पुस्तकालयभाग ९

३ भाद्रों २०१७ बिक्रमी केहर सिँघ दे घर रजी वाला ज़िला फिरोज़ पुर

सो पुरख निरँजण खेल अपारा, आदिन अन्ता आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण करे विचारा, आपणी इच्छया आपणे

❋

❋

विच टिकाईआ। एकँकारा पावे सारा, आपणा लेखा जाणे सहिज सुभाईआ। आदि निरँजण हो उज्यारा, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़ा, हरि मन्दिर दए सुहाईआ। श्री भगवान ठांडा दरबारा, हरि घर साचा इक्क वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म प्रभ बैठ न्यारा, निरगुण आपणी कल वरताईआ। तख्त निवासी बण सिक्दारा, शाहो भूप आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आसण सिँघासण खेल न्यारा, पुरख अबिनाशन, आप कराईआ। सचखण्ड सुहाए असथल चुबारा, महल्ल अटल सच्चा शहनशाहीआ। दर दरबान बणे भिखारा, दर दरवेश अलक्ख निरँजण आपणी अलक्ख जगाईआ। अगम्म अगम्मड़ा भरे भण्डारा, अगम्मड़ी वस्त आप उपजाईआ। थिर घर साचे हो उज्यारा, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साहिब सुल्तान इक्क अख्वाईआ। साहिब सुल्तान हरि करतारा, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, थिर घर साचे आप उपांयदा। हुक्मे हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। भेव अभेद खुल्हाया, सो पुरख निरँजण किरपा धार। आपणा रूप आप प्रगटाया, हरि पुरख निरँजण हो उज्यार। एकँकारा नाउँ धराया, निरगुण बन्न्हे साची धार। आदि निरँजण डगमगाया, रूप अनूपा शाह अस्वार। श्री भगवान संग रखाया, सगला संग अगम्म अपार। अबिनाशी करता वेख वखाया, वेखणहारा बेऐब परवरदिगार। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाया, घर मेला कन्त भतार। सच सुहञ्जणी सेज सुहाया, दरगाह साची खोल्ह किवाड़। निरगुण नर नरायण हरि नर आपणा आसण लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कार। कार कराए हरि निरँकारा, निरगुण भेव कोए ना पांयदा। वेखे विगसे करे विचारा, कलधारी कल वरतांयदा। साचे मन्दिर खेल न्यारा, थिर घर वासी आप करांयदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, दीपक आपणा आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बल आप वखांयदा। आपणा बल आपे धर, आप आपणे विच समाईआ। आपणा भण्डारा आपे भर, आपे वेखे बेपरवाहीआ। आपे नारी आपे नर, नार कन्त आप हंढाईआ। हरि मन्दिर सुहाए साचा घर, सचखण्ड दुआर सच्ची वड्याईआ। आपे चोटी बैठा चढ़, दूर दुराडा साचा माहीआ। आपे निरगुण आपणा घाड़न घड़, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। आप फड़्हाए आपणा लड़, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर लाए जड़, जुग करता खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि हरि महिमा अगणत गणी ना जाईआ। महिमा अगणत अगम्म अथाह, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, बेऐब आपणा नाउँ धरांयदा। जुगा जुगन्तर बणे मलाह, खेवट खेटा आपणा रूप वटांयदा। एका शब्द जणाए साचा नाँ, गुर मन्त्र इक्क

