८ भाद्रों २०१७ बिक्रमी इंदर सिँघ दे घर नाथेवाल फिरोज़पुर
सतिगुर पूरा सर्ब गुण ठाकर, पुरख अकाल नाउँ धरांयदा। जुग जुग वेखे जगत सागर, कलिजुग अन्तिम फेरा पांयदा। वस्त अमोलक देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्ती रत्त मेट मिटांयदा। गुरमुख बणाए साचे सौदागर, दर घर साचा हट्ट इक्क खुलांयदा। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। दीना नाथ सर्ब गुणवन्ता, दीनन दया आप कमाईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटंता, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी त्रैगुण माया वेखे संस्था, जगत समाज फोल फुलाईआ। वरनां बरनां बणया बंसा, साचा बंस ना कोए सुहाईआ। त्रैगुण माई बणी अंसा, प्यार आधार इक्क वखाईआ। मन हँकारी बणया कंसा, जूठा झूठा खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जीव विकारी होए सहँसा, सहँसर गुण ना कोए गाईआ। काया मेला माया मोह जगत अहिँसा, सगला संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल करे बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी दीन दयालण, दया निध ठाकर गहर गंभीरया। आदि जुगादी खेल निरालण, जोत अकालण लोकमात ल्ए अवतारया। चले चलाए अवल्लड़ी चालण, वेद कतेब भेव ना पा रिहा। खेले खेल दो जहानण, दो जहानां वाली आपणा नाउँ धरा रिहा। जन भगतां करे हरि हरि
❋
❋
पालण, हरि जू मन्दिर आप सुहा रिहा। सन्तन मेटे अन्धेरी शामन, शमा दीपक इक्क जगा रिहा। गुरमुखां बख्शे नाम निधानन, सच मन्त्र आप दृढ़ा रिहा। गुरसिखां करे प्रकाश कोटन भानन, भावी भरम भउ चुका रिहा। एका शब्द फड़ाए साचा दामन, दामनगीर आपणी सेव कमा रिहा। नेड़ ना आए कामनी कामन, कादर करता आपणी किरत आप कमा रिहा। दो जहाना बणे ज़ामन, लोकमात वेख वखा रिहा। ना कोई छत्री ना कोई ब्रह्मण, शूद्र वैश ना कोए उपा ल्या। निरगुण रूप सर्ब घट चानण, गृह मन्दिर घर घर डेरा ला ल्या। ताणा पेटा तणया तानण, त्रैगुण माया तन्द उँणा ल्या। करे खेल श्री भगवानन, भेव अभेदा आप चला रिहा। जुगा जुगन्तर बणे दलालण, जगत दलील वेख वखा रिहा। भगत भिखारी होए सवालण, इच्छया भिच्छया मंग मंगा रिहा। मंगे वस्त नाम धन मालण, धन धनाडी आप अख्वा रिहा। पंज तत्त विकारा कलिजुग अग्नी जाले बालण, धूंआँधार सर्ब समा ल्या। हरि का रूप ना कोए पछानण, हरि के पौड़े ना कोए चढ़ा रिहा। अनहद शब्द ना कोए गानण, रसना जिह्वा सर्ब हिला रिहा। तुट्टे माण ना जगत अभिमानण, हउमे हंगता गढ़्ह सुहा ल्या। गुर चरन धूढ़ करया ना सच अशनानण, अठसठ भउ भउ वक्त लँघा ल्या। आत्म उपज्या ना ब्रह्म ज्ञानण, पढ़ पढ़ रसना जगत सुणा ल्या। वज्जा तीर ना सच निशानण, झूठा खण्डा हथ्थ वखा ल्या। मिल्या मेल ना गुण निधानण, कोट कोटी रूप वटा ल्या। कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेरी वेखे कालण, पुरख अबिनाशी आपणा नैण खुल्हा ल्या। निरगुण सरगुण चढ़या भालण, लोकमात फेरा पा ल्या। सुरती सोई आया उठालण, शब्द डण्डा हथ्थ रखा ल्या। स्वच्छ सरूपी आया दरस दिखालण, निरवैर आपणा नाउँ उपजा ल्या। धुर दरगाही साचा माही आपे आया बण के मालण, साची खारी फूलन सीस उठा ल्या। गुरमुख वेखे साचे लालण, रत्न अमोलक हीरा लाल लख चुरासी विच्चों आप उठा ल्या। एका गल पाए सोहँ साची मालन, ब्रह्म पारब्रह्म सगन मना ल्या। चौथे जुग आपणे नाउँ पूरा करे सवालण, योग अभ्यास ना कोई वखा रिहा। चरन कँवल इक्क ध्यानण, चरन चरनोदक मुख चवा रिहा। फल लगाए साचे डालण, पत डाल्ही आप महिका रिहा। गुरमुखां दस्से राह सुखालण, सुख सागर आपणा रूप वटा ल्या। कलिजुग जीव डिगे पंछी आहलण, फड़ बाहों ना कोए टिका ल्या। लाड़ी मौत पाए धमालण, घर घर आपणा नाच निचा ल्या। वेखणहारी जोत अकालण, कलिजुग अन्तिम वेस वटा ल्या। विष्नूं भण्डारा करे खालण, खालक खलक सर्ब तड़फा रिहा। ब्रह्मा ब्रह्म तुट्टे मानण, वेला अन्तिम इक्क जणा ल्या। शंकर पूरी करे घालण, कीती घाल लेखे ला रिहा। चित्रगुप्त वेखे खोल्ह दुकानण, लख चुरासी लेखा जगत हिसाब आप गिणा ल्या। राए धर्म उठया नौजवानण, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग
❋
❋
