पुस्तकालयभाग ९

पहली भाद्रों २०१७ बिक्रमी दरबार विच दया होई जेठूवाल

सो पुरख निरँजण सतिगुर पूरा, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण हाज़र हज़ूरा, आदि जुगादि सच्चा शहनशाहीआ। एकँकारा वसणहारा नेरन दूरा, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। आदि निरँजण नूरन नूरा, जोत उजाला

❋

❋

दीप जगाईआ। अबिनाशी करता सर्बकल भरपूरा, ना मरे ना जाईआ। श्री भगवान नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, सच सुच्च वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म आसा मनसा करे पूरा, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खलाईआ। सो पुरख निरँजण गहर गम्भीरा, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण चोटी चाढ़े इक्क अख़ीरा, महल्ल अटल ना कोए दसाईआ। एकँकारा वड पीरन पीरा, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। आदि निरँजण एका रस अमृत सीरा, हरि मन्दिर आप भराईआ। श्री भगवान देवणहार धीरा, धीरज धीर ना कोए वड्याईआ। अबिनाशी करता शाह हकीरा, ऊँच नीच ना रूप धराईआ। पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बल आप वखाईआ। सो पुरख निरँजण वड बलकारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल अपारा, इक्क इकल्ला आप कराईआ। एकँकारा वसणहारा सच दुआरा, सचचण्ड साचा आप सुहाईआ। आदि निरँजण बेऐब परवरदिगारा, नूरी जल्वा नूर इलाहीआ। श्री भगवान सांझा यारा, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अबिनाशी करता निरगुण धारा, निरगुण आपणी आप चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, आपणी रचना वेख वखाईआ। आपे वसे सभ तों बाहरा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। रूप रंग ना किसे विचारा, रेख भेख ना कोए दरसाईआ। पंज तत्त ना कोए आकारा, रत्ती रत्त ना कोए वड्याईआ। आपे जाणे आपणी कारा, करता पुरख आपणा नाउँ धराईआ। वसणहारा ठांडे दरबारा, थिर घर साचा इक्क उपाईआ। ना पुरख ना दिसे नारा, नर हरि आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, आप आपे बणे मलाह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। खेवट खेटा हरि भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपे वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना ज़िमीं ना कोए अस्मान, गगन मंडल ना कोए सुहाईआ। सूरज चन्न ना कोए भान, तेज़ प्रकाश ना कोए चमकाईआ। शब्द राग ना कोए गान, तार सितार ना कोए हिलाईआ। पवण पाणी ना कोए मसाण, त्तत्व तत्त ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, करे खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आईआ। अलक्ख अगोचर हरि बेअन्त, भेव कोए ना पांयदा। आपणी महिमा जाणे बेअन्त, लेखा लेख ना कोए वखांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा सच दुआरा आप उपाए हरि निरँकारा, निरगुण आपणा धाम आप सुहांयदा। निरगुण धाम अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्लड़ा, एकँकारा आसण लाईआ। आदि निरँजण दीपक बलड़ा, निज घर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता सच सिँघासण एका मलड़ा, साचे तख्त बैठा बेपरवाहीआ।

❋

❋

श्री भगवान फड़ाए पलड़ा, एका पल्लू आपणा आप वखाईआ। पारब्रह्म सच संदेश एका घलड़ा, धुर फ़रमाना हरि जणाईआ। सुहाए धाम नेहचल अटल अटलड़ा, उच्च दुआरा वेख वखाईआ। आपणी जोती आपे रलड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरवैर निराकार मूर्त अकाल बेऐब परवरदिगार दर घर साचे आप सुहाईआ। दर घर सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर आप तराईआ। दीन दयाल दया निध सागर गहर गम्भीर एका पाए आपणा अंञणा, नेत्र नैण इक्क दरसाईआ। दो जहानां खेल महानां पारब्रह्म अबिनाशी करता साक सैण सज्जणा, सगला संग आप निभाईआ। ना घड़या ना भज्जणा, जन्म मरन ना कोए वड्याईआ। आप चलाए आपणा सच जहाज़ना, निरगुण बेड़ा आप तराईआ। सचखण्ड निवासी आप रचाए आपणा काजणा, ना कोई दूसर सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचे वड़, आपणी इच्छया आपे पूर कराईआ। थिर घर साचे हरि हरि वड़या, रूप रंग ना कोए जणाया। सचखण्ड दुआरे साचे पौड़े आपे चढ़या, महल्ल अटल आप सुहाया। आपणे मन्दिर आपे खड़या, आप आपणा वेख वखाया। ना कोई सीस ना कोई धड़या, त्तत्व तत्त ना कोए धराया। अक्खर विद्या कोए ना पढ़या, राग रागनी ना कोए सालाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर सच दुआरा, पुरख अबिनाशी खेल अपारा, दर घर साचे आप करांयदा। दर घर साचा हरि सुहावणा, निरगुण जोत नूर उज्यार। दीपक जोत इक्क जगावणा, तेल बाती ना कोए प्यार। रवि ससि ना कोए चढ़ावणा, मंडल मंडप ना कोए सितार। गगन गगनंतर ना कोए वखावणा, जल बिम्ब ना कोए धार। धरत धवल ना कोए उपावणा, आकाश प्रकाश ना होए उज्यार। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए वखावणा, त्रैगुण तत्त ना कोए भण्डार। ब्रह्म वण्ड ना कोए वण्डावणा, लक्ख चुरासी ना कोए पसार। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोए वखावणा, समुंद सागर ना कोए जाणे पार किनार। काया गागर ना कोए रखावणा, मन मति बुध ना कोए प्यार। जागरत जोत इक्क जगावणा, दर घर साचे आप करतार। गुर पीर अवतार ना कोए वखावणा, साध सन्त ना पावे सार। निरगुण आपणा रूप आप वटावणा, साचे तख्त बैठ सच्चा सिक्दार। शाहो भूप आप अख्वावणा, दो जहानां खेल अपार। तख्त निवासी एका तख्त हंढावणा, दूसर कोए ना चोबदार। लोआं पुरीआं ना कोए बणावणा, करोड़ तेतीस ना कोए शंगार। गण गंधर्ब ना नाच नचावणा, यच्छ अपच्छरां ना गाए आपणी वार। पुरख अबिनाशी आपणी कल आप वरतावणा, कागद कलम ना लिखणहार। ब्रह्मा वेद लिख ना गाए चार चार जुग ना कोए धरावणा, चारे खाणी ना कोए पसार। चारे बाणी ना कोए अल्हावणा, चार वरन ना कोए पसार। चार यारी ना