❋

❋

वखांयदा। एका वेखणहारा थाउँ थाँ, गगन मंडल फोल फोलांयदा। एका पकड़नहारा बांह, आप आपणी सेव कमांयदा। इक्क इकल्ला करे सच न्यां, दर घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आपणी कल वरतांयदा। अलक्ख अगोचर हरि बेअन्त, लेखा लिख ना सके राईआ। सचखण्ड निवासी महिमा अगणत, वेद कतेब भेव ना पाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, साध सन्त दए वड्याईआ। रस जणाए मणीआ मंत, रस आत्म इक्क भराईआ। पूरन जोत श्री भगवन्त, पारब्रह्म इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा अछल अछेदा वल छल धारी आपणी खेल आप कराईआ। खेल अवल्ला इक्क इकल्ला, एकँकारा आप करांयदा। सचखण्ड दुआर मल्लया सच महल्ला, ऊँच अटला आप सुहांयदा। आपणी जोती आपे रला, मात पित ना कोई बणांयदा। आपणा फड़या आपे पल्ला, आपणा संग आप निभांयदा। आपणा सिँघासण आपे मल्ला, शाह सुल्तान साचा चरन टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण, आप आपणी धार वहांयदा। धार वहाए हरि करतारा, धरत धवल ना कोए वड्याईआ। जल बिम्ब ना कोए पसारा, पवण हवण ना कोए कराईआ। त्रैगुण माया ना कोए भण्डारा, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए वरताईआ। गुर पीर ना कोए अवतारा, साध सन्त ना कोए वखाईआ। लख चुरासी ना कोए पसारा, पंचम नाता ना कोए जुड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह ना कोए हँकारा, आसा तृष्ना ना मेल मिलाईआ। नाद धुन शब्द ना कोए जैकारा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। नार कन्त ना करे प्यारा, जगत सेज ना कोए विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, आप सुहाए हरि हरि कन्त, दर घर बैठा आसण लाईआ। दर सुहाया हरि करतार, करनी करता आप कमांयदा। जुगा जुगन्तर भेव न्यार, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, आपणी इच्छया विच टिकांयदा। सुन्न समाध करे पार, शब्द नाद इक्क वजांयदा। लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड महल्ल उसार, आपणी रचना वेख वखांयदा। रवि ससि कर उज्यार, मंडल मंडप आप सहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार, त्रै त्रै मेला आप मिलांयदा। एका वस्त अगम्म अपार, आपणी आप आप वरतांयदा। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लेख ना कोए वखांयदा। ब्रह्मा लिखे वेद चार, हरि का भेव ना कोए जणांयदा। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, नैण नैणा नीर बरसांयदा। विष्नूं करे विश्व पुकार, वास्तक रूप ना कोए दरसांयदा। शंकर खेल धुर दरबार, संसा रोग ना कोए उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर आप सुहांयदा। हरि मन्दिर हरि हरि उपाया, दूसर होर ना कोए बणाईआ। साचा दीपक

❋

❋

आप जगाया, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। गीत सुहागी एका गाया, शब्द नाद धुन सुणाईआ। कन्त सुहागी इक्क हंढाया, ना मरे ना जाईआ। प्रीत लागी ना कोई दए तुड़ाया, एका रंगण आप रंगाईआ। अंदर वड़ आप आपणा आसण लाया, सच महल्ला आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा वेख वखाईआ। सच दुआरा सचखण्ड, हरि साचा आप सुहांयदा। आप वण्डाए आपणी वण्ड, ब्रह्मण्ड आपणी रचन रचांयदा। आपे लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपे खेल खिलांयदा। आपे गाए सुहागी छन्द, आपणा नाउँ आप धरांयदा। आपे दो जहानां मेटे पन्ध, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। आपे भरमां तोड़नहारा कंध, भाण्डा भरम भउ आप भनांयदा। आपे रसीआ समाए परमानंद, निजानंद आपणी धार वखांयदा। आपे दाता दानी होए बख्शंद, गहर गम्भीर आपणी दया आप करांयदा। आपे करनहारा खण्ड खण्ड, खड़ग खण्डा इक्क चमकांयदा। आपे नार दुहागण होए रंड, साचा कन्त आप हंढांयदा। आपे सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट आप बदलांयदा। लेखा जाणे सूरज चन्द, रवि ससि हुक्मी आप फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा हरि दुआर, आपे वसे एकँकार, निरगुण निराकार आपणी कल आप वरतांयदा। कल वरताए हरि भगवाना, दिस किसे ना आंयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, बल आपणा आप धरांयदा। मन्दिर वेख सच मकाना, सच सिँघासण आप सुहांयदा। शाहो भूप राज राजाना, तख्त ताज आप हंढांयदा। निरगुण चढ़ाए सच निशाना, सति सतिवादी साचा रंग रंगांयदा। आपणा रक्खे आपे माणा, जोती जोत सरूप हरि आप अपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच समग्री साची रास, पुरख अबिनाशी रक्खे पास, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ांयदा। साची वस्त हरि मेहरवान, आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्दी शब्द देवे दान, शब्दी शब्द वड वडियाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बख्शे इक्क ध्यान, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोए वखाईआ। एका नैण नैण महान, नैनण नैण दए खुलाईआ। एका गोपी एका काहन, एका रामा राम दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर, सच्चखण्ड दुआरा साचा घर, एकँकारा वेखे खड़, निरगुण आपणा रूप आप प्रगटाईआ। निरगुण वेस अवल्लड़ा, रूप रेख रंग ना कोए जणांयदा। आदि जुगादी इक्क इकल्लड़ा, दरगाह साची सोभा पांयदा। सच सिँघासण एका मलड़ा, सीस आपणा ताज टिकांयदा। सच संदेश नर नरेश एका घल्लड़ा, हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा। आपणे दीपक जोती आपे बलड़ा, आदि अन्त ना कोए बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा हरि सुहाया, साहिब सुल्तान सतिगुर वड्डी वड्याईआ। एका वस्त आप वरताया, ब्रह्मा विष्न शिव उठाईआ। त्रैगुण नाता जोड़

