पहली सावण २०१७ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
सो पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, निरगुण निराकार अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, बेऐब परवरदिगार नाउँ धरांयदा। एकँकारा खेल महान, आदि जुगादी वेस वटांयदा। आदि निरँजण नूर महान, जोत उजाला डगमगांयदा। अबिनाशी करता गुण निधान, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। श्री भगवान सच निशान, दर घर साचे आप झुलांयदा। पारब्रह्म एका रक्खे आण, दूसर हुक्म ना कोए वखांयदा। सचखण्ड दुआरे वसे सच मकान, सच सिँघासण सोभा पांयदा। थिर घर साचा कर पछाण, शाह सुल्तान वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित पुरख अकाल, अनुभव प्रकाश करांयदा। सो पुरख निरजंण हरि हरि नरायण, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण साक सैण, दर घर साचे सोभा पाईआ। एकँकारा आप चुकाए आपणा लहण देण, सगला संग आप निभाईआ। आदि निरँजण आपे वेखे आपणे नैण, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। अबिनाशी करता दर दरवेशा नर नरेशा धुर दरबारा खोल्ह किवाड़ा अगम्म अपारा एकँकारा आपणा नाउँ आपे कहिण, आप आपणा बल धराईआ। श्री भगवान हरि मेहरवान, आपे जाणे आपणा लहण देण, दूसर होर ना संग रखाईआ। पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचे घर, घर साचा इक्क वड्याईआ। घर साचा हरि सुहाया, सोभावन्त बेपरवाह। पुरख अबिनाशी डेरा लाया, निरगुण दीपक जोत जगा। हरि मन्दिर आप सुहाया, अगम्म अगम्मड़ी खेल करा। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह आपणी अलक्ख आप जगाया, शब्द अगम्मी नाअरा ला। आपणी मंगण मंग मंगाया, इच्छया भिच्छया झोली पा। साचा मृदंगन ताल वजाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल अपारा, आपे खेले खेलणहारा, रूप रंग ना कोए वखा। रूप रंग ना
❋
❋
कोई रेख, आदिन अन्ता दिस ना आंयदा। सचखण्ड दुआरे आपे करे आपणा वेस, वेस अनेका आप वटांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दीसे केस, सीस जगदीस ना कोए धरांयदा। ना कोई ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर दरवेस ना बुझांयदा। ना कोई करे आदेस, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा खेल अवल्ला, हरि साचा सच करांयदा। सो पुरख निरँजण वसया इक्क इकल्ला, हरि पुरख निरँजण मेल मिलांयदा। एकँकारा आप फड़ाए आपणा पल्ला, आदि निरँजण संग निभांयदा। अबिनाशी करते सच सिँघासण एका मल्ला, श्री भगवान डेरा लांयदा। पारब्रह्म लेखा जाणे नेहचल धाम अटला, उच्च महल्ला आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड खोल्ह दुआरा, थिर घर करे आप पसारा, दर दरवाजा आप खुल्हांयदा। थिर घर साचे सच दरवाज़ा, दरगाह साची आप खुल्हाईआ। एका वसे ग़रीब निवाज़ा, रूप रंग ना कोए रखाईआ। आपे रचे आपणा काजा, करता पुरख नाउँ धराईआ। आपे मारे आपणी वाजा, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। आपे रक्खे आपणी लाजा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा साचा खोल्ह, आप वजाए अगम्मी ढोल, ताल तलवाड़ा ना कोए रखांयदा । सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, आपणा आप सुहांयदा। दीवा बाती कमलापाती कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाहो भूप वेस वटांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाना आप जणांयदा। आदि जुगादी करे आपणी कारा, करनी करता किरत कमांयदा। वेखे विगसे करे विचारा, वेखणहारा दिस ना आंयदा। दर दरवेस बण भिखारा, आपणी भिच्छया मंग मंगांयदा। अल्फ़ी पाए चोबदारा, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, ख़ालक आपणा खेल खिलांयदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साचा सच सुहांयदा। निरगुण मेला नारी कन्त, नर नरायण वेख वखांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी कल वरतांयदा। ना कोई साध ना कोई सन्त, गुर पीर अवतार ना कोए रखांयदा। ना कोई रसना जिह्वा मणीआ मंत, शब्द नाद ना कोए वजांयदा । आपणी महिमा आपे जाणे बेअन्त, बेअन्त आपणा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, पुरख अबिनाशी आप सुहाया। दीप जगाया इक्क आदि निरँजणा, नूरो नूर नूर रुशनाया। आपे बणया साक सैण सज्जणा, मात पित भाई भैण आप हो जाया। ना घड़या ना भज्जणा, मढ़ी गोर ना कोए दबाया। आपणे सरोवर आपे करे मजना, आपणा ताल आप सुहाया। आपणे नगारे आपे वजणा,
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वस, आपे रसीआ आपणा जाणे रस, आपे भोगी भोग वखाया। सचखण्ड दुआरे साचा भोग, निरगुण निरगुण आप कराईआ। दरगाह साची धुर संजोग, पुरख अकाल मेल मिलाईआ। मूर्त अकाल दरस अमोघ, जूनी रहित आप कराईआ। आपणा बोल सच सलोक, आप आपणा आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे अंदर वड़, बैठा सेज सुहाईआ। सचखण्ड दुआरे हरि जू वड़या, निरगुण आपणा थान सुहाया। साचे पौड़े आपे चढ़या, आप आपणा महल्ल अटल वेख वखाया। आपणा अक्खर आपणी विद्या आपणा नाउँ आपे पढ़या, आप आपणा बल धराया। आपणा पल्लू परवरदिगार नूर इलाही आपे फड़या, बिस्मिल रूप हो विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वड़या साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क खुल्हाया। सचखण्ड दुआर सच्ची सरकार, साचे तख्त सुहाईआ। शाह पातशाह भूप बण सिक्दार, शहनशाह आप अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी कार, करनहार आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मन्दिर आपे वड़, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणा आप हरि हरि वेख्या, निरगुण निरगुण हो उज्यार। आपे वसया आपणे देसया, महल्ल अट्टल उच्च मुनार। आपणी जोत आप प्रवेशया, जोती जोत हो उज्यार। आपे धर धर आपणा