❋

❋

मेल मिलावणा, इक्क इकल्ला एकँकार। दरगाह साची धाम सुहावणा, निरगुण जोत कर उज्यार। घर मन्दिर डेरा लावणा, सचखण्ड दुआरे पाए सार। सति सति सति आपणा रूप धरावणा, ब्रह्म मति ना कोए विचार। त्तत्व तत्त ना कोए रखावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा करे कराए करनेहारा, ना कोई वेखे जीव संसारा, एका इक्क बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला बेपरवाह, आदि जुगादि समाया। सति पुरख निरँजण नाउँ धरा, आपणी कल वरताया। अगम्म अगम्मड़ा थान सुहा, थान थनंतर आप सुहाया। अलक्ख अलक्खणा अलक्ख जगा, अलक्ख अलक्खणा आपणी मंग आप मंगाया। सुन्न समाधी रिहा समा, मोन रूप आप वटाया। गुण अवगुण ना सके कोए जणा, निरगुण आपणी धार आप बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे एका घर, घर मन्दिर आप सुहाया। घर मन्दिर हरि सुहांयदा, चार दीवार ना कोए बणाईआ। मूर्त अकाल विच टिकांयदा, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। रसना जिह्वा ना कोए हिलांयदा, धुन नाद ना कोए वजाईआ। अक्खर विद्या ना कोए पढ़ांयदा। कागद कलम ना लिखे शाहीआ। मात पित ना कोए बणांयदा, नाता दिसे ना भैणां भाईआ। ज़ात पात ना कोए रखांयदा, वरन गोत ना कोए रखाईआ। एका आपणा थान सुहांयदा, दरगाह साची वड्डी वड्याईआ। साची सेज आप हंढांयदा, आप आपणा मेल मिलाईआ। नारी कन्त आप प्रनांयदा, नार भतार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा साचा घर, आपे वसे एका हरि, दूजा दर ना कोए सुहांयदा। साचा दर सुहावणा, पुरख अबिनाशी आप सुहाया। सो पुरख निरँजण एका पावणा, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाया। एकँकारा नज़री आवणा, आदि निरँजण दए दरसाया। श्री भगवान सगन मनावणा, अबिनाशी करता वेख वखाया। पारब्रह्म प्रभ झोली पावणा, साची वस्त अमोलक आपणी आप वरताया। सचखण्ड दुआर बणाए साची गोलक, आपणा कुण्डा आपे लाहया। आपे जाणे आपणी खेल अनबोलत, बोलत बोलत ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वेखे साचा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। दर दरवाज़ा साहिब बेऐब परवरदिगार, आपणा खेल आप खिलाईआ। मुकामे हक हक हो त्यार, हक हक विच टिकाईआ। आपणी लज्जया आपे रक्ख, आपणा होए आप सहाईआ। आपणा पड़दा आपे ढक, आपे पल्लू रिहा पाईआ। आपे लेखा जाणे पुरख समरथ, समरथ पुरख भेव ना राईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणी महिमा गाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। निरगुण चलाए आपणा रथ, आपणी सेवा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आपणी वण्डन आप वण्डाईआ। साची वण्डण हरि करतार, सचखण्ड दुआरे आप वण्डांयदा। निरगुण दाता निरगुण भिखार,

❋

❋

निरगुण भिक्खक निरगुण भिच्छया झोली पांयदा। निरगुण वणज निरगुण वपार, निरगुण हट्ट पसारा आप वखांयदा। निरगुण मीत निरगुण मुरार, निरगुण कन्त निरगुण नार, निरगुण साची सेज हंढांयदा। निरगुण पूत सुत दुलार, निरगुण मात पित करे प्यार, रूप रंग ना कोए वखांयदा। निरगुण सति सति दए हुलार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे मन्दिर आपे वड़, आपणा बल आप धरांयदा। आपणा बल आपे धार, आपणी करनी आप कमाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपार, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। निरगुण करे सति वरतार, निरगुण सांतक सहिज सुखदाईआ। निरगुण राज निरगुण जोग सच्चा सिक्दार, निरगुण शाह सच्चा पातशाह निरगुण दर दरवेश बणे भिखार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आपे रिहा चलाईआ। कल कलवन्ता महांकाल, भेव अभेद छुपांयदा। सति सरूप दीन दयाल, दया निध आप अख्वांयदा। शाहो भूप आपणा कारज करे सिद्ध, साचा मार्ग आपे लांयदा। पुरख अबिनाशी आपे जाणे आपणी बिध, आपणी धार आप बंधांयदा। ना कोई दिसे नव निध, अठारां सिद्ध ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सच पसारा, करे कराए करनेहारा, करता पुरख आपणी खेल खिलांयदा। करता पुरख सच्चा सुल्तान, कादर करीम आप अख्वांयदा। सच दुआरे सच निशान, सचखण्ड निवासी आप झुलांयदा। साचे तख्त श्री भगवान, सच सिँघासण आसण लांयदा। साचा हुक्म धुर फ़रमान, आपणी इच्छया आप उपांयदा। शब्दी शब्द देवे माण, पूत सपूता एका जांयदा। आपे गोपी आपे काहन, आपे आपणी रास रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे साचे घर, दर दरवाज़ा दर दरबारा इक्क सुहांयदा। दर दरबारा हरि सुहाया, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पुरख अगम्मड़े अगम्मड़ा हुक्म चलाया, लेखा लिखण विच ना आईआ। आपणा नामा आपणा शब्द आपे गाया, आपे करे शनवाईआ। आपणा मृदंग सारंग आप वजाया, दूसर हथ्थ ना कोए वड्याईआ । आपणा मृदंग आप उठाया, आपणी सेवा आप कमाईआ। आपणा रंग आप चढ़ाया, उतर कदे ना जाईआ। आपणा संग आप निभाया, सगला साथी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा नर नरेश साचे तख्त आप सुणाईआ। शब्द संदेसा सच वरतारा, हरि साचे सच जणाया। पूत सपूता कर उज्यारा, एका शब्द उठाया। निरगुण निरगुण खेल अपारा, निरगुण निरगुण ल्ए कराया। निरगुण हुक्म निरगुण वरतारा, निरगुण हुक्मी हुक्म सुणाया। निरगुण घर निरगुण मन्दिर निरगुण दुआरा, निरगुण दर दर अलख जगाया। निरगुण वणज निरगुण वपारा, निरगुण झोली आप भराया। निरगुण शाह सिक्दारा, निरगुण आपणी झोली अग्गे डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप

❋

❋

समझाया। धुर फ़रमाणा हरि समझांयदा, शब्द सुत कर त्यार। आपणा खेल आप खिलांयदा, खेलणहार आप निरँकार। रूप रंग ना कोए वखांयदा, रंग रतड़ा साचा यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म करे वरतार। हरि हुक्म वरताया, शब्दी शब्द जणाईआ। साचा भाणा आप सुणाया, हरि भाणे रिहा समाईआ। राजा राणा आप अख्वाया, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। अदल अदालत इक्क वखाया, साख्यात नूर रुशनाईआ। आपणा लेखा आपे रिहा पढ़ाया, आप आपणी दया कमाईआ। आपणी वण्डण रिहा वण्डाया, वण्ड वण्ड वेखे थाउँ थाँईंआ। एका शब्द सेवा लाया, सतिगुर साचा सेव कमाईआ। सचखण्ड दुआरा वेख वखाया, वेखणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द दुलारा इक्क उठाईआ । शब्द दुलारा जागया, किरपा करी आप करतार। सरन सरनाई साची लागया, निउँ निउँ करे निमस्कार। धन्न धन्न सुभाग मेरे वडभागया, प्रभ पाया एका वार। आदि जुगादि मन्नां तेरी आज्ञा, तेरा हुक्म मेरा सिक्दार। तेरे हुक्मे अंदर फिरां भागया, करां करावां साची कार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे वस्त इक्क अपार। शब्द सुत मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सतिगुर दाते चाढ़ रंग, सति पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। एका वार मेरा कज्जणा नंग, पड़दा उतर कदे ना जाईआ। तेरा नाउँ मेरा मृदंग, वज्जदा रहे सभनी थाँईंआ। तूं दाता सूरा सरबंग, हउँ सेवक सेव कमाईआ। तेरी गोद मेरा अंग, अंगीकार सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द दुलारा ढह ढह पए सरनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी दया कमांयदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, आपणे अंग लगांयदा। पिता पूत इक्क प्यार, साचा नाता जोड़ जुड़ांयदा। साचे दूत रहिणा ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए वखांयदा। तेरा हुक्म वरते कूट चार, दहि दिशा तेरी वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द आप समझांयदा। हरि शब्दी शब्द समझाया, आप आपणा पड़दा लाह। एका मार्ग सच वखाया, पुरख अबिनाशी बणे मलाह। तेरी सेवा इक्क वखाया, निरगुण आपणा भेव दए खुल्हा। तेरी रचना आप रचाया, रच रच वेखे सर्ब रज़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दित्ता सुणा। शब्द सुणाया हरि निरँकार, सुत दुलारा माण रखाईआ। एकँकारा करे प्यार, निराकार सहिज सुखदाईआ। जोती देवे साची धार, जोत शब्द करे कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार आप कमाईआ। वरते वरतावे आपणा वरतार, वरतंत भगवन्त इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। हरि खुल्हाया आपणा भेव, आपणा पड़दा आपे लांहयदा। पुरख अबिनाशी अलक्ख अभेव, महिमा गणत