❋

❋

जुड़ाया, त्रै त्रै लेखा जाणे शहनशाहीआ। एका एक दए समझाया, इक्क इकल्ला जल्वा नूर इलाहीआ। एका अल्फी गल हंढाया, रंग रंगे साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, घर साचा आप उपजाईआ। साचा घर उपजाया, आप आपणी किरपा धार। बाढी बणत ना कोए बणाया, ना कोई दिसे चार दीवार। दीपक दीवा ना कोए जगाया, तेल बाती ना कोए पसार। सूरज चन्न ना कोए चढ़ाया, मंडल मंडप ना कोए सहार। आपणी कल आप वरताया, निरगुण करे खेल अपार। रूप अनूप आप प्रगटाया, पुरख अबिनाशी हो त्यार। दर घर साचा आप सुहाया, सुहावणहारा बंक दुआर। जोत उजाला हरि गोपाला नजरी आया। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, एका वस्त करे वरतार। साची वस्त हरि वरताए, आपणी सेवा आप कमाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाए, सो पुरख निरँजण सहिज सुखदाईआ। हरि पुरख निरँजण रिहा समझाए, भुल्ल रहे ना राईआ। एकँकारा उच्ची कूके कूक कूक सुणाए, आप आपणा राग अल्हाईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश आपणा मन्दिर वेखण आए, आप अपणा पर्दा पाईआ। अबिनाशी करता दर घर बैठा सगन मनाए, घर घर विच वज्जे वधाईआ। श्री भगवान मिल मिल मंगल गाए, निरगुण दाता वड वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ निउँ निउँ सीस झुकाए, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरि हरि दर्शन पाए, चरन कँवल, ध्यान लगाईआ। त्रैगुण माया झोली दए भराय, सांतक राजस तामस एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआरे आपे खड़, थिर घर साचा आप सुहाईआ। थिर घर साचा सच दुआरा, हरि साचा आप सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव पावे सारा, तिन्नां मेला मेल मिलांयदा। एका बन्न्हणहारा धारा, धुर दी बाण आपणे हथ्थ रखांयदा। एका हुक्म धुर फ़रमाणा, शब्द निरबाणा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव भेव खुलाया, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। तिन्ना सेवा इक्क वखाया, नेत्र नैण आप दरसाईआ। लुक लुक आपणा पर्दा लाहया, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। फड़ फड़ बाहों आप जगाया, आलस निन्दरा रहे ना राईआ। विष्नूं दाता आप बणाया, देवणहारा रिज़क सबाईआ। ब्रह्मे घाड़त घड़ वखाया, लक्ख चुरासी भाण्डे ल्ए घड़ाईआ। शंकर तेरी सेवा इक्क वखाया, जो घड़या भन्न वखाईआ। तिन्नां मेला मेल मिलाया, डोरी बन्धन एका पाईआ। शब्द विचोला विच धराया, पुरख अबिनाशी खेल्ह खल्हाईआ। साचा ढोला एका गाया, सो पुरख निरँजण आपणी धुन आप जणाईआ। हँ रूप सर्ब दृष्टाया, लक्ख चुरासी जीव आत्म आपणी वण्ड वण्डाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म एका रूप बणे परम आत्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका अक्खर

