पुस्तकालयभाग ९

५ भाद्रों २०१७ बिक्रमी बिकर सिँघ पिण्ड रामू वाला दे गृह फिरोज़ पुर

सतिगुर पूरा धुर संजोग, सति सतिवादी सति करांयदा। गुर गुर देवे दरस अमोघ, हरि हरि मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। भगतन भगती आत्म चोग, नाउँ निरँकार मुख लगांयदा। हरि सन्त सुणाए सच सलोक, बोध अगाध शब्द अल्हांयदा। गुरमुखां कट्टे हउमे रोग, हरि के पौड़्हे आप चढ़ांयदा। गुरसिखां मेटे हरख सोग, चिंता दु:ख ना कोए वखांयदा। लेखा जाणे चौदां लोक, पुरीआं लोआं फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पांयदा। सतिगुर पूरा साख्यात, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। गुर गुर रूप पुरख अबिनाश, करता करनी आपणी आप कमाईआ। भगतन अंदर कर कर वास, अन्तर आत्म करे पढ़ाईआ। सन्तन पूरी करे आस, सांतक सति आप वरताईआ। गुरमुखां होए सहाई पृथ्मी आकाश, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। गुरसिख ना होए कोए निरास, जिस मिल्या हरि हरि माहीआ। जुगा जुगन्तर दासी दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। एका जोत नूर प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। एका शब्द इक्क धरवास, धीरज धीर इक्क वखाईआ। एका पवण इक्क स्वास, एका रूप अनूप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वखाईआ। सतिगुर पूरा अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर कहिण ना जाईआ। गुर गुर रूप विच संसारा, लोकमात वेस वटाईआ। भगतन बख्शे इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा खोल्ह खुलाईआ। सन्तन देवे सच हुलारा, साचा झूला नाम झुलाईआ। गुरमुखां बेड़ा कराए पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। गुरसिखां देवे सच सहारा, आप आपणे अंग लगाईआ। जागरत जोत जोत कर उज्यारा, अन्ध अँध्यारा, दए मिटाईआ। वरते वरतावे विच संसारा, वास्तक आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर बेपरवाह नूर अल्ला, आलमगीर खेल खिलांयदा। गुर गुर रूप वसे सच महल्ला, मुकामे हक डेरा लांयदा। भगतन भाव वखाए इक्क बिस्मिला, बिस्मिल आपणा नाउँ करांयदा। सन्तन फड़ाए साचा पल्ला, हक हकीकत फोल फुलांयदा। गुरमुख सच संदेश एका घल्ला, कलमा अमाम आप पढ़ांयदा। गुरसिख दर दुआरे आपे खल्ला, नूरो नूर डगमगांयदा। आदि जुगादि वला छला, अछल छलधारी आप करांयदा। आपे इसमी नूरी नूर अल्ला, इलाही नूर आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी महिमा आप गणांयदा। सतिगुर साजण सक्खा सुहेला, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। गुर गुर रूप गुरू गुर चेला, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। भगत भगवन्त साचा मेला, घर मन्दिर सोभा पाईआ। सन्तन वखाए धाम नवेला, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां कट्टे लक्ख चुरासी धर्म राए दी जेला, जै जै जैकारा इक्क कराईआ। गुरसिखां जाणे वक्त