❋

❋

ना कोए गणांयदा। साचे शब्द तेरी साची सेव, साचा कर्मी कर्म करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा संदेसा इक्क सुणांयदा। सच संदेश अल्हाया, कर किरपा आप निरँकार। आप आपणा हुक्म जणाया, आपे खोल्हया बन्द किवाड़। आपणी रचना आप वखाया, निरगुण निरगुण कर पसार। सुत दुलारा आप उठाया, सिर रक्ख हथ्थ समरथ करतार। महिमा अकथ आप जणाया, एका लिव इक्क गुफ़तार। तार सितार ना कोए हलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। भेव जणाया पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता दया कमांयदा। शब्द दुलारे तेरा खेल तमाश, तेरी मंडल रास रचांयदा। तेरा गगन होए प्रकाश, लोआं पुरीआं तेरा रूप धरांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड होए तेरा निवास, तेरी डोरी बन्धन पांयदा। तेरा रंग पृथ्मी आकाश, रंग रंगीला आप चढ़ांयदा। तेरा नेत्र रवि ससि करे प्रकाश, निज नेत्र सेवा आप करांयदा। इक्क किरन होए दासी दास, इक्क इक्क इक्क नाल वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या झोली पांयदा। शब्द सुत वर हरि साचा पाया, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। गगन मंडल रचन रचाया, रवि ससि तार सितार आप लटकांयदा। बहमंड खण्ड रूप वटाया, आप आपणी कल धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सेवा आप लगांयदा। सेव लगाया सेवादार, सेवक सेवा सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, साचे शब्द बख्शी इक्क सरनाईआ। तेरा महल्ल अटल मुनार, उच्च दुआर हरि वेख वखाईआ। आदि आदि बन्न्ह आपे धार, आदि आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आपणा मेला मेल मिलाईआ। मेल मिलावा हरि हरि कन्त, कन्त कन्तूहल आप हंढाईआ। आपे आदि आपे अन्त, आपे मध रिहा समाया। आपे जाणे आपणी बणत, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे नाम आपे मंत, आप आपणा रिहा दृढ़ाईआ। आपे पूरन जोत श्री भगवन्त, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द साहिब शब्द सुल्तान एका एक वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं रचन रचाया, हरि शब्दी खेल खिलांयदा। आपणा अंग सूरा सरबंग भंग कराया, आपणी वण्डण आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणा अनन्द आपणे विच टिकाया, दूसर रस ना कोए सुहांयदा। आपणा बन्द आप खुल्हाया, आप आपणा पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे शब्द खेल पसार, आपे शब्द वरते वरतार, गुप्त ज़ाहर आप हो आंयदा। गुप्त ज़ाहर हरि खेल अपारा, साचे शब्द दए वड्याईआ। निरगुण अंदर निरगुण धारा, निरगुण निरगुण दए टिकाईआ। निरगुण बीज निरगुण फल क्यारा, निरगुण पत डाल्ही आप महिकाईआ। निरगुण भँवरा गूंजे अपर

❋

❋

अपारा, निरगुण रस रसीआ साचा माहीआ। निरगुण भोगी निरगुण वियोगी निरगुण संजोगी करे खेल आप करतारा, आपणी करनी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणे विच समाईआ। आपणी इच्छया आपणे अंदर धर, आपणा बीज आप बिजांयदा। ना कोई पुरख नारी नर, नर नरायण आपणा मेल आप मिलांयदा। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, अद्धविचकार ना कोए सुहांयदा। आपणे अंदर आपे वड़, आपणा बूटा आपे लांयदा। आपे वेखे अग्गे खड़, आप आपणा रूप वटांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़न भन्नणहार आपणी खेल खिलांयदा। आपणा लड़ आपे फड़, आपणा पल्लू आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचे घर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर सुहावणा, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटावणा, शब्दी शब्द दए सलाहीआ। आपणा नाउँ आप प्रगटावणा, परम पुरख बेपरवाहीआ। आपणी कल आप वरतावणा, अकल कल आप धराईआ। आपणी अंस आप उपजावणा, आपणा बंस आप अख्वाईआ। विश्व आपणा नाउँ धरावणा, विष्नूं खेल करे शहनशाहीआ। शब्दी मेला मेल मिलावणा, विछड़ कदे ना जाईआ। साचा मन्दिर आप सुहावणा, दीवा बाती कर रुशनाईआ। आप आपणा वेख वखावणा, नेत्र नैण आप खुल्हाईआ। आपणा राग आपे गावणा, गावणहारा दिस ना आईआ। विष्नूं आपणा मेल मिलावणा, वास्तक रूप आप समाईआ। मात पित ना कोए बणावणा, रक्त बूंद ना कोए वखाईआ। दस दस मास ना गर्भ तपावणा, हवन कुण्ड ना अग्न जलाईआ। आपणी इच्छया आप प्रगटावणा, आपे बणे पिता माईआ। सुरत सीर इक्क प्यावणा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। साची धार विच टिकावणा, कँवल कँवल रूप वटाईआ। कँवल आपणी नाभ सुहावणा, नाभी रूप बेपरवाहीआ। बेआबी खेल खलावणा, आब हयात ल्ए प्रगटाईआ। बेआफ़ताबी आफ़ताब चमकावणा, कर किरपा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराईआ। विष्न हरि उपजाया, कर किरपा मेहरवान। आपणी बूझ आप बुझाया, आपे देवणहारा दान। आपणा भेव आप खुल्हाया, प्रगट हो श्री भगवान। आपणा संजोग आप जणाया, आदि जुगादी खेल महान। आपणा भोग आप भोगाया, भस्मड़ होए ना विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटाया। सो पुरख निरँजण रूप वटाए, हँ विष्नूं रूप समाईआ। ओंकारा एकँकारा निराकार खेल खलाए, साकार ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल आपणी मूर्त आप प्रगटाए, अनुभव प्रकाश टिकाईआ। नेहचल धाम इक्क वखाए, असथल बैठा साचा माहीआ। अमृत जाम इक्क प्याए, अमर अमर अमर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं वंस आप सुहाईआ। विष्नूं उठया जागया, नेत्र नैण खुल्हाया। अन्तर