तेरी अन्तिम वर, हरिजन आपणे खाते पा ल्या। हरि जू रक्खे आपणा खाता, दूसर हथ्थ ना कोए वड्याईआ। जुग जुग वरतावे आपणी दाता, दाता दानी नाउँ धराईआ। आपणे अंदरों आपणी वस्त आपे कढ्ढे बहु बहु भांता, भेव अभेदा भेव ना राईआ। आपे गाए सुणाए साची गाथा, सच्चखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। खेले खेल त्रलोकी नाथा, त्रै त्रै वेस अनेक वटाईआ। एका मन्त्र पूजा पाठा, जुगा जुगन्तर जगत पढ़ाईआ। एका खोल्हणहारा हाटा, एका वस्त नाम विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम अनमोला पुरख अबिनाशी बणया तोला, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। साचा कंडा हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखांयदा। नाम वस्त अगम्म अपार, अतोल अतुल आपणे छाबे आपे पांयदा। आदि जुगादि रक्खे अडोल, जुग जुग ना कोए डुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम नाम वस्त अपार, देवणहार हरि दातार, दर घर साचे आप वरतांयदा। नाम वरतन्दड़ा हरि भगवन्ता, दीन दयाला दया कमांयदा। जुग जुग मेला साचे सन्ता, सन्त साजण वेख वखांयदा। तोड़े गढ़ हउमे हंगता, माया ममता मोह चुकांयदा। दर भिखारी बणाए मंगता, दर दरवेशा अलक्ख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाम वड्यांअदा। जगत वडियाई हरि हरि नाउँ, वेद पुराण रहे जस गाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्त जन भगतां दस्से साचा थाउँ, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। सन्तन मेला अगम्म अथाहो, अलक्ख अगोचर बेपरवाह वेख वखाईआ। गुरमुखां पकड़े आपे बाहों, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। गुरसिख बणाए हँस काउँ, कागों हँस आप उडाईआ। सतिगुर पूरा सदा सदा सद रक्खे चाउ, हरिजन वेखे आपणा नैण उठाईआ। आपे फड़ फड़ पाए राहो, राह खेड़ा आप जणाईआ। जुग जुग करे सच न्याउँ, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू हरि मन्दिर बैठा सोभा पाईआ। कलिजुग अन्तिम आया, वेला वक्त विचार। गुरमुख ल्ए जगाया, कर किरपा आप निरँकार। लक्ख चुरासी दए मिटाया, फंदन तोड़ सच्ची सरकार। बन्द खुलासी आप कराया, जम की फ़ाँसी दए उतार। पवण स्वासी शब्द चलाया, दिवस रैण रहे धुन्कार। साचा मन्दिर आप सुहाया, हरिमन्दिर काया सच्चा घर बार। दीआ दीपक जोती इक्क टिकाया, जोत निरँजण रहे उज्यार। आत्म सेजा इक्क सुहाया, शब्द विछोड़ा अपर अपार। सति सरूपी आसण लाया, आपे सुत्ता पैर पसार, दिवस रैण जन भगतां राह रिहा तकाया, आप आपणा नैण उग्घाड़। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, गुरमुख गुरसिख ग़रीब निमाणे साचे लाड़। साचे घोड़े ल्ए चढ़ाया, शब्द अगम्मी कर त्यार। हँ ब्रह्म आप समझाया, सो पुरख निरँजण किरपा धार। जोती जामा मेल मिलाया, मेल मिलावा कन्त भतार। सुरत सवाणी पकड़ उठाया, सोई रहे ना नार विभचार। एका कज्जल नैण
❋
❋
पवाया, तिक्खी रक्खी आपे धार। साचा भूशन तन सुहाया, रंगे रंग लाल गुलाल। एका पीहड़ा रंगील वछाया, बाढी बण आप करतार। साचे डोले आपे पाया, बणया रहे आप कहार। साढे तिन्न हथ्थ लम्मां आप रखाया, अंदर लुकया लुकणहार। आपणे कंध आप टिकाया, आपे चुक्के सच्चा भार। आपणे राह आप चलाया, डूँग्घी गारों कढ्ढया बाहर। पंज तत्त त्रैगुण अग्गनी दए बुझाया, अमृत प्याया ठंडा ठार। सुरत सवाणी नैण खुलाया, इक्क वखाया सच दरबार। गुर शब्दी मात प्रनावण आया, आप आपणा सगन विचार। एका पल्लू हथ्थ फड़ाया, चौथे जुग लावां ल्ए चार। उलटा गेड़ा आप गड़ाया, काया कँवरी कढ्ढे बाहर। सौहरे पेइए वेख वखाया, प्या प्रीतम मीत मुरार। साची जोती आप जगाया, थिर घर बैठ सच्चे दरबार। साचा सगन इक्क वखाया, अमृत एका उत्तों वार। सच सवाणी पर्दा दए उठाया, मुख घूँगट दए उतार। साची सेज इक्क सुहाया, बेऐब परवरदिगार। मैहन्दी रंगण रंग रंगाया, उतर ना जाए दूजी वार। साचा सालू सीस टिकाया, मेंडी गुंदे सिरजणहार। मस्तक टिक्का इक्क लगाया, जोत निरँजण कर उज्यार। छोटा बाला गोद बहाया, देवर भाबी करे प्यार। साचा मेला मेल मिलाया, करे खेल आप करतार। आपणी हथ्थीं दीप जगाया, घर मन्दिर होए उज्यार। तेल बाती ना कोए टिकाया, ना कोई मारे फूँक फुँकार। चारे कुंट उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण आपणा दरवाज़ा आपे बन्द कराया, ना कोई खोल्हे बन्द किवाड़। लाड़ी लाड़ा एका रंग समाया, करे खेल खेलणहार। गुरसिख तेरा काया खेड़ा आप वसाया, आपे बणया चोबदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां कर्ज़ा दए उतार। गुरसिख तेरा करज़ उतारना, मकरूज़ हरि करतार। तेरी गर्ज़ पूर करावणा, फ़र्ज़ पूरा करे संसार। तेरी झूठी मर्ज़ मिटावना, तर्ज़ सुणाए शब्द धुन्कार। तेरा हर्ज़ ना कोए वखावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे लाए पार। गुरसिख साचा पार उतारना, कलिजुग डूँग्घा सागर गार। एका चप्पू नाम लगावणा, वेख वखाए वहिदी धार। साचे बेड़े आप चढ़ावना, निरगुण नईया कर त्यार। साचा सय्या संग निभावणा, छुट्ट ना जाए अन्तिम वार। फड़ फड़ बहीआ मेल मिलावणा, भैणा भया इक्क आधार। धर्म राए वहीआ कढ्ढ ना कोए वखावणा, लेखा मंगे ना अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे धाम ल्ए बहाल। धाम अवल्लड़ा पुरख अकाला, गुरमुखां गुर गुर आप समझाईआ। आदि जुगादी खेल निराला, शब्द सरूपी बणे दलाला, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लेखा जाणे काल महांकाला, त्रैगुण तोड़े तत्त जंजाला, एका मन्त्र अन्तर नाम दृढ़ाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाला, गल पाए सोहँ साची माला, अठ तत्त अठोतरी ना कोए फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क अकोतरी
❋
❋
आपणी हथ्थीं आपे पाईआ। एका सिफ़रा एका लिख, इक्क इक्क नाल मिलांयदा। एका देवणहारा भिक्ख, एका झोली डांहयदा। एका मेटे तृष्ना तृख, एका अमृत जाम प्यांअदा। एका धारे आपणा भेख, एका रूप वेस अनेक करांयदा। एका दाता इक्क नरेश, एका निर्धन नाउँ धरांयदा। एका ब्रह्मा विष्न महेष, एका त्रैगुण झोली पांयदा। एका आदि जुगादि करे आदेश, एका निउँ निउँ सीस झुकांयदा। एका सुत्ता बाशक सेज, एका दोए सहँसर जिह्वा आप हिलांयदा। एका ब्रह्म करे प्रवेश, एका पारब्रह्म रूप वटांयदा। एका शंकर बिभूती धारे भेस, ख़ाकी ख़ाक रमांयदा। एका करोड़ तेतीसा रिहा वेख, एका आपणा नैण बन्द करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क अकोतर आपणा नाउँ धरांयदा। इक्क इक्कोतर कल्ला यार, इक्क इक्क नाल दो जुड़ांयदा। दो जहानां हो उज्यार, अद्धविचकार ना कोए उपांयदा। आपे निरगुण आपे सरगुण आपे दोहां तो वसे बाहर, दोहां विच आप समांयदा। आपे खेल करे अगम्म अपार, आपे प्रगट हो हो रूप वटांयदा। आपे तख्त निवासी बैठे सच्ची सरकार, आपे दर दर मंगण भिख्या जांयदा। आपे आपणी अल्फी करे तन शंगार, आपे लक्ख चुरासी काया चोला हंढांयदा। आपे आपणी बरसी मनाए जुग जुग एका वार, चार जुग एका बरसी नाउँ धरांयदा। नौं नौं इक्क इक्क जोड़ा जोड़े आप करतार, जोड़नहारा दिस ना आंयदा। नौं इक्क दस वरते वरतार, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। दस दस मेला दस्म दुआर, दहि दिशा फेरी पांयदा। एका एका कर त्यार, दस अग्गे आप लगांयदा। इक्क इकोतर होया ख़बरदार, जोजन वण्ड ना कोए वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार करे कराए करनेहार। करता पुरख दीन दयाला, गुरमुख वेखे साचे लाला, लालण आपणे रंग रंगांयदा। रंग रतड़ा पारब्रह्म पुरख बिधाता, बेअन्त अन्त आप हो जाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे खेल तमाशा, साध सन्त जीव जंत आत्म अन्तर खोज खुजाईआ। गुरमुख गुरसिख बणाए साची बणत, आपणा भाण्डा आपे घड़ वखाईआ। शब्द जणाई मणीआ मंत, मन दा संसा दए गंवाईआ। सोहँ सो मेला हरि हरि कन्त, एका सिफ़रा एका वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे आप तराईआ। तारनहारा ग़रीब निवाज़ा, गुरमुख साचे आप निवाज़दा। धुर दरगाही साचा राजा, हरिजन साचे वाजां मारदा। साचे अश्व चढ़े ताजा, करे खेल शाह अस्वार दा। प्रगट होए देस माझा, कलिजुग रूप अनूप सच्ची सरकार दा। गुरमुखां रक्खे अन्तिम लाजा, फड़ फड़ बांहो पार उतारदा। सो पुरख निरँजण वखाए इक्क जहाजा, बेड़ा चले परवरदिगार दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आर पार दा।
❋
❋
८ भाद्रों २०१७ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ सौदागर सिँघ नाज़र सिँघ पूरन सिँघ दे घर नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर
अगम्म सरूप अनुभव प्रकाश, अलक्ख अगोचर कथन ना जाईआ। अचल मूर्त सर्ब घट निवास, नूर ज़हूर इक्क दरसाईआ। महल्ल अटल सर्ब प्रभास, पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। जल थल मंडल रास, समुंद सागर सेज विछाईआ। पुरीआं लोआं खेल तमाश, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। सचखण्ड निवासी थिर घर साचे पूरी करे आस, सुन्न समाध रूप समाईआ। जोती शब्दी कर कर दास, सेवक सेवा कमाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव उपाए बिन बिन स्वास, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। त्रैगुण माया ना होए विनास, त्रै त्रै झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणी धार चलाईआ। सति पुरख निरँजण अनुभव धार, पारब्रह्म प्रभ आप चलांयदा। निरगुण नरायण खेल अपार, नेत्र नैण आप खुल्हांयदा। जूनी रहित खेल अपार, अकल कल धार आप वखांयदा। पुरख अकाल हो त्यार, रूप अनूप आप वटांयदा। भउ ना रक्खे कोए गिरधार, भय आपणा सर्ब वखांयदा। पंज तत्त काया कर प्यार, साचा मन्दिर बंक सुहांयदा। पंज तत्त पाए सार, रत्ती रत्त जोड़ जुड़ांयदा। अंदर बाहर हरि करतार, निरगुण धार आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा रूप वटांयदा । अनुभव रूप पुरख अकाला, आपणा आप आप दृढ़ाईआ। जोती नूर बेमिसाला, नेत्र नैण ना कोई रखाईआ। आपे वसे सच सच्ची धर्मसाला, आपे मन्दिर रिहा सुहाईआ। आपे बणे सद रखवाला, आदि जुगादि सेव कमाईआ। आपे बणे सच दलाला, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। आपे नूर उपाए महांकाला, काल दयाल आप हो जाईआ। आपे मार्ग लाए इक्क सुखाला, थिर घर साचे बैठा करे सलाहीआ। आपे चले अवल्लड़ी चाला, निरगुण सरगुण ल्ए उपजाईआ। आप वजाए शब्दी ताला, जोती शब्द शब्द अल्हाईआ। आपे करे खेल निराला, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणी धार बंधाईआ। अनुभव आपणी धार बंधांयदा, रूप रेख ना कोई जणाईआ। प्रकाश प्रकाश विच टिकांयदा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। आकाश आकाश आपणे रंग रंगांयदा, रंग रंगीला बेपरवाहीआ। दासी दास सेव कमांयदा, सेवक सेवादार सहिज सुखदाईआ। निरगुण सरगुण आपणा नाउँ धरांयदा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओम रूप आप हो जाईआ। ओम रूप श्री भगवाना, ब्रह्मे विष्न शिव दर्शन पाया। तोज त्रैगुण देवे माना, आप आपणा रंग रंगाया। खेले खेल दो जहाना, दो जहानी वेस वटाया। सचखण्ड दुआरे गाए हरि रघराय सच तराना, निरगुण आपणा राग अल्हाया। विष्नूं कहे गुण निधाना, गुणवन्ता भेव ना राया। ब्रह्मा जै जै जैकार कर ध्याना, चारे मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, अनुभव आपणी धार चलाना। अनुभव धार कहिण ना जाई, सो पुरख निरँजण रूप अनूप समाया। हरि पुरख निरँजण गहर गम्भीर वड वडियाई, वड वडा सिफ्त सलाहया। एकँकारा दिसे सभनी थाँईं, ना मरे ना जाया। आदि निरँजण जोत जगाए अगम्म अथाही, जुगा जुगन्तर डगमगाया। श्री भगवान सच गोसाँईं, निज घर बैठा सेज हंढाया। अबिनाशी करता वेखे विगसे चाँईं चाँईं, चार जुग आपणी धार बंधाया। पारब्रह्म प्रभ देवे सच सलाही, सालस साचा रूप वटाया। ब्रह्म ब्रह्म वेखे थाउँ थाँईं, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। घट घट दीपक रिहा जगाई, निरगुण जोती नूर रुशनाया। सरगुण अंदर वड़ पकड़े बांही, औंदा जांदा दिस ना आया। अनुभव प्रकाश सर्ब घट रिहा समाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा नाउँ धराया। अनुभव हरि का रूप, दिस किसे ना आंयदा। आदि जुगादी सति सरूप, सति सतिवादी नाउँ धरांयदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। आपणे उप्पर आपे तुट्ठ, आप आपणी सेव कमांयदा। आपे लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां थिर घर वासी सचखण्ड दुआरे बहे लुक, आपे लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। आपे शब्द दुलारा चुक्के आपणी कुक्ख, आपे उज्जल मुख वखांयदा। आपे निर्भय चुकाए जगत दु:ख, सुख आपणी वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा बन्धन पांयदा। अनुभव हरि हरि बन्धन, आदि जुगादी पाया। रूप वटाए विच ब्रह्मण्डन, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा वेस वटाया। लेखा जाणे जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। शब्द सुणाए सुहागी छन्दन, शरअ शरीअत ना कोई बणाया। भगतन रस वखाए परमानंदन, रसिक बैरागी आप हो जाया। सन्तां लाए मस्तक चन्दन, निम्म वास आप महिकाया। गुरमुखां करे दोए बन्दन, दोए दोए लोचन वेख वखाया। गुरसिख मंग एका मंगण, मन इच्छया पूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव घर घर डेरा लाया। अनुभव घर घर वसया, पारब्रह्म करतार। आपणा रूप रवि ससि निरगुण जोत दस्सया, सीस धड़ कर प्रकाश। त्रै त्रै देसां फिरे नस्सया, जुगा जुगन्तर पावे साची रास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव खुल्हाए अनुभव प्रकाश। अनुभव हरि खेल न्यारा, जुगा जुगन्तर आप कराईआ। निरगुण सरगुण ल्ए अवतारा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। आपणा नूर आपणा ज़हूर करे बन्द किवाड़ा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलाईआ। अनुभव रूप सतिगुर खेल, गुर गुर आप कराईआ। ना कोई वक्त ना कोई वेल, थित वार ना कोई जणाईआ। अबिनाशी करता सज्जण सहेल, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा आपणे विच टिकाईआ । आपणे मन्दिर आपे वड़या, अनुभव नज़र ना आया। आपणा घाड़न आपे घड़या,
❋
❋
बाढी कोए ना बणत बणाया। आपणे दुआरे आप खड़या, आप आपणा रूप वटाया। आपणा अक्खर आपे पढ़या, निष्अक्खर नाउँ धराया। आपणा पल्लू आपे फड़या, आप आपणा बन्धन पाया। आपणा खेल आपे करया, हरि आपे वेख वखाया। आपे नारी आपे नरया, नर नरायण आप हो जाया। आपणा वर आपे वरया, आप आपणा मेल मिलाया। आपणी धरनी आपणा आप आपे धरया, धरत धवल दए सुहाया। निरभउ आप चुकाए आपणा डरया, निर्भय आपणी खेल खलाया। आपणा वसया आपे घरया, घर बंक आप सुहाया। आपणी तरनी आपे तरया, तारनहार सृष्ट सबाया। आपणा घाड़न आपे घड़या, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। निरगुण सरगुण अगम्म अपरया, ना मरे ना जाया। पंज तत्त अनुभव सरूप आपणा आपे अंदर धरया, गुर गुर नाउँ जगत वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म समाया। अनुभव रूप पारब्रह्म, अवर ना कोए जणाईआ। पंज तत्त काया मन्दिर गुर गुर रूप पए जम्म, मात पित ना कोई बणाईआ। हरख सोग ना ख़ुशी ग़म, नेत्र नैण ना नीर वहाईआ। लाट ना रक्खे सूरज चन्न, दिवस रैण सदा रुशनाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, खेवट खेटा ल्ए चलाईआ। आपणी वस्त नाम अमोलक वेखे धन, घर ख़ज़ीना आप भराईआ। भाग लगाए काया तन, सतिगुर गुर गुर रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव नज़र किसे ना आईआ। अनुभव हरि हरि धार अवल्ली, आदि जुगादि चलांयदा। करे खेल निरगुण जोत इकल्ली, दूसर संग ना कोए वखांयदा। गुर गुर मन्दिर बैठी मल्ली, पंज तत्त किला कोट बणांयदा। करे खेल वल छली, अछल छल धारी दिस ना आंयदा। धाम वसाए नेहचल अटली, उच्च मुनार डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे सूरा आपे बली, बलि बलिवान आप अख्वांयदा। अनुभव रूप श्री भगवाना, घर सहिजे सहिज समाया। करे खेल दो जहाना, दोए दोए आपणी धार चलाया। निरगुण सरगुण कर परवाना, धुर फरमाणा दए सुणाया। घर नाद घर सितार घर उपजाए इक्क तराना, घर तुरीआ राग अल्हाया। घर मन्दिर घर मकाना, घर मिले हरि पुरख सुजाना, सोभावन्त आप आपणी दया कमाया। घर याचक घर मंगे दाना, घर भिखारी घर भिखक, भिच्छया झोली पाया। घर मर्द घर मरदाना, घर सूरा सरबंग घर शाह सुल्ताना, घर साची सेज सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटाया। अनुभव रूप सो पुरख निरँजण, नर हरि महिमा कथन ना जाईआ। ना कोई नेत्र ना कोई अंजन, कजल धार ना कोए बंधाईआ। ना कोई सखा ना कोई सज्जण, सखी सीस ना कोए गुंदाईआ। ना कोई सरोवर ना कोई मजन, तीर्थ तट ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी एकँकार खेल अपार, आपे रक्खे आपणी लज्जण, अनुभव आपणा नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, घर आपे वेख वखाया। अनुभव अम अम वेखदा, ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार। तोज त्रैगुण लेखा लिखे लेख दा, लेखा हथ्थ किसे ना आया। दूर दुराडा धुर दरगाही साचा माही अनुभव रूप आपे वेखदा, आपणा नैण आप खुलाया। करे खेल सच नरेश दा, तख्त निवासी तख्त सुहाया। माण रखाए आपणे भेख दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खलांयदा। अनुभव खेल खलाया, जुगा जुगन्तर कार। गुर सतिगुर मात प्रगटाया, सरगुण निरगुण लै अवतार। भगत भगवन्त वेख वखाया, काया मन्दिर डूँग्घी गार। सन्त कन्त ल्ए मिलाया, लेखा जाणे सुहागण नार। गुरमुख साचे ल्ए उठाया, शब्द सुणाए सच्ची धुन्कार। गुरसिख आपणी गोद बहाया, आपणीआं भुजां मात उभार। सतिजुग त्रेता वेख वखाया, द्वापर