँजण जोत महाना, जुगा जुगन्तर डगमगांयदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणा आवण जाणा, आवण जावण आपणी रचन रचांयदा। अबिनाशी करता खेले खेल दो जहानां, दो जहानां वाली आप अख्वांयदा। पारब्रह्म साचे मन्दिर हो प्रधाना, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। थिर घर वेखे इक्क टिकाणा, निरगुण आपणा आप सुहांयदा। साचा तख्त शाह सुल्ताना, तख्त निवासी इक्क वखांयदा। भूप सति सरूप बण राज रजाना, आसण सिँघासण आपे लांयदा। अनादी नाद धुर फ़रमाना, शब्द शब्दी आप अल्हांयदा। आपे होए दर दरबाना, निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार अलक्ख अगोचर भेव कोए ना पांयदा। अलक्ख अगोचर भेव न्यारा, सो पुरख निरँजण वड दाता बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर साची कारा, हरि पुरख निरँजण आप कराईआ। थिर घर वसाए सच दुआरा, एकँकारा आपणी कल वरताईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़ा, नूर नुराना डगमगाईआ। आदि निरँजण दीपक हो उज्यारा, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। रवि ससि ना कोए सितारा, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाईआ। मंडल मंडप ना कोए उज्यारा, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। गगन गगनंतर ना कोई पावे सारा, मंडल मंडप ना वेख वखाईआ। ज़िमी अस्मान ना बन्न्हे धारा, चौदां लोक ना हट्ट खुल्हाईआ। लोआं पुरीआं ना कोए अखाड़ा, ब्रह्मा विष्न शिव ना रचन रचाईआ। सुरपति राजा इंद ना कोई प्यारा, करोड़ तेतीसा ना मेल मिलाईआ। गण गंधर्ब ना बोले कोए जैकारा, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। त्रैगुण माया ना कोए भण्डारा, पंज तत्त ना कोए कुड़माईआ। लक्ख चुरासी ना दिसे खेल गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहर ना वेख वखाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नारा, ना कोई कन्त सेज हंढाईआ। पुत्तर धीआं ना करे कोए वणजारा, मात पित ना कोए बणाईआ। साक सैण ना दिसे संसारा, सज्जण ठग्ग ना कोए रखाईआ। नाद शब्द धुन ना कोए जैकारा, बत्ती दन्द ना कोए हलाईआ। मन्दिर मस्जिद ना कोए गुरदुआरा, शिवदुआला मट्ठ ना कोए सुहाईआ। अठसठ तीर्थ ना कोए किनारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ना धार वहाईआ। गुर पीर ना कोए अवतारा, साध सन्त ना रूप वटाईआ। पंज तत्त ना कोए हँकारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना वेस वटाईआ। मन मति बुध ना कोए सहारा, आसा तृष्ना ना संग मिलाईआ। आदि जुगादी खेल अपारा, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। श्री भगवान खेल न्यारा, निरगुण आपणे विच छुपाईआ। पारब्रह्म प्रभ सांझा यारा, दर घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूनी रहित पुरख अकाला, घर साचे बैठा साचा माहीआ। दर घर साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहांयदा।

