पुस्तकालयभाग ९

७ भाद्रों २०१७ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे घर नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, दर घर साचे सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजण गुण निधाना, निरगुण निरवैर आपणा नाउँ रखाईआ। एकँकारा खेल महाना, अकल कल आपणी आप उपजाईआ। आदि निरँजण जोत महाना, नूरो नूर डगमगाईआ।

❋

❋

अबिनाशी करता जोद्धा सूर बली बलवाना, बलधारी भेव ना राईआ। श्री भगवान सच निशाना, दरगाह साची आप झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, लोकमात वेस वटाईआ। एका ब्रह्म लक्ख चुरासी वण्ड वण्डाना, घड़ भाण्डे आप टिकाईआ। जुगा जुगन्तर वेख वखाना, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। नाम सुणाए सच तराना, शब्द अनादी नाद वजाईआ। जुगा जुगन्तर वेख वखाना, जुग करता शहनशाहीआ। जन भगतां बन्न्हे साचा गानां, नाम डोरी तन्दन पाईआ। हरि सन्तां बख्शे चरन ध्याना, चरन कँवल वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां राग सुणाए काना, साचा राग इक्क समझाईआ। गुरसिख वखाए सच निशाना, दर घर साचे आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि महिमा अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। लख चुरासी बैठा काया मट्ठ, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। जुग जुग खुल्हाए एका हट्ट, नाम वस्त इक्क विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण गहर गम्भीरा गुणवन्त, गोबिन्द आपणी धार रखांयदा। आदि जुगादि श्री भगवन्त, पुरख अकाल इष्ट वखांयदा। वसणहारा साचे धाम आपणा गुण वखाए बेअन्त, लेखा लिख ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस धरांयदा। वेस धराए हरि भगवाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सति पुरख निरँजण खेल महाना, सति सतिवादी आप कराईआ। सो पुरख निरँजण धुर फ़रमाणा, हरि पुरख निरँजण दए सुणाईआ। आदि निरँजण मंगे दाना, श्री भगवान झोली पाईआ। अबिनाशी करता करे परवाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण वेखे सच टिकाणा, सरगुण साची सेज हंढाईआ। आसा तृष्ना लेखा जाणे गुण निधाना, गुण आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। भेव खुलंदड़ा वड मेहरवाना, आपणी दया आप कमांयदा। आपे याचक बण बण मंगे दाना, जगत भिखारी रूप वटांयदा। आपे साहिब सुल्तान सतिगुर बण बण देवे माणा, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणांयदा। हरि हरि भेव जणाईआ, जागरत जोत इक्क जगा। लोकमात वेस वटाईआ, इक्क इकल्ला जामा पा। लक्ख चुरासी वेख वखाईआ, निरगुण सरगुण मेला सहिज सुभा। गुरमुखां गुरसिखां एका अक्खर करे पढ़ाईआ, इक्क जपाए आपणा नाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिला। हरि मिलांयदा, मेलणहारा आप निरँकार। नौं नौं जामे माणस धरांयदा, इक्क सौ इक्क करे आधार। इक्क घर आपणा रूप वखांयदा, इक्क इकल्ला खोल्ह किवाड़। सच महल्ला आप वसांयदा, करे कराए सच प्यार। सच सिँघासण सोभा पांयदा, तख्त निवासी मीत मुरार। जोती