❋

❋

उपज्या इक्क वैरागया, पुरख अबिनाशी भेव ना पाया। कवण कन्त कवण नारी मिले सच सुहागया, ना मरे ना जाया। कवण सेवक रहे सदा विच आज्ञा, धुर फ़रमाणा सीस उठाया। कवण भिखारी फिरे भागया, दर दर घर घर फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगे साचा वर, पुरख अबिनाशी अग्गे सीस झुकाया। विष्नूं सीस झुकांयदा, प्रभ चरन कँवल ध्यान। नेत्र रो रो नीर वहांयदा, ख़ाली झोली मंगे दान। आपणा गुण ना कोए वखांयदा, नेत्र नैण सर्ब शर्मान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगे साचा वर, आदि जुगादी तेरी आण। विष्नूं मंगया घर अपारा, पुरख अबिनाशी दया कमांयदा। मेरा नाम तेरा जैकारा, विष्नूं तेरी चोली आप हंढांयदा। मेरा शब्द तेरा आधारा, तेरा आधार मोहे रखांयदा। मेरा भण्डार तेरा वरतारा, तेरी वस्त तेरी झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा पड़दा आपे लांहयदा। पुरख अबिनाशी पड़दा लाह, विष्न आप समझाईआ। विष्नूं तेरा बणां मलाह, मेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। तेरे अंदर आपणी वस्त टिका, आपणी वण्डण लवां वण्डाईआ। कँवल नैण कँवल आप उगा, कँवल कँवल विच समाईआ। कँवल बणया आप शहनशाह, पत्त डाल्ही ना कोए वखाईआ। आपणा मुख आप खुल्हा, आपे वेखणहारा वेखे आपणी थाँईंआ। आपणी अंस आप बणा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न एका राह दसाईआ । साचा मार्ग हरि दरसाया, विश्व विष्नूं कर प्यार। एका आपणा भेव खुल्हाया, आप आपणी किरपा धार। तेरी साची सेव लगाया, सेवक कर अपर अपार। तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाया, दूसर कोए ना लिखणेहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर सच्ची सरकार। विष्नूं दर दरबार खड़, आपणी अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी पकड़ाउणा लड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। आदि जुगादि चुकाउणा डर, निरभउ आपणा भय वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। वर दीआ जीआ हरि भगवाना, दयानिध दया कमाईआ। अमृत पीआ कर कर हीआ होया नौजवाना, बल आपणा आप वखाईआ। बीज बीआ मिल्या पीआ श्री भगवाना, सिर सिर आपणा रिज़क सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए चढ़ाईआ। विष्नूं चढ़या रंग चलूल, सच ललारी आप चढ़ांयदा। आदि जुगादि ना जाए भूल, अभुल्ल आपणी खेल खिलांयदा। आप चुकाए आपणा मूल, लहिणा होर ना कोए जणांयदा। साहिब सच्चा कन्त कन्तूहल घर साचा आप सुहांयदा। आपे नाभी आपे फूल, आपे ब्रह्म रूप प्रगटांयदा। आपे लाए आपणी धूल, आपे मस्तक वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक्क वखांयदा।

❋

❋

साची वस्त हरि नरायण, आपणी आप बुझाईआ। विष्नूं वेखे आपणे नैण, कँवल नैण नैण खुल्हाईआ। पीआ प्रीतम साक सैण, सज्जण सच्चा इक्क अख्वाईआ। मंगे दर साचा घर नेत्र पावे वैण, नेत्र नैणां धार बंधाईआ। आप चुकाउणा मेरा लहिण देण, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। हउँ मन्नां सदा तेरा कहिण, तेरा हुक्म मेरी रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा अन्तिम वर, कवण खेल रिहा खलाईआ। हरि आपणी खेल जणांयदा, विष्नूं खोल्ह किवाड़। ब्रह्मा तेरी धार बंधांयदा, तेरे अंदर वाड़। विष्नूं आपणा अंग रंगांयदा, शंकर करे आप प्यार। धूंआँधार आप समांयदा, सुन्न अगम्मी आप उज्यार। तख्त ताज आप सुहांयदा, आपे बणे सच्चा सिक्दार। हथ्थ त्रिसूल आप उठांयदा, करनी करे आप विचार। तिन्नां मेला मेल मिलांयदा, दर वखाए चरन दुआर। मस्तक टिक्का एका लांयदा, धूढ़ी धूढ़ करे शंगार। साचा सिक्का आप चलांयदा, भाणा वरते हरि करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे साचा वर, ब्रह्मा फड़े एका लड़, शंकर पौड़े जाए चढ़ आपणा पौड़ा आप वखांयदा। साचा पौड़ा, हरि बलवान, आपणे हथ्थ रखाईआ। ना कोई ज़िमी ना अस्मान, धरत धवल ना कोए वड्याईआ। खेले खेल दो जहान, त्रिलोकी रचन ना कोए रचाईआ। चौदां लोक ना कोए मकान, हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान, आपणी दया आप कमाईआ। विष्न वखाया इक्क निशान, सच दुआरे रिहा झुलाईआ। ब्रह्मा वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। शंकर मंगे मंगणहारा दान, दर आपणी अल्फ़ी आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां देवे एका वर, एका रूप रिहा दरसाईआ । त्रै समझाए आप प्रभ, त्रै त्रै आपणा रूप वटांयदा। आपणा रूप आपे लभ्भ, आपे वेख वखांयदा। आपणा अमृत आपणी नभ, आपणे कँवल चुआंयदा । आपणा रस आपणी मदि, आपणा सरवर आप रखांयदा। आपे करे आपणी पार हद्द, आप आपणा वेस वटांयदा। आप उपजाए आपणी यद्द, यद्द आपणी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव घाड़न घड़, आपणे लड़ आप बंधांयदा। घाड़न घड़या हरि अपारा, ब्रह्मा विष्न शिव उपजाईआ। अंदर रक्ख निरगुण धारा, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्दी हुक्म वरते वरतारा, हुक्म हाकम इक्क सुणाईआ। मार्ग पन्थ वखाए आप निरँकारा, आपणे मार्ग आपे लाईआ। विष्नूं होए सेवादारा, घर घर साची सेव कमाईआ। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म प्रभ वण्ड वण्डाईआ। शंकर तेरी साची धारा, हरि साचे आप बंधाईआ। जो उपजे सो पार किनारा, जो घड़या भन्न वखाईआ। तिन्नां विचोला बणे निरँकारा, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त रिहा समझाईआ। एका एक हरि समझाया, इक्क इक्क नाल जोड़ जुड़ांयदा। एका