❋

❋

हरि पुरख निरँजण साचा कन्त, निरगुण मेला मेल मिलांयदा। एकँकारा बणाए बणत, आदि निरँजण संग निभांयदा। अबिनाशी करता आपणी महिमा आपे जाणे अगणत, वेद कतेब भेव ना पांयदा। अबिनाशी करता लेखा जाणे आदि अन्त, मदि आपणी खेल खिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ मंगे मंगत, दर आपणे आपणी भिच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़ा, निरगुण लाए इक्क अखाड़ा, गोपी काहन आप नचांयदा। गोपी काहन हरि भगवाना, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। सचखण्ड वसे सच मकाना, थिर घर बैठा जोत जगाईआ। शाहो भूप शाह सुल्ताना, राज राजाना बेपरवाहीआ। नूरो नूर नूरी नूर नुराना, परवरदिगार नाउँ धराईआ। एका गावे सच तराना, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। दो जहाना देवणहारा साचा धुर फ़रमाणा, आपणी इच्छया दए वखाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, दरगाह साची साचे धाम दए वड्याईआ। ना कोई चिल्ला तीर कमाना, खड़ग खण्डा ना हथ्थ उठाईआ। एका हुक्मी हुक्म फ़रमाना, लेखे विच सर्ब भवाईआ। खेले खेल दो जहानां, त्रै त्रै आपणी वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप कराईआ। पुरख अबिनाशी खेल अवल्ला, भेव कोए ना पांयदा। सति पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, निरगुण आपणी कल वरतांयदा। सचखण्ड दुआरे वसे सच महल्ला, उच्च अटला आप वसांयदा। आपणी जोती दीपक आपे बला, नूरो नूर डगमगांयदा। आपणी शक्ती आपे रला, आदि शक्ति विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर सुहञ्जणा जोत जगाए आदि निरँजणा, नूर नुराना आप अख्वांयदा। नूर नुराना पारब्रह्म, हरि सच्चा वड वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। पवण स्वास ना ल्ए दम, पंज तत्त ना करे कुड़माईआ। ना कोई जननी जणे जन, बालक गोद ना कोए सखाईआ। ना कोई बेड़ा देवे बन्न्ह, सीस भार ना कोए चुकाईआ। किसे ना वसया छप्पर छन्न, चार दीवार ना बन्द वखाईआ। आदि जुगादि ना देवे कोए डंन, जुग जुग आपणी खेल आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर थिर घर साचे दए वड्याईआ। थिर घर साचा हरि वड्याआ, पुरख अबिनाशी दया कमांयदा। घर विच घर दए उपजाया, सचखण्ड दुआरा नाउँ धरांयदा। निरगुण दीआ बाती कमलापाती आप टिकाया, आपणी सेवा आप कमांयदा। आपणा नाती पुरख बिधाता आप अख्वाया, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। आपणा साकी बण बण जाम प्याया, सच प्याला हथ्थ उठांयदा। आपणा राम बण बण दरस दिखाया, राम रूप आप हो जांयदा। आपणा लेखा आप लिखाया, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणा भरम भुलेखा आप कढाया, भरम गढ़्ह आप तुड़ांयदा। आपणे अंदर वड़ आपणा आसण आप सुहाया,