❋

❋

खोल्ह अक्ख, आपणी कल आप वरतांयदा। निरगुण सरगुण कर प्रतक्ख, दोए धारा आप चलांयदा। सो पुरख निरँजण साहिब समरथ, हँ आपणा अंग कटांयदा। आपणी वस्त आपणे अंदर आपे घत्त, आपे बाहर कढांयदा। आपे वसणहारा घट घट, घर घर मन्दिर आप सुहांयदा। आपे खोल्हे साचा हट्ट, वणज वणजारा इक्क वखांयदा। आपे जोती नूर उजाला बले लट लट, अज्ञान अन्धेर आप चुकांयदा। आपे सोया आपणी साची सेजा खाट, आसण सिँघासण पुरख अबिनाशी आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझांयदा। त्रै त्रै भेव आप खुल्हाया, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। तिन्नां सेवा इक्क वखाया, त्रै लोकां बणत बणाईआ। शब्द सलोकी एका गाया, सोहँ आपणा निरगुण सरगुण रूप धराईआ। आदि आदि आपणी धार बंधाया, गुर पीर अवतार ना कोए वखाईआ। लक्ख चरासी रचन रचाया, घड़ भाण्डे वेखे थाउँ थाँईआ। मन मति बुध विच टिकाया, निरगुण निरगुण आपणा अंग कटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपणी अंस उपजाया, बंस सरबंसा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द एका धार, सो पुरख निरँजण कर उज्यार, हँ मेला सहिज सुभाईआ। हँ ब्रह्म जुड़या नाता, पुरख अबिनाशी आप जुड़ाया। करे खेल इक्क इकांता, दिस किसे ना आया। आपे गाए आपणी गाथा, आपणा मन्त्र नाम आप दृढ़ाया। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही बेपरवाहया। आपे पूजा आपे पाठा, इष्ट देव आप मनाया। आपे जोत ललाटी होए ललाटा, आदि निरँजण डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव दित्ता एका वर, सोहँ साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया। सोहँ मन्त्र त्रैगुण गा, त्रैगुण भिन नज़र ना आईआ। इक्क अतीता बैठा बेपरवाह, ठांडा सीता नज़र ना आईआ। पतित पुनीता वसे एका थाँ, दरगाह साची दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द आपणा आपणे अग्गे धर, आपे वेख वखाईआ। सोहँ शब्द कर पसारा, ब्रह्म पारब्रह्म उपजाया। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट अंदर आसण लाया। नौं दुआरे खोल्ह किवाड़ा, जगत वासना वेख वखाया। घर विच घर कर त्यारा, आपणा मन्दिर आपणा दीप जगाया। बोध अगाध बोल जैकारा, धुन आत्मक राग सुणाया। लिखण पढ़न विच ना आए लेखा लिखे ना कोई संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाया। हरि हरि मार्ग साचा ला, सो पुरख निरँजण दया कमांयदा। हँ ब्रह्म सृष्ट उपा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। आपणा नाउँ आप उपजा, मन्त्र अन्तर आप पढ़ांयदा। ब्रह्मा विष्नूं शिव वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर फोल फुलांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रूप सति सरूप, दोए दोए धार आप बंधांयदा। एका धार एकँकार, आपणी आप