❋

❋

वेला, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। आपणा खेल अबिनाशी करते पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जीवण दाता वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा जीवण दाता, जीआ दान झोली पांयदा। गुर गुर रूप पिता माता, साची सेवक सेव कमांयदा। भगत सुणाए साची गाथा, गोबिन्द आपणा नाउँ अल्हांयदा। सन्तन रक्खे उत्तम जाता, वरन गोत ना कोए बणांयदा। गुरमुखां मेटे अन्धेरी राता, निरगुण साचा चन्द चढ़ांयदा। गुरसिखां पूरा करे घाटा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। लहिणा जाणे मस्तक माथा, तिलक ललाटी खोज खुजांयदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, पिछला घाटा वेख वखांयदा। इक्क वखाए तीर्थ ताटा, सर सरोवर आप नुहांयदा। अग्गे नेड़े दिसे वाटा, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकांयदा। सति सतिवादी सच खुल्हाए हाटा, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। लेखा जाणे आदि जुगादा, जुग जुग आपणा रूप धरांयदा। प्रगट होए ब्रह्म ब्रह्मादा, पारब्रह्म आपणी खेल खिलांयदा। शब्द वजाए तुरीआ रागा, राग रागनी ना कोए सुणांयदा। पुरख अबिनाशी माधव माधा, मोहण आपणा रूप धरांयदा। गुरमुख सज्जण विरला लाधा, लालन आपणा रंग रंगांयदा। लेखा जाणे सन्तन साधा, सिदक सबूरी आप हंढांयदा। भेव खुलाए बोध अगाधा, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सुणे फ़रयादा, दर दरबारा आप सुहांयदा। लख चुरासी वेखे डूँग्घा खाता, पुरख बिधाता फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, आपणी कल आप धरांयदा। सतिगुर पूरा अकल कल धार, काल फास ना कोए दसाईआ। गुर गुर खेल अपर अपार, कीमत करता आपे पाईआ। भगतन जोत कर उज्यार, दीवा बाती इक्क वखाईआ। सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़, निज मन्दिर करे रसाईआ। गुरमुख साचे पौड़े देवे चाढ़, चौथे पद आप बहाईआ। गुरसिखां तीजा नैण दए उग्घाड़, जगत नेत्र लेखे लाईआ। त्रैगुण अग्नी देवे साड़, त्तत्व तत्त ना कोए वखाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, नूरो नूर नूर दरसाईआ। पंच विकारा देवे झाड़, मन मति ना होए हलकाईआ। बुध मति घड़े घाड़, बण ठठयारा सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर पूरा लेखा लिखणहारा, लेखा लेखे विच ना आंयदा। गुर गुर रूप कर पसारा, निरगुण सरगुण नाउँ धरांयदा। भगतन बणे मीत मुरारा, आपणा बन्धन आपे पांयदा। सन्तन मेला पुरख नारा, कन्त कन्तूहला सेज हंढांयदा। गुरमुखां अमृत बख्शे ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झरांयदा। गुरसिखां वखाए इक्क दुआरा, चरन कँवल उप्पर धवल ध्यान धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्दी छोड़ आप अख्वांयदा। बन्धन तोड़े बन्धन पा, बन्दीखाना रहिण ना पाईआ। साचे घोड़े चढ़े बेपरवाह, शब्दी घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। जुग जुग बौहड़े घट घट थाँ,