वेसया, आप आपणा करे प्यार। आपे लिखणहारा लेखया, बैठा दरगाह साची धुर दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणा भरे भण्डार। सच भण्डारा आपणा भरया, आपणी भिच्छया इच्छया झोली पाईआ। आपणी करनी आपे करया, आप आपणा खेल खलाईआ। आपणी नारी आपे वरया, कन्त सुहाग आप हंढाईआ। आपणी सेज आपे चढ़या, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। आपणे अंदर आपे वड़या, आपे आपणा संग रखाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, त्तत्व तत्त ना मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। निरगुण निरगुण उपजाया, आप आपणी कल धार। पूत सपूता नाउँ धराया, शब्दी शब्द कर पुकार। नाउँ निरँकारा आप अख्वाया, निरगुण नूर जोत उज्यार। सचखण्ड दुआरा आप सुहाया, थिर घर वसया सिरजणहर। तख्त निवासी डेरा लाया, अबिनाशी करता खेल अपार। पवण स्वामी ना कोए चलाया, लक्ख चुरासी ना कोए प्यार। जोत प्रकाशी जोत जगाया, जोती जोत होए आधार। सूरज चन्न ना कोए चढ़ाया, रवि ससि ना कोए सतार। धरत धवल ना कोए वड्याआ, जल बिम्ब ना पावे सार। आकाश प्रकाश ना कोए टिकाया, लोआं पुरीआं ना कोए विचार। ब्रह्मण्ड खण्ड ना वेख वखाया, गगन गगनंतर ना कोए आधार। जेरज अंड ना रंग रंगाया, उत्भुज सेत्ज ना ल्ए उभार। चारे बाणी ना कोए पढ़ाया, विद्या वखम ना कोए पावे सार। त्रैगुण
❋
❋
रूप ना कोए दरसाया, पंज तत्त ना तत्त जैकार। सचखण्ड साचे आसण लाया, निरगुण बैठ निराकार। साकार रूप ना कोए वखाया, रेख भेख अगम्म अपार। आप आपणा देस सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आपणी वार। सचखण्ड दुआर वसाया, कर किरपा आप करतार। साचे तख्त आसण लाया, सति सुल्ताना बण सिक्दार। सीस ताज इक्क टिकाया, पंचम मुख कर विचार। सत्त रंग निशाना इक्क चढ़ाया, सति पुरख निरँजण हो उज्यार। दरगाह साची धाम सुहाया, उच्च अटल अगम्म अपार। आप आपणा हुक्म सुणाया, हुक्मी हुक्म करे कराए साची कार। निरगुण सरगुण रूप ल्ए वटाया, शब्दी शब्द होए आधार। शब्द विचोला इक्क बणाया, पूत सपूता कर प्यार। नारी कन्त ख़ुशी मनाया, आदि निरँजण वेखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे वसणहार। वसणहारा वसया, थिर घर खोल्ह किवाड़ा। आपणा मार्ग आपे दस्सया, निरगुण निरगुण कर पसारा। निरगुण अंदर मन्दिर बह बह हस्सया, ना कोई नारी कन्त भतारा। निरगुण मेटे रैण अन्धेरी मसया, जुगा जुगन्तर खेल अपारा। निरगुण शब्द निराला तीर कसया, आदि जुगादी मारे मारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा करे आप पसारा। आपणा पसारा आपे कर, हरि आपणी कल वरतांयदा। निरगुण अंदर निरगुण धर, निरगुण जोड़ जुड़ांयदा। निरगुण जननी जन आपणी गोदी धर, धुर दा लेखा आप समझांयदा। सति सतिवादी देवे वर, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मादी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण प्यार सच दुआरे, घर घर मंगल गाया। निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहरे, निरगुण आपणा वेस वटाया। निरगुण मात पित उपजाए सुत दुलारे, निरगुण गोद सुहाया। निरगुण जननी जन जणे अपारे, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखाया। निरगुण भरे निरवैर भण्डारे, नर हरि आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याआ। वडि वडियाई सचखण्ड, हरि साचा सच सुहांयदा। आपे वण्डी आपणी वण्ड, वण्डणहारा खेल खिलांयदा। आपणे अंदर आपे दित्ती गंढ्ढ, आपे खोल्ह खुल्हांयदा। ना कोई जेरज ना कोई अंड, उत्भुज सेत्ज ना रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रक्खे आपणी कुक्ख, आपे करे उज्जल मुख, आप आपणा नूर दरसांयदा। आपणी कुक्ख आपे जाया, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। निरगुण निरवैर बणया पित माया, दाई दाया ना कोए लगाईआ। आपणा खेल आप रचाया, रच रच वेखे बेपरवाहीआ। विष्नूं आपणी गोद बहाया, विश्व वास्तक दए समझाईआ। अमृत आत्म जल भराया, चरन चरनोदक इक्क चुआईआ। साचा बीज आप बजाया, कँवल कँवला ल्ए खलाईआ। फुल पंखड़ीआं आप लगाया, गुंचा आपे फोल फोलाईआ।
❋
❋
भँवरी भँवरा विच समाया, गूंज गूंजे बेपरवाहीआ। पारब्रह्म रूप वटाया, ब्रह्म आपणी अंस उपाईआ। आप आपणे रंग रंगाया, रंग रंगीला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म लेखा दए समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म उपजाया, कँवल कँवला कर उज्यार। आपणी वासना विच टिकाया, तृष्ना भुक्ख ना कोए विचार। आसा आसा पूर कराया, मनसा मन ना पाए प्यार। दासी दासा आप बणाया, सेवक सेवा दए आधार। शब्द स्वांग विच टिकाया, मंडल रासा होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सुत दुलार। ब्रह्मा सुत उपनया, पारब्रह्म उपजाया। वेखणहारा साची जननी एका जन जनया, निरगुण नूर होए उज्यारा। एका भाणा हरि हरि मन्नया, हरि भाणे सर्ब वरतारा। किसे दिसे ना छप्पर छन्नया, महल्ल अटल ना कोए मुनारा। पुरख अबिनाशी बेड़ा बन्न्हया, देवणहार आप सहारा। एका राग सुणाए कन्नया, धुर दा शब्द बोल जैकारा। आदि जुगादि ना जाए डन्नया, जिस मिल्या हरि निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे खोल्हे बन्द किवाड़ा। ब्रह्मे खोल्हया बन्द किवाड़, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। अंदर रक्खी आपणी धार, साचे मन्दिर वज्जी वधाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरार, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे ब्रह्म लेखा दए समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म समझांयदा, आप आपणी किरपा धार। तेरा रूप अनूप वटांयदा, निरगुण नूर जोत उज्यार। अंस बंस आप सुहांयदा, सहँस सहँसा कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे इक्क विचार। ब्रह्मे देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण जानणा एका तत्त, रत्ती रत्त ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी साचा पित, पीत पीतम्बर सीस सुहाईआ। तेरी जाणे मित गति, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे लेखा दए जणाईआ। ब्रह्मे मन्नया हरि का भाणा, नेत्र नैण नीर वहाया। तूं शाह पातशाह हरि साचा राणा, हउँ सेवक सेव कमाया। तेरी सितार तेरा गाणा, तूही तूही राग अल्हाया। हउँ ग़रीब दर भिखारी बणे निमाणा, निवण सो निवण सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा तेरे लेखे विच रखाया। पुरख अबिनाशी साचा बोल, एका एक सुणांयदा। ब्रह्मे तेरा तोलणा तोल, कंडा आपणे हथ्थ वखांयदा। आदि जुगादी बैठा रहे अडोल, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। साची वस्त सद रक्खे कोल, विष्न ब्रह्मे आप वरतांयदा। भोला नाथ आप उपजाए अनभोल, महिमा गणत ना कोए गणांयदा। आपणा आप ल्ए वरोल, आपणा मधाणा आप चलांयदा। आपणा पड़दा आपे फोल, आपणी वस्त बाहर कढांयदा। पुरख अबिनाशी दर दरवाज़ा साचा खोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी
❋
❋
रचन रचांयदा। आपणी रचना आपे रच, हरि साचे खेल खलाया। ब्रह्मे शिव विष्न वखाया एका सच्च, सच्चो सच सच दृढ़ाया। हर घट अंदर रिहा रच, तिन्नां मेला मेल मिलाया। एका शब्द लैणा वाच, आप आपणा दए दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाया। साची सिख्या हरि समझाए, ब्रह्मे विष्न शिव जगाईआ। निरगुण मेला मेल मिलाए, मेलणहारा इक्क अख्वाईआ। सज्जण सुहेला साचे धाम बहाए, धाम अवल्लड़ा वड वड्याईआ। एका अक्खर दए पढ़ाए, आपणा नाउँ आप जपाईआ । साचा पलड़ा दए फड़ाए, छुट्ट कदे ना जाईआ। सच दुआरा एका मलड़ा, पुरख अबिनाशी रुठ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव एका रंग रंगाईआ। एका रंग रंगाया चलूल, उतर कदे ना जांयदा। अबिनाशी करता ना जाणा भूल, अभुल्ल अभुल्ल आप अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर पावे मुल्ल, करता कीमत आपणे हथ्थ रखांयदा। साचे कंडे जाणा तुल, तोलणहारा तोल तुलांयदा। इक्क दुआरा जाणा खुल्ह, साचा हट्ट इक्क उपांयदा। विष्नूं तेरा कँवल फुल, ब्रह्म रूप दरसांयदा। ब्रह्मे तेरी आसा पुन, शंकर संग निभांयदा। शंकर शंकर आपे चुण, शाकर आपणा मेल मिलांयदा। तिन्नां जणाए एका गुण, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। निरगुण रूप निराकार, सो पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल अपार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आप खलांयदा। एकँकारा अकल कल धरा, आप आपणी कल वरतांयदा। आदि निरँजण डगमगा, नूर नुराना नूर वखांयदा। अबिनाशी करता डेरा ला, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। श्री भगवान बणे मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। पारब्रह्म बणे पिता माँ, ब्रह्मा विष्न शिव आप उपजांयदा। आपणा नाउँ दए सुणा, आप आपणी खेल खिलांयदा। एका दूजा रूप धरा, तिन्नां जोड़ा जोड़ जुड़ांयदा। साचा घोड़ा दए वखा, शब्द अगम्मी आप उपांयदा। धुर दा पौड़ा दए लगा, एका डण्डा आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप दरसांयदा। निरगुण रूप हरि दरसाया, लालन लाल लाल समाईआ। सुते प्रकाश आप कराया, सुत जननी कोए ना जाईआ। कंचन रूप आप वटाया, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। सूहा वेस जोत रघुराया, थिर घर वेखे बेपरवाहीआ। साची धार आप बंधाया, सत्त सफ़ैदी गया समाईआ। पीआ प्रीतम वेस वटाया, पीला रंगण रंग रंगाईआ। नीला रूप आप दरसाया, निरगुण आपणी जोत जोत रुशनाईआ। काला काली धार इक्क समझाया, काल महांकाल पाए फाहीआ। दीन दयाल आपणा नाउँ रखाया, दो जहानां बणे मलाहीआ। शहनशाह पातशाह बेपरवाह सीस आपणे ताज टिकाया, पंचम पंचम दए वड्याईआ। सत्त रंग जोती रंग रंगाया, दर घर साचे कर रुशनाईआ। एका झलक
❋
❋
फ़लक वखाया, बेऐब ऐब ख़ुदाईआ। सालस आपणा बण के आपे आया, ना देवे कोए सलाहीआ। आलस निन्दरा ना कोए रखाया, सेज सुहावी ना कोए हंढाईआ। हाणी हाण ना कोए मिलाया, गलवकड़ी ना कोए रखाईआ। जल पाणी पान ना कोए कराया, बाणी बाण ना कोए पढ़ाईआ। निरबाण एका पद आप सुहाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका सद धुन उपजाया, नाद अनादि आप सुणाईआ। बोध अगाध खेल रचाया, अगाध अबोधा इक्क रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए समझाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव ध्यान लगाउणा, हरि साचा सच समझांयदा। तेरा बूटा आप लगाउणा, अमृत सिंच हरा करांयदा। विष्नूं आपणे अंग लगाउणा, अंगीकार आप हो जांयदा। ब्रह्मा चरनां हेठ बहाउणा, चरन चरनोदक उप्पर पांयदा। शंकर अद्धविचकार टिकाउणा, हथ्थ त्रिसूल फड़ांयदा। तिन्नां लोकां तिलक लगाउणा, इक्क त्रिलोकी वण्ड वण्डांयदा। इक्क सलोक हरि सुणाउणा, हरि हरि का नाम पढ़ांयदा। ओअँ रूप आप दरसाउणा, सोइम आपणा रूप दरसांयदा। दोइम दर आप खुल्हाउणा, दर दरवेस वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण चोला पाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप धरांयदा। निरगुण सरगुण भेख वटाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उपजाया, छैल छबीला बेपरवाहीआ। त्रै त्रै वेसा वेस कराया, विश्व आपणी धार बंधाईआ। वास्तक रूप विच समाया, वासना होर ना कोए रखाईआ। एका आपणा नाउँ दृढ़ाया, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। विष्नूं धुन नाद सुणाया, ब्रह्मे अनहद ताल वजाईआ। शंकर दीपक जोत जगाया, दीवा बाती आप टिकाईआ। धुर संजोगी मेल मिलाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। सच सलोक एका गाया, सोहँ शब्द दए पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण आप अख्वाया, हँ ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उपजाईआ। दोहां विचोला बण के आया, बणया तोला शहनशाहीआ। एका ढोला आपणा आपे गाया, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ भेव दए खुल्हाईआ। हँ हँ हँ भेव न्यारा, त्रैगुण विच कदे ना आंयदा। त्रै त्रै लोकां वसया बाहरा, त्रै त्रै मेल ना कोए मिलांयदा। त्रै त्रै रंग ना कोए विचारा, त्रै त्रै संग ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ आपणा रूप दरसांयदा। विष्नूं सुणना कर ध्यान, हरि साचे आप जणाया। हँ रूप श्री भगवान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी अंस उपजाया। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, एका नेत्र नैण खुल्हाया। सो पुरख निरँजण इक्क वखाए सच निशान, ब्रह्म ब्रह्मादि आप झुलाया। तेरा खेत होए प्रधान, रुत्त बसन्ती वड वड्याआ। शंकर तेरी करे कल्याण, कल काती वेस वटाया। इक्क जमाती इक्क फ़रमाण, कलम दवाती ना लेख लिखाया। हँ ब्रह्म कर प्रधान, पारब्रह्म वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश नर नरेश निरगुण आपणा आप समझाया। सच
❋
❋
संदेशा धुर फ़रमाणा, विष्न ब्रह्मे शिव आप समझांयदा। त्रैगुण माया देवे दाना, त्रै त्रै साची वण्ड वण्डांयदा। आदि अन्त मन्नणा पए भाणा, हरि भाणा वड वखांयदा। एका अक्खर गाउणा गाणा, सोहँ शब्द आप पढ़ांयदा। लक्ख चुरासी तणना ताणा, पंज तत्त वस्तू झोली पांयदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश संग निभाणा, सगला संग आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां वखाए एका घर, घर साचा आप दरसांयदा। दर घर साचा सोहया, सुहाए आप निरँकार। एका बीज साचा बोया, निरगुण आपणी किरपा धार। आपणे जेहा आपे होया, आपे वेखे फुल फुलवाड़। आपे लै के आए ढोया, मालण बण हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल खेलया, आपणी वण्डण आप वण्डांयदा। त्रैगुण घर साचे मेल मेलया, रजो तमो सतो वेख वखांयदा। आपे वसे धाम नवेलया, धाम अवल्लड़ा इक्क वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, देवणहारा एका वर, वर दाता आप हो जांयदा। वर दाता बेपरवाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहया। तिन्नां दस्सया एका राह, त्रैगुण मेला मेल मिलाया। लक्ख चुरासी बणे मलाह, बेड़ा बेड़ा ल्ए चलाया। निरगुण सरगुण रूप ल्ए वटा, निराकार साकार आप अख्वाया। ब्रह्मे विद्या ल्ए पढ़ा, चारे वेदां मुख सालाहया। चारे मुख ल्ए खुल्हा, आप आपणी बूझ बुझाया। साची वण्डण ल्ए वण्डा, चार जुग रंग रंगाया । चारे बाणी ल्ए जणा, चारे खाणी संग रखाया। चारे वरनां माण दवा, माण अभिमाना आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा संग निभाया। ब्रह्मे विष्न तेरा संग, हरि साचे सच निभावणा। सतिजुग त्रेता द्वापर वज्जे मृदंग, कलिजुग तेरा राग अल्हावणा। जुगा जुगन्तर खेले खेल सूरा सरबंग, सारंगधर आप अख्वावणा। एका वस्त एका वार लैणी मंग, अतोट अतुट भण्डार आप वरतावणा। त्रैगुण माया ना होए नंग, सिर आपणा हथ्थ रखावणा। लेखा जाणे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खेल खलावणा। एका गाउणा सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर जाप जपावणा। आदि जुगादी देवे परमानंद, निजानंद इक्क वरतावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा गेड़ दवावणा। सोहँ शब्द हरि घर पाया, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनांयदा। तूं साहिब ठाकर वड रघुराया, दर तेरा मोहे भांयदा। हउँ सेवक चाकर सेव कमाया, घोली घोल घोल घुमांयदा। तेरी चरन धूढ़ मस्तक ख़ाक रमाया, ख़ाकी ख़ाक रूप वटांयदा। पाकी पाक तेरा जल्वा नूर इक्क दरसाया, मुकामे हक हक सालांहयदा। एका नग़मा आपे गाया, तार सितार ना कोए वजांयदा। साचा चशमा आप वहाया, आब हयात आप प्याया, एका कलमा आप पढ़ांयदा। कातब लिख ना सके कोई राया, सच महिराबे आप बहांयदा। शाह नवाबा
❋
❋
दया कमाया, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। ख़ालक ख़लक रूप वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव समझाया। विष्न ब्रह्मा शंकर उठ बल धार, दोए जोड़ करन निमस्कारया। पुरख अबिनाशी तेरा रूप अगम्म अपार, तेरा भेव कोए ना आ रिहा। कोटन कोटि वार पए जम्म, तेरी गोद भाग लगा ल्या। आदि अन्त बेड़ा रिहा बन्न्ह, बन्न्हणहार सर्ब संसारया। तेरी विद्या सुणी आपणे कन्न, भरम गढ़्ह ना कोए बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सोहँ रूप कवण रखा ल्या। कवण रूप सोहँ धार, विष्न ब्रह्मा शिव आप पुछांयदा। निरगुण रूप तेरा करतार, त्रै त्रै लोकां दिस ना आंयदा। त्रैगुण माया होए पनहार, लोकमात पनघट इक्क वखांयदा। सूरज चन्न ल्ए अवतार, तेरी किरनी किरन डगमगांयदा। इक्क नाल इक्क करे प्यार, इक्क एका मेल मिलांयदा। जुगा जुगन्तर मेरी कार, ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना पांयदा। कवण रूप वरते विच संसार, लक्ख चुरासी कवण खेल खिलांयदा। कवण ब्रह्म करे प्यार, कवण पारब्रह्म अख्वांयदा। कवण धरनी धरत धवल दए सहार, धीरज धीर कवण धरांयदा। कवण नार होए भतार, कवण कन्त बसन्त रुत्त हंढांयदा। कवण जीव जंत पावे सार, बेअन्त कवण अख्वांयदा। कवण मणीआ होए मंत, कवण शब्द जैकार लगांयदा। कवण लेखा जाणे साध सन्त, भगत भगवन्त कवण मिलांयदा। कवण बणाए हरि हरि बणत, हरि की पौड़ी कवण चढ़ांयदा। कवण जाणे आदि अन्त, मदि कवण रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव मंग मंगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव मंगे मंग, दर खड़े बण दरबानया। सो पुरख निरँजण तेरा कवण रंग, आदि जुगादि चढ़े्ह दो जहानया। हरि पुरख निरँजण कवण रूप वजाए मृदंग, सुणाए राग सच तरानया। एकँकारा गाए कवण छन्द, सुहागी गीत इक्क भगवानया। आदि निरँजण जोत उजाला चाढ़े कवण चन्द, नूरो नूर नूर धरानया। अबिनाशी करता होए कद बख्शंद, मेहरवान मेहरवान मेहरवान कवण अख्वानया। पारब्रह्म ब्रह्म कवण मिटाए पन्ध, जुग जुग गेड़ा कवण दवानया। लक्ख चुरासी कवण पाए फंद, बन्दी बन्धन कवण वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव चरन कँवल करन ध्यानया। ब्रह्मा विष्न शिव चरन कँवल ध्यान, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। पुरख अबिनाशी निमाणया देणा माण, ढह पए तेरी सरनाईआ। तूं दाता श्री भगवान, देवणहारा रिज़क सबाईआ। तूं सर्ब सखीआं साचा काहन, मंडल रास इक्क रचाईआ। तूं साहिब शब्द दीबाण, नाम बबाण इक्क उडाईआ। तेरा नाम साची आण, दो जहान तेरी शहनशाहीआ। चतुर्भुज रूप महान, आदि शक्ति तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी साचा राम, रहिमत रहीम रहिमान इक्क अख्वाईआ। तूं साबत सच ईमान, तेरा इष्ट बेपरवाहीआ। हउँ