❋

❋

सच सिँघासण डेरा लांयदा। पुरख अबिनाशी नाउँ धराया, जन्म मरन विच ना आंयदा। साची मंडल रास आप रचाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि हरि वसे एका कन्त, कन्त कन्तूहल आप अख्वांयदा। कन्त कन्तूहल लाल गोपाल, हरि सच्चा बेपरवाहीआ। सतिगुर सच्चा दीन दयाल, घर साचे सोभा पाईआ। चरन भिखार बणाए महांकाल, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल न्यारा, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर नूरानया। मुकामे हक एका यार, लाशरीक दो जहानया। महिबान बीदो खेल न्यार, रहिमत रहिमान श्री भगवानया। नूरी जल्वा नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगानया। तालब तल्ब तालबगार, हक हकीकत खेल महानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दरगाह साची नौजवानया। दरगाह साची सच निवासा, हरि साचा सच सुहाईआ। निरगुण करे खेल तमाशा, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण अंदर करया निरगुण वासा, निरगुण निरगुण गोद बहाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्हया, सचखण्ड निवासी एकँकार। निष्अक्खर आपणा आपे बोलया, आप आपणी कर पुकार। आपणा लेखा आपे तोलया, तोलणहार सच्ची सरकार। आपे बणे हरि विचोलया, लेखा जाणे धुर दरबार। सचखण्ड ना कोई पड़दा ना कोई उहलया, एका नूर होए उज्यार। साहिब सुल्तान ना कोई कल दिसे सोलया, अकल कल आप करतार। एका नाम शब्द अनमोलया, आप आपणा ल्ए उभार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वणज करे वपार। सच वणजारा हरि निरँकारा, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। एका हट्ट खोल्ह किवाड़ा, साची वस्त विच टिकांयदा। दर दरवेश बण भिखारा, दर दरबान अलख जगांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचा हुक्मी हुक्म आप अल्हांयदा। एका देवणहार हरि भण्डारा, साची वस्त झोली पांयदा। आपणा नाउँ रक्ख निरँकारा, आपे वेख वखांयदा। आदि जुगादी खेल न्यारा, दिस किसे ना आंयदा। वेद कतेबां वसे बाहरा, शास्त्र सिमरत भेव ना पांयदा। खाणी बाणी ना करे विचारा, त्रैगुण मेल ना कोए मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धरांयदा। आपणा नाउँ हरि हरि रक्ख, आपणी दया कमांयदा। साचे मन्दिर हो प्रतक्ख, सचखण्ड दुआरे जोत जगांयदा। आप आपणा कीता वक्ख, आप आपणा अंग कटांयदा। आपे होए अलक्खना अलक्ख, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह चलांयदा । आपणे अग्गे आपे होया वस, आप आपणा सीस झुकांयदा। आपे रसीआ भोगे रस, रस रस विच टिकांयदा।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अंदर निरगुण वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, साचे पौड़े बैठा चढ़, थिर घर साचा आप सुहांयदा। साचे पौड़े हरि हरि चढ़या, आदि आदि वड्डी वड्याईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़या, आप आपणे विच समाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, ना कोई भन्ने भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वटाईआ। रूप अपारा हरि निरँकारा, आपणा आप वटांयदा। जोती जोत कर पसारा, जोती जोत डगमगांयदा। जोती नारी कन्त भतारा, साची सेज हंढांयदा। एका उपजे सुत दुलारा, शब्द शब्दी नाउँ रखांयदा। शब्दी शब्द भरे भण्डारा, अतोट अतुट आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रक्ख आपणे हथ्थ, समरथ आपणा नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण हरि समरथ, साख्यात जोत जगाईआ। एकँकारा चलाए रथ, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। एकँकारा महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आदि निरँजण आपणी देवे एका वथ्थ, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता निभाए सगला साथ, साचा संग इक्क ख़ुदाईआ। श्री भगवान आपे वसया आपणे घाट, दर घर साचा आप सुहाईआ। पारब्रह्म एका नाता बंधाए आपणे संग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण मेल मिलाया, निरगुण नारी कन्त भतार। निरगुण सेज हंढाया, सोहे सचखण्ड दुआर। थिर घर साचा वेख वखाया, कमलापाती मीत मुरार। सति पुरख निरँजण दया कमाया, दीन दयाला सांझा यार। जोती जोत जोत रुशनाया, पूत सपूता कर प्यार। शब्द शब्दी नाउँ धराया, नाद वजाया एकँकार। आप आपणी गोद बहाया, समरथ पुरख प्रभ किरपा धार। सिर आपणा हथ्थ रखाया, वर दए सच्ची सरकार। तेरी साची सेव लगाया, सेवक बणना ख़बरदार। आलस निन्दरा विच ना आया, त्रैगुण ना कोए प्यार। आपणी कुक्खों आपे जाया, रक्त बूंद ना कोए आधार। माणस मानुख ना रूप वटाया, निरगुण निरगुण खेल अपार। संसा दु:ख ना कोए जणाया, रोग सोग ना कोए धार। दरस अमोघ इक्क कराया, आप आपणा कर प्यार। पुरख अबिनाशी अमृत एका चोग चुगाया, चरन कँवल ठंडी ठार। सचखण्ड दुआरे सच संजोग वखाया, होए विजोग ना अन्तिम वार। एका आपणा सलोक सुणाया, सोहँ रूप अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूजी बन्न्हे धार। एका एकँकार है, दूजी खेल खलाईआ। एका पुरख अकाला मीत मुरार है, दूजे घर वज्जे वधाईआ। एका मात पित होए उज्यार है, दूजे सुत दुलारा जाईआ। दोहां विचोला आप करतार है, शब्दी शब्द होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारा वेखे सुत, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, आपणी रुत्त आप सुहाईआ। साची रुत्तड़ी हरि सुहाया, सचखण्ड वज्जी