करी साची कार। कलिजुग आपणा नाउँ प्रगटाया, निरगुण सरगुण कर विचार। सच दुलारा एका जाया, गोबिन्द रूप अगम्म अपार। त्रै त्रै अक्खर नाउँ धराया, गोर मढ़ी वसया बाहर। बिन्द आपणी आप उपजाया, मात पिता कर प्यार। दस दस मास ना डेरा लाया, अंदर वड़या ना हरि करतार। माता गुजरी बालक जाया, ब्रह्म सुत कर प्यार। पुरख अबिनाशी दया कमाया, ब्रह्म पारब्रह्म करे पसार। आपणा रूप काया मन्दिर आप टिकाया, करे खेल अगम्म अपार। चेला ब्रह्म नाल मिलाया, सतिगुर मिल्या हरि करतार। दोहां विचोला भेव खुलाया, अनुभव रूप होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए आपणी कार। अनुभव हरि प्रकाशया, गुर गोबिन्द कर प्यार। साचे मन्दिर करे निवासया, निरगुण जोती जामा धार। साचे मंडल पावे रासया, आठ पहर मंगलाचार। ब्रह्मा विष्न शिव दर मंगण भिखक होए दासी दासया, निउँ निउँ करन निमस्कार। कहे शब्द सर्ब गुण तासया, त्रैगुण माया जगत विहार। जै जैकार होए प्रभासया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए विचार। आपणा हरि विचारया, किरपा निध गुणवन्त। अनुभव रूप कर उज्यारया, लेखा जाणे साचे सन्त। गृह मन्दिर कर पसारया, रुत सुहाए इक्क बसन्त। आप लगाए सच फुलवाड़या, अबिनाशी करता महिमा अगणत। जोती जोत कर पसारया, वेखणहार श्री भगवन्त। नाद शब्द धुन जैकारया, आप वजाए आदि अन्त। गोबिन्द सूरा इक्क ललकारया, गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत। कलिजुग अन्तिम पावे सारया, नौं खण्ड पृथ्मी एका रंग रंगाए आत्म बोध होए पंडत। मुल्ला शेख़ करे विचारया, शरअ शरीअत लाशरीक मंगण भेख बण बण मंगत। एका नाम करे जैकारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव एका रूप पसारया। अनुभव खेल खिलांयदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। तख्त निवासी तख्त सुहांयदा, सतिगुर सच्चा शहनशाह। सचखण्ड दुआरा आप खुल्हांयदा, दर दरवाज़ा दए तुड़ा। थिर घर साचा राह वखांयदा,
❋
❋
पुरख अगम्मा बण मलाह। कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव दए सलाह । गोबिन्द साचा संग निभांयदा, हरि जू पल्लू ल्ए फड़ा। अनुभव आपणा मेल मिलांयदा, पुरीआं लोआं जलां थलां रिहा समा। उच्ची कूक एका नाअरा लांयदा, वाहिगुरू अल्ला राम वेखे आप ख़ुदा। नाम सति आप जणांयदा, सभ दी जणेंदी जोती एका माँ। पुरख अकाल पिता आप अख्वांयदा, जुग जुग देवे ठंडी छाँ। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, नौं खण्ड पिृथमी थाँ थाँ। लक्ख चुरासी घट घट डेरा लांयदा, आप आपणा मुख छुपा। गुरमुख साचे पकड़ उठांयदा, दिवस रैण सेव कमा। चारे कूटां फेरी पांयदा, हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई ना कोई रिहा वण्ड वण्डा। चारे वरनां एका रंग रंगांयदा, जो रसना जिह्वा रहे ध्या। काली चोली एका रंग चढ़ांयदा, दुरमति मैल दए धवा। साची अल्फ़ी गल हंढांयदा, जगत आरफ़ दए समझा। उल्फ़त विच कदे ना आंयदा, साची मारफ़त मार्ग दए वखा। कलिजुग रुस्तम आपे ढांयदा, शब्द सरूपी गुरज उठा। लंका गढ़्ह आप तुड़ांयदा, मन हँकारी मुर्च्छा दए करा। शब्द खण्डा इक्क चमकांयदा, जोद्धा सूरबीर आपणा नाउँ धरा। एका डंका नाम वजांयदा, शब्द शब्दी चोट लगा। अनुभव आपणा रूप आप प्रगटांयदा, आपे वेखणहार होए मेहरवां। नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पांयदा, सत्तां दीपां दीप जगा। ग़रीब निमाणे गले लगांयदा, हँस बणाए फड़ फड़ काँ। माणक मोती चोग चुगांयदा, सोहँ शब्द साचा नाँ। कलिजुग दु:खड़े अन्त मिटांयदा, मुखड़े उज्जल दए करा। सुक्के रुखड़े हरे करांयदा, अमृत सिंचे करे न्याँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। अनुभव रूप अकल कल धार, त्रैगुण माया बन्धन तोड़ तुड़ाईआ। सगल समग्री वेखे सगल पसार, जोत इक्ग्री बेपरवाहीआ। कलिजुग नगरी पावे सार, रूप अनूप सति सरूप आपणा आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा नाउँ धराईआ। अनुभव नाउँ आपणा रक्ख, दिस किसे ना आंयदा। सरगुण अंदर हो प्रतक्ख, निरगुण आपणी जोत जगांयदा। गुरमुख विरले मार्ग दस्स, आप आपणा मेल मिलांयदा। तीर निराला मारे कस, शब्द कमान हथ्थ उठांयदा। दो जहानां रिहा नस्स, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकांयदा। पंच विकारा देवे झस्स, गुरमुखां माया ममता मोह चुकांयदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, हँस मुख आप सालांहयदा। आत्म रसीआ अन्तर आत्म रस रस, अमृत झिरना आप झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा पर्दा लांहयदा। अनुभव आपणा पर्दा लाहया, कलिजुग अन्तिम वज्जी वधाईआ। सरगुण निरगुण बण के आया, निरगुण सरगुण ल्ए उठाईआ। पूत सपूता जननी बण के जणके आया, गोबिन्द सूरा नाउँ धराईआ। आपणा भाणा आपे मन्न के आया, सृष्ट सबाई दए मनाईआ। गुरसिखां अंदर रल के आया, जोती जोत रिहा समाईआ। आपणा