❋
❋
भिखक मंगदे दान, भिच्छया झोली देणी पाईआ। कवण रूप प्रगट होवे विच जहान, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। कवण रूप करें खेल गुण निधान, तेरा खेल दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। हरि साचा भेव खुल्हांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव जणाईआ। सच सिँघासण आसण लांयदा, सचखण्ड वड वड्याईआ। जोती जोत डगमगांयदा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। मात पित ना कोए बणांयदा, सफ़ल कुक्ख ना कोए वखाईआ। आपणा मुख आप वखांयदा, आप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा पड़दा लाहीआ। विष्नूं हरि भेव खुल्हाया, घर साचे सच दृढ़ांयदा। तेरा लहिणा आपणी झोली पाया, आपणा नाउँ तेरा रूप धरांयदा। तेरा गहिणा तन हंढाया, बस्त्र भूशन आप सुहांयदा। तेरे नैणां नैण मिलाया, कँवल नैण आप हो जांयदा। तेरा अमृत ताल भराया, ताल सुहावा आप सुहांयदा। उप्पर बूटा एका लाया, कँवल नाभी फुल्ल खिल्हांयदा। ब्रह्मा वेता बाहर कढाया, पारब्रह्म समझांयदा। चारे वेदां ल्ए गणाया, चार चार वण्ड वण्डांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग एका आपणा अंक रखाया, अग्गे धार ना कोए बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। ब्रह्मे सुणना साची कार, लक्ख चुरासी तेरी झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। घर विच घर कर त्यार, काया मन्दिर आसण लाईआ। माणस मानुख कर उज्यार, लक्ख चुरासी दए वड्याईआ। जम की फाँसी पाए हार, राए धर्म सेवा लाईआ। चित्रगुप्त बणे लखार, आपणी वस्त हथ्थ फड़ाई शाहीआ। लाड़ी मौत कर शंगार, धर्म राए दी सच सपुत्री कुँवारी कन्या ल्ए उठाईआ। लक्ख चुरासी वेखे वारो वार, चारों कुंट फेरा पाईआ। दहि दिशां दए हुलार, सृष्ट सबाई खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी खेल अपार, जुग जुग करे आप करतार, आप आपणी कार कमाईआ। लक्ख चुरासी बूटा लावणा, निरगुण सरगुण कर प्यार। विष्नूं रिज़क इक्क पुचावणा, घर घर मन्दिर खोल्ह किवाड़। शंकर अन्तिम जो घड़्हया भन्न वखावणा, दिस ना आए विच संसार। आदि जुगादी वेस वटावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण लै अवतार। निरगुण रूप वटावणा, सरगुण खेल अपारा। पंज तत्त जोती जोत जगावणा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश दए आधारा। मन मति बुध पन्ध मुकावणा, शब्दी शब्द बोल जैकारा। नौ दुआरे पार करावणा, बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़ा। आत्म सेजा इक्क सुहावणा, दस्म दुआरी मेल कन्त भतारा। डूँग्घी कंदर वेख वखावणा, टेढी बंक आर पारा। शब्द ढोला एका गावणा, शब्द सुणाए आपणी वारा। आपणा चोला आप बदलावणा, निरगुण लै मात अवतारा। सतिजुग साचा वेस करावणा, सति सति
❋
❋
वरते वरतारा। सति सतिवादी आप अख्वावणा, ब्रह्म ब्रह्मादी भर भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल अपारा। सतिजुग खेल खलावणा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। गुर पीर अवतार आप अख्वावणा, भगत भगवन्त दए सालाहीआ। मूर्ख मुग्ध अंञाण आप हो जावणा, बल बावण भेख वटाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां सीस ताज टिकावणा, दर दरवेस दर दर फिरे फेरी पाईआ। नाम नामा एका गावणा, ओअँ रूप सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग बेड़ा पार कर, त्रेता मात ल्ए प्रगटाईआ। त्रेता हरि प्रगटाया, त्रैगुण तत्त रखांयदा। राम रामा रूप वटाया, रावण हँकारी मेट मिटांयदा। हँकारी गढ़्ह आप तुड़ाया, गढ़्ह हँकार रहिण ना पांयदा। साचा चिल्ला हथ्थ उठाया, तीर कमान इक्क सुहांयदा। ग़रीब निमाणे गले लगाया, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। दोए दोए आपणा वेस धराया, निरगुण सरगुण साकी जाम प्यांअदा। साचा राकी आप दौड़्हाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, साचा लेखा आप समझांयदा। त्रेता उतरया साचे घाट, द्वापर लोकमात वड्याईआ। वेखणहारा एका हाट, चौदां लोकां फोल फोलाईआ। सोलां इच्छया सुत्ता खाट, सोलां कल आप वरताईआ। स्वांगी स्वांग करे बाज़ीगर नाट, नट नटूआ भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा लिखणहार दातारा, लेखा लेखे विच ना आंयदा। चार वेद करन पुकारा, ब्रह्मा उच्ची कूके कूक सुणांयदा। शास्त्र सिमरत करन हाहाकारा, पुराण अठारां सर्ब कुरलांयदा। वेद व्यास मारे नाअरा, उच्ची कूक इक्क सुणांयदा। कान्हा कृष्ना दए आधारा, अर्जन गीता इक्क दृढ़ांयदा। रथ रथवाही शाह अस्वारा, महांसार्थी भेव ना आंयदा। भगतां देवे भगती भण्डारा, साची वस्त झोली पांयदा। बिदर सुदामा पार किनारा, द्रोपद सुत लाज रखांयदा। पंचम देवे नाम आधारा, मस्तक टिक्का इक्क वखांयदा। कलिजुग आए विच संसारा, धरनी धरत धवल सर्ब कुरलांयदा। एका रूप हो उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। हक हकीकत पावे सारा, लाशरीक इक्क अख्वांयदा। साचा कलमा बोल नाअरा, कायनात आप सुणांयदा। सच हदीस करे पुकारा, तीस बतीसा आपे गांयदा। ईसा मूसा खेल न्यारा, काला सूसा तन छुहांयदा। लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी पड़दा लांहयदा। नेत्र रोवे नार मुटयारा, नेत्र नीर सर्ब वखांयदा। हरि हरि मिल्या ना कन्त भतारा, साची सेज ना कोए हंढांयदा। राह तक्के परवरदिगारा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकांयदा। मुहम्मद बैठा अद्धविचकारा, आपणी ख़ाहिश आपणी इच्छया अल्ला राणी नाउँ रखांयदा। पावे भिच्छया सच्ची सरकारा, दिवस रैण राह तकांयदा। इजराईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील निउँ निउँ करन निमस्कारा, चार यारी वेख वखांयदा। कागद कलम ना लिखणहारा, अञ्जील कुराना