❋

❋

चलाईआ। दूजी कुदरत वेख संसार, सृष्ट सबाई बैठा आसण लाईआ। तीजा नेत्र खोल्ह किवाड़, घर मन्दिर आपणा पर्दा दए चुकाईआ। चौथे घर चौथा पद मेल मिलावा सच्ची सरकार, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। पंचम नाद शब्द धुन्कार, धुनी धुनी विच टिकाईआ। छप्पर छन्नां वसया बाहर, छेवें घर वड्डी वड्याईआ। सति सतिवादी खेल्ह अपार, सति सरूपी आप कराईआ। अठ्ठां तत्तां करे पार किनार, पंज तत्त वेखे थाउँ थाँईआ। नौं दुआरे दए हुलार, नईया नौका आप चलाईआ। दस्म दुआरी खेल अपार, आत्म सेजा आप खुल्हाईआ। एका ब्रह्म कर उज्यार, पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। ईश जीव कन्त भतार, घर साचे रंग एका रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि सोहँ शब्द दित्ती दाद, ब्रह्मा विष्न शिव कर फ़रयाद, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कुरलाया, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। तेरा हुक्मी हुक्म वरताया, आदि जुगादि समांयदा। हउँ सेवक बण बण सेव कमाया, सेवक सेवा लेखे लेखे कवण लगांयदा। दर भिखारी मंगण आया, विष्नूं अग्गे झोली डांहयदा। कवण रूप शाहो भूप तेरी रचना वेख वखाया, लोकमात जोत प्रगटांयदा। चौदां हट्ट कवण खुल्हाया, चौदां तबकां कवण फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि अन्त तेरा भेव कोए ना पांयदा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। विष्नूं तेरा पन्ध मुकाए, नौं नौं चार पार कराईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म वेख वखाए, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ । शंकर तेरी त्रिशूल हथ्थों दए सुटाए, बाशक तशका गलों लाहीआ। जुग चौकड़ी आपणा गेड़ा आप दवाए, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण वेस धर धर आए, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। साध सन्त ल्ए मिलाए, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणे ल्ए उठाए, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराए, कलिजुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईआ। निराकार निराकार निरगुण निरवैर मूर्त अकाल जूनी रहित आपणी जोत आप प्रगटाए, लोकमात करे रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ धराए, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। साचा डंका इक्क वजाए, सोहँ ढोला एका गाईआ। राउ रंकां आप उठाए, जगत विचोला बणे शहनशाहीआ। एका बोला कूक सुणाए, नौं खण्ड पृथ्मी पए दुहाईआ। पर्दा ओहला दए चुकाए, नूर नूराना एका नज़री आईआ। एका मार्ग दए वखाए, चार वरन बख्शे सच सच्ची शरनाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका थान बहाए, धाम अवल्लड़ा इक्क दरसाईआ। साचा पलड़ा हरि का नाम फड़ाए, दूसर करे ना कोए पढ़ाईआ। राह सुखलड़ा इक्क चलाए, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। सच सुच मार्ग एका लाए, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। चारे कुंट एका रूप नज़री आए, पारब्रह्म ब्रह्म वेख्या चाँईं चाँईंआ । सोहँ रूप सर्ब दरसाए, इकओंकारा आपणा मेल मिलाए, एकँकारा वेख वखाईआ। भगत दुलारा