❋

❋

जामा भेख वटांयदा, गुरमुख सज्जण लाए पार। दहि दिशां फेरी पांयदा, चारों कुंट कर विचार। गगन मंडल फोल फुलांयदा, लोआं पुरीआं पर्दा दए उतार। ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा, करोड़ तेतीस दए हुलार। निरगुण निरगुण वेख वखांयदा, सरगुण दिसे ना विच संसार। नौं नौं जामे गुरसिख आप भुगतांयदा, नौं नौं दुआरे करे पार। कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। कलिजुग अन्तिम आंयदा, करे खेल श्री भगवान। हरिजन साचे वेख वखांयदा, प्रगट होए दो जहान। एका अंक नाम दृढ़ांयदा, शब्द धुन नाद महान। आपणा संसा आप चुकांयदा, संसे भरया जीव जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी आण। नौं नौं वेस अवल्लड़ा, एकँकार वेख वखाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी आप फड़ाए आपणा पल्लड़ा, एका पल्लू हथ्थ फड़ाईआ। सच संदेश नर नरेश सच दुआरे एका घल्लड़ा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं नौं लेखा दए मुकाईआ। नौं नौं लेख मुकावणा, जन्म मरण ना कोए विचार। हरिजन साचे आप उठावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ावना, सोहँ शब्द नाम जैकार। रसना जिह्वा हरि गुण गावणा, दिवस रैण रहे ख़मार। साचा भाण्डा आप सुहावणा, रक्खे वस्त हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच विहार। सच विहारा करने आया, कादर कुदरत वेख वखाईआ। गुरमुख साचे वरने आया, वर दाता बेपरवाहीआ। डुब्बदे सागर ल्ए तराया, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। काया गागर भेव चुकाया, नाम रत्ती रत्त एका झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। हरि हरि भेव खुल्हणा, नौं नौं उतरे पार। पुरख अबिनाशी कदे ना भुल्लणा, वरते वरतावे विच संसार। साचा निशान एका झुलणा, आप झुलाए एकँकार। ना कोई कीमत ना कोई मुलणा, ना कोई वणज ना वपार। जिस जन साचे कंडे तुलणा, दोवें छाबे दए हुलार। कलिजुग अन्तिम आत्म डुलणा, रोवे ज़ारो ज़ार। गुरमुख कर दरस चरन प्रीती घोल घुलणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी करे विचार। सच विहार सच विचार सर्ब दु:ख दीनन, दीनां नाथा दया कमाईआ। गुरसिख नाता जोड़े जिउँ जल मीनन, थल मारू ना कोए तपाईआ। काया चोली रंग चढ़ाए भीन्नन, भिन्नड़ी रैण दए सालाहीआ। जन भगतां करे ठांडा सीनन, सिख्या आपणे हथ्थ रखाईआ। करे प्रकाश लोक तीनन, त्रैगुण पैंडा पन्ध मुकाईआ। मनमुखां तोड़े हँकारी बीनन, एका खण्डा हथ्थ चमकाईआ। लेख चुकाए चौदां लोक चौदां हट्ट भीन्नन, लाशरीक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन हरि हरि छेड़ां छेड़दा, नौं खण्ड पृथ्मी खेल अपार।

❋

❋

राष्ट्र राजाना आपे भेड़दा, मुल्ला शेख मुसायक अन्तिम पायण सार। अन्तिम साचा वेला हक नबेड़दा, नाता छुट्टे विच संसार। सतिगुर पूरा आपणे शब्द लपेटदा, तन तन दए आधार। करे खेल खेवट खेटदा, फड़ फड़ बांहो लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दस्से सच प्यार। चार वरन सच प्यार, हरि सतिगुर आप समझांयदा। वेद व्यासा लिख्या लेख अपार, लेखा आपणा फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बाणी साचे हाणी, दर घर साचे आप सुणांयदा। शब्द हाणी दर परवान, पारब्रह्म प्रभ मुख सालांहयदा। पूर्ब कर्मां चुक्के आण, लहिणा देण ना कोए वखांयदा। सर्ब जीआं होए जाणी जाण, जाणनहारा भुल्ल ना जांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल बावन रूप वटांयदा। तख्त निवासी नौजवान, आपणा लेखा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे एका मन्त्र अन्तर नाम दृढ़ांयदा। अन्तर नाम आत्म रस, रसक रसीआ वेख वखांयदा। आप बुझाए लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त ना कोए रखांयदा। एका नाम शब्द गुर मन्त्र, सृष्ट सबाई आप पढ़ांयदा। साचा मार्ग दस्से सुतंतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी लीला आप रचांयदा। सतिजुग तेरा वेख पसारा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। ख़ाली छड्डे सर्ब परवारा, माया ममता ना कोए रखांयदा। हठीआ हठ करे अपार, तीर्थ तट ना कोए नुहांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगांयदा। हरिजन साचा आप जगाया, कलिजुग अन्तिम वार वेख वखाईआ। रक्त बूंद लेखे लाया, चार जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, रूप अनूप आप दरसाईआ। शाहो भूप नाउँ धराया, राज राजाना सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन गुरमुख वेखणा, पीआ प्रीतम साचा यार। एका लिखणहारा लेखणा, लेखा हथ्थ रक्खे करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम होए वरतार। नाम वरताए एका हरि हरि, नाम नामा झोली पाईआ। भगत जगाए किरपा कर कर, कर किरपा होए सहाईआ। दोहां विचोला आपे बण बण, लोकमात वेख वखाईआ। जन भगतां लेखा चुकाए गिण गिण, आपणा पल्लू साफ कराईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साढे तिन्न हथ्थ सीवां देवां मिण मिण, ख़ाली दस्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पढ़ पुस्तक वाद वधाईआ। गुरसिख पुस्तक पढ़या हरि हरि गीत, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। घर मन्दिर ना कोए मसीत, इष्ट देव ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वेखे थाउँ थाईंआ। गुरसिख साचा वेख्या, गुर सज्जण मीत मुरार। जगत संसा चुक्के भुलेखया, भरमी भरम ना कोए विचार।