❋
❋
नेहचल धाम अटल छड्ड के आया, गुरसिख वछोड़ा छड्डया ना जाईआ। निरवैर घोड़े चढ़ के आया, कलिजुग कहर वेखे ख़लक ख़दाईआ। फ़लक आफ़ताब रूप बण के आया, जगत महिताब करे रुशनाईआ। मुख नकाब एका पल्लू धर के आया, त्रैगुण माया पर्दा पाईआ। आब हयात प्याला फड़ के आया, सच महबूब सच्चा हरि माहीआ। एका हरूफ़ पढ़ के आया, एका अल्फ़ दए वखाईआ। एका नुक्ता अगे रक्ख ते आया, कलिजुग नुकता दए मिटाईआ। साचा मुक्ता बण के आया, मुक्ती गुरसिखां पैरां हेठ झसाईआ। साचा बकता बण के आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा खेल खलाईआ। अनुभव खेल खिलांयदा, खेलणहार पुरख करतार। जोती जामा भेख वटांयदा, लोकमात लै अवतार। त्रै त्रै लेखा इक्क समझांयदा, सिफ्रा रूप सर्ब संसार। एका आपणा नाउँ अग्गे लांयदा, अग्गे पिच्छे खेल करे खेलणहार। दोए दोए धारा आप बंधांयदा, अलक्ख अगम्म अगोचर करे साची कार। नौं नौं लेखा आप समझांयदा, नव नव बैठा मीत मुरार। सत्त सत्त बन्धन आपे पांयदा, सति सतिवादी हो उज्यार। बोध अगाधी शब्द चलांयदा, भेव अभेदा खेल न्यार। साचा हाजी एका हज्ज करांयदा, इक्क वखाए परवरदिगार। एका पंडत ज्ञान दृढ़ांयदा, एका राम रूप अवतार। एका सख़िआँ मंगल गांयदा, एका नाम बंसरी वजाए मधुर सुर ताल करे विचार। एका उच्ची कूक नाअरा लांयदा, हक हक कहे पुकार। एका सति नाम दृढ़ांयदा, सति सतिवादी साची कार। एका वाहिगुरू फ़तेह गजांयदा, रसना जिह्वा गुण विचार। एका निरगुण अनुभव आपणा रूप वखांयदा, रेख रंग दिसे ना विच संसार। गुरूआं पीरां शब्द सुणांयदा, जुग जुग करे कराए सच गुफ़तार। अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा, ऐन ग़ैन ना कोई रही मुख उग्घाड़। नुकता नून ना कोई समझांयदा, मीम मुख मोड़े ना कोए दरबार। हमज़ा अंग ना कोए भवांयदा, वावास्ता पाए ना कोई अवगुण हार। बसता बन्न्ह ना मक्तब जांयदा, बे बल ना सके कोई धार। पे पुस्तक ना कोए पढ़ांयदा, ते तल्ब ना मंगे तल्बगार। से साबत रूप ना कोए जणांयदा, सख़ी सरवर खेल न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खलांयदा। करे खेल ओंकार, एकँकार आपणी कल वरताईआ। एका ऊड़ा कर त्यार, त्रै त्रै मन्दिर दए सुहाईआ। तिन्नां बणाए आप सिक्दार, सतिगुर सच्चा शहनशाहीआ। ऐड़ा अक्ख ल्ए उग्घाड़, नेत्र लोचण आप खुल्हाईआ। सस्सा किला कर त्यार, सतिगुर आपणा आसण लाईआ। ईड़ी इष्ट इक्क करतार, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। हाहा हरि का पौड़ा कर त्यार, हरि मन्दिर आप सुहाईआ। कक्का कागद कलम लिखणहार, खक्खा खोल्ह दुकान ना कोए वखाईआ। गग्गा गोबिन्द जाणे आपणी धार, घग्घा घोड़ा ना कोए दौड़ाईआ। नन्ना निगहबान करे आप आपणे सच्चे दरबार, निरगुण
❋
❋
निरगुण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पंडत आपे पांधा, आपणी पाठशाला आप सुहाईआ। साची शाला साचा पाठ, साचा मक्तब आप सुहांयदा। साचा तीर्थ साचा घाट, सच महल्ला आप वसांयदा। साचा बस्त्र साची खाट, सच सिँघासण आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्दिर इक्क आकार, एका अक्खर इक्क विचार, एका अल्फ़ इक्क प्यार, आपणा भेव आपणे विच टिकांयदा। आपणा भेव अभेद रखाया, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती धार आप वहाया, आप आपणा ल्ए प्रगटाईआ। एका नूर नूर जणाया, नूरो नूर नूर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा प्रकाश आपणे विच टिकाईआ। सच प्रकाश पुरख अबिनाश, आपणे विच रखांयदा। दासी दास शाहो शाबास, आपणी आस आपे पूर करांयदा। मंडल रास पृथ्मी आकाश, गगन मंडल सोभा पांयदा। लक्ख चुरासी वास वसे जल थल प्रभास, घट घट वास आप करांयदा। गुर सतिगुर पूरी करे आस, देवे शब्द सच धरवास, धरत धवल आप वड्यांअदा। जन भगतां वसे पास, लेख चुकाए दस दस मास, दहि