❋

❋

थान थनंथर वेख वखाईआ। आदि जुगादी करे सच न्याँ, पातशाह शाह शहनशाह आप अख्वाईआ। लख चुरासी काईआ खेड़ा वेखे नगर ग्रां, जगत भूमका फोल फुलाईआ। नव नव सत्त सत्त जाणे जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा सहिज सुखदाईआ। वख वख करे हँस काँ, काग हँस संग ना कोए निभाईआ। निमाणयां देवे साचा थाँ, निथावयां आपणे गले लगाईआ। हँकारीआं देवे ख़ाक रला, ख़ाकी ख़ाक छार सीस पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर बणाए बणतर, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। सतिगुर पूरा बेड़ा बन्न्हदा, सचखण्ड दुआरे कर विचार। गुर गुर रूप पुरख अकाल दा, जोती जामा अगम्म अपार। करे खेल दीन दयाल दा, भगत वछल भगतन जाए तार। नाता तोड़े काल महांकाल दा, साचे सन्तन ल्ए उभार। कंचन सोना सच कुठाली आपे गालदा, गुरमुख चाढ़े रंग अपार। गुरसिख बाल अंञाणे गोद बहाल दा, जिउँ बाल मात करे प्यार। साचा मन्त्र इक्क सिखाल दा, हँ ब्रह्म होए उज्यार। सो पुरख निरँजण आपणा कीता आपे जाणदा, दूसर कोए ना करे विचार। कलिजुग जीव ना कोए पछाणदा, माया ममता करे ख्वार। लख चुरासी पुण छाणदा, अठसठ नीर वरोले विच संसार। वेला अन्तिम आया हाण दा, चार कुंट होए हाहाकार। गुरमुख विरला हरि रंग माणदा, जिस मिल्या सतिगुर पूरा मेहरवान। आपणा आप लोकमात पछाणदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दो जहान दा। सतिगुर पूरा वाली दो जहान, दोए दोए लोचन ना कोए जणाईआ। गुर गुर हथ्थ उठाए सच निशान, सति सति एका रूप दरसाईआ। भगतन देवे इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म ब्रह्म वड्याईआ। सन्तन वखाए सच मकान, उतर पूर्ब पछम दक्खण चार कुंट ना कोए भवाईआ। गुरमुखां एका राग सुणाए कान, छत्ती राग देण गवाहीआ। गुरसिखां एका बख्शे माण, चरन कवण सच्ची सरनाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। साचा ढोला एका गाण, पुरख अबिनाशी सिफ्त सालाहीआ। नाता तुट्टे जीव जहान, साक सैण मात पित भाई भैण बंधप बन्धन ना कोए पाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डायण, जम का भउ ना कोए जणाईआ। चित्रगुप्त ना लेखा वखाए लैण देण, राए धर्म दए ना कोए सज़ाईआ। सतिगुर पूरा दरस दिखाए एका नैण नैनण नैण आप खुल्हाईआ। तन बस्त्र पाए साचा गहिण, शब्द दोशाला हथ्थ उठाईआ। गुरमुख वहे ना झूठे वहिण, वाह वा पूरे गुर वड्डी वड्याईआ। आप चुकाए लहण देण, मकरूज़ बणे शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर खेल कर, जग जीवण दाता आप अख्वाईआ। जग जीवण दाता जागया, सतिगुर सच्चा पातशाह। गुर गुर रूप फिरे भागया, शब्द गुर बण मलाह। भगतन मेल कन्त सुहागया, गीत सुहागी रिहा गा। सच्चा जगया इक्क चिरागया, दीपक जोत डगमगा। गुरमुख उपजे मन वैरागया, मन

❋

❋

की मनसा दए मिटा। गुरसिख सरन सरनाई साची लागया, नाता सके ना कोए तुड़ा। फड़ फड़ हँस बणाए कागया, अमृत आत्म जाम प्या। दुरमति मैल धोवे दागया, कालख टिक्का देवे लाह। त्रै गुण माया डस्से ना डस्सणी नागया, नागण देवे दर दुरका। लक्ख चुरासी विच्चों फड़ फड़ काढया, जिन भूत भरेत ख़बीस ना सके कोए दबा। जगत विकारा फड़ फड़ वाढया, नाम कटारा इक्क चला। डूँग्घे खाते आपे गाडया, ना कोई सके बाहर कढा। नाता तुट्टा मास नाड़ी चम्म हड्डी हाडया, जोड़ी जोड़ ना सके बणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी होए सहा। सदा सहायक आदि जुगदि, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। गुर गुर वजाए साचा नाद, नाम फुंकारा एका लाईआ। भगतन देवणहारा दाद, दरदी दु:ख रिहा वण्डाईआ। सन्त सुहेले साचे लाध, सहिज जोग इक्क समझाईआ। गुरमुखां लडाए आपणा लाड, आप आपणी गोद बहाईआ । गुरसिख दिवस रैण रक्खे याद, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भञ्जण, गुरमुख वेखे साचे सज्जण, सगला संग आप निभाईआ। सगला संग पुरख समरथ, जुगा जुगन्तर आप निभांयदा। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही सेव कमांयदा। लेखा जाणे महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए अल्हांयदा। वसणहारा घट घट, लख चुरासी डेरा लांयदा। शब्द जणाई पूजा पाठ, वाह वा गुर गुर इष्ट मनांयदा। इक्क खुलाए साचा हाट, चौदां चौदां रूप वटांयदा। जोती नूर त्रलोकी नाथ, त्रैगुण माया खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उज्यारा नूर उज्यार, हरि गोपाला खेल अपार, दीन दयाला एकँकार, अकल कल आप वरतांयदा। अकल कल वरताया, महिमा शब्द अनूप। साचे तख्त सुहाया, हरि सतिगुर सच्चा भूप। गुर गुर साचा दूत दौड़ाया, वेखणहारा चारे कूट। जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ, पंज तत्त ना कोए कलबूत। कागद कलम ना लेख लिखाईआ, आपणा देवे आप सबूत। औंदा जांदा दिस ना आया, तांणा पेटा दिसे ना कोए सूत। आपणा खेल आप खलाया, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत। जुगा जुगन्तर वेस वटाया, आप सुहाए सुहञ्जणी रुत्त। कादर करीम वेख वखाया, गुरमुख सज्जण साचे सुत। दूई द्वैती पर्दा लाहया, पंज विकारा कढ्ढे कुट्ट। एका अमृत जाम प्याया, भर प्याला हरि हरि घुट्ट। साचे मन्दिर आप बहाया, आवण जावण जाए छुट्ट। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, फड़ झड़्हाए उच्ची चोट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, लेखा जाणे ओत पोत। पोत ओत बंस बंसाँवली, ब्रह्मा विष्न शिव रूप दरसाया। पुरख अबिनाशी खेल करावनी, करन करावणहार आप हो जाया। आपे पकड़े आपणी दामनी, दामनगीर दर्द दु:ख वण्डाया। आपे मेटे रैण अन्धेरी शामनी, शमा दीपक इक्क जगाया। आपे करे