❋
❋
आप पढ़ांयदा। मुकामे हक एका नाअरा, हरि जू हरि हरि साचा लांयदा। दरगाह वसे धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। कलिजुग वरते तेरा वरतारा, त्रैगुण मेला मेल मिलांयदा। काला सूसा तन शंगारा, काली धार आप चलांयदा। वरते वरतावे विच संसारा, आदि जुगादि आपणी खेल खिलांयदा। शास्त्र सिमरत ना पावण सारा, वेद कतेब कुरान अञ्जील सर्ब कुरलांयदा। साध सन्त करन पुकारा, मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर, उच्ची कूक सर्ब सुणांयदा। पुरख अबिनाशी पाई इक्क ज़ंजीर, तौफ़ीक ख़ुदाए इक्क रखांयदा। आपे चढ़या चोटी अख़ीर, दिस किसे ना आंयदा। वसणहारा शाह हकीर, घट घट आपणी जोत जगांयदा। बेआब तड़फे आपे बिन बिन नीर, नीर सीर आपणा आप चुआंयदा। आपे बणे तकदीर तदबीर, आप आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणा गेड़ा आप दवाउणा, हरि साचा सच दृढ़ांयदा। विष्नूं इक्क ध्यान रखाउणा, चरन कँवल आप समझांयदा। ब्रह्मे अमृत मुख चुआउणा, अमृत आत्म आप धरांयदा। शंकर सीस भेट चढ़ौ्हणा, बाशक तशका गल सुहांयदा। कंठ माला इक्क पहनाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा आप आप समझांयदा। कलिजुग करे खेल अवल्ला, कुदरत कादर वेख वखाईआ। निरगुण वसे सच महल्ला, बेऐब बेपरवाहीआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, ऐनलहक खोज खोजाईआ। आपे करे वल छल्ला, अछल अछल भेव ना राईआ। आपणा संदेस धुर फ़रमाणा आपे घल्ला, आप आपणी करे पढ़ाईआ। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। वसणहारा सच धाम उच्च अटला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताईआ। कल वरते हरि भगवाना, त्रैगुण विच कदे ना आंयदा। निरगुण पहरे जोती जामा, पंज तत्त चोला आप हंढांयदा। नानक रक्खे नाम विच जहानां, निराकार खेल खिलांयदा। आपणे दर करे परवाना, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। नाम सति सुणाए एका गाणा, धुर तराना आप अल्हांयदा। आप वखाए आपणा बाणा, जोती जोत जोत जगांयदा। वरन गोत ना कोए पछाना, चार वरन इक्क रखांयदा। ग़रीब निमाणयां देवे माणा, माण निमाणयां आप हो जांयदा। चारों कुंट तणया ताणा, ताणा पेटा इक्क वखांयदा। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सुणाए गाणा, मन्त्र नाम सति दृढ़ांयदा। कलमा अमाम जिस पहचाना, माण मोह सर्ब मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। नानक निरगुण जामा पाया, पंज तत्त वज्जी वधाईआ। सतिनाम मन्त्र दृढ़ाया, पुरीआ लोआं होई रुशनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाया, जेरज अंड माण धराईआ। भेख पखण्ड सर्ब मिटाया, निरगुण चन्द इक्क चढ़ाईआ। परमानंद विच समाया, निजानंद सर्ब दरसाईआ। भरमां कंध
❋
❋
डेरा ढाया, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। एथे उथे पन्ध मुकाया, जो जन आया सरनाईआ। एका जोती चन्द चढ़ाया, लोकमात होई रुशनाईआ। दस दस जामे भेस वटाया, गुर गोबिन्द करी कुड़माईआ। पूत सपूता आपे जाया, जननी जन आप अख्वाईआ। सुत दुलारा नाउँ धराया, शब्द शब्दी मेल मिलाईआ। साचा धौंसा नाम वजाया, रणजीत नगारा इक्क वखाईआ। साचा अमृत जाम प्याया, भर प्याला दए वरताईआ। साचा साकी बण के आया, धुरदरगाही लै के सच सुराहीआ। इक्क पैमाना हथ्थ उठाया, मेहरवाना आप वरताईआ। पंज शैताना दए मिटाया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। नौजवाना दए बणाया, बिरध बाल एका रंग वखाईआ। जाम हकीकी इक्क प्याया, बन्द ताकी दए खुल्हाईआ। साचे राकी आप चढ़ाया, सोलां कलीआं आसण पाईआ। पाकी पाक इक्क ख़ुदाया, ख़लक ख़ालक दए समझाईआ। आकी कोए रहिण ना पाया, जल्वा तक्के ना साचे माहीआ। लहिणा देणा बाकी दए चुकाया, एका ओट अकाल रखाईआ। वरन गोत दए मिटाया, भेव कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि वार रूप वटाया, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मे विष्न शिव दए समझाया, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। साची सेवा सेव लगाया, भुल्ल रहे ना राईआ। इक्क चौकड़ी चार जुग बणाया, गुर पीर अवतार ल्ए उपजाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी गेड़ा गेड़े ल्ए लगाया, कोहलू चक्की चक्क आप भवाईआ। आपणा लेखा ल्ए मुकाया, भुल्ल ना जाए बेपरवाहीआ। ब्रह्मे तेरा लक्ख चुरासी रचया मन्दिर देवे ढाया, घड़ भाण्डे आप भन्नाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग वेला अन्तिम दए वखाया, आपणा नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए थाउँ थाँईंआ। मेल मिलाउणा थाउँ थाँईं, भुल्ल कदे ना जांयदा। विष्नूं उठाए फड़ फड़ बांहीं, आप आपणे गले लगांयदा। ब्रह्मे मिलणा चाँईं चाँईं, तेरा अन्तिम पन्ध मुकांयदा। शंकर करे सच नयाई, सहिंसा रोग ना कोए वखांयदा। आपे करे सच नयाईं, सच्चा शहनशाह आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आपे लांहयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा अन्तिम आउणा, हरि साचा दए समझाईआ। ब्रह्मे तेरे चारे वेदां पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग वार अठारां जोत जगाउणा, त्रेता दो दो नूर करे रुशनाईआ। द्वापर वेद व्यासा भेव खुल्हाउणा, पुराण अठारां दए लिखाईआ। अठारां अध्याए गीता ज्ञान दृढ़ाउणा, अठ दस करे लड़ाईआ। कलिजुग कलमा नबी आप पढ़ाउणा, रसूल रसूलां दए समझाईआ। शरअ शरीअत इक्क वखाउणा, अञ्जील कुरानां करे पढ़ाईआ। मन्त्र सति इक्क दृढ़ाउणा, नानक निरगुण बूझ बुझाईआ। वाहिगुरू फतिह इक्क गजाउणा, वाह वा गुरू वड्डी वड्याईआ। सतिगुर साचे वेस वटाउणा, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी अन्तिम