❋

❋

वधाईआ। सुत दुलारा इक्क उपजाया, शब्द दाता बेपरवाहीआ। आप आपणी गोद बहाया, बाल निधाना गले लगाईआ। धुर फ़रमाना इक्क जणाया, तेरी सेवा सच लगाईआ। तेरा निरगुण नूर नूर नुराया, निराकार आप अख्वाईआ। तेरा वेस आप वटाया, शाह पातशाह शाह करे शहनशाहीआ। आपणा खेल दए वखाया, निरगुण निराकार आकार हो जाईआ। आपणा नाउँ ल्ए रखाया, प्रतक्ख रूप गोसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे कर, सुत दुलारे दए समझाईआ। शब्द सुत हरि समझाया, एका एक करे पढ़ाईआ। तेरा मेरा भेव ना राया, तेरा रूप मेरी शनवाईआ। तेरा तेरी सेव कमाया, तेरा लेखा दए मुकाईआ। बोध अगाध भेव अभेद अलक्ख निरँजण खेल खलाया, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी दया कमाया, दरगाह साची बैठा आसण लाईआ। आपणा अंग ल्ए कटाया, तेरा संग संग निभाईआ। विष्नूं रूप आप धराया, विश्व लेखा रिहा गणाईआ। नाभी कँवली फुल उपजाया, अमृत झिरना दए झिराईआ। साचा फल आप लगाया, पत्त पंखड़ीआं वेख वखाईआ। गुल गुंचा आप खिलाया, निरगुण नूर रूप महिकाईआ। ब्रह्मा वेता आप जाया, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। साचा लेखा आप समझाया, एका विद्या अक्खर पढ़ाईआ। चारे कूटां राह तकाया, चारे मुख दए खुल्हाईआ। चारे वेदां भेव चुकाया, चारे बाणी दए जणाईआ। चारे खाणी लेख समझाया, चार जुग वज्जे वधाईआ। चार वरनां रंग रंगाया, चार यारी नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिखे साचा हरि, लिखणहारा दिस ना आईआ। लेखा हरि हरि लिख्या, थिर घर बैठ सच्चे दरबार। ब्रह्मे देवे साची सिख्या, निरगुण शब्द धुन सुणाए सच्ची धुन्कार। जो उपजे सो मिथ्या, थिर रहे ना विच संसार। पुरख अकाल एका वसे धाम अनडिठया, धाम अवल्लड़ा एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा साचा राणा, आप सुणाए आपणी वार। ब्रह्मे सुणया सच संदेश, दोए जोड़ करे निमस्कारा। पारब्रह्म प्रभ सदा आदेश, हउँ सेवक सेवादारा। तेरा रूप ना जाणां अवल्लड़ा वेस, तूं साहिब सच्ची सरकारा तूं वसे साचे देस, तेरा वसदा रहे दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे सच भण्डारा। सच भण्डारा ब्रह्मे मंगया, प्रभ अग्गे झोली डाह। दरगाह साची मूल ना संगया, नेत्र नैणां नीर वहा। पुरख अकाल सूरा सरबंगया, एका देवे सच सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दए चुका। पुरख अबिनाशी पड़दा चुक्या, ब्रह्मे पाया दरस करतार। आसा मनसा संसा मुक्कया, मिल्या पुरख दीन दयाल। दोए जोड़ चरनां उत्ते झुकया, चरन सेवक तेरा लाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा उठाया छोटा बाल। छोटा बाल बाल निधाना, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। हरि पुरख

❋

❋

निरँजण देवे माणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एकँकारा कर ध्याना, एका इष्ट दए वखाईआ। जोत निरँजण जगाए जोत महाना, आदि निरँजण दया कमाईआ। अबिनाशी करता हो मेहरवाना, आपणी वण्डण ल्ए वण्डाईआ। श्री भगवान धुर फ़रमाना, धुर दीबाण दए समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे पछाना, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। ब्रह्मे तेरा हरि निशाना, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। एका देवे दाता दानी दाना, तेरी झोली आप भराईआ। त्रैगुण माया तत्त वखाना, त्तत्व तत्त विच टिकाईआ। ब्रह्म रत्त रंग रंगे दो जहानां, कमलापत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी झोली दए भराईआ। ब्रह्मे सुणया धुर फ़रमाणा, पारब्रह्म प्रभ आप जणाया। साचे तख्त वेख्या साचा राणा, निरगुण निरगुण नज़री आया। जुग जुग मन्नणा पए भाणा, भाणे विच सद रहाया। एका देवणहारा माणा, माण निमाणयां आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वर दए समझाया। वर समझाया हरि करतार, ब्रह्मे भुल्ल रहे ना राईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, तेरी झोली आप वखाईआ। विष्नूं करे सेवक सेवादार, सगला संग निभाईआ। संन्न अगम्मी धूंआँधार, शंकर नूर रुशनाईआ। तिन्नां मेला सिरजणहार, सिर सिर देवे रिज़क सबाईआ। ताणा तणया आप करतार, त्रैगुण आपणे हथ्थीं तन्द वटाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे प्यार, पंज तत्त रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी तेरा होए वणजार, घड़ भाण्डे आप वखाईआ। घाड़न घड़े सच्चा ठठयार, नाम कुठाली एका ताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती लम्बू अग्नी लाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़णा, जून अजूनी आप समझांयदा। पुरख अबिनाशी अंदर वड़ना, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। आपणा खेल आपे करना, नौ दुआरे खोल्ह वखांयदा। घर विच घर आपे धरना, घर मन्दिर सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या हरि भगवान, ब्रह्मे विष्न शिव समझाईआ। खोल्हणहारा हरि दुकान, दो जहानां वेस वटाईआ। चौदां लोक कर प्रधान, रवि ससि करे रुशनाईआ। मंडल मंडप खेल महान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेस वटाईआ। जेरज अंड होए प्रधान, उत्भुज सेत्ज अंग लगाईआ। पंज तत्त काया वेख मकान, काया बंक दए सुहाईआ। तख्त निवासी हो मेहरवान, घर घर विच दए वड्याईआ। आत्म सेजा हो प्रधान, आपणा नूर ल्ए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव कर सलाह, तिन्नां हरि हरि इक्क मनाया। पुरख अबिनाशी तेरा पन्थ मार्ग सच्चा राह, लोकमात वेख वखाया। घट घट अंदर ब्रह्मे तेरा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाया। थान थनंतर वसे साचे थाँ, थिर दरबारा आप खुल्हाया। तूं सृष्ट सबाई पिता माँ, हउँ सेवक