दिशा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव खेल अगम्म अपारा, आप कराए करनेहारा, कादर कुदरत विच समांयदा। कुदरत कादर वेखणहारा, घट घट जोत जगांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, रूप अनूप आप धरांयदा। नीले बस्त्र कर शंगार, नाम मैहन्दी रंग रंगांयदा। सिर अमामा परवरदिगारा, शब्द दमामा इक्क वजांयदा। करे काया रूप संसारा, संसा रोग ना कोए जणांयदा। गढ़्ह तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, उच्चे टिले पर्बत चढ़ चढ़ फेरा पांयदा। लेखा वेखे सिरजणहारा, मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर फोल फुलांयदा। हाज़र हज़ूर गुप्त ज़ाहरा, हज़रत हरि जू आपणा नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम करन आया जगत मुशाअरा, गुरमुख साचे संग रलांयदा। सवा पहर एका कहरा, लहर बहर आपणी आप वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी करे सैरा, सैरगाह लोकमात उपांयदा। कलिजुग सागर दिसे गहरा, बेड़ा पार ना कोए करांयदा। नव नव तेरा ढाए डेरा, शब्द घेरा इक्क वखांयदा। गोबिन्द उठया सुत दलेरा, सिँघ शेरा नाल रलांयदा। लक्ख चुरासी चुक्के मेरा तेरा, तूं मैं ना कोए वखांयदा। गुरसिख वसे तेरा एका खेड़ा, दूजा नगर कोए ना सोभा पांयदा। पुरख अबिनाशी हथ्थ विच फड़या एका जेवड़ा, लक्ख चुरासी बन्धन पांयदा। धरत मात दा करे खुल्हा वेहड़ा, लाड़ी मौत नाच नचांयदा। अन्तिम करे हक नबेड़ा, ख़ालक ख़लक मख़लूक आप समझांयदा। आवण जावण चुक्के झेड़ा, कलिजुग आफ्ताब तलूअ ग़रूब आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अपार, अनुभव आपणा बन्धन पांयदा। अनुभव रूप शब्द जणाया, गुर गोबिन्द रसन उच्चारया। जापु साहिब
❋
❋
जपु साहिब उपजाया, जीव जंत ना करे विचारया। इक्क नौं नौं छन्द बन्द सुणाया, बन्दी बन्द ना कोए अपारया। अमितोज आपणे विच टिकाया, कह कह ढोला एका गा ल्या। जै जैकार सृष्ट सबाया, कलिजुग वेला अन्त सुहा ल्या। निरगुण आपणा रूप आप प्रगटाया, अनुभव नज़र किसे ना आ रिहा। गुरमुख विरले मेल मिलाया, पूर्ब लहिणा वेख वखा रिहा। माणस जन्म ल्ए तराया, त्रैगुण माया फंद कटा ल्या। आपणे नेत्र आपणे नैण आपणे लोचण वेखण आया, दो जहानां पन्ध मुका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए फड़, आपणा पर्दा आप उठा ल्या। गुरसिख पर्दा उठया, चुक्या जम का भउ। सतिगुर पूरा तुठया, घर घर पकड़े आए बाहों। गुरमुख कदे ना जाए लुट्टया, सतिगुर पूरा सिर रक्खे ठंडी छाउँ। अमृत आत्म देवे घुट्टया, हँस बणाए काउँ। अन्तिम भाग ना कोए निखुटया, लेखे लाए पिता माउँ। गुरमुख साचा सूरया लोकमात फुट्टया, दिवस रैण करे रुशनाओ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले थाईं थाउँ। थान थनंतर सुहावणा, हरिसंगत मेल अपार। सतिगुर दरदी दर्द वण्डावणा, दीनां नाथां करे प्यार। गुरसिख आत्म जगत मरदी आप बचावणा, हिकमत करे अपर अपार। गरमी सरदी पन्ध मुकावणा, एका रंग रंगे करतार। बेड़ी रुढ़दी पार करावणा, वंज मुहाणा कर त्यार। काया सड़दी अग्न बुझावणा, अमृत पाए ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। मित्र प्यारा मीतड़ा, प्यिा प्रीतम इक्क भगवन्त। काया चोली चाढ़े रंग मजीठड़ा, पुरख अबिनाशी साचा कन्त। आप जणाए आपणी रीतड़ा, लेखा जाणे जुगा जुगन्त। पतित पापी आप पुनीतड़ा, खेले खेल आप बेअन्त। कलिजुग सतिजुग आप चलाए रीतड़ा, लेखा जाणे जीव जंत। गुरसिखां धाम वखाए इक्क अनडीठड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप बणाए साची बणत। साची बणत बणांयदा, साची दरगाह सच निवास। साचे सन्त मिलांयदा, कलिजुग जंगल जूह वेख प्रभास। एका मंत कन्त पढ़ांयदा, हँ ब्रह्म करे प्रकाश। साचा मन्दिर इक्क वखांयदा, अनुभव सति पुरख अबिनाश। सीस चँवर ना कोए झुलांयदा, ना कोई चेला ना दासी दास। गुर पीर कोए नज़र ना आंयदा, तख्त निवासी शाहो शाबास। आपणी जोत डगमगांयदा, दिवस रैण ना कोए रात। सो पुरख निरँजण आप अख्वांयदा, सचखण्ड दुआरे करे सच नवास। जुग जुग हरिजन साचे मेल मिलांयदा, जन भगतां पूरी करे आस। गुरमुखां बन्धन तोड़ तुड़ांयदा, गुरसिखां लेखे लाए रसन स्वास। कलिजुग वेला आप सुहांयदा, निरगुण सरगुण वसे पास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप रंग ना दिसे रेख, मेल मिलावा दस दस्मेश, रूप वटाए अनुभव प्रकाश।
❋
❋