❋
❋
धार, वेद व्यासे दए हुलार, सच हुलारा इक्क लगाईआ। वेद व्यास हरि जणाया, वेला अन्तिम आंयदा। द्वापर लेखा दए लिखाया, निहकलंक कल आपणी आप वरतांयदा। महांकाल हरि बण के आया, काल चरनां हेठ दबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम कर विचार, निरगुण नानक करे जणाईआ। प्रगट होवे हरि निरँकार, अन्तिम वेला दए सुहाईआ। निहकलंका लै अवतार, मात पित ना कोए वखाईआ। गोबिन्द लेखा लिखे अपार, संग रलाए कलम शाहीआ। प्रगट होवे हरि गिरधार, नूरी जल्वा नूर रुशनाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, सच सिँघासण ल्ए वछाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, पुरख पुरखोतम आप कराईआ। कल कल्की ल्ए अवतार, कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई होए नार विभचार, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। पिता पूत ना कोए प्यार, भैया भैणां रहे तकाईआ। साचा सय्या मिले ना हरि निरँकार, ख़ाली बहीआ रहे वखाईआ। हथ्थ कंगण ना करे कोए शंगार, नेत्र नैण कज्जल ना कोए पाईआ। साची सेज ना बरखे फूलन धार, फूल माला कंठ ना कोए पहनाईआ। अमृत मिले ना ठंडी ठार, सुरत सवाणी दए दुहाईआ। घर मन्दिर रोवे ज़ारो ज़ार, गृह बंक ना कोए वड्याईआ। आत्म सेजा सोए ना कोए पैर पसार, आपणी करवट ल्ए ना कोए बदलाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। साध सन्त जायण हार, हरि का पौड़ा ना कोए वखाईआ। अठसठ तीर्थ पवे मार, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। गंगा जमना सुरस्ती रोवे ज़ारो ज़ार, गोदावरी खुल्हड़े केस गल वखाईआ। दस दस्मेश ना करे कोए प्यार, कन्ढ्ढा घाट ना कोए सुहाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ होए ख्वार, हट्टो हट्ट जगत विकाईआ। घट घट वसे आप निरँकार, जुग जुग आपणी खेल खलाईआ। प्रगट होवे चवीआं अवतार, निहकलंक नाउँ धराईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ करे मीत मुरार, सिँघ शेर वज्जे वधाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, फ़तवा किसे उप्पर ना लाईआ। मुल्लां शेखां मारे मार, पंडत पांध्या दए सज़ाईआ। जिन्हां भुलया हरि निरँकार, कलिजुग अन्तिम वेखे थाउँ थाँईंआ। प्रगट हो विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव दित्ता वर, वेले अन्त ल्ए मिलाईआ। वेले अन्त हरि मिलाउणा, निहकलंका जामा पांयदा। शब्द डंक इक्क वजाउणा, लोआं पुरीआं आप उठांयदा। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहाउणा, ऊँच नीच ना कोए वखांयदा। तख्त ताज सर्ब मिटाउणा, सीस ताज ना कोए धरांयदा। वरन बरन कोए रहिण ना पाउणा, ज़ात पात ना कोए जणांयदा। अन्धेरी रात पन्ध मुकाउणा, कलिजुग कूड़ा कूड़ गवांयदा। सतिजुग साचा चन्द चढ़ाउणा, जागरत जोत इक्क जगांयदा। लक्ख चुरासी फोल फुलाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखांयदा। गुरमुख साचे मेल मिलाउणा, हरिजन आपणे रंग रंगांयदा। भगतां भगती मार्ग
❋
❋
लाउणा, गुरसिख आपणी गोद बहांयदा। कलिजुग वेला अन्त सुहाउणा, गुर पीर ना कोए अख्वांयदा। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा रूप आप वटाउणा, आप आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। कलिजुग वेला अन्त आए, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव तेरी घाल लेखे लाए, घाली घाल जो सेव कमाईआ। धुर दा माली फेरा पाए, जगत दलाली आप कमाईआ। जोत अकाली इक्क जगाए, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। सच धर्मसाल नौ खण्ड पृथ्मी इक्क बणाए, सत्तां दीपां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा अंक दए समझाईआ। ओंकारा एका अंक एकँकारा नाउँ रखांयदा। शब्द अगम्मी वज्जे डंक, धुन अनादी नाद वजांयदा। लेखा जाणे राउ रंक, भरम भुलेखा ना कोए पांयदा। साधां सन्तां कढ्ढे शंक, जो जन सरनाई आंयदा। गुरमुखां लाए जोती तनक, आप आपणा मेल मिलांयदा। नाउँ रखाए वासी पुरी घनक, घनक पुर वासी आप हो जांयदा। लेख चुकाए ब्रह्मा सुत सनक, सन्त कुमार पन्ध मुकांयदा । लेखा जाणे वार अनक, वार अनक आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग कूड़ा तोड़े धनश, राम रामा वेस वटांयदा। यादव वेखण आया बंस, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। बाशक सेजा सुत्ता सुणे नाद रसना जिह्वा दो सहँस, मुख सहँसर आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा वेला आप सुहांयदा। साचा वेला हरि सुहञ्जणा, निरगुण जोत करी रुशनाईआ। दीप जगाया आदि निरँजणा, नूर नुराना डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी साचा सज्जणा, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिखां अन्त कराए चरन धूढ़ी साचा मजना, दुरमति मैल गंवाईआ। इक्क वखाए मक्का काअबा हाज़ी हज्जणा, काया काअबा आप खुल्हाईआ। ताल नगारा, अनहद ताल एका वज्जणा, नौबत नव नौ आप वजाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, ब्रह्मे विष्न शिव आप समझाईआ। जगत सिँघासण सभ ने तजणा, त्रैलोक रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल एका पड़दा कज्जणा, वेले अन्त होए सहाईआ। सो पुरख निरँजण आपे मारे आपणी वाजणा, धुन धुन विच टिकाईआ। कलिजुग रचे साचा काजणा, कालख टिक्का मेटे शाहीआ। चढ़े अश्व साचे ताजणा, धुरदरगाही सच्चा शहनशाहीआ। गुरसिखां रक्खे लाजणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मनमुखां खोल्हे पाजणा, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। सतिजुग साचा साजण साजणा, चार वरन इक्क पढ़ाईआ। गायत्री मन्त्र ना कोए पढ़े नमाज़ना, जंजू तिलक ना कोए लगाईआ। शाह सुल्तान ना दिसे कोए राजणा, रईयत मुख ना हुक्म चलाईआ। पुरख अबिनाशी ग़रीब निवाजणा, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। इक्क चलाए सच जहाज़णा, खेवट खेटा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न शिव ब्रह्मे दित्ता एका वर, वेले अन्त