❋

❋

आप जगाए, जागरत जोत कर रुशनाईआ। लक्ख चुरासी गूढ़ी नींद सवाए, नेत्र सके ना कोए खुल्हाईआ। त्रैगुण माया पर्दा पाए, पापां झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस वटांयदा, सतिगुर साचा दीन दयाल। निरगुण सरगुण जोत जगांयदा, लेखा जाणे काल महांकाल। गुरमुख साचे आप उठांयदा, लक्ख चुरासी विच्चों भाल। साचे सन्तां मेल मिलांयदा, शब्द सरूपी बण दलाल। भगत भगवन्त रंग रंगांयदा, नाता तोड़ जगत जंजाल। गुरसिख आपणे चरन बहांयदा, सच दुआर वखाए सच्ची धर्मसाल। हरिजन काया कंचन सोना आपे ढालदा, नाम कुठाली पाए हरि गोपाल। लेख चुकाए त्रैदरसी त्रैकाल दा, त्रैगुण माया नेड़ ना आए। नाता तोड़े राए धर्म पंज शैतान दा, चित्रगुप्त ना लेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, आप आपणी बूझ बुझाए। बूझ बुझाए हरिजन, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम चाढ़े चन्न, गुरसिख साची करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा बेड़ा देवे बन्न्ह, मँझधार ना कोए डुबाईआ। एका वस्त देवे नाम धन, सच ख़ज़ीना इक्क भराईआ। एका राग सुणाए कन्न, अनहद धुन नाद वजाईआ। गुरसिख आत्म जाए मन्न, मन मनका भउ रहिण ना पाईआ। भाग लगाए काया तन, जिस जन चरन शरन बख्शे सच शरनाईआ। राए धर्म ना देवे डंन, लाड़ी मौत ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईआ। थान थनंतर फोलया, ब्रह्मण्ड खण्ड कर विचार। सतिगुर पूरा बणया साचा तोलया, लेखा जाणे अठारां भार। जुगा जुगन्त रहे अडोलया, अडोल अडुल्ल आप करतार। कलिजुग अन्तिम विष्नूं रूप हो हो मौलया, सोहँ शब्द साची जैकार। ब्रह्मे ब्रह्म रूप हरि मौलया, कँवला कँवल खिले गुलज़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए संभाल। हरिजन आप संभालदा, जुगा जुगन्तर साची कार। दिवस रैण सदा प्रितपालदा, प्रितपालक आप निरँकार। दर दर घर घर पैज संवारदा, जो जन सतिगुर चरन करे निमस्कार। लेखा चुकाए शाह कंगाल दा, एका रंग रंगे संसार। कलिजुग अन्तिम वेस करया आप दलाल दा, दिस ना आए जीव गंवार। भउ चुकावे काल महांकाल दा, दीन दयाल करे प्यार। गुरसिख साचे आपे भालदा, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए निकाल। मन का मणका वेखे आपणे हार दा, आपणी हथ्थीं ल्ए उठाल। कलिजुग अन्तिम आप शंगार दा, वेखणहारा फुल फुलवाड़ी पत डाल्ह। कदे ना आवे पासा हारदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन उठाए साचे लाल, लाल अनमुल्लड़ा माणक मोती, रत्न जवाहर गुरमुख इक्क वखाईआ। आदि जुगादि जगदी रहे निर्मल जोती, जगत जुगत ना सके कोए बुझाईआ। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटी, हरि हरि नज़र किसे ना आईआ।