❋

❋

प्रकाश कोटन भाननी, अनुभव आपणा रूप दरसाया। आपे चमके एका दामनी, दमक आपणे विच रखाया। आपे पूरी करे भावनी, भावनी भय ना कोए वधाया। आपे कामन आपे कामनी, आपे सति सन्तोख समाया। आपे निरगुण जोत इक्क वखावनी, पुरख अकाल आपणा रूप धराया। आपे अमृत मेघ बरसे सावनी, आपे चार कुंट रिहा तरसाया। आपे नगर खेड़ा वसे ग्रामनी, आपे ढह ढह ढेर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा धुर संदेशा आप सुणाया। सतिगुर पूरा सति संदेश, सचखण्ड निवासी आप सुणाईआ। गुर गुर दाता नर नरेश, शब्द विधाता वड वड्याईआ। भगतन देवे इक्क आदेश, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। सन्तन मेला कर कर वेस, वेस अनेका आप धराईआ। गुरमुखां रखाए एका टेक, बुध बिबेक करे सफाईआ। गुरसिखां लिखे साचा लेख, हथ्थ रक्खे ना कोए कलम शाहीआ। साचे मन्दिर बैठा रिहा वेख, वेखणहार दिस ना आईआ। जुगा जुगन्तर करे भेख, निहकलंक निरगुण जोती जामा पाईआ। लेखा चुकाए मुला शेख, कुतब गौंस पीर दस्तगीर वेख वखाईआ। जगत जहाना मिटे रेख, रिखी मुनी रहे कुरलाईआ। मंगे मंग सहँसर मुख शेश, विष्नूं विश्व नाल रलाईआ। ब्रह्मा खुलड़े कर कर केस, निउँ निउँ बैठा सीस झुकाईआ। शंकर मंगे इक्क अदेस, सिर रक्ख हथ्थ समरथ पुरख बेपरवाहीआ। तेरा मेला त्रै त्रै देश, त्रैगुण तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझाईआ। लेखा हरि समझांयदा, सतिगुर पुरख सुजान। गुर गुर नाउँ धरांयदा, वाली दो जहान। भगतन मेल मिलांयदा, घर मन्दिर सच मकान। सन्तन आप उठांयदा, देवे ब्रह्म ज्ञान। गुरमुख लेखे लांयदा, जिन सज्जण ल्ए पछाण। गुरसिख मार्ग पांयदा, एका हुक्म धुर फ़रमाण। आदि जुगादी आपणा ढोला आपे गांयदा, जुगा जुगन्तर खेल महान। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, कलिजुग अन्तिम वेखे आण। निहकलंका जामा पांयदा, शब्द खण्डा तीर कमान। वासी पुरी घनक आप अख्वांयदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। साचा डंका आप वजांयदा, वेख वखाए राज राजान। साचा बंका आप सुहांयदा, बंक दुआरी श्री भगवान। मन मनका आप फिरांयदा, जो जन चरनी डिग्गे आण। हउमे शंका रोग गवांयदा, एका सच नाम निधान। जन जनका वेख वखांयदा, गुरमुख साचे चतर सुजान। धन धन झोली पांयदा, देवणहारा माल धन सच्चा खज़ान। राउ रंकां खेल खिलांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे साचा माण। हरिजन साचे माण चरन दुआरे, सतिगुर सेवा आप वखाईआ। गुर गुर रूप ल्ए अवतारे, गोबिन्द मेला सच मिलाईआ। अस्थिल सोहन वसदे रहिण चुबारे, भगत भगवन्त दए सलाहीआ। सन्तन चाढ़े रंग अपारे, रंग मजीठी उतर ना जाईआ। गुरमुख कूके करे पुकारे, हरि हरि एका रसना गाईआ। गुरमुख