❋
❋
ल्ए मिलाईआ। वेला अन्तिम आ गया, कलिजुग तेरी काली धार। हरि जोती जोत जगा गया, निहकलंका लै अवतार। नाम डंका इक्क वजा ल्या, शाह सुल्तानां करया ख़बरदार। दुआर बंका इक्क सुहा ल्या, सम्बल नगर कर विचार। गुर गोबिन्द मेल मिला ल्या, सिँघ रूप आप निरँकार। शेर दलेर आप अख्वा रिहा, सृष्ट सबाई मारे मार। एका घेरा नाम पा ल्या, शाही फौज संग रक्खे ना कोए अस्वार। नाम चण्डी इक्क चमका ल्या, चण्डी ढह ढह डिगे दुआर। भेख पखण्डी सर्ब तका ल्या, टेढी डण्डी ना दिसे विच संसार। नार दुहागण रंडी धर्म राए दे घर बहा ल्या, नौ खण्ड पृथ्मी कर ख्वार। गीत सुहागी छन्द इक्क सुणा ल्या, निरगुण सरगुण बन्न्हे धार। सृष्ट सबाई अन्धी भेव ना पा ल्या, गूढ़ी नींद सुत्ते पैर पसार। कल्लर कंध ढहन्दी ना कोए बचा ल्या, शौह दरयाए दए हुलार। दिशा लहिंदी फेरा पा ल्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। कलिजुग वेला अन्तिम आया, त्रैगुण रही कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी फेरा पाया, माया ममता दए दुहाईआ। निरगुण जोती जामा भेख वटाया, आसा तृष्ना होई हलकाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ उठाया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार भज्जे वाहो दाहीआ। चन्द नौचन्दा गुरमुख चढ़ाया, सूरज चन्न मुख शर्माईआ। विष्नूं तेरा पन्ध आप मुकाया, पान्धी बणया हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा पूरा ल्ए कराईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचे सच दृढ़ाया। पुरख अबिनाशी जामा पाउणा, निहकलंका नाउँ रखाया। गोबिन्द डंका इक्क वजाउणा, गुर गोबिन्द होए सहाया। चार वरन एका धाम बहाउणा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए वखाया। चारे बाणी मेल मिलाउणा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी एका धुन सुणाया। तुरीआ नाद इक्क वजाउणा, घर घर आप अल्हाया। बोध अगाध शब्द जणाउणा, लेखा लेख ना किसे सुणाया। सोहँ शब्द इक्क पढ़ाउणा, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। हँ ब्रह्म पारब्रह्म विच टिकाउणा, आपणी वस्त आपणी झोली आप भराया। विष्न जोती जोत मिलाउणा, जोती जोत कर रुशनाया। ब्रह्मे तेरा बेड़ा पार कराउणा, लेखा लेखे ल्ए लगाया। तेरा नगर खेड़ा आप वसाउणा, गुरमुख साचे दए वड्याआ। शिव शंकर एका गोद बहाउणा, बाल बाला सीर प्याया। सुत दुलारा एका धाम वसाउणा, गोबिन्द रत्त रत्त संचाया। सुरपति राजा इंद तख्तों लौहणा, करोड़ तेतीसा ना हुक्म सुणाया। छोटा बाला आप सुहाउणा, साचे तख्त तख्त सज़ाया। वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाउणा, भेव अभेदा कोए ना सके पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। हरिजन मिलाया किरपा धार, धरनी धरत धवल सुहांयदा। बख्शश बख्शे चरन प्यार, बख्शिश हरिजन झोली पांयदा। रख्शिश होए विच संसार, कलिजुग सागर पार करांयदा। निर्मल कर्म करे उजागर हरि निरँकार,
❋
❋
जो जन सरनाई आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त चेले गुरू गुर चेले आप आपणा मेल मिलांयदा। मेल मिलावा गुर गोबिन्द, चिंता चिखा रहिण ना पाया। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। गुरमुख बणाए आपणी बिन्द, नादी सुत बिन्द उपजाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। माण गंवाए सुरपति राजा इंद, शिव शंकर रहिण ना पाईआ। ब्रह्मे मेटे सगली चिंत, अन्तिम अन्त दए समझाईआ। विष्नूं मेला हरि हरि कन्त, नार सुहागण ख़ुशी मनाईआ। घर रुत्तड़ी खिड़े बसन्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। लेख चुकाए जीव जंत, कन्त भगवन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे पार कराईआ। हरिजन तेरा वसया खेड़ा, काया नगर ग्राम आप वसांयदा। पंजां चोरां चुकया झेड़ा, पंच विकार ना कोए सतांयदा। मन मति बुध देवे उलटा गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। काया मन्दिर करे वेहड़ा, माया ममता मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कट्टणहारा जम का जेड़ा, राए धर्म फंद कट्टांयदा। राए धर्म कट्टया फंद, सतिगुर पूरे दया कमाईआ। जिस जन गाया बत्ती दन्द, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार दो जहान आप वखाईआ। मदिरा मास तजाया रसना गंद, गुर गोबिन्द ल्ए मिलाईआ। जगत तृष्ना मेटे चिन्द, चिंता चिखा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। गुरमुख साचा तारया, कल कल्की लै अवतार। जुग जुग दा गेड़ नवारया, लक्ख चुरासी उतरे पार। राए धर्म ना करे ख्वारया, वेले अन्त ना मारे मार। लाड़ी मौत ना करे शंगारया, आए चल ना सिख दुआर। सतिगुर पूरा देवे दर दुरकारया, शब्द अगम्मी मारे मार। वेले अन्तिम पैज सुआरया, आप आपणा करे प्यार। आपणी गोद आप बहा ल्या, शब्द बबाणे लेवे चाढ़। दरगाह साची आपे वाड़या, सचखण्ड दुआरा धाम न्यार। अन्तिम जोती जोत मेल मिला ल्या, वासना रहे ना विच संसार। सतिगुर पूरा दया कमा रिहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे जीआ दान, दाता दानी इक्क अख्वा रिहा।