❋

❋

इक्क इक्क रघुराया, इक्क एका वेख वखांयदा। एका इक्क सहिज सुखदाया, एक एका मेल मिलांयदा। एका गीत एका गाया, शब्द साचा नाउँ धरांयदा। विष्नूं तेरे अंग लगाया, ब्रह्मा आपणा बंध वखांयदा। शंकर आपणे कंठ सुहाया, कंठ माला आप लटकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सेवा इक्क वखांयदा। साची सेव कमावणी, त्रै त्रै लेखा हरि समझाया। पुरख अबिनाशी पूरी करे भावणी, त्रैगुण मेला मेल मिलाया। देवे धुरदरगाही साची ज़ामनी, जुग जुग आपणा वेस वटाया। साचा नगर खेड़ा ग्रामनी, हरि मन्दिर दए सुहाया। सांतक राजस वेखे तमो तामनी, तामस आपणी धार बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे खड़, आप आपणा हुक्म सुणाया। सुणया हुक्म धुर फ़रमान, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा। तूं दाता श्री भगवान, तेरा भेव कोए ना पांयदा। तूं तख्त निवासी शाह सुल्तान, हउँ चाकर सेव कमांयदा। आदि जुगादी तेरी रहे आण, सीस अग्गे ना कोए उठांयदा। हउँ सखीआं तूं साचा काहन, तेरी मंडल तेरी रास तेरी समग्री इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण दुआरा मेल कन्त भतारा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकांयदा। कवण वेला मुक्के पन्ध, ब्रह्मा विष्न शिव रहे कुरलाया। तेरा भेव ना पावण सूरज चन्न, मंडल मंडप तेरे हुक्म रिहा फिराया। कवण गाए सुहागी छन्द, तार सितार ना कोए हलाया। कवण रूप ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दी छोड़ बेपरवाहीआ। कवण रूप होए बख्शंद, बख्शणहार तूं अख्वाया। कवण रूप देवे दंड, तेरा दंड कोई सहि ना सके राया। कवण रूप वेखे भेख पखण्ड, तेरा भेख ना किसे जणाया। कवण रूप वेखे नार दुहागण रंड, कवण रूप साचा कन्त मेल मिलाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर अग्गे सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी दया कमाए, दीनां नाथ आप अख्वांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तेरी सेवा लाए, त्रैगुण तेरी झोली पांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डा आप घड़ाए, पंज तत्त मेल मिलांयदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश खेल खलाए, मन मति बुध आप धरांयदा। घट घट अंदर डेरा लाए, सिँघासण आसण लांयदा। दीवा बाती जोत जगाए, जोत निरँजण डगमगांयदा। धुन अनादि अनहद शब्द वजाए, सुर ताल ना कोए रखांयदा। आपे बह बह मंगल गाए, बोध अगाधा आप सुणांयदा। साची वण्डण वण्ड वण्डाए, आपणा शब्द आप अल्हांयदा। चारे वेदां ल्ए लिखाए, चारे जुग खेल करांयदा। निरगुण सरगुण रूप प्रगटाए, सरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। भेव अभेदा भेव खुल्हाए, काया चोला आप बदलांयदा। गुर पीर साध सन्त आप मेल मिलाए, गुरमुख गुरसिख साचे मेल मिलांयदा। जुग चौकड़ी जुग जुग खेल खिलाए, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा बन्धन पांयदा। चारे बाणी आप अल्हाए, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गांयदा।

❋

❋

चारे वरन आप बणाए शास्त्र सिमरत वेद पुराण आप लिखांयदा। आपणा रूप आप प्रगटाए, कोटन कोटि वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच उपदेश इक्क सुणांयदा। सच उपदेश सुणना कर ध्यान, भुल्ल रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। प्रगट होवे विच जहान, लोकमात करे रुशनाईआ। जुगा जुगन्तर देवे दान, आपणी भिच्छया आप वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल महान, ब्रह्मे विष्न शिव तेरी सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वल छल आपणी धार चलाईआ। अछल अछल हरि अछेदा, वल छल धारी खेल करांयदा। भेव ना पायण चारे वेदा, ब्रह्मा लिख लिख मुख सालांहयदा। अन्त ना जाणे रसना जिह्वा, बत्ती दन्द ना कोए गांयदा। भेव ना पाए जगत कतेबा, कादर कुदरत विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आपणा वक्त आपणे हथ्थ रखांयदा। वेला वक्त वार थित, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग जन भगतां करे साचा हित, नित नवित जोत प्रगटाईआ। आपे मात आपे पित, बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। अमृत आत्म देवे सित, काया कंचन गढ़्ह सुहाईआ। मन मनूआं मन ल्ए जित, मन की मनसा दए मिटाईआ। इक्क वखाए धाम अनडिठ, छप्पर छन्न ना कोए बणाईआ। आपणी रक्खे साया हेठ, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। जुग जुग भन्ने कौड़े रेठ, रीठा कौड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। लेखा हरि समझाया, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कर विचार। ब्रह्मे विष्न शिव एह वखाया, पुरख अबिनाशी खेल अपार। घट घट अंदर विष्नूं तेरा डेरा लाया, ब्रह्म मेला कन्त भतार। शंकर आपणा मुख छुपाया, वसणहारा धूंआँधार। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग देवे पन्ध मुकाया, जुगा जुगन्तर साची कार। लग्गी बसन्तर दए बुझाया, अमृत बख्शे ठंडी ठार। सृष्ट सबाई वेख वखाया, लक्ख चुरासी पावे सार। सुर असुर आप तराया, करे कराए आपणी कार। गुर सतिगुर नाउँ आप धराया, पुरख अबिनाशी खेल अपार। धुर दा लेखा दए समझाया, कलिजुग आए अन्तिम वार। लक्ख चुरासी फोल फोलाया, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी करे ख्वार। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, बख्शे साचा चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव तेरा कर्ज़ा दए उतार। त्रै त्रै तेरा कर्ज़ा लौहणा, त्रैगुण मात रहिण ना पाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, चौथे जुग दए दुहाईआ। निरगुण निरगुण जोती जोत जगाउणा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। निहकलंकी जामा पाउणा, मात पित ना कोई भैण भाईआ। सज्जण साक सैण ना कोए अख्वाउणा, जगत बन्धन ना कोए रखाईआ। पंज तत्त ना कोए उपजाउणा, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। मन मति बुध ना कोए धराउणा, नौ दुआर ना खोज खोजाईआ। एका