❋

❋

सतिगुर पूरा लिखणहारा लेखया, गोबिन्द लेखा अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लाए पार। गुरमुख पार उतारदा, पुरख अबिनाशी हरि करतार। करे खेल सच्ची सरकार दा, आप आपणी बन्न्ह धार। निउँ निउँ सीस सर्ब झुकांयदा, घर ठांडा दिसे दरबार। चारे वरनां रंग रंगांयदा, आप आपणी किरपा धार। दूसर दर ना कोए वखांयदा, ख़ाली भरे दिसण भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पाए सार। हरिजन हरि हरि एक है, दोअँ दूसर ना कोए होए। मन मति बुध आप बिबेक है, निर्मल अमृत आत्म आपे चोए। उलटी करे नाभ कँवल है, अमृत रस इक्क भरोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचे ढोए। साचा ढोआ लै के आया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। आपणा मार्ग कह के आया, भुल्ल ना जाए अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे बख्शे चरन दुआर। चरन दुआरा सच घर बारा, हरि करतारा आप वड्याईआ। नाम नगारा जोत उज्यारा, नाद अनादी इक्क सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा आप लिखाईआ। हरिजन लेखा लिख्या, लिखणहार गोपाल। चारे कुंट एका रंग वसे दहि दिश्या, शब्द पंघूड़ा लैणा झूल। दूई द्वैती मेटे विसया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच दलील, सच दलील जगत भरवासा, भरमी भरम रहिण ना पाईआ। साचे सन्त इक्क धरवासा, धीरज जति दए वखाईआ। करे खेल मंडल मंडप आपणी रासा, गोपी काहन आप नचाईआ। आपे राम रावण पूरी करे आसा, आपणे बाणा आपे घाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हरिजन ल्ए मिलाईआ। सतिगुर मेल मिलंदड़ा, दीनां अनाथां नाथ। दर घर साचे आप सुहंदड़ा, सदा सुहेला रक्खे एका साथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिखां लाहे तीनो ताप। त्रैगुण ताप मिटांयदा, हरि पुरख निरँजण एकँकार। गीत सुहागी इक्क सुणांयदा, सोहँ शब्द इक्क पुकार। सज्जण साचे मेल मिलांयदा, मेला मिल्या रहे संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बख्शे इक्क आधार। इक्क आधारा सतिगुर चरन, धरत धवल वड्याईआ। सवच्छ सरूपी रूप दरसाए आपणे नैण कँवल, कँवल कँवला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख इक्क दए बुझाईआ। इक्क देह इक्क देह, देह दाता आप हो जाईआ। एका घर लगा नेह, पिता पूत वेख वखाईआ। कर किरपा बरखे अमृत मेह, साचा झिरना दए झिराईआ। लग्गा तुट ना जाए नेह, निहकलंका आप लगाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा फुट्टे होवे ख़ाकी देह, ख़ाक ख़ाक आपणे चरना हेठ दबाया। अमृत धारा बरसे मेह, साँवल सुंदर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईआ। थान थनंतर फोलया, कर किरपा हरि निरँकार। लक्ख चुरासी ख़ाक विरोलया, घर घर दिसे छार। उच्चा कूक आपे बोलया, पुरख अबिनाशी बेऐब परवरदिगार। धुर दरगाही लै के आया ढोलया, सोहँ शब्द सच जैकार। आसा मनसा आपे मौलया, निरगुण सरगुण दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलि कल्की लै अवतार। कल कल्की हरि सीस धर, धरनी धरत धवल सुहांयदा। गुरमुखां देवे एका वर, एका वस्त झोली पांयदा। आवण जावण चुक्के डर, जम की फ़ासी आप तुड़ांयदा। आपणी किरपा आपे कर, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। साची वस्त अंदर धर, धरनापत साचा मन्दिर आप सुहांयदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, रूप अनूपा रूप वटांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, साची विद्या इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, जगत विछोड़ा पन्ध मुकांयदा। मुकाए पन्ध दो जहाना, नेरन नेरन वेख वखाईआ। शब्द सरूपी बन्न्हे गानां चौदां चौदस करे रुस्सया, रैण अन्धेर एका छाईआ। गुरसिख अमृत आत्म साची पौहल छके, पल पल विसर ना जाईआ। आपणी इच्छया आपे पले, आपे दाता रिज़क सबाईआ। सच सुनेहड़ा आपे घल्ले, रसना जिह्वा बत्ती दन्द हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। पूर्ब लेखा मुक्कया, आई अन्तिम वार। सतिगुर पूरा शेर दलेरा हो हो बुक्या, सिँघ सरूपी लै अवतार। लक्ख चुरासी जीव जंत कलिजुग संग दिन दिहाढ़े जाए लुट्टया, ख़ाली भरे रहिण भण्डार। माणस जीवां चोग निखुटया, मिले मेल ना हरि करतार। दूती दुश्मण बूटा पुट्टया, फल लग्गे ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से जगत नुहार। जगत नुहारी नूर उजाला, निरगुण आपणा वेख वखाईआ। शब्द जणाई काल महांकाला, कालख टिक्का दए वखाईआ। इक्क वखाए सचखण्ड साची धर्मसाला, थिर दरबारा आप खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआरे करया खेल निराला, हाली साचा हल चलाईआ। आपे तिक्खा रख्या फाला, मनमुखां जड़ उख़ड़ाईआ। फल लग्गे साचे डाल्हा, डाल्ही पत ना कोए महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग चले अवल्लड़ी चाला, सच संदेश नर नरेश इक्क सुणाईआ। सच संदेश मन चाउ घनेरा, गुरसिख ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर नज़री आए नेरन नेरा, निरगुण आपणी जोत जगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड ना पाए फेरा, अवण गवण ना कोए जणाईआ। आपे देवणहारा गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। दिवस रैण करे झेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बेड़ा आप तराईआ। साचा बेड़ा तारना, गुरमुख कर्म विचार। माणस मानुख जन्म संवारना, लेखा जाणे धुर दरबार। हरख सोग ना कोए वखावणा,