❋

❋

सेव कमाया। कवण वेला करें सच न्याँ, लक्ख चुरासी लहिणा देणा दए चुकाया। कवण वक्त पकड़े बांह, हउँ निमाणे निउँ निउँ बैठे सीस झुकाया। तूं साहिब सदा सुहेला रक्खणी ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। अन्तिम करना सच न्याँ, अभुल्ल अभुल्ल आप रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव दए समझाया। हरि समझाए दया कर, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मे विष्न शिव सेवा कर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी वण्ड वण्डाईआ। जुगा जुगन्तर जोत धर, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। पंज तत्त काया चोला ल्ए वर, घर मन्दिर बेपरवाहीआ। साचे पौड़े आपे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। माणस मानुख आपे फड़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, चोटी जड़्ह ना कोए वखाईआ। ना कोई विद्या रिहा पढ़, ब्रह्मे विष्न शिव करे पढ़ाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कदे दबाईआ। हथ्थो हथ्थ ना सके कोई फड़, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी भाण्डे रिहा घड़, घड़नहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्तिम दए समझाईआ। लक्ख चुरासी वेला अन्तिम आउणा, हरि साचे सच समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा आप दवाउणा, चार जुग गेड़ वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाउँ धराउणा, नाम नामा आप उपजाईआ। चारे वेदां संग रलौदा, चारे खाणी वेख वखाईआ। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड डेरा लाउणा, आप आपणी रचन रचाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाउणा, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। चार वरनां रूप वटाउणा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रंग रंगाईआ। जुग जुग आपणा वेस धराउणा, निरगुण सरगुण कल वरताईआ। बल बावण हरि भेव खुल्हाउणा, राम रामा वज्जे वधाईआ। लंका गढ़्ह गढ़्ह तुड़ाउणा, दहिसिर देवे घाईआ। भगत भगवन्त मेल मिलाउणा, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। साचे सन्तां संग रखाउणा, विछड़ कदे ना जाईआ। ग़रीब निमाणयां गले लगाउणा, धुर दी बाणी इक्क वखाईआ। जुग जुग दा पन्ध मुकाउणा, आपणा गेड़ा आप भवाईआ। हक नबेड़ा आप कराउणा, आप आपणी कल वरताईआ। कान्हा कृष्ना रूप वटाउणा, कँवल नैण नैण मटकाईआ। सीस ताज इक्क सुहाउणा, सीस आपणे आप उठाईआ। साची सखीआं मंगल गाउणा, पीया प्रीतम इक्क मनाईआ। रथ रथवाही फेरा पाउणा, खेवट खेट बणे मलाहीआ। ग़रीब निमाणे भगत भगवन्त गोद बहाउणा, बिपर सुदामा ल्ए तराईआ। द्रोपद लजया आप रखाउणा, पंचम देवे माण वड्याईआ। कलिजुग आपणा गेड़ गढ़ाउणा, ईसा मूसा बख्शे शहनशाहीआ। काला सूसा रंग रंगाउणा, एका अल्फ़ी आप हंढाईआ। सच हदीसा इक्क पढ़ाउणा, कायनात करे पढ़ाईआ। आब हयात जाम पिआउणा, मिले महबूब साचा माहीआ। अज़मतो कस्मतो अजिबवा अतिलहे भेव खुल्हाउणा, महिबान बीदो लेखा जाणे