❋

❋

निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत आपणा रूप आप प्रगटाउणा, प्रगट होवे सच्चा शहनशाहीआ। गोबिन्द गुर शब्द उपजाउणा, गुर गोबिन्द मरे ना जाईआ। विष्नूं तेरा सीस झुकाउणा, आपणा चरन कँवल वखाईआ। ब्रह्मे तेरा पन्ध मुकाउणा, तेरी जोत जोत विच टिकाईआ। आपणी जोत फेर प्रगटाउणा, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। शंकर तेरा बाशक तशका गलों लौहणा, हथ्थ तिसूल ना कोए रखाईआ। अन्तिम आपणे पेटे पाउणा, तेरा पेट ना भरया लक्ख चुरासी खा खा ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे दर साचा बाला आप बहाउणा, निरगुण निरगुण रूप ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। निरगुण अक्खर जणाया, निष्अक्खर आप उपांयदा। विष्नूं अक्खर इक्क पढ़ाया, सोइम रूप नज़री आंयदा। ब्रह्मा पारब्रह्म वेख वखाया, बेअन्त बेअन्त बेअन्त रसना गांयदा। शंकर आपणा बल धराया, बलधारी आपणा हुक्म सुणांयदा। तिन्नां अन्तिम वेख वखाया, लोकमात वेस वटांयदा। जोती नूर करे रुशनाया, दीपक दीआ आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा पूर करांयदा। हरि लेखा पूर करावणा, भुल्ल रहे ना राईआ। ब्रह्मा विष्न शिव आपणे विच मिलावणा, त्रैगुण माया आपणा तत्त वखाईआ। एका जोती लम्बू लावणा, सृष्ट सबाई एका हवन वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि नरायण आप अख्वाईआ। नर हरि आप अख्वाया, सतिगुर दाता दीनां नाथ। आपणा मन्दिर आप सुहाया, आपे गाए आपणी गाथ। दूसर इष्ट ना कोए मनाया, ना कोई पूजा ना कोई पाठ। सोहँ मन्त्र इक्क दृढ़ाया, आप उतारे आपणे घाट। हँ ब्रह्म पारब्रह्म विच टिकाया, कोई साड़े ना अग्नी काठ। मढ़ी गोर ना किसे दबाया, ना कोई सुट्टे डूँग्घे खात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण पुच्छणहारा वात। निरगुण वक्त पछाणया, कल कल्की लै अवतार। सृष्ट सबाई गाए गाणया, दिस ना आए हरि निरँकार। जगत मधाणा पाणी छाणया, सीर दिसे ना विच संसार। कोए चले ना हरि हरि भाणया, मूर्ख मूढ़ होए गंवार। तख्तों लाहे राजे राणयां दर दर मंगण फिरन भिखार। गुरमुख विरला आप पछाणया, मेल मिलाए विच संसार। मेल मिलावा साचे हाणीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक ल्ए अवतार। निहकलंक हरि अवतारा, दरगाह साची आप सुहांयदा। सचखण्ड निवासी सच घर बारा, सचखण्ड साचा आप वसांयदा। थिर घर वासी खोल्ह किवाड़ा, घर मन्दिर वेख वखांयदा। अबिनाशी करता हो उज्यारा, लोकमात जोत जगांयदा। सृष्ट सबाई करे ख़बरदारा, जीव जंत साध सन्त आप उठांयदा। करे खेल अगम्म अपारा, कलिजुग आपणी कल वरतांयदा। चारों कुंट

❋

❋

दए ललकारा, शब्द हुलारा इक्क लगांयदा। दो जहानां सच जैकारा, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा आप सुणांयदा। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पांयदा। कलिजुग कल वरते कल्की अवतारा, काल दयाल आपणा रूप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी खेल खिलांयदा। नर हरि खेल खलाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जामा भेख वटाया, शब्द सुणाए साची वार। बोध अगाधा आप अख्वाया, विद्या पढ़े ना कोए संसार। चौदां विद्या चरनां हेठ दबाया, पुरख अबिनाशी खेल न्यार। गुरमुख साचे ल्ए उठाया, उठया जोद्धा सूरबीर बलकार। निरगुण सरगुण उप्पर तुठया, त्रैगुण माया कट्ट जंजाल। पंच विकारा फड़ फड़ कुठया, लुटया जाए ना सच्चा धन माल। गुरमुख विरला सिखे साची सिख्या, काया मन्दिर वेखे सच्ची धर्मसाल। सतिगुर बैठा अंदर लुकया, ना शाह ना दिसे कंगाल। आदि जुगादि एका शब्द बुक्कया, उप्पर पहने बुरका खाल। कलिजुग वेला अन्तिम ढुक्कया, आपणा जल्वा दए वखाल। जीवां जंतां भाग निखुटया, साची वस्त ना सके संभाल। कलिजुग दिन दिहाढ़े रिहा पुट्टया, फल रहिण ना देवे किसे डाल। जगत विद्या बूटा पुट्टया, गुरमुख विरले घालण रहे घाल। सतिगुर दुआरे लाहा एका लुट्टया, नाता तुटा जगत जंजाल। अमृत पीता एका घुट्टया, सति पुरख निरँजण दए प्याल। आवण जावण नाता छुट्टया, राए धर्म ना करे बेहाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए भाल। गुरसिख साचा भालया गुर गोबिन्द कर प्यार। साची नगरी आप बहा ल्या, सम्बल देस कर उज्यार। हरि मन्दिर आप सुहालया, निरगुण जोत कर उज्यार। बोध अगाध शब्द सुणा ल्या, लिखे पढ़े ना विच संसार। साचे पौड़े आप चढ़ा ल्या, लेखा जाणे पार किनार। ब्रह्मण गौड़े आप उठा ल्या, पूत सपूता कर त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख लगाए आपणे लड़, लक्ख चुरासी विच्चों फड़, किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, बजर कपाट ना कोए रखा ल्या। बजर कपाट तुड़ाया, कर किरपा सतिगुर बलवान। रातीं सुत्तयां दरस दिखाया, फड़ सच्चा हथ्थ निशान। सचखण्ड दुआरे आप झुलाया, अन्तिम वेखे ज़िमीं अस्मान। साधा सन्तां उच्ची कूक कूक सुणाया, चारे जुग करन गान। नानक नाम इक्क अल्हाया, मन्त्र सति कर प्रधान। गोबिन्द पुरख इक्क मनाया, पुरख अकाल श्री भगवान। साचा सुत आप अख्वाया, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। अन्तिम लेखा गया समझाया, नाता छुटा विच जहान। सम्बल नगरी धाम वखाया, धाम अवल्लड़ा बेपहचान। रविदास चुमारा लेख लिखाया, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान। गणपति गणेश ना कोए मनाया, इष्ट देव ना कोए वखान। निरगुण निराकार निरवैर एका नज़री आया,