❋

❋

ढए ढए पए दुआरे, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। सतिगुर पूरा गुरमुखां उत्तों आप आपणा आपे वारे, आपणी भेटा आप चढ़ाईआ। चारे जुग सुत दुलारे, पिता पूत वेख वखाईआ। लेखा जाणे अजीत जुझारे, भुल्ल रहे ना राईआ। फ़तह ज़ोरावर मार ललकारे, लहिणा देणा दए चुकाईआ। नीले घोड़े हो अस्वारे, नीले वाला फेरी पाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी लग्गा वेखे इक्क अखाड़े, शाह पातशाह आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरमुख उठाए साचे लाड़े, रंग बसन्ती इक्क रंगाईआ। दिवस सुहाए सतारां हाढ़्हे, जो चढ़या उतर ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए फड़, वेखणहारा थाउँ थाँईआ। थान थनंतर वेखदा, वेखणहार करतार। धारे रूप दस दस्मेश दा, गुर शब्दी ल्ए अवतार। कलिजुग वेला अन्तिम ठेसदा, धरनी धरत ना चुक्के भार। ब्रह्मा विष्न शिव सतिगुर चरन दुआरे लेटदा, धूढ़ी मंगे खाक अपार। पुरख अबिनाशी आपणे अंदर आपे लपेटदा, दिस ना आए विच संसार। करे खेल खेवट खेट दा, बेड़ा चलाए विच मँझधार। ल्या जन्म महीना जेठ दा, जेठा पुत हरि करतार। गुरमुखां अंदर वड़ वड़ वेखदा, खेले खेल अगम्म अपार। मनमुखां नाल करे संग झेड दा, झिड़क झिड़क दर दवारिउँ दए दुरकार। गुर गोबिन्द वेला हक निबेड़दा, निबेड़ा करे आप निरँकार। उलटा गेड़ा आपे गेड़दा, चारों कुंट दए हुलार। कलिजुग कूड़ कूड़ कुड़यारा छेड़ां छेड़दा, उच्ची कूके करे पुकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन लाए पार। सतिगुर पूरा ताड़दा, दीनां नाथ दयाल। मानस जन्म पैज संवारदा, दिवस रैण करे प्रितपाल। कलिजुग सुत्तयां वाजां मारदा, शब्द धुन ल्ए उठाल। गढ़ तोड़े गढ़ हँकार दा, शब्द खण्डा फड़ फड़ ढाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेखणहारा साचे लाल। लाल अणमुलड़ा माणक मोती, गुरसिख महिमा कहिण ना जाईआ। घर मन्दिर जगदी रहे जोती, दिवस रैण ना कोई बुझाईआ। सुरत सवाणी रहे ना सोती, सुत्तयां रैण ना कोई विहाईआ। सतिगुर पूरा कढ्ढे वासना खोटी, जगत बनबास दए गंवाईआ। फड़ चढ़ाए साची चोटी, चितवत ठगोरी कोए ना पाईआ। हथ्थ फड़ाए नाम सोटी, डूँग्घी कंदर पार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दु:ख दर्द दए गंवाईआ। दु:ख दर्द दर छुट्टया, निर्मल होया शरीर। आप सुहाई साची रुतया, कढ्ढे हउमे पीड़। दीन दयाला एका तुठया, अमृत बख्शे ठांडा सीर। नाता तोड़े जूठा झूठया, वड दाता गुणी गहीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा साचा नीर। निर्मल नीर आत्म जीआ, बिरहों अग्न मिटाईआ। गुरमुख विरले मात पीआ, नाम ख़ुमारी इक्क वखाईआ। नाता तोड़े साढे तिन्न हथ्थ सीआं, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। सतिगुर मिल्या साचा पीआ, पीत पीतम्बर सीस सुहाईआ। गुर गुर करे आपणा