❋

❋

धुर दरगाहीआ। कलमा कलमी आप पढ़ाउणा, लेखा लिख ना सके कलम शाहीआ। संग मुहम्मद इक्क निभाउणा, मुख नकाब दए चुकाईआ। अहिबाब रबाब इक्क वजाउणा, शाह नवाब दए समझाईआ। मक्का काअबा भेव खुलाउणा, एका मकतब करे पढ़ाईआ। हक हकीकत लेख लिखाउणा, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। सालस बण बण फेरा पाउणा, नूरो नूर जल्वा इलाहीआ। आपणी कल आप वरताउणा, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत जोत जगाउणा, नानक निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाउणा, नारी कन्त वज्जी वधाईआ। आपणा घूँगट आप उठाउणा, मुख नैण नैण शर्माईआ। नेत्र लोचन नैणां दर्शन पाउणा, दरस तरस विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। जोती नूर निरँकार, निरगुण नानक नाउँ धराया। नाम सति सति वपार, साचा वणज कराया। ब्रह्म मति पावे सार, त्रैगुण तत्त मेट मिटाया। धीरज जति विच संसार, सति सन्तोख दए दृढ़ाया। मितगत जाणे आप करतार, करता पुरख वेख वखाया। एका जोती दस दस धार, गोबिन्द साचा गढ़्ह सुहाया। नानक लेखा लिखे अपार, ना कोई सके मेट मिटाया। गुर गुर बाणी शब्द आधार, गुर का रूप आप दरसाया। अमृत भर भर ठंडी ठार, भर प्याला जाम प्याया। गोबिन्द बोल सच जैकार, वाहिगुरू फ़तेह इक्क गजाया। पंचम मीता पंचम प्यार, पंचम लेखा दए समझाया। पुरख अबिनाशी सुत दुलार, निराकार इक्क उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे वर, लेखा रहे ना राया। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा दए भवाईआ। नानक गोबिन्द जोत जगाउणा, एका नूर करे रुशनाईआ। एका लेखा आप समझाउणा, लेखा लेखे लवे पाईआ। लक्ख चुरासी तेरा पन्ध मुकाउणा, जो घड़या भन्न वखाईआ। राए धर्म आप उठाउणा, चित्रगुप्त सोया रहिण ना पाईआ। लाड़ी मौत हुक्म सुणाउणा, धुर दी बाण आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका इष्ट दए समझाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव हरि इष्ट समझाया, निरगुण इक्क इष्ट अख्वांयदा। आदि पुरख आप आपणा आप उपजाया, दूजी कुदरत वेख वखांयदा। तीजा नेत्र इक्क खुल्हाया, चौथे पद मेल मिलांयदा। पंचम ढोला साचा गाया, घर घर शब्द अनाद सुणांयदा। छेवें छपर छन्न ना कोए वखाया, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। सति पुरख निरँजण नाउँ धराया, आदि जुगादी वेस वटांयदा। अठ्ठां तत्तां विच कदे ना आया, नौ दुआरे खोज खोजांयदा। दस्म दुआरी लोकमात वण्ड वण्डाया, अद्धविचकारे डेरा लांयदा। ब्रह्म रूप शाहो भूप करे रुशनाया, ईश जीव आप अख्वांयदा। जगत जगदीस भेव ना आया, छत्र सीस इक्क झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे एका वर, आपणा लेखा आप लखांयदा। ब्रह्मे करे शब्द जणाई, त्रै त्रै आप समझाया।