❋

❋

मूर्त अकाल चतर सुजान। चित वित ठगौरी कोए ना पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन देवे साचा माण। माण निमाणयां आप हरि, जुग जुग सेव कमांयदा। निरगुण सरगुण रूप धर, धरनी धरत धवल सुहांयदा। हँकारीआं तोड़े हँकारी गढ़्ह, दूतां दुष्टां आप मिटांयदा। जन भगतां वखाए साचा दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा आप खुल्हांयदा। आप नुहाए साचे सर, सर सरोवर आपणा ताल भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। जो घड़या सो भन्नणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। लक्ख चुरासी देवे डनणा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड ना कोए विचार। गुरमुख विरला जनणी जनणा, जिस मेला हरि करतार। अन्तिम बेड़ा आपणा बन्न्हणा, भव सागर डुब्बे ना विच मँझधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त सन्त कन्त आप वसाए सच घर सच सच्चे दरबार।

रसना कहिणा राम राम, राम राम नज़र ना आईआ। रसना कहिणा जाम जाम, जाम मदि ना कोए प्याईआ। रसना कहिणा शाम शाम, शाम बंसरी ना कोए वजाईआ। रसना कहिणा भान भान, भान प्रकाश ना कोए वखाईआ। रसना कहिणा गान गान, गा गीत ना कोए सुणाईआ । रसना कहिणा दान दान, जीअ दान ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबीर करी इक्क पढ़ाईआ। कबीर किया जीआ दान, जीअ जगत रहिण ना पाया। कबीर हीआ किया गाया राम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। कबीर नगर खेड़ा वसाया साढे तिन्न हथ्थ ग्राम, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। कबीर भेख रखाया माटी चाम, माटी अंदर राम आपणा बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राम आपे दए वखाया। आपे कबीर आपे रामा, आपे रामा नंद गोसाँईंआ। आपे पहरे आपणा जामा, आपे चोला पंज तत्त हंढाईआ। आपे रैण अन्धेरी होए शामा, आपे प्रकाश प्रकाश वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रसना राम दए समझाईआ। रसना गाए राम जगत, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। राम गाए एका भगत, बत्ती दन्द ना देण सालाहीआ। अठ्ठे पहर ना कोई वेला ना कोई वक्त, संझ सवेर ना कोए बणाईआ। जगत औकड़ ना सके कोई हटक, जो कबीरा राम रिहा गाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी मन दे फट्टे उत्ते रही लटक, राम नाम डोरी गल कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबीरा एका राम समझाईआ। कबीर गाया राम

❋

❋

अवल्लड़ा, रूप रेख ना कोए जणांयदा। धाम वसाया इक्क अवल्लड़ा, दर दरवाज़ा ना कोए खुल्हांयदा। आपणे राम अंदर आपे रलड़ा, कबीर राम राम कबीर भेव कोए ना पांयदा। लक्ख चुरासी मन्दिर मस्जिद कर कर जाए हलड़ा, चार दीवारी अंदर राम हथ्थ किसे ना आंयदा। उच्ची कूकण गल पायण पलड़ा, मथ्थे तिलक सर्ब वखांयदा। राम चरन शरन कोए ना रलड़ा, चरन कँवल कँवल चरन ध्यान ना कोए रखांयदा। कबीर एका राम फड़्हया पल्लड़ा, लोकाई कहिण कबीर शर्मांयदा। कबीर रसना ना सके कह, जो राम रामा पाया। एका मन्दिर बैठा रहे, घर एका बंक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबीर का राम कहिण विच ना आया। कबीर राम किसे ना जाणया, रविआ अन्तर मीत। कबीर एका राम पछाणया, ना ठंडा ना सीत। कबीर एका रंग माणया, आदि जुगादी गाए एका गीत। आप सुणाए आपणी अकथ कहाणीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे वस्त अनडीठ। लोगो राम पछाणो, कबीर कूके दए दुहाईआ। आपणे अंदर आपणा राम जाणो, बाहर लभ्भे ना किसे थाँईआ। एका सतिगुर साचा चरन कँवल ध्यानो, धरत धवल दए वड्याईआ। गुर का शब्द मिले बबाणो, साचे राम ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कबीर दित्ता एका वर, एका राम राजा राम आप दरसाईआ।