❋

❋

तीर्थ तटां फिरदे बन्न्ह लंगोटी, तन बोटी बोटी रहे कटाईआ। कोटन कोटि मुन्नी बैठे चोटी, तन बैठे ख़ाक रमाईआ। कोटन कोटि भंग बैठे घोटी, धतूरा सुरा पान रसना जिह्वा करी हलकाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना कढ्ढे वासना खोटी, गुरू गुर सतिगुर नानक दए गवाहीआ। बिन हरिभगत ना चढ़े कोए चोटी, कबीरा कूक कूक रिहा सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम गुरसिखां उठाए आत्मा सोती, शब्द सोटी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन लेखा आपणे लेखे लाईआ। गुरसिख लेखा लावणा, आपणे घर करतार। पूर्ब लहिणा आप चुकावणा, माणस जन्म संवार। पतित पवित आप करावणा, पतित पापी जाए तार। साचा हित इक्क करावणा, नित नवित साची कार। अमृत सिंच हरा करावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए संभाल। गुरसिख आप संभालदा, हरि सतिगुर सच्चा मीत। आपणी गोदी आप उठाल दा, आदि जुगादी साची रीत। लेखा जाणे गगन मस्तक थाल दा, पति परमेश्वर ठांडा सीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए इक्क प्रीत। सच प्रीत चरन गुर देवा, गुर गुर इष्ट जणाईआ। पुरख अबिनाशी साची सेवा, एका एक इक्क लिव लाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, आपणा मार्ग दए वखाईआ। एका नाउँ गाउणा रसना जिह्वा, अठ्ठ पहर इक्क लिव लाईआ। अमृत आत्म साचा मेवा, पुरख अबिनाशी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। मेल मिलाया मिलण योग, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। दर घर साचे होया सच संजोग, एका पल्लू नाम फड़्हाईआ। जगत जुग कट्टया विजोग, लोक परलोक वज्जी वधाईआ। चरन भिखारी करे मुक्त मोकश मोख, गुरसिख तेरे चरनां हेठ दबाईआ। तेरा नाउँ गायण चौदां लोक, ब्रह्मा विष्न शिव रहे जस सुणाईआ। तेरा ढोला सच सलोक, सोहँ बोला वड वड्याआ। हरि का भाणा कोई ना सके रोक, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। लक्ख चुरासी देवे झोक, जो घड़या भन्न वखाईआ। इक्क नगारे लाए चोट, लोआं पुरीआ आप सुणाईआ। जीव जंत आहलणिउँ डिग्गे बोट, ना सके कोए उठाईआ। कलिजुग माया ममता आशा तृष्ना भरी ना पोट, दिवस रैण रसना जिह्वा होई हलकाईआ। गुरसिखां अंदरों कढ्ढे विकारी खोट, चरन ध्यान इक्क वखाईआ। विष्नूं वेखे आपणा ओत पोत, ब्रह्मा ब्रह्म जोत रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख वसाए आपणे घर, हरी हरि हरि आपणी दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व रूप आदि जुगादि शाहो भूप ना मरे ना जाईआ।

❋

❋

४ भाद्रों २०१७ बिक्रमी मल सिँघ दे घर रजी वाला ज़िला फिरोज़पुर

भैरों भँवरी देवे सुट्ट, भावी आपणे हथ्थ रखांयदा। दर दवारिउँ कढ्ढे कुट्ट, घर साचे रहिण ना पांयदा। फड़ फड़ बांहों ल्ए लुट्ट, ख़ाली हथ्थ फिरांयदा। आउणा जाणा जाए छुट्ट, दर घर मुख ना फेर फिरांयदा। गुर शब्द कमाए एका ओट, ओत पोत वेख वखांयदा। किरपा निध निर्मल जोत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेज बल आप चुकांयदा। तेज बल चुक्के भउ, भयानक, रूप नज़र ना आईआ। आपणी सेजे जाए सौं, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। नाता तुटे ग्रह ग्राउँ, सतिगुर पूरा आप छुडाईआ। गुरसिख मन सदा चाउ, चाउ घनेरा हरि हरि दर्शन पाईआ। निर्धन निरगुण करे न्याउँ, निगहवान हर घट थाँईआ। पकड़ उठाए डिग्गे बाहों, आप आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर करे सफाईआ। गृह मन्दिर होया साफ, सुथरा ताल ना कोए वजांयदा। हरिजन बूझे आपणा आप, आप आपा विच्चों मोह चुकांयदा। साची थापण जाए थाप, हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा। त्रैगुण माया कम्बे ताप, तिन्नों ताप मेट मिटांयदा । दुक्खां मिटे अन्धेरी रात, सुख सहिज सहिज समांयदा। रोग सोग दुक्खड़ा काट, तीर कटाकश एका लांयदा। स्वामी सुंदर आपणा जाप, तन मन्दिर आप करांयदा। सज्जण सुहेला माई बाप, पिता पूत मेल मिलांयदा। जगत पर्दा जाए पाट, दूई द्वैती परे हटांयदा। भैरों खेल ना नटूआ नाट, काला रंग ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दात एका वस्त झोली पांयदा।