❋

❋

जुगा जुगन्तर पन्ध मुकाई, गेड़ा गेड़ा दए भवाया। गुर पीर अवतार साध सन्त सेवा लाई, धुर फ़रमाना दए जणाया। भगत भगवन्त करे कुड़माई, आप आपणा बन्धन पाया। सन्त कन्त मिले चाँईं चाँईं, साची नारी सेज हंढाया। गुरमुख वेखे थाउँ थाँईं, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलाया। गुरसिखां पकड़ उठाए बांहीं, जो जन अन्तर आत्म रहे गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेला दए समझाया। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणांयदा। पुरख अबिनाशी जामा पाउणा, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। निहकलंका नाउँ धराउणा, मात पित ना कोए बणांयदा। साक सैण ना नज़री आउणा, भाई भैण ना कोए वखांयदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ ना डेरा लाउणा, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाउणा, साढे तिन्न तिन्न मूल चुकांयदा। रविदास चुमारा नाल रलाउणा, साची सीआं वण्ड वखांयदा। शब्द अनादी ढोला एका गाउणा, चार वरनां एह समझांयदा। पुरख अकाल इष्ट इक्क मनाउणा, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाउणा, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। सतिजुग साचा सुहागी छन्द सुणाउणा, सोहँ ढोला एका गांयदा। गुरमुखां परमानंद वखाउणा, निज आत्म मेल मिलांयदा। अमृत जाम भर पिआउणा, काया सरोवर इक्क नुहांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार गंवाउणा, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। डूँग्घी कंदर सच प्रकाश कराउणा, जोत निरँजण आप जगांयदा। अनहद शब्द ताल वजाउणा, तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। साची सखीआं बह बह मंगल गाउणा, गीत सुहागी आप अल्हांयदा। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाउणा, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। सुखमन अन्धेर आप गवाउणा, आप आपणा रूप दरसांयदा। ईड़ा पिंगल मुख शर्माउणा, सतिगुर पूरा वेख वखांयदा। गुरसिखां आपणा पल्ला आप फड़ाउणा, दो जहानां ना कोए तुड़ांयदा। साचे पौड़े आप चढ़ाउणा, दस्म दुआरी कुण्डा लांहयदा। आत्म सेजा जोत जगाउणा, नूर नुराना डगमगांयदा। नारी कन्त इक्क मनाउणा, विभचार ना कोए वखांयदा। सच सवाणी साचे धाम बहाउणा, धुर दी राणी वेख वखांयदा। शब्द हाणी मेल मिलाउणा, विछड़ कदे ना जांयदा। धुर दी बाणी शब्द सुणाउणा, बोध अगाध अल्हांयदा। निज आत्म निज घर निज वेस कराउणा, निज नेत्र आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। कलिजुग वेला अन्त सुहावणा, ब्रह्मे विष्न शिव समझाया। निहकलंक जामा पावणा, वेद व्यासा रिहा लिखाया। ईसा एका अक्खर पढ़ावणा, नूरो नूर करे रुशनाया। नानक एका राह तकावणा, निहकलंकी फेरा पाया। गोबिन्द आपणी कल वरतावणा, कल कल्की वेस वटाया। सम्बल नगरी धाम सुहावणा, पुरी घनकी जोत जगाया। एका डंक शब्द वजावणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण

❋

❋

दाता बेपरवाह, कलिजुग अन्तिम बणे मलाह, सतिजुग बेड़ा दए चला, एका चप्पू नाम लगाया। सतिजुग बेड़ा आप चलावणा, सतिगुर साचे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ मिटावणा, रैण अन्धेरी रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा चन्द चढ़ावणा, चार कुंट होए रुशनाईआ। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकावणा, वेला अन्त दए दुहाईआ। सतिजुग साचा छन्द सुणावणा, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ। कलिजुग भरमां कंध ढाहवणा, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा शाह पातशाह गुर शब्द इक्क बणाईआ। हरि पातशाह शाह सुल्तान, तख्त निवासी आप अख्वांयदा। लेखा जाणे दो जहान, लोकमात वेस वटांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, जुग जुग आपणा हुक्म जणांयदा। लेखा जाणे श्री भगवान, भगवन भगतन आपणे राह चलांयदा। दाता देवे दानी दान, चरन धूढ़ इक्क अशनान, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, माया ममता मोह चुकांयदा। धर्म वखाए सच निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सचखण्ड निवासी खोल्ह दर, दर घर साचा इक्क वखांयदा। दर घर साचा थिर दरबारा, हरि साचा सच सुहांयदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात फेरी पांयदा। कलिजुग आई अन्तिम वारा, चारों कुंट अन्धेरा छांयदा। सृष्ट सबाई हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर सर्ब वहांयदा। हरि मिले ना साचा कन्त भतारा, सुंञी सेज सर्ब वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग लेखा मुक्कणा, आई अन्तिम वार। लक्ख चुरासी बूटा सुक्कणा, हरया होए ना विच संसार। शाह सुल्तानां जंगल जूह उजाड़ बह बह लुकणा, तख्त ताज ना कोए सिक्दार। उज्जल होए ना मात मुखणा, नौ खण्ड होए ख्वार। ना कोई पूजा ना कोई सुखणा, ना कोई दिसे तट किनार। सिँघ शेर शब्द एका बुक्कणा, आदि जुगादी गुर अवतार। नौ खण्ड पृथ्मी पुरख अबिनाशी अग्गे झुकणा, ना कोई झल्ले पहला वार। डूँग्घी कंदर किसे ना लुकणा, समुंद सागर पावे सार। हरि का तीर कदे ना उकणा, निशाना मारे आपणी वार। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा पैंडा मुक्कणा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रिहा पुकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण लै कलि कल्की अवतार। निरगुण शब्द अपार है, गुर गुर रूप समाया। जुगा जुगन्तर साची कार है, लोकमात वेस वटाया। गुर पीर बण अवतार है, लक्ख चुरासी दए समझाया। शब्द अनादी बोल जैकार है, बाणी बाण दए लगाया। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार है, आदि जुगादी रचन रचाया। बोध अगाधी नाम धुन धुन जैकार है, धुर तराना इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका शब्द वजाया। डंका