❋

❋

हीआ, गुरमुख वड वड्याईआ। भगतन अंदर आपे थीआ, थिर घर वासी भेव ना राईआ। सन्तन अंदर बीजया बीआ, रक्त बूंद ना कोए टिकाईआ। गुरमुखां कराए साचा हीआ, हरि के पौड़े आप चढ़ाईआ। गुरसिख तेरी डूँग्घी रखाई नीआं, नीआं हेठ निउँ निउँ आपणा आप दबाईआ। जोत अकालण बणी त्रीया, पुरख अकाल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन दु:ख दलिद्र नासया, मिटया जगत अन्धेरा। एका रसना पूजा पाठया, मन अन्तर चाउँ घनेरा। जगत विकारा विच्चों काटया, पंचम पंचम ढह ढह होए ढेरा। पन्ध मुकाया औखी घाटया, सुख उपजे नेरन नेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि बन्न्हणहारा बेड़ा। बेड़ा बन्न्हे सतिगुर मीत, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। गुरू गुर मन्त्र नाम दृढ़ाए साचा गीत, गृह गृह वेख वखाईआ। पंज तत्त तन करे ठंडा सीत, सांतक सति सति वरताईआ। इक्क वखाए साची रीत, पतित पुनीत बेपरवाहीआ। काया मन्दिर देहुरा मसीत, घर ठाकर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आपे दए बुझाईआ। एका ठाकर एका स्वामी, एका सतिगुर नाउँ धरांयदा। एका कर्म करे उजागर होए नेहकामी, नेहकर्मी आपणी कल वरतांयदा। एका नगर खेड़ा वसे ग्रामी, सच सिँघासण एका लांयदा। एका शब्द नाद एका गाए बाणी, बावन आपणा रूप धरांयदा। एका अमृत ठंडा पाणी, आदि जुगादि आप वरतांयदा। एका महिमा अकथ कहाणी, जुग जुग आप सुणांयदा। एका राजा एका राणी, एका तख्त आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेवा आप कमांयदा। सतिगुर पूरा सेवा कर, सेवादार अख्वाईआ। गुर गुर रूप मात धर, धरत धवल दए वड्याईआ। भगत फड़ाए आपणा लड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। सन्तन अंदर आपे वड़, वरन गोत दए गंवाईआ। गुरमुखां घर विच वखाए घर, घर घर दीप जोत रुशनाईआ। गुरमुखां चुकाए झूठा डर, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। साचा घाड़न आपे घड़, ऐहरन मति वेख वखाईआ। जति पहारा वेखे दर, आपणी पवण पवण हिलाईआ। धीरज सुनिआरा आपे बण, आपणी कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप बणाईआ। ना कोई वेद दिसे हथिआर, आपणा घाड़न आप घड़ांयदा। जति पहारा ना कोई सुन्यार, अग्नी तत्त ना कोई मिलांयदा। ऐहरन मति ना कोए उज्यार, हठ मठ ना कोए ठगांयदा। ठांडे घर बैठ सच्ची सरकार, साची खेल आप खिलांयदा। एका मन्त्र कर त्यार, आपणा फुरना बाहर कढांयदा। आदि जुगादी पावे सार, जुग जुग वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विसर कदे ना जांयदा।

❋

❋