❋

❋

नेत्र रोवे ना ज़ारो ज़ार। सुत दुलारा ख़ाकी ख़ाक ना कोए दबावणा, अग्नी तत्त करे भण्डार। पुरख अबिनाशी बूझ बुझवाणा, भुल्ल रहे ना विच संसार। कलिजुग अन्तिम संग निभावणा, निहकलंक कल कल्की ल्ए अवतार। साचा छत्र सीस झुलाउणा, झुलोंदा रहे सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन दुआर। चरन दुआरा भेटया, मिल्या हरि हरि राए। दर घर साचे बणे खेवट खेटया, एका बेड़ा ल्ए उठाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन आपे पाए। कलिजुग अन्तिम बन्धन पाया, लेखा लिखे ना कोई राईआ। सोहँ शब्द सुहागी छन्दन एका गाया, एका दए समझाईआ। दीन दयाला सर्ब बख्शंदन, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगाए जिउँ सुदामा चब्बे तन्दन, आपणी मुट्ठी आप भराईआ। गुरमुखां तोड़े ख़ाना बन्दन, बन्दी छोड़ आप हो जाईआ। मस्तक टिक्का लाए एका चन्दन, निम वास संग महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुणाए सुहागी छन्दन, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बंधाए साचा तन्दन, गुरमुख आपणी वण्ड वण्डाईआ।