❋

❋

शब्द वज्जया, लोआं पुरीआं होया जैकार। ब्रह्मा विष्न शिव उठ उठ भज्जया, सोया दिसे ना विच संसार। कवण कूटे निरगुण रूप हो हो गज्जया, निहकलंका लै अवतार। कवण मन्दिर बह बह सजया, निरगुण जोत कर उज्यार। काल नगारा सभ दे सिर ते वज्जया, राए धर्म उच्ची कूक करे पुकार। जो घड़या सो भज्जया, थिर रहे ना विच संसार। जन भगतां रक्खे हरि जू लज्जया, वेले अन्त करे संभाल। दो जहानां फिरे भज्जया, चतुर्भुज अश्व अस्वार । गुरमुखां पड़दा अन्तिम कज्जया, शब्द दोशाला एका डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपारा खेल न्यारा, निरगुण तत्त ना कोए वखांयदा। अलक्ख अगोचर साची धारा, धरत धवल आप टिकांयदा। अलक्ख निरँजण बोल जैकारा, आपणी अलख आप जगांयदा। सचखण्ड सच साची पावे सारा, साची वस्त आप उठांयदा। थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणा पड़दा आपे लांहयदा। सुन अगम्मी पार किनारा, धूंआँधार ना कोए वखांयदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, दस्म दुआरा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, मूर्त अकाल अकाल मूर्त, नाद वजाए साची तूरत, तुरीआ राग आप अल्हांयदा। तुरीआ राग हरि तराना, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। तुरीआ राग अगम्मी गाणा, पुरख अबिनाशी आपे गाईआ। तुरीआ राग वसे सच मकाना, थिर घर साचे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे एका वर, घर मन्दिर मेल मिलाईआ। घर मन्दिर हरि गुरसिख मेलणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। लेखा चुक्के गुरू गुर चेलणा, गुर चेला इक्क दुआर। प्रभ मिले सज्जण सुहेलणा, संसा मुक्के विच संसार। सतिगुर पूरा चाढ़े तेलना, सगन मनाए आपणी वार। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलणा, चारे वेद ना पायण सार। गुरसिखां गुरमुखां लक्ख चुरासी धर्म राए दी कट्टे जेलणा, आवण जावण गेड़ नवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन साचा पार उतारना, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। माणस जन्म पैज संवारना, वेले अन्त होए सहाईआ। कागों हँस आप बणावणा, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। दरगाह साची आप बहावणा, आप आपणी गोद उठाईआ। पतित पापी आप तरावणा, जो चल आए सरनाईआ। पूर्ब लहिणा आप चुकावणा, पिछला लेखा रहिण ना पाईआ। अग्गे मार्ग इक्क वखावणा, चार वरन बणाए भैणां भाईआ। अठारां बरनां पन्ध मुकावणा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां ख़ाक मिलावणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। ऊँचां नीचां एका धाम बहावणा, राउ रंकां मेल मिलाईआ। सोहँ ढोला सृष्ट सबाई गावणा, बीस बीसा कूके दए दुहाईआ। जगत जगदीसा इक्क मनावणा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाईआ। जुग जुग वछोड़ा कट्टया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरमुख मेटे दूई द्वैती फट्टया, अमृत आत्म उप्पर डार। चौदां लोक वखाए एका हट्टया, गुर चरन दुआर भिखार। लेखा चुक्के तीर्थ तटया, पाया पुरख इक्क निरँकार। गुरमुख विरले लाहा खटया, सृष्ट सबाई सुत्ती पैर पसार। कलिजुग सीस पावे घट्टया, धृग जीवण दस्से करे धृग धृग धृगकार। गुरमुख दुआरे आए नट्ठया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, निरगुण सरगुण जोत धर, जोती जामा अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं देवे इक्क आधार ।